Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 21 marca 2024 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie żeglugi i portów morskich
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów morskich
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Organizacja ochrony żeglugi i portów
- Rozdział 3 - Ochrona statku
- Rozdział 4 - Ochrona portu i obiektu portowego
- Rozdział 5 - Opłaty
- Rozdział 6 - Poziomy ochrony żeglugi i portów
- Rozdział 7 - Weryfikacja ochrony żeglugi i portów
- Rozdział 8 - Kontrola osób, bagażu i ładunku
- Rozdział 9 - Wejście do portu oraz deklaracja ochrony
- Rozdział 10 - Szkolenia w zakresie ochrony żeglugi i portów
- Rozdział 11 - Uznana organizacja ochrony
- Rozdział 12 - Finansowanie ochrony żeglugi i portów
- Rozdział 13 - Kary pieniężne
- Rozdział 13a - Przepisy karne
- Rozdział 14 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 15 - Przepisy przejściowe i końcowe
- Załącznik nr 1 - Elementy oceny stanu ochrony portu
- Załącznik nr 2 - Elementy planu ochrony portu
- Załącznik nr 3 - Opłaty
- Załącznik nr 4 - Kryteria, które powinna spełniać organizacja ubiegająca się o upoważnienie
- Załącznik nr 5 - Dokumenty, które powinna przedstawić organizacja ubiegająca się o upoważnienie
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów morskich , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o ochronie żeglugi i portów morskich
oraz niektórych innych ustaw oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 13 marca 2024 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje
art. 11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o ochronie żeglugi i portów
morskich oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 8, który
wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów morskich1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji dyrektywy 2005/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów (Dz. Urz. UE L 310 z 25.11.2005, str. 28).
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa określa zasady ochrony żeglugi morskiej i portów morskich, w tym ochrony życia
i zdrowia osób znajdujących się na terenie portów morskich, obiektów portowych lub
na statkach, zgodnie z wymaganiami określonymi w:
1)
Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, sporządzonej w Londynie dnia 1 listopada
1974 r. , wraz z Protokołem dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie
dnia 17 lutego 1978 r. , zwanej dalej „Konwencją SOLAS”;
2)
Międzynarodowym kodeksie dla ochrony statków i obiektów portowych, przyjętym w dniu
12 grudnia 2002 r. Rezolucją Nr 2 Konferencji Umawiających się Rządów-Stron Międzynarodowej
konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974 (Dz. U. z 2005 r. poz. 1016), zwanym
dalej „Kodeksem ISPS”;
3)
rozporządzeniu (WE) nr 725/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.
w sprawie wzmocnienia ochrony statków i obiektów portowych , zwanym dalej „rozporządzeniem (WE) nr 725/2004”.
2.
Ustawa reguluje sprawy ochrony statków i obiektów portowych w zakresie nieobjętym
przepisami rozporządzenia (WE) nr 725/2004.
32)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o ochronie żeglugi i portów morskich oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1489), która weszła w życie z dniem 1 września 2023 r..
Ustawa określa również zasady ochrony:
1)
międzysystemowego Gazociągu Bałtyckiego (Baltic Pipe) stanowiącego połączenie systemów
przesyłowych Rzeczypospolitej Polskiej i Królestwa Danii wraz z infrastrukturą niezbędną
do jego obsługi na terenie obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp
do portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej;
3)
wykorzystywanych w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp, wszelkiego rodzaju
konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, jak
również innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej
strefy ekonomicznej, w szczególności w celach energetycznych, w tym morskich farm
wiatrowych w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej
w morskich farmach wiatrowych , zwanej dalej „ustawą o promowaniu”, i zespołów urządzeń służących do wyprowadzenia
mocy w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy o promowaniu, oraz podmorskich sieci elektroenergetycznych
i światłowodowych lub rurociągów, a także związanej z nimi infrastruktury;
4)
terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu.
Art. 2.
1.
Przepisy ustawy stosuje się do:
1)
następujących rodzajów statków morskich o polskiej przynależności uprawiających żeglugę
międzynarodową:
a)
statków pasażerskich, włączając pasażerskie jednostki szybkie,
b)
statków towarowych, włączając jednostki szybkie, o pojemności brutto 500 i powyżej,
c)
ruchomych platform wiertniczych;
2)
następujących rodzajów statków morskich o obcej przynależności uprawiających żeglugę
międzynarodową, znajdujących się na polskim morzu terytorialnym lub morskich wodach
wewnętrznych:
a)
statków pasażerskich, włączając pasażerskie jednostki szybkie,
b)
statków towarowych, włączając jednostki szybkie, o pojemności brutto 500 i powyżej,
c)
ruchomych platform wiertniczych;
3)
morskich statków pasażerskich o polskiej i obcej przynależności uprawiających żeglugę
krajową, w trakcie której znajdują się dalej niż 20 mil morskich od brzegu, a prawdopodobieństwo
napotkania fal o znaczącej wysokości przekraczającej 2,5 m jest większe niż 10 %,
zwanych dalej „statkami pasażerskimi klasy A”;
4)
morskich statków pasażerskich, innych niż statki pasażerskie klasy A, uprawiających
żeglugę krajową, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6;
5)
obiektów portowych obsługujących statki, o których mowa w pkt 1-3;
6)
innych obiektów portowych obsługujących statki, o których mowa w pkt 4;
7)
portów morskich, na terenie których znajdują się obiekty portowe, o których mowa w
pkt 5 i 6.
2.
Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1)
jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej, Policji oraz Krajowej
Administracji Skarbowej;
2)
innych statków pełniących specjalną służbę państwową;
3)
portów wojennych, instalacji wojskowych w portach morskich oraz rejonów portów morskich
wraz z infrastrukturą portową będących w użytkowaniu Straży Granicznej, o których
mowa w ust. 1 pkt 5-7.
2a.
Przepisy ustawy w zakresie ochrony statku stosuje się do stałych platform wiertniczych
rozumianych jako jednostki górnicze przeznaczone do wydobycia i przetwarzania węglowodorów,
osadzone na dnie morskim na stałe, stanowiące morską budowlę hydrotechniczną, które
znajdują się w polskich obszarach morskich.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ogłasza, w drodze obwieszczenia, listę
portów morskich podlegających przepisom ustawy, w których znajduje się jeden lub więcej
obiektów portowych objętych postanowieniami Kodeksu ISPS, rozporządzenia (WE) nr 725/2004
lub ustawy, z uwzględnieniem obszarów portowych mających znaczenie z punktu widzenia
ochrony.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej listę
portów morskich podlegających przepisom ustawy oraz informuje ją o zmianach w tej
liście.
5.
Dyrektor Urzędu Morskiego ogłasza, w drodze obwieszczenia, listę obiektów portowych,
o których mowa w ust. 1 pkt 5, znajdujących się w jego terytorialnym zakresie działania.
6.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może określić, w drodze rozporządzenia,
wykaz:
1)
rodzajów statków, innych niż statki pasażerskie klasy A, uprawiających żeglugę krajową,
do których stosuje się przepisy ustawy,
2)
obiektów portowych obsługujących te statki
- mając na uwadze art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 725/2004 oraz konieczność zapewnienia
ochrony żeglugi i portów morskich.
Art. 3.
1.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
zdarzeniu naruszającym ochronę - oznacza to zdarzenie, o którym mowa w Prawidle 1/13
Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS;
2)
porcie morskim - oznacza to akweny i grunty oraz związaną z nimi infrastrukturę portową,
na obszarze których znajduje się jeden lub więcej obiektów portowych, objętych postanowieniami
Kodeksu ISPS, rozporządzenia (WE) nr 725/2004 lub ustawy;
3)
obiekcie portowym - oznacza to obiekt, o którym mowa w Prawidle 1/9 Rozdziału XI-2
Konwencji SOLAS;
4)
planie ochrony portu morskiego - oznacza to plan zastosowania środków ochrony portu
morskiego, statków, osób, ładunków, jednostek ładunkowych i zapasów statkowych, znajdujących
się w obrębie tego portu - przed powstaniem zdarzeń naruszających ochronę; plan ochrony
portu morskiego integruje plany ochrony obiektów portowych, które znajdują się w jego
granicach;
5)
planie ochrony obiektu portowego - oznacza to plan, o którym mowa w sekcji 2.1.5 w
części A Kodeksu ISPS;
6)
planie ochrony statku - oznacza to plan, o którym mowa w sekcji 2.1.4 w części A Kodeksu
ISPS;
7)
oficerze ochrony portu morskiego - oznacza to kapitana portu morskiego;
8)
PFSO - oznacza to oficera ochrony obiektu portowego;
9)
SSO - oznacza to oficera ochrony statku;
10)
CSO - oznacza to oficera ochrony armatora;
10a)
DAO - oznacza to należycie upoważnionego inspektora w rozumieniu rozporządzenia (WE)
nr 725/2004;
11)
alercie - oznacza to sygnał o zagrożeniu bądź naruszeniu ochrony statku;
12)
działaniach statek - obiekt portowy - oznacza to działania, o których mowa w Prawidle
1/8 Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS;
13)
działaniach statek - statek - oznacza to działania, o których mowa w Prawidle 1/10
Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS;
14)
deklaracji ochrony - oznacza to porozumienie, o którym mowa w Prawidle 1/15 Rozdziału
XI-2 Konwencji SOLAS;
15)
poziomie ochrony - oznacza to poziom, o którym mowa w Prawidle 1/14 Rozdziału XI-2
Konwencji SOLAS;
16)
jednostce ochrony portu lub obiektu portowego - oznacza to specjalistyczną uzbrojoną
formację ochrony wykonującą zadania w zakresie ochrony żeglugi i portów morskich,
działającą na podstawie i zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia , z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy;
17)
RSO - oznacza to organizację, o której mowa w Prawidle 1/16 Rozdziału XI-2 Konwencji
SOLAS.
2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
statku, rozumie się przez to statek, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1-4;
2)
porcie, rozumie się przez to port morski, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.
Rozdział 2
Organizacja ochrony żeglugi i portów
Art. 4.
Podmiotami obowiązanymi do działań w zakresie ochrony żeglugi i portów są:
1)
minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w zakresie:
a)
ustalania odpowiedniego poziomu ochrony dla statków o polskiej przynależności, z uwzględnieniem
rejonów ich pływania,
b)
wprowadzania poziomu ochrony 3 dla portów i obiektów portowych,
c)
zatwierdzania w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oceny stanu
ochrony i planu ochrony portu oraz poprawek do tych dokumentów,
d)
zatwierdzania oceny stanu ochrony obiektu portowego oraz poprawek do tej oceny, o
których mowa w art. 20 ust. 4a pkt 1,
e)
zatwierdzania planu ochrony obiektu portowego oraz poprawek do tego planu w przypadku,
o którym mowa w art. 21 ust. 4 pkt 1,
f)
wydawania potwierdzenia zgodności obiektu portowego w przypadku, o którym mowa w art.
21 ust. 7 pkt 1,
g)
realizacji zadań centralnego punktu kontaktowego;
2)
minister właściwy do spraw wewnętrznych w zakresie:
a)
zatwierdzania w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej oceny
stanu ochrony i planu ochrony portu oraz poprawek do tych dokumentów,
b)
wykonywania przez podległe i nadzorowane służby obowiązków polegających na:
-
-uzgadnianiu planu ochrony portu w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 8,
-
-uzgadnianiu oceny stanu ochrony i planu ochrony obiektu portowego w przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 6 i art. 21 ust. 6,
c)
występowania z wnioskiem do Ministra Obrony Narodowej o podjęcie działań, o których
mowa w art. 27 ust. 1;
3)
Minister Obrony Narodowej w zakresie:
a)
podejmowania decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1,
b)
wykonywania przez podległe i nadzorowane służby obowiązków polegających na uzgadnianiu
planów ochrony portu w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 7;
4)
minister właściwy do spraw finansów publicznych w zakresie wykonywania przez podległe
i nadzorowane służby obowiązków polegających na współdziałaniu z jednostką ochrony
portu w zakresie kontroli ładunku, o której mowa w art. 39;
5)
minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie kontaktowania się z właściwymi
organami państw oraz utrzymywania kontaktu z ich przedstawicielami dyplomatycznymi
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach zagrożenia ochrony statków;
6)
Prezes Państwowej Agencji Atomistyki w zakresie oceny stopnia zagrożenia radiacyjnego;
7)
właściwy wojewoda w zakresie:
a)
uzgadniania oceny stanu ochrony i planu ochrony portu w przypadkach, o których mowa
w art. 18 ust. 6,
b)
uzgadniania oceny stanu ochrony i planu ochrony obiektu portowego w przypadkach, o
których mowa w art. 20 ust. 5 i art. 21 ust. 5,
c)
zapewnienia współdziałania i pomocy ze strony innych instytucji i organów administracji,
a także organizacji pomocy medycznej oraz ewakuacji, w przypadku wprowadzenia poziomu
ochrony 3;
8)
dyrektor właściwego urzędu morskiego w zakresie:
a)
wprowadzania poziomu ochrony 2 dla portu lub obiektu portowego,
b)
występowania z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej o wprowadzenie
poziomu ochrony 3 dla portu lub obiektu portowego oraz o ustalenie odpowiedniego poziomu
ochrony dla statków o polskiej przynależności, z uwzględnieniem rejonów ich pływania,
c)
realizacji zadań organu ochrony portu,
d)
opracowania oceny stanu ochrony portu lub obiektu portowego oraz zatwierdzania poprawek
do oceny stanu ochrony obiektu portowego w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust.
