Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 19 sierpnia 2024 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Prawo wykonywania zawodu lekarza
- Rozdział 2a - Lekarski Egzamin Końcowy i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy
- Rozdział 3 - Ustawiczny rozwój zawodowy
- Rozdział 4 - Eksperyment medyczny
- Rozdział 5 - Zasady wykonywania zawodu lekarza
- Rozdział 6 - Przepisy karne
- Rozdział 7 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz niektórych innych ustaw ,
2)
ustawą z dnia 17 sierpnia 2023 r. o szczególnej opiece geriatrycznej ,
3)
ustawą z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych zawodach medycznych ,
4)
ustawą z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku
z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 8 sierpnia 2024 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 6 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz niektórych innych
ustaw , który stanowi:
„
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
2)
art. 56 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o szczególnej opiece geriatrycznej , który stanowi:
„
Art. 56.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r., z wyjątkiem art. 47, art. 49 pkt
1 lit. a, pkt 2 i 3 lit. a, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
art. 108 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych zawodach medycznych , który stanowi:
„
Art. 108.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 90, art. 93, art. 104 i art. 105, które wchodzą w życie z dniem następującym
po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 22 czerwca 2023 r.;
2)
art. 89, art. 95 i art. 103, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
3)
art. 92 pkt 3, pkt 5 lit. a i c oraz pkt 6 i art. 96, które wchodzą w życie po upływie
14 dni od dnia ogłoszenia;
4)
art. 87 i art. 106, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.;
5)
art. 92 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 4 oraz pkt 5 lit. b, które wchodzą w życie po upływie
18 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
4)
art. 30 ust. 1, 3 i 4, art. 31 i art. 35 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy
o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 30.
1.
Przepisów art. 7 ust. 23 i 24 ustawy zmienianej w art. 5 nie stosuje się do osób,
które uzyskały zgodę na wykonywanie zawodu lekarza albo lekarza dentysty, o której
mowa w:
1)
art. 7 ust. 2a, 9 lub 10 ustawy zmienianej w art. 5, na podstawie wniosku złożonego
do dnia 24 października 2024 r.;
2)
art. 61 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, na podstawie wniosku złożonego do dnia
24 października 2024 r.
”
„
3.
Postępowania w sprawach:
1)
przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza i prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty
oraz wydania dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty”,
2)
przyznania prawa wykonywania zawodu pielęgniarki i prawa wykonywania zawodu położnej
oraz wydania dokumentu „Prawo wykonywania zawodu pielęgniarki” albo „Prawo wykonywania
zawodu położnej”
- wszczęte i niezakończone do dnia 24 października 2024 r. są prowadzone na podstawie
przepisów dotychczasowych.
4.
Osoby, które uzyskały zgodę na wykonywanie zawodu lekarza albo lekarza dentysty, o
której mowa w:
1)
art. 7 ust. 2a, 9 lub 10 ustawy zmienianej w art. 5, na podstawie wniosku złożonego
do dnia 24 października 2024 r.,
2)
art. 61 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, na podstawie wniosku złożonego do dnia
24 października 2024 r.
- są obowiązane do przedłożenia właściwej okręgowej radzie lekarskiej dokumentu poświadczającego
znajomość języka polskiego, o którym mowa w art. 7 ust. 23 ustawy zmienianej w art.
5, w terminie do dnia 1 maja 2026 r., pod rygorem utraty prawa wykonywania zawodu
lekarza albo lekarza dentysty.
”
„
Art. 31.
Zgody udzielone na podstawie art. 7 ust. 2b albo 2i ustawy zmienianej w art. 5, przed
dniem 25 października 2024 r., zachowują ważność na okres, na jaki zostały wydane,
chyba że zostaną uchylone lub zmienione.
”
„
Art. 35.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2024 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 46 lit. a, pkt 47, pkt 48 lit. a oraz pkt 53, które wchodzą w życie z dniem
25 czerwca 2024 r.;
2)
art. 1 pkt 4 lit. h w zakresie dodawanego ust. 13d, pkt 10 i 33 oraz art. 7 pkt 1
lit. a, które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art.
33;
3)
art. 1 pkt 4 lit. o i p w zakresie dodawanego ust. 20c oraz art. 7 pkt 1 lit. b, pkt
2 i 3, które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art.
34;
4)
art. 1 pkt 4 lit. b i d, pkt 7 i 43 oraz art. 9, które wchodzą w życie z dniem 1 września
2024 r.;
5)
art. 1 pkt 46 lit. b i pkt 48 lit. b, art. 5, art. 8, art. 27, art. 30 i art. 31,
które wchodzą w życie z dniem 25 października 2024 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady i warunki wykonywania zawodów lekarza i lekarza dentysty.
Art. 2.
1.
Wykonywanie zawodu lekarza polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje,
potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, w szczególności: badaniu
stanu zdrowia, rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych,
udzielaniu porad lekarskich, a także wydawaniu opinii i orzeczeń lekarskich.
2.
Wykonywanie zawodu lekarza dentysty polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane
kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń określonych w ust.
1, w zakresie chorób zębów, jamy ustnej, części twarzowej czaszki oraz okolic przyległych.
2a.
(uchylony)
2b.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii lekarz dentysta
może udzielać świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1.
3.
Za wykonywanie zawodu lekarza uważa się także:
1)
prowadzenie przez lekarza badań naukowych lub prac rozwojowych w dziedzinie nauk medycznych
i nauk o zdrowiu, lub promocji zdrowia;
2)
nauczanie zawodu lekarza;
3)
kierowanie podmiotem leczniczym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej ;
4)
zatrudnienie w podmiotach zobowiązanych do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej
ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych , urzędach te podmioty obsługujących lub urzędach i instytucjach, w ramach których
wykonuje się czynności związane z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad
udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej;
5)
zatrudnienie w Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, o której mowa w
art. 1 pkt 6a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych.
4.
Lekarz, lekarz dentysta może wykonywać czynności, o których mowa w ust. 1, 2 i 2b,
także za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.
Art. 3.
1.
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o lekarzu bez bliższego określenia, rozumie
się przez to również lekarza dentystę.
1a.
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o recepcie, należy przez to rozumieć receptę
w postaci elektronicznej albo w postaci papierowej.
1b.
Ilekroć w ustawie jest mowa o ustawicznym rozwoju zawodowym, rozumie się przez to:
1)
kształcenie podyplomowe, które obejmuje:
a)
staż podyplomowy,
b)
kształcenie specjalizacyjne,
c)
nabywanie umiejętności z zakresu danej dziedziny medycyny albo kilku dziedzin medycyny
lub umiejętności udzielania określonego świadczenia zdrowotnego, zwanych dalej „umiejętnościami
zawodowymi”;
2)
doskonalenie zawodowe, które obejmuje stałą aktywność w ramach samokształcenia lub
w zorganizowanych formach kształcenia, potwierdzone odpowiednią liczbą punktów edukacyjnych.
2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie członkowskim Unii Europejskiej, należy przez
to rozumieć również państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konfederację Szwajcarską.
3.
Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich Unii Europejskiej,
rozumie się przez to także:
1)
członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej
i członków ich rodzin ;
2)
obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego
Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ;
3)
cudzoziemców posiadających status uchodźcy lub objętych ochroną uzupełniającą;
4)
cudzoziemców, którzy przybywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywają
na tym terytorium w celu połączenia się z rodziną i są członkami rodziny cudzoziemca
zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z nadaniem mu statusu
uchodźcy lub udzieleniem mu ochrony uzupełniającej;
5)
obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się o przyjęcie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
6)
obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w celach innych niż wykonywanie pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej
lub prawem krajowym i mają prawo do wykonywania pracy oraz posiadają dokument pobytowy
wydany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity
wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich , oraz obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w celu wykonywania pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej lub prawem krajowym;
7)
obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku
z okolicznością, o której mowa w art. 151 ust. 1, art. 151b ust. 1, art. 157a ust. 1 lub art. 157g ust. 1 ustawy z
dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
8)
obywateli państw trzecich posiadających wizę krajową w celu odbycia studiów pierwszego
stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich albo kształcenia
się w szkole doktorskiej, z adnotacją „student”, wizę krajową w celu prowadzenia badań
naukowych lub prac rozwojowych, wizę krajową w celu odbycia stażu lub wizę krajową
w celu udziału w programie wolontariatu europejskiego;
9)
obywateli państw trzecich przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na warunkach określonych
w art. 156b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;
10)
obywateli państw trzecich przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
związku z korzystaniem z mobilności studenta na warunkach określonych w art. 149b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
4.
Ilekroć w ustawie jest mowa o elektronicznej karcie szkolenia specjalizacyjnego, zwanej
dalej „EKS”, rozumie się przez to elektroniczne odwzorowanie karty szkolenia specjalizacyjnego,
której wzór określają przepisy wydane na podstawie art. 16x ust. 1 pkt 10 i ust. 2-4,
stanowiące potwierdzenie realizacji programu specjalizacji i jego ukończenia.
5.
Konto w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych, o którym mowa w
art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie
zdrowia , zwanym dalej „SMK”, zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie:
1)
lekarz albo lekarz dentysta;
2)
kierownik specjalizacji;
3)
konsultant wojewódzki;
4)
konsultant krajowy;
53)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 16 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1291, 2112, 2345 i 2401, z 2021 r. poz. 2232 i 2459 oraz z 2022 r. poz. 2770); wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.)
kierownik podmiotu, o którym mowa w art. 15c ust. 1;
6)
kierownik podmiotu, o którym mowa w art. 19f ust. 1;
73)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 16 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1291, 2112, 2345 i 2401, z 2021 r. poz. 2232 i 2459 oraz z 2022 r. poz. 2770); wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.)
koordynator, o którym mowa w art. 15g ust. 1;
83)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 16 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1291, 2112, 2345 i 2401, z 2021 r. poz. 2232 i 2459 oraz z 2022 r. poz. 2770); wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.)
opiekun, o którym mowa w art. 15b ust. 1;
9)
osoba, która ukończyła co najmniej 10 semestrów z sześcioletnich jednolitych studiów
magisterskich na kierunku lekarskim, oraz osoba, która ukończyła co najmniej 8 semestrów
z pięcioletnich jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarsko-dentystycznym.
6.
Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 5 czynności za pomocą SMK jest
uwierzytelnienie osoby, która konto założyła, i weryfikacja uprawnień tej osoby.
7.
Uwierzytelnienia, o którym mowa w ust. 6, dokonuje się na podstawie wniosku o nadanie
uprawnień, przez:
1)
podpisanie kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem
osobistym lub
2)
potwierdzenie przez właściwą okręgową izbę lekarską lub Naczelną Izbę Lekarską tożsamości
osoby, która konto założyła.
8.
Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 6, dokonuje w stosunku do:
1)
lekarza albo lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, właściwa miejscowo okręgowa
izba lekarska, a jeżeli nie jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej izby lekarskiej
- Naczelna Izba Lekarska;
2)
kierownika specjalizacji - właściwa jednostka uprawniona do prowadzenia szkolenia
specjalizacyjnego;
3)
konsultanta wojewódzkiego - właściwy miejscowo wojewoda;
4)
konsultanta krajowego - minister właściwy do spraw zdrowia;
54)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.)
kierownika podmiotu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 - właściwa jednostka uprawniona
do prowadzenia stażu podyplomowego;
6)
kierownika podmiotu, o którym mowa w art. 19f ust. 1 - właściwa jednostka akredytowana
do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego;
74)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.)
koordynatora, o którym mowa w art. 15g ust. 1 - właściwa jednostka uprawniona do prowadzenia
stażu podyplomowego;
84)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.)
opiekuna, o którym mowa w art. 15b ust. 1 - właściwa jednostka uprawniona do prowadzenia
stażu podyplomowego;
9)
osoby, o której mowa w ust. 5 pkt 9 - właściwa dla danej osoby uczelnia prowadząca
kształcenie na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym.
Art. 4.
Lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej,
dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie
z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.
Art. 4a.
Dane zamieszczane w SMK, na podstawie niniejszej ustawy, mogą zostać udostępnione:
1)
lekarzowi - w zakresie śledzenia przebiegu własnego kształcenia;
2)
uczelniom - w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą oraz monitoringu karier
zawodowych absolwentów, o którym mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ;
3)
konsultantom krajowym i konsultantom wojewódzkim - w zakresie, w jakim biorą udział
w kształceniu lekarzy, w szczególności w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą
oraz ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia ;
4)
Centrum Egzaminów Medycznych, zwanemu dalej „CEM” - w zakresie zadań określonych niniejszą
ustawą, w szczególności organizowania i przeprowadzania egzaminów państwowych oraz
innych egzaminów z zakresu kształcenia lekarzy;
5)
Centrum Medycznemu Kształcenia Podyplomowego, zwanemu dalej „CMKP” - w zakresie zadań
określonych niniejszą ustawą, w szczególności udzielania akredytacji jednostkom organizacyjnym,
koordynacji organizacji kursów szkoleniowych oraz kontroli i monitorowania realizacji
szkolenia specjalizacyjnego;
6)
wojewodom - w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą, w szczególności w zakresie
procesu szkolenia specjalizacyjnego lekarzy;
7)
Ministrowi Obrony Narodowej - w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą oraz ustawą z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny , w szczególności w zakresie procesu szkolenia specjalizacyjnego lekarzy będących
żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także lekarzy zatrudnionych w podmiocie
leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo komórce
lub jednostce organizacyjnej mu podległej;
8)
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie zadań określonych niniejszą
ustawą, w szczególności w zakresie procesu szkolenia specjalizacyjnego lekarzy pełniących
służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez ministra właściwego
do spraw wewnętrznych;
9)
podmiotom, o których mowa w art. 19 ust. 1, w zakresie zadań określonych niniejszą
ustawą;
10)
okręgowym radom lekarskim, Wojskowej Radzie Lekarskiej oraz Naczelnej Radzie Lekarskiej
- w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą oraz ustawą z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich .
Rozdział 2
Prawo wykonywania zawodu lekarza
Art. 5.
1.
Okręgowa rada lekarska przyznaje, z zastrzeżeniem ust. 2-6 oraz art. 5a-5c, prawo
wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty osobie,
która:
1)
jest obywatelem polskim lub obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego
Unii Europejskiej;
2)
posiada:
a)
dyplom ukończenia studiów na kierunku lekarskim wydany przez polską szkołę wyższą,
potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie podstawowego kształcenia i ukończenie
co najmniej sześcioletnich jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim,
obejmujących co najmniej 5700 godzin dydaktycznych zajęć teoretycznych i praktycznych,
w tym dwusemestralnego praktycznego nauczania klinicznego na 6. roku studiów, lub
dyplom ukończenia studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym wydany przez polską szkołę
wyższą, potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie podstawowego kształcenia
i ukończenie co najmniej pięcioletnich jednolitych studiów magisterskich na kierunku
lekarsko-dentystycznym, obejmujących co najmniej dwusemestralne praktyczne nauczanie
kliniczne na 5. roku studiów i co najmniej 5000 godzin dydaktycznych zajęć teoretycznych
i praktycznych, lub
b)
dyplom ukończenia studiów na kierunku lekarskim wydany przez polską szkołę wyższą,
potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie podstawowego kształcenia i ukończenie
jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim rozpoczętych przed dniem 1
października 2012 r., lub dyplom ukończenia studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym
wydany przez polską szkołę wyższą, potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie
podstawowego kształcenia i ukończenie jednolitych studiów magisterskich na kierunku
lekarsko-dentystycznym rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r., lub
c)
dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, spełniające
minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, wydany
przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, wymieniony
w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i towarzyszące mu odpowiednie świadectwo wymienione
w wykazie, o którym mowa w art. 6b, lub
d)
dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie
Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej
za równoważny zgodnie z przepisami o szkolnictwie wyższym i nauce oraz że spełnia
minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, lub
e)
dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany w innym państwie niż państwo członkowskie
Unii Europejskiej i świadectwo złożenia Lekarskiego Egzaminu Weryfikacyjnego, zwanego
dalej „LEW”, albo Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Weryfikacyjnego, zwanego dalej
„LDEW”, o których mowa w art. 6c, albo
f)
dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, spełniające
minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej wraz z
towarzyszącym mu odpowiednim świadectwem, jeżeli dokumenty te zostały wydane w Zjednoczonym
Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przed dniem 1 stycznia 2021 r. i
przed dniem 1 stycznia 2021 r. były wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b;
3)
posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
4)
posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;
5)
wykazuje nienaganną postawę etyczną.
2.
Osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo
wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli
włada językiem polskim w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu
lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a
pkt 1.
3.
Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, b, d albo e,
a także pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu
lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli odbyła staż podyplomowy
lub uzyskała uznanie stażu podyplomowego odbytego poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej Polskiej.
4.
Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, b, d albo e,
a także pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu
lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli złożyła z wynikiem
pozytywnym Lekarski Egzamin Końcowy lub Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy w języku
polskim lub w języku, w jakim są prowadzone w polskich uczelniach medycznych studia
na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, jeżeli ukończyła studia w tym języku.
5.
Za równoważne ze złożeniem z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa w ust. 4,
uznaje się złożenie z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego
Egzaminu Państwowego albo egzaminu kończącego staż podyplomowy lekarza lub egzaminu
końcowego kończącego staż podyplomowy lekarza dentysty.
6.
Wymóg, o którym mowa w ust. 3 i 4, dotyczy także osoby, która spełnia warunki określone
w ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje
lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, ale nie posiada
towarzyszącego mu świadectwa, wymienionego w wykazie, o którym mowa w art. 6b.
6a.
Wymóg, o którym mowa w ust. 3 i 4, dotyczy także osoby, która spełnia warunki określone
w ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje
lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. f, ale nie posiada
towarzyszącego mu odpowiedniego świadectwa, które przed dniem 1 stycznia 2021 r. było
wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b.
7.
W celu odbycia stażu podyplomowego okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania
zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na czas odbywania tego
stażu.
8.
(uchylony)
9.
Praktyczne nauczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, jest odbywane w:
1)
uczelniach prowadzących kształcenie na kierunkach lekarskim i lekarsko-dentystycznym
w symulowanych warunkach klinicznych;
2)
podmiotach leczniczych, które zawarły w tym zakresie umowy z uczelniami, o których
mowa w pkt 1.
10.
Podmioty lecznicze, o których mowa w ust. 9 pkt 2:
1)
udzielają świadczeń zdrowotnych umożliwiających realizację ramowego programu zajęć
praktycznych;
2)
zatrudniają lekarzy lub lekarzy dentystów posiadających kwalifikacje zawodowe odpowiadające
rodzajowi zajęć teoretycznych i praktycznych określonych w ramowym programie zajęć
praktycznych;
3)
posiadają bazę diagnostyczno-terapeutyczną umożliwiającą realizację ramowego programu
zajęć praktycznych.
11.
Osoba odbywająca praktyczne nauczanie prowadzi dziennik praktyk.
12.
Osoba odbywająca praktyczne nauczanie wykonuje czynności wynikające z ramowego programu
zajęć praktycznych pod bezpośrednim nadzorem opiekuna.
13.
Opiekunem może być lekarz lub lekarz dentysta będący nauczycielem akademickim albo
inny lekarz lub lekarz dentysta posiadający co najmniej 3-letni staż zawodowy albo
specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny właściwej dla danej części programu
zajęć praktycznych.
14.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program
zajęć praktycznych oraz sposób ich odbywania, dokumentowania i zaliczania, w tym zakres
danych, które powinny być zawarte w dzienniku praktyk, uwzględniając konieczność zapewnienia
wiedzy i umiejętności niezbędnych do samodzielnego wykonywania zawodu lekarza.
Art. 5a.
Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa
rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza, jeżeli:
1)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu
kształcenia przed dniem:
a)
20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie
Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej
Niemiec lub Republice Włoskiej,
b)
1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,
c)
1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,
d)
3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem
że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza na terytorium Republiki Federalnej
Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju kwalifikacje
przyznany przez odpowiednie władze Republiki Federalnej Niemiec,
e)
1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice
Islandii lub Królestwie Norwegii,
f)
1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,
g)
1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,
h)
1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice
Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice
Malty lub Republice Cypryjskiej,
i)
1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii,
j)
1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji
- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej
potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza przez co
najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie
zaświadczenia, albo
2)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu
kształcenia przed dniem:
a)
20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Estońskiej,
b)
21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Łotewskiej,
c)
11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Litewskiej,
d)
25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,
da) 8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji,
e)
1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki
Słowackiej
- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,
Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Chorwacji,
Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że dokument ten ma na
terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych
państw w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała
zawód lekarza przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio
poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
3)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany przez inne niż
Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty wymienione
w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy
państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez nią dokument
potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia kształcenia
spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej i jest w tym
państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje wymienionym
w wykazie, o którym mowa w art. 6b.
Art. 5b.
1.
Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa
rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli:
1)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący
o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
a)
28 stycznia 1980 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów,
Republice Francuskiej, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga lub Republice
Federalnej Niemiec,
b)
1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,
c)
1 stycznia 1986 r. w Republice Portugalii,
d)
3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem
że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza dentysty na terytorium Republiki
Federalnej Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju
kwalifikacje przyznany przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec,
e)
1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii, Republice Islandii lub
Królestwie Norwegii,
f)
1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,
g)
1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,
h)
1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice
Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,
i)
1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii,
j)
1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji
- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej
potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty
przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających
wydanie zaświadczenia, albo
2)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący
o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
a)
20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Estońskiej,
b)
21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Łotewskiej,
c)
11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Litewskiej,
d)
25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,
e)
8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji
- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,
Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii lub Republiki Chorwacji
potwierdzające, że dokument ten ma na terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty
wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz że
faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty przez co najmniej
trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia,
albo
3)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący
o rozpoczęciu kształcenia medycznego przed dniem:
a)
28 stycznia 1980 r. w Republice Włoskiej,
b)
1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii,
c)
1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii,
d)
1 października 2003 r. w Rumunii,
e)
1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej lub byłej Czechosłowacji
- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Włoskiej,
Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii, Republiki Czeskiej lub Republiki
Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza
dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu
lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia oraz że jest uprawniona do
wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach jak posiadacze dokumentów
wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 6b, albo
4)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany w Republice Włoskiej,
świadczący o rozpoczęciu kształcenia w okresie między dniem 28 stycznia 1980 r. a
dniem 31 grudnia 1984 r., oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy Republiki
Włoskiej potwierdzające, że:
a)
zdała test umiejętności przed odpowiednimi włoskimi władzami, w celu ustalenia, że
posiadana przez nią wiedza i umiejętności odpowiadają kwalifikacjom potwierdzonym
w dokumentach wymienionych w odniesieniu do Republiki Włoskiej w wykazie, o którym
mowa w art. 6b, z wyłączeniem osób, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia,
co do których właściwe organy Republiki Włoskiej potwierdziły, że są one równoważne
z kształceniem, o którym mowa w przepisach prawa Unii Europejskiej,
b)
faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty na terytorium Republiki
Włoskiej przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających
wydanie zaświadczenia,
c)
jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach
jak posiadacze dokumentów wymienionych w odniesieniu do Włoch w wykazie, o którym
mowa w art. 6b, albo
4a)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany w Królestwie
Hiszpanii, świadczący o rozpoczęciu kształcenia w okresie między dniem 1 stycznia
1986 r. a dniem 31 grudnia 1997 r., oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy
Królestwa Hiszpanii potwierdzające, że:
a)
ukończyła co najmniej trzyletnie studia, uznawane przez właściwe organy Królestwa
Hiszpanii za równoważne z kształceniem, o którym mowa w przepisach prawa Unii Europejskiej,
b)
faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty na terytorium Królestwa
Hiszpanii przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających
wydanie zaświadczenia,
c)
jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach
jak posiadacze dokumentów wymienionych w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii w wykazie,
o którym mowa w art. 6b, albo
5)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty wydany przez
inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty
wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe
organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez
nią dokument potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia
kształcenia spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej
i jest w tym państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje
wymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 6b.
2.
Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia,
co do których właściwe organy w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej potwierdziły,
że są one równoważne z kształceniem określonym w przepisach prawa Unii Europejskiej
są zwolnione z obowiązku przedstawienia zaświadczenia wydanego przez właściwe organy
odpowiednio: Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii,
Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie
z prawem wykonywały zawód lekarza dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej
trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.
3.
Wymogi określone w ust. 1 pkt 4 lit. a-c dotyczą również osób, które rozpoczęły studia
po dniu 31 grudnia 1984 r., o ile trzyletni okres studiów rozpoczął się przed dniem
31 grudnia 1994 r.
Art. 5c.
1.
Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i:
1)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty,
o którym mowa w art. 5a pkt 1 i 2, art. 5b ust. 1 pkt 1-4, lecz nie może przedstawić
zaświadczenia wydanego przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej
potwierdzającego faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza
dentysty na terytorium tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne
lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
2)
posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty
wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i może przedstawić
zaświadczenie, że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe w zawodzie lekarza lub
lekarza dentysty, uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
które uznało to potwierdzenie kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami
tego państwa oraz potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe
- okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza lub prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty, jeżeli minister właściwy do spraw zdrowia uznał kwalifikacje
tej osoby do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w wyniku postępowania
określonego w odrębnych przepisach o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo
testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych
nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zostać wyłączone.
Art. 5d.
(uchylony)
Art. 5e.
(uchylony)
Art. 5f.
Lekarzowi, który został skierowany do odbycia stażu adaptacyjnego albo przystąpienia
do testu umiejętności, o których mowa w art. 5c ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje
prawo wykonywania zawodu na czas określony niezbędny do odbycia tego stażu albo przystąpienia
do tego testu.
Art. 6.
1.
W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 ust. 1, lekarz lub
lekarz dentysta przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza
wykonywać zawód, odpowiednie dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań:
1)
określonych w art. 5 ust. 1 i 2 oraz stwierdzających odbycie stażu podyplomowego albo
uzyskanie decyzji wydanej na podstawie art. 15j ust. 1 i złożenie Lekarskiego Egzaminu
Końcowego lub Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Końcowego z wynikiem pozytywnym - w
przypadku osób, o których mowa w art. 5 ust. 3, 4 i 6, albo
2)
określonych w art. 5 ust. 1 i 2 - w przypadku osób, o których mowa w art. 5 ust. 1
pkt 1 i pkt 2 lit. c, albo
3)
określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5a pkt 1 albo pkt
2 albo pkt 3 - w przypadku osób, o których mowa w art. 5a, albo
4)
określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5b ust. 1 pkt 1
albo pkt 2 albo pkt 3 albo pkt 4 albo pkt 4a albo pkt 5 - w przypadku osób, o których
mowa w art. 5b, albo
5)
określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5c ust. 1 - w przypadku
osób, o których mowa w art. 5c.
2.
Za wystarczające w zakresie spełnienia wymagania:
1)
o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej
treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,
że posiadam pełną zdolność do czynności prawnych”. Oświadczenie powinno również zawierać
nazwisko i imię lekarza lub lekarza dentysty, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia
oraz podpis lekarza lub lekarza dentysty;
2)
o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej
treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,
że nie byłem karany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz
że nie toczy się przeciwko mnie postępowanie karne w sprawie o umyślnie popełnione
przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, oraz że nie zachodzą okoliczności, które zgodnie
z Kodeksem Etyki Lekarskiej oraz innymi przepisami prawa, w rozumieniu wymogu określonego
w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, mogłyby mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej”. Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię
lekarza, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza.
3)
(uchylony)
2a.
Potwierdzeniem spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 5 ust. 2, jest złożenie z pozytywnym
wynikiem egzaminu z języka polskiego, o którym mowa w art. 7 ust. 3. Wymóg złożenia
egzaminu z języka polskiego nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku
polskim, a także osoby, która posiada obywatelstwo polskie albo obywatelstwo państwa
członkowskiego Unii Europejskiej i przedstawi dokument potwierdzający znajomość języka
polskiego, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 2b.
2b.
Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dokumentów potwierdzających znajomość
języka polskiego.
3.
W przypadku lekarza lub lekarza dentysty obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
okręgowa rada lekarska, w zakresie spełnienia wymagania, o którym mowa w art. 5 ust.
1 pkt 5, uznaje za wystarczające przedstawienie dokumentów wydanych przez właściwe
organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska,
potwierdzających, że są spełnione wymogi dotyczące postawy etycznej lekarza oraz że
nie jest karany, oraz nie zawieszono mu bądź nie pozbawiono go prawa wykonywania zawodu
z powodu poważnego przewinienia zawodowego lub przestępstwa. Jeżeli właściwe organy
państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska nie wydają
takich dokumentów, stosuje się przepis ust. 2 pkt 2.
4.
Dokumentem potwierdzającym spełnienie wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 4
jest orzeczenie o stanie zdrowia pozwalającym na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza
dentysty w zakresie określonym w art. 2, wydane przez lekarza upoważnionego na podstawie
przepisów o przeprowadzaniu badań lekarskich pracowników w zakresie profilaktycznej
opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń wydawanych dla celów przewidzianych
w Kodeksie pracy.
5.
W przypadku obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, za wystarczające w
zakresie spełnienia wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 4 uznaje się dokumenty
odnoszące się do stanu zdrowia fizycznego lub psychicznego wymagane do wykonywania
zawodu lekarza lub lekarza dentysty w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej.
W przypadku gdy dokumenty tego rodzaju nie są wydawane przez to państwo, z którego
lekarz lub lekarz dentysta przybywa, za wystarczające uznaje się odpowiednie świadectwo
wydane przez organy właściwe tego państwa.
6.
W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 ust. 7, lekarz lub
lekarz dentysta przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza
odbyć staż podyplomowy, dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa
w:
1)
art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a, b, d albo e oraz pkt 3-5 i ust. 2 albo
2)
art. 5 ust. 1 pkt 1, 3-5 i ust. 2, oraz dokument potwierdzający formalne kwalifikacje
lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c.
7.
W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu na czas określony niezbędny do odbycia stażu
adaptacyjnego albo przystąpienia do testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach
uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej
- lekarz albo lekarz dentysta, o którym mowa w art. 5c ust. 1, przedstawia okręgowej
radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza odbyć staż adaptacyjny albo przystąpić
do testu umiejętności, dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa
w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5, ust. 2 oraz w art. 5c ust. 1 pkt 1 albo 2, oraz postanowienie
ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawie odbycia stażu adaptacyjnego albo przystąpienia
do testu umiejętności.
8.
(uchylony)
9.
Dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, mogą być przedstawiane w ciągu 3 miesięcy od
daty ich wydania.
10.
Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1-7, okręgowa
rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu
lekarza dentysty na podstawie art. 5 ust. 1 albo 7 albo art. 5f, albo art. 7 ust.
1 albo 1a albo 2 i wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo
wykonywania zawodu lekarza dentysty”.
10a.
(uchylony)
11.
Okręgowa rada lekarska, na wniosek lekarza lub lekarza dentysty, wydaje:
1)
zaświadczenie stwierdzające, że lekarz lub lekarz dentysta posiada kwalifikacje zgodne
z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz że posiadany dyplom,
świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji odpowiada
dokumentom potwierdzającym formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty wynikające
z przepisów prawa Unii Europejskiej;
2)
zaświadczenie potwierdzające posiadanie przez lekarza, lekarza dentystę specjalizacji
równorzędnej ze specjalizacją wymienioną w przepisach obowiązujących w Unii Europejskiej
w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej;
3)
zaświadczenie potwierdzające, że lekarz, lekarz dentysta posiada prawo wykonywania
zawodu, którego nie został pozbawiony ani które nie zostało zawieszone, oraz że nie
został ukarany przez sąd lekarski, nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w przedmiocie
odpowiedzialności zawodowej albo wszczęte przez okręgową radę lekarską mogące skutkować
zawieszeniem prawa wykonywania zawodu ani ograniczeniem w wykonywaniu określonych
czynności medycznych;
4)
zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej;
5)
inne zaświadczenia wymagane przez właściwe organy innych niż Rzeczpospolita Polska
państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej.
12.
Naczelna Rada Lekarska wydaje zaświadczenia, o których mowa w ust. 11, jeżeli nie
jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej rady lekarskiej.
13.
Za każde zaświadczenie, o którym mowa w ust. 11 i 12, pobiera się opłatę w wysokości
3% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę , obowiązującego w roku wydania zaświadczenia. Opłatę wnosi się na rachunek bankowy
rady, która wydała to zaświadczenie.
Art. 6a.
1.
Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty albo odmawia przyznania tego prawa niezwłocznie po złożeniu
wszystkich dokumentów określonych ustawą, nie później jednak niż w terminie miesiąca
od dnia ich złożenia.
1a.
W przypadku stwierdzenia w dokumentach braków formalnych okręgowa rada lekarska, w
terminie 14 dni od dnia otrzymania dokumentów, wzywa do ich uzupełnienia.
2.
Jeżeli okręgowa rada lekarska posiada informacje dotyczące ważnego zdarzenia, które
wystąpiło przed podjęciem w Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez obywatela
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
i które może mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu lekarza, informuje o tym
zdarzeniu państwo członkowskie Unii Europejskiej, którego obywatelstwo cudzoziemiec
posiada lub z którego przybywa, i występuje z wnioskiem o weryfikację tych informacji
oraz o zawiadomienie o działaniach, które zostały podjęte w związku z tym zdarzeniem.
2a.
Okręgowa rada lekarska współpracuje z właściwymi organami państw członkowskich Unii
Europejskiej oraz przekazuje właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej
informacje o toczących się i prawomocnie zakończonych postępowaniach dyscyplinarnych
lub karnych oraz innych poważnych okolicznościach, które mogą mieć wpływ na wykonywanie
zawodu lekarza lub lekarza dentysty, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony
danych osobowych oraz w przypadku wniosku tych organów dotyczącego przekazania tych
informacji sprawdza okoliczności faktyczne oraz zawiadamia te organy o poczynionych
ustaleniach.
2b.
Wymiana informacji, o których mowa w ust. 2 i 2a, odbywa się za pośrednictwem Systemu
Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października
2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji
na rynku wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzeniu w sprawie
IMI”) .
3.
(uchylony)
4.
W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności dyplomów lub dokumentów
wydanych przez właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej, okręgowa rada
lekarska zwraca się do odpowiednich właściwych organów tego państwa o potwierdzenie
autentyczności dokumentów potwierdzających formalne kwalifikacje, w tym dotyczące
specjalizacji, wydanych w tym państwie, a także o poświadczenie, że lekarz zamierzający
wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał pełne wykształcenie
zgodne z przepisami obowiązującymi w określonym państwie członkowskim Unii Europejskiej.
5.
Dokumenty przekazane w ramach weryfikacji zachowują ważność przez okres trzech miesięcy
od dnia ich wydania.
Art. 6b.
Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów
poświadczających formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty
przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej.
Art. 6c.
1.
Uznania kwalifikacji lekarza albo lekarza dentysty uzyskanych w państwie niebędącym
państwem członkowskim Unii Europejskiej dokonuje na wniosek dyrektor CEM na podstawie
uzyskania przez wnioskodawcę wyniku pozytywnego LEW albo LDEW.
2.
Uzyskanie wyniku pozytywnego LEW albo LDEW potwierdza uznanie kwalifikacji zawodowych
uzyskanych wskutek ukończenia kształcenia spełniającego minimalne wymogi kształcenia
określone w przepisach prawa Unii Europejskiej.
3.
LEW i LDEW odbywają się dwa razy do roku, równocześnie, zgodnie z regulaminem porządkowym
egzaminu, o którym mowa w art. 6h ust. 2, w miejscach i terminach ustalonych przez
dyrektora CEM, z uwzględnieniem terminów, o których mowa w ust. 5.
4.
Do LEW może przystąpić osoba, która uzyskała w państwie niebędącym państwem członkowskim
Unii Europejskiej dyplom lekarza, uprawniający w tym państwie do wykonywania zawodu
lekarza, po ukończeniu co najmniej pięcioletnich studiów. Do LDEW może przystąpić
osoba, która uzyskała w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej
dyplom lekarza dentysty, uprawniający w tym państwie do wykonywania zawodu lekarza
dentysty, po ukończeniu co najmniej pięcioletnich studiów.
5.
Osoba zamierzająca przystąpić do LEW albo LDEW składa do dyrektora CEM wniosek o zgłoszenie
do LEW albo LDEW do dnia:
1)
28 lutego roku kalendarzowego, w którym jest przeprowadzany dany egzamin - w przypadku
egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 15 maja do dnia 15 czerwca;
2)
31 lipca roku kalendarzowego, w którym jest przeprowadzany dany egzamin - w przypadku
egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 15 października do dnia 15 listopada.
6.
Do terminów, o których mowa w ust. 5, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego . W przypadku awarii strony internetowej CEM trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej
dokonanie zgłoszenia w okresie tygodnia przed upływem terminów, o których mowa w ust.
5, termin ten przedłuża się z urzędu o czas trwania awarii.
7.
Wniosek jest generowany w systemie teleinformatycznym CEM po wprowadzeniu przez wnioskodawcę
do formularza na stronie internetowej CEM danych wymienionych w ust. 8. Wnioskodawca
po pobraniu i wydrukowaniu wniosku podpisuje go własnoręcznie, a następnie składa
do dyrektora CEM.
8.
Wniosek zawiera następujące dane wnioskodawcy:
1)
imię (imiona) i nazwisko;
2)
datę urodzenia;
3)
miejsce urodzenia;
4)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz państwo wydania;
5)
obywatelstwo (obywatelstwa);
6)
adres poczty elektronicznej i adres do korespondencji, a także, jeżeli posiada, numer
telefonu;
7)
numer i datę wydania dyplomu lekarza albo lekarza dentysty;
8)
nazwę, państwo, miejscowość i siedzibę uczelni, w której wnioskodawca ukończył studia
na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym, oraz datę ich ukończenia.
9.
Do wniosku wnioskodawca dołącza dyplom lekarza albo lekarza dentysty.
10.
Dyplom, o którym mowa w ust. 9, spełnia następujące wymagania:
1)
został zalegalizowany przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej właściwego dla państwa,
na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom,
albo
2)
na dyplomie lub jego duplikacie umieszczono albo dołączono do dokumentu apostille,
jeżeli dyplom został wydany przez uprawniony organ właściwy dla państwa będącego stroną
Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej
w Hadze dnia 5 października 1961 r. , na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom.
11.
