Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 27 listopada 2024 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza
przez statki
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza
przez statki
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Zanieczyszczenia ze statków oraz inspekcja statku
- Rozdział 3 - Zatapianie ze statków odpadów i innych substancji
- Rozdział 3a - Postępowanie z wodami balastowymi i osadami
- Rozdział 4 - Zwalczanie zanieczyszczeń morza i współpraca międzynarodowa w tym zakresie
- Rozdział 5 - Nadzór nad statkami
- Rozdział 6 - Zasady postępowania dyrektora urzędu morskiego
- Rozdział 6a - Przepisy karne
- Rozdział 7 - Kary pieniężne
- Rozdział 8 - Zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe
- Załącznik nr 1 - Opłaty za przeprowadzanie inspekcji i wystawianie lub potwierdzanie międzynarodowych świadectw
- Załącznik nr 2 - Opłaty za zatwierdzanie dokumentacji technicznej i planów, zatwierdzanie systemów obróbki wód balastowych oraz wydawanie zwolnień, o których mowa w rozdziale 3A
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem
administracji rządowej oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 13 listopada 2024 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje
art. 61-65, art. 80 i art. 84 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie niektórych ustaw
związanych z funkcjonowaniem administracji rządowej , które stanowią:
„
Art. 61.
1.
Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że sprawy te toczą się przed organem, który
przejął zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.
2.
Organ, który przejął zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmuje
związane z tymi zadaniami i kompetencjami prawa i obowiązki organu, który utracił
te zadania i kompetencje, w tym także wynikające z umów i porozumień.
3.
Akta spraw, rejestry, ewidencje, listy i bazy danych, prowadzone przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy przez organ, który utracił zadania i kompetencje na podstawie
niniejszej ustawy, przejmuje organ, który przejął od niego w tym zakresie zadania
i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.
4.
Organ, który utracił zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazuje
niezwłocznie organowi, który przejął od niego zadania i kompetencje na podstawie niniejszej
ustawy, dokumentację związaną z wykonywaniem przejętych zadań i kompetencji, w tym
także w postaci informatycznych nośników danych.
5.
Z czynności, o których mowa w ust. 3 i 4, sporządza się protokół.
Art. 62.
Dyrektorzy generalni urzędów obsługujących organy, które utraciły zadania i kompetencje
na podstawie niniejszej ustawy, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy, przekażą sprawy wszczęte i niezakończone dyrektorom generalnym urzędów obsługujących
organy, które przejęły te zadania i kompetencje. Z czynności przekazania sporządza
się protokół.
Art. 63.
Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez organ, który
utracił zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, a także dokumenty sporządzone
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez ten organ albo przy jego udziale,
w szczególności uzgodnienia, zatwierdzenia, akceptacje, wezwania, wpisy do rejestrów,
zlecenia, wskazania, weryfikacje, notyfikacje, opinie i zaświadczenia, zachowują ważność,
przy czym dokumenty wydane na czas określony - zachowują ważność przez okres, na który
zostały wydane.
Art. 64.
Wzory dokumentów określone na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą w formie
dokumentu elektronicznego przez organ, który utracił zadania i kompetencje na podstawie
niniejszej ustawy, zachowują ważność.
Art. 65.
1.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pracownicy zatrudnieni w urzędzie obsługującym
organ, który utracił zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, realizujący
zadania i kompetencje, które są przejmowane na podstawie niniejszej ustawy, stają
się pracownikami zatrudnionymi w urzędzie obsługującym organ, który przejął te zadania
i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.
2.
Dotychczasowy pracodawca jest obowiązany, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie
niniejszego przepisu, zawiadomić na piśmie osoby, o których mowa w ust. 1, o zmianach, jakie mają nastąpić w ich stosunkach pracy. Przepis art. 231 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy stosuje się odpowiednio.
3.
Przepisu ust. 2 zdanie drugie nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których
stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej .
”
„
Art. 80.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, przeznaczenie składników majątkowych
będących przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w posiadaniu urzędu obsługującego
organ, który utracił zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przeznaczonych
do realizacji zadań i kompetencji organu, który przejął te zadania i kompetencje na
podstawie niniejszej ustawy.
”
„
Art. 84.
Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia,
z wyjątkiem:
1)
art. 65 ust. 2 i art. 73 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;
2)
art. 47 i art. 82, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki1)Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywy: 1) dyrektywę Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącą się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającą dyrektywę 93/12/EWG (Dz. Urz. WE L 121 z 11.05.1999, str. 13, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 24, str. 17); 2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/883 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków, zmieniającą dyrektywę 2010/65/UE i uchylającą dyrektywę 2000/59/WE (Dz. Urz. UE L 151 z 07.06.2019, str. 116); 3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 47); 4) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 57, z późn. zm.); 5) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/33/UE z dnia 21 listopada 2012 r. zmieniającą dyrektywę Rady 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych (Dz. Urz. UE L 327 z 27.11.2012, str. 1).
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki stosuje się:
1)
postanowienia następujących umów międzynarodowych, wraz ze zmianami obowiązującymi
od daty ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, podanymi do publicznej
wiadomości we właściwy sposób:
a)
Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973 r., sporządzonej
w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem uzupełniającym sporządzonym
w Londynie dnia 17 lutego 1978 r. oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r. , zwanej dalej „Konwencją MARPOL”,
b)
Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego, sporządzonej
w Helsinkach dnia 9 kwietnia 1992 r. , zwanej dalej „Konwencją Helsińską 1992”,
c)
Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu mórz przez zatapianie odpadów i innych substancji,
sporządzonej w Moskwie, Waszyngtonie, Londynie i Meksyku dnia 29 grudnia 1972 r. (Dz.
U. z 1984 r. poz. 46 i 47 oraz z 1997 r. poz. 300 i 481), zwanej dalej „Konwencją
o zatapianiu”,
d)
Międzynarodowej konwencji w sprawie kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych na statkach,
podpisanej w Londynie dnia 5 października 2001 r. , zwanej dalej „Konwencją AFS”,
e)
Międzynarodowej konwencji o kontroli i postępowaniu ze statkowymi wodami balastowymi i osadami, 2004,
sporządzonej w dniu 13 lutego 2004 r. w Londynie, zwanej dalej „Konwencją BWM”;
1a)
odpowiednio przepisy art. 20 i art. 39 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę
ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych , w zakresie eksploatacji na statkach urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych, rozdzielnic
elektrycznych oraz systemów ochrony przeciwpożarowej i gaśnic zawierających substancje
kontrolowane, fluorowane gazy cieplarniane lub pozostałe fluorowane gazy cieplarniane,
w przypadku gdy niniejsza ustawa nie stanowi inaczej;
2)
przepisy niniejszej ustawy.
Art. 2.
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, przepisy ustawy stosuje się do:
1)
statków znajdujących się w polskich obszarach morskich;
2)
statków o polskiej przynależności znajdujących się poza granicami polskich obszarów
morskich.
2.
Postanowienia umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, stosuje się na polskich
obszarach morskich również do statków o przynależności do państwa niebędącego stroną
którejkolwiek z nich; jednakże postanowienia tych konwencji będą stosowane do takich
statków tylko w zakresie, w jakim jest to niezbędne do zapewnienia, że statki te nie
spowodują zanieczyszczenia.
3.
Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, poddać wszystkim lub niektórym przepisom
ustawy jednostki pływające Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i Policji oraz statki
pełniące specjalną służbę państwową i inne statki nieobjęte umowami międzynarodowymi
wymienionymi w art. 1.
Art. 3.
Przepisów ustawy nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita
Polska jest stroną, stanowi inaczej.
Art. 4.
W rozumieniu niniejszej ustawy:
1)
statek - oznacza urządzenie pływające używane w środowisku morskim, w tym również
wodoloty, poduszkowce, statki podwodne, statki rybackie, rekreacyjne jednostki pływające,
oraz umocowane i pływające platformy wiertnicze, chyba że powołane w ustawie umowy międzynarodowe stanowią inaczej;
1a)
statek rybacki - oznacza statek wyposażony lub wykorzystywany handlowo do łowienia
ryb lub innych żyjących w morzu organizmów;
1b)
statek sportowy - oznacza statek bez względu na napęd, wykorzystywany w celach sportowych
lub rekreacyjnych;
2)
armator - oznacza osobę, która przy użyciu własnego lub cudzego statku prowadzi działalność
w środowisku morskim we własnym imieniu;
3)
kapitan - oznacza osobę kierującą pracą na statku;
4)
substancja kontrolowana - oznacza substancję kontrolowaną w rozumieniu art. 3 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 z dnia
16 września 2009 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową ;
5)
paliwo żeglugowe - oznacza każde ropopochodne paliwo płynne przeznaczone do użycia
lub używane na statku, w tym paliwo określone normą przenoszącą normę ISO 8217;
6)
zanieczyszczenie - oznacza jakąkolwiek emisję lub zrzut ze statku substancji, energii,
lub wprowadzenie szkodliwych organizmów wodnych lub patogenów do morza lub atmosfery,
podlegających kontroli na podstawie niniejszej ustawy, które mogą spowodować pogorszenie
stanu środowiska lub powstanie niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego albo zagrożenie
dla żywych zasobów i życia w morzu, pogarszać walory rekreacyjne lub też utrudniać
inne zgodne z prawem użytkowanie morza;
7)
fluorowane gazy cieplarniane - oznaczają fluorowane gazy cieplarniane w rozumieniu
art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia
16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia
(WE) nr 842/2006 3)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 297 z 15.10.2014,
str. 42.;
8)
system obiegu paliwa na statku - oznacza system dystrybucji, filtracji i oczyszczania
paliwa, a także dostarczania paliwa ze zbiorników paliwowych do urządzeń spalania
paliwa;
9)
THETIS-EU - oznacza unijny system informacji, opracowany i obsługiwany przez Europejską
Agencję Bezpieczeństwa Morskiego, zwaną dalej „EMSA”, będący platformą do raportowania
i wymiany informacji o wynikach kontroli przeprowadzanych zgodnie z przepisami: niniejszej
ustawy, ustawy z dnia 12 maja 2022 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów
ze statków (Dz. U. poz. 1250), decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/253 z dnia 16 lutego 2015 r.
ustanawiającej zasady dotyczące pobierania próbek i sprawozdawczości na podstawie
dyrektywy Rady 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych , zwanej dalej „decyzją 2015/253”, oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/757 z dnia 29 kwietnia 2015 r.
w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji dwutlenku węgla z transportu
morskiego oraz zmiany dyrektywy 2009/16/WE 4)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 320 z 26.11.2016,
str. 1., zwanego dalej „rozporządzeniem 2015/757”, wykorzystującą informacje z systemów SafeSeaNet;
10)
wody balastowe - oznaczają wody wraz z zawiesiną pobrane przez statek w celu kontrolowania
przegłębienia, przechyłu, zanurzenia, stateczności lub naprężeń statku;
11)
osady - oznaczają materię wytrąconą w wodach balastowych statku;
12)
postępowanie z wodami balastowymi - oznacza procesy mechaniczne, fizyczne, chemiczne
i biologiczne stosowane pojedynczo bądź w kombinacjach w celu usunięcia, unieszkodliwienia
lub uniknięcia poboru bądź zrzutu szkodliwych organizmów wodnych i patogenów w wodach
balastowych i osadach;
13)
szkodliwe organizmy wodne i patogeny - oznaczają organizmy wodne i patogeny, które
po wprowadzeniu do morza, wliczając w to ujścia rzek lub do cieków wody słodkiej,
mogą stwarzać zagrożenie dla środowiska, zdrowia ludzkiego, mienia lub zasobów, niekorzystnie
wpływać na różnorodność biologiczną lub utrudniać inne zgodne z prawem sposoby wykorzystywania
morza;
14)
port lub przystań morska - oznacza port lub przystań morską w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich oraz przystań plażową w rozumieniu art. 2 pkt 2a tej ustawy, z uwzględnieniem kotwicowisk
wchodzących w skład ich infrastruktury;
15)
odpady ze statków - oznacza odpady ze statków w rozumieniu art. 5 pkt 5 ustawy z dnia 12 maja 2022 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów
ze statków;
16)
portowe urządzenia do odbioru odpadów ze statków - oznacza portowe urządzenia do odbioru
odpadów ze statków w rozumieniu art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 12 maja 2022 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów
ze statków;
17)
rekreacyjna jednostka pływająca - oznacza statek o długości kadłuba wynoszącej 2,5
m lub większej, bez względu na jego napęd, wykorzystywany w celach sportowych lub
rekreacyjnych;
18)
dostateczna pojemność magazynowania - oznacza wystarczającą ilość miejsca do przechowywania
odpadów ze statków na statku od wypłynięcia z portu lub przystani morskiej do zawinięcia
do następnego portu lub przystani morskiej, z uwzględnieniem odpadów ze statków, które
prawdopodobnie zostaną wytworzone podczas rejsu;
19)
ustalony harmonogram podróży - oznacza ruch oparty o opublikowany lub planowany rozkład
wypłynięć i wpłynięć statku do określonych portów lub przystani morskich albo odcinki
podróży o charakterze cyklicznym;
20)
regularne zawinięcia do portów lub przystani morskich - oznacza powtarzające się podróże
tego samego statku o stałym charakterze między określonymi portami lub przystaniami
morskimi albo serię rejsów z i do tego samego portu lub przystani morskiej bez pośrednich
zawinięć;
21)
częste zawinięcia do portów lub przystani morskich - oznacza zawinięcia statku w tym
samym porcie lub przystani morskiej co najmniej raz na dwa tygodnie;
22)
Krajowy Pojedynczy Punkt Kontaktowy - oznacza Krajowy Pojedynczy Punkt Kontaktowy,
o którym mowa w art. 91 ust. 1a ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim ;
23)
Narodowy System SafeSeaNet - Narodowy System Monitorowania Ruchu Statków i Przekazywania
Informacji, o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim;
24)
GISIS - oznacza Światowy Zintegrowany System Informacji Żeglugowej ustanowiony przez
Międzynarodową Organizację Morską.
Rozdział 2
Zanieczyszczenia ze statków oraz inspekcja statku
Art. 5.
Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza związanemu z uprawianiem żeglugi lub prowadzeniem
innej działalności morskiej przez statki stosuje się postanowienia Konwencji MARPOL,
Konwencji o zatapianiu, Konwencji AFS, Konwencji BWM, a na Morzu Bałtyckim - również
postanowienia Konwencji Helsińskiej 1992.
Art. 6.
Statek nie może być używany do żeglugi morskiej lub innej działalności na morzu, jeżeli
nie odpowiada wymaganiom w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza, określonym:
1)
dla statków objętych Konwencją MARPOL - w postanowieniach tej Konwencji;
2)
dla innych jednostek - w przepisach ustawy lub przepisach wydanych na jej podstawie;
3)
dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 z dnia 16 września
2009 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową - w przepisach tego rozporządzenia;
4)
dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia
2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 536/2008 z dnia 13 czerwca 2008 r. nadającym moc art.
6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 782/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz zmieniającym
to rozporządzenie - w przepisach tych rozporządzeń;
5)
dla statków objętych Konwencją AFS - w postanowieniach tej konwencji;
6)
dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 z dnia 20 listopada
2013 r. w sprawie recyklingu statków oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1013/2006
i dyrektywę 2009/16/WE , zwanym dalej „rozporządzeniem 1257/2013” - w przepisach tego rozporządzenia;
7)
dla statków objętych rozporządzeniem 2015/757 - w przepisach tego rozporządzenia;
8)
dla statków objętych Konwencją BWM - w postanowieniach tej Konwencji.
Art. 7.
1.
W celu zapewnienia przestrzegania przez statek wymagań, o których mowa w art. 6, statek
podlega przeglądom i inspekcjom w zakresie i terminach określonych w umowach międzynarodowych
lub przepisach ustawy.
1a.
Inspekcje, o których mowa w ust. 1, powinny być poprzedzone przeglądami statku dokonywanymi
przez uznaną organizację w rozumieniu art. 5 pkt 17 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim sprawującą nadzór techniczny nad statkiem.
2.
Niezależnie od przeglądów i inspekcji, o których mowa w ust. 1, statek może być poddawany
inspekcjom doraźnym.
3.
Organami inspekcyjnymi są dyrektorzy urzędów morskich, a za granicą również konsulowie.
4.
(uchylony)
5.
Organ inspekcyjny może zlecić każdorazowo dokonanie określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 14 ust. 4 przeglądów lub inspekcji uznanej organizacji upoważnionej
do wykonywania zadań administracji morskiej.
5a.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może powierzyć zadania organu inspekcyjnego
uznanej organizacji upoważnionej zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.
6.
Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych, każdy w zakresie
swojego działania, określą, w drodze rozporządzenia, organy inspekcyjne dla jednostek
pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i Policji oraz tryb przeprowadzania
przeglądów i inspekcji, a także ich rodzaje.
Art. 8.
1.