4a pkt 2,
e)
zatwierdzania planu ochrony obiektu portowego oraz poprawek do tego planu w przypadku,
o którym mowa w art. 21 ust. 4 pkt 2,
f)
opracowania i sprawowania nadzoru nad wdrożeniem planu ochrony portu,
g)
współdziałania z PFSO, CSO, właściwym terytorialnie wojewodą, Strażą Graniczną, Policją,
Państwową Strażą Pożarną oraz Służbą Celno-Skarbową w celu realizacji ochrony żeglugi
i portów, w sposób określony w ustawie,
h)
realizacji zadań regionalnego punktu kontaktowego;
9)
Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne wchodzące w skład Morskiej Służby Poszukiwania
i Ratownictwa - w zakresie realizacji zadań punktu odbioru alertu;
10)
zarządzający portem w zakresie:
a)
realizacji ochrony na obszarze portu, w sposób określony w ustawie i w planie ochrony
portu,
b)
wdrożenia planu ochrony portu,
c)
współdziałania z organem ochrony portu i z oficerem ochrony portu,
d)
współdziałania z PFSO, CSO, Strażą Graniczną, Policją, Państwową Strażą Pożarną oraz
Służbą Celno-Skarbową w celu realizacji, w sposób określony w ustawie, ochrony na
obszarze portu oraz zapewnienia im warunków do wykonywania obowiązków służbowych;
11)
zarządzający obiektem portowym w zakresie:
a)
opracowania i wdrożenia planu ochrony obiektu portowego,
b)
wyznaczania PFSO i zapewnienia mu ścisłej współpracy z oficerem ochrony portu,
c)
wydania PFSO dokumentu identyfikacyjnego,
d)
współdziałania z organami administracji morskiej, Strażą Graniczną, Policją, Państwową
Strażą Pożarną oraz Służbą Celno-Skarbową w celu realizacji ochrony na obszarze obiektu
portowego, w sposób określony w ustawie i w planie ochrony obiektu portowego,
e)
zapewnienia technicznych i finansowych środków do realizacji zadań związanych z ochroną
obiektu portowego, z uwzględnieniem wniosków wynikających z oceny stanu ochrony obiektu
portowego;
12)
armator statku w zakresie:
a)
opracowania oceny stanu ochrony statku,
b)
opracowania oraz wdrożenia planu ochrony statku,
c)
wyznaczania CSO i SSO,
d)
współdziałania z organami administracji morskiej, Strażą Graniczną, Policją, Państwową
Strażą Pożarną oraz Służbą Celno-Skarbową w celu realizacji ochrony na statku, w sposób
określony w ustawie i w planie ochrony statku, oraz zapewnienie im warunków do wykonywania
obowiązków służbowych,
e)
zapewniania technicznych i finansowych środków do realizacji zadań związanych z ochroną
statku, z uwzględnieniem wniosków wynikających z oceny stanu ochrony statku;
13)
PFSO, CSO oraz SSO, w zakresie realizacji zadań określonych odpowiednio dla tych oficerów
w Kodeksie ISPS.
Art. 5.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, na wniosek zarządzającego obiektem
portowym, zezwolić, w drodze decyzji administracyjnej, na wprowadzenie innych niż
przewidziane w Kodeksie ISPS środków ochrony w stosunku do obiektu portowego lub grupy
obiektów portowych, z wyjątkiem obiektów objętych umowami międzynarodowymi, o których
mowa w ust. 3, jeżeli środki te są równoważne pod względem skuteczności ze środkami
przewidzianymi w Kodeksie ISPS.
2.
Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku może, na
wniosek armatora, zezwolić, w drodze decyzji administracyjnej, na wprowadzenie na
jego statkach środków ochrony innych niż przewidziane w Kodeksie ISPS, jeżeli środki
te są równoważne pod względem skuteczności ze środkami przewidzianymi w Kodeksie ISPS.
3.
W drodze umów międzynarodowych mogą być przewidziane, zgodne z Prawidłem 11 Rozdziału
XI-2 Konwencji SOLAS, alternatywne rozwiązania w zakresie ochrony statków wykonujących
krótkie podróże międzynarodowe na stałych trasach między obiektami portowymi położonymi
na terytorium państw-stron tych umów.
Art. 6.
1.
Do zadań centralnego punktu kontaktowego, o którym mowa w sekcji 4.14 w części B Kodeksu
ISPS, należy:
1)
przekazywanie informacji CSO statków o polskiej przynależności;
2)
przekazywanie Komisji Europejskiej i Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) oraz
właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o wprowadzonych
środkach ochrony na morzu;
3)
przyjmowanie od punktu odbioru alertu informacji o odbiorze alertu;
4)
składanie Komisji Europejskiej i IMO raportów i sprawozdań o naruszeniu ochrony statków.
2.
Do zadań regionalnego punktu kontaktowego, o którym mowa w sekcji 4.14 w części B
Kodeksu ISPS, należy:
1)
przekazywanie do centralnego punktu kontaktowego informacji w zakresie ochrony żeglugi
i portów;
2)
informowanie statków o aktualnym poziomie ochrony obiektu portowego lub portu;
3)
w odniesieniu do statku zmierzającego do polskiego portu:
a)
przyjmowanie informacji o poziomie ochrony statku i przekazywanie ich do właściwego
oficera ochrony portu i PFSO,
b)
informowanie statku o posiadaniu przez właściwy obiekt portowy, znajdujący się w terytorialnym
zakresie działania punktu kontaktowego, ważnego potwierdzenia zgodności obiektu portowego,
c)
informowanie o szczegółach kontaktowania się z właściwym PFSO i oficerem ochrony portu;
4)
doradztwo w zakresie ochrony na morzu dla statku:
a)
o polskiej przynależności,
b)
znajdującego się na polskim morzu terytorialnym lub morskich wodach wewnętrznych lub
który zawiadomił o zamiarze wejścia na te akweny.
3.
Do zadań punktu odbioru alertu należy:
1)
zarządzanie informacją o alercie, w tym:
a)
odbiór alertu,
b)
informowanie centralnego punktu kontaktowego o odebranym alercie,
c)
informowanie o odebranym alercie punktu odbioru alertu państwa, na którego obszarze
morskim w danej chwili statek przebywa;
2)
odbiór od właściwych organów innych państw informacji o zagrożeniu ochrony statku
znajdującego się na polskich obszarach morskich i zarządzanie tą informacją;
3)
utrzymywanie ciągłej gotowości do przyjmowania alertów i ich natychmiastowego przekazywania
do centralnego punktu kontaktowego;
4)
alarmowanie Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa;
5)
prowadzenie szkoleń i ćwiczeń oraz testowanie procedur, systemów łączności i systemów
uzyskiwania informacji w zakresie zarządzania informacją o alercie.
Art. 7.
1.
Oficer ochrony portu realizuje zadania punktu kontaktowego polegające w szczególności
na utrzymywaniu kontaktu z PFSO, CSO i SSO oraz wymianie informacji w zakresie ochrony
portu.
2.
Organ ochrony portu może powierzyć jednemu oficerowi ochrony portu obowiązki oficera
ochrony portu dla kilku obiektów portowych, także nieleżących w granicach portu.
Art. 8.
1.
PFSO jest obowiązany informować regionalny punkt kontaktowy i właściwego oficera ochrony
portu o zdarzeniach i przesłankach mogących wpłynąć na ochronę obiektu portowego i
portu, w tym w szczególności o wystąpieniu sytuacji zagrożenia lub prawdopodobieństwie
wystąpienia sytuacji zagrożenia, które mogą wpływać na zmianę poziomu ochrony w obiekcie
portowym lub porcie.
2.
Kapitan, SSO lub CSO statku znajdującego się na polskim morzu terytorialnym lub morskich
wodach wewnętrznych i CSO statku o polskiej przynależności są obowiązani informować
regionalny punkt kontaktowy o zdarzeniach i przesłankach mogących wpłynąć na ochronę
statku, w szczególności takich, które mogą wpływać na zmianę poziomu ochrony statku.
3.
Na podstawie uzyskanych informacji dyrektor właściwego urzędu morskiego informuje
o sytuacji ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.
Rozdział 3
Ochrona statku
Art. 9.
1.
Na każdym statku powinny znajdować się:
1)
plan ochrony statku zgodny z Kodeksem ISPS, zatwierdzony przez administrację państwa
bandery statku;
2)
międzynarodowy certyfikat ochrony statku lub tymczasowy międzynarodowy certyfikat
ochrony statku;
3)
zapis historii statku;
4)
lista portów zawinięć statku;
5)
zapisy czynności, o których mowa w sekcji 10.1 w części A Kodeksu ISPS.
2.
Zapisy czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 5, przechowuje się na statku przez okres
co najmniej 6 miesięcy.
3.
Listę portów zawinięć sporządza kapitan statku. Lista ta powinna zawierać wykaz ostatnich
10 portów zawinięć statku.
Art. 10.
1.
Plan ochrony statku sporządza armator na podstawie oceny stanu ochrony statku.
2.
Do przygotowania oceny stanu ochrony statku stosuje się postanowienia sekcji 8 w części
A Kodeksu ISPS oraz sekcji 8 w części B Kodeksu ISPS.
Art. 11.
1.
Do planu ochrony statku stosuje się postanowienia sekcji 9 w części A Kodeksu ISPS.
2.
Plan ochrony statku o polskiej przynależności sporządza się co najmniej w trzech egzemplarzach
w języku roboczym lub językach roboczych statku, w tym jedną wersję w językach polskim
i angielskim.
3.
Armator przedstawia, w celu zatwierdzenia, projekt planu ochrony statku dyrektorowi
urzędu morskiego właściwemu ze względu na port macierzysty statku.
4.
Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku zatwierdza
plan ochrony statku, w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli odpowiada on wymaganiom
oraz uwzględnia przesłanki wynikające z oceny stanu ochrony statku.
5.
Poprawki do zatwierdzonego planu ochrony statku, które:
1)
zmieniają zasadniczo dotychczasowe podejście do utrzymywania ochrony statku,
2)
wynikają z usunięcia lub wymiany urządzeń lub systemów ochrony uznanych w planie ochrony
za kluczowe dla utrzymania ochrony statku
- podlegają zatwierdzeniu przez dyrektora urzędu morskiego właściwego ze względu na
port macierzysty statku.
6.
Do zatwierdzenia poprawek do planu ochrony statku stosuje się przepis ust. 4.
7.
Armator zabezpiecza plan ochrony statku przed nieuprawnionym dostępem lub ujawnieniem.
Art. 12.
1.
Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wydaje, w
drodze decyzji administracyjnej, międzynarodowy certyfikat ochrony statku, zgodnie
z postanowieniami sekcji 19.2 w części A Kodeksu ISPS, na okres 5 lat.
2.
Wzór międzynarodowego certyfikatu ochrony statku określa załącznik nr 1 do części
A Kodeksu ISPS.
Art. 13.
1.
Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wydaje, w
drodze decyzji administracyjnej, tymczasowy międzynarodowy certyfikat ochrony statku,
zgodnie z postanowieniami sekcji 19.4 w części A Kodeksu ISPS, z tym że informacje,
o których mowa w sekcji 19.4.2, powinny być sporządzone w języku polskim.
2.
Wzór tymczasowego międzynarodowego certyfikatu ochrony statku określa załącznik nr
2 do części A Kodeksu ISPS.
Art. 14.
1.
Zapis historii statku wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek armatora,
dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku.
2.