Dyplom, o którym mowa w ust. 9, wydany w innym języku niż język polski dołącza się
wraz z tłumaczeniem na język polski sporządzonym przez tłumacza przysięgłego prowadzącego
działalność w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.
12.
Wnioskodawca, zamiast oryginału dyplomu, o którym mowa w ust. 9, może złożyć jego
kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego
w sprawie pełnomocnika wnioskodawcy będącego adwokatem albo radcą prawnym.
13.
Wnioskodawca wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości określonej w przepisach wydanych
na podstawie art. 6h ust. 1, nie wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego,
w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
14.
Opłata egzaminacyjna stanowi dochód budżetu państwa.
15.
Opłata egzaminacyjna jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez CEM. Opłatę
egzaminacyjną uiszcza się niezwłocznie po wniesieniu wniosku nie później niż w terminie
5 dni roboczych od dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 5.
16.
W przypadku:
1)
niewniesienia opłaty egzaminacyjnej albo wniesienia jej w wysokości niższej niż należna,
2)
stwierdzenia braków formalnych we wniosku lub jego załącznikach innych niż wymienione
w pkt 1
- dyrektor CEM wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych pocztą elektroniczną
na adres wskazany we wniosku. Przepisy art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się z zastrzeżeniem, że w przypadku bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia
braków formalnych dotknięte nim zgłoszenie do LEW albo LDEW traktuje się jako niezłożone.
17.
Dyrektor CEM zawiadamia wnioskodawcę o miejscu i terminie przeprowadzenia LEW albo
LDEW oraz nadanym numerze kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane na adres wskazany
we wniosku, nie później niż 14 dni przed terminem przeprowadzenia danego LEW albo
LDEW.
Art. 6d.
1.
LEW albo LDEW składa się przed Komisją Egzaminacyjną.
2.
Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM.
3.
Kandydatów do Komisji Egzaminacyjnej zgłaszają dyrektor CEM, rektorzy polskich uczelni
prowadzących kształcenie na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, Naczelna
Rada Lekarska i wojewodowie.
4.
Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu
za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo
skarbowe.
5.
Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.
6.
W celu przeprowadzenia LEW albo LDEW w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM
wyznacza spośród członków Komisji Egzaminacyjnej Zespoły Egzaminacyjne i ich przewodniczących.
7.
Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat
do złożenia LEW albo LDEW w tym Zespole Egzaminacyjnym jest:
1)
jego małżonkiem;
2)
osobą pozostającą z nim w stosunku:
a)
pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,
b)
przysposobienia;
3)
osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;
4)
osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.
8.
Powody wyłączenia określone w ust. 7 pkt 1 i 2 trwają mimo ustania małżeństwa lub
przysposobienia.
9.
Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem LEW albo LDEW składają dyrektorowi
CEM pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie pozostają z
żadnym ze zgłaszających się do LEW albo LDEW przed tym Zespołem Egzaminacyjnym w stosunku,
o którym mowa w ust. 7, oraz nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo
umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający
oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem
świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula
ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
10.
Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku:
1)
złożenia rezygnacji;
2)
choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej;
3)
niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej;
4)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego
lub umyślne przestępstwo skarbowe;
5)
złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 9.
11.
Członkom Zespołów Egzaminacyjnych oraz komisji, o której mowa w art. 6g ust. 2, przysługuje:
1)
wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu albo tej komisji, w wysokości nie wyższej
niż 500 zł dla przewodniczącego i nie wyższej niż 300 zł dla członka;
2)
zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;
3)
zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności tego Zespołu albo tej komisji, bez
zachowania prawa do wynagrodzenia w przypadku organizowania LEW albo LDEW w dniu roboczym.
12.
Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 11 pkt 1, oraz zwrotu
kosztów, o których mowa w ust. 11 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.
Art. 6e.
1.
LEW albo LDEW składane są w formie pisemnych testów, odrębnych dla zawodu lekarza
i zawodu lekarza dentysty, opracowanych na każdy termin egzaminu przez dyrektora CEM
w porozumieniu z przedstawicielami polskich uczelni prowadzących kształcenie na kierunku
lekarskim i lekarsko-dentystycznym w zakresie zagadnień objętych standardem kształcenia
dla jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym.
2.
Pytania testowe LEW i LDEW obejmują odpowiednio program studiów na kierunku lekarskim
albo lekarsko-dentystycznym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Testy i pytania testowe LEW i LDEW są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i
przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osobom innym niż uczestniczące
w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu i przechowywaniu, przeprowadzającym
LEW lub LDEW lub sprawującym nadzór nad ich przeprowadzeniem.
4.
Testy i pytania testowe LEW i LDEW mogą być udostępnione wyłącznie zdającemu egzamin,
na jego wniosek, po ich wykorzystaniu w LEW albo LDEW. Dyrektor CEM udostępnia testy
i pytania testowe w drodze ich okazania w siedzibie CEM. Zakazane jest wynoszenie
poza siedzibę CEM udostępnianych testów i pytań testowych oraz ich reprodukowanie,
kopiowanie jakąkolwiek techniką lub przepisywanie. W przypadku naruszenia tego zakazu
udostępnianie zostaje przerwane. Przebieg udostępniania może być monitorowany za pomocą
urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.
5.
Udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej podlegają wyłącznie pytania testowe wraz z poprawnymi odpowiedziami wykorzystane
na potrzeby LEW lub LDEW, po upływie 5 lat od dnia przeprowadzenia tego egzaminu.
6.
Obraz i dźwięk zarejestrowane podczas przebiegu LEW i LDEW lub udostępniania testów
i pytań testowych podlegają archiwizacji przez okres 3 miesięcy od dnia powstania
zapisu. Pracownicy CEM oraz inne osoby przeprowadzające lub nadzorujące egzamin uzyskują
dostęp do zarchiwizowanych materiałów w zakresie realizacji ich ustawowych zadań,
po otrzymaniu upoważnienia wydanego przez administratora danych.
Art. 6f.
1.
Zgłaszający się do LEW albo LDEW przedstawia bezpośrednio przed egzaminem Zespołowi
Egzaminacyjnemu, o którym mowa w art. 6d ust. 6, dokument potwierdzający tożsamość.
W przypadku braku dokumentu potwierdzającego tożsamość zgłaszającego się nie może
on przystąpić do egzaminu.
2.
LEW i LDEW polegają na rozwiązaniu odpowiedniego testu składającego się z 200 pytań
zawierających 5 odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową
odpowiedź uzyskuje się 1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi, zaznaczenia nieprawidłowej
odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.
3.
Przebieg LEW i LDEW może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz
i dźwięk, o czym zgłaszającego się do LEW albo LDEW informuje się w zawiadomieniu
o egzaminie lub bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu.
4.
Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania LEW albo LDEW
zdający nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie
może korzystać z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji.
Naruszenie tego zakazu lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowią podstawę zdyskwalifikowania
zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego.
5.
W przypadku stwierdzenia w trakcie egzaminu naruszenia zakazu, o którym mowa w ust.
4, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego,
o którym mowa w art. 6d ust. 6, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje fakt
dyskwalifikacji wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziny przerwania egzaminu
testowego w protokole egzaminacyjnym.
6.
W przypadku stwierdzenia, po zakończeniu LEW albo LDEW, na podstawie analizy obrazu
i dźwięku zarejestrowanych za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, o których
mowa w ust. 3, że zdający naruszył zakaz, o którym mowa w ust. 4, lub rozwiązał test
niesamodzielnie, Przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej, o którym mowa w art. 6d ust.
5, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje ten fakt wraz ze wskazaniem przyczyny
dyskwalifikacji w protokole egzaminacyjnym.
7.
O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę zdyskwalifikowaną.
8.
Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do LEW albo LDEW w kolejnym najbliższym
terminie egzaminu przypadającym po dniu dyskwalifikacji.
Art. 6g.
1.
Zdający LEW albo LDEW w danym terminie może wnieść w trakcie egzaminu albo bezpośrednio
po jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenie
do pytania testowego wykorzystanego podczas LEW albo LDEW. Zastrzeżenie składa się
dyrektorowi CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM.
2.
Zastrzeżenie rozpatruje w terminie 7 dni od dnia, w którym odbył się egzamin, komisja
powołana przez dyrektora CEM spośród osób, których wiedza, doświadczenie i autorytet
dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia wniesionych zastrzeżeń. Osoby te są zgłaszane
przez rektorów polskich uczelni prowadzących kształcenie na kierunku lekarskim lub
lekarsko-dentystycznym. W przypadku uznania zastrzeżenia komisja unieważnia pytanie
testowe objęte zastrzeżeniem. Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej
do uzyskania liczby punktów z testu. Za unieważnione pytanie testowe nie przyznaje
się punktów.
3.
Rozstrzygnięcie, o którym mowa w ust. 2, jest nieważne, jeżeli następuje niezgodnie
z warunkami określonymi w ust. 2. Nieważność stwierdza dyrektor CEM, w drodze zarządzenia,
nie później niż w terminie 3 dni od dnia przekazania przez komisję informacji o unieważnieniu
pytania testowego.
4.
Pozytywny wynik LEW albo LDEW uzyskuje zdający, który uzyskał co najmniej 60% maksymalnej
liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
5.
Osoba, która nie uzyskała pozytywnego wyniku LEW albo LDEW, może przystąpić ponownie
do egzaminu w innym terminie.
6.
Osobie, która uzyskała pozytywny wynik LEW albo LDEW, dyrektor CEM wydaje świadectwo
złożenia LEW albo LDEW w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu. Podpis dyrektora
CEM umieszczony na świadectwie może być odwzorowany mechanicznie. Wynik egzaminu danej
osoby jest jej udostępniany na stronie internetowej CEM. Na wniosek tej osoby dyrektor
CEM wydaje odpłatnie duplikat świadectwa złożenia LEW albo LDEW albo odpis takiego
świadectwa albo dokonuje jego wymiany. Opłata za te czynności wynosi 50 zł. Opłaty
nie wnosi się, w przypadku gdy wymiana wynika z błędu CEM.
7.
W przypadku rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu LEW albo LDEW lub nieprzewidzianych
sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie LEW albo LDEW dyrektor CEM, na wniosek
członka Zespołu Egzaminacyjnego, zdającego albo z urzędu, może unieważnić odpowiednio
LEW albo LDEW dla poszczególnych albo wszystkich zdających.
8.
Dyrektor CEM podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie unieważnienia LEW albo LDEW w terminie
14 dni od dnia powzięcia informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie.
9.
O rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 7, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę,
która złożyła wniosek.
10.
Komunikat o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 7, dyrektor CEM zamieszcza na stronie
internetowej CEM, a osobie, której egzamin został unieważniony, przekazuje rozstrzygnięcie
za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, wykorzystując adres poczty elektronicznej,
o którym mowa w art. 6c ust. 8 pkt 6.
11.
Zdający, który wystąpił z wnioskiem, oraz osoba, której unieważniono LEW albo LDEW,
w terminie 7 dni od dnia przekazania informacji o unieważnieniu w sposób, o którym
mowa w ust. 10, może złożyć na piśmie albo za pośrednictwem ePUAP odwołanie do ministra
właściwego do spraw zdrowia. Odwołanie składa się za pośrednictwem dyrektora CEM.
Dyrektor CEM przekazuje odwołanie wraz ze swoim stanowiskiem ministrowi właściwemu
do spraw zdrowia w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.
12.
Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje ostateczne rozstrzygnięcie w terminie 7
dni od dnia otrzymania odwołania.
13.
Unieważnienie LEW albo LDEW powoduje, że traktuje się odpowiednio LEW albo LDEW jako
niebyły. W przypadku unieważnienia LEW albo LDEW z przyczyn nieleżących po stronie
zdającego CEM dokonuje zwrotu opłaty, o której mowa w art. 6c ust. 13.
14.
Do rozstrzygnięć i postępowania, o których mowa w ust. 7-13, nie stosuje się przepisów
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika i organu, pełnomocnictw,
sposobu obliczania terminów, wydawania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy
oraz sprostowań.
15.
Dokumentacja dotycząca LEW i LDEW jest przechowywana przez CEM zgodnie z przepisami
art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach .
Art. 6h.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu pytań LEW i LDEW, biorąc pod
uwagę minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej
oraz standardy kształcenia,
2)
tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 6d ust. 1,
i komisji, o której mowa w art. 6g ust. 2,
3)
wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 6d ust. 9,
4)
sposób i tryb przeprowadzania LEW i LDEW,
5)
wysokość opłaty, o której mowa w art. 6c ust. 13,
6)
wysokość wynagrodzenia dla członków i przewodniczących Zespołów Egzaminacyjnych, o
których mowa w art. 6d ust. 6, oraz komisji, o której mowa w art. 6g ust. 2,
7)
wzory świadectwa złożenia LEW i świadectwa złożenia LDEW,
8)
tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu świadectwa złożenia LEW albo
świadectwa złożenia LDEW oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 6g ust.
6,
9)
tryb dokonywania przez dyrektora CEM wymiany świadectwa złożenia LEW i świadectwa
złożenia LDEW
- mając na uwadze zakres wiedzy i umiejętności, które zgłaszający się do LEW albo
LDEW powinien posiadać, oraz uwzględniając prawidłowe przygotowanie i przebieg LEW
i LDEW oraz zachowanie bezstronności pracy Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa
w art. 6d ust. 6, i komisji, o której mowa w art. 6g ust. 2, nakład ich pracy, a także
konieczność zapewnienia prawidłowego tworzenia dokumentacji dotyczącej złożenia LEW
albo LDEW.
2.
Dyrektor CEM wydaje regulamin porządkowy LEW albo LDEW, zatwierdzany przez ministra
właściwego do spraw zdrowia.
Art. 7.
1.
Cudzoziemcowi niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej okręgowa
rada lekarska właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu przyznaje
prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na
czas nieokreślony albo na czas określony, jeżeli spełnia następujące warunki:
1)
posiada:
a)
dyplom lekarza albo lekarza dentysty wydany:
-
-przez polską szkołę wyższą lub
-
-w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, lub
-
-w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny zgodnie z przepisami o szkolnictwie wyższym i nauce oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej, lub
-
-w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przed dniem 1 stycznia 2021 r. potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, spełniające minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, jeżeli przed dniem 1 stycznia 2021 r. był wymieniony w wykazie, o którym mowa w art. 6b, albo
b)
dyplom lekarza albo lekarza dentysty wydany w innym państwie niż państwo członkowskie
Unii Europejskiej i świadectwo złożenia LEW albo LDEW;
2)
posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
3)
posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;
4)
wykazuje nienaganną postawę etyczną;
5)
wykazuje znajomość języka polskiego określoną w ust. 3;
6)
odbył staż podyplomowy;
7)
złożył z wynikiem pozytywnym Lekarski Egzamin Końcowy lub Lekarsko-Dentystyczny Egzamin
Końcowy; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio.
8)
(uchylony)
1a.
Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, zamierzającemu wykonywać zawód na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie w celu odbycia kształcenia podyplomowego w określonej
formie lub odbycia kształcenia w szkole doktorskiej w celu uzyskania stopnia naukowego
albo uczestniczenia w badaniach naukowych i pracach rozwojowych, przyznaje się prawo
wykonywania zawodu na czas określony, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1.
1b.
Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1a, przyznaje się wyłącznie na okres
kształcenia podyplomowego w określonej formie lub trwania studiów, lub prowadzenia
badań naukowych i prac rozwojowych we wskazanym miejscu kształcenia, studiów lub prowadzenia
badań.
1c.
Z wymogów, o których mowa w ust. 1 pkt 6 i 7, zwolnieni są obywatele Zjednoczonego
Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, którzy posiadają dyplom potwierdzający
formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, spełniające minimalne wymogi kształcenia
określone w przepisach prawa Unii Europejskiej wraz z towarzyszącym mu odpowiednim
świadectwem, jeżeli dokumenty te zostały wydane w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej
Brytanii i Irlandii Północnej przed dniem 1 stycznia 2021 r. i były przed dniem 1
stycznia 2021 r. wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b.
1d6)Dodany przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 854); wejdzie w życie z dniem 25 października 2024 r..
Lekarzowi albo lekarzowi dentyście, który wykonywał zawód na podstawie prawa wykonywania
zawodu, o którym mowa w ust. 2e lub 13, minister właściwy do spraw zdrowia może uznać,
w drodze decyzji, czas wykonywania przez niego zawodu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej za równoważny z odbyciem stażu podyplomowego, jeżeli:
1)
przez łącznie 2 lata wykonywał zawód lekarza albo lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w łącznym wymiarze czasu odpowiadającym co najmniej równoważnikowi jednego
etatu w podmiocie leczniczym, który udzielał w tym czasie świadczeń opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych;
2)
uzyskał pozytywną opinię kierownika podmiotu leczniczego, o którym mowa w pkt 1, w
którym wykonywał zawód odpowiednio lekarza albo lekarza dentysty w wymiarze odpowiadającym
co najmniej równoważnikowi jednego etatu minimum przez 12 miesięcy.
2.
Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, w celu odbycia stażu podyplomowego albo szkolenia
specjalizacyjnego, przyznaje się prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty na okres nie krótszy niż:
1)
okres realizacji stażu podyplomowego, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 pkt
1-5;
2)
okres realizacji szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli spełnia warunki określone w ust.
1.
2a.
Osobie, która uzyskała kwalifikacje poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej,
można udzielić zgody na wykonywanie zawodu lekarza albo zgody na wykonywanie zawodu
lekarza dentysty oraz przyznać prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty, na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce
zatrudnienia w podmiocie leczniczym, jeżeli spełnia następujące warunki:
1)
złożyła oświadczenie, że wykazuje znajomość języka polskiego wystarczającą do wykonywania
powierzonego jej zakresu czynności zawodowych;
27)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 8.)
uzyskała zaświadczenie od podmiotu leczniczego zawierające wykaz komórek organizacyjnych
zakładu leczniczego i okres planowanego zatrudnienia ze wskazaniem zakresu czynności
zawodowych zgodnego z posiadanym tytułem specjalisty w określonej dziedzinie medycyny;
28)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 25 października 2024 r.)
uzyskała zaświadczenie od podmiotu leczniczego zawierające wykaz komórek organizacyjnych
zakładu leczniczego i okres planowanego zatrudnienia ze wskazaniem zakresu czynności
zawodowych zgodnego z posiadanym tytułem specjalisty w określonej dziedzinie medycyny
oraz imienia, nazwiska i numeru prawa wykonywania zawodu opiekuna, o którym mowa w
ust. 2g;
3)
ma pełną zdolność do czynności prawnych;
4)
jej stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu lekarza albo lekarza dentysty;
5)
wykazuje nienaganną postawę etyczną;
6)
ma co najmniej trzyletnie doświadczenie zawodowe jako lekarz specjalista lub lekarz
dentysta specjalista w danej dziedzinie, uzyskane w okresie pięciu lat bezpośrednio
poprzedzających uzyskanie zaświadczenia, o którym mowa w pkt 2;
7)
posiada dyplom lekarza, lekarza dentysty potwierdzający ukończenie co najmniej pięcioletnich
studiów, wydany w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli
dyplom lub jego duplikat jest zalegalizowany przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej,
właściwego dla państwa, na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego
wydano ten dyplom, albo na dyplomie lub jego duplikacie umieszczono albo dołączono
do dokumentu apostille, jeżeli dyplom został wydany przez uprawniony organ właściwy
dla państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej
w Hadze dnia 5 października 1961 r., na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom;
8)
posiada dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty, wydany w innym państwie
niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli dyplom lub jego duplikat jest zalegalizowany
przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej, właściwego dla państwa, na którego terytorium
lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom, albo na dyplomie lub
jego duplikacie umieszczono albo dołączono do dokumentu apostille, jeżeli dyplom został
wydany przez uprawniony organ właściwy dla państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej
w Hadze dnia 5 października 1961 r., na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom;
9)
odbyła szkolenie specjalizacyjne odpowiadające w istotnych elementach merytorycznych
programowi szkolenia specjalizacyjnego w Rzeczypospolitej Polskiej.
2aa.
Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej wykaz
dokumentów poświadczających spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2a pkt 3-5
i 9.
2b.
Zgody określonej w ust. 2a udziela, w drodze decyzji administracyjnej, minister właściwy
do spraw zdrowia na wniosek osoby, o której mowa w ust. 2a. Decyzji tej nadaje się
rygor natychmiastowej wykonalności. W decyzji określa się zakres czynności zawodowych
oraz okres i miejsce zatrudnienia w podmiocie leczniczym wskazane w zaświadczeniu,
o którym mowa w ust. 2a pkt 2. Minister właściwy do spraw zdrowia może odstąpić od
warunku zalegalizowania dyplomów lub duplikatów oraz posiadania apostille dyplomów
lub ich duplikatów, o których mowa w ust. 2a pkt 7 i 8, jeżeli spełnienie tego warunku
jest niemożliwe lub znacząco utrudnione.
2c.
W celu udzielenia zgody, o której mowa w ust. 2a, minister właściwy do spraw zdrowia
może wystąpić o opinię do:
1)
konsultanta krajowego właściwego w danej dziedzinie medycyny, a w przypadku jego braku
do konsultanta krajowego w dziedzinie pokrewnej albo
2)
konsultanta wojewódzkiego właściwego w danej dziedzinie medycyny albo w dziedzinie
pokrewnej, na obszarze województwa, gdzie osoba, o której mowa w ust. 2a, zamierza
wykonywać zawód
- przekazując mu dokumenty potwierdzające spełnienie warunków określonych w ust. 2a,
a także, jeżeli to konieczne, inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji
zawodowych odpowiadających zakresowi świadczeń zdrowotnych wskazanych w zaświadczeniu,
o którym mowa w ust. 2a pkt 2.
2d.
Konsultant, o którym mowa w ust. 2c, w terminie 7 dni od dnia przekazania dokumentów
dokonuje oceny, czy osoba, o której mowa w ust. 2a, odbyła szkolenie specjalizacyjne
odpowiadające w istotnych elementach merytorycznych programowi szkolenia specjalizacyjnego
w Rzeczypospolitej Polskiej i wydaje opinię na temat kwalifikacji lekarza albo lekarza
dentysty oraz wydaje opinię na temat określonego zakresu czynności zawodowych, czasu
i miejsca zatrudnienia w podmiocie wykonującym działalność leczniczą.
2e9)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 10..
Na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 2b, okręgowa rada lekarska przyznaje adresatowi
tej decyzji prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza
dentysty, na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce jego wykonywania
wskazane w tej decyzji. Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu
oraz wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu
lekarza dentysty”, w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji, o której mowa w ust. 2b, i wpisuje lekarza albo lekarza dentystę, któremu przyznała prawo wykonywania
zawodu na listę, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach
lekarskich. W dokumencie „Prawo wykonywania zawodu lekarza” lub „Prawo wykonywania zawodu lekarza
dentysty” zamieszcza się informację o zakresie czynności zawodowych, okresie i miejscu
wykonywania zawodu. W przypadku odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu okręgowa
rada lekarska niezwłocznie informuje o tym ministra właściwego do spraw zdrowia, wskazując
przyczyny takiego rozstrzygnięcia.
2e10)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 25 października 2024 r..
Na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 2b, okręgowa rada lekarska przyznaje adresatowi
tej decyzji prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza
dentysty, na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce jego wykonywania
wskazane w tej decyzji. Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu
oraz wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu
lekarza dentysty”, w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, o której mowa w ust. 2b, i wpisuje lekarza albo lekarza dentystę, któremu przyznała prawo wykonywania
zawodu na listę, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach
lekarskich. W dokumencie „Prawo wykonywania zawodu lekarza” lub „Prawo wykonywania zawodu lekarza
dentysty” zamieszcza się informację o zakresie czynności zawodowych, okresie i miejscu
wykonywania zawodu. W przypadku odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu okręgowa
rada lekarska niezwłocznie informuje o tym ministra właściwego do spraw zdrowia, wskazując
przyczyny takiego rozstrzygnięcia.
2f.
Podmiot, o którym mowa w ust. 2a pkt 2, zatrudnia lekarza albo lekarza dentystę na
podstawie umowy o pracę na czas określony nie dłuższy niż okres do dnia upływu ważności
prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 2a. Przepisu art. 251 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy nie stosuje się.
2g.
Lekarz albo lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2f, wykonuje świadczenia zdrowotne
przez okres 1 roku pod nadzorem opiekuna będącego lekarzem posiadającym specjalizację
II stopnia lub tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny wyznaczonego przez kierownika
podmiotu, o którym mowa w ust. 2a pkt 2.
2h.
Okręgowa rada lekarska po otrzymaniu od podmiotu, o którym mowa w ust. 2a pkt 2, powiadomienia
o rozwiązaniu umowy o pracę skreśla lekarza albo lekarza dentystę z listy, o której
mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich, jeżeli w terminie miesiąca od dnia rozwiązania tej umowy lekarz albo lekarz dentysta
nie poinformuje okręgowej izby lekarskiej o zaistnieniu jednego z przypadków, o których
mowa w ust. 2i.
2i.
Lekarz albo lekarz dentysta, posiadający prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w
ust. 2e, nie może na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wykonywać zawodu poza podmiotem
leczniczym, o którym mowa w ust. 2a pkt 2, z wyjątkiem przypadku, gdy:
1)
na wniosek lekarza albo lekarza dentysty, zgody na wykonywanie zawodu w innym podmiocie
udzielił minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji administracyjnej, której
nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie zaświadczenia, o którym
mowa w ust. 2a pkt 2, wydanego przez kolejny podmiot leczniczy, w którym występuje
szczególnie duże zapotrzebowanie na świadczenia zdrowotne udzielane przez lekarzy
lub lekarzy dentystów;
2)
minister właściwy do spraw zdrowia skierował lekarza albo lekarza dentystę w drodze
decyzji administracyjnej do pracy w podmiocie leczniczym, w którym występuje szczególnie
duże zapotrzebowanie na świadczenia zdrowotne udzielane przez lekarzy lub lekarzy
dentystów;
3)
lekarz albo lekarz dentysta został skierowany do pracy przy zwalczaniu epidemii na
podstawie art. 47 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób
zakaźnych u ludzi ;
411)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 12.)
lekarz albo lekarz dentysta udziela świadczeń zdrowotnych w podmiotach leczniczych
udzielających świadczeń osobom, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku
z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa .
412)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 25 października 2024 r.)
lekarz albo lekarz dentysta udziela świadczeń zdrowotnych w podmiotach leczniczych
udzielających świadczeń wyłącznie osobom, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku
z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa .
2ia13)Dodany przez art. 5 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 25 października 2024 r..
Na podstawie ust. 2i pkt 1 lekarz albo lekarz dentysta może wykonywać zawód dodatkowo
tylko w jednym podmiocie leczniczym. Wydając nową decyzję zawierającą zgodę na podstawie
ust. 2i pkt 1, minister właściwy do spraw zdrowia jednocześnie uchyla poprzednią decyzję
zawierającą zgodę wydaną na tej podstawie.
2ib13)Dodany przez art. 5 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 25 października 2024 r..
Wydając nową decyzję zawierającą zgodę, o której mowa w ust. 2b, minister właściwy
do spraw zdrowia jednocześnie uchyla poprzednią decyzję zawierającą zgodę wydaną na
tej podstawie.
2j.
Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 2a, wygasa w przypadku:
1)
uzyskania przez lekarza albo lekarza dentystę prawa wykonywania zawodu, o którym mowa
w ust. 1;
2)
skreślenia z listy, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich;
3)
upływu czasu, na który zostało wydane;
4)
ubezwłasnowolnienia całkowitego albo częściowego lekarza albo lekarza dentysty;
5)
złożenia przez lekarza albo lekarza dentystę oświadczenia o zrzeczeniu się tego prawa;
6)
śmierci lekarza albo lekarza dentysty.
2k.
Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 2a, jest wydawane na okres nie dłuższy
niż 5 lat. Nie można przedłużyć ani wydać nowego prawa wykonywania zawodu na warunkach
określonych w ust. 2a po upływie 5 lat od daty jego wydania.
3.
Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się prawo wykonywania zawodu, o którym
mowa w ust. 1, 1a i 2, jeżeli ukończył studia medyczne w języku polskim albo jeżeli
wykazał znajomość języka polskiego niezbędną do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza
dentysty potwierdzoną egzaminem z języka polskiego.
3a.
(uchylony)
4.
(uchylony)
5.
Przepisy art. 6 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.
6.
Egzamin, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza Naczelna Rada Lekarska.
6a.
W celu przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 3, Naczelna Rada Lekarska powołuje
sześcioosobową komisję egzaminacyjną, w której skład wchodzą lekarze o odpowiednio
wysokich kwalifikacjach, w tym co najmniej dwóch legitymujących się tytułem specjalisty
z wybranej dziedziny medycznej, oraz co najmniej jedna osoba posiadająca wykształcenie
wyższe na kierunku filologia polska. Komisja egzaminacyjna wybiera spośród swoich
członków przewodniczącego i sekretarza. Sekretarz komisji sporządza protokół przebiegu
egzaminu, a podpisują go członkowie i przewodniczący.
7.
Opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 3, ponosi osoba zdająca, a wpływy z tego tytułu
stanowią przychód Naczelnej Rady Lekarskiej.
8.
(uchylony)
9.
W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii osobie, która
uzyskała kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty poza terytorium państw członkowskich
Unii Europejskiej, można udzielić zgody na wykonywanie zawodu lekarza albo zgody na
wykonywanie zawodu lekarza dentysty oraz przyznać warunkowe prawo wykonywania zawodu
lekarza albo warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli osoba ta
spełnia warunki, o których mowa w ust. 2a pkt 3-5 i 7.
10.
W przypadku posiadania przez osobę, o której mowa w ust. 9, dyplomu potwierdzającego
uzyskanie tytułu specjalisty, o którym mowa w ust. 2a pkt 8, osoba ta może uzyskać
zgodę na samodzielne wykonywanie zawodu, z zastrzeżeniem ust. 14. W przypadku niespełniania
warunku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, osoba, o której mowa w ust. 9, może uzyskać
zgodę na wykonywanie zawodu pod nadzorem lekarza albo lekarza dentysty posiadającego
specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty.
11.
Od osoby, o której mowa w ust. 9 i 10, nie jest wymagane zalegalizowanie dyplomów
lub duplikatów oraz posiadanie apostille dyplomów lub ich duplikatów, o których mowa
w ust. 2a pkt 7 i 8.
12.
Zgody, o której mowa w ust. 9 i 10, udziela minister właściwy do spraw zdrowia, w
drodze decyzji administracyjnej, na wniosek osoby, o której mowa w ust. 9 i 10. Decyzji
tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Przepisy ust. 2c i 2d stosuje się
odpowiednio. W decyzji określa się, czy dana osoba może wykonywać zawód samodzielnie,
czy pod nadzorem lekarza albo lekarza dentysty posiadającego specjalizację II stopnia
lub tytuł specjalisty.
12a.
Zgody, o której mowa w ust. 9 i 10, nie udziela się w przypadku braku wyodrębnienia
podmiotów leczniczych przeznaczonych do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom
chorym na COVID-19, z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w ust. 12b.
12b.
W przypadku wniosków o wydanie zgody, o której mowa w ust. 9 i 10, złożonych i nierozpatrzonych
przed dniem zniesienia wyodrębniania podmiotów leczniczych przeznaczonych do udzielania
świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19, minister właściwy do spraw zdrowia
może wydać zgodę, o której mowa w ust. 9 i 10, łącznie ze zgodą na wykonywanie zawodu
poza podmiotem leczniczym przeznaczonym do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom
chorym na COVID-19. Przepisy ust. 16 stosuje się odpowiednio.
1314)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 15..
Na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 12, okręgowa rada lekarska przyznaje adresatowi
tej decyzji warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza albo warunkowe prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty. Okręgowa rada lekarska przyznaje warunkowe prawo wykonywania
zawodu oraz wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty”, w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji, o której mowa
w ust. 12, i wpisuje lekarza albo lekarza dentystę, któremu przyznała warunkowe prawo
wykonywania zawodu na listę, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia
2009 r. o izbach lekarskich. W dokumencie „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza
dentysty” zamieszcza się informację, że dane prawo wykonywania zawodu jest prawem
warunkowym oraz wskazuje się, czy lekarz albo lekarz dentysta wykonuje zawód samodzielnie,
czy pod nadzorem odpowiednio lekarza albo lekarza dentysty posiadającego specjalizację
II stopnia lub tytuł specjalisty. W przypadku odmowy przyznania warunkowego prawa
wykonywania zawodu okręgowa rada lekarska niezwłocznie informuje o tym ministra właściwego
do spraw zdrowia, wskazując przyczyny takiego rozstrzygnięcia.
1315)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 25 października 2024 r..
Na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 12, okręgowa rada lekarska przyznaje adresatowi
tej decyzji warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza albo warunkowe prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty. Okręgowa rada lekarska przyznaje warunkowe prawo wykonywania
zawodu oraz wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty”, w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, o której mowa
w ust. 12, i wpisuje lekarza albo lekarza dentystę, któremu przyznała warunkowe prawo
wykonywania zawodu na listę, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia
2009 r. o izbach lekarskich. W dokumencie „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza
dentysty” zamieszcza się informację, że dane prawo wykonywania zawodu jest prawem
warunkowym oraz wskazuje się, czy lekarz albo lekarz dentysta wykonuje zawód samodzielnie,
czy pod nadzorem odpowiednio lekarza albo lekarza dentysty posiadającego specjalizację
II stopnia lub tytuł specjalisty. W przypadku odmowy przyznania warunkowego prawa
wykonywania zawodu okręgowa rada lekarska niezwłocznie informuje o tym ministra właściwego
do spraw zdrowia, wskazując przyczyny takiego rozstrzygnięcia.
14.
Lekarz albo lekarz dentysta posiadający warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym
mowa w ust. 13, uprawniające do samodzielnego wykonywania zawodu, przez pierwsze 3
miesiące zatrudnienia w zawodzie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonuje
zawód pod nadzorem odpowiednio lekarza albo lekarza dentysty posiadającego specjalizację
II stopnia lub tytuł specjalisty.
15.
Lekarz albo lekarz dentysta posiadający warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym
mowa w ust. 13, nie może na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wykonywać zawodu
poza podmiotem leczniczym przeznaczonym do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom
chorym na COVID-19. Lekarz albo lekarz dentysta zgłasza ministrowi właściwemu do spraw
zdrowia, w jakim podmiocie leczniczym i na jaki okres został zatrudniony, w terminie
7 dni od dnia rozpoczęcia udzielania świadczeń zdrowotnych w tym podmiocie. Brak dokonania
zgłoszenia może stanowić podstawę do cofnięcia zgody, o której mowa w ust. 9 i 10.
Cofnięcie zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej.
16.
Minister właściwy do spraw zdrowia może udzielić, w drodze decyzji administracyjnej,
zgody na wykonywanie zawodu przez lekarza albo lekarza dentystę, posiadającego warunkowe
prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 13, poza podmiotem leczniczym przeznaczonym
do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19. Decyzji tej nadaje
się rygor natychmiastowej wykonalności. Zgody tej udziela się na wniosek lekarza albo
lekarza dentysty. W decyzji wskazuje się podmiot, w którym dany lekarz lub lekarz
dentysta będzie wykonywać zawód.
16a.
Lekarz lub lekarz dentysta, posiadający warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym
mowa w ust. 13, może w ramach wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty udzielać
świadczeń zdrowotnych w podmiotach leczniczych udzielających świadczeń osobom, których
pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest uznawany za legalny na podstawie
art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku
z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. Wykonywanie zawodu w podmiotach leczniczych udzielających świadczeń ofiarom konfliktu
zbrojnego na Ukrainie nie wymaga zgody, o której mowa w ust. 16. Lekarz lub lekarz
dentysta zgłasza ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w jakim podmiocie leczniczym
i na jaki okres został zatrudniony, w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia udzielania
świadczeń zdrowotnych w tym podmiocie. Brak dokonania zgłoszenia może stanowić podstawę
do cofnięcia zgody, o której mowa w ust. 9 i 10. Cofnięcie zgody następuje w drodze
decyzji administracyjnej.
16b.
Lekarz lub lekarz dentysta, posiadający warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym
mowa w ust. 13, może wykonywać zawód poza podmiotem leczniczym przeznaczonym do udzielania
świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19 bez zgody, o której mowa w ust.
16, w przypadku:
1)
zniesienia stanu zagrożenia epidemicznego oraz zniesienia stanu epidemii lub
2)
braku wyodrębnienia podmiotów leczniczych przeznaczonych do udzielania świadczeń zdrowotnych
pacjentom chorym na COVID-19.
16c.
Lekarz albo lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 16b, zgłasza ministrowi właściwemu
do spraw zdrowia, w jakim podmiocie leczniczym i na jaki okres został zatrudniony,
w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia udzielania świadczeń zdrowotnych w tym podmiocie.
Brak dokonania zgłoszenia może stanowić podstawę do cofnięcia zgody, o której mowa
w ust. 9 i 10. Cofnięcie zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej.
17.
Warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 13, zachowuje ważność przez
okres 5 lat od dnia jego wydania.
18.
Warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 13, wygasa w przypadku:
116)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 17.)
uzyskania przez lekarza albo lekarza dentystę prawa wykonywania zawodu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej na innej podstawie;
117)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 25 października 2024 r.)
uzyskania przez lekarza albo lekarza dentystę prawa wykonywania zawodu, o którym mowa
w ust. 1 albo 2e;
2)
wydania decyzji, o której mowa w ust. 22;
3)
skreślenia z listy, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich;
4)
upływu 5 lat od dnia jego wydania;
5)
ubezwłasnowolnienia całkowitego albo częściowego lekarza albo lekarza dentysty;
6)
złożenia przez lekarza albo lekarza dentystę oświadczenia o zrzeczeniu się tego prawa;
7)
śmierci lekarza albo lekarza dentysty.
18a18)Dodany przez art. 5 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 25 października 2024 r..
Lekarz albo lekarz dentysta, który posiada lub posiadał prawo wykonywania zawodu,
o którym mowa w ust. 2e, nie może ubiegać się o uzyskanie zgody, o której mowa w ust.
9 lub 10.
18b18)Dodany przez art. 5 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 25 października 2024 r..
Łączny okres obowiązywania prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 2e i 13,
nie może przekroczyć 5 lat licząc od dnia wydania pierwszego dokumentu „Prawo wykonywania
zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty” na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej. Po upływie tego okresu prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 2e
i 13, wygasa.
19.
Dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa odpowiednio w ust. 2a
albo 9-11, mogą zostać złożone przez wnioskodawcę do ministra właściwego do spraw
zdrowia także za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Konsul Rzeczypospolitej
Polskiej przesyła elektronicznie odwzorowane dokumenty do ministra właściwego do spraw
zdrowia za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W przypadku stwierdzenia przez
ministra właściwego do spraw zdrowia, na podstawie przesłanych dokumentów, że wnioskodawca
spełnia odpowiednie warunki, o których mowa w ust. 2a albo 9-11, minister właściwy
do spraw zdrowia wydaje decyzję, o której mowa w ust. 2b lub 12, i przesyła elektronicznie
odwzorowaną decyzję do właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej za pomocą środków
komunikacji elektronicznej. Po otrzymaniu decyzji, o której mowa w ust. 2b lub 12,
konsul ten wydaje wizę, chyba że zachodzą podstawy do odmowy jej wydania.
20.
W przypadku powzięcia przez ministra właściwego do spraw zdrowia uzasadnionych wątpliwości
co do autentyczności dokumentów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa
w ust. 2a albo 9-11, minister właściwy do spraw zdrowia może zwrócić się do konsula
Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium państwa, gdzie dokumenty te zostały wydane,
lub do konsula Rzeczypospolitej Polskiej, do którego dokumenty te zostały złożone
zgodnie z ust. 19, z wnioskiem o weryfikację autentyczności tych dokumentów.
21.
W przypadku gdy okręgowa rada lekarska nie przyzna prawa wykonywania zawodu w terminach,
o których mowa w ust. 2e albo 13, lub gdy odmówi przyznania prawa wykonywania zawodu,
do dnia prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie przyznania prawa wykonywania
zawodu, lekarz albo lekarz dentysta może wykonywać zawód na podstawie i w zakresie
określonym w decyzji, o której mowa odpowiednio w ust. 2b albo 12, i jest w tym okresie
uznawany za lekarza albo lekarza dentystę posiadającego odpowiednie prawo wykonywania
zawodu.
22.
W przypadku powzięcia przez ministra właściwego do spraw zdrowia wiarygodnych informacji,
zgodnie z którymi udzielanie świadczeń zdrowotnych przez danego lekarza lub lekarza
dentystę stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia pacjentów, właściwy minister cofa
temu lekarzowi lub lekarzowi dentyście zgodę, o której mowa w ust. 2b albo 9 i 10.
Cofnięcie zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej, której nadaje się rygor
natychmiastowej wykonalności.
2319)Dodany przez art. 5 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 25 października 2024 r..
Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu oraz wydaje dokument „Prawo
wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”, o którym
mowa w ust. 2e i 13, po przedłożeniu przez wnioskodawcę dokumentu poświadczającego
znajomość języka polskiego minimum na poziomie B1 wymienionego w wykazie dokumentów
poświadczających znajomość języka polskiego minimum na poziomie B1, ogłoszonym przez
ministra właściwego do spraw zdrowia w Biuletynie Informacji Publicznej.
2419)Dodany przez art. 5 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem 25 października 2024 r..
Przepisu ust. 21 nie stosuje się w przypadku gdy wnioskodawca nie przedłożył odpowiedniej
okręgowej radzie lekarskiej dokumentu poświadczającego znajomość języka polskiego,
o którym mowa w ust. 23.
Art. 7a.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu
lekarza, lekarza dentysty, mając na względzie w szczególności zakres uprawnień zawodowych
określonych w art. 2;
2)
sposób i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 7 ust. 3, wysokość opłaty
za ten egzamin oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego pozytywne złożenie egzaminu,
mając na względzie zapewnienie prawidłowego przebiegu egzaminu oraz koszt organizacji
egzaminu.
Art. 7b.
SMK zawiera informacje o przyznanych prawach wykonywania zawodu, o których mowa w
art. 5-5c, art. 5f i art. 7.
Art. 7c.
1.
Dokumenty „Prawo wykonywania zawodu lekarza” oraz „Prawo wykonywania zawodu lekarza
dentysty” potwierdzające przyznanie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 1 albo w art.
7 ust. 1, zawierają:
1)
nazwę dokumentu - „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu
lekarza dentysty” i nazwę dokumentu w języku angielskim;
2)
numer prawa wykonywania zawodu;
3)
datę uzyskania prawa wykonywania zawodu i termin jego ważności;
4)
wskazanie organu przyznającego prawo wykonywania zawodu;
5)
imię (imiona) i nazwisko lekarza albo lekarza dentysty;
6)
tytuł zawodowy;
7)
wizerunek twarzy lekarza albo lekarza dentysty, zgodny z zasadami określonymi w ustawie z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych ;
8)
numer seryjny dokumentu;
9)
adnotację o treści odpowiednio: „Prawo wykonywania zawodu jest dokumentem uprawniającym
do wykonywania zawodu lekarza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej” albo „Prawo
wykonywania zawodu jest dokumentem uprawniającym do wykonywania zawodu lekarza dentysty
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”;
10)
adnotację o treści: „Szczegółowe informacje dostępne są w Centralnym Rejestrze Lekarzy
i Lekarzy Dentystów Rzeczypospolitej Polskiej: http://rejestr.nil.org.pl/”;
11)
wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej;
12)
elementy zabezpieczające przed przerobieniem, podrobieniem i sfałszowaniem uwzględniające
minimalne zabezpieczenia dla dokumentów publicznych kategorii pierwszej grupy drugiej
określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych .
2.
Dokumenty „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza
dentysty”, o których mowa w art. 5 ust. 7, art. 5f, art. 7 ust. 1a, 2, 2e albo 13,
zawierają:
1)
dane, o których mowa w ust. 1;
2)
adnotację wskazującą odpowiednio zakres czynności zawodowych oraz czas i miejsce zatrudnienia,
na jakie zostało przyznane dane prawo wykonywania zawodu.
2a20)Dodany przez art. 29 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel (Dz. U. poz. 1234); wszedł w życie z dniem 17 lipca 2024 r., z tym że w zakresie powszechnego udostępniania oraz obsługi dokumentów - „Prawo wykonywania zawodu lekarza” oraz „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty” w postaci dokumentu mobilnego, o którym mowa w art. 2 pkt 7 tej ustawy, wszedł w życie z dniem 31 lipca 2024 r., na podstawie komunikatu Ministra Cyfryzacji z dnia 27 czerwca 2024 r. w sprawie określenia dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających udostępnianie dokumentów - „Prawo wykonywania zawodu lekarza” oraz „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty” w postaci dokumentu mobilnego, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel (M. P. poz. 559), wydanego na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 tej ustawy..
Dokumenty, o których mowa w ust. 1, w art. 5 ust. 7, art. 5f, art. 7 ust. 1a, 2, 2e
albo 13, są wydawane w postaci spersonalizowanej dwustronnej karty identyfikacyjnej,
a w przypadku osób posiadających obywatelstwo polskie mogą być udostępniane w postaci
dokumentu mobilnego, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel .
2b20)Dodany przez art. 29 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel (Dz. U. poz. 1234); wszedł w życie z dniem 17 lipca 2024 r., z tym że w zakresie powszechnego udostępniania oraz obsługi dokumentów - „Prawo wykonywania zawodu lekarza” oraz „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty” w postaci dokumentu mobilnego, o którym mowa w art. 2 pkt 7 tej ustawy, wszedł w życie z dniem 31 lipca 2024 r., na podstawie komunikatu Ministra Cyfryzacji z dnia 27 czerwca 2024 r. w sprawie określenia dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających udostępnianie dokumentów - „Prawo wykonywania zawodu lekarza” oraz „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty” w postaci dokumentu mobilnego, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel (M. P. poz. 559), wydanego na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 tej ustawy..
Dokumenty, o których mowa w art. 5 ust. 1 albo 7, art. 5f, art. 7 ust. 2e albo 13,
udostępnione w postaci dokumentu mobilnego, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel, zawierają dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7, 9 i 10, oraz numer identyfikujący
dokument udostępniany w postaci dokumentu mobilnego.
2c20)Dodany przez art. 29 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel (Dz. U. poz. 1234); wszedł w życie z dniem 17 lipca 2024 r., z tym że w zakresie powszechnego udostępniania oraz obsługi dokumentów - „Prawo wykonywania zawodu lekarza” oraz „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty” w postaci dokumentu mobilnego, o którym mowa w art. 2 pkt 7 tej ustawy, wszedł w życie z dniem 31 lipca 2024 r., na podstawie komunikatu Ministra Cyfryzacji z dnia 27 czerwca 2024 r. w sprawie określenia dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających udostępnianie dokumentów - „Prawo wykonywania zawodu lekarza” oraz „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty” w postaci dokumentu mobilnego, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel (M. P. poz. 559), wydanego na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 tej ustawy..
Dokumenty, o których mowa w art. 5 ust. 7, art. 5f, art. 7 ust. 2e albo 13, udostępnione
w postaci dokumentu mobilnego, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel, zawierają dodatkowo adnotację, o której mowa w ust. 2 pkt 2.
3.
Lekarze i lekarze dentyści, którym w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego
lub stanu epidemii upłynął termin, na jaki został wydany dokument „Prawo wykonywania
zawodu lekarza” lub „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”, o którym mowa w art.
5 ust. 7, art. 5f, art. 7 ust. 1a, 2, 2e albo 13, zachowują prawo do wykonywania zawodu
na zasadach dotychczasowych do dnia następującego po dniu odwołania stanu zagrożenia
epidemicznego lub stanu epidemii.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia może upoważnić Naczelną Radę Lekarską do wykonania
w jego imieniu zadań określonych w art. 14, art. 17 ust. 6, art. 34 ust. 2 i 3, art. 35, art. 36 ust. 1 i art. 37-39
ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych.
Art. 7d.
1.
Dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza” oraz dokument „Prawo wykonywania zawodu
lekarza dentysty” podlegają unieważnieniu:
1)
z dniem zawiadomienia o jego utracie albo zniszczeniu;
2)
z dniem utraty prawa wykonywania zawodu przez jego posiadacza wskutek skreślenia z
listy członków właściwej okręgowej izby lekarskiej na skutek okoliczności, o których
mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3-5 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich;
3)
z dniem wydania prawomocnego orzeczenia o zastosowaniu wobec lekarza albo lekarza
dentysty środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu lub wydania prawomocnego
orzeczenia przez sąd lekarski o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lub wydania przez
okręgową radę lekarską ostatecznej uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu
albo z dniem nadania tej uchwale w tym zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności;
4)
z dniem odbioru dokumentu wydanego w miejsce poprzedniego;
5)
po upływie 3 miesięcy od dnia zmiany danych, które zamieszcza się w dokumencie w przypadku
niezłożenia przez posiadacza dokumentu wniosku o jego wymianę.
2.
Unieważnienia dokumentu dokonuje, w formie zarządzenia, prezes okręgowej rady lekarskiej,
której lekarz jest członkiem.
3.
Unieważniony dokument jest uszkadzany fizycznie przez pracownika okręgowej izby lekarskiej
w sposób uniemożliwiający jego dalsze użytkowanie.
4.
Po dokonaniu czynności, o której mowa w ust. 3, unieważniony dokument przechowuje
się w aktach osobowych lekarza prowadzonych przez okręgową radę lekarską.
Art. 7e.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów prawa wykonywania zawodu, o których
mowa w art. 7c, szczegółowy opis tych dokumentów, w tym treść adnotacji, o których
mowa w art. 7c ust. 2 pkt 2, szczegółowe rodzaje zabezpieczenia ich przed przerobieniem,
podrobieniem lub użyciem przez osobę nieuprawnioną, kierując się koniecznością zapewnienia
ochrony danych osobowych oraz sposobem użytkowania dokumentu.
Art. 8.
1.
Lekarz, który uzyskał prawo wykonywania zawodu, podlega wpisowi do rejestru prowadzonego
przez właściwą okręgową radę lekarską.
2.
Naczelna Rada Lekarska określi szczegółowy tryb postępowania w sprawach przyznawania
prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty i prowadzenia rejestru lekarzy.
Art. 8a.
(uchylony)
Art. 9.
1.
Lekarz o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, nieposiadający prawa wykonywania zawodu
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale posiadający to prawo w innym państwie,
może prowadzić teoretyczne i praktyczne nauczanie zawodu lekarza lub brać udział w
konsylium lekarskim i wykonywać zabiegi, których potrzeba wynika z tego konsylium
lub programu nauczania, jeżeli czynności te nie są powtarzane w sposób ciągły, oraz
jeżeli:
1)
został zaproszony przez lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, każdorazowo po uzyskaniu zgody właściwej okręgowej rady
lekarskiej, lub
2)
został zaproszony przez lekarza wykonującego zawód w podmiocie leczniczym w rozumieniu
przepisów o działalności leczniczej, każdorazowo po uzyskaniu zgody kierownika tego
podmiotu i właściwej okręgowej rady lekarskiej, lub
3)
został zaproszony przez szpital kliniczny lub podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie
wyższym i nauce, prowadzący działalność w zakresie nauk medycznych lub nauk o zdrowiu, który informuje
o tym właściwą okręgową radę lekarską.
1a.
Właściwa okręgowa rada lekarska może odmówić udzielenia zgody, o której mowa w ust.
1 pkt 1 i 2, jeżeli stwierdzi, że uczestnictwo lekarza w czynnościach, o których mowa
w ust. 1, powtarza się w sposób ciągły, biorąc pod uwagę okres, na jaki lekarz jest
zaproszony, częstotliwość, regularność i ciągłość takich zaproszeń.
1b.
W przypadku pozyskania informacji o uczestnictwie lekarza w czynnościach, o których
mowa w ust. 1, bez uzyskania zgody, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, właściwa okręgowa
rada lekarska kieruje do okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej wniosek
o wszczęcie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy przeciwko
lekarzowi, na zaproszenie którego lekarz, o którym mowa w ust. 1, uczestniczył w czynnościach
wymienionych w ust. 1 bez wymaganej zgody.
2.
Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
który posiada prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w innym niż
Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, może tymczasowo i okazjonalnie
wykonywać zawód lekarza, lekarza dentysty bez konieczności uzyskania prawa wykonywania
zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty albo bez konieczności
uzyskania wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, jeżeli złoży
w Naczelnej Radzie Lekarskiej:
1)
pisemne oświadczenie o zamiarze tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu lekarza,
lekarza dentysty, z podaniem, jeżeli jest to możliwe, miejsca i czasu jego wykonywania
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
2)
dokument potwierdzający obywatelstwo, oraz
3)
zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
stwierdzające, że posiada w tym państwie prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza
dentysty, które w czasie składania oświadczenia nie jest zawieszone lub ograniczone,
i że wykonuje zawód lekarza, oraz
4)
dokument potwierdzający kwalifikacje formalne lekarza lub lekarza dentysty.
2a.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy
udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, oraz cudzoziemca, któremu w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy lub
udzielono ochrony uzupełniającej.
3.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się przed rozpoczęciem po raz pierwszy
wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ponawia w każdym roku,
w którym lekarz lub lekarz dentysta zamierza wykonywać w sposób tymczasowy i okazjonalny
zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
4.
Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, przedstawia dokumenty określone w
ust. 2 pkt 2-4 Naczelnej Radzie Lekarskiej przed rozpoczęciem po raz pierwszy wykonywania
zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz każdorazowo w przypadku istotnej
zmiany zawartych w nich informacji.
5.
Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, z chwilą złożenia oświadczenia oraz
dokumentów, o których mowa w ust. 2, zostaje wpisany do rejestru lekarzy tymczasowo
i okazjonalnie wykonujących zawód prowadzonym przez Naczelną Radę Lekarską.
6.
Rejestr, o którym mowa w ust. 5, jest prowadzony w formie ewidencyjno-informatycznej
i zawiera następujące dane:
1)
numer wpisu do rejestru;
2)
tytuł zawodowy;
3)
imiona i nazwisko;
4)
płeć;
5)
datę urodzenia;
6)
miejsce urodzenia;
7)
obywatelstwo;
8)
numer dokumentu tożsamości;
9)
nazwę i oznaczenie dokumentu potwierdzającego prawo do wykonywania zawodu lekarza
w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska;
10)
posiadane specjalizacje;
11)
miejsce, okres, formę i zakres świadczeń zdrowotnych udzielanych w ramach tymczasowego
i okazjonalnego wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli
ich określenie jest możliwe;
12)
datę wystawienia zaświadczenia przez okręgową radę lekarską o spełnieniu przez niego
obowiązku złożenia oświadczenia;
13)
adres do korespondencji.
7.
Naczelna Rada Lekarska dokonuje wpisu lekarza, lekarza dentysty do rejestru, o którym
mowa w ust. 6, oraz wydaje lekarzowi, lekarzowi dentyście zaświadczenie o spełnieniu
przez niego obowiązku złożenia zaświadczenia oraz dokumentów, o których mowa w ust.
2. Wpis do rejestru oraz wydanie zaświadczenia nie może powodować opóźnień lub utrudnień
w tymczasowym i okazjonalnym wykonywaniu zawodu.
7a.
Administratorem danych osobowych zawartych w rejestrze, o którym mowa w ust. 5, jest
Naczelna Rada Lekarska.
8.
Naczelna Rada Lekarska, każdorazowo, w okresie, kiedy lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo
i okazjonalnie wykonuje zawód na terenie jej działania, może zwracać się do właściwych
organów państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym lekarz ten posiada prawo
do wykonywania zawodu, o przekazanie informacji potwierdzających, że wykonuje on zawód
w tym państwie zgodnie z prawem i że nie był karany w związku z wykonywaniem zawodu.
9.
Przepis art. 6a ust. 4 stosuje się odpowiednio.
10.
Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, składa oświadczenie, że pomieszczenia,
urządzenia i sprzęt medyczny, jeżeli je posiada, spełniają wymagania określone w przepisach
wydanych na podstawie art. 22 ust. 3 i 3b z uwzględnieniem ust. 3a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności
leczniczej oraz spełnia wymagania określone w art. 25 ust. 1 i 2 tej ustawy.
11.
Do lekarza, lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy
art. 14-15a, art. 18 i art. 111-113 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności
leczniczej.
12.
Naczelna Rada Lekarska oraz okręgowa rada lekarska każdorazowo mogą ocenić tymczasowy
i okazjonalny charakter wykonywania zawodu, uwzględniając jego okres, częstotliwość,
regularność i ciągłość.
13.
Lekarz, o którym mowa w ust. 2, jest zwolniony z obowiązku rejestracji w Zakładzie
Ubezpieczeń Społecznych w celu dokonywania rozliczeń związanych z tymczasowym i okazjonalnym
wykonywaniem zawodu lekarza. W takim przypadku lekarz informuje o tymczasowym i okazjonalnym
wykonywaniu zawodu na piśmie właściwy ze względu na miejsce wykonywania zawodu oddział
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo, przed rozpoczęciem wykonywania czynności zawodowych
albo, w nagłych wypadkach, po ich wykonaniu.
14.
Do lekarza, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich.
15.
Lekarz, o którym mowa w ust. 2, udzielający świadczeń tymczasowo i okazjonalnie wyłącznie
w ramach umów międzynarodowych zawartych z państwem członkowskim Unii Europejskiej
w celu współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego nie składa Naczelnej
Radzie Lekarskiej dokumentów, o których mowa w ust. 2. Przepisów ust. 3-13 nie stosuje
się.
Art. 9a.
W przypadkach, w których lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo i okazjonalnie wykonuje
zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach, o których mowa w art. 9
ust. 2 i 3-12, Naczelna Rada Lekarska może wymagać od lekarza lub lekarza dentysty
przekazania pacjentom wszystkich lub niektórych spośród następujących informacji:
1)
w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta jest wpisany do rejestru przedsiębiorców lub
podobnego rejestru publicznego - wskazania tego rejestru, numeru, pod jakim występuje
w rejestrze, lub innych zawartych w tym rejestrze danych pozwalających na identyfikację
lekarza, lekarza dentysty;
2)
nazwy i adresu właściwego organu udzielającego zezwolenia na wykonywanie zawodu w
państwie członkowskim siedziby;
3)
wskazania stowarzyszenia zawodowego lub podobnej instytucji, w której lekarz, lekarz
dentysta jest zarejestrowany;
4)
tytułu zawodowego;
5)
w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta prowadzi działalność podlegającą opodatkowaniu
podatkiem VAT - numeru identyfikacji podatkowej VAT;
6)
szczegółów dotyczących polisy ubezpieczeniowej lub innych środków indywidualnego lub
zbiorowego zabezpieczenia w odniesieniu do odpowiedzialności zawodowej.
Art. 9b.
121)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1617), która weszła w życie z dniem 31 sierpnia 2023 r..
Lekarz udzielający stale świadczeń zdrowotnych członkom kadry narodowej biorącym udział
w igrzyskach olimpijskich, paralimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata
lub Europy, zwanych dalej „wydarzeniem sportowym”, organizowanych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, może w czasie trwania tego wydarzenia sportowego wykonywać zawód lekarza
bez konieczności uzyskania prawa wykonywania zawodu, jeżeli złoży w Okręgowej Izbie
Lekarskiej w Warszawie:
1)
pisemne oświadczenie o zamiarze tymczasowego wykonywania zawodu lekarza na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej oraz
2)
zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa, w którym wykonuje zawód lekarza,
że posiada w tym państwie prawo wykonywania zawodu lekarza, które w czasie składania
oświadczenia nie jest zawieszone ani ograniczone, oraz
3)
dokument potwierdzający formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza.
2.
Oświadczenie oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, lekarz składa za pośrednictwem
organizatora wydarzenia sportowego, nie później niż na 60 dni przed dniem rozpoczęcia
tego wydarzenia.
3.
Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie po otrzymaniu oświadczenia oraz dokumentów, o których
mowa w ust. 1, wydaje lekarzowi zaświadczenie o spełnieniu obowiązku złożenia oświadczenia
oraz dokumentów, o których mowa w ust. 1.
4.
Wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, podlega opłacie w wysokości nie wyższej
niż 1,5% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat
nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego
w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,
do dnia 15 stycznia każdego roku.
5.
Opłata stanowi przychód Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie.
6.
Przepisy ust. 1-5 nie dotyczą obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej
świadczących usługi transgraniczne zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie
uznawania kwalifikacji zawodowych .
Art. 10.
1.
Lekarz, który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od uzyskania dyplomu
lekarza albo lekarza dentysty, przed przyznaniem prawa wykonywania zawodu jest obowiązany
do odbycia przeszkolenia teoretycznego, którego tryb, program, miejsce i okres określi
okręgowa rada lekarska, w drodze uchwały, biorąc pod uwagę długość okresu, który upłynął
od uzyskania dyplomu. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.
2.
(uchylony)
3.
Lekarz posiadający prawo wykonywania zawodu, który nie wykonuje go przez okres dłuższy
niż 5 lat, a zamierza podjąć jego wykonywanie, ma obowiązek zawiadomienia o tym właściwej
okręgowej rady lekarskiej i odbycia przeszkolenia.
3a.
W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii lekarze, o
których mowa w ust. 3, są zwolnieni z odbycia przeszkolenia, pod warunkiem, że przez
pierwsze trzy miesiące wykonywania zawodu udzielają świadczeń zdrowotnych pod nadzorem
odpowiednio lekarza albo lekarza dentysty posiadającego specjalizację II stopnia lub
tytuł specjalisty.
4.
Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się do lekarza będącego obywatelem państwa członkowskiego
Unii Europejskiej, który posiada dyplom lub inne dokumenty poświadczające formalne
kwalifikacje wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i dotychczas nie uzyskał
prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 11.
1.
Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego
przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich
kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza.
2.
Okręgowa rada lekarska na podstawie opinii komisji, o której mowa w ust. 1, może zobowiązać
lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Zainteresowany lekarz jest uprawniony
do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania jego
sprawy.
2a.
W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii okręgowa rada
lekarska, zamiast zobowiązania do odbycia uzupełniającego przeszkolenia, o którym
mowa w ust. 2, może nałożyć na lekarza albo lekarza dentystę obowiązek udzielania
świadczeń zdrowotnych, pod nadzorem odpowiednio lekarza albo lekarza dentysty posiadającego
specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty, w miejscu, w którym wykonuje on zawód
w dniu nałożenia tego obowiązku, przez okres niezbędny do uzupełnienia przygotowania
zawodowego.
3.
Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1.
4.
W razie nieusprawiedliwionego niestawiania się lekarza przed komisją, o której mowa
w ust. 1, lub uchylania się od uczestnictwa w przeszkoleniu, o którym mowa w ust.
2 oraz art. 10 ust. 3, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu lekarzowi
prawa wykonywania zawodu lub o ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności medycznych
do czasu zakończenia przeszkolenia.
5.
Okręgowa rada lekarska ustala tryb, miejsce i program przeszkolenia, o którym mowa
w ust. 2 oraz w art. 10 ust. 3. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.
Art. 12.
1.
Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności
lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności
medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza,
powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny.
Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu
albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.
2.
Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1, i poddania
się niezbędnym badaniom.
3.
Okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu
prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania
określonych czynności medycznych na okres trwania niezdolności. Zainteresowany lekarz
jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania
jego sprawy.
4.
Jeżeli lekarz odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy okręgowa rada lekarska
na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego uzna, że dalsze wykonywanie zawodu
lub ściśle określonych czynności medycznych przez lekarza grozi niebezpieczeństwem
dla osób przez niego leczonych, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu
lekarza w prawie wykonywania zawodu albo o ograniczeniu w wykonywaniu określonych
czynności medycznych do czasu zakończenia postępowania.
5.
Lekarz, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu
lub ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych, może wystąpić do okręgowej
rady lekarskiej o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia,
nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady
lekarskiej.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i sposób działania komisji, o której
mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo
o ograniczeniu w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych, mając na uwadze
konieczność prawidłowego wykonywania zawodu przez lekarza.
Art. 13.
Postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 11 i 12, jest poufne.
Art. 14.
Prawo wykonywania zawodu lekarz traci z mocy prawa w przypadku:
1)
utraty obywatelstwa polskiego lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
jeżeli nie nabył równocześnie obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
2)
ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego;
3)
upływu czasu, na jaki zostało przyznane.
Rozdział 2a
Lekarski Egzamin Końcowy i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy
Art. 14a.
1.
Lekarski Egzamin Końcowy, zwany dalej „LEK”, i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy,
zwany dalej „LDEK”, organizuje i przeprowadza CEM. CEM jest państwową jednostką budżetową
podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.
2.
LEK i LDEK odbywają się dwa razy do roku, równocześnie, zgodnie z regulaminem porządkowym
LEK i LDEK, o którym mowa w art. 14f ust. 2, w miejscach i terminach ustalonych przez
dyrektora CEM.
2a.
Terminy LEK i LDEK dyrektor CEM ogłasza co najmniej na 6 miesięcy przed planowanym
egzaminem.
3.
Do LEK może przystąpić lekarz albo osoba, która ukończyła 10 semestrów z sześcioletnich
jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim prowadzonym przez uczelnię
mającą siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, po potwierdzeniu przez tę uczelnię, za
pomocą SMK, ukończenia 10 semestrów jednolitych studiów magisterskich na kierunku
lekarskim.
4.
Do LDEK może przystąpić lekarz dentysta albo osoba, która ukończyła 8 semestrów z
pięcioletnich jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarsko-dentystycznym
prowadzonym przez uczelnię mającą siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, po potwierdzeniu
przez tę uczelnię, za pomocą SMK, ukończenia 8 semestrów jednolitych studiów magisterskich
na kierunku lekarsko-dentystycznym.
5.
Osoba zamierzająca przystąpić do LEK albo LDEK składa do dyrektora CEM, za pomocą
SMK, zgłoszenie do LEK albo LDEK, do dnia:
1)
15 lipca roku kalendarzowego, w którym jest przeprowadzany dany egzamin - w przypadku
egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 1 września do dnia 30 września;
2)
30 listopada roku kalendarzowego poprzedzającego rok, w którym jest przeprowadzany
dany egzamin - w przypadku egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 1 lutego do dnia
28 lutego.
5a.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister
właściwy do spraw zdrowia może zmienić terminy, o których mowa w ust. 2 i 5. W przypadku
nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw
zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia danego
terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Informację o zmianie tych terminów minister
właściwy do spraw zdrowia ogłasza na swojej stronie internetowej.
6.
Do terminów, o których mowa w ust. 5 albo 5a, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej dokonanie
zgłoszenia w okresie tygodnia przed upływem terminów, o których mowa w ust. 5 albo
5a, termin ten przedłuża się o czas trwania awarii. Przedłużenie następuje z urzędu
przez operatora systemu.
7.
Zgłoszenie do LEK albo LDEK, o którym mowa w ust. 5, zawiera następujące dane:
1)
imię (imiona) i nazwisko;
2)
datę urodzenia;
3)
miejsce urodzenia;
4)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
5)
obywatelstwo (obywatelstwa);
6)
adres do korespondencji i adres poczty elektronicznej oraz numer telefonu, jeżeli
posiada;
7)
numer prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty,
jeżeli posiada;
8)
numer i datę wydania dyplomu lekarza albo lekarza dentysty albo datę wydania zaświadczenia
o ukończeniu jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym,
albo datę wydania zaświadczenia o ukończeniu co najmniej 10 semestrów z sześcioletnich
jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim, albo datę wydania zaświadczenia
o ukończeniu co najmniej 8 semestrów z pięcioletnich jednolitych studiów magisterskich
na kierunku lekarsko-dentystycznym;
9)
nazwę uczelni, w której zgłaszający się ukończył jednolite studia magisterskie na
kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, oraz datę ich ukończenia albo nazwę
uczelni, w której zgłaszający się kontynuuje te studia, a w przypadku lekarza albo
lekarza dentysty, który ukończył studia na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym
w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej - nazwę polskiej uczelni,
która przeprowadziła nostryfikację dyplomu ukończenia tych studiów, albo datę wydania
świadectwa złożenia LEW albo LDEW;
10)
wskazanie okręgowej rady lekarskiej, która w przypadku lekarza albo lekarza dentysty,
który ukończył uczelnię w państwie członkowskim Unii Europejskiej, przyznała zgłaszającemu
się prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty;
11)
wskazanie preferowanego miejsca składania LEK albo LDEK, spośród wskazanych przez
CEM;
12)
wskazanie języka, w którym zgłaszający się zamierza składać LEK albo LDEK.
8.
W przypadku złożenia zgłoszenia do LEK albo LDEK, o którym mowa w ust. 5, po raz drugi
i kolejny, oraz za LEK albo LDEK składany w języku obcym, o którym mowa w art. 5 ust.
4, zgłaszający wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości nie wyższej niż 10% przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty nagród z zysku za
ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego
w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. Opłatę egzaminacyjną
pobiera dyrektor CEM i stanowi ona dochód budżetu państwa. Opłata egzaminacyjna jest
wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez CEM, podany za pomocą SMK. Opłatę egzaminacyjną
uiszcza się niezwłocznie po dokonaniu zgłoszenia, nie później niż w terminie 5 dni
roboczych od dnia upływu terminu składania zgłoszeń.
9.
W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 8, albo wniesienia jej w wysokości
niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa zgłaszającego się do uzupełnienia braków formalnych
za pomocą SMK lub środków komunikacji elektronicznej, wykorzystując adres poczty elektronicznej
wskazany przez zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 7 pkt 6. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania
administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od
dnia skierowania wezwania dotknięte nimi zgłoszenie do LEK albo LDEK traktuje się
jako niezłożone. O konsekwencji tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia
braków formalnych.
10.
Dyrektor CEM zawiadamia zgłaszającego o godzinie rozpoczęcia i miejscu przeprowadzenia
LEK albo LDEK oraz o nadanym numerze kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane za pomocą
SMK lub środków komunikacji elektronicznej na adres poczty elektronicznej wskazany
przez zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 7 pkt 6, nie później niż
14 dni przed terminem przeprowadzenia danego LEK albo LDEK.
11.
Bezpłatne złożenie po raz drugi zgłoszenia do LEK albo LDEK jest możliwe jedynie w
przypadku braku zaliczenia tego egzaminu w pierwszym podejściu albo nieprzystąpienia
do niego.
Art. 14b.
1.
LEK i LDEK składa się przed Komisją Egzaminacyjną.
2.
Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM. Kandydatów do Komisji
Egzaminacyjnej zgłaszają dyrektor CEM, rektorzy uczelni prowadzących kształcenie na
kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, wojewodowie i okręgowe rady lekarskie.
3.
Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu
za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo
skarbowe.
4.
Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.
5.
W celu przeprowadzenia LEK i LDEK w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM
wyznacza spośród członków Komisji Egzaminacyjnej Zespoły Egzaminacyjne.
6.
Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat
do złożenia LEK albo LDEK w tym Zespole Egzaminacyjnym jest:
1)
jego małżonkiem;
2)
osobą pozostającą z nim w stosunku:
a)
pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,
b)
przysposobienia;
3)
osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;
4)
osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.
7.
Powody wyłączenia określone w ust. 6 pkt 1 i 2 trwają pomimo ustania małżeństwa lub
przysposobienia.
8.
Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem LEK albo LDEK składają dyrektorowi
CEM pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie pozostają z
żadnym ze zgłaszających się do LEK albo LDEK przed tym Zespołem Egzaminacyjnym w stosunku,
o którym mowa w ust. 6, oraz nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo
umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający
oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem
świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula
ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
9.
Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku:
1)
złożenia rezygnacji;
2)
choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej;
3)
niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej;
4)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego
lub umyślne przestępstwo skarbowe;
5)
złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 8.
10.
Członkom Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 5, oraz komisji, o której
mowa w art. 14e ust. 2, przysługuje:
1)
wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu albo komisji, w wysokości nie wyższej
niż 500 złotych dla Przewodniczącego i nie wyższej niż 300 złotych dla członka;
2)
zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;
3)
zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego, o którym
mowa w ust. 5, albo komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2, bez zachowania prawa
do wynagrodzenia w przypadku organizowania LEK albo LDEK w dniu roboczym.
11.
Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, oraz zwrotu
kosztów, o których mowa w ust. 10 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.
Art. 14c.
1.
LEK i LDEK są składane w formie pisemnych testów, odrębnych dla zawodu lekarza i zawodu
lekarza dentysty, opracowanych na każdy termin egzaminu przez ekspertów w zakresie
zagadnień objętych LEK i LDEK.
2.
Pytania testowe LEK i LDEK obejmują problematykę z zakresu dziedzin medycyny, określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 14f ust. 1, ze szczególnym uwzględnieniem
procedur diagnostycznych i leczniczych.
3.
Dyrektor CEM prowadzi bazę pytań LEK i LDEK. Dyrektor CEM określa minimalną liczbę
pytań w bazie. Posiadaną bazę pytań LEK i LDEK udostępnia się na stronie internetowej
CEM przed każdym terminem LEK i LDEK.
4.
Testy na każdy nowy termin LEK i LDEK składają się z 30% nowych pytań i 70% pytań
wybranych z bazy pytań LEK i LDEK. Nowe pytania i testy są opracowywane, przetwarzane,
dystrybuowane i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osobom innym
niż uczestniczące w ich opracowaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu i przechowywaniu
lub przeprowadzaniu LEK i LDEK, lub sprawującym nadzór nad ich przeprowadzeniem.
5.
Pytania testowe wraz z poprawnymi odpowiedziami po ich wykorzystaniu są publikowane
w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu na stronie internetowej CEM oraz
gromadzone w bazie pytań LEK i LDEK.
Art. 14d.
1.
Zgłaszający się do LEK albo LDEK przedstawia bezpośrednio przed egzaminem Zespołowi
Egzaminacyjnemu, o którym mowa w art. 14b ust. 5, dokument potwierdzający tożsamość.
W przypadku braku dokumentu potwierdzającego tożsamość zgłaszającego się nie może
on przystąpić do egzaminu.
2.
LEK i LDEK polega na rozwiązaniu odpowiedniego testu składającego się z 200 pytań
zawierających 5 odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową
odpowiedź uzyskuje się 1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi, zaznaczenia nieprawidłowej
odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.
2a.
Dyrektor CEM, na co najmniej 4 miesiące przed LEK i LDEK, zamieszcza na stronie internetowej
CEM wykaz źródeł bibliograficznych w języku polskim wskazanych przez ekspertów w zakresie
zagadnień objętych LEK i LDEK, na podstawie których jest weryfikowana poprawność pytań
testowych LEK i LDEK ze wskazaniem określonych rozdziałów oraz wytycznych właściwych
towarzystw naukowych, z których są przygotowywane pytania testowe.
3.
Przebieg LEK i LDEK może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz
i dźwięk, o czym zgłaszającego się do LEK albo LDEK informuje się w zawiadomieniu o egzaminie lub bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu. Obraz i dźwięk
zarejestrowane podczas przebiegu egzaminu podlegają archiwizacji przez okres 3 miesięcy
od dnia powstania zapisu. Pracownicy CEM oraz inne osoby przeprowadzające lub nadzorujące
egzamin uzyskują dostęp do zarchiwizowanych materiałów w zakresie realizacji ich ustawowych zadań, po otrzymaniu upoważnienia wydanego przez administratora danych.
4.
Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania LEK i LDEK zdający
nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może korzystać
z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie
tego zakazu lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania
zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego.
5.
W przypadku stwierdzenia w trakcie egzaminu naruszenia zakazu, o którym mowa w ust.
4, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego,
o którym mowa w art. 14b ust. 5, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje fakt
dyskwalifikacji wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziną przerwania egzaminu
testowego w protokole egzaminacyjnym.
6.
W przypadku stwierdzenia, po zakończeniu egzaminu, na podstawie analizy obrazu i dźwięku
zarejestrowanych za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, o których mowa
w ust. 3, że zdający naruszył zakaz, o którym mowa w ust. 4, lub rozwiązał test niesamodzielnie,
Przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej, o którym mowa w art. 14b ust. 4, dokonuje dyskwalifikacji
zdającego. Fakt dyskwalifikacji wraz ze wskazaniem jej przyczyny odnotowuje się w
protokole egzaminacyjnym.
7.
O dyskwalifikacji, o której mowa w ust. 6, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę
zdyskwalifikowaną. Informację o dyskwalifikacji dyrektor CEM zamieszcza w SMK.
8.
O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia właściwego okręgowego rzecznika odpowiedzialności
zawodowej, jeżeli lekarz lub lekarz dentysta jest członkiem okręgowej izby lekarskiej,
albo właściwego okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej wojskowej izby lekarskiej,
jeżeli lekarz lub lekarz dentysta jest członkiem wojskowej izby lekarskiej.
9.
Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do LEK albo LDEK w kolejnym najbliższym
terminie egzaminu przypadającym po dniu dyskwalifikacji.
Art. 14e.