W przypadku pozytywnego wyniku przeglądów i inspekcji, organ inspekcyjny wydaje statkowi
międzynarodowe świadectwa przewidziane w:
1)
Konwencji MARPOL, ważne na najdłuższy dopuszczalny okres wynikający z tej Konwencji,
oraz potwierdza ich ważność na podstawie inspekcji rocznych i pośrednich stosownie
do wymogów Konwencji;
2)
rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia
2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach;
3)
Konwencji BWM, ważne na okres 5 lat, oraz potwierdza ich ważność na podstawie inspekcji
rocznych i pośrednich;
4)
rozporządzeniu 1257/2013, ważne na najdłuższy dopuszczalny okres wynikający z tego
rozporządzenia, oraz potwierdza ich ważność na podstawie przeglądów, o których mowa
w art. 8 tego rozporządzenia.
2.
Polski organ inspekcyjny może wydać międzynarodowe świadectwa potwierdzające spełnienie
wymagań przewidzianych w:
1)
Konwencji MARPOL, statkowi o obcej przynależności - na wniosek właściwego organu państwa
przynależności statku, będącego stroną tej Konwencji;
2)
rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia
2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 536/2008 z dnia 13 czerwca 2008 r. nadającemu moc art.
6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 782/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz zmieniającemu
to rozporządzenie - na wniosek organu państwa przynależności statku;
3)
Konwencji BWM, statkowi o obcej przynależności - na wniosek właściwego organu państwa
przynależności statku, będącego stroną tej Konwencji.
2a.
W przypadku pozytywnego wyniku przeglądu statku nieuprawiającego żeglugi międzynarodowej
lub statku niepodlegającego konwencjom, o których mowa w art. 1 pkt 1, uznana organizacja
upoważniona do wykonywania zadań administracji morskiej, sprawująca nadzór techniczny
nad statkiem wydaje statkowi zaświadczenie o zgodności na formularzu określonym przez
tę organizację.
3.
Świadectwa, o których mowa w ust. 1 i 2, tracą ważność przed upływem okresu, na który
zostały wystawione, jeżeli:
1)
bez zgody organu inspekcyjnego wprowadzono istotne zmiany w konstrukcji, wyposażeniu,
systemach, osprzęcie, urządzeniach lub materiałach;
2)
nie została potwierdzona ich ważność;
3)
nastąpiła zmiana przynależności statku.
4.
Za przeprowadzenie inspekcji oraz wystawienie lub potwierdzenie świadectw, o których
mowa w ust. 1 i 2, pobiera się opłaty określone w załączniku nr 1 do ustawy, z tym
że nie pobiera się opłat za inspekcję doraźną.
4a.
Za zatwierdzanie dokumentacji technicznej i planów oraz zatwierdzanie systemów obróbki
wód balastowych pobiera się opłaty określone w załączniku nr 2 do ustawy.
5.
Opłaty, o których mowa w ust. 4 i 4a, stanowią dochód budżetu państwa.
6.
W przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 4 i 4a, wykonuje uznana organizacja
upoważniona do wykonywania zadań administracji morskiej, dochód budżetu państwa stanowi
10 % opłaty określonej w załącznikach nr 1 i 2 do ustawy.
Art. 8a.
1.
W celu zapewnienia prawidłowego użytkowania THETIS-EU przez administrację morską minister
właściwy do spraw gospodarki morskiej powołuje i odwołuje Krajowego Administratora
THETIS-EU, zwanego dalej „Administratorem THETIS-EU”.
2.
Na stanowisko Administratora THETIS-EU może być powołana osoba, która spełnia następujące
wymagania:
1)
posiada minimum 3-letnie doświadczenie w zakresie inspekcji państwa portu lub inspekcji
państwa bandery;
2)
posiada wykształcenie wyższe;
3)
wykazuje się dobrą znajomością języka angielskiego w mowie i piśmie;
4)
posiada wiedzę w zakresie uregulowanym w przepisach, o których mowa w art. 4 pkt 9;
5)
posiada znajomość obsługi THETIS-EU.
3.
Do zadań Administratora THETIS-EU należy:
1)
udzielanie praw dostępu do THETIS-EU;
2)
przygotowanie i aktualizacja wzorów formularzy służących do elektronicznego raportowania
o wynikach inspekcji przeprowadzonych przez organ inspekcyjny;
3)
szkolenie inspektorów inspekcji państwa bandery i inspekcji państwa portu w zakresie
obsługi THETIS-EU oraz przeprowadzanie niezbędnych konsultacji dotyczących użytkowania
systemu;
4)
informowanie do dnia 31 stycznia każdego roku ministra właściwego do spraw gospodarki
morskiej oraz dyrektorów urzędów morskich o liczbie inspekcji koniecznych do przeprowadzenia
przez organy inspekcyjne w danym roku kalendarzowym w ramach THETIS-EU;
5)
weryfikacja poprawności i kompletności wprowadzonych do THETIS-EU informacji o wynikach
inspekcji przeprowadzonych przez organy inspekcyjne oraz informowanie właściwego dyrektora
urzędu morskiego o wykrytych niezgodnościach;
6)
monitorowanie działań podjętych przez organ inspekcyjny wobec statków, które w THETIS-EU
zostały wskazane do inspekcji;
7)
pełnienie funkcji punktu kontaktowego w zakresie THETIS-EU i udział w pracach EMSA
dotyczących funkcjonowania oraz modyfikacji THETIS-EU;
8)
sporządzanie i przekazywanie w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku ministrowi
właściwemu do spraw gospodarki morskiej sprawozdania z inspekcji przeprowadzonych
przez organy inspekcyjne w roku poprzednim w zakresie objętym THETIS-EU;
9)
wykonywanie innych zadań związanych z funkcjonowaniem THETIS-EU.
Art. 8b.
1.
Organ inspekcyjny niezwłocznie zamieszcza w THETIS-EU informacje o wynikach inspekcji
przeprowadzonej zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 9.
2.
W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 3 pkt 5, właściwy dyrektor urzędu morskiego
niezwłocznie podejmuje czynności w celu usunięcia stwierdzonych niezgodności.
Art. 9.
Kapitan statku jest obowiązany sprawdzić i zapewnić, aby:
1)
statek przed rozpoczęciem żeglugi, w czasie żeglugi lub innej działalności morskiej
oraz po zakończeniu żeglugi odpowiadał wymaganiom w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu
morza, potwierdzonym odpowiednimi świadectwami, oraz posiadał plan zabezpieczenia
przed zanieczyszczeniem morza;
2)
prowadzono na bieżąco wymagane zapisy olejowe, zapisy ładunkowe, zapisy o postępowaniu
z odpadami, zapisy o postępowaniu z wodami balastowymi oraz zapisy dotyczące każdorazowego
przejścia na zasilanie paliwem innym niż aktualnie używane;
3)
statek był obsadzony załogą mającą należyte przeszkolenie w zakresie czynności służących
zapobieganiu zanieczyszczaniu morza.
Art. 9a.
Zabrania się:
1)
spalania odpadów innych niż odpady powstające w wyniku normalnej eksploatacji statku:
a)
na każdym statku znajdującym się w polskich obszarach morskich,
b)
na statkach o polskiej przynależności, znajdujących się w obszarze Morza Bałtyckiego;
2)
spalania odpadów powstałych w wyniku normalnej eksploatacji statku na statkach znajdujących
się w obszarze polskiego morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych.
Art. 10.
1.
Niniejszego artykułu nie stosuje się do statków uczestniczących w usługach portowych
w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/352 z dnia
15 lutego 2017 r. ustanawiającego ramy w zakresie świadczenia usług portowych oraz
wspólne zasady dotyczące przejrzystości finansowej portów .
2.
Kapitan statku lub jego przedstawiciel przed zawinięciem do portu lub przystani morskiej
znajdującej się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powiadamia podmiot zarządzający
portem lub przystanią morską o zamiarze zdania odpadów ze statków, informując o odpadach
ze statków znajdujących się na statku za pomocą Krajowego Pojedynczego Punktu Kontaktowego.
Informacja jest przekazywana na formularzu zawierającym w szczególności:
1)
dane dotyczące statku;
2)
dane dotyczące portu lub rejsu;
3)
rodzaj i ilość odpadów oraz pojemność magazynowania.
3.
Kapitan statku lub jego przedstawiciel przekazują informację podmiotowi zarządzającemu
portem lub przystanią morską:
1)
co najmniej 24 godziny przed przybyciem do portu, jeżeli port zawinięcia na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej jest znany;
2)
gdy tylko będzie znany port zawinięcia, jeżeli ta informacja jest dostępna w okresie
krótszym niż 24 godziny przed przybyciem do portu, lub
3)
najpóźniej w chwili wyjścia z poprzedniego portu, jeżeli ta informacja jest dostępna
w okresie krótszym niż 24 godziny.
4.
Przepis ust. 2 stosuje się do statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i większej,
z wyjątkiem statków rybackich, statków zabytkowych i rekreacyjnych jednostek pływających
o długości mniejszej niż 45 metrów.
5.
Informacje o odpadach ze statków znajdujących się na statku, o których mowa w ust.
2, kapitan statku przechowuje na statku w postaci elektronicznej do czasu zawinięcia
do następnego portu lub przystani morskiej oraz udostępnia na żądanie:
1)
właściwych organów inspekcyjnych państw członkowskich Unii Europejskiej będących odpowiednikiem
organów, o których mowa w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim;
2)
organów inspekcyjnych;
3)
organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej;
4)
organów administracji publicznej, które sprawują kontrolę nad przestrzeganiem i stosowaniem
przepisów ustawy z dnia 12 maja 2022 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze statków, zwanej dalej „ustawą o portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze statków”;
5)
odbiorcy odpadów ze statków, z którym zawarto umowę na odbiór odpadów ze statków.
6.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór
formularza, o którym mowa w ust. 2, mając na względzie konieczność zapewnienia organizacji
procesu odbioru odpadów ze statków w sposób niepowodujący nieuzasadnionych opóźnień
w ruchu statków.
7.
Statek podczas postoju w porcie lub przystani morskiej albo w stoczni znajdujących
się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zdać do portowych urządzeń
do odbioru odpadów ze statków wszystkie odpady ze statków, których zrzut do Morza
Bałtyckiego jest niedozwolony.
8.
Z obowiązku zdawania odpadów ze statków do portowych urządzeń do odbioru odpadów ze
statków przed wypłynięciem z portu lub przystani morskiej są zwolnione statki, jeżeli:
1)
kapitan statku lub jego przedstawiciel przed zawinięciem do portu lub przystani morskiej
poinformował podmiot zarządzający portem lub przystanią morską o odpadach ze statków
znajdujących się na statku zgodnie z wymaganiami określonymi w ust. 2 i 3 oraz z tych
informacji wynika, że statek ma dostateczną pojemność magazynowania odpadów ze statków,
lub
2)
informacje dostępne na pokładzie statku wskazują, że statek ma dostateczną pojemność
magazynowania odpadów ze statków, lub
3)
statek zawija na kotwicowisko na czas krótszy niż 24 godziny lub w niesprzyjających
warunkach pogodowych, chyba że obszar ten został wyłączony z granic infrastruktury
portu lub przystani morskiej.
9.
Dostateczną pojemność magazynowania, o której mowa w ust. 8 pkt 1 i 2, ustala właściwy
dyrektor urzędu morskiego w trybie kontroli, o której mowa w art. 26 ustawy o portowych
urządzeniach do odbioru odpadów ze statków, stosując metody, wskaźniki i kryteria
określone w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2022/89 z dnia 21 stycznia 2022 r. ustanawiającym
zasady stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/883 w odniesieniu
do metody, którą należy stosować do obliczania dostatecznej pojemności magazynowania .
10.
Z obowiązków, o których mowa w ust. 2 i 7, są zwolnione statki przebywające na kotwicowisku
wchodzącym w skład infrastruktury portu lub przystani morskiej bez zamiaru zawinięcia
do portu lub przystani morskiej.
11.
Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej mogą uzależnić przyjęcie odpadów ze statków
od wyniku przeprowadzonej przez nie kontroli.
12.
Opłaty za odbiór i przetwarzanie odpadów ze statków określają przepisy rozdziału 4 ustawy o portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze statków.
13.
W przypadku gdy na podstawie danych dostępnych w Narodowym Systemie SafeSeaNet lub
GISIS wynika, że nie ma odpowiednich portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków
w następnym porcie lub przystani morskiej zawinięcia statku, lub jeżeli port lub przystań
morska nie jest znana, statek zdaje odpady ze statków do portowych urządzeń do odbioru
odpadów ze statków przed wypłynięciem z portu lub przystani morskiej.
14.
W przypadku zdania odpadów ze statków w porcie lub przystani morskiej przez statek,
o którym mowa w ust. 4, kapitan statku lub jego przedstawiciel przed wypłynięciem
z portu lub przystani morskiej lub niezwłocznie po otrzymaniu pokwitowania odbioru
odpadów ze statków, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze statków, wprowadza zawarte w tym pokwitowaniu informacje do Krajowego Pojedynczego Punktu
Kontaktowego.
15.
Informacje zawarte w pokwitowaniu, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze statków, są dostępne na statku przez co najmniej dwa lata od dnia wydania tego pokwitowania
i są udostępniane na żądanie właściwych organów inspekcyjnych państw członkowskich
Unii Europejskiej, o których mowa w ust. 5 pkt 1, wraz z książką zapisów olejowych,
książką zapisów ładunkowych, książką zapisów o postępowaniu z odpadami ze statków
lub planem postępowania z odpadami ze statków.
16.
Właściwy dyrektor urzędu morskiego udziela armatorowi na jego wniosek, w drodze decyzji,
zwolnienia z obowiązku wcześniejszego informowania o odpadach ze statków na statku
zgodnie z ust. 2, każdorazowego zdawania odpadów ze statków przed wypłynięciem z portu lub przystani
morskiej zgodnie z ust. 8 oraz każdorazowego wnoszenia opłaty pośredniej zgodnie z
art. 20 ustawy o portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze statków, jeżeli w odniesieniu do statku są spełnione następujące warunki:
1)
statek jest włączony w ustalony harmonogram podróży z częstymi zawinięciami do portów
lub przystani morskich oraz regularnymi zawinięciami do portów lub przystani morskich;
2)
zawarto uzgodnienie zapewniające odprowadzanie odpadów ze statków i uiszczanie opłat,
o których mowa w ust. 12, w porcie lub przystani morskiej wzdłuż trasy statku:
a)
które jest potwierdzone zawartą umową z podmiotem zarządzającym portem lub przystanią
morską albo odbiorcą odpadów ze statków oraz pokwitowaniami odbioru odpadów ze statków,
b)
o tym uzgodnieniu poinformowano wszystkie porty lub przystanie morskie położone na
trasie statku oraz
c)
jeżeli z informacji dostępnych w GISIS lub Narodowym Systemie SafeSeaNet wynika, że
zostało zaakceptowane przez port lub przystań morską Unii Europejskiej lub inny port
lub przystań morską, w którym są dostępne odpowiednie portowe urządzenia do odbioru
odpadów ze statków, w których następuje zdanie odpadów ze statków i uiszczenie opłat;
3)
zwolnienie nie będzie powodować negatywnego wpływu na bezpieczeństwo morskie, środowisko
morskie, zdrowie, warunki życia lub warunki pracy na statku.
17.
Wniosek, o którym mowa w ust. 16, zawiera:
1)
dane dotyczące statku i armatora;
2)
informację zawierającą nazwy portów znajdujących się na trasie statku oraz dane o
częstotliwości rejsów;
3)
informację o umowach zawartych z podmiotem zarządzającym portem lub przystanią morską
lub odbiorcą odpadów ze statków zapewniającym odbiór odpadów ze statków oraz o uiszczaniu
opłat za odprowadzenie odpadów ze statków;
4)
oznaczenie miejsca, datę i podpis osoby upoważnionej do złożenia wniosku.
18.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 16, dołącza się:
1)
kopię umowy lub umów o świadczeniu usług odbioru odpadów ze statków zawartych z odbiorcą
odpadów ze statków zapewniających odbiór tych odpadów lub podmiotem zarządzającym
portem lub przystanią morską, do którego zawija statek podczas rejsów na stałej linii
żeglugowej, oraz kopie pokwitowań odbioru odpadów ze statków;
2)
kopię zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na odbiorze i gospodarowaniu
odpadami ze statków odbieranymi ze statków wydanego przez właściwe organy podmiotom,
z którymi kapitan statku lub jego przedstawiciel, lub armator zawarł umowę, o której
mowa w pkt 1;
3)
potwierdzenie przez podmiot odbierający odpady ze statków lub podmiot zarządzający
portem lub przystanią morską, w którym są zdawane odpady ze statków, że umowa, o której
mowa w pkt 1, zawiera postanowienia zgodne z informacjami dotyczącymi dostępu do odpowiednich
portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków, przekazanymi drogą elektroniczną
za pomocą Krajowego Pojedynczego Punktu Kontaktowego.
19.
Do dokumentów, o których mowa w ust. 18, sporządzonych w języku obcym, dołącza się
tłumaczenia tych dokumentów na język polski sporządzone przez tłumacza przysięgłego.
20.
Zwolnienia, o którym mowa w ust. 16, udziela się na okres obowiązywania umowy, o której
mowa w ust. 16 pkt 2 lit. a, lecz nie dłuższy niż 2 lata.