We wniosku o wydanie zapisu historii statku zamieszcza się informacje zgodne z Prawidłem
5.3 w Rozdziale XI-1 Konwencji SOLAS.
3.
Zapis historii statku sporządza się w językach polskim i angielskim.
4.
W przypadku potrzeby wprowadzenia zmian w zapisie historii statku armator lub kapitan
statku wypełnia:
1)
formularz poprawek,
2)
indeks poprawek
oraz załącza je do aktualnego zapisu.
5.
Kopię wypełnionego formularza, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, przesyła się do dyrektora
urzędu morskiego właściwego ze względu na port macierzysty statku.
6.
Wszelkie uprzednie zmiany w zapisie historii statku nie mogą być modyfikowane, wykreślane,
usuwane lub zamazywane.
7.
Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku po otrzymaniu
kopii formularza poprawek wydaje zmieniony zapis historii statku, w terminie 3 miesięcy
od dnia otrzymania tej kopii.
8.
W przypadku zmiany państwa przynależności statku z polskiej na obcą dyrektor urzędu
morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wydaje armatorowi zapis historii
statku, wskazujący datę wykreślenia z rejestru państwa przynależności, oraz przesyła
jego kopię właściwej administracji państwa nowej przynależności statku.
9.
W przypadku zmiany państwa przynależności statku z obcej na polską dyrektor urzędu
morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wydaje zapis historii statku
o kolejnym numerze, w terminie 3 miesięcy, licząc od daty zmiany państwa przynależności
statku.
Art. 15.
1.
W przypadku utraty lub zniszczenia zapisu historii statku armator lub kapitan statku
powiadamia, w formie pisemnej, dyrektora urzędu morskiego właściwego ze względu na
port macierzysty statku, załączając listę dokumentów utraconych lub zniszczonych.
2.
Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wydaje duplikaty
zapisu historii statku, o których mowa w ust. 1, z zachowaniem porządku numeracji.
Art. 16.
Zabrania się używania alertu, w celu innym niż potrzeba wskazania, że statek znajduje
się w niebezpieczeństwie, bez zaistnienia okoliczności zagrożenia bądź naruszenia
ochrony statku lub używania sygnału, który mógłby być wzięty za alert.
Art. 17.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzór zapisu historii statku, wzór formularza poprawek i indeksu poprawek do zapisu
historii statku oraz wzór listy portów zawinięć statku, wskazując sposób wypełniania
tych dokumentów,
2)
szczegółowe zadania i sposób działania punktu odbioru alertu oraz wymagania dotyczące
funkcjonowania systemu alertu
- mając na uwadze postanowienia Konwencji SOLAS, Kodeksu ISPS oraz rozporządzenia
(WE) nr 725/2004.
Rozdział 4
Ochrona portu i obiektu portowego
Art. 18.
1.
Dla każdego portu organ ochrony portu sporządza:
1)
ocenę stanu ochrony portu;
2)
plan ochrony portu - na podstawie tej oceny.
2.
Dokonując oceny stanu ochrony portu, uwzględnia się:
1)
specyfikę różnych części portu, a także obszarów przyległych do nich, oraz
2)
ocenę stanu ochrony obiektów portowych znajdujących się w jego granicach.
3.
Elementy oceny stanu ochrony portu określa załącznik nr 1 do ustawy.
4.
Plan ochrony portu określa dla każdego z trzech poziomów ochrony:
1)
procedury, których należy przestrzegać;
2)
środki ochrony, które należy wprowadzić;
3)
działania, jakie należy podjąć.
5.
Elementy planu ochrony portu określa załącznik nr 2 do ustawy.
6.
Organ ochrony portu uzgadnia ocenę stanu ochrony i plan ochrony portu z właściwym
terytorialnie wojewodą w zakresie zadań wynikających z art. 22 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w
województwie w terminie 14 dni.
7.
W przypadku gdy port graniczy z portem wojennym, plan ochrony portu wymaga również
uzgodnienia z Dowódcą Generalnym Rodzajów Sił Zbrojnych w zakresie wzajemnego funkcjonowania
planów ochrony.
8.
W przypadku gdy na obszarze portu został określony terytorialny zasięg morskiego przejścia
granicznego, plan ochrony portu wymaga również uzgodnienia z właściwym terytorialnie
komendantem oddziału Straży Granicznej w zakresie funkcjonowania morskiego przejścia
granicznego.
9.
Ocenę stanu ochrony i plan ochrony portu zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej,
minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych, jeżeli zostały uwzględnione wymagania określone odpowiednio
w załączniku nr 1 i 2 do ustawy.
9a.
Ocena stanu ochrony portu i plan ochrony portu podlegają przeglądowi i aktualizacji
co najmniej raz na pięć lat.
10.
Ocena stanu ochrony portu i plan ochrony portu podlegają ochronie przed nieuprawnionym
dostępem lub ujawnieniem.
Art. 19.
1.
Dla każdego obiektu portowego sporządza się ocenę stanu ochrony obiektu portowego
i plan ochrony obiektu portowego - na podstawie tej oceny.
2.
Zarządzający obiektem portowym powinien uzyskać potwierdzenie zgodności obiektu portowego
przed oddaniem tego obiektu do użytku.
Art. 20.
1.
Ocenę stanu ochrony obiektu portowego sporządza dyrektor właściwego urzędu morskiego
lub RSO w przypadku, o którym mowa w art. 57 ust. 1.
2.
Ocenę stanu ochrony obiektu portowego sporządza się zgodnie z postanowieniami sekcji
15 w części A oraz sekcji 15.3 i 15.4 w części B Kodeksu ISPS.
3.
Raport, o którym mowa w sekcji 15.7 w części A Kodeksu ISPS, sporządza podmiot, o
którym mowa w ust. 1.
4.
Ocenę stanu ochrony obiektu portowego zatwierdza minister właściwy do spraw gospodarki
morskiej.
4a.
Poprawki do oceny stanu ochrony obiektu portowego zatwierdza:
1)
minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - jeżeli wprowadzone poprawki obejmują
zmianę:
a)
nazwy obiektu portowego,
b)
przedmiotu działalności obiektu portowego,
c)
własności obiektu portowego,
d)
podmiotu zarządzającego obiektem portowym,
e)
lokalizacji i granic obiektu portowego;
2)
dyrektor właściwego urzędu morskiego - w przypadku poprawek innych niż wymienione
w pkt 1.
5.
Ocenę stanu ochrony obiektu portowego, uzgodnioną w terminie 14 dni z właściwym terytorialnie
wojewodą w zakresie zadań wynikających z art. 22 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w
województwie, zatwierdza się w terminie 2 miesięcy, jeżeli zostały spełnione wymagania określone
w ust. 2.
6.
W przypadku gdy obiekt portowy znajduje się w terytorialnym zasięgu morskiego przejścia
granicznego, ocenę stanu ochrony obiektu portowego uzgadnia się, w terminie 14 dni,
z właściwym terytorialnie komendantem oddziału Straży Granicznej, w zakresie funkcjonowania
morskiego przejścia granicznego.
Art. 21.
1.
Zarządzający obiektem portowym sporządza plan ochrony obiektu portowego stosownie
do działań statek - obiekt portowy.
2.
Do planu ochrony obiektu portowego stosuje się postanowienia sekcji 16 w części A
Kodeksu ISPS oraz w sekcjach 16.3 i 16.8 w części B Kodeksu ISPS.
3.
Zarządzający obiektem portowym zapewnia, aby ocena stanu ochrony i plan ochrony obiektu
portowego były chronione przed nieuprawnionym dostępem lub ujawnieniem.
3a.
Plan ochrony obiektu portowego jest opracowywany w terminie 3 miesięcy od dnia zatwierdzenia
oceny stanu ochrony obiektu portowego.
3b.
Na wniosek zarządzającego obiektem portowym dyrektor urzędu morskiego przedłuża termin,
o którym mowa w ust. 3a, o kolejne 3 miesiące, jeżeli zarządzający obiektem portowym
wykaże w tym wniosku obiektywne przesłanki przemawiające za takim przedłużeniem, w
szczególności dotyczące toczących się lub planowanych w najbliższym czasie zmian w
organizacji ochrony obiektu portowego.
4.
Plan ochrony obiektu portowego zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej:
1)
minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - jeżeli plan ochrony obiektu portowego
został sporządzony przez dyrektora urzędu morskiego;
2)
dyrektor właściwego urzędu morskiego - dla pozostałych obiektów portowych usytuowanych
w jego terytorialnym zakresie działania.
5.
Plan ochrony obiektu portowego, uzgodniony w terminie 14 dni z właściwym terytorialnie
wojewodą w zakresie zadań wynikających z art. 22 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w
województwie, zatwierdza się w terminie 2 miesięcy, jeżeli zostały spełnione wymagania określone
w Kodeksie ISPS.
6.
W przypadku gdy obiekt portowy znajduje się w terytorialnym zasięgu morskiego przejścia
granicznego, plan ochrony obiektu portowego uzgadnia się, w terminie 14 dni, z właściwym
terytorialnie komendantem oddziału Straży Granicznej, w zakresie funkcjonowania morskiego
przejścia granicznego.
7.
Zatwierdzając plan ochrony obiektu portowego, potwierdzenie zgodności obiektu portowego,
na okres 5 lat, wydaje:
1)
minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - jeżeli plan ochrony obiektu portowego
został sporządzony przez dyrektora urzędu morskiego;
2)
dyrektor właściwego urzędu morskiego - dla pozostałych obiektów portowych znajdujących
się w jego terytorialnym zakresie działania.
8.
Dokument, o którym mowa w ust. 7, wymaga corocznego potwierdzenia, którego dokonuje
się nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem kolejnego roku od daty wydania potwierdzenia
zgodności obiektu portowego i nie później niż 3 miesiące po upływie tej daty.
9.
Wzór potwierdzenia zgodności obiektu portowego określa załącznik nr 2 do części B
Kodeksu ISPS.
Art. 21a.
Ocena stanu ochrony obiektu portowego i plan ochrony obiektu portowego podlegają przeglądowi
i aktualizacji co najmniej raz na pięć lat.
Art. 21b.
W przypadku gdy granice portu i obiektu portowego istotne z punktu widzenia ochrony
pokrywają się, zastosowanie mają przepisy w zakresie ochrony obiektów portowych.
Rozdział 5
Opłaty
Art. 22.
1.
Za dokonanie czynności, o których mowa w art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust.
1, art. 20 ust. 4 i art. 21 ust. 7 pkt 2, oraz za zatwierdzenie dokumentów, o których
mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i art. 21 ust. 4 pkt 2, oraz poprawek do tych dokumentów,
a także w przypadku, gdy oceny stanu ochrony i plany ochrony portu były przygotowane
przez RSO, pobiera się opłaty, które stanowią dochód budżetu państwa.
2.
Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do ustawy.
3.
Opłaty za dokonanie czynności, o której mowa w art. 20 ust. 4, nie pobiera się, jeżeli
ocenę stanu ochrony obiektu portowego sporządził dyrektor urzędu morskiego.
Rozdział 6
Poziomy ochrony żeglugi i portów
Art. 23.
1.
Ustala się trzy poziomy ochrony żeglugi i portów:
1)
poziom ochrony 1 - poziom, dla którego w każdym czasie będą utrzymywane minimalne
środki ochrony wynikające z planu ochrony;
2)
poziom ochrony 2 - poziom, dla którego w wyniku zwiększonego ryzyka zajścia zdarzenia
naruszającego ochronę przez określony czas będą utrzymywane odpowiednie, dodatkowe
środki ochrony wynikające z planu ochrony;
3)
poziom ochrony 3 - poziom, dla którego przez ograniczony czas będą utrzymywane dodatkowe
środki ochrony wynikające z planu ochrony, związane z prawdopodobieństwem lub bezpośrednią
groźbą zajścia zdarzenia naruszającego ochronę, przy czym identyfikacja konkretnego
celu ataku może nie być możliwa.
2.
W zależności od stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia naruszającego ochronę,
w różnych obiektach portowych na terenie tego samego portu mogą być wprowadzane różne
poziomy ochrony oraz różne środki ochrony na każdym z poziomów.
Art. 24.
1.
Dyrektor właściwego urzędu morskiego wprowadza poziom ochrony 2 dla obiektu portowego
lub portu, jeżeli istnieje zwiększone ryzyko zajścia zdarzenia naruszającego ochronę.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, na wniosek dyrektora urzędu morskiego,
wprowadza poziom ochrony 3, jeżeli istnieją wiarygodne informacje o prawdopodobieństwie
zajścia zdarzenia naruszającego ochronę albo o bezpośrednim zagrożeniu. O wprowadzeniu
poziomu ochrony 3 niezwłocznie informuje się Prezesa Rady Ministrów oraz właściwego
terytorialnie wojewodę.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, na wniosek dyrektora urzędu morskiego,
wprowadza poziomy ochrony na statkach o polskiej przynależności.