1.
Zdający LEK albo LDEK w danym terminie może wnieść w trakcie egzaminu albo bezpośrednio
po jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenie
do pytania testowego wykorzystanego podczas tego LEK albo LDEK. Zastrzeżenie składa
się dyrektorowi CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM.
2.
Zastrzeżenie, o którym mowa w ust. 1, rozpatruje w terminie 3 dni od dnia, w którym
odbył się egzamin, komisja powołana przez dyrektora CEM spośród osób, których wiedza,
doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia wniesionych zastrzeżeń.
W przypadku uznania zastrzeżenia komisja unieważnia pytanie testowe objęte zastrzeżeniem.
Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów
z testu. Za unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów.
3.
Rozstrzygnięcie, o którym mowa w ust. 2, niezgodne z przepisami prawa jest nieważne.
4.
Pozytywny wynik LEK albo LDEK otrzymuje zdający, który uzyskał co najmniej 56% maksymalnej
liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
5.
Osoba, która złożyła LEK albo LDEK z wynikiem negatywnym albo złożyła LEK albo LDEK
z niesatysfakcjonującym ją wynikiem, może przystąpić ponownie do egzaminu w innym
terminie.
6.
Osobie, która złożyła LEK albo LDEK, dyrektor CEM wydaje świadectwo złożenia LEK albo
świadectwo złożenia LDEK w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu. Świadectwa nie
wydaje się w przypadku ponownego przystąpienia do LEK albo LDEK, jeżeli zdający uzyskał
wynik niższy od zdobytego poprzednio. Podpis dyrektora CEM umieszczony na świadectwie
może być odwzorowany mechanicznie. Wynik egzaminu danej osoby jest jej udostępniany
za pomocą SMK. Na wniosek tej osoby dyrektor CEM wydaje odpłatnie duplikat, odpis
świadectwa złożenia LEK albo świadectwa złożenia LDEK albo dokonuje ich wymiany. Opłata
za te czynności wynosi 50 zł. Opłaty nie wnosi się, w przypadku gdy wymiana wynika
z błędu CEM.
6a.
(uchylony)
7.
Wyniki LEK i LDEK dyrektor CEM udostępnia za pomocą SMK organom, o których mowa w
art. 16c ust. 8, uczelniom w zakresie dotyczącym ich absolwentów oraz Naczelnej Radzie
Lekarskiej. Organom, o których mowa w art. 16c ust. 8, dyrektor CEM udostępnia wyniki
LEK i LDEK niezwłocznie.
8.
W przypadku rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu LEK albo LDEK lub nieprzewidzianych
sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie LEK albo LDEK dyrektor CEM, na wniosek
członka Zespołu Egzaminacyjnego, zdającego albo z urzędu, może unieważnić odpowiednio
LEK albo LDEK dla poszczególnych albo wszystkich zdających.
9.
Unieważnienie LEK albo LDEK następuje również, gdy osoba, która przystępowała do egzaminu,
nie była do tego uprawniona.
9a.
Dyrektor CEM podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie unieważnienia LEK albo LDEK w terminie
14 dni od dnia powzięcia informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie.
9b.
O rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 8, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę,
która złożyła wniosek.
9c.
Komunikat o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 8, dyrektor CEM zamieszcza na stronie
internetowej CEM, a zdającemu, którego egzamin został unieważniony, przekazuje rozstrzygnięcie
w SMK.
9d.
Zdający, który wystąpił z wnioskiem, oraz osoba, której unieważniono LEK albo LDEK,
w terminie 7 dni od dnia zamieszczenia informacji o unieważnieniu w SMK może złożyć
na piśmie albo za pośrednictwem ePUAP odwołanie do ministra właściwego do spraw zdrowia.
Odwołanie składa się za pośrednictwem dyrektora CEM. Dyrektor CEM przekazuje odwołanie
wraz ze swoim stanowiskiem ministrowi właściwemu do spraw zdrowia w terminie 7 dni
od dnia otrzymania odwołania.
9e.
Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje ostateczne rozstrzygnięcie w terminie 7
dni od dnia otrzymania odwołania.
9f.
Unieważnienie LEK albo LDEK powoduje, że traktuje się odpowiednio LEK albo LDEK jako
niebyły. W przypadku unieważnienia LEK albo LDEK z przyczyn nieleżących po stronie
zdającego CEM dokonuje zwrotu opłaty, o której mowa w art. 14a ust. 8.
9g.
Do rozstrzygnięć i postępowania, o których mowa w ust. 8-9e, nie stosuje się przepisów
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika i organu, pełnomocnictw,
sposobu obliczania terminów, wydawania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy
oraz sprostowań.
10.
Dokumentacja dotycząca LEK i LDEK jest przechowywana przez właściwe podmioty zgodnie
z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.
Art. 14f.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wykaz dziedzin medycyny oraz zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu
pytań testowych LEK i LDEK,
2)
tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 14b ust. 1,
i komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2,
3)
wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8,
4)
sposób i szczegółowy tryb przeprowadzania LEK i LDEK, w tym okres, w którym powinny
być wyznaczone ich terminy,
5)
wysokość opłaty, o której mowa w art. 14a ust. 8, oraz sposób jej uiszczania,
6)
wysokość wynagrodzenia dla członków i przewodniczących Zespołów Egzaminacyjnych oraz
komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2,
7)
(uchylony)
8)
szczegółowy sposób ustalania wyników LEK i LDEK,
9)
wzory świadectwa złożenia LEK i świadectwa złożenia LDEK,
10)
tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu świadectwa złożenia LEK albo
świadectwa złożenia LDEK oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 14e ust.
6,
11)
tryb dokonywania przez dyrektora CEM wymiany świadectwa złożenia LEK albo świadectwa
złożenia LDEK oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 14e ust. 6
- mając na uwadze zakres wiedzy i umiejętności, które zgłaszający się do egzaminu
powinien posiadać, oraz uwzględniając prawidłowe przygotowanie i przebieg LEK i LDEK
oraz zachowanie bezstronności pracy Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa w art.
14b ust. 5, i komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2, nakład ich pracy, a także
konieczność zapewnienia prawidłowego tworzenia dokumentacji dotyczącej złożenia LEK
albo LDEK.
2.
Dyrektor CEM wydaje regulamin porządkowy LEK i LDEK, zatwierdzany przez ministra właściwego
do spraw zdrowia.
Rozdział 3
Ustawiczny rozwój zawodowy
Art. 15.
1.
Staż podyplomowy obejmuje doskonalenie umiejętności praktycznych oraz pogłębienie
wiedzy teoretycznej w dziedzinach medycyny wskazanych w ust. 3 albo 4, a także pogłębienie
wiedzy z zakresu, o którym mowa w ust. 5.
2.
Lekarz niebędący obywatelem polskim odbywa staż podyplomowy na zasadach obowiązujących
obywateli polskich.
3.
Lekarz odbywa staż podyplomowy, realizując jego program w zakresie:
1)
chorób wewnętrznych, chirurgii ogólnej, pediatrii, medycyny rodzinnej, intensywnej
terapii oraz medycyny ratunkowej, stanowiących część stałą stażu,
2)
nie więcej niż trzech innych wybranych przez lekarza dziedzin medycyny, w nie więcej
niż trzech podmiotach uprawnionych do prowadzenia stażu albo do prowadzenia szkolenia
specjalizacyjnego w danej dziedzinie medycyny, stanowiących część personalizowaną
stażu,
3)
szkolenia z transfuzjologii klinicznej, bezpieczeństwa pacjenta, w tym profilaktyki
zakażeń, w szczególności HIV, diagnostyki i leczenia AIDS, diagnostyki i leczenia
HCV, realizowanego w ramach stażu w dziedzinie chorób wewnętrznych,
4)
szkolenia z profilaktyki onkologicznej,
5)
szkolenia z leczenia bólu,
6)
kursu podstawowych i zaawansowanych czynności ratunkowych (ALS/BLS) w ramach części
stażu odbywanego w dziedzinie medycyny ratunkowej
- których czas trwania oraz sposób realizacji określa ramowy program stażu podyplomowego
lekarza.
4.
Lekarz dentysta odbywa staż podyplomowy, realizując jego program w zakresie:
1)
chirurgii stomatologicznej, stomatologii dziecięcej, ortodoncji, periodontologii i
chorób błony śluzowej, protetyki stomatologicznej oraz stomatologii zachowawczej z
endodoncją,
2)
szkolenia z zakresu bezpieczeństwa pacjenta, w tym profilaktyki zakażeń, w szczególności
HIV, diagnostyki i leczenia AIDS, diagnostyki i leczenia HCV, w przypadku odbywania
stażu podyplomowego w dziedzinie periodontologii,
3)
szkolenia z profilaktyki onkologicznej,
4)
szkolenia z leczenia bólu,
5)
kursu z medycyny ratunkowej
- których czas trwania oraz sposób realizacji określa ramowy program stażu podyplomowego
lekarza dentysty.
5.
Oprócz szkoleń wymienionych w ust. 3 i 4 staż podyplomowy obejmuje również szkolenia
z zakresu: komunikacji z pacjentem i zespołem terapeutycznym oraz przeciwdziałania
wypaleniu zawodowemu, zdrowia publicznego, w tym profilaktyki szczepień ochronnych,
orzecznictwa lekarskiego oraz prawa medycznego, w tym bioetyki.
6.
W trakcie odbywania części stałej albo części personalizowanej stażu lekarz, po uzyskaniu
akceptacji koordynatora, o którym mowa w art. 15g ust. 1, może przeznaczyć nie więcej
niż łącznie 6 dni na udział w konferencjach, kursach lub szkoleniach innych niż wymienione
w ust. 3-5.
7.
Okres stażu podyplomowego nie może być krótszy niż 12 miesięcy.
8.
Staż podyplomowy rozpoczyna się w dniu 1 marca albo w dniu 1 października każdego
roku.
9.
W uzasadnionych przypadkach właściwa okręgowa rada lekarska, po zasięgnięciu opinii
marszałka województwa, może wyrazić, na pisemny wniosek lekarza, zgodę na rozpoczęcie
przez lekarza albo lekarza dentystę stażu podyplomowego w innym terminie niż określony
w ust. 8 albo może skierować lekarza do innego podmiotu prowadzącego staż podyplomowy.
10.
Nie można w tym samym czasie odbywać stażu podyplomowego lekarza i stażu podyplomowego
lekarza dentysty.
Art. 15a.
1.
Lekarz i lekarz dentysta odbywający staż podyplomowy, zwani dalej „lekarzem stażystą”,
odbywają staż podyplomowy na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony w
celu przygotowania zawodowego obejmującego realizację programu stażu podyplomowego.
2.
Okres trwania stażu podyplomowego ulega przedłużeniu o czas nieobecności lekarza stażysty
w pracy:
1)
w przypadkach korzystania ze świadczeń, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa ;
2)
w przypadkach określonych w art. 92, art. 176-179, art. 1823, art. 185 i art. 188 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;
3)
z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę nie dłużej niż o 3 miesiące
w okresie trwania stażu podyplomowego;
4)
z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie
miejsca odbywania stażu podyplomowego;
5)
z powodu powołania lekarza stażysty do odbycia przeszkolenia wojskowego;
6)
z powodu niezrealizowania programu stażu w zakresie odbywania dyżurów medycznych,
w związku z ciążą lub sprawowaniem opieki nad dzieckiem do lat 4;
7)
w przypadku choroby lub macierzyństwa lekarza stażysty będącego żołnierzem w czynnej
służbie wojskowej lub innych nieobecności przewidzianych w art. 203, art. 281, art. 284, art. 286 i art. 346 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o
obronie Ojczyzny; w takim przypadku stosuje się odpowiednio przepisy o służbie wojskowej żołnierzy
zawodowych;
8)
w przypadku urlopu wychowawczego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy udzielonego lekarzowi stażyście przez pracodawcę.
3.
Przedłużenie czasu trwania stażu podyplomowego następuje na okres realizacji tej części
programu stażu podyplomowego, która nie została zrealizowana. Podmiot, o którym mowa
w art. 15e ust. 1, powiadamia o tym fakcie właściwą okręgową radę lekarską.
4.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1-5, umowę o pracę z lekarzem stażystą
zawiera się na czas określony, odpowiadający sumie okresów przedłużających staż.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, umowę o pracę z lekarzem stażystą zawiera
się na czas niezbędny do zrealizowania dyżurów medycznych obejmujących liczbę godzin
niezrealizowanych dyżurów.
6.
W uzasadnionych przypadkach, innych niż określone w ust. 2, zgodę na dodatkowe przedłużenie
okresu trwania stażu podyplomowego może wyrazić właściwa okręgowa rada lekarska w
porozumieniu z marszałkiem województwa.
7.
Lekarz stażysta, który nie ukończył albo nie odbył stażu podyplomowego w terminie
5 lat od dnia uzyskania prawa wykonywania zawodu, odbywa staż podyplomowy na podstawie
umowy cywilnoprawnej o szkolenie zawartej z podmiotem wskazanym przez właściwą okręgową
radę lekarską. W umowie określa się zakres wzajemnych zobowiązań. Okręgowa rada lekarska
przyznaje lekarzowi ponownie prawo wykonywania zawodu określone w art. 5 ust. 7 oraz
art. 7 ust. 2.
Art. 15b.
1.
Lekarz stażysta odbywa staż podyplomowy pod nadzorem lekarza albo lekarza dentysty
posiadającego specjalizację, o której mowa w art. 64 ust. 1, albo tytuł specjalisty
w określonej dziedzinie medycyny, albo lekarza, który zaliczył w toku szkolenia specjalizacyjnego
moduł podstawowy, albo lekarza albo lekarza dentysty, który ukończył 3. rok szkolenia
specjalizacyjnego w specjalizacjach jednolitych lub lekarza albo lekarza dentysty,
który zdał Państwowy Egzamin Modułowy, zwanego dalej „opiekunem”. Lekarz dentysta
może także odbywać staż podyplomowy pod nadzorem lekarza dentysty wykonującego zawód
przez okres co najmniej 3 lat, z zastrzeżeniem, że do stażu zawodowego lekarza nadzorującego
nie wlicza się okresu realizowania stażu podyplomowego lekarza dentysty.
2.
Lekarz stażysta jest uprawniony do wykonywania zawodu wyłącznie w miejscu odbywania
stażu podyplomowego, z zastrzeżeniem art. 30, oraz w sytuacji gdy jednocześnie prowadzi
prace badawcze w dziedzinie nauk medycznych pod kierunkiem lekarza posiadającego prawo
wykonywania zawodu.
3.
Lekarz stażysta jest uprawniony do:
1)
przedmiotowego i podmiotowego badania pacjenta oraz udzielania, po konsultacji z opiekunem,
porad lekarskich;
2)
wydawania, po konsultacji z opiekunem, zleceń lekarskich;
3)
wydawania skierowań na badania laboratoryjne oraz inne badania diagnostyczne, a po
uzgodnieniu z opiekunem lub z lekarzem wskazanym przez opiekuna - na badania wymagające
metod diagnostycznych i leczniczych stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta;
4)
samodzielnego stosowania zleconych przez lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu
na czas nieokreślony metod diagnostycznych i leczniczych, których praktyczna umiejętność
została stwierdzona przez opiekuna;
5)
wspólnego z lekarzem posiadającym prawo wykonywania zawodu na czas nieokreślony stosowania
metod diagnostycznych i leczniczych stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta
oraz wspólnego z nim wykonywania zabiegów operacyjnych objętych programem stażu podyplomowego;
6)
prowadzenia historii choroby i innej dokumentacji medycznej we współpracy z opiekunem;
7)
udzielania informacji o stanie zdrowia pacjenta;
8)
zlecania czynności pielęgnacyjnych;
9)
doraźnego podania lub zlecenia podania pacjentowi leków w stanach nagłych, a jeżeli
są to leki silnie lub bardzo silnie działające - po zasięgnięciu, w miarę możliwości,
opinii innego lekarza;
10)
stwierdzania zgonu;
11)
wystawiania recept, z wyłączeniem recept „pro auctore” i „pro familiae”, oraz wydawania
opinii i orzeczeń lekarskich po uzgodnieniu ich treści z opiekunem;
12)
pełnienia dyżurów medycznych z lekarzem pełniącym dyżur samodzielnie.
4.
Dyżur medyczny, o którym mowa w ust. 3 pkt 12, lekarz stażysta pełni w:
1)
oddziale, w którym odbywa staż cząstkowy z zakresu chorób wewnętrznych, pediatrii,
chirurgii ogólnej, anestezjologii i intensywnej terapii;
2)
szpitalnym oddziale ratunkowym w trakcie realizacji stażu cząstkowego z zakresu medycyny
ratunkowej;
3)
innym oddziale, w którym lekarz stażysta odbywa staż cząstkowy w trakcie części personalizowanej
stażu.
5.
Lekarz stażysta ma obowiązek:
1)
realizowania stażu podyplomowego zgodnie z programem stażu podyplomowego;
2)
utrzymywania stałej współpracy z opiekunem;
3)
bieżącego wypełniania, za pomocą SMK, „Elektronicznej karty stażu podyplomowego lekarza”
albo „Elektronicznej karty stażu podyplomowego lekarza dentysty”, zwanych dalej „EKSP”.
Art. 15c.
1.
Podmiotami uprawnionymi do prowadzenia stażu podyplomowego, zwanymi dalej „podmiotami
prowadzącymi staż”, w tym części stażu, zwanej dalej „stażem cząstkowym”, lub części
stażu cząstkowego, są:
1)
podmiot leczniczy,
2)
lekarz dentysta wykonujący działalność leczniczą w formie indywidualnej lub grupowej
praktyki lekarskiej, lub indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej,
3)
w przypadku stażu cząstkowego lub części stażu cząstkowego w dziedzinie medycyny rodzinnej,
lekarz wykonujący działalność leczniczą w formie indywidualnej lub grupowej praktyki
lekarskiej, lub indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej, udzielający świadczeń
z zakresu medycyny rodzinnej
- wpisani na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia stażu podyplomowego lekarza
lub lekarza dentysty prowadzoną przez marszałka województwa, zwaną dalej „listą podmiotów
uprawnionych”.
2.
Podmiot prowadzący staż, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest obowiązany spełniać następujące
warunki:
1)
posiadać w swojej strukturze organizacyjnej zakład leczniczy udzielający świadczeń
zdrowotnych umożliwiających zrealizowanie programu co najmniej jednego stażu cząstkowego
lub co najmniej jednej części programu stażu cząstkowego w ramach komórek organizacyjnych
o profilu odpowiadającym programowi stażu podyplomowego;
2)
zatrudniać lekarzy posiadających kwalifikacje zawodowe odpowiadające rodzajowi zajęć
teoretycznych i szkoleń praktycznych określonych programem stażu podyplomowego;
3)
posiadać zaplecze diagnostyczno-terapeutyczne umożliwiające realizację programu stażu
podyplomowego;
4)
jeżeli prowadzi szpital - udzielać stacjonarnych i całodobowych świadczeń szpitalnych
umożliwiających zrealizowanie objętych programem staży cząstkowych.
3.
Podmiot prowadzący staż, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, jest obowiązany spełniać
warunki określone w ust. 2 pkt 3 oraz posiadać kwalifikacje zawodowe, o których mowa
w art. 15b ust. 1.
4.
Marszałek województwa, uwzględniając zasady i tryb odbywania stażu oraz przewidywaną
liczbę absolwentów jednolitych studiów magisterskich na kierunkach lekarskich i lekarsko-dentystycznych
mających stałe miejsce zamieszkania na obszarze województwa, w porozumieniu z właściwą
okręgową radą lekarską, ustala listę podmiotów uprawnionych oraz maksymalną liczbę
miejsc dla lekarzy stażystów w tych podmiotach, którzy równocześnie mogą odbywać staż
podyplomowy, z wyjątkiem lekarzy, lekarzy dentystów powołanych do zawodowej służby
wojskowej i obowiązanych do odbycia stażu.
5.
Informacje, o których mowa w ust. 4, marszałek województwa przekazuje corocznie ministrowi
właściwemu do spraw zdrowia w terminie do dnia 31 marca.
6.
W przypadku przekształcenia, reorganizacji lub zmiany formy prawnej podmiotu prowadzącego
staż podmiot ten może nadal prowadzić staż podyplomowy, staż cząstkowy lub część stażu
cząstkowego do czasu ponownego wpisu na listę podmiotów uprawnionych, jeżeli złoży
marszałkowi województwa w terminie 14 dni od dnia przekształcenia, reorganizacji lub
zmiany formy prawnej podmiotu prowadzącego staż oświadczenie o spełnianiu wymagań,
o których mowa w ust. 2 albo 3.
7.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, zawiera:
1)
nazwę podmiotu prowadzącego staż przed zmianą i po zmianie formy prawnej, przekształceniu
lub reorganizacji;
2)
datę dokonania zmian, o których mowa w pkt 1;
3)
deklarację spełniania warunków, o których mowa w ust. 2 albo 3.
8.
Szkolenia, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3-5, ust. 4 pkt 2-4 i ust. 5, zapewniają:
1)
regionalne centrum krwiodawstwa i krwiolecznictwa - w zakresie transfuzjologii klinicznej,
bezpieczeństwa pacjenta, w tym profilaktyki zakażeń, w szczególności HIV, diagnostyki
i leczenia AIDS, diagnostyki i leczenia HCV;
2)
właściwa okręgowa izba lekarska - w zakresie komunikacji z pacjentem i zespołem terapeutycznym
oraz przeciwdziałania wypaleniu zawodowemu, orzecznictwa lekarskiego, prawa medycznego,
w tym bioetyki oraz zdrowia publicznego;
3)
podmiot leczniczy udzielający świadczeń w zakresie onkologii wskazany przez konsultanta
wojewódzkiego w dziedzinie onkologii klinicznej - w zakresie profilaktyki onkologicznej
oraz leczenia bólu.
9.
Szkolenia, o których mowa w ust. 8 pkt 2, mogą być organizowane w formie e-learningowej.
10.
Szkolenia, o których mowa w ust. 8 pkt 2, mogą być także przeprowadzane przez CMKP
i uczelnie prowadzące kształcenie na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym.
Przepisów art. 15i ust. 2 i 3 nie stosuje się.
Art. 15d.
1.
Okręgowa rada lekarska w drodze uchwały, w porozumieniu z marszałkiem województwa,
kieruje, za pomocą SMK, do odbycia stażu podyplomowego na obszarze swojego działania
lekarzy i lekarzy dentystów, którym przyznała prawo wykonywania zawodu, o którym mowa
w art. 5 ust. 7 oraz art. 7 ust. 2, i których wpisała na listę członków izby.
2.
Skierowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje na wniosek lekarza albo lekarza dentysty
składany za pomocą SMK, zawierający:
1)
imię (imiona) i nazwisko;
2)
datę i miejsce urodzenia;
3)
obywatelstwo;
4)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz państwo wydania;
5)
miejsce zameldowania lub aktualnego zamieszkania;
6)
posiadany tytuł zawodowy;
7)
numer i datę wydania dyplomu lekarza albo lekarza dentysty albo zaświadczenia o ukończeniu
jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym;
8)
nazwę uczelni lub podstawowej jednostki organizacyjnej, w której zgłaszający się ukończył
jednolite studia magisterskie na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, oraz
datę ich ukończenia, a w przypadku lekarza albo lekarza dentysty, który ukończył studia
lekarskie lub lekarsko-dentystyczne w innym państwie niż państwo członkowskie Unii
Europejskiej - nazwę polskiej uczelni, która przeprowadziła nostryfikację dyplomu
lekarza albo lekarza dentysty, albo datę wydania świadectwa złożenia LEW albo LDEW;
9)
informacje, o których mowa w ust. 4;
10)
proponowane miejsce odbycia stażu podyplomowego.
3.
Okręgowa rada lekarska uwzględnia wnioski lekarzy lub lekarzy dentystów, którzy ukończyli
jednolite studia magisterskie w Rzeczypospolitej Polskiej, kierując w pierwszej kolejności
do odbycia tego stażu lekarzy albo lekarzy dentystów, którzy ukończyli studia z kolejno
najwyższą średnią arytmetyczną ocen z egzaminów uzyskaną w okresie studiów, liczoną
do dwóch cyfr po przecinku, obliczoną na podstawie danych zawartych w karcie osiągnięć
studenta, ze wskazaniem skali ocen, jaka obowiązywała w uczelni, oraz biorąc pod uwagę
maksymalną liczbę lekarzy mogących jednocześnie odbywać staż w danym podmiocie uprawnionym
do prowadzenia stażu. W przypadku lekarzy albo lekarzy dentystów, którzy ukończyli
studia poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, okręgowa rada lekarska oblicza średnią
arytmetyczną ocen z egzaminów uzyskaną w okresie studiów, liczoną do dwóch cyfr po
przecinku, obliczoną na podstawie danych zawartych w suplemencie dyplomu lekarza lub
lekarza dentysty, w odniesieniu do skali ocen, jaka obowiązywała na polskiej uczelni
w danym roku.
4.
Średnią ocen, o której mowa w ust. 3, podwyższa się o:
1)
0,5 punktu, jeżeli lekarz w trakcie studiów był pierwszym autorem, albo 0,2 punktu,
jeżeli był współautorem przynajmniej jednej publikacji naukowej opublikowanej w czasopiśmie
aktualnego, w dacie opublikowania publikacji naukowej, wykazu czasopism sporządzonego
zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie
wyższym i nauce, albo
2)
0,25 punktu, jeżeli lekarz w trakcie studiów uczestniczył w prowadzeniu działalności
pożytku publicznego w sferze ochrony i promocji zdrowia, w tym działalności leczniczej
w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, potwierdzonej zaświadczeniem właściwego podmiotu prowadzącego działalność pożytku
publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie , lub uczestniczył w prowadzeniu działalności pożytku publicznego w sferze ochrony
i promocji zdrowia poza Rzecząpospolitą Polską, potwierdzonej zaświadczeniem podmiotu
prowadzącego działalność pożytku publicznego.
5.
W przypadku braku możliwości odbycia stażu podyplomowego przez lekarza albo lekarza
dentystę na obszarze działania okręgowej izby lekarskiej, której jest członkiem, za
zgodą tego lekarza albo lekarza dentysty okręgowa rada lekarska tej izby uzgadnia
z inną okręgową radą lekarską możliwość odbycia przez lekarza albo lekarza dentystę
stażu podyplomowego na obszarze jej działania.
6.
W przypadku, o którym mowa w ust. 5, okręgowa rada lekarska, na obszarze działania
której lekarz albo lekarz dentysta będzie odbywał staż podyplomowy, wpisuje tego lekarza
albo lekarza dentystę na listę członków i kieruje go, za pomocą SMK, do odbycia stażu
podyplomowego.
Art. 15e.
1.
Umowę, o której mowa w art. 15a ust. 1, lekarz albo lekarz dentysta zawiera z podmiotem
prowadzącym staż, spełniającym następujące warunki:
1)
w przypadku stażu podyplomowego lekarza - będącym podmiotem leczniczym udzielającym
stacjonarnych i całodobowych świadczeń szpitalnych umożliwiających realizację ramowego
programu stażu podyplomowego lekarza w ramach staży cząstkowych, co najmniej w dziedzinie
chorób wewnętrznych i chirurgii ogólnej,
2)
w przypadku stażu podyplomowego lekarza dentysty - będącym podmiotem leczniczym albo
grupową praktyką lekarzy dentystów albo lekarzem dentystą wykonującym indywidualną
praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską, udzielającym
świadczeń zdrowotnych w zakresie umożliwiającym realizację ramowego programu stażu
podyplomowego lekarza dentysty w co najmniej dwóch z następujących dziedzin: stomatologii
zachowawczej, chirurgii stomatologicznej, stomatologii dziecięcej i protetyce stomatologicznej
- mającym zawarte umowy z innymi podmiotami prowadzącymi staż, w celu umożliwienia
zrealizowania przez lekarza albo lekarza dentystę, w ramach oddelegowania, tej części
programu stażu podyplomowego, której realizacji nie może zapewnić w zakresie udzielanych
przez siebie świadczeń zdrowotnych.
2.
Do czasu pracy lekarza stażysty nie stosuje się przepisu art. 96 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.
Art. 15f.
1.
Dokumentem potwierdzającym zrealizowanie programu stażu podyplomowego jest EKSP.
2.
EKSP zawiera:
1)
dane lekarza stażysty:
a)
imię (imiona) i nazwisko,
b)
datę urodzenia,
c)
numer prawa wykonywania zawodu,
d)
numer rejestracyjny lekarza stażysty w izbie lekarskiej;
2)
nazwę izby lekarskiej, której członkiem jest lekarz stażysta;
3)
nazwę podmiotu prowadzącego staż;
4)
numer wpisu na listę podmiotów uprawnionych albo numer wpisu na listę Ministra Obrony
Narodowej, o której mowa w art. 15m ust. 1 pkt 1;
5)
adres podmiotu prowadzącego staż podyplomowy;
6)
okres, na jaki lekarz stażysta jest zatrudniony w podmiocie prowadzącym staż;
7)
informację o terminie przedłużenia stażu podyplomowego ze wskazaniem przyczyny, z
powodu której staż podyplomowy został przedłużony;
8)
imię i nazwisko koordynatora, o którym mowa w art. 15g ust. 1;
9)
wskazanie staży cząstkowych, które zawiera:
a)
imię i nazwisko opiekuna,
b)
szczegółową informację dotyczącą przebiegu stażu cząstkowego wraz z potwierdzeniem
zrealizowania stażu zgodnie z programem;
10)
wykaz szkoleń, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3-5 albo ust. 4 pkt 2-4 oraz ust.
5, wraz z każdorazową informacją o organizatorze szkolenia oraz wykładowcy i potwierdzeniem
jego odbycia;
11)
wykaz umiejętności praktycznych wraz z potwierdzeniem ich wykonania przez opiekuna;
12)
opinię zawodową dotyczącą lekarza stażysty;
13)
informację o zaliczeniu stażu podyplomowego;
14)
datę zakończenia stażu podyplomowego.
3.
Właściwa okręgowa rada lekarska potwierdza, za pomocą SMK, odbycie i zaliczenie stażu
podyplomowego na podstawie EKSP oraz, na wniosek lekarza stażysty, wydaje zaświadczenie
wygenerowane z SMK, potwierdzające odbycie stażu podyplomowego.
4.
Zaświadczenie zawiera:
1)
imię (imiona) i nazwisko;
2)
datę i miejsce urodzenia;
3)
numer prawa wykonywania zawodu;
4)
numer wpisu na listę podmiotów uprawnionych albo numer wpisu na listę Ministra Obrony
Narodowej, o której mowa w art. 15m ust. 1 pkt 1;
5)
nazwę i adres podmiotu prowadzącego staż;
6)
datę zakończenia stażu podyplomowego.
5.
Zaświadczenie, oprócz danych wskazanych w ust. 4, zawiera również adnotację: „Niniejsze
zaświadczenie jest zaświadczeniem o ukończeniu stażu podyplomowego wskazanym w odniesieniu
do Rzeczypospolitej Polskiej w przepisach Unii Europejskiej dotyczących uznawania
kwalifikacji zawodowych.”.
Art. 15g.
1.
Podmiot prowadzący staż, w porozumieniu z właściwą okręgową radą lekarską, wyznacza
koordynatora szkolenia lekarza stażysty, zwanego dalej „koordynatorem”.
2.
W podmiocie leczniczym koordynatora wyznacza, za pomocą SMK, kierownik podmiotu spośród
lekarzy wykonujących w nim zawód, posiadających specjalizację, a w przypadku gdy staż
podyplomowy prowadzi lekarz, o którym mowa w art. 15c ust. 1 pkt 2 albo 3, funkcję
koordynatora pełni ten lekarz.
3.
Koordynator:
1)
planuje i nadzoruje, za pomocą SMK, przebieg realizacji stażu podyplomowego oraz,
wspólnie z opiekunem, decyduje w sprawach związanych ze szkoleniem lekarzy stażystów,
wystawia lekarzom stażystom opinię dotyczącą predyspozycji zawodowych oraz zalicza
staż podyplomowy, po stwierdzeniu zrealizowania programu stażu podyplomowego w EKSP;
2)
ustala z lekarzem stażystą, za pomocą SMK, indywidualny harmonogram realizacji personalizowanej
części programu stażu;
3)
organizuje seminaria dotyczące realizacji programu poszczególnych staży cząstkowych;
4)
potwierdza w EKSP odbycie szkoleń, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 4 i 5, ust.
4 pkt 3 i 4 i ust. 5, na podstawie przedstawionych zaświadczeń wystawionych przez
organizatorów szkoleń;
5)
potwierdza w EKSP udział lekarza stażysty w konferencjach, kursach lub szkoleniach,
o których mowa w art. 15 ust. 6, na podstawie przedstawionych dokumentów poświadczających
ukończenie wskazanej formy kształcenia.
4.
Za wykonywanie zadań określonych w ust. 3 koordynator otrzymuje wynagrodzenie ze środków,
o których mowa w art. 15i ust. 3 pkt 1.
Art. 15h.
1.
Opiekun wyznaczany każdorazowo przez koordynatora, za pomocą SMK, spośród osób wskazanych
w sposób określony w ust. 3, jest odpowiedzialny za realizację przez lekarza stażystę
programu stażu cząstkowego lub części stażu cząstkowego.
2.
Opiekun może nadzorować odbywanie stażu cząstkowego wyłącznie przez jednego lekarza
stażystę, a w sytuacji szczególnie uzasadnionej, za zgodą koordynatora, przez dwóch
lekarzy stażystów.
3.
Opiekunem w:
1)
podmiocie leczniczym jest lekarz wskazany przez kierownika tego podmiotu, z tym że
w oddziale albo innej komórce organizacyjnej szpitala opiekuna wskazuje ordynator
albo inny lekarz kierujący oddziałem, spośród lekarzy wykonujących zawód w tym oddziale
albo komórce;
2)
indywidualnej praktyce lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyce lekarskiej
lub grupowej praktyce lekarskiej wykonywanej przez lekarza albo w indywidualnej praktyce
lekarskiej albo indywidualnej specjalistycznej praktyce lekarskiej albo grupowej praktyce
lekarskiej wykonywanej przez lekarza dentystę, jest lekarz prowadzący tę praktykę.
4.
Opiekun potwierdza w EKSP realizację staży, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 1,
2 i 6 oraz ust. 4 pkt 1 i 5.
Art. 15i.
1.
Organizacja, finansowanie oraz zapewnienie warunków odbywania stażu podyplomowego
przez lekarzy będących obywatelami:
1)
polskimi zamierzających wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mających
stałe miejsce zamieszkania na obszarze województwa,
2)
innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, mających
miejsce zamieszkania na obszarze województwa,
3)
innego państwa niż Rzeczpospolita Polska oraz państwo członkowskie Unii Europejskiej,
mających miejsce zamieszkania na obszarze województwa
- zamierzających odbywać staż podyplomowy na obszarze tego województwa, jest zadaniem
marszałka województwa z zakresu administracji rządowej. Koszt obsługi tego zadania
wynosi 123 zł za każdego finansowanego lekarza stażystę.
2.
Środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, w tym na pokrycie kosztów
obsługi, o której mowa w ust. 1, przekazuje marszałkowi województwa właściwy wojewoda
na podstawie umowy zawartej między właściwym wojewodą a marszałkiem województwa. Umowa
ta określa wysokość środków oraz sposób i tryb ich przekazywania i rozliczania.
3.
Środki finansowe, o których mowa w ust. 2, marszałek województwa przekazuje:
1)
podmiotowi prowadzącemu staż, z którym lekarz stażysta zawarł umowę, o której mowa
w art. 15a ust. 1;
2)
okręgowym izbom lekarskim;
3)
podmiotom, o których mowa w art. 15c ust. 8 pkt 1 i 3.
4.
Lekarz stażysta otrzymuje zasadnicze wynagrodzenie miesięczne w wysokości ustalonej
na podstawie ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego
pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych22)Obecnie ogólne określenie przedmiotu ustawy brzmi: o sposobie ustalania najniższego
wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych,
na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 2018 r. o zmianie ustawy o sposobie
ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne
zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz ustawy o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie
Medycznym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1942), która weszła w życie z
dniem 25 października 2018 r. i ogłaszanej przez ministra właściwego do spraw zdrowia w Biuletynie Informacji Publicznej
nie później niż do dnia 30 marca każdego roku.
Art. 15j.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia może uznać, w drodze decyzji, staż podyplomowy
odbyty przez lekarza albo lekarza dentystę w państwie:
1)
niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej,
2)
członkowskim Unii Europejskiej
- za równoważny w całości albo w części ze stażem podyplomowym obowiązującym w Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Dyrektor CMKP wykonuje w imieniu ministra właściwego do spraw zdrowia zadania tego
ministra w odniesieniu do czynności określonych w ust. 7 i 8 jako organ prowadzący
postępowanie.
3.
Lekarz lub lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, występuje z wnioskiem o
uznanie stażu podyplomowego do ministra właściwego do spraw zdrowia za pośrednictwem
dyrektora CMKP. Dyrektor CMKP informuje ministra właściwego do spraw zdrowia o wpłynięciu
tego wniosku.
4.
Do wniosku lekarz albo lekarz dentysta dołącza potwierdzone przez właściwe organy
państwa, w którym odbył staż podyplomowy lub wykonywał zawód, dokumenty obejmujące
dane i informacje dotyczące:
1)
prawa wykonywania zawodu w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo innego dokumentu,
na podstawie którego lekarz, lekarz dentysta odbył staż podyplomowy;
2)
programu i czasu realizacji stażu podyplomowego i miejsc jego odbywania;
3)
organów lub instytucji, które dokonały końcowego zaliczenia stażu podyplomowego;
4)
potwierdzenia dotychczasowego przebiegu pracy zawodowej, zawierającego informacje
o rodzaju i zakresie udzielanych świadczeń zdrowotnych;
5)
dyplomów lub zaświadczeń o uzyskanych kwalifikacjach zawodowych;
6)
opinii zawodowej wystawionej przez uprawnioną osobę z ostatniego miejsca wykonywania
zawodu.
5.
Dokumenty, o których mowa w ust. 4, składa się w oryginale albo w formie kopii poświadczonej
notarialnie za zgodność z oryginałem wraz z tłumaczeniami na język polski dokonanymi
przez tłumacza przysięgłego prowadzącego działalność w Rzeczypospolitej Polskiej lub
w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.
6.
Dyplomy lekarza, lekarza dentysty lub zaświadczenia o uzyskanych kwalifikacjach zawodowych
wydane w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, muszą być:
1)
zalegalizowane przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej właściwego dla państwa, na
którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dokument,
albo
2)
opatrzone klauzulą apostille, jeżeli dokument został wydany przez szkołę wyższą działającą
w systemie szkolnictwa wyższego państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej
w Hadze dnia 5 października 1961 r.