21.
Decyzję, o której mowa w ust. 16, dyrektor właściwego urzędu morskiego przekazuje
podmiotowi zarządzającemu portem lub przystanią morską, którego dotyczy zwolnienie
z obowiązku każdorazowego zdawania odpadów ze statków.
22.
Właściwy dyrektor urzędu morskiego, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 16,
wydaje zaświadczenie o udzieleniu zwolnienia oraz wprowadza informacje zawarte w zaświadczeniu
do Narodowego Systemu SafeSeaNet.
23.
Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 22, zawiera:
1)
dane dotyczące statku i armatora;
2)
informację o włączeniu statku w ustalony harmonogram podróży obejmujący częste i regularne
zawinięcia do wskazanego portu lub przystani morskiej bądź portów lub przystani morskich
zgodnie z wcześniej ustaloną trasą;
3)
informację o zawijaniu statku co najmniej raz na dwa tygodnie do wskazanych portów
lub przystani morskich;
4)
informację o zawartej umowie, o której mowa w ust. 16 pkt 2 lit. a;
5)
wskazanie podstawy prawnej zwolnienia, o którym mowa w ust. 16;
6)
termin ważności;
7)
oznaczenie miejsca, datę i podpis osoby upoważnionej do wydania zaświadczenia.
24.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w drodze rozporządzenia, określi wzór:
1)
wniosku o udzielenie zwolnienia, o którym mowa w ust. 16,
2)
zaświadczenia, o którym mowa w ust. 22
- kierując się koniecznością ujednolicenia zakresu przekazywanych informacji oraz
- w przypadku wzoru zaświadczenia - zapewniając jego zgodność z załącznikiem V do
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/883 z dnia 17 kwietnia 2019 r.
w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków, zmieniającej dyrektywę
2010/65/UE i uchylającej dyrektywę 2000/59/WE.
25.
Jeżeli statek nie posiada dostępnej dostatecznej pojemności magazynowania odpadów
ze statków mimo posiadania zwolnienia, o którym mowa w ust. 16, przed wypłynięciem
z portu lub przystani morskiej, statek ten zdaje odpady ze statków do portowych urządzeń
do odbioru odpadów ze statków i uiszcza opłaty, o których mowa w przepisach rozdziału 4 ustawy o portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze statków.
26.
Jeżeli statek, który wypłynął z portu lub przystani morskiej, nie dopełnił obowiązku
zdania odpadów ze statków do portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków, właściwy
dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie informuje o niedopełnieniu tego obowiązku właściwe
władze w następnym porcie lub przystani morskiej, do którego ma zawinąć statek.
Art. 10a.
1.
Armator statku przewożącego ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, zdążającego
do portu morskiego lub na kotwicowiska położone w polskich obszarach morskich, a także
wychodzącego z portu morskiego, jest obowiązany przed przybyciem lub wyjściem statku
poinformować właściwego dyrektora urzędu morskiego o rodzaju przewożonego ładunku,
zamierzonej trasie i czasie podróży oraz o stanie bezpieczeństwa statku za pomocą
Krajowego Pojedynczego Punktu Kontaktowego, o którym mowa w art. 91 ust. 1a ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze potrzebę stworzenia
jednolitych procedur informowania dyrektorów urzędów morskich, określi, w drodze rozporządzenia,
zasady i tryb przekazywania oraz zakres informacji, o których mowa w ust. 1.
3.
Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku może zwolnić statek
odbywający, przez okres co najmniej jednego miesiąca, żeglugę na linii regularnej
pomiędzy portami polskimi lub pomiędzy portem polskim a portem innego państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli:
1)
armator statku wykonującego żeglugę na linii regularnej:
a)
przekazuje na bieżąco dyrektorowi urzędu morskiego aktualną listę takich statków oraz
b)
ustanowił system umożliwiający natychmiastowy elektroniczny dostęp do informacji,
o których mowa w ust. 1, dotyczących każdej podróży statku wykonującego żeglugę na
linii regularnej, organom administracji morskiej i Morskiej Służbie Poszukiwania i
Ratownictwa, na ich żądanie, przez całą dobę;
2)
przewidywany czas trwania rejsu w ramach żeglugi na linii regularnej nie przekracza
12 godzin.
3a.
Kapitan statku, o którym mowa w ust. 3, powiadamia dyrektora urzędu morskiego lub
port przeznaczenia, o zmianach w stosunku do planowanej godziny przybycia do portu
przeznaczenia lub do stacji pilotowej, wynoszących co najmniej trzy godziny.
4.
Dyrektor urzędu morskiego wydaje zwolnienie, o którym mowa w ust. 3, na wniosek armatora
lub właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W przypadku gdy żegluga
na linii regularnej odbywa się pomiędzy portami kilku państw członkowskich Unii Europejskiej,
z których jednym jest Rzeczpospolita Polska, zwolnienie wydaje się w uzgodnieniu z
tymi państwami.
5.
Dyrektor urzędu morskiego, który wydał zezwolenie, cofa je w przypadku gdy przestaje
być spełniony którykolwiek z warunków, o których mowa w ust. 3.
Art. 10b.
1.
Zabrania się załadowcy podstawiania towarów niebezpiecznych lub zanieczyszczających
do ładowania na statek celem przewozu bez dostarczenia kapitanowi deklaracji o tych
towarach.
2.
Załadowca obowiązany jest dostarczyć kapitanowi statku deklarację, o której mowa w
ust. 1, wraz z oświadczeniem, że podstawiony do przewozu towar odpowiada informacjom
zawartym w deklaracji. Kapitan, przed wyruszeniem w podróż, przekazuje deklarację
armatorowi.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, zakres
informacji, którą powinna zawierać deklaracja, o której mowa w ust. 1, kierując się
koniecznością ujednolicenia zakresu przekazywanych informacji, z uwzględnieniem przepisów
Unii Europejskiej w zakresie systemu monitorowania i informacji o ruchu statków.
Art. 11.
1.
Kapitan statku o polskiej przynależności znajdującego się poza polskimi obszarami
morskimi, który zauważy na morzu zanieczyszczenie lub wypadek powodujący albo mogący
spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenie innego rodzaju, przekazuje niezwłocznie
informację do stacji brzegowej najbliższego państwa nadbrzeżnego oraz do armatora
statku.
2.
Kapitan statku o polskiej przynależności:
1)
uczestniczącego w wypadku powodującym zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego
lub zanieczyszczenie środowiska morskiego,
2)
na którym nastąpiło zdarzenie powodujące zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego
lub zanieczyszczenie środowiska morskiego
- jest obowiązany do niezwłocznego przekazania informacji o tym do stacji brzegowej
najbliższego państwa nadbrzeżnego i armatora statku oraz dyrektora urzędu morskiego
właściwego dla portu macierzystego statku.
3.
Kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich, który zauważy na morzu
zanieczyszczenie lub wypadek powodujący albo mogący spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenia
innego rodzaju, przekazuje niezwłocznie informację do najbliższej stacji brzegowej
lub Służby Kontroli Ruchu Statków, zwanej dalej „Służbą VTS”, oraz do armatora statku.
4.
Kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich:
1)
uczestniczącego w wypadku powodującym zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego
lub zanieczyszczenie środowiska morskiego,
2)
na którym nastąpiło zdarzenie powodujące zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego
lub zanieczyszczenie środowiska morskiego
- jest obowiązany do niezwłocznego przekazania informacji o tym do najbliższej stacji
brzegowej lub Służby VTS i do armatora statku.
5.
Informacja, o której mowa w ust. 1-4, zawiera:
1)
identyfikację, pozycję, port wyjścia i port przeznaczenia statku;
2)
adres, pod którym dostępna jest informacja o towarach niebezpiecznych lub zanieczyszczających,
jeżeli są przewożone na statku;
3)
ilość osób na statku;
4)
szczegóły zdarzenia oraz inne informacje niezbędne do prowadzenia akcji ratowniczych,
zgodnie z wymaganiami ustanowionymi przez Międzynarodową Organizację Morską (Protokół
I do Konwencji MARPOL oraz Rezolucja IMO Nr A.851 (20)).
6.
Jeżeli kapitan statku, z uzasadnionego powodu, nie mógł przekazać informacji, o której
mowa w ust. 1-5, obowiązek ten spoczywa na armatorze statku.
Art. 12.
1.
Kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich uczestniczącego w wypadku
powodującym albo mogącym spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenie innego rodzaju
podejmuje niezwłocznie wszelkie działania konieczne dla zapobieżenia, ograniczenia
i usunięcia zanieczyszczenia środowiska morskiego.
2.
Działania, o których mowa w ust. 1, dotyczą również kapitanów statków o polskiej przynależności
znajdujących się poza polskimi obszarami morskimi.
3.
Jeżeli kapitan statku lub stacja brzegowa nie może skontaktować się z armatorem statku,
dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany poinformować o zaistniałej sytuacji organ
państwa, który wydał dla statku certyfikat zgodności lub certyfikat zarządzania bezpieczeństwem.
Art. 13.
1.
Kapitan lub armator statku o polskiej przynależności, w razie wypadku na statku lub
wykrycia uszkodzeń, wpływających poważnie na stan techniczny statku, jego urządzeń
i wyposażenia, powodujących zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego, powinien
niezwłocznie powiadomić o tym polski organ inspekcyjny.
2.
Jeżeli statek o polskiej przynależności znajduje się w porcie państwa strony Konwencji
MARPOL, a zaszło zdarzenie, o którym mowa w ust. 1, kapitan lub armator powinien o
tym również niezwłocznie zawiadomić właściwe organy tego państwa.
Art. 13a.
Czynności polegające na odzysku substancji kontrolowanych lub fluorowanych gazów cieplarnianych
ze znajdujących się na statkach urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych, systemów
ochrony przeciwpożarowej, rozdzielnic elektrycznych oraz gaśnic w celu zapewnienia
regeneracji, recyklingu lub unieszkodliwienia tych substancji lub gazów wykonywane
są przez członka załogi statku posiadającego co najmniej dyplom oficera mechanika
wachtowego lub osobę posiadającą certyfikat dla personelu, o którym mowa w art. 20 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową
oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych, albo przez przedsiębiorcę zatrudniającego taką osobę.
Art. 13b.
Do dnia 31 stycznia każdego roku dyrektorzy urzędów morskich przedstawiają ministrowi
właściwemu do spraw środowiska raport w sprawie oceny stanu przestrzegania w roku
poprzednim przepisów dotyczących stosowania oraz eksploatacji urządzeń chłodniczych,
klimatyzacyjnych, rozdzielnic elektrycznych oraz systemów ochrony przeciwpożarowej
i gaśnic zawierających substancje kontrolowane, nowe substancje, fluorowane gazy cieplarniane
i pozostałe fluorowane gazy cieplarniane, o których mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o
niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych, na statkach.
Art. 13c.
1.
Z zastrzeżeniem wyjątków określonych w Konwencji MARPOL, zabrania się na statkach
o polskiej przynależności oraz na statkach o obcej przynależności przebywających w
polskich obszarach morskich używania paliwa żeglugowego niespełniającego wymagań lub
dodatkowych kryteriów jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie
art. 13f ust. 3 i 4.
2.
Na statkach o polskiej przynależności oraz na statkach o obcej przynależności przebywających
w polskich obszarach morskich dopuszcza się stosowanie metod redukcji emisji, jako
alternatywę dla stosowania paliwa żeglugowego spełniającego wymagania i dodatkowe
kryteria jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 13f ust. 3 i
4.
3.
Przez metodę redukcji emisji rozumie się stosowanie elementu instalacji, materiału,
urządzenia instalowanego na statku, procedury, alternatywnego paliwa lub inną metodę,
zapewniające osiągnięcie redukcji emisji dwutlenku siarki, którą można zweryfikować,
oznaczyć ilościowo i zastosować. Minimalne kryteria, które powinny spełniać metody
redukcji emisji, określa załącznik II do dyrektywy Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do redukcji zawartości
siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12/EWG .
4.
Na statkach, na których stosuje się metodę redukcji emisji, należy uzyskiwać w sposób
ciągły redukcję emisji dwutlenku siarki co najmniej do poziomu stanowiącego równoważną
wartość emisji dwutlenku siarki, którą uzyskiwano by, stosując paliwo żeglugowe spełniające
wymagania i dodatkowe kryteria jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie
art. 13f ust. 3 i 4. Równoważne wartości emisji dwutlenku siarki określa załącznik
I do dyrektywy, o której mowa w ust. 3.
5.
Na statkach cumujących w portach dopuszcza się, jako alternatywę dla stosowania metod
redukcji emisji, stosowanie rozwiązania polegającego na korzystaniu z lądowych systemów
zasilania, o ile są one dostępne w danym porcie.
Art. 13d.
(uchylony)
Art. 13da.
1.
Przeprowadzenie testów metod redukcji emisji jest dopuszczalne w przypadku spełniania
następujących warunków:
1)
testy przeprowadza się na statkach z zainstalowanymi urządzeniami zapewniającymi nieprzerwane
monitorowanie emisji gazów wylotowych, wyposażonymi w zabezpieczenia uniemożliwiające
ich otwarcie, zakłócenie ich pracy i zmianę zapisanych na nich danych;
2)
przez cały okres przeprowadzania testów stosuje się urządzenia, o których mowa w pkt
1;
3)
podczas przeprowadzania testów zagospodarowuje się odpady powstałe zgodnie z przepisami
ustawy o portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze statków;
4)
podczas przeprowadzania testów dokonuje się oceny ich wpływu na środowisko morskie,
w tym na ekosystemy w portach, przystaniach i ujściach rzek.
2.
Przeprowadzenie na statkach o polskiej przynależności oraz na statkach o obcej przynależności
przebywających w polskich obszarach morskich testów metod redukcji emisji, które nie
posiadają zatwierdzenia, o którym mowa w art. 13dg ust. 1 albo 2, wymaga uzyskania
pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji.
2a.
Nie wymaga uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji, o
których mowa w ust. 2, na statkach o obcej przynależności przebywających w polskich
obszarach morskich, które posiadają wydany przez administrację państwa bandery lub
uznaną organizację działającą w jej imieniu dokument świadczący o przeprowadzaniu
tych testów zgodnie z prawidłem 3.2 załącznika VI do Konwencji MARPOL.
2b.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, armator przekazuje wyniki testów metod redukcji
emisji dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu dla obszaru, na którym przeprowadzono
testy, nie później niż po upływie 5 miesięcy od dnia ich zakończenia.
3.
Wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji składa
się do dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru, w którym planuje się przeprowadzenie
testów metod redukcji emisji.
3a.
Wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji na statkach
o polskiej przynależności wyłącznie poza polskimi obszarami morskimi składa się do
dyrektora urzędu morskiego właściwego ze względu na port macierzysty statku.
4.
Wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji zawiera:
1)
dane armatora - w przypadku:
a)
osoby fizycznej - imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer telefonu, adres poczty
elektronicznej,
b)
osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej - nazwę
i adres siedziby głównej, numer telefonu, adres poczty elektronicznej;
2)
dane statku, na którym będą przeprowadzane testy metod redukcji emisji, w tym:
a)
nazwę,
b)
numer identyfikacyjny statku nadany przez Międzynarodową Organizację Morską,
c)
port macierzysty,
d)
przynależność,
e)
opis metody redukcji emisji, która będzie poddana testom,
f)
termin i oznaczenie miejsca przeprowadzania testów metod redukcji emisji.
5.
Do wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji dołącza
się:
1)
dokumentację potwierdzającą możliwość osiągnięcia równoważnej wartości emisji dwutlenku
siarki, o której mowa w art. 13c ust. 4;
2)
oświadczenie armatora o zgodności z prawdą danych zawartych we wniosku i spełnieniu
warunków, o których mowa w ust. 1, o następującej treści:
„
Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej
z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oświadczam, że:
1)
dane zawarte we wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji
emisji są kompletne i zgodne z prawdą;
2)
znane mi są warunki uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji
emisji i spełniam warunki określone w art. 13da ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza
przez statki .
”
.
6.
Klauzula, o której mowa w ust. 5, zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej
za składanie fałszywych zeznań.
Art. 13db.
1.
Pozwolenie na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji wydaje, w drodze decyzji,
dyrektor urzędu morskiego właściwy dla obszaru, na którym planuje się przeprowadzenie
testów metod redukcji emisji, a w przypadku, o którym mowa w art. 13da ust. 3a - dyrektor
urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku, na okres nie dłuższy
niż 18 miesięcy, z tym że okres ważności pozwolenia nie obejmuje okresu, o którym
mowa w ust. 4.
2.
Wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji dotyczącego:
1)
obszaru wykraczającego poza obszar właściwości dyrektora urzędu morskiego, do którego
został złożony wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji
emisji - wymaga uzgodnienia z dyrektorem urzędu morskiego właściwym dla obszaru, w
którym również planuje się przeprowadzenie testów metod redukcji emisji;
2)
obszarów znajdujących się poza polskimi obszarami morskimi - wymaga poinformowania
przez dyrektora urzędu morskiego, do którego został złożony wniosek:
a)
armatora - o konieczności uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji
emisji także od właściwych organów państw, na których obszarach morskich armator również
planuje przeprowadzenie testów metod redukcji emisji,
b)
właściwych organów państw, na których obszarach morskich armator również planuje przeprowadzenie
testów - o otrzymaniu wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod
redukcji emisji.