4.
Podejmując decyzję o zmianie poziomu ochrony, bierze się pod uwagę stopień wiarygodności
informacji o zagrożeniu oraz potencjalne konsekwencje wystąpienia zdarzenia naruszającego
ochronę, jak również stopnie alarmowe wprowadzone na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych .
5.
W przypadku wprowadzenia poziomu ochrony 3 stosuje się odpowiednio art. 21 i art. 25 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym .
6.
Poziomy ochrony obniżają organy upoważnione do ich wprowadzania.
Art. 25.
1.
W sprawach, o których mowa w art. 24 ust. 1-3, wydaje się decyzje administracyjne.
2.
Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
3.
Decyzję doręcza się za pośrednictwem posłańca lub przy użyciu telefaksu, poczty elektronicznej
albo w szczególnych przypadkach - ogłasza się ustnie. W razie doręczenia decyzji przy
użyciu telefaksu lub poczty elektronicznej, dowodem doręczenia jest potwierdzenie
transmisji danych.
Art. 26.
W celu zapobieżenia lub ograniczenia zagrożenia ochrony żeglugi i portów dyrektor
właściwego urzędu morskiego, w odniesieniu do każdego statku, może:
1)
nakazać, aby statek udał się na określoną pozycję na morzu;
2)
nakazać statkowi wyjście z portu;
3)
zakazać statkowi wejścia do portu;
4)
zakazać statkowi wyjścia z portu;
5)
wstrzymać działania: statek - obiekt portowy lub statek - statek;
6)
zakazać statkowi cumowania przy obiekcie portowym nieposiadającym potwierdzenia zgodności
obiektu portowego.
Art. 273)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
W celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa
grożącego:
1)
statkom, obiektom portowym i portom oraz związanej z nimi infrastrukturze,
2)
międzysystemowemu Gazociągowi Bałtyckiemu (Baltic Pipe) stanowiącemu połączenie systemów
przesyłowych Rzeczypospolitej Polskiej i Królestwa Danii wraz z infrastrukturą niezbędną
do jego obsługi na terenie obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej,
3)
obiektom, urządzeniom i instalacjom wchodzącym w skład infrastruktury zapewniającej
dostęp do portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej,
4)
wykorzystywanym w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznym wyspom, wszelkiego rodzaju
konstrukcjom i urządzeniom przeznaczonym do rozpoznawania lub eksploatacji zasobów,
jak również innym przedsięwzięciom w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji
wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności w celach energetycznych, w tym morskim
farmom wiatrowym w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o promowaniu i zespołom urządzeń
służącym do wyprowadzenia mocy w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy o promowaniu, oraz
podmorskim sieciom elektroenergetycznym i światłowodowym lub rurociągom, a także związanej
z nimi infrastrukturze,
5)
terminalowi regazyfikacyjnemu skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu
- powstałego na skutek użycia statku lub obiektu pływającego jako środka ataku o charakterze
terrorystycznym, w przypadku gdy siły i środki Policji oraz Straży Granicznej są niewystarczające
lub mogą okazać się niewystarczające, Minister Obrony Narodowej, na wniosek ministra
właściwego do spraw wewnętrznych, może podjąć decyzję o zastosowaniu przez Siły Zbrojne
Rzeczypospolitej Polskiej na polskich obszarach morskich niezbędnych środków, do zatopienia
tego statku lub obiektu pływającego włącznie.
2.
Wniosek o podjęcie decyzji o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej
na polskich obszarach morskich niezbędnych środków w celu zapobieżenia, ograniczenia
lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których
mowa w ust. 1, może być skutecznie przekazany także ustnie, telefonicznie, za pomocą
środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną lub za pomocą innych środków łączności, a ich treść oraz istotne motywy takiego załatwienia
sprawy utrwala się w formie pisemnej w postaci papierowej.
3.
O podjęciu decyzji o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej na
polskich obszarach morskich niezbędnych środków w celu zapobieżenia, ograniczenia
lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których
mowa w ust. 1, Minister Obrony Narodowej powiadamia niezwłocznie Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej oraz Prezesa Rady Ministrów.
4.
Decyzję o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej na polskich obszarach
morskich niezbędnych środków w celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego
i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których mowa w ust. 1, Minister
Obrony Narodowej przekazuje Dowódcy Operacyjnemu Rodzajów Sił Zbrojnych w formie pisemnej
w postaci papierowej, ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej
w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną lub za pomocą innych środków łączności, określając w szczególności:
1)
oddziały lub pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej niezbędne do wykonania
decyzji, zwane dalej „zgrupowaniem zadaniowym”, i ich zadania;
2)
środki będące na wyposażeniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej obejmujące środki
przymusu bezpośredniego, broń i inne uzbrojenie, które mogą być użyte, oraz ewentualne
ograniczenia dotyczące ich użycia.
5.
W przypadku gdy decyzja o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej
na polskich obszarach morskich niezbędnych środków w celu zapobieżenia, ograniczenia
lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których
mowa w ust. 1, została przekazana ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji
elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną lub za pomocą innych środków łączności, Minister Obrony Narodowej niezwłocznie potwierdza
wydanie decyzji w formie pisemnej w postaci papierowej.
6.
Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych niezwłocznie powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej, Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, ministra właściwego do spraw
gospodarki morskiej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego
do spraw zagranicznych, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, dyrektorów właściwych
urzędów morskich oraz właściwe terytorialnie organy administracji rządowej o planowanych
działaniach, które mają być podjęte przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej,
w zakresie niezbędnym do zorganizowania współdziałania organów chroniących obszary
morskie Rzeczypospolitej Polskiej.
7.
Rozkaz o użyciu środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia w celu
zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa
grożącego obiektom, o których mowa w ust. 1, wydaje niezwłocznie Dowódca Operacyjny
Rodzajów Sił Zbrojnych. Rozkaz wydaje się adekwatnie do zagrożenia, w granicach określonych
w wiążących Rzeczpospolitą Polską ratyfikowanych umowach międzynarodowych, po rozpatrzeniu
całokształtu okoliczności konkretnego zdarzenia i wynikającego z niego realnego i
poważnego zagrożenia dla życia osób postronnych, w tym możliwych ofiar ataku o charakterze
terrorystycznym, z uwzględnieniem nadrzędności ochrony życia osób postronnych, traktując
możliwość zatopienia statku lub obiektu pływającego jako środek ostateczny.
8.
Rozkaz o użyciu środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia w celu
zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa
grożącego obiektom, o których mowa w ust. 1, może być przekazany ze skutkiem wiążącym
także ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu
art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną lub za pomocą innych środków łączności, a jego treść oraz istotne motywy takiego
załatwienia sprawy utrwala się w formie pisemnej w postaci papierowej.
9.
Atakiem o charakterze terrorystycznym jest czyn zabroniony, o którym mowa w art. 115 § 20 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny .
Art. 2714)Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
W celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa
grożącego obiektom, o których mowa w art. 27 ust. 1, powstałego na skutek działania
obcych okrętów wojennych lub obcych wojskowych obiektów pływających Minister Obrony
Narodowej może podjąć decyzję o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej
na polskich obszarach morskich niezbędnych środków, do zatopienia tego okrętu lub
obiektu pływającego włącznie.
2.
Przepisy art. 27 ust. 3-9 stosuje się.
Art. 2724)Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
W przypadkach, o których mowa w art. 27 ust. 1 i art. 271 ust. 1, użycie środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia, będących
na wyposażeniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jest środkiem ostatecznym
i następuje w sposób:
1)
minimalizujący spowodowanie zagrożenia życia lub zdrowia osób postronnych;
2)
wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobom, przeciwko którym środki zostały użyte;
3)
ograniczający zniszczenie statku lub obiektu pływającego użytego jako środek ataku
o charakterze terrorystycznym, innych statków, obiektów portowych i portów oraz związanej
z nimi infrastruktury.
2.
Ograniczeń wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się:
1)
w przypadku, o którym mowa w art. 271 ust. 1, lub
2)
jeżeli jest to niezbędne do przeciwdziałania bezpośredniemu, bezprawnemu, gwałtownemu
zamachowi na życie lub zdrowie człowieka lub do uwolnienia zakładnika, lub
3)
w przypadku uzasadnionego podejrzenia o:
a)
obecności na statku lub obiekcie pływającym urządzenia wybuchowego,
b)
zamiarze niezwłocznego i nieuchronnego wykorzystania statku lub obiektu pływającego
jako środka ataku o charakterze terrorystycznym.
3.
Od stosowania środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia należy odstąpić,
gdy cel ich zastosowania został osiągnięty.
4.
Jeżeli w wyniku użycia środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia
nastąpiło zranienie osoby albo wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub
zdrowia, dowódca zgrupowania zadaniowego zapewnia udzielenie osobie poszkodowanej
niezbędnej pierwszej pomocy medycznej, wezwanie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub
podmiotów świadczących medyczne czynności ratunkowe.
5.
Jeżeli w wyniku użycia środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia
nastąpiła konieczność udzielenia osobie poszkodowanej niezbędnej pomocy medycznej,
nastąpiła śmierć osoby lub wyrządzona została szkoda w mieniu znacznej wartości, dowódca
zgrupowania zadaniowego niezwłocznie:
1)
zapewnia zabezpieczenie miejsca zdarzenia, w tym przed dostępem osób postronnych;
2)
zapewnia zabezpieczenie śladów i dowodów zastosowania środków przymusu bezpośredniego,
broni i innego uzbrojenia;
3)
powiadamia Dowódcę Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych.
Art. 27a.
1.
W celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego niebezpieczeństwa, w tym
wystąpienia zdarzenia o charakterze terrorystycznym, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, grożącego terminalowi regazyfikacyjnemu skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu,
właściwy miejscowo wojewoda, na wniosek lub po zasięgnięciu opinii właściwego miejscowo
komendanta oddziału Straży Granicznej oraz kierownika właściwej terytorialnie jednostki
organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, może wprowadzić czasowy zakaz
przebywania na określonym obszarze w odległości do 200 m od granicy nieruchomości,
na której znajduje się ten terminal.
2.
Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy osób, które:
1)
stale zamieszkują, prowadzą działalność gospodarczą, wykonują pracę zarobkową, wykonują
pracę w gospodarstwach rolnych znajdujących się na obszarze objętym zakazem, pobierają
naukę lub są opiekunami osób pobierających naukę na obszarze objętym zakazem;
2)
będąc małżonkiem, wstępnym, zstępnym lub rodzeństwem, sprawują opiekę lub udzielają
pomocy w załatwianiu bieżących spraw życia codziennego osobie stale zamieszkującej
na obszarze objętym zakazem;
3)
są objęte wychowaniem przedszkolnym lub formami opieki nad dziećmi w wieku do lat
3 na obszarze objętym zakazem, oraz ich opiekunów;
4)
przebywają na obszarze objętym zakazem w celu załatwienia sprawy w urzędzie administracji
publicznej lub w celu sprawowania lub udziału w kulcie religijnym;
5)
są właścicielami lub posiadaczami nieruchomości zlokalizowanych na obszarze objętym
zakazem;
6)
są osobami niepełnosprawnymi albo opiekunami osób niepełnosprawnych przebywającymi
na obszarze objętym zakazem w związku z korzystaniem z ośrodka dla osób niepełnosprawnych.
3.
W uzasadnionych przypadkach właściwy miejscowo komendant placówki Straży Granicznej
może zezwolić na przebywanie, na czas określony i na określonych zasadach, na obszarze
objętym zakazem, o którym mowa w ust. 1, innych osób niż wymienione w ust. 2, w szczególności
dziennikarzy w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe .
4.
Osoby przebywające na obszarze, na którym wprowadzono zakaz, o którym mowa w ust.
1, obowiązane są posiadać przy sobie dowód osobisty lub inny dokument stwierdzający
tożsamość.
5.
Zakazu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do:
1)
załóg przemieszczających się pojazdami ratownictwa medycznego i innych służb interwencyjnych
oraz osób przewożonych w tych pojazdach w związku z prowadzoną przez te załogi lub
służby działalnością;
2)
osób przemieszczających się bezpośrednio do podmiotów wykonujących działalność leczniczą
w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej w celu skorzystania ze świadczeń zdrowotnych;
3)
funkcjonariuszy i pracowników służb państwowych oraz żołnierzy i pracowników Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej wykonujących zadania służbowe.