7.
Dyrektor CMKP dokonuje weryfikacji wniosku pod kątem kompletności złożonych dokumentów
oraz zapewnia obsługę organizacyjno-techniczną związaną z działalnością zespołu ekspertów,
o którym mowa w ust. 9.
8.
W przypadku stwierdzenia niekompletności wniosku dyrektor CMKP wzywa wnioskodawcę
do jego uzupełnienia w terminie wskazanym w wezwaniu, pod rygorem pozostawienia wniosku
bez rozpoznania. O pozostawieniu wniosku bez rozpoznania dyrektor CMKP informuje ministra
właściwego do spraw zdrowia.
9.
Zespół ekspertów powoływany i odwoływany przez ministra właściwego do spraw zdrowia
wydaje merytoryczną opinię na temat odbytego stażu podyplomowego w państwie, o którym
mowa w ust. 1 pkt 1, jako równoważnego w całości lub w części ze stażem obowiązującym
w Rzeczypospolitej Polskiej.
10.
W skład zespołu ekspertów wchodzą lekarze posiadający tytuł specjalisty w dziedzinach
medycyny objętych programem stażu podyplomowego, będący przedstawicielami:
1)
CMKP;
2)
konsultantów krajowych w dziedzinach: chorób wewnętrznych, chirurgii ogólnej, pediatrii,
medycyny rodzinnej i medycyny ratunkowej, a w odniesieniu do stażu lekarza dentysty
- konsultantów krajowych w dziedzinach: chirurgii stomatologicznej, stomatologii dziecięcej,
ortodoncji, periodontologii, protetyki stomatologicznej i stomatologii zachowawczej
z endodoncją;
3)
Konferencji Rektorów Akademickich Uczelni Medycznych;
4)
Naczelnej Rady Lekarskiej.
11.
Zespół ekspertów zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał,
chyba że nie został złożony żaden kompletny wniosek.
12.
Uznanie stażu podyplomowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, za równoważny w całości
albo w części ze stażem podyplomowym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej może
nastąpić po stwierdzeniu, że:
1)
program odbytego stażu podyplomowego albo jego część odpowiada w istotnych elementach
merytorycznych programowi obowiązującemu w Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
dotychczasowe wykonywanie zawodu odbywało się w okresie i na zasadach, które mogą
być uznane za równoważne w całości albo w części z odbyciem stażu podyplomowego obowiązującego
w Rzeczypospolitej Polskiej.
13.
Dyrektor CMKP w terminie 14 dni od dnia posiedzenia zespołu ekspertów przekazuje opinię
tego zespołu wraz z aktami sprawy do ministra właściwego do spraw zdrowia. Minister
właściwy do spraw zdrowia, biorąc pod uwagę przekazane akta sprawy wraz z opinią,
wydaje decyzję w sprawie uznania stażu podyplomowego w części albo w całości za równoważny
ze stażem podyplomowym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej.
14.
Lekarz lub lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, występuje z wnioskiem o
uznanie stażu podyplomowego do ministra właściwego do spraw zdrowia.
15.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 14, lekarz albo lekarz dentysta dołącza:
1)
dyplom potwierdzający ukończenie studiów na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym
lub zaświadczenie o ukończeniu jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim
albo lekarsko-dentystycznym;
2)
dokumenty, na podstawie których był odbywany staż podyplomowy;
3)
dokumenty zawierające program i czas realizacji stażu podyplomowego oraz miejsce jego
odbywania, potwierdzone przez uprawnioną osobę.
16.
Dokumenty, o których mowa w ust. 15, składa się w oryginale albo w formie kopii poświadczonej
za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika
wnioskodawcy będącego adwokatem albo radcą prawnym wraz z tłumaczeniami dokumentów
obcojęzycznych na język polski dokonanymi przez tłumacza przysięgłego prowadzącego
działalność w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.
17.
Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje staż podyplomowy, o którym mowa w ust. 1
pkt 2, za równoważny w całości albo w części ze stażem podyplomowym obowiązującym
w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli stwierdzi, że program odbytego stażu podyplomowego
albo jego część odpowiada w istotnych elementach merytorycznych programowi obowiązującemu
w Rzeczypospolitej Polskiej.
18.
Lekarz lub lekarz dentysta, któremu minister właściwy do spraw zdrowia uznał staż
podyplomowy odbyty w państwach, o których mowa w ust. 1, za równoważny w części ze
stażem podyplomowym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej, realizuje program stażu
podyplomowego w nieuznanej części.
19.
Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty na czas realizacji stażu podyplomowego.
20.
Program stażu podyplomowego, na podstawie którego następuje weryfikacja wniosków,
o których mowa w ust. 3 i 14, minister właściwy do spraw zdrowia publikuje na stronie
Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
zdrowia.
Art. 15k.
1.
Marszałek województwa, Minister Obrony Narodowej, wojewoda, podmiot prowadzący staż,
właściwa okręgowa rada lekarska oraz Wojskowa Rada Lekarska w celu wykonywania zadań
związanych z realizacją stażu podyplomowego lekarzy i lekarzy dentystów przetwarzają
dane lekarzy i lekarzy dentystów zgodnie ze swoją właściwością i w zakresie wynikającym
z realizacji zadań określonych w ustawie.
2.
Dane dotyczące powodów i okresów absencji w pracy, orzeczeń o stanie zdrowia i niepełnosprawności
oraz trybu rozwiązania umowy o pracę nie mogą być przetwarzane w celu innym niż finansowanie
stażu podyplomowego, przedłużanie stażu podyplomowego i nadzór nad odbywaniem stażu
podyplomowego, a dostęp do tych danych mogą mieć wyłącznie osoby posiadające pisemne
upoważnienie do ich przetwarzania wydane przez marszałka województwa, Ministra Obrony
Narodowej, wojewodę, podmiot prowadzący staż, właściwą okręgową radę lekarską albo
Wojskową Radę Lekarską. Osoby posiadające pisemne upoważnienie są obowiązane do zachowania
poufności tych danych.
Art. 15l.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
program stażu podyplomowego lekarza i program stażu podyplomowego lekarza dentysty
oraz sposób ich realizacji i czas odbywania, uwzględniający część stałą i część personalizowaną
stażu,
2)
wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 15c ust. 6,
3)
sposób organizacji stażu podyplomowego, w tym dyżurów medycznych, oraz warunki jego
odbywania i zaliczania,
4)
szczegółowe zadania opiekuna i koordynatora,
5)
szczegółowy zakres kosztów i wysokość środków finansowych, o których mowa w art. 15i
ust. 3,
6)
wzór umowy, o której mowa w art. 15a ust. 1
- uwzględniając konieczność uzyskania właściwych kwalifikacji zawodowych przez lekarzy
stażystów, prawidłowej organizacji, przeprowadzania i finansowania oraz prowadzenia
nadzoru nad stażem podyplomowym.
Art. 15m.
1.
Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, ustala:
1)
listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży obejmującą podległe lub nadzorowane
przez niego podmioty lecznicze oraz inne podmioty uprawnione do prowadzenia szkoleń
określonych programem stażu podyplomowego;
2)
corocznie listę lekarzy stażystów będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej,
obowiązanych do odbycia stażu podyplomowego.
2.
Lekarz stażysta odbywa staż podyplomowy na stanowisku lekarza stażysty albo lekarza
dentysty stażysty, na które zostaje wyznaczony przez właściwy organ wojskowy, z jednoczesnym
powiadomieniem Wojskowej Rady Lekarskiej.
3.
Lekarz stażysta otrzymuje uposażenie określone przepisami o zawodowej służbie wojskowej
i uposażeniu żołnierzy.
4.
Organizacja, finansowanie oraz zapewnienie warunków odbywania stażu podyplomowego
przez lekarzy stażystów jest zadaniem Ministra Obrony Narodowej.
5.
Środki finansowe, które Minister Obrony Narodowej przekazuje:
1)
podmiotom wymienionym w ust. 1 pkt 1, obejmują:
a)
uposażenia lekarzy stażystów będących żołnierzami, w tym wynagrodzenia za dyżury,
b)
ryczałt obejmujący wynagrodzenia koordynatorów, koszty czynności administracyjnych
oraz inne koszty wynikające z realizacji przez lekarza stażystę będącego żołnierzem
programu stażu, a w przypadku lekarza dentysty stażysty będącego żołnierzem również
dofinansowanie kosztów materiałowych związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych
w ramach realizacji programu stażu przez tego lekarza stażystę,
c)
koszty prowadzenia szkoleń, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3-5, ust. 4 pkt 2-4
i ust. 5, dla lekarzy stażystów będących żołnierzami;
2)
Wojskowej Izbie Lekarskiej, obejmują koszty czynności administracyjnych niezbędnych
do realizacji przez Wojskową Izbę Lekarską zadań określonych w ustawie.
Art. 15n.
1.
Wojewoda oraz odpowiednio Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór nad odbywaniem
stażu podyplomowego oraz w zakresie spełniania przez podmioty prowadzące ten staż
warunków, o których mowa w art. 15c ust. 2 i 3 oraz w art. 15e ust. 1.
2.
Wojewoda oraz odpowiednio Minister Obrony Narodowej, w ramach nadzoru, o którym mowa
w ust. 1, są uprawnieni do:
1)
wizytacji podmiotu wpisanego na listę podmiotów uprawnionych albo na listę, o której
mowa w art. 15m ust. 1 pkt 1;
2)
żądania dokumentacji dotyczącej realizacji programu stażu podyplomowego, w tym ankiet,
o których mowa w art. 19k, oraz jego finansowania;
3)
żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień dotyczących realizacji programu stażu podyplomowego
przez lekarza stażystę;
4)
kontroli spełnienia warunków, o których mowa w art. 15c ust. 2 i 3 oraz w art. 15e
ust. 1;
5)
wydawania zaleceń pokontrolnych;
6)
przekazywania informacji dotyczących przeprowadzonej kontroli marszałkowi województwa
i okręgowej radzie lekarskiej.
3.
Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez wojewodę oraz odpowiednio
Ministra Obrony Narodowej do wykonywania czynności kontrolnych.
4.
Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera:
1)
nazwę i adres podmiotu prowadzącego staż;
2)
miejsce odbywania stażu podyplomowego;
3)
datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;
4)
imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;
5)
opis stanu faktycznego;
6)
stwierdzone nieprawidłowości;
7)
wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;
8)
datę i miejsce sporządzenia protokołu;
9)
informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez
kierownika podmiotu prowadzącego staż.
5.
Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik podmiotu prowadzącego
staż.
6.
Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem podmiot prowadzący staż
zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych
w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te
fakty i uzupełnić protokół.
7.
Odmowa podpisania protokołu przez kierownika podmiotu prowadzącego staż nie stanowi
przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.
8.
Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się podmiotowi prowadzącemu staż.
9.
Podmiot prowadzący staż, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do
wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń
zawartych w protokole.
10.
Wojewoda lub odpowiednio Minister Obrony Narodowej wydaje zalecenia pokontrolne mające
na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określa termin ich wykonania.
11.
W przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia warunków wymaganych do prowadzenia stażu
podyplomowego oraz niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych wojewoda składa do
marszałka województwa wniosek o skreślenie podmiotu z listy podmiotów uprawnionych.
Marszałek województwa, w drodze decyzji, skreśla podmiot z tej listy.
12.
W przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia warunków wymaganych do prowadzenia stażu
podyplomowego oraz niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych Minister Obrony Narodowej
skreśla, w drodze decyzji, podmiot z listy, o której mowa w art. 15m ust. 1 pkt 1.
13.
Podmiot prowadzący staż jest obowiązany dokonać corocznie oceny realizacji programu
stażu podyplomowego przez lekarzy stażystów i przekazać tę ocenę, w terminie do dnia
31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy ocena, odpowiednio marszałkowi
województwa albo Ministrowi Obrony Narodowej.
14.
Marszałek województwa oraz odpowiednio Minister Obrony Narodowej dokonuje całościowej
oceny realizacji programu stażu podyplomowego przez lekarzy stażystów w danym roku
kalendarzowym, uwzględniając ocenę, o której mowa w ust. 13.
15.
Marszałek województwa oraz Minister Obrony Narodowej przedstawia ocenę, o której mowa
w ust. 14, odpowiednio właściwej okręgowej radzie lekarskiej albo Wojskowej Radzie
Lekarskiej w terminie do dnia 31 maja roku następującego po roku, którego dotyczy
ocena.
Art. 15o.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii lekarz stażysta
może zostać skierowany przez:
1)
wojewodę do pracy przy zwalczaniu epidemii na podstawie art. 47 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób
zakaźnych u ludzi do podmiotu, w którym odbywa staż albo do innego podmiotu, albo
2)
pracodawcę do realizacji innych zadań niż wynikające z umowy o pracę zawartej na czas
określony w celu przygotowania zawodowego obejmującego realizację programu stażu podyplomowego,
jeżeli nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w pkt 1.
2.
Zadania, o których mowa w ust. 1, muszą być dostosowane do poziomu wiedzy i umiejętności
kierowanego lekarza stażysty oraz podlegać nadzorowi i kierownictwu lekarza specjalisty
wyznaczonego przez kierownika jednostki, do której został skierowany lekarz stażysta.
3.
Na wniosek lekarza stażysty właściwa miejscowo okręgowa rada lekarska może uznać okres,
w którym lekarz ten nie realizował programu stażu podyplomowego, za równoważny z realizowaniem
tego programu, jeżeli realizował w tym czasie zadania wyznaczone na podstawie ust.
1.
4.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do lekarza stażysty powołanego do zawodowej
służby wojskowej.
5.
Przepisy ust. 1 pkt 1 i ust. 2 stosuje się do lekarzy, którzy ukończyli staż podyplomowy
i nie uzyskali prawa wykonywania zawodu lekarza z powodu niezłożenia z wynikiem pozytywnym
LEK albo LDEK.
6.
Lekarze, o których mowa w ust. 5, w czasie pracy przy zwalczaniu epidemii na podstawie
art. 47 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób
zakaźnych u ludzi, są uznawani za lekarzy w trakcie stażu podyplomowego i wykonują zawód na podstawie
prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 ust. 7.
Art. 15p.
1.
Osobom, które ukończyły na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej studia na kierunku
lekarskim albo lekarsko-dentystycznym, w języku innym niż język polski, i nie odbyły
stażu podyplomowego, minister właściwy do spraw zdrowia uznaje, w drodze decyzji,
staż podyplomowy za odbyty:
1)
jeżeli osoby te w trakcie studiów odbyły co najmniej roczne szkolenie praktyczne odpowiadające
zakresowi części klinicznej programu stażu podyplomowego w drodze porozumienia pomiędzy
daną uczelnią i podmiotem leczniczym w krajach, w których nie ma obowiązku odbycia
stażu podyplomowego, a zrealizowanie tego szkolenia jest warunkiem uzyskania prawa
wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w tym kraju, albo
2)
jeżeli osoby te ukończyły, po uzyskaniu tytułu zawodowego lekarza lub lekarza dentysty,
trwające 6 miesięcy szkolenie praktyczne odpowiadające zakresowi części klinicznej
programu stażu podyplomowego przeprowadzone w podmiocie leczniczym udostępniającym
uczelni medycznej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, jednostki organizacyjne niezbędne do prowadzenia kształcenia przed- i podyplomowego
w zawodach medycznych.
2.
Lekarz lub lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, występuje z wnioskiem o
wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1, w terminie 3 miesięcy od dnia uzyskania tytułu
zawodowego lekarza lub lekarza dentysty.
3.
Lekarz lub lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, występuje z wnioskiem o
wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1, w terminie 3 miesięcy od dnia ukończenia
szkolenia praktycznego.
4.
Do wniosku, w przypadku szkolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, lekarz albo lekarz
dentysta dołącza:
1)
zaświadczenie wydane przez podmiot, w którym odbył szkolenie praktyczne, obejmujące
informacje i dane dotyczące:
a)
czasu realizacji szkolenia praktycznego i miejsca jego odbywania,
b)
osoby, która dokonała końcowego zaliczenia szkolenia praktycznego - imię, nazwisko
i funkcja;
2)
dyplom potwierdzający ukończenie studiów na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym
lub zaświadczenie o ukończeniu jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim
albo lekarsko-dentystycznym;
3)
program szkolenia, które odbył.
5.
Do wniosku, w przypadku szkolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, lekarz albo lekarz
dentysta dołącza:
1)
zaświadczenie wydane przez podmiot leczniczy, w którym odbył szkolenie praktyczne,
oraz dokumenty obejmujące informacje i dane dotyczące:
a)
czasu realizacji szkolenia praktycznego i miejsca jego odbywania,
b)
osoby, która dokonała końcowego zaliczenia szkolenia praktycznego - imię, nazwisko
i funkcja;
2)
dyplom potwierdzający ukończenie studiów na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym
lub zaświadczenie o ukończeniu jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim
albo lekarsko-dentystycznym.
6.
Program szkolenia praktycznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, na podstawie którego
następuje weryfikacja wniosku, o którym mowa w ust. 2, przygotowuje minister właściwy
do spraw zdrowia, uwzględniając odpowiednio czas trwania klinicznych części stażu
podyplomowego. Program publikuje się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej urzędu
obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia.
7.
Osoby odbywające szkolenie praktyczne, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, mogą brać udział
w udzielaniu świadczeń zdrowotnych pod bezpośrednim nadzorem osób wykonujących zawód
medyczny właściwy ze względu na treści tego szkolenia.
8.
Za organizację szkolenia praktycznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, odpowiada uczelnia
medyczna, zgodnie z art. 89 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w której osoba odbywająca szkolenie ukończyła studia na kierunku lekarskim albo
lekarsko-dentystycznym.
9.
Szkolenie praktyczne, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, można odbyć nie później niż w
terminie 2 lat od dnia uzyskania tytułu zawodowego lekarza albo lekarza dentysty.
10.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest równoważna ze spełnieniem wymogu odbycia stażu
podyplomowego niezbędnego w postępowaniu o uzyskanie prawa wykonywania zawodu lekarza
albo lekarza dentysty.
Art. 16.
1.
Lekarz może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny:
1)
po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego oraz
2)
po złożeniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego, zwanego dalej „PES”, albo
3)
po uznaniu za równoważny tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.
2.
Szkolenie specjalizacyjne w określonej dziedzinie medycyny jest szkoleniem modułowym
i składa się z:
1)
modułu podstawowego, odpowiadającego podstawowemu zakresowi wiedzy teoretycznej i
umiejętności praktycznych z danej dziedziny medycyny lub wspólnego dla pokrewnych
dziedzin medycyny, oraz
2)
modułu specjalistycznego, odpowiadającego profilowi specjalizacji, w którym lekarz
może kontynuować szkolenie specjalizacyjne po ukończeniu określonego modułu podstawowego,
albo
3)
modułu jednolitego, właściwego dla danej specjalizacji
- z uwzględnieniem nowoczesnych metod dydaktycznych, w tym z możliwością ich realizacji
w symulowanych warunkach klinicznych.
3.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne po zaliczeniu modułu podstawowego może
zmienić dziedzinę medycyny, w której zamierza kontynuować szkolenie specjalizacyjne
na podstawie tego samego modułu podstawowego, pod warunkiem zakwalifikowania się do
jego odbywania w ramach postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 16c ust.
7. W przypadku zakwalifikowania się do odbycia szkolenia w innej dziedzinie medycyny
wojewoda, Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych kierują
lekarza do odbycia modułu specjalistycznego.
4.
Lekarz posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego i mający odpowiedni dorobek
zawodowy i naukowy w zakresie:
1)
modułu specjalistycznego, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, oraz posiadający tytuł specjalisty
lub specjalizację II stopnia w dziedzinie odpowiadającej modułowi podstawowemu lub
ukończony i zaliczony przez kierownika specjalizacji moduł podstawowy, o którym mowa
w ust. 2 pkt 1, albo
2)
modułu jednolitego, o którym mowa w ust. 2 pkt 3
- może ubiegać się, za pomocą SMK, o skierowanie go do odbywania odpowiednio modułu
specjalistycznego albo szkolenia specjalizacyjnego w ramach modułu jednolitego, bez
postępowania kwalifikacyjnego, za zgodą konsultanta krajowego właściwego w danej dziedzinie
medycyny. W tym celu lekarz składa wniosek, o którym mowa w art. 16c ust. 1.
4a.
W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, przepisy art. 16c ust. 2-5 stosuje się
odpowiednio.
5.
W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, który rozpoczął szkolenie specjalizacyjne,
kierownik specjalizacji może wystąpić do dyrektora CMKP o uznanie dotychczasowego
dorobku naukowego i zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego
w części albo w całości modułu specjalistycznego albo modułu jednolitego.
6.
W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, zakwalifikowanego do odbywania szkolenia
specjalizacyjnego w trybie postępowania kwalifikacyjnego, kierownik specjalizacji
w porozumieniu z konsultantem krajowym właściwym w danej dziedzinie medycyny może
wystąpić do dyrektora CMKP o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego i zawodowego
lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości programu
modułu specjalistycznego albo modułu jednolitego.
7.
Dyrektor CMKP, na podstawie opinii powołanego przez niego zespołu, może, w drodze
decyzji, uznać:
1)
dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy lekarza, o którym mowa w ust. 4-6, za równoważny
ze zrealizowaniem przez niego w całości szczegółowego programu modułu specjalistycznego
albo modułu jednolitego i dopuścić tego lekarza do PES;
2)
dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy lekarza, o którym mowa w ust. 4-6, za równoważny
ze zrealizowaniem przez niego w części szczegółowego programu modułu specjalistycznego
albo modułu jednolitego.
8.
W skład zespołu, o którym mowa w ust. 7, wchodzą:
1)
konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny albo odpowiednio konsultant
krajowy w dziedzinie lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa
związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju lub konsultant wojskowej
służby zdrowia;
2)
kierownik specjalizacji;
3)
przedstawiciel towarzystwa naukowego lub instytutu badawczego właściwych dla danej
dziedziny medycyny;
4)
przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie
medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.
9.
W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może uznać dotychczasowy
dorobek zawodowy i naukowy lekarza za równoważny z realizacją programu specjalizacji
w nowej dziedzinie medycyny, nieobjętej dotychczasowym systemem szkolenia specjalizacyjnego,
i podjąć decyzję o dopuszczeniu lekarza do PES. Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.
9a.
Decyzje, o których mowa w ust. 7 i 9, przekazuje się za pomocą SMK i dodatkowo podaje
w nim:
1)
datę decyzji;
2)
imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;
3)
przedmiot decyzji;
4)
rodzaj rozstrzygnięcia;
5)
organ wydający decyzję.
10.
(uchylony)
Art. 16a.
1.
Dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji lekarskiej
lub lekarsko-dentystycznej lekarza lub lekarza dentysty będącego obywatelem państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, wydany przez właściwe władze innego niż Rzeczpospolita
Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, spełniający minimalne wymogi kształcenia
określone w przepisach Unii Europejskiej, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust.
3, jest równoważny z dokumentem poświadczającym tytuł specjalisty.
1a.
Dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji lekarskiej
lub lekarsko-dentystycznej lekarza lub lekarza dentysty będącego obywatelem państwa
członkowskiego Unii Europejskiej lub obywatelem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii
i Irlandii Północnej, wydany przez właściwe władze Zjednoczonego Królestwa Wielkiej
Brytanii i Irlandii Północnej przed dniem 1 stycznia 2021 r., spełniający minimalne
wymogi kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej, który przed dniem 1 stycznia
2021 r. był wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 3, jest równoważny z dokumentem
poświadczającym tytuł specjalisty.
2.
Za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie medycyny uważa się również kwalifikacje
potwierdzone:
1)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,
świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
a)
20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie
Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej
Niemiec lub Republice Włoskiej,
b)
1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,
c)
1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,
d)
3 kwietnia 1992 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia do
wykonywania zawodu lekarza specjalisty na terytorium Republiki Federalnej Niemiec
na tych samych zasadach jak dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany przez właściwe
organy Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 3,
e)
1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice
Islandii lub Królestwie Norwegii,
f)
1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,
g)
1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,
h)
1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice
Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice
Malty lub Republice Cypryjskiej,
i)
1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii,
j)
1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji
- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej
potwierdzającym, że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód jako specjalista
w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio
poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
2)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,
świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
a)
20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Estońskiej,
b)
21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Łotewskiej,
c)
11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Litewskiej,
d)
25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,
da) 8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji,
e)
1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki
Słowackiej
- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio Republiki Estońskiej,
Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Chorwacji,
Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że dokument ten ma na
terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych
państw w wykazie, o którym mowa w ust. 3, oraz że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem
wykonywał zawód jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne
lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
3)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarsko-dentystycznej,
świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
a)
28 stycznia 1980 r. w Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów, Republice Irlandii
lub Republice Federalnej Niemiec,
b)
28 stycznia 1980 r. w Republice Francuskiej w dziedzinie ortodoncji,
c)
1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej w dziedzinie ortodoncji,
d)
3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia
do wykonywania zawodu lekarza dentysty specjalisty na terytorium Republiki Federalnej
Niemiec na tych samych zasadach jak dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany
przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym
mowa w ust. 3,
e)
1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii lub Królestwie Norwegii,
f)
1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej w dziedzinie ortodoncji,
g)
1 stycznia 2003 r. w Republice Greckiej w dziedzinie chirurgii stomatologicznej,
h)
1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Węgierskiej,
Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,
i)
1 maja 2004 r. w Republice Estońskiej lub Republice Łotewskiej w dziedzinie ortodoncji,
j)
27 stycznia 2005 r. w Królestwie Belgii w dziedzinie ortodoncji,
k)
21 maja 2005 r. w Republice Włoskiej
- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej
potwierdzającym, że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód
jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie
pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
4)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarsko-dentystycznej,
świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem:
a)
20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Estońskiej,
b)
21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Łotewskiej,
c)
11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku
Republiki Litewskiej,
d)
25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii
- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,
Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Czeskiej
lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że dokument ten ma na terytorium tych państw
taką samą moc jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym
mowa w ust. 3, oraz że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód
jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie
pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
5)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,
świadczącym o odbyciu specjalistycznego kształcenia przed dniem 1 stycznia 1995 r.
w Królestwie Hiszpanii, oraz zaświadczeniem, wydanym przez właściwe władze hiszpańskie,
o zdaniu egzaminu specjalizacyjnego, przeprowadzonego w celu potwierdzenia, że kwalifikacje
lekarza odpowiadają kwalifikacjom w zakresie danej specjalności, o których mowa w
ust. 3;
5a)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,
świadczącym o rozpoczęciu kształcenia po dniu 31 grudnia 1983 r. a przed dniem 1 stycznia
1991 r. w Republice Włoskiej, jeżeli do dokumentu jest dołączone zaświadczenie wydane
przez właściwy organ włoski stwierdzające, że dany lekarz faktycznie i zgodnie z prawem
wykonywał w Republice Włoskiej działalność lekarza danej specjalizacji przez co najmniej
siedem kolejnych lat w okresie dziesięciu lat poprzedzających wydanie tego zaświadczenia,
a kwalifikacje te są uważane za równoważne z kwalifikacjami poświadczonymi dokumentami
wymienionymi w wykazie, o którym mowa w ust. 3;
6)
dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej
lub lekarsko-dentystycznej wydanym przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie
Unii Europejskiej innym niż dokumenty wymienione w wykazie, o którym mowa w ust. 3,
lub w zakresie specjalizacji innej niż wymieniona w wykazie, o którym mowa w art.
20a ust. 2, oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy innego niż Rzeczpospolita
Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzającym, że dokument potwierdzający
formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej lub lekarsko-dentystycznej
został wydany po odbyciu odpowiedniego kształcenia spełniającego minimalne wymogi
określone w przepisach Unii Europejskiej, a kwalifikacje te są uważane za równoważne
z kwalifikacjami poświadczonymi dokumentami wymienionymi w wykazie, o którym mowa
w ust. 3.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dokumentów potwierdzających formalne
kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza i lekarza dentysty, będącego
obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Art. 16b.
1.
W przypadku:
1)
lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje
w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty inny niż wymieniony
w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3, wyłącznie na potrzeby uznania tej specjalizacji,
albo
2)
lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje
w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty wymieniony w wykazie,
o którym mowa w art. 16a ust. 3, który nie może przedstawić zaświadczenia wydanego
przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzającego faktyczne
i zgodne z prawem wykonywanie zawodu jako specjalista w danej dziedzinie na terytorium
tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat
bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo
3)
lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje
w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty wydany przez inne państwo
niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i który może przedstawić zaświadczenie,
że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe jako specjalista w danej dziedzinie,
uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które uznało to potwierdzenie
kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami tego państwa oraz potwierdziło
uzyskane doświadczenie zawodowe
- minister właściwy do spraw zdrowia stosuje przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji
zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, określone w odrębnych
przepisach, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo
testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych
nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zostać wyłączone.
Art. 16c.
1.
Lekarz składa, za pomocą SMK, wniosek o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego w wybranej
dziedzinie medycyny odpowiednio do:
1)
dyrektora CMKP za pośrednictwem wojewody właściwego ze względu na pierwszy wariant
wyboru, o którym mowa w ust. 1d - w przypadku zamiaru przystąpienia do odbycia szkolenia
w ramach miejsc specjalizacyjnych przyznawanych w poszczególnych dziedzinach medycyny
przez ministra właściwego do spraw zdrowia, zwanych dalej „miejscami rezydenckimi”,
oraz w przypadku lekarzy przystępujących do odbycia szkolenia w ramach pozostałych
wolnych miejsc specjalizacyjnych w poszczególnych dziedzinach medycyny innych niż
miejsca rezydenckie, zwanych dalej „miejscami pozarezydenckimi”;
2)
Ministra Obrony Narodowej - w przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie
wojskowej, a także lekarzy zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym
przez Ministra Obrony Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej;
3)
ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w przypadku lekarzy będących funkcjonariuszami
w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez
ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo lekarzy zatrudnionych na podstawie
umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej albo realizujących świadczenia opieki zdrowotnej
na podstawie porozumienia z korzystającym, albo pełniących służbę w podmiocie leczniczym
utworzonym przez tego ministra.
1a.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie od dnia 1 lutego do dnia 28
lutego - na postępowanie kwalifikacyjne rozpoczynające się w dniu 1 marca, albo od
dnia 1 września do dnia 30 września - na postępowanie kwalifikacyjne rozpoczynające
się w dniu 1 października. W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej
złożenie wniosku w okresie tygodnia przed upływem odpowiednich terminów, terminy te
przedłuża się o czas trwania awarii od momentu jej usunięcia. Przedłużenie terminu
następuje z urzędu przez operatora systemu.
1b.
Do terminów, o których mowa w ust. 1a, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
1c.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister
właściwy do spraw zdrowia może zmienić terminy, o których mowa w ust. 1a. W przypadku
nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw
zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia danego
terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Do tych terminów nie stosuje się przepisów
art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Informację o zmianie tych terminów minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza na
swojej stronie internetowej.
1d.
Lekarz może złożyć wniosek w danym postępowaniu kwalifikacyjnym, wskazując w nim w
preferowanej kolejności nie więcej niż piętnaście wariantów wyboru zawierających co
najmniej jedną dziedzinę medycyny, ze wskazaniem województwa i trybu odbywania szkolenia
specjalizacyjnego.
1e.
Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarz zatrudniony w
podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo
komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej może złożyć wniosek w danym postępowaniu
kwalifikacyjnym, wskazując w preferowanej kolejności nie więcej niż dwie dziedziny
medycyny, ze wskazaniem podmiotów leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez Ministra
Obrony Narodowej akredytowanych do szkolenia specjalizacyjnego w określonym trybie
szkolenia.
1f.
Do każdego wariantu wyboru lekarz może wskazać w preferowanej kolejności nie więcej
niż trzy nazwy jednostek prowadzących szkolenie specjalizacyjne jako miejsce odbywania
szkolenia specjalizacyjnego.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
imię (imiona) i nazwisko lekarza;
2)
(uchylony)
3)
miejsce i datę urodzenia;
4)
płeć;
5)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
6)
obywatelstwo (obywatelstwa);
7)
adres miejsca zamieszkania;
8)
cechy dokumentu, na podstawie którego cudzoziemiec niebędący obywatelem Unii Europejskiej
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
9)
numer prawa wykonywania zawodu oraz numer rejestracyjny lekarza w okręgowej izbie
lekarskiej;
10)
numer seryjny, datę i podmiot wydający dokument prawa wykonywania zawodu;
11)
posiadane tytuły specjalisty oraz rok ich uzyskania, a także tryb odbywania szkolenia
specjalizacyjnego;
11a)
wynik PES;
12)
dotychczas odbywane szkolenia specjalizacyjne niezakończone uzyskaniem tytułu specjalisty
i tryb ich odbywania;
13)
wynik LEK albo LDEK; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio;
14)
posiadany stopień naukowy lub tytuł naukowy;
15)
liczbę publikacji i ich wykaz; potwierdzenie udziału w publikacji wydaje Główna Biblioteka
Lekarska i jej oddziały oraz biblioteki uczelni medycznych;
16)
okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej, zgodnej z kierunkiem wnioskowanej specjalizacji;
17)
dane, o których mowa w ust. 1d albo ust. 1e;
18)
średnią arytmetyczną ocen z egzaminów uzyskaną w okresie studiów, liczoną do dwóch
cyfr po przecinku, obliczoną na podstawie danych, o których mowa w ust. 10a.
2a.
Do wniosku dołącza się skan dokumentów potwierdzających dane, o których mowa w ust.
2 pkt 8, 9, 11a, 13-15, 16 i 18, oraz skan dokumentów potwierdzających:
1)
zgodę pracodawcy na odbywanie szkolenia specjalizacyjnego w przypadku deklaracji odbywania
szkolenia specjalizacyjnego w trybie, o którym mowa w art. 16h ust. 2 pkt 1-3;
2)
zgodę kierownika szkoły doktorskiej w przypadku deklaracji odbywania szkolenia specjalizacyjnego
w ramach poszerzenia zajęć, o których mowa w art. 16h ust. 2 pkt 5;
3)
posiadanie co najmniej 3-letniego okresu zatrudnienia lub stosunku służbowego do dnia
rozpoczęcia postępowania kwalifikacyjnego zgodnego z kierunkiem specjalizacji, w pełnym
wymiarze czasu pracy, w jednostce uprawnionej do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego;
4)
w przypadku lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarza
zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony
Narodowej albo w komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej ‒ posiadanie co
najmniej 3-letniego okresu pozostawania na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej
w związku z wyznaczeniem na to stanowisko lub pobytem na misjach Polskich Kontyngentów
Wojskowych;
5)
zajmowane stanowisko - w przypadku nauczycieli akademickich zatrudnionych w uczelniach
medycznych lub innych uczelniach prowadzących działalność w dziedzinie nauk medycznych
i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne;
6)
w przypadku lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarza
zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony
Narodowej albo w komórce lub jednostce organizacyjnej podległej temu ministrowi ‒
zgodę kierownika komórki organizacyjnej urzędu obsługującego Ministra Obrony Narodowej
realizującej zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych utworzonych i nadzorowanych
przez Ministra Obrony Narodowej na odbycie szkolenia specjalizacyjnego, wydaną po
przedstawieniu opinii odpowiednio przełożonych służbowych albo pracodawcy;
7)
w przypadku lekarza będącego funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych
podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo
lekarza zatrudnionego na podstawie umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej albo realizującego
świadczenia opieki zdrowotnej na podstawie porozumienia z korzystającym, albo pełniącego
służbę w podmiocie leczniczym utworzonym przez tego ministra ‒ zgodę przełożonego
albo pracodawcy na odbycie szkolenia specjalizacyjnego.
2b.
Wnioskodawca przedstawia do wglądu oryginały dokumentów na wezwanie organów, o których
mowa w ust. 8.
2c.
W przypadku stwierdzenia braków formalnych we wniosku organ, o którym mowa w ust.
8, wzywa do ich usunięcia w terminie 5 dni od dnia przekazania w SMK informacji o
konieczności uzupełnienia braków.
3.
Wojewoda w ramach postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w ust. 7, dokonuje
oceny formalnej wniosku wraz z przyporządkowaniem mu uzyskanej procentowej liczby
punktów, o których mowa w ust. 11, w odniesieniu do każdego z wariantów wskazanych
we wniosku i potwierdza do dnia 31 marca albo do dnia 31 października, za pomocą SMK,
poprawność zgłoszonych we wniosku danych. Wojewoda przekazuje, za pomocą SMK, poprawne
formalnie wnioski do dyrektora CMKP.
4.
Minister Obrony Narodowej w ramach postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w
ust. 7, dokonuje oceny formalnej wniosku wraz z przyporządkowaniem mu uzyskanej procentowej
liczby punktów, o których mowa w ust. 11, w odniesieniu do każdego z wariantów wskazanych
we wniosku i potwierdza do dnia 31 marca albo do dnia 31 października, za pomocą SMK,
poprawność zgłoszonych we wniosku danych.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna
w ramach postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w ust. 7, dokonuje oceny formalnej
wniosku wraz z przyporządkowaniem mu uzyskanej procentowej liczby punktów, o których
mowa w ust. 11, w odniesieniu do każdego z wariantów wskazanych we wniosku i potwierdza
do dnia 31 marca albo do dnia 31 października, za pomocą SMK, poprawność zgłoszonych
we wniosku danych.
5a.
Po dokonaniu oceny formalnej wniosku oraz przyporządkowaniu mu procentowej liczby
punktów lekarzowi udostępnia się, za pomocą SMK, treść wniosku po weryfikacji wraz
z procentową liczbą punktów w odniesieniu do każdego z wariantów wskazanych we wniosku.
5b.
Lekarz może zgłosić zastrzeżenia co do danych zawartych we wniosku oraz punktacji
w terminie 2 dni od dnia udostępnienia w SMK zweryfikowanego wniosku wraz z punktacją.
5c.
W przypadku niezgłoszenia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 5b, podstawą weryfikacji
postępowania konkursowego, o której mowa w ust. 14, nie mogą być błędy w zakresie
danych wskazanych we wniosku oraz w zakresie przyznanej punktacji.
6.
(uchylony)
7.
W celu zakwalifikowania lekarza do odbycia szkolenia specjalizacyjnego przeprowadza
się, za pomocą SMK i z wykorzystaniem danych zamieszczonych w SMK, postępowanie kwalifikacyjne,
które obejmuje ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego oraz
postępowanie konkursowe.