3.
W pozwoleniu na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji określa się:
1)
nazwę i adres siedziby armatora albo jego imię i nazwisko oraz adres zamieszkania,
a także numer telefonu i adres poczty elektronicznej;
2)
dane statku, na którym będą przeprowadzane testy metod redukcji emisji, w tym:
a)
nazwę,
b)
numer identyfikacyjny statku nadany przez Międzynarodową Organizację Morską,
c)
port macierzysty,
d)
przynależność;
3)
opis metody redukcji emisji, której będą przeprowadzane testy;
4)
termin i oznaczenie miejsca przeprowadzania testów metod redukcji emisji.
4.
Przy określaniu terminu przeprowadzania testów metod redukcji emisji, uwzględnia się
termin wskazany we wniosku o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji
emisji, z tym że termin rozpoczęcia testów nie może przypadać wcześniej niż po upływie
7 miesięcy od dnia wydania pozwolenia.
Art. 13dc.
Dyrektor urzędu morskiego odmawia, w drodze decyzji, wydania pozwolenia na przeprowadzenie
testów metod redukcji emisji, w przypadku gdy wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie
testów metod redukcji emisji nie spełnia warunków, o których mowa w art. 13da ust.
4 i 5.
Art. 13dd.
Dyrektor urzędu morskiego cofa, w drodze decyzji, pozwolenie na przeprowadzenie testów
metod redukcji emisji, w przypadku gdy armator nie spełnia warunków, o których mowa
w art. 13da ust. 1.
Art. 13de.
Podczas przeprowadzania testów metod redukcji emisji dopuszcza się stosowanie paliwa
żeglugowego niespełniającego wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie
art. 13f ust. 3 i 4.
Art. 13df.
1.
Armator przekazuje wyniki testów metod redukcji emisji dyrektorowi urzędu morskiego,
który wydał pozwolenie na ich przeprowadzenie, w terminie nie później niż po upływie
5 miesięcy od dnia ich zakończenia.
2.
Dyrektor urzędu morskiego udostępnia wyniki testów metod redukcji emisji w Biuletynie
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu.
Art. 13dg.
1.
Zatwierdzenia metod redukcji emisji objętych przepisami ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim dokonują jednostki notyfikowane, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku .
2.
Stosowanie metod redukcji emisji nieobjętych przepisami ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim jest dopuszczalne pod warunkiem ich zatwierdzenia zgodnie z przepisami Unii Europejskiej
dotyczącymi metod redukcji emisji oraz z uwzględnieniem:
1)
wytycznych opracowanych przez Międzynarodową Organizację Morską dotyczących metod
redukcji emisji;
2)
wyników przeprowadzonych testów metod redukcji emisji;
3)
ich wpływu na środowisko, w tym możliwych do uzyskania poziomów redukcji emisji dwutlenku
siarki, a także wpływu na ekosystemy w portach, przystaniach i ujściach rzek;
4)
możliwości monitorowania i weryfikacji metod redukcji emisji.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ogłasza, w drodze obwieszczenia, informacje
o wytycznych opracowanych przez Międzynarodową Organizację Morską dotyczących metod
redukcji emisji, mając na uwadze potrzebę upowszechniania wiedzy o zasadach dotyczących
ochrony środowiska przed zanieczyszczeniami ze statków.
Art. 13e.
1.
Dyrektorzy urzędów morskich prowadzą ewidencję działających w polskich obszarach morskich
dostawców paliwa przeznaczonego do użycia przez statki, zwanych dalej „dostawcami”.
2.
Przed dokonaniem pierwszej dostawy dostawca jest obowiązany do zgłoszenia właściwemu
dla miejsca dostawy dyrektorowi urzędu morskiego informacji dotyczących działalności
w zakresie dostaw paliwa w polskich obszarach morskich.
3.
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, zawiera nazwę, siedzibę, adres korespondencyjny
oraz numer telefonu dostawcy, a także określa rodzaje dostarczanych paliw z użyciem
nomenklatury scalonej (kodów CN) oraz nazwy portów i przystani morskich, w których
planowane jest dostarczanie poszczególnych paliw. Do zgłoszenia, o którym mowa w ust.
2, załącza się kopię koncesji na obrót paliwami oraz kopię pisemnego potwierdzenia
zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym .
4.
Dostawca informuje właściwego dla miejsca dostaw dyrektora urzędu morskiego o zmianie
danych, o których mowa w ust. 3, w terminie 7 dni od dnia dokonania zmiany.
5.
Do ostatniego dnia miesiąca następującego po każdym kwartale dostawca jest obowiązany
do złożenia właściwemu dla miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego sprawozdania
z działalności za dany kwartał, zawierającego co najmniej informację o ilości i rodzaju
paliwa sprzedanego w poszczególnych portach i przystaniach morskich, z uwzględnieniem
zawartości siarki i kodów CN.
6.
W przypadku zakończenia działalności w zakresie dostaw paliwa w polskich obszarach
morskich dostawca jest obowiązany do pisemnego poinformowania o tym właściwego dla
miejsca dostaw dyrektora urzędu morskiego w terminie 7 dni od dnia zakończenia tej
działalności.
7.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej na podstawie informacji przekazanych
przez dyrektora urzędu morskiego udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej na
stronie urzędu obsługującego tego ministra aktualną listę dostawców działających na
obszarze właściwości dyrektora urzędu morskiego.
8.
Lista, o której mowa w ust. 7, zawiera:
1)
nazwy dostawców;
2)
siedziby dostawców;
3)
adresy korespondencyjne dostawców;
4)
numery telefonów dostawców;
5)
określenie rodzajów dostarczanych przez dostawców paliw z użyciem kodów CN;
6)
nazwy portów i przystani morskich, w których poszczególne paliwa mogą być dostarczane.
9.
Dyrektor urzędu morskiego przekazuje informacje, o których mowa w ust. 2, 4 i 6, ministrowi
właściwemu do spraw gospodarki morskiej nie później niż w terminie 7 dni od dnia,
w którym uzyskał informacje od dostawcy.
10.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej zapewnia na bieżąco aktualizację listy,
o której mowa w ust. 7.
11.
Do dnia 30 czerwca każdego roku minister właściwy do spraw gospodarki morskiej udostępnia
w Biuletynie Informacji Publicznej na stronach podmiotowych urzędu obsługującego tego
ministra roczne podsumowanie informacji o ilości i rodzajach paliw żeglugowych dostarczonych
w poszczególnych portach i przystaniach morskich w roku poprzednim.
Art. 13f.
1.
Dostawca jest obowiązany do dostarczenia na statek paliwa spełniającego wymagania
określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 i 4.
2.
Szczegółowe obowiązki dostawcy oraz kapitana statku, w zakresie dostaw paliwa na statek,
określa Konwencja MARPOL.
2a.
W przypadku gdy kapitan statku o polskiej przynależności znajdującego się poza polskimi
obszarami morskimi nie może nabyć paliwa żeglugowego o zawartości siarki dopuszczalnej
na danym obszarze morskim, powiadamia o tym dyrektora urzędu morskiego właściwego
dla portu macierzystego statku oraz właściwe władze portu przeznaczenia.
2b.
W przypadku gdy kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich nie
może nabyć paliwa żeglugowego o zawartości siarki dopuszczalnej na tych obszarach
morskich, powiadamia o tym dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru, w którym
znajduje się statek, administrację państwa przynależności statku, oraz właściwe władze
portu przeznaczenia.
35)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji rządowej (Dz. U. poz. 834), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2024 r..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw klimatu oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki surowcami energetycznymi
określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące zawartości siarki w paliwie
żeglugowym, w tym sposób jej oznaczania, mając na względzie przepisy Unii Europejskiej
w zakresie ograniczenia zawartości siarki w paliwach.
45)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji rządowej (Dz. U. poz. 834), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2024 r..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw klimatu oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki surowcami energetycznymi
może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe kryteria jakościowe dla paliw żeglugowych
dostarczanych na statek, mając na względzie ochronę środowiska przed zanieczyszczeniami
ze statków.
5.
Jednostki pływające Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i Policji obowiązane są
stosować paliwa żeglugowe spełniające wymagania, o których mowa w przepisach wydanych
na podstawie ust. 3, lub zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku siarki, o ile
nie zagraża to obronności lub bezpieczeństwu państwa.
6.
Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych, każdy w zakresie
swojego działania, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw klimatu oraz ministrem
właściwym do spraw gospodarki morskiej, mogą określić, w drodze rozporządzenia, warunki,
w jakich jednostki pływające, o których mowa w ust. 5, mogą nie stosować paliw żeglugowych
spełniających wymagania, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 3,
lub zatwierdzonych metod redukcji emisji dwutlenku siarki, mając na względzie charakter
zadań wykonywanych przez te jednostki oraz konieczność zapewnienia należytej ochrony
środowiska morskiego.
Art. 13g.
1.
Dyrektor urzędu morskiego przeprowadza inspekcje w zakresie zawartości siarki w paliwie
żeglugowym.
2.
Inspekcja w zakresie zawartości siarki w paliwie żeglugowym jest przeprowadzana zgodnie
z art. 3-6 decyzji 2015/253 i obejmuje:
1)
sprawdzanie każdorazowo dokumentów dostawy paliwa zawierających informacje dostawcy
paliwa o zawartości siarki w paliwie żeglugowym, w tym sprawdzanie, czy towarzyszą
tym dokumentom zaplombowane próbki paliwa żeglugowego podpisane przez przedstawiciela
statku przyjmującego paliwo, oraz sprawdzanie dziennika maszynowego i książki zapisów
olejowych w zakresie wpisów dokumentujących operacje zmiany paliwa;
2)
w odniesieniu do co najmniej 40 % inspekcjonowanych statków pobieranie próbek paliwa
żeglugowego:
a)
z systemu obiegu paliwa na statku,
b)
ze zbiornika paliwowego statku, jeżeli jest to technicznie możliwe,
c)
wykorzystując zaplombowane próbki paliwa żeglugowego towarzyszące dokumentom dostawy
paliwa, przekazane na statek przez dostawcę paliwa zgodnie z prawidłem 18 załącznika
VI do Konwencji MARPOL lub
d)
w trakcie jego dostawy na statek
- i badanie w nim zawartości siarki.
3.
W przypadku pobrania próbek paliwa żeglugowego na statku zgodnie z przepisami decyzji
2015/253, przedstawiciel statku przechowuje jedną próbkę przez okres nie krótszy niż
12 miesięcy, licząc od daty jej pobrania.
4.
W przypadku ustalenia w wyniku inspekcji, że na danym statku nie przestrzega się wymagań
dotyczących zawartości siarki w paliwie żeglugowym, dyrektor urzędu morskiego żąda
od kapitana tego statku:
1)
o ile jest to możliwe, podjęcia działań mających na celu dostosowanie paliwa żeglugowego
do przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13f ust. 3;
2)
przedstawienia:
a)
wykazu działań podjętych w celu osiągnięcia zgodności z wymaganiami dotyczącymi zawartości
siarki w paliwie żeglugowym na danym obszarze morskim,
b)
dowodu, że podjęto próbę nabycia paliwa żeglugowego o zawartości siarki dopuszczalnej
na danym obszarze morskim zgodnie z planem podróży oraz, jeżeli paliwo to nie było
dostępne w miejscu, w którym zaplanowano jego nabycie, że podjęto próbę zlokalizowania
alternatywnych źródeł takiego paliwa, a także że pomimo podjęcia tych prób nabycie
takiego paliwa nie było możliwe.
5.
Za dowód podjęcia próby nabycia paliwa żeglugowego o zawartości siarki dopuszczalnej
na danym obszarze morskim uznaje się pisemne oświadczenie dostawcy paliwa o braku
dostępności takiego paliwa w danym porcie.
6.
Przy żądaniu podjęcia działań, o których mowa w ust. 4, dyrektor urzędu morskiego
uwzględnia ustalony plan podróży danego statku, w tym planowany termin opuszczenia
portu.
6a.
W przypadku uzasadnionego podejrzenia użycia przez statek paliwa żeglugowego o zawartości
siarki większej niż dopuszczalna na danym obszarze morskim lub spowodowania zanieczyszczenia
dyrektor urzędu morskiego właściwy dla obszaru położenia portu wydaje kapitanowi statku,
w drodze decyzji, zakaz wyjścia statku z portu oraz określa wysokość kaucji lub innego
odpowiedniego zabezpieczenia finansowego na poczet ewentualnej kary. Decyzja zawiera
pouczenie o treści ust. 6b.
6b.
Statkowi, w stosunku do którego wydano zakaz, o którym mowa w ust. 6a, dyrektor urzędu
morskiego właściwy dla obszaru położenia portu może udzielić, w drodze decyzji, zgody
na opuszczenie portu, w przypadku gdy nie są jeszcze znane wyniki badań pobranej ze
statku próbki paliwa lub próbki substancji ropopochodnych pobranych z powierzchni
wody wokół statku lub ze statku, pod warunkiem wpłacenia kaucji lub złożenia innego
odpowiedniego zabezpieczenia finansowego na poczet ewentualnej kary dyrektorowi urzędu
morskiego właściwemu dla obszaru położenia portu.
6c.
Decyzja, o której mowa w ust. 6a, traci moc w zakresie zakazu wyjścia statku z portu
z chwilą wydania decyzji, o której mowa w ust. 6b.
6d.
W przypadku uzyskania wyników badań próbek niepotwierdzających podejrzenia użycia
przez statek paliwa żeglugowego o zawartości siarki większej niż dopuszczalna na danym
obszarze morskim lub spowodowania zanieczyszczenia, o których mowa w ust. 6b, dyrektor
urzędu morskiego właściwy dla obszaru położenia portu, w drodze decyzji, cofa zakaz
wyjścia statku z portu oraz niezwłocznie zwraca kaucję lub inne zabezpieczenie finansowe
armatorowi statku, o którym mowa w ust. 6a.
6e.
Kaucja lub inne odpowiednie zabezpieczenie finansowe, o których mowa w ust. 6b, są
zwracane nie później niż w terminie 10 dni od końca miesiąca, w którym uzyskano wyniki
badań próbek, o których mowa w ust. 6d. Zwrot kaucji następuje na rachunek podmiotu,
o którym mowa w ust. 6d.
7.
Informacje o wynikach przeprowadzonej inspekcji statku w zakresie zawartości siarki
w paliwie żeglugowym obejmują:
1)
datę przeprowadzonej inspekcji;
2)
dane identyfikacyjne statku: numer identyfikacyjny nadany przez Międzynarodową Organizację
Morską, nazwę, przynależność, sygnał rozpoznawczy, pojemność brutto (GT), rodzaj napędu,
metody redukcji emisji, jeżeli są inne niż polegające na stosowaniu paliw niskosiarkowych;
3)
nazwy posiadanych przez statek zbiorników paliwowych i określenie ich pojemności;
4)
podanie typu urządzenia spalinowego oraz jego mocy określonej w kW;
5)
dane dotyczące paliwa żeglugowego dostarczonego na statek uzyskane z dokumentów dostawy
paliwa lub na podstawie zapisów w dzienniku maszynowym: datę dostarczenia paliwa,
typ paliwa, ilość w m3, zawartość siarki w %, nazwę dostawcy paliwa i nazwę portu dostawy paliwa;
6)
dane z Międzynarodowego certyfikatu o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez
statki: nazwę organu, który wydał certyfikat, datę wydania, datę ważności, nazwę organu,
który przeprowadził inspekcję okresową potwierdzającą ważność certyfikatu, oraz datę
i miejsce przeprowadzenia ostatniej inspekcji okresowej;
7)
dane dotyczące pobranej próbki paliwa żeglugowego: typ paliwa, ilość w ml, zawartość
siarki w %, źródło poboru próbki, metodę poboru próbki, numer identyfikacyjny próbki,
nazwę portu, w którym pobrano próbkę, oraz datę wykonania analizy próbki i nazwę laboratorium
przeprowadzającego analizę próbki;
8)
stwierdzone niezgodności z wymaganiami w zakresie zawartości siarki w paliwie żeglugowym,
w tym rodzaj uchybienia, oraz działania podjęte w celu osiągnięcia zgodności;
9)
inne dane uzyskane w ramach inspekcji.
8.
Z przeprowadzonych inspekcji w zakresie zawartości siarki w paliwie żeglugowym dyrektor
urzędu morskiego sporządza corocznie sprawozdanie, które przekazuje do dnia 30 kwietnia
następnego roku Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
9.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 8, zawiera w szczególności informacje o:
1)
całkowitej liczbie przebadanych próbek paliwa żeglugowego z podziałem na rodzaje paliwa
żeglugowego;
2)
każdorazowo użytej do badania ilości paliwa żeglugowego i wyliczonej średniej zawartości
siarki;
3)
liczbie inspekcji przeprowadzonych na statkach;
4)
średniej zawartości siarki w paliwach żeglugowych stosowanych na obszarze właściwości
dyrektora urzędu morskiego, obliczonej na podstawie przeprowadzonych badań oraz przekazanych
przez dostawców paliwa informacji.