Art. 27b.
1.
Obszar objęty zakazem, o którym mowa w art. 27a ust. 1, oznacza się w dobrze widocznych
miejscach tablicami z napisem „Obszar objęty zakazem przebywania - wejście zabronione”.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory tablic,
o których mowa w ust. 1, oraz sposób ich utrzymywania przez właściwego miejscowo komendanta
oddziału Straży Granicznej, uwzględniając konieczność należytego oznaczenia obszaru
objętego zakazem, o którym mowa w art. 27a ust. 1.
Art. 27c.
Informację o wprowadzeniu zakazu, o którym mowa w art. 27a ust. 1, ogłasza się w sposób
zwyczajowo przyjęty na obszarze objętym tym zakazem oraz zamieszcza się na stronie
podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej właściwego miejscowo urzędu wojewódzkiego
oraz urzędu miasta Świnoujście.
Art. 28.
1.
Każdy, a w szczególności SSO, CSO i PFSO, ma obowiązek zastosowania się do poleceń
i instrukcji dotyczących ochrony żeglugi i portów, wydanych przez organy administracji
morskiej.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób
przekazywania i obiegu informacji w zakresie ochrony żeglugi i portów, mając na uwadze
konieczność zapewnienia bezpieczeństwa teleinformatycznego przetwarzanych i przekazywanych
informacji oraz ochronę informacji niejawnych.
Rozdział 7
Weryfikacja ochrony żeglugi i portów
Art. 29.
1.
Statki, obiekty portowe i porty podlegają weryfikacji i próbom efektywności w zakresie
ochrony żeglugi i portów.
2.
Weryfikacja polega na badaniu systemów, środków, procedur i struktur systemu ochrony
żeglugi i portów, w celu określenia ich zgodności z ustawą, Konwencją SOLAS, w szczególności
Kodeksem ISPS oraz rozporządzeniem (WE) nr 725/2004.
3.
Próba efektywności polega na sprawdzeniu środków ochrony żeglugi i portów, polegającym
na symulacji zamiaru popełnienia aktu bezprawnego, w celu zbadania skuteczności wdrożonych
procedur.
4.
Podczas przeprowadzania próby efektywności jest dopuszczalne stosowanie tylko takich
środków, które odpowiadają potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji, aby można
było skutecznie oraz bezpiecznie przeprowadzić taką próbę.
Art. 30.
1.
Weryfikacje i próby efektywności przeprowadza:
1)
inspekcja państwa bandery lub inspekcja państwa portu - w odniesieniu do statków;
2)
zespół, który powołuje i którego przewodniczącego wyznacza:
a)
minister właściwy do spraw gospodarki morskiej lub osoba przez niego upoważniona -
w odniesieniu do portów,
b)
dyrektor właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obiektów portowych.
2.
W skład zespołu wchodzą:
1)
w odniesieniu do statków - inspektorzy inspekcji państwa bandery lub inspekcji państwa
portu;
2)
w odniesieniu do portów:
a)
przedstawiciele ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej oraz dyrektorów urzędów
morskich,
b)
funkcjonariusze Policji wyznaczeni przez Komendanta Głównego Policji;
3)
w odniesieniu do obiektów portowych:
a)
przedstawiciele dyrektora właściwego urzędu morskiego,
b)
funkcjonariusze Policji wyznaczeni przez Komendanta Głównego Policji.
3.
(uchylony)
4.
Dyrektor właściwego urzędu morskiego:
1)
jest uprawniony, za pośrednictwem DAO, do prowadzenia doraźnych kontroli przestrzegania
wymagań Kodeksu ISPS przez statki oraz obiekty portowe;
2)
wydaje dokumenty identyfikacyjne DAO oraz prowadzi listę DAO na stronie podmiotowej
urzędu morskiego.
5.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór
dokumentu identyfikacyjnego DAO, kierując się koniecznością określenia niezbędnych
informacji umożliwiających identyfikację inspektora, a także potrzebą określenia jednolitego
wzoru tego dokumentu.
Art. 31.
1.
Weryfikacje i próby efektywności w portach przeprowadza się co najmniej raz na 5 lat.
2.
Weryfikacja portu obejmuje zagadnienia zawarte w planie ochrony portu, określone w
załączniku nr 2 do ustawy.
Art. 32.
1.
Weryfikacje i próby efektywności w obiektach portowych przeprowadza się co roku, nie
wcześniej niż 3 miesiące przed upływem kolejnego roku od daty wydania potwierdzenia
zgodności obiektu portowego i nie później niż 3 miesiące po upływie tej daty.
2.
Weryfikacja obiektu portowego obejmuje zagadnienia zawarte w planie ochrony obiektu
portowego, zgodnie z postanowieniami sekcji 16 w części A Kodeksu ISPS oraz sekcji
16 w części B Kodeksu ISPS.
Art. 33.
1.
O terminie planowanej weryfikacji portu lub obiektu portowego informuje się zarządzającego
portem lub obiektem portowym oraz określa się zakres tej weryfikacji, a także imiona
i nazwiska członków zespołu, który będzie jej dokonywał.
2.
Z przeprowadzonej weryfikacji sporządza się protokół w terminie 14 dni roboczych od
dnia jej zakończenia.
3.
Protokół z weryfikacji zawiera w szczególności stwierdzone nieprawidłowości, a także
wnioski i zalecenia.
4.
Do protokołu z weryfikacji mogą zostać dołączone dowody w postaci zdjęć, nagrań obrazu
lub dźwięku.
5.
Protokół z weryfikacji podpisują przewodniczący zespołu oraz odpowiednio oficer ochrony
portu, PFSO lub kapitan statku, a w razie ich nieobecności osoba przez nich upoważniona.
6.
Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole z weryfikacji.
Art. 34.
1.
Statki o polskiej przynależności podlegają weryfikacji zgodnie z postanowieniami sekcji
19 w części A Kodeksu ISPS w ramach inspekcji państwa bandery.
2.
Statki o obcej przynależności podlegają weryfikacji zgodnie z Prawidłem 9/2 Rozdziału
XI-2 Konwencji SOLAS w ramach inspekcji państwa portu.
3.
Do przeprowadzenia weryfikacji statków stosuje się odpowiednio przepisy o bezpieczeństwie
morskim.
Art. 35.
Dyrektor właściwego urzędu morskiego w sprawach określonych w Prawidle 9/2.5 Rozdziału
XI-2 Konwencji SOLAS wydaje decyzje administracyjne.
Art. 36.
1.
Za przeprowadzenie weryfikacji ochrony obiektu portowego pobiera się opłatę określoną
w załączniku nr 3 do ustawy.
2.
Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.
3.
Opłaty nie pobiera się, jeżeli zarządzającym obiektem portowym jest dyrektor urzędu
morskiego.
Art. 37.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób
przeprowadzania weryfikacji i prób efektywności w zakresie ochrony żeglugi i portów,
mając na uwadze:
1)
zapewnienie skuteczności weryfikacji i prób efektywności;
2)
(uchylony)
3)
postanowienia Kodeksu ISPS.
Rozdział 8
Kontrola osób, bagażu i ładunku
Art. 38.
1.
Osoby udające się na teren portu, obiektu portowego lub na statek oraz ich bagaż poddaje
się kontroli w celu zapewnienia ochrony żeglugi i portów, w szczególności ustalenia,
czy posiadają uprawnienia do przebywania na terenie portu, obiektu portowego lub statku,
a także wykrycia przedmiotów lub substancji, o których mowa w art. 41 ust. 1.
2.
Zadania związane z kontrolą, o której mowa w ust. 1, wykonuje zarządzający portem
lub obiektem portowym - we współdziałaniu z Policją, w zakresie określonym w planie
ochrony portu lub obiektu portowego. W przypadku gdy osoba jest poddawana kontroli
granicznej, zarządzający portem lub obiektem portowym współdziała ze Strażą Graniczną.
Art. 39.
1.
Ładunek statkowy oraz inne przedmioty, wyłączając bagaż, o którym mowa w art. 38 ust.
1, przeznaczone do transportu na teren portu, obiektu portowego lub na statek poddaje
się kontroli w celu ochrony statków, obiektów portowych i portów, w szczególności
ustalenia zgodności z dokumentami przewozowymi lub wykrycia niezgodnych z tymi dokumentami
przedmiotów lub substancji, o których mowa w art. 41 ust. 1.
2.
Zadania związane z kontrolą, o której mowa w ust. 1, wykonuje zarządzający portem
lub obiektem portowym zgodnie z planem ochrony portu lub obiektu portowego, we współdziałaniu
odpowiednio ze Służbą Celno-Skarbową lub Strażą Graniczną, w zakresie określonym w
tych planach.
Art. 40.
1.
Zarządzający portem lub obiektem portowym realizuje zadania, o których mowa w art.
38 i art. 39, przez jednostkę ochrony portu lub obiektu portowego.
2.
W przypadku gdy zadania jednostki ochrony portu lub obiektu portowego wykonuje przedsiębiorca,
o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, pracownicy tego przedsiębiorcy powinni być przeszkoleni w zakresie ochrony żeglugi
i portów, w tym w zakresie wykonywania dodatkowych uprawnień, wynikających z ust.
4. Przeszkolenie zapewnia zarządzający portem lub obiektem portowym w porozumieniu
z przedsiębiorcą.
3.
Jednostka ochrony portu lub obiektu portowego wykonuje zadania wynikające odpowiednio
z planu ochrony portu lub obiektu portowego, w szczególności w zakresie:
1)
kontroli przepustek wydawanych przez zarządzających portem lub obiektem portowym;
2)
prowadzenia kontroli dostępu do obszarów o ograniczonym dostępie;
3)
ujęcia i przekazania Policji osoby naruszającej ochronę;
4)
ochrony obszarów o ograniczonym dostępie;
5)
czynności, o których mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.
4.
Pracownik jednostki ochrony portu lub obiektu portowego przy wykonywaniu zadań z zakresu
ochrony żeglugi i portów, niezależnie od uprawnień określonych w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, ma prawo do:
1)
niedopuszczenia do wejścia na obszar lub do obiektu podlegającego ochronie osoby nieposiadającej
wymaganych uprawnień;
2)
kontroli manualnej i przeglądania zawartości bagażu;
3)
stosowania urządzeń technicznych do wykrywania przedmiotów lub substancji, o których
mowa w art. 41 ust. 1.
5.
Kontrola manualna jest zespołem czynności wykonywanych ręcznie bez ingerencji w wewnętrzne
powłoki ciała oraz w sposób powodujący w jak najmniejszym stopniu naruszenie intymności,
w celu wykrycia w odzieży lub na ciele oraz w przedmiotach osobistych osoby kontrolowanej
przedmiotów lub substancji, o których mowa w art. 41 ust. 1.
6.
Komendant Główny Policji sprawuje nadzór nad działalnością jednostki ochrony portu
lub obiektu portowego w zakresie określonym w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz niniejszej ustawie.
7.
Nadzór, o którym mowa w ust. 6, polega na:
1)
realizacji czynności określonych w art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia;
2)
kontroli prawidłowości prowadzenia dokumentacji organizacji i przebiegu ochrony oraz
zgodności sprawowanej ochrony z prowadzoną dokumentacją ochronną;
3)
kontroli sposobu zabezpieczenia broni palnej i amunicji oraz środków przymusu bezpośredniego
oraz zgodności ewidencji broni palnej, amunicji i środków przymusu bezpośredniego
ze stanem faktycznym.
8.
Do zarządzającego portem stosuje się odpowiednio przepisy art. 43 ust. 3 i art. 50a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.
9.
Funkcjonariuszowi Policji przysługuje prawo do wykonywania czynności, o których mowa
w art. 40 ust. 7, po okazaniu legitymacji służbowej i pisemnego upoważnienia, o którym
mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców .
10.
Przeprowadzenie kontroli przez jednostkę ochrony portu lub obiektu portowego nie wyklucza
przeprowadzenia kontroli zgodnie z planem ochrony statku.
Art. 41.
1.
Zabrania się, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieuprawnionego posiadania oraz transportu
na teren portu, obiektu portowego lub na statek następujących przedmiotów lub substancji:
1)
broni;
2)
materiałów wybuchowych i pirotechnicznych;
3)
środków drażniących lub ogłuszających;
4)
substancji chemicznych palnych i żrących;
5)
innych materiałów chemicznych, biologicznych lub radiacyjnych.