8.
Postępowanie kwalifikacyjne obejmujące wolne miejsca szkoleniowe przeprowadzają dwa
razy w roku odpowiednio dyrektor CMKP za pośrednictwem wojewodów, Minister Obrony
Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych, zwani dalej „organami prowadzącymi
postępowanie kwalifikacyjne”.
8a.
Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarz zatrudniony w
podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo
komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej może w uzasadnionych przypadkach,
po uzyskaniu zgody kierownika komórki organizacyjnej urzędu obsługującego Ministra
Obrony Narodowej, złożyć wniosek o przystąpienie do postępowania kwalifikacyjnego
poza resortem obrony narodowej.
9.
W ramach postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego za pomocą SMK odbywa się postępowanie
konkursowe przeprowadzane odpowiednio przez dyrektora CMKP, Ministra Obrony Narodowej
albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub wyznaczoną przez niego komórkę
organizacyjną, obejmujące w szczególności sporządzenie list rankingowych lekarzy,
zawierających imię (imiona) i nazwisko lekarza, numer wniosku oraz wynik postępowania,
według uzyskanego wyniku procentowego liczby zdobytych punktów, o których mowa w ust.
11, z uwzględnieniem ust. 10a, a w przypadku Ministra Obrony Narodowej oraz ministra
właściwego do spraw wewnętrznych w trybie art. 16h ust. 2, według uzyskanego wyniku
procentowego liczby zdobytych punktów, o których mowa w ust. 11, z uwzględnieniem
ust. 10a i 10b, oraz wskazanie lekarzy zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych do
szkolenia specjalizacyjnego.
10.
W postępowaniu konkursowym uwzględnia się:
1)
w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie rezydenckim,
wynik LEK albo w przypadku lekarza dentysty - LDEK, oraz dodatkowo punkty za posiadanie
stopnia naukowego doktora w zakresie nauk medycznych i publikacje w czasopismach naukowych
aktualnego, w dacie opublikowania publikacji naukowej, wykazu czasopism naukowych
ujętych w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie
wyższym i nauce;
2)
w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,
jeżeli posiada odpowiednią specjalizację I lub II stopnia bądź tytuł specjalisty,
wynik egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia albo PES albo
wynik LEK albo LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora
w zakresie nauk medycznych, 3-letni okres zatrudnienia lub stosunek służbowy w jednostce
akredytowanej zgodny z kierunkiem specjalizacji, publikacje w czasopismach naukowych
aktualnego, w dacie opublikowania publikacji naukowej, wykazu czasopism naukowych
ujętych w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie
wyższym i nauce;
3)
w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,
jeżeli nie posiada odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia lub tytułu specjalisty,
wynik LEK albo LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora
nauk medycznych, 3-letni okres zatrudnienia lub stosunek służbowy w jednostce akredytowanej
zgodny z kierunkiem specjalizacji, publikacje w czasopismach naukowych aktualnego,
w dacie opublikowania publikacji naukowej, wykazu czasopism naukowych ujętych w wykazie
sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie
wyższym i nauce.
10a.
W przypadku uzyskania przez dwóch lub więcej lekarzy, ubiegających się o miejsce szkoleniowe
w tej samej dziedzinie, identycznego wyniku postępowania, uwzględnia się średnią arytmetyczną
ocen z egzaminów uzyskaną w okresie studiów, liczoną do dwóch cyfr po przecinku, obliczoną
na podstawie danych zawartych w karcie osiągnięć studenta, ze wskazaniem skali ocen,
jaka obowiązywała w uczelni. W przypadku lekarzy albo lekarzy dentystów, którzy ukończyli
studia poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oblicza się średnią arytmetyczną
ocen z egzaminów uzyskaną w okresie studiów, liczoną do dwóch cyfr po przecinku, obliczoną
na podstawie danych zawartych w suplemencie dyplomu lekarza albo lekarza dentysty,
w odniesieniu do skali ocen, jaka obowiązywała w polskiej uczelni w danym roku. Jeżeli
dwóch lub więcej lekarzy ubiegających się o miejsce szkoleniowe w tej samej dziedzinie
uzyska identyczny wynik postępowania oraz identyczną średnią arytmetyczną ocen z egzaminów
w okresie studiów, liczoną do dwóch cyfr po przecinku, o kolejności na liście rankingowej
decyduje czas złożenia wniosku niezawierającego braków formalnych.
10b.
W przypadku uzyskania przez dwóch lub więcej lekarzy, ubiegających się o miejsce szkoleniowe
w tej samej dziedzinie, identycznego wyniku w postępowaniu kwalifikacyjnym prowadzonym
przez Ministra Obrony Narodowej, pierwszeństwo w przyznaniu miejsca otrzymuje lekarz
pozostający w dniu postępowania kwalifikacyjnego w służbie czynnej. Jeżeli kryterium
pozostawania w służbie czynnej nie rozstrzyga o pierwszeństwie w przyznaniu miejsca,
o pierwszeństwie w przyznaniu miejsca decyduje czas złożenia wniosku niezawierającego
braków formalnych.
10c.
W przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także lekarzy
zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony
Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej uwzględnia się punkty
dodatkowe - za co najmniej 3-letni okres pozostawania na stanowisku służbowym w jednostce
wojskowej w związku z wyznaczeniem na to stanowisko lub pobyt na misjach Polskich
Kontyngentów Wojskowych.
11.
Wynik postępowania konkursowego stanowi procent maksymalnej liczby punktów uzyskanych
za LEK albo LDEK oraz punktów dodatkowych, o których mowa w ust. 10 pkt 1, albo procent
maksymalnej liczby punktów uzyskanych za LEK albo LDEK albo egzaminu w zakresie odpowiedniej
specjalizacji I lub II stopnia albo PES oraz punktów dodatkowych, o których mowa w
ust. 10 pkt 2 i ust. 10c, albo procent maksymalnej liczby punktów uzyskanych za LEK
albo LDEK oraz punktów dodatkowych, o których mowa w ust. 10 pkt 3 oraz ust. 10c.
12.
W przypadku osób posiadających wynik Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego
Egzaminu Państwowego w postępowaniu konkursowym wynik tych egzaminów uznaje się za
równoważny z wynikiem odpowiednio LEK lub LDEK.
13.
Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w trybie rezydenckim i pozarezydenckim kwalifikuje
się, za pomocą SMK, lekarzy w liczbie odpowiadającej liczbie wolnych miejsc dostępnych
w danym postępowaniu kwalifikacyjnym w danej dziedzinie medycyny w danym województwie
albo posiadanych przez dany podmiot, o którym mowa w art. 19f ust. 1, w kolejności
od najwyższego wyniku na listach rankingowych, o którym mowa w ust. 9, uzyskanego
w postępowaniu konkursowym.
13a.
Listy rankingowe lekarzy, o których mowa w ust. 9, bez wskazania imienia (imion) i
nazwiska, ogłaszają, za pomocą SMK, dyrektor CMKP, Minister Obrony Narodowej i minister
właściwy do spraw wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna w
terminie 7 dni od dnia zakończenia oceny formalnej wniosku, o której mowa w ust. 3-5.
13b.
Wolne miejsca rezydenckie oraz pozarezydenckie, o których mowa w ust. 13, w danym
postępowaniu dla danej dziedziny medycyny rozdziela się, za pomocą SMK, według kolejności
listy rankingowej między lekarzy, którzy zakwalifikowali się do postępowania konkursowego,
zgodnie ze zgłoszoną przez nich kolejnością, o której mowa odpowiednio w ust. 1d albo
1e.
13c.
Lekarz, w terminie 5 dni od dnia ogłoszenia list lekarzy zakwalifikowanych w pierwszym
etapie, potwierdza, za pomocą SMK, przyjęcie wskazanego miejsca w danej dziedzinie
w danym województwie oraz określonego trybu szkolenia specjalizacyjnego. Brak dokonania
potwierdzenia w SMK uznaje się za odstąpienie lekarza od postępowania konkursowego
w pierwszym etapie i zwolnienie przyznanego miejsca specjalizacyjnego, które podlega
ponownemu rozdziałowi w SMK. Lekarz, który nie potwierdził przyjęcia wskazanego miejsca
specjalizacyjnego w pierwszym etapie, oraz lekarz, który znalazł się na liście lekarzy
niezakwalifikowanych w pierwszym etapie, są uwzględniani ponownie na liście rankingowej
i przechodzą do drugiego etapu rozdziału, za pomocą SMK, pozostałych wolnych miejsc
specjalizacyjnych.
13d.
Listy lekarzy zakwalifikowanych do szkolenia specjalizacyjnego w pierwszym etapie,
którzy potwierdzili przyjęcie wskazanego miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego,
oraz listy lekarzy, którzy nie potwierdzili w pierwszym etapie przyjęcia wskazanego
miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego, oraz pozostałych na liście rankingowej
dyrektor CMKP, Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych
lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna ogłaszają, za pomocą SMK, w dniu
następującym po dniu upływu terminu, o którym mowa w ust. 13c.
13e.
Wolne miejsca specjalizacyjne pozostałe po pierwszym etapie kwalifikacji rozdziela
się, za pomocą SMK, z wyłączeniem lekarzy zakwalifikowanych do szkolenia specjalizacyjnego
w pierwszym etapie, którzy potwierdzili przyjęcie wskazanego miejsca odbywania szkolenia
specjalizacyjnego. Powstałą listę lekarzy zakwalifikowanych do szkolenia specjalistycznego
w drugim etapie oraz listę lekarzy niezakwalifikowanych w drugim etapie ogłasza się
za pomocą SMK w dniu następującym po dniu upływu terminu, o którym mowa w ust. 13c.
13f.
Lekarze, którzy zakwalifikowali się do odbywania szkolenia specjalizacyjnego na podstawie
ust. 13e, potwierdzają, za pomocą SMK, wskazane miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego
w terminie 5 dni od dnia ogłoszenia list lekarzy zakwalifikowanych w drugim etapie.
Brak dokonania potwierdzenia w SMK uznaje się za ostateczne odstąpienie lekarza od
postępowania kwalifikacyjnego. Dyrektor CMKP, Minister Obrony Narodowej i minister
właściwy do spraw wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna ogłaszają
za pomocą strony internetowej organu prowadzącego postępowanie kwalifikacyjne oraz
SMK ostateczne listy lekarzy zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych do odbywania
szkolenia specjalizacyjnego w danym postępowaniu kwalifikacyjnym.
13g.
Dyrektor CMKP niezwłocznie informuje wojewodę właściwego ze względu na miejsce odbywania
szkolenia o wyniku postępowania kwalifikacyjnego. Wojewoda dokonuje podziału miejsc
szkoleniowych i kieruje lekarza, za pomocą SMK, do odbywania szkolenia w trybie rezydenckim
albo w trybie pozarezydenckim w danej dziedzinie medycyny do właściwego podmiotu,
o którym mowa w art. 19f ust. 1.
13h.
W przypadku stwierdzenia błędu SMK mającego wpływ na treść opublikowanych list rankingowych,
odpowiednio dyrektor CMKP, Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw
wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna niezwłocznie ogłaszają,
za pomocą SMK, poprawione listy rankingowe, o czym informują na swoich stronach internetowych.
14.
Lekarz biorący udział w postępowaniu kwalifikacyjnym może zwrócić się z wnioskiem
do Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych, albo
wyznaczonej przez nich komórki organizacyjnej, albo do dyrektora CMKP o weryfikację
postępowania konkursowego w terminie 2 dni od dnia ogłoszenia list rankingowych, o
których mowa w ust. 13a, lub list, o których mowa w ust. 13d-13f.
14a.
Wniosek, o którym mowa w ust. 14, zawiera:
1)
imię (imiona) i nazwisko lekarza;
2)
miejsce i datę urodzenia;
3)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz państwo wydania;
4)
wskazanie danych, o których mowa w ust. 1d, a w przypadku Ministra Obrony Narodowej,
o których mowa w ust. 1e.
15.
Lista lekarzy niezakwalifikowanych do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej
dziedzinie medycyny zawiera pouczenie dotyczące weryfikacji, o której mowa w ust.
14.
16.
Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego określa regulamin
postępowania kwalifikacyjnego określony w przepisach wydanych na podstawie art. 16x
ust. 1 pkt 4.
16a.
Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego
przez Ministra Obrony Narodowej określa regulamin postępowania kwalifikacyjnego określony
w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 2.
17.
Wojewoda, Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych, uwzględniając
wynik przeprowadzonego postępowania konkursowego, kierują lekarza, z zastrzeżeniem
ust. 17e oraz art. 16e ust. 7, za pomocą SMK, do odbywania szkolenia specjalizacyjnego
w podmiocie, o którym mowa w art. 19f ust. 1, posiadającym wolne miejsce szkoleniowe
w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zakończenia danego postępowania.
17a.
W celu umożliwienia odbywania szkolenia specjalizacyjnego w podmiocie, o którym mowa
w art. 19f ust. 1, po zakończeniu postępowania kwalifikacyjnego wojewoda może wystąpić
z wnioskiem o udostępnienie wolnego miejsca szkoleniowego pozostającego w dyspozycji
innego wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Wojewoda informuje o wystąpieniu dyrektora CMKP.
17b.
Minister Obrony Narodowej może wystąpić z wnioskiem o udostępnienie wolnego miejsca
szkoleniowego pozostającego w dyspozycji właściwego wojewody lub ministra właściwego
do spraw wewnętrznych.
17c.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych może wystąpić z wnioskiem o udostępnienie
wolnego miejsca szkoleniowego pozostającego w dyspozycji właściwego wojewody lub Ministra
Obrony Narodowej.
17d.
W przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także lekarzy
zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony
Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej organ prowadzący
postępowanie kwalifikacyjne, uwzględniając wynik przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego,
kieruje lekarza, za pomocą SMK, na wolne miejsce szkoleniowe do odbycia szkolenia
specjalizacyjnego w podmiocie, o którym mowa w art. 19f ust. 1, posiadającym wolne
miejsce szkoleniowe. Organ prowadzący postępowanie kwalifikacyjne może wydać zaświadczenie
o wystawieniu w SMK skierowania do odbywania szkolenia specjalizacyjnego.
17e.
Organy, o których mowa w ust. 17, kierują do odbywania szkolenia specjalizacyjnego
w pierwszej kolejności lekarzy zakwalifikowanych w trybie, o którym mowa w art. 16h
ust. 2 pkt 1 albo 5.
17f.
W przypadku zmiany przez lekarza trybu odbywania szkolenia specjalizacyjnego na tryb
rezydencki albo tryb pozarezydencki wojewoda dokonuje zmiany trybu odbywania szkolenia
specjalizacyjnego w EKS, wskazując datę zmiany trybu oraz nową datę zakończenia szkolenia
specjalizacyjnego, uwzględniając przerwy w szkoleniu, o których mowa w art. 16l.
17g.
W uzasadnionych przypadkach terminy dokonania poszczególnych czynności w postępowaniu
kwalifikacyjnym mogą zostać wydłużone, a postępowanie kwalifikacyjne może zostać przedłużone
przez organy prowadzące postępowanie kwalifikacyjne, jednak postępowanie kwalifikacyjne
nie może się zakończyć później niż do dnia 31 maja - w przypadku postępowania rozpoczynającego
się w dniu 1 marca albo do dnia 31 grudnia - w przypadku postępowania rozpoczynającego
się w dniu 1 października. Informację o zmianach terminów poszczególnych czynności
w postępowaniu oraz o przedłużeniu postępowania kwalifikacyjnego wraz z uzasadnieniem
zamieszcza się na stronie internetowej organów prowadzących postępowanie kwalifikacyjne.
18.
Lekarz może zostać skierowany do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej
dziedzinie medycyny po uzyskaniu prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania
zawodu lekarza dentysty na czas nieokreślony albo po przedłożeniu zaświadczenia wydanego
przez właściwą okręgową izbę lekarską albo Wojskową Izbę Lekarską o złożeniu dokumentów
niezbędnych do wydania prawa wykonywania zawodu, z zastrzeżeniem, że zaświadczenie
zachowuje ważność nie dłużej niż 1 miesiąc od dnia jego wydania.
19.
W przypadku lekarza, o którym mowa w art. 16 ust. 4, przepisów ust. 1a i 1b oraz ust.
7-16 nie stosuje się. Przepis ust. 17 stosuje się odpowiednio.
Art. 16ca.
1.
W przypadku gdy po ogłoszeniu ostatecznych list lekarzy zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych
do odbywania szkolenia specjalizacyjnego pozostaną niewykorzystane miejsca rezydenckie,
o których mowa w art. 16e ust. 2, minister właściwy do spraw zdrowia może podjąć decyzję
o przeprowadzeniu dodatkowego etapu postępowania kwalifikacyjnego.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia informuje na stronie internetowej obsługującego
go urzędu o przeprowadzeniu albo nieprzeprowadzeniu dodatkowego etapu postępowania
kwalifikacyjnego, w terminie 5 dni od dnia ogłoszenia ostatecznych list lekarzy zakwalifikowanych
i niezakwalifikowanych do odbywania szkolenia specjalizacyjnego. Informując o przeprowadzeniu
dodatkowego etapu postępowania kwalifikacyjnego, minister właściwy do spraw zdrowia
podaje termin ogłoszenia list lekarzy zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych do
szkolenia specjalizacyjnego po dodatkowym etapie.
3.
W dodatkowym etapie postępowania kwalifikacyjnego przyznawane są wyłącznie miejsca
rezydenckie w priorytetowych dziedzinach medycyny w ramach wolnych miejsc szkoleniowych,
o których mowa w art. 16e ust. 3, niewykorzystanych w danym postępowaniu kwalifikacyjnym,
w liczbie nieprzekraczającej liczby niewykorzystanych miejsc rezydenckich.
4.
W dodatkowym etapie postępowania kwalifikacyjnego biorą udział lekarze niezakwalifikowani
do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w danym postępowaniu kwalifikacyjnym, którzy
wskazali co najmniej jeden wariant wyboru obejmujący priorytetową dziedzinę medycyny
w trybie rezydenckim i nie zostali zakwalifikowani na ten wariant w ramach pierwszego
albo drugiego etapu postępowania kwalifikacyjnego.
5.
W dodatkowym etapie postępowania kwalifikacyjnego lekarz nie może zostać zakwalifikowany
w ramach wariantów wyboru dotyczących miejsc, na które został już zakwalifikowany
w pierwszym lub drugim etapie postępowania, i których przyjęcia lekarz nie potwierdził.
6.
Dodatkowy etap postępowania kwalifikacyjnego przeprowadza dyrektor CMKP za pomocą
SMK.
7.
Do przeprowadzania dodatkowego etapu postępowania kwalifikacyjnego stosuje się odpowiednio
przepisy dotyczące przeprowadzania pierwszego i drugiego etapu postępowania kwalifikacyjnego.
8.
W przypadku gdy liczba lekarzy, którzy mogą zostać zakwalifikowani w dodatkowym etapie
postępowania kwalifikacyjnego w ramach miejsc szkoleniowych, o których mowa w art.
16e ust. 3, niewykorzystanych w danym postępowaniu kwalifikacyjnym, jest większa niż
liczba niewykorzystanych miejsc rezydenckich, dyrektor CMKP określa minimalny wynik
postępowania, w tym średnią arytmetyczną ocen z egzaminów w okresie studiów oraz czas
złożenia wniosku, jaki należało uzyskać, aby zostać zakwalifikowanym w dodatkowym
etapie postępowania kwalifikacyjnego, tak aby liczba osób zakwalifikowanych w tym
etapie nie przekroczyła liczby niewykorzystanych miejsc rezydenckich.
9.
W przypadku przeprowadzenia dodatkowego etapu postępowania kwalifikacyjnego, w pierwszej
kolejności do odbywania szkolenia specjalizacyjnego kieruje się lekarzy zakwalifikowanych
w pierwszym i drugim etapie postępowania kwalifikacyjnego.
Art. 16d.
Lekarz może odbywać w tym samym okresie tylko jedno szkolenie specjalizacyjne.
Art. 16e.
1.
W terminie do dnia 5 stycznia i do dnia 5 sierpnia każdego roku wojewoda na podstawie
opinii konsultantów wojewódzkich przekazuje, za pomocą SMK, ministrowi właściwemu
do spraw zdrowia zapotrzebowanie na miejsca rezydenckie, w tym na dodatkowo wydzielone
miejsca, w poszczególnych dziedzinach medycyny, uwzględniając wolne miejsca szkoleniowe,
potrzeby zdrowotne oraz dostępność świadczeń zdrowotnych w danej dziedzinie medycyny
na obszarze danego województwa.
2.
W terminie do dnia 26 stycznia i do dnia 26 sierpnia każdego roku minister właściwy
do spraw zdrowia w ramach posiadanych środków określa na podstawie zapotrzebowania,
o którym mowa w ust. 1, i przekazuje dyrektorowi CMKP, za pomocą SMK, liczbę miejsc
rezydenckich, w tym liczbę dodatkowo wydzielonych miejsc w poszczególnych dziedzinach
medycyny, z podziałem na województwa.
3.
Przed rozpoczęciem postępowania kwalifikacyjnego dyrektor CMKP, w terminie do dnia
28 stycznia i do dnia 28 sierpnia każdego roku, ogłasza, na swojej stronie internetowej
oraz za pomocą SMK, liczbę miejsc rezydenckich, w tym liczbę dodatkowo wydzielonych
miejsc, oraz pozostałych wolnych miejsc pozarezydenckich dostępnych w danym postępowaniu
kwalifikacyjnym z podziałem na poszczególne dziedziny i województwa oraz listę jednostek
prowadzących szkolenie specjalizacyjne, w których znajdują się wolne miejsca szkoleniowe
objęte danym postępowaniem kwalifikacyjnym.
4.
Przed rozpoczęciem postępowania kwalifikacyjnego Minister Obrony Narodowej w terminie
do dnia 28 stycznia i do dnia 28 sierpnia każdego roku ogłasza, na stronie internetowej
urzędu go obsługującego oraz za pomocą SMK, liczbę wolnych miejsc szkoleniowych dla
lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także zatrudnionych w
podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej
albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej, biorąc pod uwagę potrzeby
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
5.
Przed rozpoczęciem postępowania kwalifikacyjnego minister właściwy do spraw wewnętrznych
w terminie do dnia 28 stycznia i do dnia 28 sierpnia każdego roku ogłasza, na stronie
internetowej urzędu go obsługującego oraz za pomocą SMK, liczbę wolnych miejsc szkoleniowych
dla lekarzy będących funkcjonariuszami w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych
podległych lub nadzorowanych przez tego ministra albo lekarzy zatrudnionych na podstawie
umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej albo realizujących świadczenia opieki zdrowotnej
na podstawie porozumienia z korzystającym, albo pełniących służbę w podmiocie leczniczym
utworzonym przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
6.
Liczba miejsc rezydenckich, o których mowa w ust. 2, zawiera limit dodatkowo wydzielonych
miejsc dla lekarzy wnioskujących o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego w ramach
poszerzenia zajęć programowych kształcenia w szkołach doktorskich o program specjalizacji
odbywanej w tej samej jednostce zgodny z zakresem tego kształcenia i w ramach udzielonego
urlopu szkoleniowego albo urlopu bezpłatnego.
7.
Uczelnia kształcąca na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym zgłasza wojewodzie
listę lekarzy wnioskujących o odbywanie szkolenia, o którym mowa w ust. 6.
8.
O kolejności przyznania dodatkowo wydzielonego miejsca, decyduje uzyskany wynik procentowy
liczby zdobytych punktów, o których mowa w art. 16c ust. 11, z zastrzeżeniem art.
16c ust. 10a.
Art. 16ea.
1.
Rezydenturę może odbywać wyłącznie lekarz nieposiadający I lub II stopnia specjalizacji
lub tytułu specjalisty.
2.
Lekarz, który został zakwalifikowany do odbywania rezydentury, lecz nie rozpoczął
szkolenia specjalizacyjnego w okresie 3 miesięcy od dnia wskazanego na skierowaniu,
o którym mowa w art. 16c ust. 17, może złożyć kolejny wniosek o odbywanie rezydentury.
3.
Lekarz, który został zakwalifikowany do odbywania rezydentury i rozpoczął szkolenie
specjalizacyjne, może bez podawania przyczyny złożyć ponowny wniosek o odbywanie rezydentury
w innej dziedzinie medycyny nie więcej niż jeden raz.
4.
Wniosek, o którym mowa w ust. 3, lekarz może złożyć w przypadku:
1)
zmiany na inny moduł podstawowy lub inny moduł jednolity, nie później niż w okresie
pierwszych 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia odbywanego szkolenia specjalizacyjnego;
2)
tego samego modułu podstawowego, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 3.
5.
Lekarz, który został skreślony z rejestru lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne
na podstawie art. 16o ust. 1 pkt 5, z przyczyn niezależnych od lekarza, może nie więcej
niż jeden raz złożyć ponownie wniosek o odbywanie rezydentury w innej niż dotychczasowa
dziedzinie medycyny. Do tego wniosku nie stosuje się ust. 7.
6.
Lekarz, który został zakwalifikowany do odbywania rezydentury i rozpoczął szkolenie
specjalizacyjne, może nie więcej niż jeden raz złożyć ponowny wniosek o odbywanie
rezydentury w innej dziedzinie medycyny, w przypadku gdy posiada on orzeczenie lekarskie
o istnieniu przeciwwskazań do kontynuowania dotychczasowej specjalizacji wydane przez
lekarza medycyny pracy. O istnieniu tych przeciwwskazań organ przyjmujący wniosek
informuje okręgową izbę lekarską, której lekarz jest członkiem.
7.
Lekarz, który trzykrotnie został zakwalifikowany do odbywania rezydentury i rozpoczął
szkolenie, nie może złożyć kolejnego wniosku o odbywanie rezydentury.
8.
Lekarz nie może złożyć ponownie wniosku o odbywanie rezydentury, jeżeli uzyskał potwierdzenie
realizacji całego programu specjalizacji.
9.
Do postępowania, o którym mowa w ust. 2-6, stosuje się odpowiednio przepisy art. 16c.
Art. 16f.
1.
Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie i w zakresie ustalonym w programie
specjalizacji dla danej dziedziny medycyny, z uwzględnieniem odpowiedniego modułu.
2.
Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarz zatrudniony w
podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo
komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej w ramach odbywanego szkolenia specjalizacyjnego
jest obowiązany odbyć i zaliczyć szkolenie uzupełniające, odpowiednie dla określonej
specjalizacji, w zakresie wynikającym ze specyfiki służby wojskowej i potrzeb obronności
kraju, na podstawie programu uzupełniającego określonego w przepisach wydanych na
podstawie art. 16g ust. 2.
2a.
Koszty szkolenia uzupełniającego, o którym mowa w ust. 2, pokrywa Minister Obrony
Narodowej ze środków budżetu państwa, których jest dysponentem.
3.
Program specjalizacji zawiera:
1)
zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wymaganych umiejętności praktycznych, które
lekarz jest obowiązany opanować w trakcie szkolenia specjalizacyjnego, z uwzględnieniem
elementów danej dziedziny medycyny oraz dziedzin pokrewnych, w szczególności elementów
farmakologii klinicznej, farmakoekonomiki, onkologii, medycyny paliatywnej, profilaktyki
i promocji zdrowia oraz orzecznictwa lekarskiego;
2)
formy i metody pogłębiania i uzupełniania wiedzy teoretycznej oraz nabywania i doskonalenia
umiejętności praktycznych, w szczególności:
a)
kurs specjalizacyjny wprowadzający w pierwszym roku odbywania szkolenia specjalizacyjnego,
obejmujący wprowadzenie w problematykę, cele i obszar działania danej specjalności
oraz zadania, kompetencje i oczekiwane wyniki kształcenia specjalisty w tej dziedzinie,
b)
niezbędne kursy specjalizacyjne obejmujące określony zakres wymaganej wiedzy teoretycznej
w danej dziedzinie medycyny i dziedzinach pokrewnych,
c)
(uchylona)
d)
(uchylona)
e)
(uchylona)
f)
staż podstawowy obejmujący szkolenie w zakresie wiedzy teoretycznej i uczestniczenie
w wykonywaniu oraz wykonywanie w ustalonej liczbie określonych zabiegów lub procedur
medycznych określonych w modułach objętych programem specjalizacji,
g)
staże kierunkowe obejmujące określony zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych,
h)
pełnienie dyżurów medycznych określonych w programie danej specjalizacji w maksymalnym
czasie pracy określonym ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej albo pracę w systemie zmianowym, jeżeli program danej specjalizacji przewiduje pracę
w takim systemie, a także gdy lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne oraz kierownik
specjalizacji, pod którego nadzorem jest lekarz, pracują na tej samej zmianie, albo
pracę w równoważnym czasie pracy, jeżeli program danej specjalizacji przewiduje pracę
w takim systemie i system ten jest stosowany do wszystkich lekarzy w jednostce akredytowanej,
i)
samokształcenie kierowane,
j)
kurs atestacyjny podsumowujący odbyte szkolenie;
2a)
wskazanie jednostek organizacyjnych podmiotu leczniczego prowadzącego szkolenie specjalizacyjne,
w których dopuszcza się pełnienie dyżurów medycznych przez lekarza:
a)
dla modułu podstawowego oraz staży kierunkowych - w ramach modułu podstawowego i do
czasu zakończenia programu modułu podstawowego,
b)
dla modułu specjalistycznego oraz staży kierunkowych - w ramach modułu specjalistycznego,
po zakończeniu modułu podstawowego i w czasie trwania modułu specjalistycznego,
c)
dla modułu jednolitego lub staży kierunkowych - w ramach specjalizacji jednolitej
w czasie jej trwania i w ramach tej specjalizacji;
3)
okres trwania szkolenia specjalizacyjnego, w tym co najmniej okres 6 miesięcy szkolenia
specjalizacyjnego odbywanego w szpitalu pierwszego lub drugiego stopnia podstawowego
poziomu zabezpieczenia zdrowotnego, w zakresie stażu podstawowego ujętego w module
podstawowym z chirurgii ogólnej, chorób wewnętrznych i pediatrii;
4)
formy i metody kontroli, wraz z oceną wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności
praktycznych;
5)
sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych
programem specjalizacji;
6)
zakres merytoryczny PES z podaniem bibliografii, z której są układane pytania;
7)
standardy akredytacyjne podmiotów szkolących, odpowiadające warunkom, jakie muszą
spełnić jednostki w celu zapewnienia realizacji danego programu specjalizacji.
4.
Program specjalizacji opracowuje co najmniej raz na 5 lat oraz aktualizuje w razie
potrzeby, zgodnie z postępem wiedzy medycznej, zespół ekspertów. Program specjalizacji
redaguje CMKP i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.
5.
Członków zespołu ekspertów powołuje i odwołuje dyrektor CMKP. Członkowie zespołu ekspertów
są powoływani spośród lekarzy posiadających tytuł specjalisty lub specjalizację II
stopnia w dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program specjalizacji,
lub w dziedzinach pokrewnych, spośród osób zgłoszonych przez konsultanta krajowego
w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta krajowego w dziedzinie lub dziedzinach
medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością
kraju w czasie wojny i pokoju lub konsultantów krajowych z dziedzin pokrewnych, towarzystwa
naukowe lub instytuty badawcze właściwe dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku
braku w dziedzinie pokrewnej - Naczelną Radę Lekarską, CMKP oraz lekarzy odbywających
szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program
specjalizacji, lub w dziedzinie pokrewnej spośród osób zgłoszonych przez Naczelną
Radę Lekarską.
6.
W skład zespołu, o którym mowa w ust. 5, wchodzą:
1)
konsultant krajowy w danej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel lub przedstawiciele
lub konsultanci krajowi w dziedzinach pokrewnych lub ich przedstawiciele;
2)
konsultant lub konsultanci krajowi w dziedzinach medycyny związanych z realizacją
zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju lub
ich przedstawiciele - w dziedzinach, do których ma to zastosowanie;
3)
przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych lub instytutów badawczych
właściwych dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku ich braku - w dziedzinie pokrewnej;
4)
przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego;
5)
przedstawiciel CMKP;
6)
przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej odbywający szkolenie specjalizacyjne.
7.
Na przewodniczącego zespołu ekspertów dyrektor CMKP powołuje konsultanta krajowego
w danej dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program specjalizacji, a
jeżeli nie został powołany - w dziedzinie pokrewnej.
8.
CMKP publikuje programy specjalizacji zatwierdzone przez ministra właściwego do spraw
zdrowia na swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK.
9.
W przypadku wprowadzenia merytorycznej zmiany zaktualizowany program, o którym mowa
w ust. 4, zawiera szczegółowe informacje dotyczące terminu oraz sposobu jego wdrożenia.
Art. 16g.
1.
(uchylony)
2.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po
zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, programy
uzupełniające dla określonej specjalizacji, zawierające zakres wymaganej wiedzy teoretycznej
i wymaganych umiejętności praktycznych, formy i metody ich nabywania, okres trwania
i sposób odbywania szkolenia uzupełniającego oraz formy i metody oceny nabytej przez
lekarza wiedzy i umiejętności, a także sposób zaliczenia szkolenia uzupełniającego,
mając na uwadze konieczność nabycia przez lekarza dodatkowej wiedzy do udzielania
świadczeń zdrowotnych w określonej dziedzinie medycyny, w zakresie i warunkach wynikających
ze specyfiki służby wojskowej i potrzeb obronności kraju.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów
Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji uprawniających
lekarza do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium,
uwzględniając odpowiedni zakres wiedzy i umiejętności określonych w programie specjalizacji
niezbędnych do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, priorytetowe
dziedziny medycyny, kierując się potrzebami w zakresie realizacji świadczeń zdrowotnych.
5.
Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzenia, priorytetowe dziedziny
medycyny dla Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, kierując się potrzebami Sił
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz
ochrony higieniczno-sanitarnej i osłony przeciwepidemicznej na poszczególnych poziomach
systemu zabezpieczenia medycznego.
Art. 16h.
1.
Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim, w tym dyżury medyczne
objęte programem specjalizacji, na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem prowadzącym
szkolenie specjalizacyjne na czas wymagany do zrealizowania wszystkich elementów programu
specjalizacji, nie dłuższy niż określony w programie specjalizacji. W umowie określa
się dzień rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego.
1a.
Umowa o pracę w ramach rezydentury jest zawierana na podstawie informacji zawartych
w skierowaniu przekazanym, za pomocą SMK, do jednostki, w której lekarz ma odbywać
szkolenie specjalizacyjne.
1b.
W przypadku gdy umowa o pracę w ramach rezydentury jest zawierana w wyniku zmiany
trybu odbywania szkolenia specjalizacyjnego na rezydencki albo przeniesienia szkolenia
specjalizacyjnego do innej jednostki, podstawą do jej zawarcia są informacje o trybie
odbywania szkolenia specjalizacyjnego zamieszczone przez wojewodę w EKS lekarza.
1c.
W przypadku przedłużenia okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego w ramach rezydentury,
o którym mowa w art. 16l ust. 1-3, podmiot prowadzący szkolenie specjalizacyjne zawiera
z lekarzem umowę o pracę na czas określony, odpowiadający sumie okresów przedłużających
szkolenie specjalizacyjne. Informację o przedłużeniu szkolenia specjalizacyjnego w
trybie rezydenckim zamieszcza w EKS kierownik podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.
1d.
W przypadku niezrealizowania szkolenia specjalizacyjnego w terminie, na jaki została
zawarta umowa o pracę w ramach rezydentury, lekarz może kontynuować odbywanie tego
szkolenia w trybie określonym w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 16l ust. 3, po uzyskaniu
zgody właściwego wojewody. Informację o przedłużeniu szkolenia specjalizacyjnego w
trybie określonym w ust. 2 zamieszcza w EKS wojewoda.
2.
Lekarz, na swój wniosek, może również odbywać szkolenie specjalizacyjne, w tym dyżury
medyczne, w ramach wolnych miejsc szkoleniowych w trybie pozarezydenckim:
1)
na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej w wymiarze odpowiadającym wymiarowi
pełnoetatowego zatrudnienia, zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne
w danej dziedzinie medycyny, w której określa się tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego
i zakres wzajemnych zobowiązań na czas trwania szkolenia specjalizacyjnego;
2)
w ramach płatnego urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas trwania szkolenia
specjalizacyjnego oraz umowy o szkolenie zawartej z jednostką akredytowaną;
2a)
w ramach stypendium ufundowanego przez podmiot leczniczy oraz umowy o szkolenie specjalizacyjne
zawartej z jednostką akredytowaną;
3)
na podstawie umowy o pracę zawartej z innym podmiotem niż podmiot prowadzący szkolenie
specjalizacyjne, zapewniającej realizację części programu specjalizacji w zakresie
samokształcenia, szkolenia i uczestniczenia w wykonywaniu oraz wykonywanie ustalonej
liczby określonych zabiegów lub procedur medycznych, pełnienie dyżurów medycznych,
które lekarz jest obowiązany pełnić w czasie realizacji programu specjalizacji w czasie
pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej i w ramach płatnych urlopów
szkoleniowych udzielanych pracownikowi na czas niezbędny do zrealizowania pozostałej
części programu w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne lub odpowiednio
w podmiocie prowadzącym staż kierunkowy;
4)
na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej z podmiotem
prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, w której określa się szczegółowy tryb odbywania
szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego trwania, z
zastrzeżeniem, że określona w umowie wysokość wynagrodzenia nie może być niższa niż
wysokość minimalnej stawki godzinowej za pracę ustalonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę;
5)
w ramach poszerzenia zajęć programowych kształcenia w szkole doktorskiej o program
specjalizacji odbywanej w tej samej jednostce zgodny z zakresem tego kształcenia i
w ramach udzielonego płatnego urlopu szkoleniowego albo urlopu bezpłatnego i umowy
o szkolenie specjalizacyjne zawartej z jednostką akredytowaną, a po ukończeniu tego
kształcenia - w trybie określonym w ust. 1 lub ust. 2 pkt 1-4;
6)
w przypadku lekarza i lekarza dentysty będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej
- na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne zawartej z podmiotem
prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, w której określa się szczegółowy tryb odbywania
szkolenia specjalizacyjnego, z uwzględnieniem specyfiki służby wojskowej i potrzeb
obronności kraju, oraz zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego trwania, z zastrzeżeniem,
że określona w umowie wysokość wynagrodzenia nie może być niższa niż wysokość minimalnej
stawki godzinowej ustalonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Żołnierz otrzymujący wynagrodzenie z tytułu umowy cywilnoprawnej zachowuje prawo
do uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym, otrzymywanego na podstawie przepisów
o zawodowej służbie wojskowej i uposażeniu żołnierzy. Przepisów art. 335 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny nie stosuje się.