10.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej zapewnia przekazanie Komisji Europejskiej
informacji, o których mowa w art. 7 decyzji 2015/253, do dnia 30 czerwca każdego roku.
Art. 13h.
Dyrektor urzędu morskiego może wyrazić zgodę, aby węglowodory wydobywane przez platformę
lub urządzenie wiertnicze były używane jako paliwo, jeżeli będą one używane wyłącznie
przez tę platformę lub to urządzenie wiertnicze.
Art. 13i.
Podmiot, który nakłada lub usuwa szkodliwe pokrycia przeciwporostowe, ma obowiązek
zapewnić, aby odpady powstałe podczas prac zostały zebrane i poddane procesom przetwarzania
zgodnie z ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach .
Art. 13j.
1.
Dyrektor urzędu morskiego przekazuje niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki
morskiej:
1)
informację o udzieleniu pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji;
2)
wyniki testów metod redukcji emisji;
3)
informację o niemożności nabycia przez kapitana statku paliwa żeglugowego o zawartości
siarki dopuszczalnej na danym obszarze morskim.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej:
1)
informację, o której mowa w ust. 1 pkt 1 - w terminie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia
testów metod redukcji emisji;
2)
wyniki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - w terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia
testów metod redukcji emisji;
3)
informację, o której mowa w ust. 1 pkt 3 - niezwłocznie po jej otrzymaniu.
Art. 13k.
Dyrektor urzędu morskiego wykonuje zadanie, o którym mowa w art. 19 ust. 3 rozporządzenia
2015/757.
Art. 13l.
Raport, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2015/757, przedkłada się dyrektorowi
urzędu morskiego właściwemu dla portu macierzystego statku.
Art. 13m.
1.
Dyrektor urzędu morskiego wykonuje zadania kontrolne państwa portu, o których mowa
w art. 11 rozporządzenia 1257/2013.
2.
Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wykonuje
zadania organu administracji, o których mowa w przepisach rozporządzenia 1257/2013.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie,
o którym mowa w art. 21 ust. 1 rozporządzenia 1257/2013.
Art. 14.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z zainteresowanymi
ministrami, może określać, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przepisy w zakresie
zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić
do stosowania zalecenia uchwalone przez Międzynarodową Organizację Morską lub Komisję
Ochrony Środowiska Morskiego Morza Bałtyckiego, zwaną dalej „Komisją Helsińską”, mając
na względzie właściwą implementację międzynarodowych przepisów w zakresie zapobiegania
zanieczyszczaniu morza przez statki.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze rozporządzenia, uznać
za obowiązujące przepisy techniczne w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza,
dotyczące projektowania, konstrukcji i wyposażenia statków, wydane dla:
1)
statków klasyfikowanych przez polską instytucję klasyfikacyjną - przez tę instytucję;
2)
statków o przynależności polskiej, będących w klasyfikacji zagranicznych instytucji
klasyfikacyjnych - przez te instytucje.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje
przeglądów i inspekcji oraz sposób, zakres i terminy ich przeprowadzania, sposób wydawania
i potwierdzania oraz wzory międzynarodowych świadectw, o których mowa w art. 8, w
zakresie ochrony morza przed zanieczyszczaniem przez statki, z uwzględnieniem przepisów
międzynarodowych oraz przepisów prawa Unii Europejskiej w zakresie przeprowadzania
inspekcji i przeglądów na statkach.
Rozdział 3
Zatapianie ze statków odpadów i innych substancji
Art. 15.
Do zatapiania odpadów i innych substancji ze statków stosuje się postanowienia Konwencji
o zatapianiu, a na Morzu Bałtyckim również postanowienia Konwencji Helsińskiej 1992.
Art. 16.
1.
Zabrania się zatapiania odpadów lub innych substancji, z wyjątkiem przypadków określonych
w Konwencji Helsińskiej 1992:
1)
statkom o polskiej przynależności - na obszarze Morza Bałtyckiego;
2)
statkom o obcej przynależności - na polskich obszarach morskich.
2.
Zabrania się na terytorium Polski ładowania na statki, bez względu na ich przynależność,
odpadów lub innych substancji przeznaczonych do zatapiania na obszarze Morza Bałtyckiego.
3.
Nie zabrania się usuwania do morza urobku z pogłębiania dna, jeżeli zostanie ono dokonane
zgodnie z postanowieniami Konwencji Helsińskiej 1992 - pod warunkiem uzyskania odpowiedniego
zezwolenia.
Art. 17.
1.
Zabrania się zatapiania w morzu, ze statków o polskiej przynależności, odpadów lub
innych substancji, wymienionych w załączniku I do Konwencji o zatapianiu, z wyjątkiem
przypadków określonych w art. V ust. 1 Konwencji i stosownie do jego postanowień.
2.
Zabrania się ładowania na terytorium Polski na statki, bez względu na ich przynależność,
odpadów lub substancji, o których mowa w ust. 1, z przeznaczeniem do zatopienia ich
w morzu, z wyjątkiem przypadków określonych w art. V ust. 2 Konwencji o zatapianiu
oraz stosownie do jego postanowień i na podstawie przewidzianego tam zezwolenia.
3.
Nie zabrania się zatapiania w morzu ze statków o polskiej przynależności lub ładowania
na terytorium Polski na statki, bez względu na ich przynależność, z przeznaczeniem
do zatopienia w morzu, odpadów lub innych substancji, wymienionych w załączniku II
do Konwencji o zatapianiu, jeżeli uzyskano na to zezwolenie specjalne, a wszelkich
odpadów lub substancji innych niż wymienione w załącznikach I i II do tej Konwencji
- jeżeli uzyskano na to zezwolenie ogólne.
Art. 18.
1.
Zezwolenia, o których mowa w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 2 i 3, wydaje dyrektor
urzędu morskiego statkom:
1)
ładowanym na terytorium Polski;
2)
o polskiej przynależności.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw klimatu oraz ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe warunki, niezbędne dane oraz tryb wydawania zezwoleń, o których mowa w
ust. 1, z uwzględnieniem przepisów Konwencji Helsińskiej 1992 oraz Konwencji o zatapianiu.
3.
Dyrektor urzędu morskiego może uzależnić wydanie zezwoleń, o których mowa w ust. 1,
od przedłożenia przez wnioskodawcę zezwoleń wymaganych na podstawie odrębnych przepisów
lub innych dodatkowych dokumentów albo wyników ekspertyz.
4.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, powinny określać w szczególności:
1)
rodzaj zezwolenia;
2)
numer zezwolenia według kolejności jego wydania w danym roku;
3)
okres ważności zezwolenia;
4)
rodzaj usuwanej do morza lub zatapianej w nim substancji oraz jej ilość;
5)
współrzędne geograficzne miejsca usunięcia do morza urobku bądź zatopienia w nim odpadów
lub innych substancji;
6)
rodzaj wymaganego opakowania zatapianych w morzu odpadów lub innych substancji;
7)
sposób zatapiania w morzu odpadów lub innych substancji;
8)
sposób powiadamiania o zamierzonych terminach usunięcia do morza urobku z pogłębiania
dna oraz zatapiania w morzu odpadów lub innych substancji oraz o fakcie zakończenia
tych operacji.
Art. 19.
Dyrektor urzędu morskiego, na podstawie zawiadomienia dokonanego przez kapitana statku,
zgłasza dokonanie zatopienia:
1)
w przypadkach określonych w Konwencji Helsińskiej 1992 - Komisji Helsińskiej;
2)
w przypadkach określonych w art. V Konwencji o zatapianiu - Międzynarodowej Organizacji
Morskiej.
Art. 20.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej składa właściwym organizacjom międzynarodowym
okresowe informacje o wydanych zezwoleniach oraz dokonanych, na ich podstawie, zatopieniach.
Rozdział 3a
Postępowanie z wodami balastowymi i osadami
Art. 20a.
Przepisów dotyczących postępowania z wodami balastowymi i osadami nie stosuje się
do statków wymienionych w art. 3 ust. 2 Konwencji BWM.
Art. 20b.
1.
Zabroniony jest zrzut do morza wód balastowych niespełniających wymogów Konwencji
BWM oraz osadów, z uwzględnieniem art. 20c.
2.
W przypadku statku wskazanego w prawidle A-5 załącznika do Konwencji BWM, jeżeli:
1)
cechy konstrukcyjne tego statku nie pozwalają na zastosowanie wymagań określonych
w Konwencji BWM,
2)
jest to uzasadnione ze względu na rejon lub warunki żeglugi
- możliwe jest, na wniosek armatora złożony do dyrektora urzędu morskiego właściwego
ze względu na port macierzysty statku, zwolnienie tego statku z obowiązku spełniania
wymagań określonych w Konwencji BWM i wyrażenie zgody na zastosowanie rozwiązań równoważnych
z wymaganiami Konwencji BWM, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 7.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1)
podstawowe dane o statku i armatorze:
a)
nazwę i numer indentyfikacyjny statku,
b)
nazwę portu macierzystego statku,
c)
pojemność brutto GT, długość kadłuba [m],
d)
pojemność balastową statku [m3] (w odniesieniu do wszelkich zbiorników, przestrzeni lub przedziałów na statku używanych
dla przewozu, załadunku lub zrzutu wód balastowych),
e)
nazwę armatora;
2)
informację o przyczynie wnioskowania o zwolnienie;
3)
informację na temat przewidywanych obszarów żeglugi;
4)
informację o rozwiązaniach równoważnych z wymaganiami Konwencji BWM, które zostaną
wdrożone na statku.
4.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się:
1)
kopię planu postępowania z wodami balastowymi;
2)
kopię książki zapisów balastowych.
5.
Zwolnienie statku z obowiązku spełniania wymagań określonych w Konwencji BWM i wyrażenie
zgody na zastosowanie rozwiązań równoważnych z wymaganiami Konwencji BWM, określonych
w przepisach wydanych na podstawie ust. 7, lub odmowa wydania zwolnienia i wyrażenia
zgody następuje w drodze decyzji właściwego dyrektora urzędu morskiego.
6.
Statek, który został zwolniony z wymagań określonych w Konwencji BWM i który otrzymał
zgodę na zastosowanie rozwiązań równoważnych z wymaganiami Konwencji BWM, otrzymuje
odpowiedni wpis w książce zapisów balastowych.
7.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, rozwiązania
równoważne z wymaganiami Konwencji BWM dla statków wskazanych w prawidle A-5 załącznika
do Konwencji BWM, mając na uwadze potrzebę zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony
środowiska morskiego.
8.
Za udzielenie zwolnienia, o którym mowa w ust. 2, pobiera się opłatę określoną w załączniku
nr 2 do ustawy.
9.
Opłata, o której mowa w ust. 8, stanowi dochód budżetu państwa.
Art. 20c.
Do statków uprawiających żeglugę wyłącznie pomiędzy portami Morza Bałtyckiego nie
ma zastosowania prawidło D-1 załącznika do Konwencji BWM.
Art. 20d.
1.
Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku na wniosek armatora
złożony w formie pisemnej może, w drodze decyzji, udzielić statkowi podróżującemu
pomiędzy określonymi portami lub miejscami lub statkowi eksploatowanemu wyłącznie
pomiędzy określonymi portami lub miejscami zwolnienia, o którym mowa w prawidle A-4
załącznika do Konwencji BWM.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
podstawowe dane o statku i armatorze:
a)
nazwę i numer identyfikacyjny statku,
b)
nazwę portu macierzystego statku,
c)
pojemność brutto GT,
d)
nazwę armatora,
e)
znak wywoławczy statku;
2)
informacje o stosowanej metodzie postępowania z wodami balastowymi, w tym informacje
o systemie obróbki wód balastowych, jeżeli został zainstalowany;
3)
informację o terminie, na jaki wymagane jest zwolnienie (od MM-RRRR do MM-RRRR);
4)
informację o przyczynie wnioskowania o zwolnienie;
5)
informację o trasie objętej zwolnieniem (podanie nazwy portu/portów, w których pobierane
będą wody balastowe, oraz nazwy portu, gdzie zrzucane będą wody balastowe);
6)
datę oraz godzinę rozpoczęcia i zakończenia podróży - w przypadku jednorazowej podróży;
7)
informację o częstotliwości rejsów, regularności oraz przewidywanych ilościach wód
balastowych, które będą zrzucane w okresie zwolnienia - w przypadku wielokrotnych
podróży;
8)
przewidywany czas oraz daty rozpoczęcia i zakończenia rejsów;
9)
informację o wszystkich portach, które statek planuje odwiedzić w okresie zwolnienia,
poza portami objętymi zwolnieniem;
10)
informację na temat przewidywanej łącznej liczby podróży oraz ilości wód balastowych,
które zostaną zrzucone w ciągu okresu trwania zwolnienia - w przypadku wielokrotnych
podróży.
3.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:
1)
kopię planu postępowania z wodami balastowymi;
2)
kopię książki zapisów balastowych;
3)
informację z internetowego narzędzia wspomagania decyzji, o którym mowa w ust. 9,
o poziomie ryzyka introdukcji szkodliwych organizmów wodnych lub patogenów w związku
z usunięciem w polskich obszarach morskich wód balastowych ze statku, którego dotyczy
zwolnienie, lub dane niezbędne do oceny poziomu ryzyka za pomocą internetowego narzędzia
wspomagania decyzji w przypadku ich braku w internetowym narzędziu.
4.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za
złożenie fałszywego oświadczenia. Składający wniosek zamieszcza w nim klauzulę następującej
treści:
„
Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
”
.
Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego
oświadczenia.
5.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest wydawana po zasięgnięciu opinii o wniosku, o
którym mowa w ust. 1, właściwych dla portu zawinięcia statku organów Państwowej Inspekcji
Sanitarnej i regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz na podstawie oceny poziomu
ryzyka introdukcji szkodliwych organizmów wodnych lub patogenów w związku z usunięciem
w polskich obszarach morskich wód balastowych ze statku, którego dotyczy zwolnienie.
6.
Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydają w terminie 14 dni opinię w zakresie
zagrożeń sanitarno-epidemiologicznych wynikających z usunięcia wód balastowych statku,
którego dotyczy zwolnienie.
7.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje w terminie 14 dni opinię w zakresie
zagrożenia dla środowiska wynikającego z usunięcia wód balastowych statku, którego
dotyczy zwolnienie, o którym mowa w ust. 1.
8.
Organy, o których mowa w ust. 5, wydają negatywną opinię w przypadku stwierdzenia,
że usunięcie wód balastowych ze statku, którego dotyczy zwolnienie, może spowodować
zagrożenie sanitarno-epidemiologiczne lub zagrożenie inwazją gatunków obcych w polskich
obszarach morskich.
9.
Poziom ryzyka introdukcji szkodliwych organizmów wodnych lub patogenów, o którym mowa
w ust. 5, ustala się za pomocą internetowego narzędzia wspomagania decyzji opracowanego
przez Komisję Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego (HELCOM) i Komisję Ochrony Środowiska
Morskiego Obszaru Północno-Wschodniego Atlantyku (OSPAR) w ramach „Wspólnej Zharmonizowanej
Procedury dla państw-Stron HELCOM i OSPAR w zakresie udzielania zwolnień w ramach
Międzynarodowej konwencji o kontroli i postępowaniu ze statkowymi wodami balastowymi
i osadami, Prawidło A-4”.
10.
Dyrektor urzędu morskiego wydaje decyzję o udzieleniu zwolnienia, o której mowa w
ust. 1, w przypadku poziomu ryzyka introdukcji szkodliwych organizmów wodnych lub
patogenów, o którym mowa w ust. 5, ustalonego jako „niski”.
11.
Dyrektor urzędu morskiego odmawia udzielenia zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli
poziom ryzyka introdukcji szkodliwych organizmów wodnych lub patogenów, o którym mowa
w ust. 5, jest ustalony jako „wysoki” albo „średni”, lub na podstawie negatywnej opinii
przynajmniej jednego z organów, o których mowa w ust. 5.
12.
Za udzielenie zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, pobiera się opłatę określoną w załączniku
nr 2 do ustawy.
13.
Opłata, o której mowa w ust. 12, stanowi dochód budżetu państwa.
14.
Dyrektor urzędu morskiego dokonuje wpisu o udzielonym zwolnieniu, o którym mowa w
ust. 1, do książki zapisów balastowych statku.
15.
Kopię decyzji, o której mowa w ust. 1, dyrektor właściwego urzędu morskiego niezwłocznie
doręcza ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej.
16.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej niezwłocznie przekazuje informację
o udzielonym zwolnieniu, o którym mowa w ust. 1:
1)
władzom państwa bandery statku;
2)
państwom-stronom Konwencji Helsińskiej 1992 i OSPAR;
3)
Międzynarodowej Organizacji Morskiej.
17.