2.
Przedmioty lub substancje zabronione, o których mowa w ust. 1, mogą być transportowane
na teren portu lub obiektu portowego przez pracowników portu lub obiektu portowego,
zarządzającego portem lub obiektem portowym, przedstawicieli innych podmiotów wykonujących
czynności służbowe lub prowadzących działalność na terenie portu lub obiektu portowego,
o ile jest to niezbędne do zapewnienia funkcjonowania tych podmiotów. Czynności te
odbywają się zgodnie z postanowieniami planu ochrony portu lub obiektu portowego.
3.
Przedmioty lub substancje, o których mowa w ust. 1, mogą być transportowane na statek
przez uprawnionych żołnierzy oraz funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego i
Wywiadu Wojskowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego
Biura Antykorupcyjnego, Policji, Straży Granicznej, straży pożarnej, Służby Ochrony
Państwa oraz Służby Celno-Skarbowej, podczas wykonywania czynności służbowych.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, listę przedmiotów lub substancji,
o których mowa w ust. 1, oraz metody i środki ochrony przewozu broni, mając na uwadze
przepisy o broni i amunicji oraz potrzebę zapewnienia ochrony żeglugi i portów.
Art. 42.
Rada Ministrów, mając na uwadze poziomy ochrony żeglugi i portów, określi, w drodze
rozporządzenia, metody i środki kontroli, uwzględniając w szczególności organizację
i formy kontroli, działania zapobiegawcze oraz działania w przypadkach bezprawnej
ingerencji oraz rodzaje urządzeń technicznych stosowanych do kontroli.
Rozdział 9
Wejście do portu oraz deklaracja ochrony
Art. 43.
1.
Kapitan statku lub jego przedstawiciel przed wejściem statku do portu, zgodnie z art.
6 rozporządzenia (WE) nr 725/2004, zgłasza statek do regionalnego punktu kontaktowego
na formularzu zgłoszenia wstępnego za pomocą Krajowego Pojedynczego Punktu Kontaktowego,
o którym mowa w art. 91 ust. 1a ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim .
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór
formularza zgłoszenia wstępnego, mając na uwadze zakres informacji niezbędnych do
zgłoszenia statku.
Art. 44.
1.
Zgłoszenia nie wymaga się w stosunku do statków, które uzyskały zwolnienie z obowiązku
zgłoszenia wstępnego zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 725/2004.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w drodze decyzji administracyjnej,
wydaje zwolnienie, o którym mowa w ust. 1:
1)
na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
2)
na wniosek polskiego armatora.
3.
We wnioskach, o których mowa w ust. 2, zamieszcza się:
1)
nazwę statku;
2)
numer IMO statku;
3)
sygnał wywoławczy statku;
4)
państwo bandery statku;
5)
oznaczenie armatora;
6)
wykaz statków prowadzących regularne usługi między portami znajdującymi się na terytorium
państw członkowskich Unii Europejskiej oraz dane dotyczące 24-godzinnego punktu kontaktowego,
o których mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 725/2004.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w drodze decyzji administracyjnej,
wycofuje zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli choćby jeden z warunków określonych
w art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 725/2004 przestał być spełniany.
Art. 45.
Kapitan statku jest obowiązany do okazania dyrektorowi właściwego urzędu morskiego:
1)
międzynarodowego certyfikatu ochrony statku lub tymczasowego międzynarodowego certyfikatu
ochrony statku;
2)
zapisu historii statku;
3)
listy portów zawinięć statku.
Art. 46.
W celu ustalenia, czy zachodzi potrzeba sporządzenia deklaracji ochrony, kapitan statku
lub SSO oraz PFSO obiektu portowego, do którego zmierza statek, przekazują właściwemu
regionalnemu punktowi kontaktowemu i sobie nawzajem informację o aktualnym poziomie
ochrony odpowiednio statku lub obiektu portowego.
Art. 47.
1.
Deklarację ochrony sporządza się, w przypadku gdy:
1)
statek i obiekt portowy, między którymi będą zachodzić działania statek - obiekt portowy,
mają ustalone różne poziomy ochrony;
2)
statki, między którymi będą zachodzić działania statek - statek, mają ustalone różne
poziomy ochrony.
2.
Deklarację ochrony sporządza się także w przypadku, gdy statek i obiekt portowy mają
ustalony ten sam poziom ochrony 2 lub 3.
3.
Deklarację ochrony sporządza się także w przypadku, gdy statek i obiekt portowy, między
którymi będą zachodzić działania, znajdują się na poziomie ochrony 1, jeżeli:
1)
działania są prowadzone ze statkiem, który w ciągu ostatnich 10 zawinięć do portów
znajdował się w porcie lub w obiekcie portowym, który nie posiadał zatwierdzonego
planu ochrony, lub
2)
działania są prowadzone ze statkiem, który nie posiada zatwierdzonego planu ochrony,
lub
3)
statek prowadzi działania w porcie lub w obiekcie portowym, który nie posiada zatwierdzonego
planu ochrony, lub
4)
obowiązek posiadania deklaracji ochrony wynika z planu ochrony statku lub obiektu
portowego.
4.
Statek może żądać wypełnienia deklaracji ochrony w przypadkach określonych w sekcji
5.2 w części A Kodeksu ISPS.
5.
W przypadku gdy poziom ochrony zostaje podwyższony w stosunku do poziomu określonego
w deklaracji ochrony, sporządza się nową deklarację, a następnie wdraża jej postanowienia.
6.
Dyrektor właściwego urzędu morskiego może wprowadzić, w drodze decyzji administracyjnej,
obowiązek sporządzenia deklaracji ochrony i wdrożenia jej postanowień, jeżeli jest
to niezbędne ze względu na ochronę żeglugi i portów.
Art. 48.
1.
Deklarację ochrony sporządzają, w formie pisemnej, odpowiednio kapitan statku lub
SSO w imieniu statku oraz PFSO w imieniu obiektu portowego.
2.
Deklarację ochrony sporządza się i wdraża jej postanowienia przed podjęciem jakichkolwiek
działań statek - statek lub statek - obiekt portowy.
Art. 49.
1.
Deklaracja ochrony dla statku i obiektu portowego zachowuje ważność przez okres prowadzenia
działań statek - statek lub statek - obiekt portowy.
2.
W odniesieniu do statków odbywających krótkie podróże międzynarodowe na stałych trasach
deklaracja ochrony zachowuje ważność przez okres:
1)
90 dni - w odniesieniu do poziomu ochrony 1;
2)
30 dni - w odniesieniu do poziomu ochrony 2.
3.
Termin ważności deklaracji ochrony sporządzonej na poziomie ochrony 3 jest równy okresowi
wskazanemu w ust. 1 lub okresowi trwania tego poziomu.
Art. 50.
1.
Na statku przechowuje się deklarację ochrony z 10 ostatnich zawinięć do portów, jednakże
nie krócej niż przez okres 90 dni.
2.
PFSO przechowuje deklarację ochrony przez okres 90 dni.
Art. 51.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór
deklaracji ochrony, mając na uwadze postanowienia Kodeksu ISPS.
Rozdział 10
Szkolenia w zakresie ochrony żeglugi i portów
Art. 52.
1.
Funkcję SSO, CSO oraz PFSO mogą pełnić osoby, które posiadają ważne świadectwo przeszkolenia
w zakresie ochrony żeglugi i portów.
2.
Świadectwo przeszkolenia, na podstawie zaświadczenia o przeszkoleniu, wydaje dyrektor
urzędu morskiego właściwy dla ośrodka prowadzącego szkolenie.
3.
Za wydanie świadectwa pobiera się opłatę, która stanowi dochód budżetu państwa.
4.
Szkolenia prowadzi się zgodnie z przepisami o bezpieczeństwie morskim.
5.
Programy szkoleń oraz wzór świadectwa przeszkolenia SSO określają przepisy dotyczące
wyszkolenia i kwalifikacji zawodowych marynarzy.
6.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór
świadectwa przeszkolenia CSO i PFSO oraz programy szkoleń, mając na uwadze zapewnienie
odpowiedniej wiedzy.
7.
Wysokość opłat za wydanie świadectwa przeszkolenia CSO i PFSO określa załącznik nr
3 do ustawy.
Art. 53.
1.
Na podstawie świadectwa przeszkolenia zarządzający obiektem portowym wydaje PFSO dokument
identyfikacyjny.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór
dokumentu identyfikacyjnego, biorąc pod uwagę zakres danych umożliwiających identyfikację
PFSO.
Art. 54.
Piloci morscy wykonujący usługi pilotowe dla statków, o których mowa w art. 2 ust.
1-4, są obowiązani posiadać świadectwo przeszkolenia SSO.
Art. 55.
1.
Ćwiczenia w zakresie ochrony statku i obiektu portowego organizują oraz zapewniają
środki do ich przeprowadzenia odpowiednio:
1)
armator - w odniesieniu do statków, zgodnie z postanowieniami sekcji 13 w części A
Kodeksu ISPS i sekcji 13.5-13.8 w części B Kodeksu ISPS;
2)
zarządzający obiektem portowym - w odniesieniu do obiektów portowych, zgodnie z postanowieniami
sekcji 18 w części A Kodeksu ISPS i sekcji 18 w części B Kodeksu ISPS.
2.
Ćwiczenia w zakresie ochrony portu organizuje i zapewnia środki do ich przeprowadzenia
zarządzający portem we współdziałaniu z organem ochrony portu, co najmniej raz w roku
kalendarzowym, z tym że przerwa między ćwiczeniami nie może wynosić więcej niż 18
miesięcy.
3.
Ćwiczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być organizowane łącznie z ćwiczeniami
w zakresie reagowania kryzysowego organizowanymi przez inne organy.
Rozdział 11
Uznana organizacja ochrony
Art. 56.
1.
Funkcję RSO może sprawować wyłącznie upoważniona organizacja, która spełnia kryteria
określone odpowiednio w załącznikach nr 4 i 5 do ustawy.
2.
W przypadku RSO dla statków upoważnić można tylko organizację, która została uznana
przez Unię Europejską.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, po przeprowadzeniu oceny spełniania
kryteriów, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, udziela upoważnienia,
w drodze decyzji administracyjnej określającej zakres tego upoważnienia, jeżeli jest
to niezbędne do zapewnienia właściwej ochrony żeglugi i portów lub uzasadnione potrzebami
polskiej administracji morskiej.
4.
Decyzję wydaje się w terminie nieprzekraczającym 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.
Art. 57.
1.
W sprawach ochrony portu lub obiektu portowego RSO może zostać upoważniona do:
1)
sporządzania oceny stanu ochrony portu, konkretnego obiektu portowego lub więcej niż
jednego obiektu portowego oraz wprowadzania poprawek do tych ocen;
2)
sporządzania, na podstawie ocen stanu ochrony portu lub obiektu portowego, planu ochrony
portu lub obiektu portowego oraz wprowadzania poprawek do tych planów;
3)
doradzania lub udzielania pomocy zarządzającym portami lub obiektami portowymi w sprawach
ochrony.
2.
Nie upoważnia się RSO, która przygotowała ocenę stanu ochrony portu lub obiektu portowego,
do sporządzenia lub wprowadzenia poprawek do planu ochrony tego samego portu lub obiektu
portowego.
3.
W sprawach ochrony statku RSO może zostać upoważniona do:
1)
sporządzania oceny stanu ochrony statku oraz wprowadzania poprawek do tej oceny;
2)
sporządzania, na podstawie oceny ochrony statku, planu ochrony statku i wprowadzania
poprawek do tego planu;
3)
przeprowadzania weryfikacji wstępnej, odnawiającej, pośredniej i dodatkowej statku
w celu stwierdzenia zgodności z wymaganiami Konwencji SOLAS dotyczącymi ochrony statku;
4)
wydawania międzynarodowego certyfikatu ochrony statku lub tymczasowego międzynarodowego
certyfikatu ochrony statku;
5)
doradzania lub udzielania pomocy armatorom w sprawach ochrony.
Art. 58.
1.
Organizacja ubiegająca się o upoważnienie przedstawia ministrowi właściwemu do spraw
gospodarki morskiej pisemny wniosek zawierający proponowany zakres upoważnienia. Do
wniosku dołącza się dokumentację potwierdzającą spełnienie kryteriów, o których mowa
w załączniku nr 4 do ustawy, a w przypadku RSO dla statków dodatkowo wymienioną w
załączniku nr 5 do ustawy.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór
wniosku o udzielenie upoważnienia RSO, mając na uwadze zakres wymaganych informacji.