3.
Lekarz niebędący obywatelem polskim odbywa szkolenie specjalizacyjne na zasadach obowiązujących
obywateli polskich.
4.
Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarz zatrudniony w
podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo
komórce lub jednostce organizacyjnej podległej temu ministrowi, odbywa szkolenie specjalizacyjne
określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 2.
5.
Lekarz będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych
lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub pełniący służbę
w podmiocie leczniczym utworzonym przez tego ministra odbywa szkolenie specjalizacyjne
określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 3.
6.
Lekarz będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym
utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej odbywa szkolenie
specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 4.
7.
(uchylony)
8.
Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydentury, może zmienić
miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego nie wcześniej niż po upływie roku od
dnia zakwalifikowania się do odbywania tego szkolenia specjalizacyjnego, z zastrzeżeniem
ust. 8a i 9.
8a.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydentury, który w okresie
ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie został skierowany
do odbywania szkolenia specjalizacyjnego do preferowanej przez niego jednostki akredytowanej,
z powodu konieczności skierowania go do innej jednostki akredytowanej, w której występowało
szczególnie duże zapotrzebowanie na udzielanie świadczeń zdrowotnych przez lekarzy
lub lekarzy dentystów, może zmienić miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego
po upływie 6 miesięcy od dnia zakwalifikowania się do odbywania tego szkolenia, jeżeli
sytuacja w jednostce, w której odbywa szkolenie specjalizacyjne, nie wymaga dalszego
zatrudniania tego lekarza.
9.
Przepisu ust. 8 nie stosuje się, jeżeli jednostka organizacyjna, w której lekarz odbywa
szkolenie specjalizacyjne, uległa likwidacji lub przestała spełniać wymagania, o których
mowa w art. 19f ust. 2.
10.
Wojewoda, minister właściwy do spraw zdrowia, minister właściwy do spraw wewnętrznych,
Minister Obrony Narodowej, jednostka prowadząca szkolenie specjalizacyjne w celu wykonywania
zadań związanych z realizacją szkolenia specjalizacyjnego lekarzy i lekarzy dentystów
przetwarzają dane lekarzy i lekarzy dentystów, zgodnie ze swoją właściwością i w zakresie
wynikającym z realizacji zadań określonych w ustawie.
11.
Dane dotyczące powodów i okresów absencji w pracy, powodów i okresów zmniejszenia
wymiaru czasu pracy lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim,
powodów i okresów niepełnienia dyżurów medycznych przewidzianych w programie specjalizacji,
orzeczeń o stanie zdrowia i niepełnosprawności oraz trybu rozwiązania umowy o pracę
nie mogą być przetwarzane w celu innym niż finansowanie szkolenia specjalizacyjnego,
przedłużania szkolenia specjalizacyjnego i nadzoru nad odbywaniem szkolenia specjalizacyjnego,
a dostęp do nich mogą mieć wyłącznie osoby posiadające pisemne upoważnienie do przetwarzania
tych danych wydane przez wojewodę, ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra
właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Obrony Narodowej lub jednostkę prowadzącą
szkolenie specjalizacyjne. Osoby posiadające pisemne upoważnienie są obowiązane do
zachowania poufności tych danych.
12.
Umowa, o której mowa w ust. 1 i 2, może zawierać finansowy dodatek motywacyjny przyznany
przez podmiot prowadzący szkolenie specjalizacyjne na okres tego szkolenia.
Art. 16i.
1.
Lekarz, o którym mowa w art. 16h ust. 1-3, odbywa szkolenie specjalizacyjne przez
cały okres jego trwania w wymiarze czasu równym czasowi pracy lekarza zatrudnionego
w podmiocie leczniczym, o którym mowa w art. 93 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, oraz pełni dyżury medyczne lub pracuje w systemie zmianowym lub równoważnym w maksymalnym
czasie pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej, z zastrzeżeniem art.
16f ust. 3 pkt 2 lit. h i pkt 2a, oraz pełni dyżury medyczne w wymiarze godzinowym
określonym w programie specjalizacji, z uwzględnieniem art. 97 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.
1a.
Kierownik specjalizacji w porozumieniu z kierownikiem podmiotu lub komórki organizacyjnej
tego podmiotu wyraża, za pomocą SMK, zgodę na pełnienie samodzielnych dyżurów medycznych
przez lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne.
1b.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne może nie wyrazić zgody na pełnienie samodzielnych
dyżurów medycznych przez 1 rok od dnia rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego, chyba
że program danej specjalizacji przewiduje prawo do odmowy pełnienia samodzielnych
dyżurów medycznych w dłuższym terminie.
1c.
Lekarz, który korzysta z uprawnienia wynikającego z ust. 1b, nie może pełnić samodzielnych
dyżurów medycznych, w tym także na podstawie umowy cywilnoprawnej, również w innych
podmiotach leczniczych niż podmiot, w którym odbywa szkolenie specjalizacyjne, z wyłączeniem
świadczeń zdrowotnych udzielanych w ramach nocnej i świątecznej pomocy lekarskiej
oraz świadczeń udzielanych przez lekarzy specjalistów innej dziedziny, niż dziedzina,
w której odbywają specjalizację.
1d.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, który korzysta z uprawnień pracowników
związanych z rodzicielstwem lub ze stanem zdrowia wynikającym z ustalonej orzeczeniem
lekarskim czasowej niemożliwości wykonywania niektórych czynności zawodowych w określonych
warunkach z przyczyn zdrowotnych, nie może być obowiązany do pracy w ramach pełnienia
dyżuru medycznego w porze nocnej lub w wymiarze łącznie przekraczającym 50% wymiaru
czasu pracy w ramach pełnienia dyżuru medycznego przewidzianego programem danej specjalizacji
przez okres korzystania z wyżej wymienionych uprawnień, nie dłużej jednak niż przez
łącznie 24 miesiące w czasie odbywania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem.
1e.
Niewykonywanie czynności zawodowych, o których mowa w ust. 1d, przez okres dłuższy
niż 24 miesiące w czasie trwania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z jego programem
przedłuża okres szkolenia specjalizacyjnego o czas niewykonywania tych czynności w
okresie przekraczającym 24 miesiące. Czynności zawodowe w przedłużonym okresie trwania
szkolenia specjalizacyjnego mogą być wykonane w ramach pełnienia dyżuru medycznego
lub normalnego czasu pracy.
2.
Lekarz:
1)
będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarzem zatrudnionym w podmiocie
leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo komórce
lub jednostce organizacyjnej mu podległej,
2)
będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych
lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
3)
będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym
przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej
- może odbywać szkolenie specjalizacyjne w innym wymiarze czasu niż określony w ust.
1, na warunkach określonych przez właściwe organy, które są obowiązane zapewnić, aby
łączny czas trwania, poziom i jakość odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego
nie były niższe niż w przypadku odbywania odpowiedniego szkolenia specjalizacyjnego
w wymiarze czasu, o którym mowa w ust. 1.
3.
Lekarzowi pełniącemu dyżur medyczny w ramach realizacji programu specjalizacji przysługuje
wynagrodzenie jak za pracę w godzinach nadliczbowych albo, na jego wniosek, czas wolny.
Przepisy art. 1511 § 1-3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy stosuje się odpowiednio.
3a.
Pełnienie dyżuru medycznego, o którym mowa w ust. 3, odbywa się w jednostkach lub
komórkach organizacyjnych podmiotu leczniczego prowadzącego to szkolenie zgodnie z
programem specjalizacji.
3b.
W przypadku dyżurów medycznych odbywanych w trakcie stażu kierunkowego, lekarzowi
przysługuje możliwość wyboru miejsca odbywania dyżurów. Lekarz może odbywać dyżury
medyczne w jednostce prowadzącej szkolenie specjalizacyjne lub w jednostce prowadzącej
staż kierunkowy. Decyzję w tym zakresie lekarz podejmuje w porozumieniu z kierownikiem
specjalizacji.
4.
Lekarzowi, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydentury, pełniącemu
dyżur medyczny, w ramach realizacji programu specjalizacji, przysługuje wynagrodzenie
na podstawie umowy o pracę, o której mowa w art. 16h ust. 1. Przepis art. 95 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności
leczniczej stosuje się odpowiednio.
4a.
Jeżeli lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia
epidemicznego lub stanu epidemii nie może realizować programu szkolenia specjalizacyjnego
w wymiarze, o którym mowa w ust. 1, za czas nierealizowania programu szkolenia przysługuje
mu wynagrodzenie w dotychczasowej wysokości, o ile zgłosił jednostce szkolącej gotowość
do realizacji programu tego szkolenia - z wyłączeniem wynagrodzenia, o którym mowa
w ust. 3 i 4.
5.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w ramach stażu podstawowego pełni:
1)
dyżury medyczne pod bezpośrednim nadzorem lekarza posiadającego II stopień specjalizacji
lub tytuł specjalisty lub innego lekarza uprawnionego do samodzielnego pełnienia dyżurów
medycznych, zwane dalej „dyżurami medycznymi towarzyszącymi”, albo
2)
samodzielne dyżury medyczne - po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji albo zgodnie
z art. 16ph ust. 7 .
6.
W przypadku gdy dyżury medyczne są odbywane w jednostce prowadzącej staż kierunkowy,
lekarz pełni wyłącznie dyżury medyczne towarzyszące.
7.
W przypadku realizacji stażu kierunkowego w innym podmiocie leczniczym niż podmiot
prowadzący szkolenie specjalizacyjne staż kierunkowy, w tym dyżury medyczne, są realizowane
na podstawie umowy o staż kierunkowy zawartej między prowadzącym szkolenie specjalizacyjne
a podmiotem prowadzącym staż kierunkowy.
8.
W przypadku pełnienia dyżuru medycznego objętego programem szkolenia specjalizacyjnego
w wymiarze uniemożliwiającym skorzystanie przez lekarza z prawa do co najmniej 11-godzinnego
dobowego nieprzerwanego odpoczynku lekarzowi powinien być udzielony okres odpoczynku
bezpośrednio po zakończeniu pełnienia dyżuru medycznego zgodnie z art. 97 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Okres tego odpoczynku nie powoduje wydłużenia szkolenia specjalizacyjnego.
9.
W przypadku pełnienia dyżuru przez lekarza odbywającego szkolenie w trybie rezydenckim
okres tego odpoczynku wlicza się do podstawowego wymiaru czasu pracy. Korzystanie
przez lekarza z okresu odpoczynku nie powoduje obniżenia wynagrodzenia należnego na
podstawie umowy o pracę, o której mowa w art. 16h ust. 1.
10.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne może także pełnić dyżury medyczne w jednostkach
organizacyjnych podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne wskazanych w programie
szkolenia, na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, z zachowaniem prawa do niewydłużania szkolenia specjalizacyjnego o okres odpoczynku,
o którym mowa w ust. 8, po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji, jeżeli całkowity
okres odpoczynku po dyżurach medycznych nie przekracza średnio 5 dni roboczych miesięcznie
w okresie rozliczeniowym przyjętym u danego pracodawcy. Za okres tego odpoczynku nie
przysługuje wynagrodzenie należne na podstawie umowy o pracę, o której mowa w art.
16h ust. 1.
11.
Różnicę wynagrodzenia między całkowitym kosztem pełnienia dyżurów medycznych przez
lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim a kosztem refundowanym
przez ministra właściwego do spraw zdrowia pokrywa podmiot leczniczy, w którym lekarz
odbył dyżur medyczny.
Art. 16j.
1.
Rezydentura jest przyznawana i finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem.
1a.
W roku 2012 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków Funduszu Pracy.
1b.
W roku 2013 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków Funduszu Pracy.
1c.
W roku 2014 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków Funduszu Pracy.
1d.
W roku 2015 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków budżetu państwa do wysokości 60,75 mln zł oraz ze środków Funduszu Pracy.
1e.
W roku 2016 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków budżetu państwa do wysokości 182 943 tys. zł oraz ze środków Funduszu Pracy.
1f.
W roku 2017 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków Funduszu Pracy.
1g.
W roku 2018 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków Funduszu Pracy.
1h.
W roku 2019 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
1i.
W roku 2020 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia
ze środków Funduszu Pracy.
2.
Środki przeznaczone na finansowanie rezydentur, obejmujące:
1)
wynagrodzenia zasadnicze lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim
ustalone zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5, z uwzględnieniem ust.
2b,
2)
wynagrodzenia za dyżury medyczne pełnione przez lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne
w trybie rezydenckim w ramach programu specjalizacji w wysokości nieprzekraczającej
stawki określonej w art. 1511 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przy czym normalne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 1511 § 1 ust. 1 tej ustawy, oznacza wynagrodzenie zasadnicze, o którym mowa w pkt 1,
3)
składki na ubezpieczenie społeczne, płatne przez podmiot prowadzący szkolenie specjalizacyjne
zatrudniający lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim,
zwany dalej „podmiotem prowadzącym rezydenturę”, naliczone od wynagrodzeń, o których
mowa w pkt 1, 2 i 8,
4)
składki na Fundusz Pracy naliczone od wynagrodzeń, o których mowa w pkt 1, 2 i 8,
5)
składki na Fundusz Emerytur Pomostowych naliczone od wynagrodzeń, o których mowa w
pkt 1, 2 i 8, w przypadku gdy są one płacone przez podmiot prowadzący rezydenturę,
6)
wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne
w trybie rezydenckim, przy czym podstawę do jego wyliczenia stanowi wyłącznie wynagrodzenie
zasadnicze, o którym mowa w pkt 1,
7)
wynagrodzenia lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim
za czas niezdolności do pracy, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przy czym do podstawy wymiaru przyjmuje się wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze tego
lekarza, o którym mowa w pkt 1,
8)
w uzasadnionych przypadkach - ekwiwalent za niewykorzystany przez lekarza odbywającego
szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim urlop wypoczynkowy, przy czym podstawę
do wyliczenia ekwiwalentu stanowi wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze, o którym mowa
w pkt 1
- minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie wniosków podmiotów prowadzących
rezydenturę.
2a.
Składanie wniosków, o których mowa w ust. 2, oraz ich realizacja odbywa się w Systemie
Informatycznym Rezydentur, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie
zdrowia, zwanym dalej „SIR”.
2aa.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, podmiot prowadzący rezydenturę składa w SIR w terminie
do 15 dnia każdego miesiąca.
2ab.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, obejmuje faktycznie dokonane przez podmiot prowadzący
rezydenturę wypłaty za okres poprzedzający miesiąc, w którym podmiot prowadzący rezydenturę
składa wniosek, wyłącznie z tytułów określonych w ust. 2.
2ac.
Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje środki wykazane we wniosku na wskazany
w SIR rachunek bankowy podmiotu prowadzącego rezydenturę w terminie 7 dni od daty
zatwierdzenia wniosku w SIR, z uwzględnieniem środków dotychczas przekazanych do tego
podmiotu.
2ad.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości we wniosku, który został już złożony i zrealizowany,
podmiot prowadzący rezydenturę jest obowiązany do niezwłocznego złożenia korekty wniosku.
Korekta wniosku polega na ponownym złożeniu wniosku w SIR. Przepisy ust. 2ab i 2ac
stosuje się odpowiednio.
2ae.
Jeżeli korekta, o której mowa w ust. 2ad, dotyczy wniosku złożonego i zrealizowanego
w latach poprzednich, to w przypadku, gdy korekta polega na:
1)
zmniejszeniu kwoty wniosku, podmiot prowadzący rezydenturę jest obowiązany do zwrotu
środków na rachunek bankowy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia
wskazany w SIR w terminie 7 dni od daty złożenia korekty wniosku w SIR;
2)
zwiększeniu kwoty wniosku, minister właściwy do spraw zdrowia - po zatwierdzeniu korekty
wniosku w SIR - dokonuje przekazania środków wynikających z tej korekty.
2af.
W przypadku zwrotu środków, o którym mowa w ust. 2ae pkt 1, po terminie tam określonym,
podmiot prowadzący rezydenturę jest obowiązany do zapłacenia odsetek ustawowych za
każdy dzień opóźnienia.
2ag.
Podmiot prowadzący rezydenturę jest obowiązany do bieżącego przekazywania w SIR następujących
informacji:
1)
imię i nazwisko lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim;
2)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego
tożsamość lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim;
3)
numer prawa wykonywania zawodu lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie
rezydenckim;
4)
specjalizacja oraz postępowanie kwalifikacyjne, w wyniku którego lekarz odbywający
szkolenie specjalizacyjne został zakwalifikowany do jej odbywania w trybie rezydenckim;
5)
okres zatrudnienia lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim
w podmiocie prowadzącym rezydenturę;
6)
data złożenia i cofnięcia deklaracji, o której mowa w ust. 2c;
7)
powody i okresy absencji w pracy lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w
trybie rezydenckim;
8)
powody i okresy zmniejszenia wymiaru czasu pracy lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne
w trybie rezydenckim;
9)
powody i okresy niepełnienia dyżurów medycznych przez lekarza odbywającego szkolenie
specjalizacyjne w trybie rezydenckim przewidzianych w programie specjalizacji;
10)
data i przyczyna rozwiązania umowy o pracę z lekarzem odbywającym szkolenie specjalizacyjne
w trybie rezydenckim;
11)
okres rozliczeniowy przyjęty w podmiocie prowadzącym rezydenturę;
12)
wysokość składki na ubezpieczenie wypadkowe, ustalonej dla podmiotu prowadzącego rezydenturę;
13)
numer rachunku bankowego podmiotu prowadzącego rezydenturę, na który minister właściwy
do spraw zdrowia ma przekazywać środki na realizację wniosków;
14)
inne dane mające wpływ na okres trwania rezydentury lub wysokość wydatków, o których
mowa w ust. 2, ponoszonych przez podmiot prowadzący rezydenturę.
2b.
Lekarz albo lekarz dentysta odbywający szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim
może zobowiązać się do wykonywania odpowiednio zawodu lekarza albo lekarza dentysty
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w podmiocie wykonującym działalność leczniczą,
który udziela świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w
łącznym okresie 2 lat z 5 kolejnych lat przypadających od dnia uzyskania potwierdzenia
zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, w
łącznym wymiarze czasu pracy odpowiadającym co najmniej równoważnikowi jednego etatu,
i otrzymać w zamian wynagrodzenie zasadnicze wyższe niż określone w przepisach wydanych
na podstawie ust. 5 o kwotę:
1)
700 zł miesięcznie, w przypadku szkolenia specjalizacyjnego w priorytetowej dziedzinie
medycyny, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 16g ust. 4;
2)
600 zł miesięcznie, w przypadku szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie medycyny
innej niż priorytetowa.
2ba.
W przypadku osoby, której udzielono kredytu na studia medyczne, o którym mowa w art. 103a ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, która złożyła deklarację, o której mowa w ust. 2c, bieg terminu na spełnienie zobowiązania,
o którym mowa w ust. 2b, rozpoczyna się z dniem:
1)
umorzenia kredytu na studia medyczne, o którym mowa w art. 103d tej ustawy, albo
2)
upływu terminu na spełnienie warunków uprawniających do umorzenia kredytu na studia
medyczne, o którym mowa w art. 103d tej ustawy, albo
3)
uzyskania potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art.
16r ust. 6 pkt 1, w czasie którego otrzymywała zwiększone wynagrodzenie, jeżeli złożyła
oświadczenie, że nie ubiegała się i nie będzie się ubiegać o umorzenie kredytu na
studia medyczne, o którym mowa w art. 103d tej ustawy.
2c.
Deklarację dotyczącą zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b, lekarz składa na piśmie
do podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne zatrudniającego lekarza.
2d.
Deklaracja, o której mowa w ust. 2c, zawiera:
1)
imię (imiona) i nazwisko lekarza;
2)
nazwisko rodowe;
3)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
4)
nazwę specjalizacji;
5)
numer prawa wykonywania zawodu;
6)
oświadczenie lekarza, że zobowiązuje się do wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w podmiocie wykonującym działalność leczniczą, który udziela świadczeń opieki
zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w łącznym okresie dwóch z pięciu
kolejnych lat przypadających od dnia uzyskania potwierdzenia zakończenia szkolenia
specjalizacyjnego, w łącznym wymiarze czasu pracy odpowiadającym co najmniej równoważnikowi
jednego etatu;
7)
zobowiązanie do zapłaty kary określonej zgodnie z ust. 2l;
8)
datę i podpis lekarza składającego deklarację.
2e.
Zwiększone wynagrodzenie zasadnicze przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego
po miesiącu, w którym lekarz złożył deklarację, o której mowa w ust. 2c.
2f.
Podmiot, o którym mowa w ust. 2c, w terminie:
1)
5 dni roboczych od dnia złożenia deklaracji, o której mowa w ust. 2c, przekazuje jej
oryginał do właściwego ze względu na miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego
wojewody;
2)
14 dni od dnia rozwiązania umowy o pracę, o której mowa w art. 16h ust. 1, przesyła
wojewodzie informacje o okresie pobierania zwiększonego wynagrodzenia zasadniczego,
o którym mowa w ust. 2b.
2g.
W przypadku pobierania zwiększonego wynagrodzenia zasadniczego, o którym mowa w ust.
2b, w okresie krótszym niż okres szkolenia specjalizacyjnego, dwuletni okres wykonywania
zawodu, o którym mowa w ust. 2b, ulega proporcjonalnemu skróceniu.
2h.
Wojewoda, który potwierdził zakończenie szkolenia specjalizacyjnego, niezwłocznie
zawiadamia lekarza na piśmie o okresie realizacji zobowiązania, o którym mowa w ust.
2b albo 2g.
2i.
Do okresu szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w ust. 2g, nie wlicza się okresów
nieobecności lekarza w pracy w przypadkach określonych w art. 16l ust. 1 i 2.
2j.
Lekarz, o którym mowa w ust. 2b, jest obowiązany niezwłocznie przekazać wojewodzie,
który potwierdził mu zakończenie szkolenia specjalizacyjnego, pisemną informację o:
1)
okresach i miejscach realizacji zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b albo 2g;
2)
terminie zakończenia realizacji zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b albo 2g;
3)
zamiarze wykonywania zawodu lekarza poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
podmiocie wykonującym działalność leczniczą, w którym realizowane jest zobowiązanie,
oraz każdorazowej jego zmianie.
2k.
Podmioty, w których był zatrudniony lekarz, lub Narodowy Fundusz Zdrowia w przypadku
lekarzy wykonujących zawód w ramach praktyki zawodowej, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, które zawarły z nim umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wystawiają na
wniosek lekarza zaświadczenie, w którym potwierdzają okres oraz wymiar czasu, w którym
udzielał on świadczeń opieki zdrowotnej stanowiących realizację zobowiązania, o którym
mowa w ust. 2b albo 2g. Lekarz jest obowiązany dostarczyć, do właściwego wojewody,
zaświadczenie, o którym mowa w zdaniu pierwszym, w terminie 60 dni od zakończenia
realizacji zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b albo 2g.
2l.
W przypadku niewywiązania się z zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b, lub zaprzestania
realizacji programu specjalizacji, lekarz jest obowiązany do zapłaty kary w wysokości
równej 75% iloczynu liczby miesięcy pobierania zwiększonego wynagrodzenia zasadniczego,
o którym mowa w ust. 2b, oraz kwoty odpowiednio 700 zł, w przypadku gdy lekarz ten
odbywał szkolenie specjalizacyjne w priorytetowej dziedzinie medycyny, o której mowa
w przepisach wydanych na podstawie art. 16g ust. 4, albo 600 zł, w przypadku gdy lekarz
ten odbywał szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie medycyny innej niż priorytetowa.
2m.
Za zaprzestanie realizacji programu specjalizacji nie uznaje się zmiany specjalizacji
wynikającej:
1)
ze zmiany dziedziny, w ramach której odbywa się szkolenie specjalizacyjne, o której
mowa w art. 16ea ust. 3;
2)
z orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 16ea ust. 6, jeżeli lekarz zostanie
ponownie zakwalifikowany do odbywania specjalizacji w innej dziedzinie medycyny oraz
złoży ponownie deklarację, o której mowa w ust. 2c, w terminie nie dłuższym niż po
ogłoszeniu wyników drugiego kolejnego postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa
w art. 16c ust. 7, od dnia skreślenia przez wojewodę lekarza z rejestru lekarzy odbywających
szkolenie specjalizacyjne. Przepisy ust. 2b-2t stosuje się odpowiednio.
2n.
Kara, o której mowa w ust. 2l, ulega zmniejszeniu proporcjonalnie do okresu, w jakim
lekarz wykonywał zawód zgodnie z zobowiązaniem, o którym mowa w ust. 2b albo 2g.
2o.
Kara, o której mowa w ust. 2l, stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze
publicznoprawnym w rozumieniu art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych .
2p.
Zapłaty kary, o której mowa w ust. 2l, należy dokonać na rachunek urzędu obsługującego
właściwego wojewodę, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie nałożenia
kary, o której mowa w ust. 2l. Środki z tego tytułu stanowią dochód budżetu państwa.
2q.
Od decyzji właściwego wojewody w przedmiocie nałożenia kary, o której mowa w ust.
2l, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego wojewody. Do wniosku
tego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji.
2r.
W przypadku zmiany miejsca odbywania specjalizacji wojewoda wraz ze skierowaniem do
kontynuowania specjalizacji przekazuje podmiotowi, do którego kieruje lekarza rezydenta,
kopię złożonej deklaracji, o której mowa w ust. 2c, a w przypadku zmiany miejsca odbywania
szkolenia specjalizacyjnego na miejsce poza terenem województwa przekazuje oryginał
tej deklaracji do wojewody właściwego terytorialnie dla nowego miejsca odbywania specjalizacji.
2s.
Wojewoda, który potwierdził lekarzowi ukończenie szkolenia specjalizacyjnego, sprawuje
nadzór nad realizacją zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b, w tym wydaje decyzję
w przedmiocie nałożenia kary, o której mowa w ust. 2l.
2t.
Lekarz może złożyć rezygnację z pobierania wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2b.
Oświadczenie lekarza o rezygnacji z pobierania wynagrodzenia powoduje odpowiednie
obniżenie wynagrodzenia zasadniczego począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego
po miesiącu, w którym lekarz złożył rezygnację.
3.
Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, otrzymuje zasadnicze
wynagrodzenie miesięczne ustalane przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
4.
Wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 3, podlega
zróżnicowaniu ze względu na:
1)
dziedzinę medycyny, w której lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,
ze szczególnym uwzględnieniem dziedzin uznanych za priorytetowe;
2)
rok odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w ramach rezydentury.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zasadniczego
wynagrodzenia miesięcznego, z podziałem na wynagrodzenie w poszczególnych dziedzinach
medycyny, w których jest odbywane szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,
kierując się koniecznością zapewnienia dostępności świadczeń specjalistycznych dla
pacjentów oraz biorąc pod uwagę wysokość najniższego wynagrodzenia zasadniczego określanego
przepisami ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego
niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych.
6.
Lekarzowi odbywającemu szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim, odbywającemu
staż, o którym mowa w art. 16f ust. 3 pkt 3, w innym powiecie niż powiat, w którym
znajduje się miejsce wykonywania pracy wskazane w umowie o pracę na szkolenie specjalizacyjne,
przysługuje na podstawie tej umowy dodatek do wynagrodzenia zasadniczego w wysokości
16% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
7.
Dodatek, o którym mowa w ust. 6, jest finansowany w ramach środków budżetu państwa
z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.
Art. 16k.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których
jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym.
1a.
W roku 2012 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.
1b.
W roku 2013 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.
1c.
W roku 2014 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.
1d.
W roku 2015 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.
1e.
W roku 2016 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.
1f.
W roku 2017 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.
1g.
W roku 2018 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.
1h.
W roku 2019 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
1i.
W roku 2020 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego
do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.
2.
Środki finansowe na dofinansowanie kosztów związanych ze szkoleniem specjalizacyjnym
są przekazywane na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw zdrowia
a podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne.
3.
W przypadku gdy środki określone w ust. 2 stanowią dla podmiotu prowadzącego szkolenie
specjalizacyjne, będącego przedsiębiorcą, pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, będzie ona udzielana jako pomoc de minimis zgodnie
z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania
art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis .
4.
Minister Obrony Narodowej może w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem,
dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym lekarzy będących żołnierzami
w czynnej służbie wojskowej lub lekarzy zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym
i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej
mu podległej.
Art. 16l.
1.
Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego, z zastrzeżeniem art. 16i ust. 1e, ulega
przedłużeniu o czas nieobecności lekarza w pracy:
1)
w przypadkach przewidzianych w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa;
2)
z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy niż 3
miesiące w okresie trwania szkolenia specjalizacyjnego;
3)
w przypadkach określonych w art. 92, art. 176-179, art. 1823, art. 185, art. 1867 i art. 188 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;
4)
z powodu urlopu bezpłatnego, nie dłuższego niż 2 lata, udzielonego przez pracodawcę
w celu odbycia stażu zagranicznego zgodnego z programem odbywanego szkolenia specjalizacyjnego,
po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji;
5)
z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie
trybu lub miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego;
5a)
w przypadku, o którym mowa w art. 16i ust. 4a;
6)
z powodu przerwy nie dłuższej niż 12 miesięcy wynikającej z realizacji specjalizacji
odbywanej w trybie, o którym mowa w art. 16h ust. 2 pkt 5;
7)
z powodu urlopu bezpłatnego trwającego nie dłużej niż 3 miesiące udzielonego w celu
uczestnictwa w medycznych misjach humanitarnych.
1a.
Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego ulega dodatkowo przedłużeniu o okres urlopu
wypoczynkowego nabytego i niewykorzystanego z powodu nieobecności lekarza z przyczyn
wskazanych w ust. 1.
2.
Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego zostaje dodatkowo przedłużony o okres udzielonego
lekarzowi przez pracodawcę urlopu wychowawczego na zasadach określonych w przepisach
ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
3.
W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu trwania szkolenia
specjalizacyjnego może wyrazić wojewoda, a w odniesieniu do lekarzy odbywających specjalizację
w ramach rezydentury - minister właściwy do spraw zdrowia.
4.
Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących żołnierzami
w czynnej służbie wojskowej, a także lekarzy zatrudnionych w podmiocie leczniczym
utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo komórce lub jednostce
organizacyjnej mu podległej, może być przedłużony dodatkowo przez Ministra Obrony
Narodowej o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oddelegowania
do pełnienia służby w innej jednostce wojskowej lub tymczasowego wykonywania zadań,
które uniemożliwiają realizowanie szkolenia specjalizacyjnego.
4a.
W uzasadnionych przypadkach, innych niż określone w ust. 1, 2 i 4, okres trwania szkolenia
specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej,
a także lekarzy zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez
Ministra Obrony Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej może
być dodatkowo przedłużony przez Ministra Obrony Narodowej.
5.
Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących funkcjonariuszami
w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez
ministra właściwego do spraw wewnętrznych może być przedłużony dodatkowo przez ministra
właściwego do spraw wewnętrznych o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
5a.
W uzasadnionych przypadkach, innych niż określone w ust. 1, 2 i 5, zgodę na dodatkowe
przedłużenie okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego, w stosunku do lekarzy będących
funkcjonariuszami w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych
przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo zatrudnionych na podstawie umowy
o pracę albo umowy cywilnoprawnej, albo pełniących służbę w podmiocie leczniczym utworzonym
przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może wyrazić minister właściwy do
spraw wewnętrznych.
5b.
Informacje o przedłużeniu lekarzowi okresu szkolenia specjalizacyjnego są umieszczane
w SMK przez właściwe podmioty, z dodatkowym wskazaniem:
1)
okresu przedłużenia;
2)
imienia (imion) i nazwiska osoby, której przedłużenie dotyczy;
3)
przedmiotu rozstrzygnięcia;
4)
rodzaju rozstrzygnięcia;
5)
organu przedłużającego.
5c.
Zgoda, o której mowa w ust. 3-5a, na wniosek lekarza złożony nie później niż w terminie
30 dni od dnia rozwiązania umowy zawartej na okres trwania szkolenia specjalizacyjnego
może być wydana również po dniu rozwiązania tej umowy. Okres niezbędny do wydania
zgody zalicza się do okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego.
6.
Lekarz lub właściwy podmiot ma obowiązek poinformować właściwy organ, o którym mowa
w art. 16c ust. 1, o planowanej przez lekarza nieobecności, w szczególności z powodów,
o których mowa w ust. 1, 2, 4-5, trwającej dłużej niż 3 miesiące.
7.
Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 6, lub innej
nieobecności lekarza trwającej dłużej niż 3 miesiące może skierować na okres tej nieobecności
innego lekarza, zakwalifikowanego do odbywania szkolenia specjalizacyjnego, do odbywania
tego szkolenia w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, biorąc pod uwagę
możliwość odbycia przez niego części lub całości programu specjalizacji oraz możliwość
wykorzystania miejsc szkoleniowych.
8.
Skierowania, o którym mowa w ust. 7, dokonuje się za pomocą SMK.
9.
Za zgodą kierownika specjalizacji lekarz odbywający specjalizację w trybie rezydenckim
i pozarezydenckim może wnioskować do kierownika podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne
o skrócenie okresu przedłużenia, o którym mowa w ust. 1-3, z wyłączeniem orzeczeń
lekarskich o niezdolności do pracy z powodu choroby, nie więcej niż o 30 dni kalendarzowych.
Kierownik podmiotu niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw zdrowia o skróceniu
okresu przedłużenia.
Art. 16m.
1.
Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne pod kierunkiem lekarza zatrudnionego na podstawie
umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej albo wykonującego zawód na podstawie stosunku
służby w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, wyznaczonego przez kierownika
tego podmiotu, zwanego dalej „kierownikiem specjalizacji”.
1a.
Kierownik specjalizacji, z zastrzeżeniem ust. 1d, otrzymuje dodatek do wynagrodzenia
w wysokości 500 zł miesięcznie brutto w przypadku nadzorowania szkolenia jednego lekarza
szkolącego się pod jego kierunkiem albo 1000 zł miesięcznie brutto w przypadku nadzorowania
szkolenia więcej niż jednego lekarza szkolącego się pod jego kierunkiem, z wyłączeniem
okresu nieobecności, o którym mowa w art. 16l ust. 1, 2 i 4. W przypadku skierowania
do odbycia modułu podstawowego dodatek do wynagrodzenia otrzymuje lekarz pełniący
funkcję kierownika specjalizacji w jednostce uprawnionej do prowadzenia szkolenia
specjalizacyjnego w module podstawowym. Nie nalicza się dodatku do wynagrodzenia za
okres dłuższy niż 30 kolejnych dni braku sprawowania przez kierownika specjalizacji
bezpośredniego nadzoru nad lekarzem odbywającym szkolenie specjalizacyjne.
1b.
Środki przeznaczone na finansowanie dodatku, o którym mowa w ust. 1a, są przekazywane
z budżetu państwa z części pozostającej w dyspozycji wojewody na podstawie umowy zawartej
między wojewodą a kierownikiem podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne. Umowa
ta określa wysokość i przeznaczenie środków oraz sposób ich rozliczania.
1c.
Środki przeznaczone na finansowanie dodatku, o którym mowa w ust. 1a, kierownik podmiotu
prowadzącego szkolenie specjalizacyjne przekazuje na podstawie umowy, o której mowa
w ust. 1, zawartej z kierownikiem specjalizacji albo lekarzem pełniącym funkcję kierownika
specjalizacji w jednostkach uprawnionych do szkolenia specjalizacyjnego w module podstawowym.
1d.
Minister Obrony Narodowej może finansować kierownikowi specjalizacji albo lekarzowi
pełniącemu funkcję kierownika specjalizacji dodatek, o którym mowa w ust. 1a, z budżetu
państwa, z części pozostającej w jego dyspozycji. Środki przeznaczone na ten cel są
przekazywane na podstawie umowy zawartej między Ministrem Obrony Narodowej a kierownikiem
podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne. Umowa ta określa wysokość i przeznaczenie
środków oraz sposób ich rozliczania.
1e.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych może finansować kierownikowi specjalizacji
albo lekarzowi pełniącemu funkcję kierownika specjalizacji dodatek, o którym mowa
w ust. 1a, z budżetu państwa, z części pozostającej w jego dyspozycji. Środki przeznaczone
na ten cel są przekazywane na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych a kierownikiem podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.
Umowa ta określa wysokość i przeznaczenie środków oraz sposób ich rozliczania.
2.
Kierownikiem specjalizacji może być lekarz posiadający II stopień specjalizacji lub
tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny będącej przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego,
a w uzasadnionych przypadkach w pokrewnej dziedzinie medycyny.
3.
Lekarz odbywa staż kierunkowy pod kierunkiem lekarza posiadającego II stopień specjalizacji
lub tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny wyznaczonego przez kierownika jednostki
realizującej staż kierunkowy, który wyraził zgodę na pełnienie tej funkcji, zwanego
dalej „kierownikiem stażu”.
4.
Kierownik specjalizacji oraz kierownik stażu mogą prowadzić jednocześnie szkolenie
specjalizacyjne nie więcej niż trzech lekarzy, a w uzasadnionych potrzebami kadrowymi
przypadkach, za zgodą konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny - czterech
lekarzy.
5.
Kierownik specjalizacji jednocześnie może dodatkowo kierować stażem kierunkowym nie
więcej niż dwóch lekarzy.
6.
Kierownik specjalizacji jest odpowiedzialny za ustalanie i przekazanie lekarzowi,
za pomocą SMK, szczegółowego planu szkolenia specjalizacyjnego, w tym obejmującego
miejsce odbywania kursów i staży kierunkowych, w sposób zapewniający realizację programu
specjalizacji na okres trwania poszczególnych modułów szkolenia specjalizacyjnego.
Kierownik specjalizacji niezwłocznie aktualizuje szczegółowy plan szkolenia w przypadku
braku możliwości realizacji poszczególnych elementów szkolenia w uprzednio ustalonych
terminach.
6a.
Kierownik specjalizacji potwierdza, za pomocą SMK, realizację przez lekarza odbywającego
szkolenie specjalizacyjne pogrupowanych według programu specjalizacji elementów szkolenia
specjalizacyjnego.
6b.
Szczegółowy plan szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w ust. 6, stanowi dla
dyrektora CMKP podstawę do koordynacji i organizacji kursów, o których mowa w art.
16f ust. 3 pkt 2.
7.