Dyrektor urzędu morskiego, który udzielił zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, cofa
je, w drodze decyzji:
1)
w przypadku gdy statek przestał spełniać warunki, o których mowa w prawidle A-4 załącznika
do Konwencji BWM, lub
2)
na wniosek organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej lub Regionalnego Dyrektora Ochrony
Środowiska, w przypadku stwierdzenia przez te organy, że stan wód morskich może spowodować
zagrożenie sanitarno-epidemiologiczne lub zagrożenie dla środowiska, w przypadku ich
pobrania i zrzutu jako wody balastowe przez statek.
18.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór
wniosku o udzielenie zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, kierując się potrzebą zapewnienia
kompletności i przejrzystości informacji.
Art. 20e.
1.
Podmiot, który dokonuje czyszczenia lub naprawy zbiorników wód balastowych, ma obowiązek
zapewnić urządzenia do odbioru osadów powstających podczas czyszczenia lub naprawy
zbiorników, spełniające potrzeby korzystających z nich statków w zakresie wydajności
oraz zapewnienia, że działanie tych urządzeń nie powoduje bezpodstawnych opóźnień
statków, a także, że osady usuwane są w sposób bezpieczny dla środowiska, zdrowia
ludzkiego, mienia oraz zasobów.
2.
Odpady powstałe podczas czyszczenia lub naprawy zbiorników wód balastowych są zbierane
i poddawane procesom przetwarzania zgodnie z ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
Art. 20f.
1.
Kapitan statku przed zawinięciem do portu znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej jest obowiązany do przekazania kapitanowi tego portu informacji na temat
aktualnej ilości wód balastowych na statku oraz przeprowadzonych operacji balastowych
na statku.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane nie później niż na 24 godziny
przed zawinięciem statku do portu lub przystani morskiej za pomocą Krajowego Pojedynczego
Punktu Kontaktowego na formularzu, którego wzór jest określony w przepisach wydanych
na podstawie ust. 3.
3.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór
formularza dotyczącego przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1, kierując
się koniecznością ujednolicenia zakresu przekazywanych informacji oraz potrzebą zapewnienia
kontroli w odniesieniu do operacji balastowych na statkach przebywających w polskich
obszarach morskich.
4.
W przypadku gdy podróż statku trwa krócej niż 24 godziny, informacje, o których mowa
w ust. 1, są przekazywane nie później niż w chwili opuszczenia przez statek portu
poprzedniego.
5.
Jeżeli port przeznaczenia nie jest znany lub zmienia się podczas podróży, informacje
są przekazywane niezwłocznie po uzyskaniu informacji o porcie przeznaczenia.
Rozdział 4
Zwalczanie zanieczyszczeń morza i współpraca międzynarodowa w tym zakresie
Art. 21.
1.
Dyrektor urzędu morskiego, do którego wpłynie meldunek lub sprawozdanie, o których
mowa w art. 11, albo który otrzyma z innego źródła wiadomość o zanieczyszczeniu lub
zagrożeniu zanieczyszczeniem polskich obszarów morskich, jest obowiązany:
1)
dokonać oceny faktycznej sytuacji w celu ustalenia rodzaju i stopnia zanieczyszczenia
morza lub zagrożenia zanieczyszczeniem;
2)
w razie potrzeby zarządzić i podjąć odpowiednie działania;
3)
niezwłocznie poinformować właściwe organy innych państw stron Konwencji Helsińskiej
1992 o istniejącej sytuacji i podjętej lub zamierzonej akcji, jeżeli rozlew przemieszcza
się lub może przemieścić się do obszaru morskiego tych państw.
2.
W przypadku zanieczyszczenia lub zagrożenia zanieczyszczeniem polskiego obszaru morskiego,
dyrektor urzędu morskiego może nakazać kapitanowi:
1)
opuszczenie polskich obszarów morskich przez statek;
2)
przeholowanie, ratowanie statku lub przeprowadzenie niezbędnych napraw;
3)
wyładowanie we właściwym miejscu szkodliwych substancji;
4)
skierowanie statku do miejsca schronienia.
Art. 22.
1.
Dyrektor urzędu morskiego, w celu zwalczania zanieczyszczenia na polskich obszarach
morskich, może bezpośrednio zwrócić się o pomoc do właściwych organów innych państw
stron Konwencji Helsińskiej 1992, przede wszystkim tych, które mogą zostać również
dotknięte skutkami zanieczyszczenia.
2.
Dyrektor urzędu morskiego, wezwany do udzielenia pomocy przez organ innego państwa
strony Konwencji Helsińskiej 1992, ma obowiązek podjąć starania w celu udzielenia
takiej pomocy.
3.
W przypadkach przewidzianych w ust. 1 i 2 dyrektor urzędu morskiego powiadamia Komisję
Helsińską o podjętych działaniach.
Art. 23.
1.
Dyrektor urzędu morskiego, który otrzyma wiadomość o zanieczyszczeniu na obszarze
Morza Bałtyckiego, mogącym stanowić poważną groźbę dla środowiska tego obszaru lub
związanych z tym interesów jakiegokolwiek państwa strony Konwencji Helsińskiej 1992,
po sprawdzeniu, przekazuje niezwłocznie wszystkie odpowiednie informacje właściwym
organom państwa, które może być zagrożone skutkiem zanieczyszczenia, łącznie z informacją
o zamierzonych lub podjętych działaniach, a w odniesieniu do wypadku dotyczącego statku,
przekazuje te informacje również właściwemu organowi państwa przynależności statku.
2.
Przesyłanie, do właściwych organów zainteresowanych państw stron Konwencji Helsińskiej
1992, informacji, o których mowa w ust. 1, ponawia się do czasu uzyskania zawiadomienia
o podjętych przez te państwa działaniach.
3.
Jeżeli rozmiar zanieczyszczenia to uzasadnia, dyrektor urzędu morskiego przekazuje
informacje, o których mowa w ust. 1, Międzynarodowej Organizacji Morskiej.
Art. 23a.
Zadania w zakresie zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu wykonuje Morska Służba
Poszukiwania i Ratownictwa, określona przepisami ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.
Art. 23b.
1.
Podmiot zarządzający portem lub przystanią morską oraz podmiot prowadzący działalność
i użytkujący nabrzeże w granicach portu morskiego lub przystani morskiej, którego
działalność może powodować zagrożenie zanieczyszczenia wód portowych, jest obowiązany
do opracowania i aktualizacji planów zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń wód portowych.
2.
Plany, o których mowa w ust. 1, podlegają uzgodnieniu z dyrektorem Morskiej Służby
Poszukiwania i Ratownictwa oraz właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży
Pożarnej.
3.
Uzgodnione plany, o których mowa w ust. 1, zatwierdza, w drodze decyzji, dyrektor
urzędu morskiego właściwy dla obszaru położenia portu. Dyrektor urzędu morskiego prowadzi
ewidencję tych planów.
4.
W portach wojennych plany, o których mowa w ust. 1, są opracowywane, aktualizowane
i uzgadniane przez komendanta portu wojennego.
5.
Kompetencje dyrektora urzędu morskiego, o którym mowa w ust. 3, w stosunku do planów,
o których mowa w ust. 4, wykonuje Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych.
6.
Na pisemny wniosek podmiotu prowadzącego działalność i użytkującego nabrzeże w granicach
portu morskiego lub przystani morskiej, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla obszaru
położenia portu lub przystani morskiej może udzielić, w drodze decyzji, zwolnienia
z obowiązku opracowania planu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń wód portowych.
7.
Wniosek, o którym mowa w ust. 6, zawiera:
1)
nazwę albo imię i nazwisko wnioskodawcy;
2)
siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres wnioskodawcy;
3)
numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy oraz numer identyfikacyjny w krajowym
rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON) lub numer w Centralnej
Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), jeżeli zostały nadane.
8.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 6, dołącza się:
1)
dokument nabycia lub użytkowania nieruchomości;
2)
kopię mapy zasadniczej z zaznaczonym obrysem działki lub działek oraz nabrzeża, na
których użytkownik portu lub przystani morskiej prowadzi działalność;
3)
informację o stosowanych rozwiązaniach chroniących środowisko.
9.
W przypadku każdej zmiany w zakresie działalności podmiotu prowadzącego działalność
i użytkującego nabrzeże w granicach portu morskiego lub przystani morskiej, podmiot
ten obowiązany jest poinformować o tych zmianach w terminie 7 dni od ich wystąpienia
dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru położenia portu lub przystani morskiej.
10.
Jeżeli zmiana zakresu działalności podmiotu prowadzącego działalność i użytkującego
nabrzeże w granicach portu morskiego lub przystani morskiej powoduje zagrożenie zanieczyszczenia
wód portowych, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla obszaru położenia portu lub
przystani morskiej, w terminie 7 dni od otrzymania informacji o zmianie, o której
mowa w ust. 9, w drodze decyzji, cofa zwolnienie, o którym mowa w ust. 6, określając
termin na sporządzenie planu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń wód portowych przez
ten podmiot.
11.
Termin na opracowanie przez podmiot, o którym mowa w ust. 9, planu zwalczania zagrożeń
i zanieczyszczeń wód portowych nie może być krótszy niż 14 dni.
12.
Kopię decyzji, o której mowa w ust. 6 oraz w ust. 10, dyrektor urzędu morskiego właściwy
dla obszaru położenia portu lub przystani morskiej przekazuje podmiotowi zarządzającemu
portem lub przystanią morską, w granicach których podmiot prowadzi działalność i użytkuje
nabrzeże.
13.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podmiotu prowadzącego działalność i użytkującego
nabrzeże w granicach portu morskiego lub przystani morskiej, w przypadku gdy zagrożenia
i działania związane z likwidacją zanieczyszczeń wynikających z działalności tego
podmiotu zostały ujęte w planie zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń wód portowych
opracowanym przez podmiot zarządzający portem lub przystanią morską, na terenie których
prowadzona jest działalność i użytkowane jest nabrzeże.
Art. 24.
1.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi:
1)
sposób organizacji zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu, w tym sposób łagodzenia
negatywnych skutków dla flory i fauny w granicach obszarów morskich, z uwzględnieniem
opieki nad zaolejonymi zwierzętami,
2)
jednostki organizacyjne współdziałające w zakresie zwalczania zagrożeń na morzu z
Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa,
3)
podmiot właściwy do opracowania krajowego planu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń
środowiska morskiego, elementy składowe oraz sposób opracowania, konsultowania i ogłaszania
tego planu,
4)
zadania organów administracji morskiej w zakresie funkcjonowania systemu zwalczania
zanieczyszczeń na morzu,
5)
zadania i uprawnienia Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa w organizowaniu i
koordynowaniu akcji zwalczania zagrożeń lub zanieczyszczeń na morzu,
6)
zasady i sposób udostępniania w ramach współpracy międzynarodowej informacji o gotowości
do zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń środowiska morskiego,
mając na względzie celowość i sprawność działań na rzecz ochrony środowiska morskiego,
a także zgodność z postanowieniami konwencji i umów międzynarodowych oraz zaleceń
organizacji międzynarodowych w tym zakresie.
2.
Dyrektor urzędu morskiego może zlecić wykonanie czynności, określonych w art. 21 ust.
1 pkt 3 oraz w art. 22 i 23, kierownikowi jednostki organizacyjnej, biorącej udział
w zwalczaniu zanieczyszczeń.
Art. 25.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać decyzję o zastosowaniu na
polskich obszarach morskich, w stosunku do statków o polskiej przynależności, niezbędnych
środków, łącznie z zatopieniem lub zniszczeniem statku, w celu zapobieżenia, ograniczenia
lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego polskim wybrzeżom
lub związanym z nimi interesom, powstałego na skutek zanieczyszczenia lub zagrożenia
zanieczyszczeniem morza.
2.
W sytuacji, o której mowa w ust. 1, do obcych statków znajdujących się na polskich
obszarach morskich stosuje się odpowiednio postanowienia Międzynarodowej konwencji dotyczącej interwencji na morzu pełnym w razie zanieczyszczenia
olejami, sporządzonej w Brukseli dnia 29 listopada 1969 r. , oraz uzupełniającego ją Protokołu dotyczącego interwencji na morzu pełnym w razie zanieczyszczenia morza substancjami
innymi niż olej, sporządzonego w Londynie dnia 2 listopada 1973 r. .
Rozdział 5
Nadzór nad statkami
Art. 26.
Dyrektor urzędu morskiego może:
1)
w stosunku do statku o przynależności do państwa strony Konwencji MARPOL, Konwencji
Helsińskiej 1992 lub Konwencji BWM:
a)
przeprowadzić, na statku w porcie lub bazie przeładunkowej na morzu, inspekcje w zakresie
i trybie przewidzianym w art. 28 oraz kontrole książek zapisów olejowych, ładunkowych,
odpadów powstających na statku, zapisów balastowych oraz zapisów o każdorazowym przejściu
na zasilanie paliwem innym niż aktualnie używane, w celu ustalenia, czy ze statku
nie dokonano zanieczyszczenia, z naruszeniem postanowień tych konwencji; wyniki inspekcji
ujmuje się w sprawozdaniu, które przekazuje się kapitanowi statku,
b)
odmówić statkowi o obcej przynależności zezwolenia na wejście do portu lub do bazy
przeładunkowej na morzu albo podjąć działania zapewniające, że uprawianie żeglugi
tym statkiem nie będzie stanowiło istotnego zagrożenia dla środowiska morskiego, jeżeli
statek nie odpowiada wymaganiom określonym w tych konwencjach; o odmowie dyrektor
urzędu morskiego powiadamia konsula lub przedstawiciela dyplomatycznego państwa przynależności
statku, a gdy jest to niemożliwe - inny właściwy organ tego państwa,
c)
odmówić statkowi zezwolenia na opuszczenie portu do czasu doprowadzenia tego statku
do należytego stanu technicznego, jeżeli istnieją podstawy do podejrzenia, że stan
tego statku lub jego wyposażenia w istotny sposób odbiega od stanu stwierdzonego w
posiadanych świadectwach lub gdy statek nie posiada ważnych świadectw; dyrektor tego
urzędu może jednak zezwolić takiemu statkowi na opuszczenie portu w celu przejścia
do najbliższej stoczni remontowej;
2)
w stosunku do statków o polskiej przynależności, niezależnie od zastosowania środków
przewidzianych w pkt 1 lit. a i c, także odmówić dopuszczenia statku do żeglugi lub
cofnąć świadectwa, jeżeli statek nie spełnia wymagań przewidzianych w przepisach ustawy;
3)
w stosunku do statków o przynależności do obcego państwa niebędącego stroną Konwencji
MARPOL lub Konwencji BWM:
a)
przeprowadzić inspekcję statku w celu sprawdzenia, czy stan statku odpowiada wymaganiom
określonym w tych konwencjach; w razie stwierdzenia, że stan statku nie odpowiada
tym wymaganiom, a uprawianie żeglugi tym statkiem stanowi istotne zagrożenie dla środowiska
morskiego, może odmówić statkowi zezwolenia na wejście do portu lub do bazy przeładunkowej,
b)
jeżeli inspekcja jest przeprowadzona w porcie lub bazie przeładunkowej, dyrektor urzędu
morskiego może zarządzić dokonanie na statku odpowiednich napraw albo opuszczenie
portu lub bazy przeładunkowej;
4)
przeprowadzić inspekcję przestrzegania obowiązków określonych w art. 10 w odniesieniu
do wszystkich statków zawijających do portów lub przystani morskich znajdujących się
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez względu na przynależność.
Art. 27.
Dyrektor urzędu morskiego może:
1)
zażądać od statku przepływającego przez polskie obszary morskie informacji dotyczących
identyfikacji, portu rejestracji, ostatniego i następnego portu zawinięcia oraz innych
niezbędnych informacji, w razie uzasadnionego podejrzenia, że statek płynąc przez
te obszary naruszył przepisy ustawy, powodując zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem;
2)
przeprowadzić inspekcję statku przepływającego przez polskie obszary morskie, w razie:
a)
uzasadnionego podejrzenia, że naruszył przepisy ustawy wskutek zrzutu powodującego
lub grożącego znacznym zanieczyszczeniem morza,
b)
odmowy udzielenia informacji, o których mowa w pkt 1, lub jeżeli informacja podana
przez statek jest w sposób oczywisty różna od stanu faktycznego, a okoliczności sprawy
uzasadniają taką inspekcję.
Art. 28.
1.
Inspekcja statku o przynależności do państwa strony Konwencji MARPOL lub Konwencji
BWM ogranicza się do sprawdzenia świadectw i innych dokumentów przewidzianych w tych
konwencjach.
2.
Inspekcja może być rozszerzona po sprawdzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 1,
wyłącznie gdy:
1)
istnieje uzasadnione podejrzenie, że stan statku lub jego wyposażenie odbiega w istotny
sposób od stanu stwierdzonego w jego dokumentach;
2)
treść dokumentów nie jest wystarczająca do potwierdzenia lub sprawdzenia podejrzanego
naruszenia;
3)
statek nie posiada ważnych świadectw z załącznikami;
4)
na statku nie wdrożono procedur postępowania z wodami balastowymi i osadami wymaganych
Konwencją BWM.
3.
Inspekcja nie może wpłynąć na nieuzasadnione przetrzymywanie statku w porcie.