Art. 59.
1.
Upoważnienie cofa się:
1)
w przypadku stwierdzenia, że RSO przestała spełniać kryteria będące podstawą udzielenia
upoważnienia;
2)
gdy nie zachodzą przesłanki określone w art. 56 ust. 3;
3)
na wniosek RSO.
2.
Upoważnienie można zawiesić w przypadku stwierdzenia, że RSO nie realizuje w należyty
sposób zadań określonych w upoważnieniu.
3.
Zawieszenia oraz cofnięcia upoważnienia dokonuje, w drodze decyzji administracyjnej,
minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w uzgodnieniu z ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych.
Art. 60.
1.
O udzieleniu, zawieszeniu lub cofnięciu upoważnienia zawiadamia się:
1)
IMO;
2)
Komisję Europejską;
3)
właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej.
2.
Podmiotom, o których mowa w ust. 1, przesyła się informacje dotyczące oceny działalności
prowadzonej przez RSO.
Art. 61.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przeprowadza co najmniej raz na 2 lata
kontrolę RSO.
2.
W celu przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw
gospodarki morskiej wyznacza komisję kontrolującą, powołuje jej przewodniczącego i
udziela upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.
3.
Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1)
oznaczenie osób przeprowadzających kontrolę;
2)
nazwę kontrolowanej RSO;
3)
określenie zakresu kontroli.
4.
Kontroli podlega działalność RSO w zakresie określonym w upoważnieniu, a w szczególności:
1)
dokumentacja;
2)
organizacja pracy RSO.
5.
Komisja kontrolująca jest uprawniona do:
1)
wstępu na teren siedziby RSO;
2)
żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz okazania dokumentów związanych z działalnością
objętą zakresem kontroli;
3)
żądania udzielenia, w wyznaczonym terminie, pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawach
objętych zakresem kontroli.
6.
Czynności kontrolne przeprowadzane są w obecności przedstawiciela RSO.
7.
Z przeprowadzonej kontroli, w terminie 14 dni od jej zakończenia, sporządza się protokół
i przedstawia do wiadomości RSO.
8.
W terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu RSO może ustosunkować się do jego treści.
9.
Protokół, o którym mowa w ust. 7, powinien zawierać opis stanu faktycznego stwierdzonego
w trakcie kontroli, w tym ustalone nieprawidłowości, a także wnioski i zalecenia.
Art. 62.
1.
Za wykonywanie czynności określonych w upoważnieniu RSO pobiera opłaty zgodnie z załącznikiem
nr 3 do ustawy.
2.
RSO przekazuje 10 % opłaty, o której mowa w ust. 1, do budżetu państwa.
Rozdział 12
Finansowanie ochrony żeglugi i portów
Art. 63.
Koszty związane z ochroną żeglugi i portów są finansowane ze środków:
1)
budżetu państwa w częściach, których dysponentami są: minister właściwy do spraw gospodarki
morskiej, minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Obrony Narodowej;
2)
pochodzących z budżetu Unii Europejskiej;
3)
podmiotów zarządzających portami;
4)
podmiotów zarządzających obiektami portowymi;
5)
armatorów;
6)
finansowych i rzeczowych, przekazanych na ten cel przez zagraniczne i krajowe osoby
fizyczne i prawne;
7)
wojewodów.
Rozdział 13
Kary pieniężne
Art. 64.
Kto:
1)
wbrew art. 4 pkt 11 i 12 nie dopełnia obowiązku wyznaczenia PFSO, SSO oraz CSO,
1a)
nie opracowuje planu ochrony obiektu portowego w terminach określonych w art. 21 ust.
3a lub 3b,
2)
nie przekazuje, w sposób określony w art. 8 ust. 1 i 2, posiadanych wiadomości o zagrożeniu
ochrony portu, obiektu portowego lub statku,
3)
używa alertu wbrew zakazowi wyrażonemu w art. 16,
4)
nie realizuje postanowień zawartych w planie ochrony portu, obiektu portowego lub
statku, przez co obniża bezpieczeństwo portu, obiektu portowego lub statku,
5)
nie stosuje się do poleceń i instrukcji dotyczących ochrony żeglugi i portów wydanych
przez organy administracji morskiej, zgodnie z art. 28 ust. 1,
6)
nie stosuje się do zakazu posiadania lub transportu na teren portu, obiektu portowego
lub na statek urządzeń, substancji lub przedmiotów określonych w art. 41 ust. 1,
7)
wbrew obowiązkowi wyrażonemu w art. 48 ust. 1 nie sporządza deklaracji ochrony
- podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego
Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”
dla celów emerytalnych i rentowych.
Art. 65.
1.
Karę pieniężną, o której mowa w art. 64, wymierza dyrektor urzędu morskiego, w drodze
decyzji administracyjnej, biorąc pod uwagę skalę zagrożenia wywołanego czynami, o
których mowa w art. 64.
2.
Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
Art. 66.
Kwoty z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.
Rozdział 13a
Przepisy karne
Art. 66a.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, przebywa na obszarze objętym zakazem, o którym
mowa w art. 27a ust. 1, w czasie jego obowiązywania podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 66b.
Kto zabiera, niszczy, uszkadza, usuwa lub przesuwa tablice, o których mowa w art.
27b ust. 1 podlega karze grzywny.
Rozdział 14
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 67.
(pominięty)
Art. 68.
(pominięty)
Art. 69.
(pominięty)
Rozdział 15
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 70.
1.
Dokumenty ochrony statku i obiektu portowego, w tym plany ochrony wydane w związku
z wejściem w życie Kodeksu ISPS, zachowują ważność na czas w nich określony.
2.
Świadectwa przeszkolenia SSO wydane w związku z wejściem w życie Kodeksu ISPS zachowują
ważność na czas w nich określony.
3.
Osoby pełniące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy funkcje PFSO i CSO są obowiązane
uzyskać świadectwo przeszkolenia w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej
ustawy.
Art. 71.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy, o której
mowa w art. 695)Artykuł 69 zawiera zmiany do ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim., zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 14
ust. 3 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 72.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na statkach o polskiej przynależności oraz
w portach i obiektach portowych obowiązuje poziom ochrony 1.
Art. 73.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia6)Ustawa została ogłoszona w dniu 23 września 2008 r., z tym że art. 18 i art. 31 ust. 1 wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia
ogłoszenia.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji dyrektywy 2005/65/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia
ochrony portów (Dz. Urz. UE L 310 z 25.11.2005, str. 28).
2)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o ochronie
żeglugi i portów morskich oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1489), która weszła
w życie z dniem 1 września 2023 r.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
4)
Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
5)
Artykuł 69 zawiera zmiany do ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim.
6)
Ustawa została ogłoszona w dniu 23 września 2008 r.
Załącznik nr 1 - Elementy oceny stanu ochrony portu
I.
Ocena s tanu ochrony por tu będzie obejmować co najmniej:
1.
Określenie i ocenę ważnych składników majątku i infrastruktury, które powinny być
chronione.
2.
Określenie potencjalnych zagrożeń składników majątku i infrastruktury oraz prawdopodobieństwa
ich wystąpienia w celu ustanowienia środków ochrony i ustalenia kolejności ich użycia.
3.
Określenie, wybór i ustalenie kolejności użycia środków przeciwdziałania oraz poziomu
ich skuteczności w zależności od stopnia zagrożenia.
4.
Określenie słabych punktów, z uwzględnieniem czynnika ludzkiego, w infrastrukturze,
zasadach postępowania i procedurach.
II.
W tym celu ocena s tanu ochrony powinna zawierać:
1.
Określenie wszystkich obszarów istotnych z punktu widzenia ochrony, z uwzględnieniem
ich granic.
2.
Określenie istotnych zagadnień w zakresie ochrony wynikających z oddziaływania między
środkami ochrony obiektów portowych a środkami ochrony portu.
3.
Określenie, którzy pracownicy portu ze względu na wykonywane obowiązki zostaną poddani
podstawowemu postępowaniu sprawdzającemu lub którzy powinni uzyskać poświadczenia
bezpieczeństwa stosownie do przepisów o ochronie informacji niejawnych.
4.
Określenie, w razie potrzeby, podziału portu na sektory według prawdopodobieństwa
zajścia zdarzeń naruszających ochronę. Poszczególne obszary będą oceniane nie tylko
jako potencjalne cele bezpośredniego ataku, ale również jako potencjalne drogi przejścia
na wypadek zaatakowania obszarów sąsiednich.
5.
Określenie zmienności zagrożeń, np. związanych ze zmianą sezonu.
6.
Określenie charakterystycznych właściwości każdego sektora, takich jak: lokalizacja,
dostęp, zasilanie, system komunikacyjny, własność i użytkownicy, oraz innych elementów
istotnych z punktu widzenia ochrony.
7.
Określenie prawdopodobnych scenariuszy zagrożeń portu. Celem zidentyfikowanego zagrożenia
może być cały port lub poszczególne części jego infrastruktury, ładunek, bagaż, ludzie
lub środki transportu w obrębie portu.
8.
Określenie skutków właściwych dla danego scenariusza wystąpienia zagrożenia. Skutki
mogą dotyczyć jednego lub większej liczby sektorów, przy czym określa się zarówno
skutki bezpośrednie, jak i pośrednie; szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wystąpienia
strat w ludziach.
9.
Określenie możliwości wystąpienia eskalacji zdarzeń naruszających ochronę.
10.
Określenie podatności na zagrożenia każdego z sektorów.
11.
Określenie wszystkich istotnych aspektów organizacyjnych niezbędnych do zapewnienia
kompleksowej ochrony portu, w tym określenie zakresów kompetencji organów i podmiotów
odpowiedzialnych za ochronę, wskazanie obowiązujących przepisów i istniejących procedur.
12.
Określenie słabych punktów związanych z aspektami organizacyjnymi, prawnymi i proceduralnymi,
istotnych z punktu widzenia konieczności zapewnienia kompleksowej ochrony portu.
13.
Określenie środków, procedur i działań mających na celu wyeliminowanie ryzyka wystąpienia
krytycznych słabych punktów. Należy zwrócić uwagę na potrzebę kontroli dostępu oraz
środki kontroli dostępu lub ograniczenia dostępu, dotyczące całego portu lub jego
sektorów, w szczególności na identyfikację pasażerów, pracowników portu oraz innych
pracowników, gości i członków załóg statków, a także na wymogi monitorowania sektorów
i prowadzonej działalności oraz kontrolę ładunku i bagażu. Środki, procedury i działania
będą współmierne do dostrzeżonego zagrożenia, które może być różne w różnych sektorach.
14.
Określenie, w jaki sposób wzmocnić środki, procedury oraz działania w przypadku wprowadzenia
wyższego poziomu ochrony.
15.
Określenie szczegółowych zasad postępowania w odniesieniu do zidentyfikowanych zagrożeń
ochrony, takich jak „podejrzane”: ładunek, bagaż, zapasy paliwa lub żywności, osoby,
paczki niewiadomego pochodzenia, oraz realnych zagrożeń (np. bomb). Zasady te powinny
określać wymagania w zakresie weryfikacji takiego zagrożenia w miejscu jego wykrycia
oraz po przetransportowaniu źródła zagrożenia w bezpieczne miejsce.
16.
Określenie środków, procedur i działań mających na celu ograniczenie i złagodzenie
skutków zagrożeń ochrony portu.
17.
Określenie podziału zadań umożliwiających właściwe i poprawne wdrożenie środków, procedur
i działań.
18.
Analizę innych istniejących planów ochrony, określenie wzajemnych relacji pomiędzy
rozwiązaniami zawartymi w tych planach oraz analizę oddziaływania z innymi środkami
ochrony portu. Należy zwrócić uwagę również na środki i procedury przewidziane w innych
planach reagowania (np. plan reagowania na wyciek ropy, plan reagowania w razie wypadku
w porcie, plan na wypadek interwencji medycznej, plan reagowania w razie katastrofy
nuklearnej itd.).
19.
Określenie wymagań w zakresie wzajemnej komunikacji niezbędnych do prawidłowego wdrożenia
środków i procedur.
20.
Określenie środków mających zapewnić ochronę przed ujawnieniem informacji istotnych
z punktu widzenia ochrony.
21.
Określenie, jakie informacje muszą zostać udostępnione wszystkim stronom bezpośrednio
zaangażowanym, a także, w razie potrzeby, opinii publicznej.
