descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I CZ 29/15

Postanowienie

Dnia 18 marca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015 r. odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku tego Sądu z dnia 16 kwietnia 2013 r., wskazując, że nie zawiera ona - stosownie do art. 3984

§ 1 pkt 3 k.p.c. - wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

W zażaleniu na to postanowienie powód wniósł o jego uchylenie. Zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 3984

§ 1 pkt 3 k.p.c., podnosząc, że z treści skargi kasacyjnej wynika wniosek, o którym mowa w tym przepisie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3984

§ 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zaprezentowano pogląd - podzielany przez skład orzekający – zgodnie z którym, sformułowanie w skardze kasacyjnej wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku sądu drugiej instancji, z pominięciem wniosku o jego uchylenie, nie musi prowadzić do odrzucenia skargi kasacyjnej, jeżeli wnioskowany przez skarżącego sposób rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości (zob. postanowienia: z dnia 6 czerwca 2007 r., II UZ 15/07, OSNP 2008, nr 17-18, poz. 272 i z dnia 16 grudnia 2010 r., I CZ 150/10, nie publ.).

Skarżący zgłosił w skardze kasacyjnej wniosek o zmianę wyroku Sądu Apelacyjnego i zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty dochodzonej pozwem (2.641.000 zł). Wniosek ten został sformułowany w sposób nieodpowiadający przytoczonemu wymaganiu. Wprawdzie z treści skargi kasacyjnej można przyjąć - w sposób dorozumiany - że skarżący domagał się w pierwszym rzędzie uchylenia zaskarżonego wyroku, nie sposób jednak uznać, iż jednocześnie oznaczył w sposób jednoznaczny zakres żądanego uchylenia i zmiany tego orzeczenia. Powód domagał się w pozwie zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego kwoty 2.641.000 zł. Sąd pierwszej instancji umorzył postępowanie co do kwoty 41.000 zł i oddalił powództwo w pozostałej części, zaś Sąd drugiej instancji oddalił apelację powoda od rozstrzygnięcia oddalającego powództwo. W tych okolicznościach trudno określić, jakiego rozstrzygnięcia domagał się w istocie skarżący.

Na marginesie należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej nie przytoczono w sposób właściwy podstaw kasacyjnych. Skarżący ograniczył się do wskazania naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 64 Konstytucji, art. 140 k.c.) i procesowego (179 § 3 k.p.c.); nie sprecyzował natomiast, na czym te naruszenia miały - w jego ocenie polegać - oraz jaki był ich wpływ na treść rozstrzygnięcia. Gdyby więc nawet argumenty podniesione w zażaleniu ocenić zgodnie z zapatrywaniem skarżącego - do czego, jak już stwierdzono, nie było podstaw – to, niezależnie od tego, zaskarżone postanowienie należałoby uznać za trafne, skoro skarga kasacyjna nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy może oddalić zażalenie także wówczas, gdy zaskarżone postanowienie, mimo błędnego uzasadnienia, w ostatecznym wyniku odpowiada prawu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 1999 r., I CZ 72/99, OSNC 2000, nr 6, poz. 109).

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art.

3941

§ 1 k.p.c. oddalił zażalenie. Nie uwzględnił również wniosku pełnomocnika powoda (adwokata) o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postepowaniu zażaleniowym, gdyż nie zawierał on - stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461) – oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.