Art. 28a.
1.
Jeżeli przeprowadzona inspekcja potwierdzi, że statek nie przestrzega przepisów ustawy
w zakresie zdawania odpadów do portowych urządzeń odbiorczych, dyrektor właściwego
urzędu morskiego odmawia zgody na opuszczenie portu przez statek, aż do momentu zdania
tych odpadów.
1a.
Jeżeli przeprowadzona inspekcja wykaże, że wody balastowe statku stanowią zagrożenie
dla środowiska, zdrowia ludzkiego, zasobów lub mienia, właściwy dyrektor urzędu morskiego
zakazuje zrzutu wód balastowych do czasu usunięcia zagrożenia.
2.
Jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie, że statek opuścił port nie dopełniając ciążących
na nim obowiązków w zakresie informowania oraz zdawania odpadów, dyrektor właściwego
urzędu morskiego niezwłocznie informuje o tym fakcie właściwe władze administracji
morskiej w następnym porcie, do którego zawija statek.
3.
Jeżeli dyrektor urzędu morskiego otrzyma informację, że do portu morskiego znajdującego
się w terytorialnym zakresie jego działania zmierza statek, który opuścił inny port
z naruszeniem przepisów w zakresie informowania oraz zdawania odpadów lub był eksploatowany
z naruszeniem postanowień Konwencji BWM, zapewnia przeprowadzenie inspekcji tego statku
przed udzieleniem pozwolenia na jego wyjście w morze.
Rozdział 6
Zasady postępowania dyrektora urzędu morskiego
Art. 29.
Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić postępowanie, o którym mowa
w niniejszym rozdziale:
1)
w odniesieniu do statku o polskiej przynależności:
a)
który spowodował zanieczyszczenie środowiska morskiego lub zagrożenie zanieczyszczeniem,
z naruszeniem przepisów ustawy,
b)
na wniosek organu każdego państwa, w razie podejrzenia naruszenia przepisów ustawy,
jeżeli zostały zabezpieczone dowody;
2)
w odniesieniu do statku o obcej przynależności, przebywającego w porcie polskim lub
bazie przeładunkowej, który spowodował zanieczyszczenie środowiska morskiego lub zagrożenie
zanieczyszczeniem na polskich obszarach morskich, naruszając przepisy ustawy.
Art. 30.
Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić także postępowanie w odniesieniu
do statku o obcej przynależności, przebywającego w polskim porcie lub bazie przeładunkowej,
na wniosek:
1)
organu każdego państwa, w razie podejrzenia zrzutu przez ten statek poza polskim obszarem
morskim, jeżeli zrzut ten spowodował lub zagroził zanieczyszczeniem na jego wodach
wewnętrznych, morzu terytorialnym lub w wyłącznej strefie ekonomicznej;
2)
organu państwa strony Konwencji MARPOL lub Konwencji BWM w sprawie zrzutu, o którym
mowa w pkt 1, niezależnie od miejsca jego dokonania.
Art. 31.
Dyrektor urzędu morskiego wszczyna postępowanie, w celu zabezpieczenia dowodów, w
odniesieniu do statku o obcej przynależności, który:
1)
przebywa w porcie polskim lub w bazie przeładunkowej, jeżeli spowodował zanieczyszczenie
lub zagrożenie zanieczyszczeniem poza polskimi obszarami morskimi, z naruszeniem uznanych
norm międzynarodowych;
2)
znajdując się w polskim morzu terytorialnym lub w polskich morskich wodach wewnętrznych
spowodował zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem tego obszaru morza;
3)
przebywając w polskich obszarach morskich, wskutek zanieczyszczenia w wyłącznej strefie
ekonomicznej, spowodował poważną szkodę lub zagrożenie poważną szkodą dla wybrzeży
albo innych istotnych interesów państwa.
Art. 32.
W razie otrzymania wiadomości o:
1)
zanieczyszczeniu morza przez statki,
2)
zatopieniu odpadów lub innych szkodliwych substancji ze statków
- dyrektor urzędu morskiego powinien niezwłocznie podjąć czynności w celu wykrycia
sprawców i zabezpieczenia dowodów.
Art. 33.
Dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa:
1)
przynależności statku i każdego innego zainteresowanego państwa o działaniach i środkach
podjętych zgodnie z ustawą i przekazuje im odpowiednie dokumenty dotyczące tych działań
i środków;
2)
następnego portu zawinięcia statku przepływającego przez polskie obszary morskie o
podejrzeniu zanieczyszczenia lub zagrożenia zanieczyszczeniem środowiska morskiego.
Art. 34.
1.
Dyrektor urzędu morskiego w toku postępowania:
1)
dopuszcza dowody zgłoszone przez organy innego państwa;
2)
ułatwia udział w postępowaniu przedstawicielom właściwej organizacji międzynarodowej,
państwa przynależności statku oraz każdego państwa dotkniętego zanieczyszczeniem morza;
3)
w przypadku określonym w art. 29 pkt 1, może zwrócić się do właściwych organów innego
państwa o pomoc w wyjaśnieniu sprawy, jak również rozpatrywać wnioski innych państw
w tym zakresie;
4)
w przypadkach określonych w art. 29-32, może zatrzymać statek, jednak nie dłużej niż
to jest konieczne do celów postępowania.
2.
Jeżeli postępowanie wykaże naruszenie postanowień ustawy, z zastrzeżeniem art. 26
pkt 1 lit. c, statek zostanie niezwłocznie zwolniony po wpłaceniu kaucji lub złożeniu
innego odpowiedniego zabezpieczenia finansowego.
Art. 34a.
Dyrektor urzędu morskiego powiadamia ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej,
Komisję Europejską, EMSA, pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz zainteresowane
państwo bandery o zastosowanych sankcjach, o których mowa w art. 20 ust. 2 rozporządzenia
2015/757.
Art. 34b.
1.
W przypadku określonym w art. 20 ust. 3 rozporządzenia 2015/757, dyrektor urzędu morskiego,
w drodze decyzji, wydaje statkowi o obcej przynależności nakaz opuszczenia portu,
o czym powiadamia ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, Komisję Europejską,
EMSA, pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz zainteresowane państwo
bandery. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
2.
Dyrektor urzędu morskiego, w drodze decyzji, wydaje zakaz wejścia do portu statkowi
o obcej przynależności, wobec którego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim
Unii Europejskiej wydano nakaz opuszczenia portu z powodu nieprzechowywania na statku
ważnego dokumentu zgodności w rozumieniu art. 3 lit. h rozporządzenia 2015/757, do
czasu przedstawienia tego dokumentu.
Art. 34c.
Dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie przekazuje Prezesowi Wyższego Urzędu Górniczego
kopię decyzji kończącej postępowanie, o którym mowa w art. 29, jeżeli dotyczy ona
zdarzenia związanego z działalnością polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu lub
wydobywaniu węglowodorów ze złóż w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 35.
1.
Do postępowania określonego w przepisach niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio
przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego .
2.
W przypadku konieczności natychmiastowego opuszczenia portu przez statek, w stosunku
do którego powzięto podejrzenie używania paliwa żeglugowego o zawartości siarki większej
niż dopuszczalna na danym obszarze morskim, a znane są już wyniki badania laboratoryjnego
próbki paliwa potwierdzające używanie przez ten statek takiego paliwa żeglugowego,
nie stosuje się przepisów art. 10 § 1, art. 391, art. 392, art. 45, art. 49b, art. 79 i art. 79a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks
postępowania administracyjnego.
3.
Decyzję dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru położenia portu zawierającą
sankcję karną za używanie paliwa żeglugowego o zawartości siarki większej niż dopuszczalna
na danym obszarze morskim doręcza się bezpośrednio kapitanowi statku lub jego przedstawicielowi
na podstawie art. 39 i art. 40 § 1 lub 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania
administracyjnego.
Rozdział 6a
Przepisy karne
Art. 35a.
1.
Kto usuwa ze statku substancje objęte załącznikami I (olej) i II (szkodliwe substancje
ciekłe) do Konwencji MARPOL w takiej ilości lub takiej postaci, że może to doprowadzić
do pogorszenia jakości wody, zagrażać życiu lub zdrowiu wielu osób lub spowodować
zniszczenie fauny i flory morskiej w znacznych rozmiarach, podlega karze pozbawienia
wolności od 3 miesięcy do lat 5.
2.
Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Rozdział 7
Kary pieniężne
Art. 36.
1.
Armatorowi statku, z którego podczas przebywania w polskich obszarach morskich dokonano,
z naruszeniem przepisów ustawy, zanieczyszczenia, w związku z eksploatacją statku
lub zatopieniem w morzu odpadów i innych substancji - wymierza się karę pieniężną
o równowartości do 1 000 000 jednostek obliczeniowych, zwanych Specjalnym Prawem Ciągnienia
(SDR), określanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.
2.
Tej samej karze podlega również armator statku o polskiej przynależności, z którego
dokonano, z naruszeniem przepisów ustawy, zanieczyszczenia poza polskimi obszarami
morskimi, w związku z eksploatacją statku lub zatopieniem w morzu odpadów lub innych
substancji, bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom.
Art. 36a.
Jeżeli armator statku, nie wykonując ciążących na nim z mocy prawa obowiązków lub
łamiąc ustanowione prawem zakazy:
1)
przewozi ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, nie przekazując informacji,
o których mowa w art. 10a,
2)
dopuszcza do wykonywania przez osoby nieposiadające odpowiednich uprawnień, o których
mowa w art. 13a, odzysku substancji kontrolowanych lub fluorowanych gazów cieplarnianych
z urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych, rozdzielnic elektrycznych oraz systemów
ochrony przeciwpożarowej i gaśnic w celu zapewnienia ich regeneracji, recyklingu lub
zniszczenia,
3)
nie wypełnia obowiązku przekazywania w terminie rocznych sprawozdań, o których mowa
w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową
oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych, do wyspecjalizowanej jednostki,
4)
nie podejmuje wszelkich wykonalnych środków ostrożności w celu zapobiegania wszelkim
wyciekom i emisjom substancji kontrolowanych i fluorowanych gazów cieplarnianych oraz
ich minimalizowania,
5)
(uchylony)
6)
użytkuje instalację lub urządzenie zawierające substancje kontrolowane w sposób niezapobiegający
emisji substancji kontrolowanych do środowiska oraz nie przeprowadza sprawdzenia szczelności
tych urządzeń,
7)
stosuje lub stosuje ponownie na statku związki cynoorganiczne, które działają jak
biocydy,
8)
eksploatuje statek, na którego kadłubie występują związki cynoorganiczne,
9)
eksploatuje statek, z którego emitowane są do powietrza:
a)
substancje zubożające warstwę ozonową,
b)
tlenki azotu,
c)
fluorowane gazy cieplarniane,
10)
(uchylony)
11)
nie informuje portu lub przystani morskiej o odpadach ze statków znajdujących się
na statku zgodnie z art. 10 ust. 7
- podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.
Art. 36aa.
1.
Jeżeli armator statku używa na statku paliwa żeglugowego zawierającego niedopuszczalną
zawartość siarki, podlega karze pieniężnej do wysokości 600 000 SDR.
2.
Jeżeli armator statku stosuje na statku metody redukcji emisji, które nie posiadają
zatwierdzenia, o którym mowa w art. 13dg ust. 1 albo 2, podlega karze pieniężnej do
wysokości 600 000 SDR.
3.
Jeżeli armator statku nie przekazuje wyników testów metod redukcji emisji zgodnie
z art. 13da ust. 2b, podlega karze pieniężnej do wysokości 100 000 SDR.
3a.
Jeżeli armator statku niezgodnie z prawidłem 14 załącznika VI do Konwencji MARPOL
przewozi do celów spalania paliwo olejowe przeznaczone do napędu lub obsługi statku
niespełniające wymogów dotyczących zawartości siarki, podlega karze pieniężnej do
wysokości 600 000 SDR.
4.
Jeżeli armator statku objętego rozporządzeniem 1257/2013 eksploatuje statek bez ważnego
świadectwa inwentaryzacji, o którym mowa w art. 9 rozporządzenia 1257/2013, lub kieruje
statek do zakładu recyklingu, który nie znajduje się w europejskim wykazie zakładów
recyklingu statków, o którym mowa w art. 16 rozporządzenia 1257/2013, podlega karze
pieniężnej do wysokości 600 000 SDR.
5.
Jeżeli armator statku objętego rozporządzeniem 2015/757:
1)
nie monitoruje emisji CO2 w sposób określony w art. 8 rozporządzenia 2015/757,
2)
nie monitoruje parametrów, o których mowa w art. 9 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia
2015/757, w sposób określony w tym przepisie,
3)
nie monitoruje parametrów, o których mowa w art. 10 zdanie pierwsze rozporządzenia
2015/757, w sposób określony w tym przepisie,
4)
nie przedkłada w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku Komisji Europejskiej lub
dyrektorowi urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego statku raportu, o
którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2015/757,
5)
wbrew art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2015/757 nie zapewnia, aby w przypadku określonym
w tym przepisie każdy statek, za który odpowiada, spełniał wymogi rozporządzenia 2015/757
w odniesieniu do całego okresu sprawozdawczego, w którym armator odpowiada za dany
statek,
6)
wbrew art. 12 ust. 1 rozporządzenia 2015/757 nie składa raportu, o którym mowa w art.
11 ust. 1 rozporządzenia 2015/757, z wykorzystaniem automatycznych systemów i formatów
wymiany danych, w tym szablonów elektronicznych
- podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.
6.
Jeżeli armator statku nie wykonuje obowiązków w zakresie gromadzenia i przekazywania
danych o zużyciu paliwa, w sposób zgodny z wymogami prawidła 22A załącznika VI do
Konwencji MARPOL, podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.
Art. 36b.
Załadowca, który nie dopełnia obowiązku określonego w art. 10b, podlega karze pieniężnej
do wysokości 50 000 SDR.
Art. 36c.
Dostawca, który dostarczając paliwo nie wykonuje ciążących na nim obowiązków, określonych
w art. 13e ust. 2-6 i 13f, podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.
Art. 37.
Jeżeli kapitan lub inny członek załogi statku nie wykonując, ciążących na nim z mocy
prawa, obowiązków:
1)
nie dba o zdatność statku do żeglugi lub innej działalności na morzu w zakresie zapobiegania
zanieczyszczaniu morza,
2)
nie prowadzi w sposób zgodny z wymogami Konwencji MARPOL książki zapisów olejowych,
ładunkowych, odpadów powstających na statku oraz zapisów o każdorazowym przejściu
na zasilanie paliwem innym niż aktualnie używane,
2a)
nie prowadzi zapisów balastowych w sposób zgodny z wymogami prawidła B-2 załącznika
do Konwencji BWM,
3)
nie zgłasza statku do przeglądu lub inspekcji, utrudnia bądź uniemożliwia przegląd
lub inspekcję w zakresie przewidzianym w Konwencji MARPOL lub Konwencji BWM,
4)
powoduje zanieczyszczenie środowiska morskiego,
5)
nie przekazuje informacji o zauważonym zanieczyszczeniu albo informacji o wypadku
zagrożenia zanieczyszczeniem lub zanieczyszczenia środowiska morskiego,
6)
nie podejmuje koniecznych środków w celu zapobiegania zanieczyszczaniu, ograniczenia
lub usunięcia zanieczyszczenia środowiska morskiego, będącego skutkiem wypadku,
7)
nie przekazuje, na żądanie właściwych organów, informacji w przypadkach przewidzianych
w art. 27,
8)
narusza przepisy dotyczące zdawania odpadów do portowych urządzeń odbiorczych i nie
informuje portu o odpadach ze statków znajdujących się na statku lub pozostałościach
ładunkowych,
9)
nie zgłasza organom inspekcyjnym zdarzeń wpływających poważnie na stan techniczny
statku, jego urządzeń lub wyposażenia, powodujących zagrożenie dla środowiska morskiego,
10)
narusza przepisy dotyczące spalania odpadów na statku,
11)
nie wykonuje obowiązków w zakresie oznakowania, zakładania i prowadzenia karty urządzenia,
sprawdzania szczelności, obsługi i naprawy urządzeń lub instalacji zawierających czynnik
chłodniczy będący substancją kontrolowaną,
12)
nie posiada na statku dokumentów dostawy paliwa żeglugowego znajdującego się w zbiornikach
paliwowych statku lub posiadane dokumenty nie zawierają wszystkich wymaganych informacji
zgodnie z Konwencją MARPOL,
13)
niezgodnie z Konwencją MARPOL nie posiada na statku próbek paliwa żeglugowego znajdującego
się w zbiornikach paliwowych statku lub próbki paliwa żeglugowego są niezaplombowane
lub niepodpisane,
14)
nie posiada dokumentów, o których mowa w art. 13g ust. 4 pkt 2,
15)
nie posiada ważnego pozwolenia na przeprowadzanie testów metod redukcji emisji lub
nie spełnia warunków, o których mowa w art. 13da ust. 1 i 2a,
16)
stosuje na statku metody redukcji emisji w sposób, który nie zapewnia redukcji emisji,
o której mowa w art. 13c ust. 4,
17)
nie dokonuje, zgodnie z Konwencją MARPOL, przejścia na paliwo wymagane na danym obszarze
morskim w czasie, który zapewnia spełnienie wymogów dotyczących zawartości siarki
w paliwie żeglugowym,
18)
odmawia organom inspekcyjnym pobrania próbek paliwa żeglugowego, o których mowa w
art. 13g ust. 2 pkt 2,
19)
nie posiada na statku dokumentów, wymaganych zgodnie z Konwencją BWM,
20)
nie stosuje procedur dotyczących postępowania z wodami balastowymi i osadami określonych
w planie postępowania z wodami balastowymi,
21)
użytkuje niesprawny system obróbki wód balastowych lub system, w którym dokonano zmian
niezatwierdzonych przez administrację,
22)
nie przekazuje kapitanowi portu informacji na temat aktualnej ilości wód balastowych
na statku oraz przeprowadzonych operacji balastowych na statku,
23)
nie zdaje odpadów ze statków do portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków zgodnie
z art. 10 ust. 6
podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego
przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Art. 37a.