Załącznik nr 2 - Elementy planu ochrony portu
I.
Ogólne aspekty planu ochrony por tu:
1.
Definiowanie wszystkich sektorów istotnych z punktu widzenia ochrony portu.
W zależności od oceny stanu ochrony portu, środki, procedury i działania mogą się
różnić w poszczególnych sektorach. W niektórych z nich może być wymagane zastosowanie
„mocniejszych” środków zapobiegawczych niż w innych. Należy zwrócić szczególną uwagę
na miejsca styku poszczególnych sektorów określone w ocenie stanu ochrony portu.
2.
Zapewnienie koordynacji środków ochrony dla sektorów różniących się w zakresie wymaganej
ochrony.
3.
Określenie różnych środków ochrony w odniesieniu do różnych sektorów, zmieniających
się poziomów ochrony oraz pozyskanych informacji o potencjalnym zagrożeniu.
4.
Określenie struktury organizacyjnej ochrony portu.
II.
Szczegółowe aspekty planu ochrony por tu:
1.
Wymagania dotyczące dostępu. Wszystkie wymagania i poziomy ochrony zostaną kompleksowo
włączone do planu ochrony portu.
2.
Wymagania w zakresie kontroli dokumentów tożsamości, bagażu i ładunku.
Wymagania mogą mieć zastosowanie do poszczególnych bądź wszystkich sektorów. Osoby
wchodzące lub znajdujące się w danym sektorze mogą podlegać kontroli. Plan ochrony
portu w odpowiedni sposób uwzględni wyniki oceny stanu ochrony portu, stanowiącej
narzędzie, przy użyciu którego zostaną ustalone wymagania w zakresie ochrony dla każdego
sektora, na każdym poziomie ochrony. Jeżeli zostaną wprowadzone specjalne karty identyfikacyjne
dla celów ochrony portu, to zostaną ustanowione przejrzyste procedury ich wydawania,
kontroli, używania i zwrotu. Procedury takie powinny uwzględniać szczególny charakter
niektórych grup użytkowników portów, dopuszczając specjalne środki w celu ograniczenia
negatywnych skutków wymagań dotyczących kontroli dostępu. Kategoryzacja powinna uwzględniać
co najmniej: osoby podróżujące, urzędników oraz funkcjonariuszy służb państwowych,
osoby stale pracujące w porcie lub regularnie go odwiedzające, mieszkańców portu oraz
osoby okazjonalnie pracujące w porcie lub okazjonalnie go odwiedzające.
3.
Łączność z organami współdziałającymi.
W razie potrzeby plan powinien przewidywać połączenie systemu informacyjnego portu
z systemami informacyjnymi organów i służb współdziałających.
4.
Procedury i środki dotyczące postępowania z „podejrzanymi”: ładunkiem, bagażem, zapasami
paliwa lub żywności, osobami, w tym wyznaczenie obszaru chronionego.
Procedury i środki powinny obejmować inne zidentyfikowane zagrożenia ochrony.
5.
Wymagania dotyczące sektorów lub działalności w obrębie sektorów.
Zarówno potrzebę zastosowania różnych rozwiązań technicznych, jak i same rozwiązania
określa się na podstawie oceny stanu ochrony portu.
6.
Oznakowanie.
Obszary, w których stosuje się wymagania dotyczące dostępu lub kontroli, powinny być
odpowiednio oznakowane. Wymagania dotyczące dostępu i kontroli powinny uwzględniać
obowiązujące przepisy prawne i przyjętą praktykę.
7.
Komunikacja oraz poświadczenia bezpieczeństwa.
Wszystkie istotne informacje dotyczące ochrony są odpowiednio przekazywane, zgodnie
z przepisami w zakresie ochrony informacji niejawnych oraz zapisami zawartymi w planie.
Ze względu na wrażliwość niektórych informacji, komunikacja powinna być oparta na
zasadzie ścisłej potrzeby.
8.
Raporty o naruszeniach ochrony.
W celu zapewnienia szybkiego reagowania, plan ochrony portu powinien określać jasne
wymagania dotyczące przekazywania oficerowi ochrony portu lub organowi ochrony portu
raportów o wszystkich naruszeniach ochrony.
9.
Integracja z innymi planami w zakresie ochrony.
Plan uwzględnia rozwiązania przewidziane w innych planach oraz stosowane i obowiązujące
w porcie inne działania zapobiegawcze i kontrolne.
10.
Integracja z planami reagowania lub włączenie określonych środków reagowania, procedur
i działań.
Plan będzie szczegółowo opisywać wzajemne oddziaływanie i koordynację z innymi planami
reagowania i planami awaryjnymi.
11.
Wymogi dotyczące szkoleń i ćwiczeń.
12.
Organizacja eksploatacyjnej ochrony portu i procedury robocze.
Plan ochrony portu powinien szczegółowo określać organizację w zakresie ochrony portu,
podział zadań i procedury robocze. Powinien również, w razie potrzeby, szczegółowo
określać zasady koordynacji z oficerami ochrony obiektów portowych i statków.
Plan ochrony portu powinien zawierać również:
1)
dane dotyczące jednostki ochrony portu, w tym:
a)
stan etatowy,
b)
rodzaj i ilość uzbrojenia i amunicji,
c)
sposób zabezpieczenia broni i amunicji;
2)
dane dotyczące rodzaju zabezpieczeń technicznych;
3)
zasady organizacji i wykonywania ochrony.
13.
Procedury przyjmowania i aktualizacji planu ochrony portu.
Załącznik nr 3 - Opłaty
I.
TARYFA OPŁAT ZA PRZEPROWADZENIE CZYNNOŚCI URZĘDOWYCH ZWIĄZANYCH Z WYDANIEM DOKUMENTÓW
OCHRONY PORTÓW
1.
Zatwierdzenie oceny stanu ochrony portu 1200 PLN
2.
Zatwierdzenie planu ochrony portu 1200 PLN
II.
TARYFA OPŁAT ZA PRZEPROWADZENIE CZYNNOŚCI URZĘDOWYCH ZWIĄZANYCH Z WYDANIEM DOKUMENTÓW
OCHRONY OBIEKTÓW PORTOWYCH
1.
Wydanie potwierdzenia zgodności obiektu portowego 500 PLN
2.
Zatwierdzenie oceny stanu ochrony obiektu portowego 600 PLN
3.
Zatwierdzenie planu ochrony obiektu portowego 600 PLN
4.
Zatwierdzenie poprawek do oceny stanu ochrony obiektu portowego 100 PLN
5.
Zatwierdzenie poprawek do planu ochrony obiektu portowego 100 PLN
6.
Przeprowadzenie weryfikacji w celu stwierdzenia zgodności stanu ochrony obiektu portowego
z zatwierdzonym planem i wymaganiami Kodeksu ISPS 800 PLN
III.
TARYFA OPŁAT ZA PRZEPROWADZENIE CZYNNOŚCI URZĘDOWYCH ZWIĄZANYCH Z WYDANIEM DOKUMENTÓW
OCHRONY STATKÓW
1.
Przeprowadzenie weryfikacji w celu stwierdzenia zgodności stanu ochrony statku towarowego
z zatwierdzonym planem i wymaganiami Kodeksu ISPS:
1.1.
Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2000 800 PLN
1.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 2000 do 10 000 1200 PLN
1.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 10 000 1600 PLN
2.
Przeprowadzenie weryfikacji w celu stwierdzenia zgodności stanu ochrony statku pasażerskiego
z zatwierdzonym planem i wymaganiami Kodeksu ISPS:
2.1.
Statki o pojemności brutto do 2000 1000 PLN
2.2.
Statki o pojemności brutto powyżej 2000 do 10 000 2000 PLN
2.3.
Statki o pojemności brutto powyżej 10 000 3000 PLN
3.
Za tymczasowy międzynarodowy certyfikat ochrony statku lub międzynarodowy certyfikat
ochrony statku 350 PLN
4.1.
Zatwierdzenie planu ochrony statku 600 PLN
4.2.
Zatwierdzenie poprawek do planu ochrony statku 300 PLN
5.1.
Wydanie zapisu historii statku lub jego duplikatu 300 PLN
5.2.
Wprowadzenie poprawek do zapisu historii statku 50 PLN
IV.
TARYFA OPŁAT ZA PRZEPROWADZENIE CZYNNOŚCI URZĘDOWYCH ZWIĄZANYCH Z WYDANIEM ŚWIADECTW
PRZESZKOLENIA CSO I PFSO
1.
Wydanie świadectwa przeszkolenia CSO 20 PLN
2.
Wydanie świadectwa przeszkolenia PFSO 20 PLN
V.
UWAGI DODATKOWE
1.
Opłata za potwierdzenie ważności dokumentu ochrony wynosi 50 % wartości stawki określonej
za wydanie dokumentu ochrony.
2.
W przypadku gdy weryfikacja - z powodów niezależnych od właściwego urzędu morskiego
- zostanie w całości lub częściowo przeprowadzona poza godzinami pracy właściwego
urzędu morskiego, opłaty za weryfikację i wydanie dokumentu ochrony wynoszą 130 %
opłaty podstawowej.
3.
Koszty przejazdów oraz pobytu członków zespołu poza siedzibą właściwego urzędu morskiego,
związane z przeprowadzaniem weryfikacji, ponosi zleceniodawca.
Załącznik nr 4 - Kryteria, które powinna spełniać organizacja ubiegająca się o upoważnienie
Instytucja lub podmiot gospodarczy powinien udowodnić, że posiada:
1)
specjalistyczną wiedzę w dziedzinie istotnych aspektów ochrony;
2)
odpowiednią znajomość zasad eksploatacji statków;
3)
odpowiednią znajomość portów, zarządzania operacjami przeładunkowymi, znajomość zasad
obrotu portowo-morskiego (jeżeli ma świadczyć usługi w odniesieniu do obiektów portowych);
4)
zdolność do oceny prawdopodobnych zdarzeń i ryzyka w zakresie ochrony, które mogą
pojawić się w czasie eksploatacji statków i obiektów portowych, np.: w relacji statek
- statek, statek - obiekt portowy itp., oraz sposobów minimalizacji takiego ryzyka;
5)
zdolność do utrzymywania, doskonalenia i podnoszenia wiedzy specjalistycznej pracowników;
6)
określone zasady sprawowania funkcji kontrolnych oraz nadzoru nad pracownikami i ponoszenia
odpowiedzialności;
7)
zdolność do utrzymywania odpowiednich środków zapewniających uniknięcie nieuprawnionego
dostępu lub ujawnienia do materiałów ważnych dla ochrony;
8)
znajomość wymagań Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS oraz Kodeksu ISPS, a także prawa
krajowego i międzynarodowego w tym zakresie;
9)
wiedzę o bieżących zagrożeniach i sposobach zapobiegania im;
10)
wiedzę w zakresie rozpoznawania i wykrywania wszystkich rodzajów broni biologicznej,
chemicznej, masowego rażenia, substancji i urządzeń niebezpiecznych;
11)
wiedzę na temat rozpoznawania, w sposób wolny od dyskryminacji, cech charakterystycznych
i osobowych wzorów zachowań osób, które mogą zagrozić bezpieczeństwu, tak aby nie
naruszyć dóbr osobistych i zasad takich, jak: tolerancja, równość oraz wolność sumienia
i wyznania itp.;
12)
znajomość środków ochrony, metod ich zastosowania i zapobiegania im;
13)
znajomość systemów ochrony i nadzoru oraz ich wyposażenia, a także ograniczeń wynikających
z eksploatacji portów, obiektów portowych i statków;
14)
pracowników z ważnymi poświadczeniami bezpieczeństwa wydanymi w sytuacji wykonywania
przez nich zadań wymagających dostępu do informacji niejawnych;
15)
zdolność do wytwarzania, przetwarzania, przechowywania i przekazywania informacji
niejawnych, odpowiednio do ich klauzuli tajności, zgodnie z przepisami o ochronie
informacji niejawnych.
Załącznik nr 5 - Dokumenty, które powinna przedstawić organizacja ubiegająca się o upoważnienie
Instytucja lub podmiot gospodarczy występujące o wyznaczenie do pełnienia funkcji
RSO dla statków powinny przedstawić do oceny:
1)
procedurę certyfikacji statku na zgodność z wymaganiami Kodeksu ISPS w celu wydania
międzynarodowego certyfikatu ochrony statku;
2)
procedurę szkolenia, nadawania kompetencji i rejestracji audytorów ISPS;
3)
wykaz audytorów ISPS;
4)
wzór międzynarodowego certyfikatu ochrony statku.