Kto nie wykonuje obowiązków określonych w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia
2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 536/2008 z dnia 13 czerwca 2008 r. nadającego moc art.
6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 782/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady
w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz zmieniającego
to rozporządzenie, podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.
Art. 37b.
Armator albo kapitan statku, który nie przestrzega warunków określonych w decyzji
w sprawie zwolnienia, o którym mowa w art. 20d ust. 1, podlega karze pieniężnej do
wysokości 200 000 SDR.
Art. 37c.
Podmiot zarządzający portem lub przystanią morską albo podmiot prowadzący działalność
i użytkujący nabrzeże w granicach portu morskiego lub przystani morskiej, który nie
wykonuje obowiązków sporządzania nowych lub aktualizacji istniejących planów, zgodnie
z art. 23b, podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.
Art. 38.
1.
Właściwość organów oraz tryb wymierzania i ściągania kar pieniężnych z tytułu naruszenia
przepisów, o których mowa w art. 36-37c, oraz sposób wykorzystania kwot ściągniętych
z tytułu kar pieniężnych regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji
morskiej .
2.
Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 36-37c, ustala się z uwzględnieniem
zakresu naruszeń, korzyści finansowych uzyskanych z tytułu naruszeń i powtarzalności
naruszeń.
3.
Kary pieniężnej, o której mowa w art. 36aa ust. 1, nie nakłada się, w przypadku gdy:
1)
armator statku zastosował zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku siarki;
2)
przedstawiony dowód, o którym mowa w art. 13g ust. 5, wykazał, że nie było możliwe
nabycie paliwa żeglugowego o zawartości siarki dopuszczalnej na danym obszarze morskim.
Art. 38a.
Nie podlega odpowiedzialności przewidzianej w art. 36 ust. 1 lub art. 37 pkt 4 osoba
fizyczna, której zachowanie realizuje jednocześnie znamiona przestępstwa określonego
w art. 35a, a przestępstwo to zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym.
Rozdział 8
Zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe
Art. 39-40.
(pominięte)
Art. 41.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia6)Ustawa została ogłoszona w dniu 9 maja 1995 r..
1)
Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywy: 1) dyrektywę Rady 1999/32/WE
z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącą się do redukcji zawartości siarki w niektórych
paliwach ciekłych oraz zmieniającą dyrektywę 93/12/EWG (Dz. Urz. WE L 121 z 11.05.1999,
str. 13, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 24, str.
17); 2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/883 z dnia 17 kwietnia
2019 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków, zmieniającą dyrektywę
2010/65/UE i uchylającą dyrektywę 2000/59/WE (Dz. Urz. UE L 151 z 07.06.2019, str.
116); 3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r.
w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i
przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (Dz. Urz.
UE L 131 z 28.05.2009, str. 47); 4) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE
z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu
(Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 57, z późn. zm.); 5) dyrektywę Parlamentu Europejskiego
i Rady 2012/33/UE z dnia 21 listopada 2012 r. zmieniającą dyrektywę Rady 1999/32/WE
w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych (Dz. Urz. UE L 327 z 27.11.2012,
str. 1).
2)
Zmiany wymienionej konwencji zostały ogłoszone w Dz. U. z 1987 r. poz. 102, z 2016 r.
poz. 1979, z 2017 r. poz. 1449, z 2018 r. poz. 1714 i 1970, z 2020 r. poz. 2118, z
2021 r. poz. 1905, z 2022 r. poz. 842, 2211 i 2537 oraz z 2023 r. poz. 2033.
3)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 297 z 15.10.2014,
str. 42.
4)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 320 z 26.11.2016,
str. 1.
5)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie niektórych
ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji rządowej (Dz. U. poz. 834), która
weszła w życie z dniem 1 lipca 2024 r.
6)
Ustawa została ogłoszona w dniu 9 maja 1995 r.
Załącznik nr 1 - Opłaty za przeprowadzanie inspekcji i wystawianie lub potwierdzanie międzynarodowych świadectw
1.
Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie międzynarodowego
świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami”
w wysokości:
1.1.
Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - 6500 PLN
1.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 6700 PLN
1.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 7700
PLN
1.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 10
000 PLN
1.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 8400 PLN.
2.
Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie międzynarodowego świadectwa
pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w wysokości:
2.1.
Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - 2900 PLN
2.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 3000 PLN
2.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 3400
PLN
2.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 4300
PLN
2.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 3800 PLN.
3.
Za inspekcję i za odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w wysokości:
3.1.
Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - 2500 PLN
3.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 2600 PLN
3.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 2900
PLN
3.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 3700
PLN
3.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 2800 PLN.
4.
Za inspekcję pośrednią i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w wysokości:
4.1.
Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - 800 PLN
4.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 900 PLN
4.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 1000
PLN
4.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 1300
PLN
4.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 1000 PLN.
5.
Za inspekcję roczną i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w wysokości:
5.1.
Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - 650 PLN
5.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 700 PLN
5.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 750 PLN
5.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 950
PLN
5.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 700 PLN.
6.
Za inspekcje zbiornikowców do przewozu produktów ropopochodnych w wysokości obliczonej
według zasad określonych w punktach 1.1 do 1.5, podwyższone o 40 %.
7.
Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie międzynarodowego
świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez
statki przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe” w wysokości:
7.1.
Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - 6500 PLN
7.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 6800 PLN
7.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 8000
PLN
7.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 11
000 PLN
7.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 9000 PLN.
8.
Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie międzynarodowego świadectwa
pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki
przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe” w wysokości:
8.1.
Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - 3100 PLN
8.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 3200 PLN
8.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 3750
PLN
8.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 5000
PLN
8.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 3900 PLN.
9.
Za inspekcję i odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat
o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe substancje
ciekłe” w wysokości:
9.1.
Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - 2500 PLN
9.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 2600 PLN
9.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 3000
PLN
9.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 4000
PLN
9.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 3000 PLN.
10.
Za inspekcję pośrednią i potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe
substancje ciekłe” w wysokości:
10.1.
Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - 850 PLN
10.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 900 PLN
10.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 1000
PLN
10.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 1400
PLN
10.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 1000 PLN.
11.
Za inspekcję roczną i potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe
substancje ciekłe” w wysokości:
11.1.
Statki o pojemności brutto (GT) do 500 jednostek - 650 PLN
11.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 700 PLN
11.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 750 PLN
11.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 1000
PLN
11.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 750 PLN.
12.
Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie międzynarodowego
świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami”
w wysokości obliczonej według wzoru:
(2 × N × 90) + 500 PLN
gdzie
N - oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu specjalnego.
13.
Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie międzynarodowego świadectwa
pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami” w wysokości
obliczonej według wzoru:
(1,2 × N × 90) + 500 PLN
gdzie
N - oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu specjalnego.
14.
Za inspekcję i odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat
o zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami” w wysokości obliczonej według wzoru:
(N × 90) + 500 PLN
-
-maksymalna opłata 5500 PLN
gdzie
N - oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu specjalnego.
15.
Za inspekcję roczną i potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami” w wysokości obliczonej według
wzoru:
(0,25 × N × 90) + 500 PLN
-
-maksymalna opłata 1650 PLN
gdzie
N - oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu specjalnego.
16.
Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie międzynarodowego
świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza
przez statki” w wysokości:
16.1.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1000 kW - 6600 PLN
16.2.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1000 do 3000 kW - 6850 PLN
16.3.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3000 do 10 000 kW - 7700
PLN
16.4.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10 000 do 20 000 kW - 8900
PLN
16.5.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20 000 do 30 000 kW - 10
000 PLN
16.6.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30 000 kW - za każde
następne 5000 kW dodatkowo 6600 PLN.
17.
Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie międzynarodowego świadectwa
pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez
statki” w wysokości:
17.1.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1000 kW - 2950 PLN
17.2.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1000 do 3000 kW - 3000 PLN
17.3.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3000 do 10 000 kW - 3400
PLN
17.4.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10 000 do 20 000 kW - 3850
PLN
17.5.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20 000 do 30 000 kW - 4300
PLN
17.6.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30 000 kW - za każde
następne 5000 kW dodatkowo 2600 PLN.
18.
Za inspekcję i za odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w wysokości:
18.1.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1000 kW - 2500 PLN
18.2.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1000 do 3000 kW - 2600 PLN
18.3.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3000 do 10 000 kW - 2900
PLN
18.4.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10 000 do 20 000 kW - 3300
PLN
18.5.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20 000 do 30 000 kW - 3700
PLN
18.6.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30 000 kW - za każde
następne 5000 kW dodatkowo 2200 PLN.
19.
Za inspekcję pośrednią i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w wysokości:
19.1.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1000 kW - 850 PLN
19.2.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1000 do 3000 kW - 900 PLN
19.3.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3000 do 10 000 kW - 1000
PLN
19.4.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10 000 do 20 000 kW - 1100
PLN
19.5.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20 000 do 30 000 kW - 1300
PLN
19.6.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30 000 kW - za każde
następne 5000 kW dodatkowo 750 PLN.
20.
Za inspekcję roczną i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w wysokości:
20.1.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych do 1000 kW - 650 PLN
20.2.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 1000 do 3000 kW - 700 PLN
20.3.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 3000 do 10 000 kW - 750
PLN
20.4.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 10 000 do 20 000 kW - 850
PLN
20.5.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych od 20 000 do 30 000 kW - 950
PLN
20.6.
Statki o łącznej mocy silników głównych i pomocniczych powyżej 30 000 kW - za każde
następne 5000 kW dodatkowo 550 PLN.
21.
Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie międzynarodowego
świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat systemu przeciwporostowego” w wysokości:
21.1.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 1500 jednostek - 950 PLN
21.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 1500 jednostek do 3000 jednostek - 1050 PLN
21.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 3000 jednostek do 6000 jednostek - 1150 PLN
21.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 6000 jednostek do 12 000 jednostek - 1300
PLN
21.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 12 000 jednostek do 24 000 jednostek - 1500
PLN
21.6.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 24 000 jednostek - 1750 PLN.
22.
Za inspekcję wstępną w przypadku pierwszego zastosowania systemu przeciwporostowego
na statku i wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat
systemu przeciwporostowego” w wysokości:
22.1.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 1500 jednostek - 950 PLN
22.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 1500 jednostek do 3000 jednostek - 1050 PLN
22.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 3000 jednostek do 6000 jednostek - 1150 PLN
22.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 6000 jednostek do 12 000 jednostek - 1300
PLN
22.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 12 000 jednostek do 24 000 jednostek - 1500
PLN
22.6.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 24 000 jednostek - 1750 PLN.
23.
Za inspekcje odnowieniowe w przypadku zmiany systemu przeciwporostowego lub jego wymiany
i wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat systemu
przeciwporostowego” w wysokości:
23.1.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 1500 jednostek - 950 PLN
23.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 1500 jednostek do 3000 jednostek - 1050 PLN
23.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 3000 jednostek do 6000 jednostek - 1150 PLN
23.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 6000 jednostek do 12 000 jednostek - 1300
PLN
23.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 12 000 jednostek do 24 000 jednostek - 1500
PLN
23.6.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 24 000 jednostek - 1750 PLN.
24.
Za inspekcję dodatkową, ogólną lub częściową pobiera się opłaty w wysokości 180 PLN
za każdą zużytą godzinę.
25.
Za inspekcję po zmianie przynależności statku eksploatowanego i wydanie międzynarodowego
świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat systemu przeciwporostowego” lub wydanie
tego świadectwa w trybie określonym w prawidle 4.2 załącznika nr 4 Konwencji AFS w
wysokości:
25.1.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 1500 jednostek - 950 PLN
25.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 1500 jednostek do 3000 jednostek - 1050 PLN
25.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 3000 jednostek do 6000 jednostek - 1150 PLN
25.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 6000 jednostek do 12 000 jednostek - 1300
PLN
25.5.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 12 000 jednostek do 24 000 jednostek - 1500
PLN
25.6.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 24 000 jednostek - 1750 PLN.
26.
Za inspekcję i wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat
efektywności energetycznej” nowego statku przed oddaniem go do eksploatacji lub po
znacznej przebudowie statku istniejącego, lub po zmianie przynależności statku, w
wysokości:
26.1.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 2000 jednostek - 6700 PLN
26.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 7700
PLN
26.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 10
000 PLN
26.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 8400 PLN.
27.
Za inspekcję, o której mowa w art. 8 ust. 3 lit. a rozporządzenia 1257/2013, nowego
statku przed oddaniem go do eksploatacji lub istniejącego statku i wydanie świadectwa
inwentaryzacji, o którym mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1257/2013, w wysokości:
27.1.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 8700 PLN
27.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 9700
PLN
27.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 15
000 PLN
27.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 10 000 PLN.
28.
Za inspekcję, o której mowa w art. 8 ust. 3 lit. b oraz c rozporządzenia 1257/2013,
statku eksploatowanego i wydanie świadectwa inwentaryzacji, o którym mowa w art. 9
ust. 1 rozporządzenia 1257/2013, w wysokości:
28.1.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 3000 PLN
28.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 3400
PLN
28.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 4300
PLN
28.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 3800 PLN.
29.
Za inspekcję, o której mowa w art. 8 ust. 3 lit. d rozporządzenia 1257/2013, statku
eksploatowanego i wydanie świadectwa gotowości do recyklingu, o którym mowa w art.
9 ust. 9 rozporządzenia 1257/2013, w wysokości:
29.1.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 6800 PLN
29.2.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 8000
PLN
29.3.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 11
000 PLN
29.4.
Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000
jednostek dodatkowo 9000 PLN.
30.
Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i wydanie międzynarodowego
świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy Certyfikat Postępowania z Wodami Balastowymi”
- 4000 PLN.
31.
Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i wydanie międzynarodowego świadectwa
pod nazwą „Międzynarodowy Certyfikat Postępowania z Wodami Balastowymi” - 4800 PLN.
32.
Za inspekcję i odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy Certyfikat
Postępowania z Wodami Balastowymi” - 2000 PLN.
33.
Za inspekcję pośrednią i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
Certyfikat Postępowania z Wodami Balastowymi” - 1200 PLN.
34.
Za inspekcję roczną i za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy
Certyfikat Postępowania z Wodami Balastowymi” - 800 PLN.
35.
Za inspekcję dodatkową, ogólną lub częściową, po zmianie, wymianie lub znacznej naprawie
konstrukcji kadłuba, wyposażenia, systemów, armatury, środków i materiałów niezbędnych
do osiągnięcia pełnej zgodności z postanowieniami Konwencji BWM i wydanie świadectwa
- 180 PLN za każdą godzinę przeprowadzonej inspekcji.
Załącznik nr 2 - Opłaty za zatwierdzanie dokumentacji technicznej i planów, zatwierdzanie systemów obróbki wód balastowych oraz wydawanie zwolnień, o których mowa w rozdziale 3A
1.
Za zatwierdzenie „Planu postępowania z wodami balastowymi bez wymiany wód balastowych”
zgodnie z postanowieniami Konwencji BWM - 2000 PLN.
2.
Za zatwierdzenie „Planu postępowania z wodami balastowymi z wymianą wód balastowych”
zgodnie z postanowieniami Konwencji BWM - 6000 PLN.
3.
Za zatwierdzenie systemu obróbki wód balastowych zgodnie z postanowieniami Konwencji
BWM oraz wydanie świadectwa pod nazwą „Certyfikat Zatwierdzenia Typu Systemu Obróbki
Wód Balastowych” - 150 000 PLN.
4.
Za zatwierdzenie systemu obróbki wód balastowych, który wykorzystuje substancje aktywne
zgodnie z postanowieniami Konwencji BWM - 300 000 PLN.
5.
Za zatwierdzenie zmian do systemu obróbki wód balastowych - 3000 PLN.
6.
Za udzielenie zwolnienia na podstawie prawidła A-4 załącznika do Konwencji BWM - 2000
PLN.
7.
Za udzielenie zwolnienia, o którym mowa w art. 20b ust. 2, i wyrażenie zgody na zastosowanie
rozwiązań równoważnych z wymaganiami Konwencji BWM - 300 PLN.