Kierownik specjalizacji sprawuje nadzór nad realizacją programu specjalizacji przez
lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne. W ramach sprawowanego nadzoru kierownik
specjalizacji, a w odniesieniu do pkt 2-4 lekarz kierujący stażem kierunkowym:
1)
ustala, za pomocą SMK, szczegółowy plan szkolenia specjalizacyjnego;
1a)
weryfikuje roczny plan szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z aktualizacją programu,
o której mowa w art. 16f ust. 4, w zakresie, w jakim nie został on zrealizowany przez
lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne;
2)
konsultuje i ocenia proponowane i wykonywane przez lekarza badania diagnostyczne i
ich interpretację, rozpoznania choroby, sposoby leczenia, rokowania i zalecenia dla
pacjenta;
3)
prowadzi nadzór nad wykonywaniem przez lekarza zabiegów diagnostycznych, leczniczych
i rehabilitacyjnych objętych programem specjalizacji do czasu nabycia przez lekarza
umiejętności samodzielnego ich wykonywania;
4)
uczestniczy w wykonywanym przez lekarza zabiegu operacyjnym albo stosowanej metodzie
leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko dla pacjenta, do czasu nabycia
przez lekarza umiejętności samodzielnego ich wykonywania lub stosowania;
5)
wystawia opinię zawodową, w tym dotyczącą uzdolnień i predyspozycji zawodowych, umiejętności
manualnych, stosunku do pacjentów i współpracowników, zdolności organizacyjnych i
umiejętności pracy w zespole;
6)
wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego
do spraw wewnętrznych o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza, który
nie realizuje programu specjalizacji;
7)
wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego
do spraw wewnętrznych o przedłużenie czasu trwania szkolenia specjalizacyjnego;
8)
potwierdza, za pomocą SMK, zrealizowanie rocznych planów szkolenia specjalizacyjnego
oraz całości szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji.
7a.
W przypadku nieobecności kierownika specjalizacji zadanie określone w ust. 7 pkt 8
wykonuje kierownik jednostki akredytowanej prowadzącej szkolenie specjalizacyjne.
7b.
Kierownik podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne monitoruje zgodność odbywanego
przez lekarza w tym podmiocie szkolenia specjalizacyjnego z zakresem programu specjalizacji
w danej dziedzinie medycyny.
8.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika
specjalizacji, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem o uznanie za równoważne
ze zrealizowaniem elementów programu specjalizacji stażu szkoleniowego, obejmującego
szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych,
a także staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych odbytych za granicą lub w kraju,
w podmiotach prowadzących szkolenie specjalizacyjne, i ewentualne skrócenie okresu
odbywanego szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli okres od dnia ich ukończenia do dnia
rozpoczęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego nie jest dłuższy niż 5 lat.
9.
(uchylony)
10.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika
specjalizacji, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem o uznanie do okresu odbywania
szkolenia specjalizacyjnego, stażu szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie
w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych
lub kursów szkoleniowych zrealizowanych za granicą w okresie aktualnie odbywanego
szkolenia specjalizacyjnego.
11.
Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarz zatrudniony w
podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo
komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej, odbywający specjalizację, po uzyskaniu
opinii kierownika specjalizacji oraz konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub
dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z
obronnością kraju w czasie wojny i pokoju, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem
o uznanie części okresu odbywania specjalizacji w zakresie odpowiedniego modułu, w
przypadku gdy pełnił służbę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem
że charakter tej służby, w tym uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie zabiegów
i procedur medycznych, odpowiadał właściwemu programowi specjalizacji.
12.
Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze
decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8, za równoważne ze zrealizowaniem części
programu specjalizacji i skrócić lekarzowi okres odbywania tego szkolenia o okres
wskazany w opinii zespołu, jednak nie więcej niż o 1/2 okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego
lub modułów, o których mowa w art. 16 ust. 2.
13.
Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze
decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8 i 10, za równoważne ze zrealizowaniem
części programu specjalizacji.
13a.
Decyzje, o których mowa w ust. 12 i 13, zamieszcza się w SMK i dodatkowo podaje w
nim:
1)
datę decyzji;
2)
imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;
3)
przedmiot decyzji;
4)
rodzaj rozstrzygnięcia;
5)
organ wydający decyzję.
13b.
W decyzjach, o których mowa w ust. 12 i 13, określa się liczbę dni roboczych wraz
z proporcjonalną liczbą dni urlopu wypoczynkowego dla tego okresu, o którą ulega skróceniu
szkolenie specjalizacyjne, z zastrzeżeniem art. 16ma.
14.
W skład zespołu, o którym mowa w ust. 12 i 13, wchodzą:
1)
konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny albo odpowiednio konsultant
krajowy w dziedzinie lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa
związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju lub konsultant wojskowej
służby zdrowia;
2)
kierownik specjalizacji;
3)
przedstawiciel towarzystwa naukowego lub instytutu badawczego właściwych dla danej
dziedziny medycyny;
4)
przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie
medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.
15.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii lekarz odbywający
szkolenie specjalizacyjne może zostać skierowany przez:
1)
wojewodę do pracy przy zwalczaniu epidemii na podstawie art. 47 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób
zakaźnych u ludzi do podmiotu, w którym odbywa szkolenie specjalizacyjne albo do innego podmiotu, albo
2)
pracodawcę do realizacji innych zadań niż wynikające z umowy, na podstawie której
odbywa szkolenie specjalizacyjne, jeżeli nie zostanie wydana decyzja, o której mowa
w pkt 1.
16.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, który został skierowany na podstawie
ust. 15 do wykonywania pracy innej niż wynikająca z umowy, na podstawie której odbywa
szkolenie specjalizacyjne, wykonuje pracę pod nadzorem lekarza specjalisty wyznaczonego
przez kierownika jednostki, do której został skierowany. Lekarz specjalista nadzorujący
pracę lekarza w trakcie szkolenia specjalizacyjnego nabywa odpowiednie uprawnienia
kierownika specjalizacji, o których mowa w ust. 7.
17.
Na wniosek lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne dyrektor CMKP może uznać,
w drodze decyzji, okres, w którym lekarz ten nie realizował programu specjalizacji,
za równoważny z realizowaniem tego programu, jeżeli w okresie tym realizował zadania,
o których mowa w ust. 15.
18.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, któremu odwołano kurs specjalizacyjny
w związku ze stanem zagrożenia epidemicznego lub stanem epidemii, jest zwolniony z
obowiązku realizacji tego kursu, jeżeli:
1)
realizacja tego kursu wymaga przedłużenia szkolenia specjalizacyjnego o okres dłuższy
niż 3 miesiące oraz
2)
zrealizował wszystkie inne kursy objęte programem specjalizacji.
18a.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, który w związku ze stanem zagrożenia
epidemicznego lub stanem epidemii nie może realizować szkolenia specjalizacyjnego
w sposób zgodny z programem szkolenia specjalizacyjnego, jest zwolniony z obowiązku
wykonania i udokumentowania procedur medycznych objętych danym programem szkolenia
specjalizacyjnego, jeżeli:
1)
do wykonania danej procedury w liczbie przewidzianej w programie specjalizacji konieczne
jest przedłużenie szkolenia specjalizacyjnego oraz
2)
kierownik specjalizacji potwierdzi w EKS, że lekarz posiada umiejętność wykonywania
danej procedury, oraz
3)
wykonał daną procedurę co najmniej w liczbie stanowiącej połowę liczby, w jakiej procedura
ta powinna być wykonana zgodnie z programem szkolenia specjalizacyjnego.
19.
Przepisy ust. 15-18a stosuje się odpowiednio do lekarza będącego żołnierzem w czynnej
służbie wojskowej.
20.
Lekarz, któremu kierownik specjalizacji zaliczył szkolenie specjalizacyjne, zawiadamia,
w terminie 7 dni od dnia zaliczenia szkolenia, kierownika jednostki szkolącej oraz
właściwego wojewodę, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych
o zakończeniu tego szkolenia.
21.
EKS lekarza, który zakończył szkolenie specjalizacyjne i któremu kierownik specjalizacji
zaliczył szkolenie specjalizacyjne, przekazuje się, za pomocą SMK, do właściwego wojewody,
Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych w terminie
30 dni od dnia zaliczenia szkolenia.
Art. 16ma.
Skrócenie okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego spełniającego minimalne wymogi
kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej nie może obejmować więcej niż
1/2 minimalnego czasu trwania danego programu specjalizacji określonego w przepisach
Unii Europejskiej.
Art. 16n.
1.
Lekarzowi, który posiada tytuł specjalisty uzyskany poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, niepodlegający uznaniu za równoważny na podstawie przepisów, o których mowa
w art. 16a i 16b, minister właściwy do spraw zdrowia uznaje tytuł specjalisty za równoważny
z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały spełnione łącznie
następujące warunki:
1)
lekarz posiada prawo wykonywania zawodu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
czas trwania szkolenia specjalizacyjnego odbytego za granicą odpowiada czasowi trwania
szkolenia specjalizacyjnego określonemu w programie specjalizacji w Rzeczypospolitej
Polskiej;
3)
program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych,
sposób potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności odpowiada w istotnych elementach
określonemu programowi specjalizacji w Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
sposób i tryb złożenia egzaminu lub innej formy potwierdzenia uzyskanej wiedzy i umiejętności
odpowiada złożeniu przez lekarza PES w Rzeczypospolitej Polskiej.
1a.
Dyrektor CMKP wykonuje w imieniu ministra właściwego do spraw zdrowia zadania tego
ministra w odniesieniu do czynności określonych w ust. 4a i 8 jako organ prowadzący
postępowanie.
2.
Lekarz, o którym mowa w ust. 1, występuje z wnioskiem o uznanie tytułu specjalisty
do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem dyrektora CMKP. Dyrektor
CMKP informuje ministra właściwego do spraw zdrowia o wpłynięciu tego wniosku.
3.
Do wniosku dołącza się oryginał albo kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem:
1)
prawa wykonywania zawodu;
2)
dokumentu potwierdzającego uprawnienie do wykonywania zawodu lekarza w kraju, w którym
lekarz uzyskał tytuł specjalisty;
3)
dokumentu o nadaniu tytułu specjalisty;
4)
dokumentu zawierającego informacje o miejscu odbycia szkolenia specjalizacyjnego,
czasie jego trwania i programie specjalizacji;
5)
dokumentu zawierającego informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu lub innej
formie potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;
6)
dokumentu zawierającego informacje o miejscu, czasie trwania i rodzaju czynności zawodowych
wykonywanych po uzyskaniu tytułu specjalisty.
4.
Wniosek podlega weryfikacji pod kątem kompletności złożonych dokumentów dokonywanej
przez CMKP oraz ocenie merytorycznej dokonywanej przez zespół ekspertów powołany przez
dyrektora CMKP.
4a.
W przypadku stwierdzenia niekompletności wniosku dyrektor CMKP wzywa wnioskodawcę
do jego uzupełnienia w terminie wskazanym w wezwaniu, pod rygorem pozostawienia wniosku
bez rozpoznania. O pozostawieniu wniosku bez rozpoznania dyrektor CMKP informuje ministra
właściwego do spraw zdrowia.
5.
W skład zespołu, o którym mowa w ust. 4, wchodzą lekarze posiadający tytuł specjalisty
w danej dziedzinie medycyny:
1)
konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny lub jego przedstawiciel albo
odpowiednio konsultant krajowy w dziedzinie lub dziedzinach medycyny związanych z
realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i
pokoju lub konsultant wojskowej służby zdrowia;
2)
dwaj lekarze posiadający tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego;
3)
przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający co najmniej stopień naukowy doktora
habilitowanego;
4)
przedstawiciel towarzystwa naukowego lub instytutu badawczego właściwych dla danej
dziedziny medycyny.
6.
Zespół zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał, chyba
że nie został złożony żaden wniosek.
7.
Jeżeli na podstawie przedstawionych przez lekarza dokumentów zespół stwierdzi, że
czas trwania szkolenia lub formy nabywania wiedzy i umiejętności praktycznych nie
odpowiadają w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej specjalności w
Rzeczypospolitej Polskiej, ocena merytoryczna wydawana przez zespół jest negatywna
albo zawiera wskazanie do odbycia stażu uzupełniającego, z uwzględnieniem czasu trwania
i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem podmiotu prowadzącego szkolenie
specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien być odbyty.
8.
Na podstawie oceny merytorycznej dyrektor CMKP w terminie 14 dni wydaje opinię, która
wraz z aktami jest niezwłocznie przekazywana do ministra właściwego do spraw zdrowia.
9.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji, uznaje albo odmawia uznania
tytułu specjalisty uzyskanego za granicą za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej
Polskiej.
10.
W przypadku gdy ocena merytoryczna zawiera wskazanie do odbycia stażu uzupełniającego,
dyrektor CMKP kieruje lekarza do odbycia tego stażu, z uwzględnieniem czasu trwania
i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem podmiotu prowadzącego szkolenie
specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien być odbyty, z uwzględnieniem
miejsca zamieszkania wnioskodawcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
11.
Staż uzupełniający nie może trwać dłużej niż 3 lata.
12.
Lekarz odbywa staż uzupełniający w ramach płatnego urlopu szkoleniowego, umowy o pracę
na czas określony w celu odbycia stażu uzupełniającego albo umowy cywilnoprawnej o
odbycie stażu uzupełniającego, zawartej ze wskazanym podmiotem prowadzącym szkolenie
specjalizacyjne, na warunkach określonych w umowie.
13.
Staż uzupełniający kończy się uzyskaniem opinii zawodowej, wystawionej przez kierownika
właściwej komórki organizacyjnej podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne,
którą przekazuje się niezwłocznie do dyrektora CMKP.
14.
Po otrzymaniu opinii zawodowej, o której mowa w ust. 13, dyrektor CMKP w terminie
7 dni przekazuje tę opinię wraz z aktami sprawy do ministra właściwego do spraw zdrowia.
Na podstawie opinii zawodowej minister właściwy do spraw zdrowia wydaje decyzję, w
której uznaje tytuł specjalisty za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej
Polskiej albo odmawia uznania tego tytułu.
15.
Decyzje, o których mowa w ust. 9 i 14, zamieszcza się w SMK i dodatkowo podaje w nim:
1)
datę decyzji;
2)
imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;
3)
obywatelstwo osoby, której decyzja dotyczy;
4)
państwo uzyskania tytułu specjalisty;
5)
przedmiot decyzji;
6)
rodzaj rozstrzygnięcia;
7)
organ wydający decyzję.
Art. 16o.
1.
Lekarz nie może realizować lub kontynuować szkolenia specjalizacyjnego w przypadku:
1)
zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza albo zakazu wykonywania zawodu lekarza;
2)
ograniczenia lekarza w wykonywaniu określonych czynności medycznych, objętych programem
specjalizacji;
3)
niepodjęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w okresie 3 miesięcy od dnia
wskazanego jako dzień rozpoczęcia tego szkolenia na skierowaniu wystawionym przez
organ kierujący do odbycia szkolenia, z przyczyn leżących po stronie lekarza;
4)
zaprzestania przez lekarza odbywania szkolenia specjalizacyjnego;
5)
przerwania lekarzowi szkolenia specjalizacyjnego na wniosek kierownika specjalizacji
po uzyskaniu opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny
lub konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny lub dziedzinach medycyny związanych
z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny
i pokoju oraz właściwej okręgowej izby lekarskiej;
6)
upływu okresu, w którym był obowiązany ukończyć szkolenie specjalizacyjne;
7)
nieprzedłożenia dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty” w okresie miesiąca od dnia wydania zaświadczenia, o którym
mowa w art. 16c ust. 18.
1a.
Przez zaprzestanie przez lekarza odbywania szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa
w ust. 1 pkt 4, należy rozumieć faktyczne zaprzestanie przez lekarza realizacji programu
specjalizacji, zgodnie z rocznym szczegółowym planem szkolenia specjalizacyjnego,
o którym mowa w art. 16m ust. 6, lub nieuzupełnianie wpisów, za pomocą SMK, w EKS
przez lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne, w okresie 12 miesięcy od dnia
dokonania ostatniego wpisu, z przyczyn leżących po stronie lekarza.
2.
Właściwy podmiot jest obowiązany do powiadomienia za pomocą SMK odpowiednio wojewody,
Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych o zaistnieniu
okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5.
3.
(uchylony)
4.
Odpowiednio wojewoda, Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych
wydaje decyzję o skreśleniu lekarza z rejestru lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne,
zwanego dalej „rejestrem”, na podstawie:
1)
powiadomienia przez właściwy podmiot o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w
ust. 1 pkt 1-4, lub informacji o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w ust. 1
pkt 1-4, przez inne uprawnione podmioty;
2)
wniosku kierownika specjalizacji o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego po uzyskaniu
przez wojewodę, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych
opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta
w danej dziedzinie medycyny lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań
państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju oraz właściwej
okręgowej izby lekarskiej;
3)
informacji potwierdzających zaistnienie okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt
6 i 7, z przyczyn leżących po stronie lekarza.
5.
Decyzję, o której mowa w ust. 4, zamieszcza się w SMK i dodatkowo podaje w nim:
1)
datę decyzji;
2)
imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;
3)
przedmiot decyzji;
4)
rodzaj rozstrzygnięcia;
5)
organ wydający decyzję.
6.
Do decyzji, o której mowa w ust. 4, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. O decyzji podmioty, o których mowa w ust. 4, powiadamiają lekarza również na piśmie.
Art. 16oa.
1.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w danej dziedzinie medycyny ma obowiązek:
1)
realizowania szkolenia specjalizacyjnego, w tym pełnienia dyżurów medycznych, zgodnie
z programem specjalizacji, o którym mowa w art. 16f ust. 3;
2)
utrzymywania stałej współpracy z kierownikiem specjalizacji;
3)
udzielania świadczeń opieki zdrowotnej pod nadzorem kierownika specjalizacji lub innego
lekarza specjalisty właściwego ze względu na zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych
do czasu wydania opinii przez kierownika specjalizacji o możliwości samodzielnego
udzielania przez niego świadczeń zdrowotnych lub po zaliczeniu PEM;
4)
bieżącego wypełniania EKS.
2.
Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w danej dziedzinie medycyny ma prawo do:
1)
udzielania samodzielnie świadczeń zdrowotnych po uzyskaniu pisemnej pozytywnej opinii
kierownika specjalizacji lub kierownika stażu, w tym do:
a)
samodzielnego stosowania metod diagnostycznych i leczniczych,
b)
wydawania zleceń lekarskich,
c)
wydawania skierowań na badania laboratoryjne oraz inne badania diagnostyczne,
d)
prowadzenia dokumentacji medycznej,
e)
udzielania informacji o stanie zdrowia pacjenta,
f)
zlecania wykonania czynności pielęgnacyjnych,
g)
stwierdzania zgonu,
h)
wystawiania recept,
i)
wydawania orzeczeń lekarskich,
j)
pełnienia dyżurów medycznych;
2)
płatnego urlopu szkoleniowego, o którym mowa w art. 16h ust. 2 pkt 2, 3 i 5, art. 16pc i art. 16s ust. 2;
3)
samokształcenia realizowanego w ramach szkolenia specjalizacyjnego w wymiarze określonym
w programie szkolenia specjalizacyjnego;
4)
doskonalenia zawodowego.
Art. 16p.
1.
Rejestr jest prowadzony przez CMKP, za pomocą SMK, z wykorzystaniem danych niezwłocznie
zamieszczanych w SMK bezpośrednio przez wojewodów, Ministra Obrony Narodowej i ministra
właściwego do spraw wewnętrznych.
2.
Rejestr jest prowadzony w systemie ewidencyjno-informatycznym, według określonego
układu danych:
1)
numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków:
a)
dwucyfrowy symbol województwa będący pierwszym członem identyfikatora jednostek podziału
terytorialnego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 49 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej ,
b)
czteroznakowy kod specjalizacji, zgodnie z wykazem kodów specjalizacji określonym
w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 2,
c)
siedmiocyfrowy numer „Prawa wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawa wykonywania zawodu
lekarza dentysty”;
2)
imię (imiona) i nazwisko lekarza;
3)
adres miejsca zamieszkania lekarza;
4)
miejsce i data urodzenia w przypadku lekarza cudzoziemca;
5)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwa i numer dokumentu oraz kraj wydania;
6)
obywatelstwo (obywatelstwa);
7)
numer prawa wykonywania zawodu;
8)
numer seryjny, data i podmiot wydający dokument prawa wykonywania zawodu;
9)
posiadane specjalizacje oraz rok ich uzyskania;
10)
numer i data decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawie wyrażenia zgody
na odbywanie specjalizacji przez lekarza cudzoziemca;
11)
tryb odbywania i zasady finansowania szkolenia specjalizacyjnego odbywanego przez
lekarza cudzoziemca;
12)
data postępowania kwalifikacyjnego oraz wynik uzyskany w postępowaniu kwalifikacyjnym;
13)
data skierowania do odbywania szkolenia specjalizacyjnego oraz nazwa organu kierującego;
14)
numer karty szkolenia specjalizacyjnego albo EKS;
15)
nazwa i adres jednostki organizacyjnej oraz nazwa komórki organizacyjnej, w której
jest odbywane szkolenie specjalizacyjne, oraz numer księgi rejestrowej w rejestrze
podmiotów wykonujących działalność leczniczą;
16)
imię (imiona) i nazwisko kierownika specjalizacji, posiadana specjalizacja i zajmowane
stanowisko oraz numer prawa wykonywania zawodu;
17)
planowane daty rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego oraz rzeczywiste
daty rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;
18)
data przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki szkolenie
to zostało przedłużone albo skrócone, oraz informacja o kursach zaliczonych w związku
z decyzją, o której mowa w art. 16 ust. 7 lub art. 16m ust. 12 lub 13;
19)
informacja o zrealizowanych przez lekarza kursach objętych programem specjalizacji,
z podaniem nazwy i numeru kursu, daty rozpoczęcia i zakończenia kursu oraz imienia
(imion) i nazwiska, a także posiadanej specjalizacji kierownika naukowego kursu specjalizacyjnego;
20)
informacja o wariancie programu, według którego lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne;
21)
data i wynik PES w zakresie uzyskanej specjalizacji;
22)
adnotacje dotyczące przeniesienia się lekarza w celu odbywania szkolenia specjalizacyjnego
z obszaru innego województwa, przyczyny przeniesienia, nazwa jednostki organizacyjnej,
w której lekarz odbywał dotychczas szkolenie specjalizacyjne, tryb odbywania szkolenia
specjalizacyjnego, nazwisko i imię dotychczasowego kierownika specjalizacji, dotychczasowy
okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;
23)
adnotacje dotyczące zmiany trybu odbywania szkolenia specjalizacyjnego;
24)
adnotacja dotycząca wykreślenia lekarza z rejestru.
3.
Użytkownikami rejestru są:
1)
wojewodowie;
2)
minister właściwy do spraw zdrowia;
3)
Minister Obrony Narodowej;
4)
minister właściwy do spraw wewnętrznych;
5)
Minister Sprawiedliwości.
4.
Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest jawny dla podmiotów, które wykażą interes prawny.
5.
Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności
podmiotów realizujących zadania publiczne.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz
ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób i tryb przekazywania danych, o których mowa w ust. 2,
2)
szczegółowy sposób prowadzenia rejestru oraz sposób udostępniania danych wpisanych
do rejestru
- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa danych oraz funkcjonalności prowadzonego
rejestru.
Art. 16r.
1.
Podmioty, o których mowa w ust. 2, dokonują weryfikacji formalnej odbycia szkolenia
specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji lekarza, który uzyskał potwierdzenie
zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji przez
kierownika specjalizacji.
2.
Podmiotami weryfikującymi odbycie szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem
specjalizacji są:
1)
wojewoda właściwy ze względu na obszar województwa, na terenie którego wnioskodawca
odbywał szkolenie specjalizacyjne;
2)
Minister Obrony Narodowej - w przypadku wnioskodawców będących żołnierzami w czynnej
służbie wojskowej, a także zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym
przez Ministra Obrony Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej;
3)
minister właściwy do spraw wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna
- w przypadku wnioskodawców pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych
utworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
3.
Podmioty, o których mowa w ust. 2, dokonują weryfikacji oraz zwracają się, za pomocą
SMK, do konsultantów wojewódzkich w danej dziedzinie medycyny o merytoryczną weryfikację,
czy wnioskodawca odbył szkolenie specjalizacyjne zgodnie z programem specjalizacji,
w terminie 14 dni od dnia uzyskania przez lekarza potwierdzenia przez kierownika specjalizacji
zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji. Konsultant
wojewódzki dokonuje merytorycznej weryfikacji, za pomocą SMK, w terminie 14 dni od
dnia otrzymania wystąpienia danego podmiotu. W przypadku braku konsultanta wojewódzkiego
lub w przypadku, kiedy konsultant wojewódzki pełni jednocześnie funkcję kierownika
specjalizacji, merytorycznej weryfikacji dokonuje konsultant krajowy w danej dziedzinie
medycyny. Wojewoda może zwrócić się o dodatkową merytoryczną weryfikację do konsultanta
krajowego w danej dziedzinie medycyny.
4.
W przypadku wnioskodawców będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także
zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony
Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej, właściwy konsultant,
o którym mowa w ust. 3, przed dokonaniem weryfikacji, o której mowa w ust. 3, może
zwrócić się o opinię do właściwego konsultanta krajowego w dziedzinie lub dziedzinach
medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością
kraju w czasie wojny i pokoju.
5.
W przypadku niezrealizowania przez wnioskodawcę programu specjalizacji konsultant,
o którym mowa w ust. 3, za pomocą SMK, wskazuje brakujące elementy programu specjalizacji.
6.
Podmioty, o których mowa w ust. 2, niezwłocznie po uzyskaniu informacji od konsultanta,
o którym mowa w ust. 3:
1)
potwierdzają zakończenie szkolenia specjalizacyjnego;
2)
w przypadku, o którym mowa w ust. 5, odmawiają potwierdzenia zakończenia szkolenia
specjalizacyjnego oraz kierują do zrealizowania brakującego elementu programu specjalizacji
i przedłużają okres szkolenia w trybie pozarezydenckim o czas niezbędny do realizacji
tego elementu, uwzględniając okres przerwy wynikającej z procedury weryfikacji realizacji
programu specjalizacji.
7.
Podmioty, o których mowa w ust. 2, zawiadamiają wnioskodawcę o rozstrzygnięciu, o
którym mowa w ust. 6, za pomocą SMK. O odmowie potwierdzenia zakończenia szkolenia
specjalizacyjnego podmioty, o których mowa w ust. 2, powiadamiają wnioskodawcę również
na piśmie. Do doręczenia powiadomienia na piśmie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
8.
W przypadku odmowy potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, wnioskodawca,
w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 6, może
zwrócić się do podmiotu, o którym mowa w ust. 2, o weryfikację rozstrzygnięcia.
9.
W przypadku, o którym mowa w ust. 5, podmioty, o których mowa w ust. 2, dokonują weryfikacji
formalnej odbycia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji,
po zrealizowaniu brakującego elementu programu specjalizacji i potwierdzeniu tego
przez kierownika specjalizacji w EKS. Przepisy ust. 5-8 stosuje się odpowiednio.
10.
Do lekarza, który uzyskał decyzję o dopuszczeniu do PES, wydaną zgodnie z art. 16
ust. 7 albo ust. 9, nie stosuje się przepisów ust. 1-9.
11.
Lekarz, który zakończył szkolenie specjalizacyjne i uzyskał potwierdzenie zakończenia
szkolenia specjalizacyjnego, albo uzyskał decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 7
albo 9, zachowuje uprawnienia, o których mowa w art. 16oa ust. 2 pkt 1 i 4, w okresie
5 lat od dnia potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego albo od dnia wydania
takiej decyzji.
12.
Podmioty, o których mowa w ust. 2, informują dyrektora CEM, za pomocą SMK, o potwierdzeniu
zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza.
Art. 16ra.
1.
Lekarz może złożyć wniosek o zaliczenie PES w całości albo w części, jeżeli złożył
z wynikiem pozytywnym egzamin organizowany przez europejskie towarzystwo naukowe,
który przez ministra właściwego do spraw zdrowia został uznany za równoważny z zaliczeniem
z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz egzaminów
organizowanych przez europejskie towarzystwa naukowe, których złożenie z wynikiem
pozytywnym jest równoważne z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo
w części, oraz wykaz dokumentów potwierdzających złożenie takich egzaminów, mając
na względzie zakres tematyczny tych egzaminów oraz konieczność przedstawienia pełnej
informacji o egzaminach organizowanych przez europejskie towarzystwa naukowe.
3.
Lekarz może uzyskać uznanie egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo
naukowe za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części
po uzyskaniu potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego. Przepisy art.
16r stosuje się odpowiednio.
4.
Lekarz, po uzyskaniu potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, w celu
uznania egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny
z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części składa wniosek do
dyrektora CEM. W przypadku określenia przez ministra właściwego do spraw zdrowia na
podstawie ust. 2 wykazu dokumentów potwierdzających złożenie takich egzaminów, do
wniosku dołącza dokumenty wskazane w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. Dokumenty
te przedstawia się w oryginale albo w kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem.
5.
Dyrektor CEM weryfikuje dokumenty, o których mowa w ust. 4, pod względem formalnym
oraz rozstrzyga o tym, czy są spełnione przesłanki, o których mowa w ust. 3, pozwalające
na uznanie egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny
z całością albo częścią PES. W przypadku stwierdzenia spełnienia przesłanek pozwalających
na uznanie egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny
z całością PES, dyrektor CEM wydaje dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty.
W przypadku stwierdzenia spełnienia przesłanek pozwalających na uznanie egzaminu organizowanego
przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z częścią PES, dyrektor CEM wydaje
zaświadczenie potwierdzające takie uznanie. Dyrektor CEM odmawia uznania egzaminu
organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z całością albo
częścią PES w drodze decyzji. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
6.
Lekarz nie może uzyskać uznania egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo
naukowe za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części,
jeżeli złożył z wynikiem pozytywnym PES odpowiednio w całości albo w części.
7.
Lekarz nie może przystąpić do PES w całości albo w części, jeżeli uzyskał uznanie
egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z zaliczeniem
z wynikiem pozytywnym PES odpowiednio w całości albo w części.
8.
Do spraw, o których mowa w ust. 6 i 7, stosuje się art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania
administracyjnego.
9.
Dyrektor CEM informuje o rozstrzygnięciu w sprawie uznania egzaminu organizowanego
przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym
PES w całości albo w części, za pomocą SMK i dodatkowo podaje w nim:
1)
datę rozstrzygnięcia;
2)
imię (imiona) i nazwisko osoby, której rozstrzygnięcie dotyczy;
3)
przedmiot rozstrzygnięcia;
4)
rodzaj rozstrzygnięcia;
5)
organ wydający rozstrzygnięcie.
Art. 16rb.
1.
Lekarz, który ukończył przedostatni rok szkolenia specjalizacyjnego albo który uzyskał
potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust.
6 pkt 1, oraz lekarz, który uzyskał decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 7 albo 9,
mogą wystąpić do dyrektora CEM z wnioskiem o przystąpienie do PES.
1a.
Kierownik specjalizacji potwierdza ukończenie przedostatniego roku szkolenia specjalizacyjnego
i wydaje, za pomocą SMK, zgodę na przystąpienie do PES.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane:
1)
imię (imiona) i nazwisko;
2)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
3)
adres do korespondencji oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej, jeżeli
wnioskodawca takie posiada;
4)
wskazanie jednostki, w której wnioskodawca odbywał szkolenie specjalizacyjne, jeżeli
dotyczy;
5)
datę wydania decyzji oraz organ wydający decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 7 albo
ust. 9, jeżeli wnioskodawca taką posiada;
6)
nazwę uczelni, którą wnioskodawca ukończył;
7)
informacje o posiadanym prawie wykonywania zawodu: jego numer, data wydania i organ
wydający;
8)
imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy lub stopień naukowy, lub tytuł naukowy kierownika
specjalizacji;
9)
wskazanie podmiotu, o którym mowa w art. 16r ust. 2;
10)
wskazanie dziedziny, w jakiej wnioskodawca zamierza składać PES;
11)
wskazanie części PES, do której zamierza przystąpić wnioskodawca;
12)
informację o posiadanej specjalizacji;
13)
datę i numer zaświadczenia o uznaniu egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo
naukowe za równoważny z częścią PES, jeżeli dotyczy.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się za pomocą SMK.
4.
Opłata, o której mowa w art. 16t ust. 1, jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany
przez CEM, podany za pomocą SMK w trakcie składania wniosku, o którym mowa w ust.
1. Opłata powinna być uiszczona niezwłocznie po złożeniu wniosku, nie później niż
w terminie 5 dni od upływu terminu składania wniosków, o którym mowa w ust. 5. W przypadku
niewniesienia opłaty, o której mowa w art. 16t ust. 1, albo wniesienia jej w wysokości
niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych,
za pomocą SMK lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej pod adresem poczty
elektronicznej wskazanym przez wnioskodawcę we wniosku, o którym mowa w ust. 2. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od
skierowania wezwania dotknięty nim wniosek traktuje się jako niezłożony. O konsekwencji
tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.
5.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie do dnia 31 lipca każdego roku
dla sesji jesiennej albo do dnia 31 grudnia każdego roku dla sesji wiosennej. Do terminu
zgłoszenia nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej złożenie
wniosku w okresie tygodnia przed upływem odpowiednich terminów, terminy te przedłuża
się o czas trwania awarii od momentu usunięcia awarii. Przedłużenie następuje z urzędu
przez operatora systemu.
6.
Dyrektor CEM zawiadamia wnioskodawcę o miejscu i terminie egzaminu oraz nadanym numerze
kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane za pomocą SMK lub środków komunikacji elektronicznej
na adres poczty elektronicznej wskazany przez wnioskodawcę we wniosku, o którym mowa
w ust. 1, nie później niż 14 dni przed terminem danego egzaminu.
7.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister
właściwy do spraw zdrowia może zmienić terminy, o których mowa w ust. 5. W przypadku
nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw
zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia danego
terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Do tych terminów nie stosuje się przepisów
art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Informację o zmianie tych terminów minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza na
swojej stronie internetowej.
Art. 16rc.
1.
CEM organizuje PES dwa razy do roku w miejscach ustalonych przez dyrektora CEM.
2.
PES dla każdej specjalności jest składany w formie egzaminu testowego i egzaminu ustnego,
z zastrzeżeniem ust. 10, w kolejności tych egzaminów ustalonej przez dyrektora CEM,
obejmujących zakres odbytego szkolenia specjalizacyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem
procedur diagnostycznych i leczniczych, z wyłączeniem wykonywania inwazyjnych zabiegów
i procedur medycznych.
3.
W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może, na wniosek dyrektora
CEM, wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu testowego PES dla wszystkich
lekarzy dopuszczonych do PES w danej dziedzinie w określonej sesji egzaminacyjnej,
z zachowaniem egzaminu ustnego, albo zdecydować o przeprowadzeniu PES jeden raz w
roku - z zachowaniem wszystkich jego części, w jednej z sesji egzaminacyjnych.
3a.
Jeżeli w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii przeprowadzenie
egzaminu testowego albo ustnego PES nie będzie możliwe ze względu na bezpieczeństwo
osób biorących udział w tym egzaminie, minister właściwy do spraw zdrowia może w trakcie
sesji egzaminacyjnej podjąć decyzję o odstąpieniu od przeprowadzenia egzaminu testowego
albo ustnego PES w danej dziedzinie w tej sesji z zachowaniem wyłącznie jednej z form
PES.
3b.
Komunikat o odstąpieniu od przeprowadzenia egzaminu testowego albo ustnego PES, o
których mowa w ust. 3a, zamieszcza się na stronie internetowej urzędu obsługującego
ministra właściwego do spraw zdrowia oraz na stronie internetowej CEM.
4.
Testy i pytania testowe opracowuje i ustala CEM w porozumieniu z konsultantem krajowym
właściwym dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku braku takiego konsultanta -
w dziedzinie pokrewnej lub jego przedstawicielem odrębnie dla każdej dziedziny medycyny
oraz na każdą sesję egzaminacyjną.
5.
Nowe pytania testowe i testy oraz zadania i pytania egzaminu ustnego PES są opracowywane,
przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich
osobom innym niż uczestniczące w ich opracowaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu i
przechowywaniu, przeprowadzaniu PES lub sprawującym nadzór nad jego przeprowadzeniem.
6.
Pytania testowe wraz z poprawnymi odpowiedziami po ich wykorzystaniu w danej sesji
egzaminacyjnej są publikowane w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu na
stronie internetowej CEM.
7.
(uchylony)
8.
Zadania i pytania egzaminu ustnego PES mogą być udostępnione wyłącznie osobie przystępującej
do tego egzaminu, na jej wniosek, po ich wykorzystaniu w PES. Dyrektor CEM udostępnia
zadania i pytania egzaminu ustnego w drodze ich okazania w siedzibie CEM. Zakazane
jest wynoszenie poza siedzibę CEM udostępnianych testów i pytań testowych oraz ich
reprodukowanie, kopiowanie jakąkolwiek techniką lub przepisywanie. W przypadku naruszenia
tego zakazu udostępnianie zostaje przerwane. Przebieg udostępniania może być monitorowany
za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.
9.
Dyrektor CEM po uzgodnieniu z konsultantem krajowym w danej dziedzinie medycyny publikuje
w SMK na co najmniej 4 miesiące przed egzaminem zakres merytoryczny PES dla danej
dziedziny wraz z podaniem wykazu źródeł bibliograficznych w języku polskim ze wskazaniem
określonych rozdziałów oraz wytycznych właściwych towarzystw naukowych, na podstawie
których jest weryfikowana poprawność pytań testowych PES.
10.
Zdający, który uzyskał z testu PES co najmniej 75% poprawnych odpowiedzi, zostaje
zwolniony z egzaminu ustnego wchodzącego w skład danego PES.
Art. 16s.
1.
(uchylony)
2.
Lekarzowi przysługuje urlop szkoleniowy w wymiarze 6 dni na przygotowanie się i przystąpienie
do PES. Za czas urlopu szkoleniowego lekarz zachowuje prawo do wynagrodzenia.
3.
Egzamin testowy wchodzący w skład PES polega na rozwiązaniu 120 pytań zawierających
pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko jeden jest prawidłowy. Lekarz może wybrać
tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź lekarz uzyskuje 1 punkt. W przypadku
braku odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.
3a.
Zdający PES w danym terminie może wnieść w trakcie egzaminu albo bezpośrednio po jego
zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenie do
pytania testowego wykorzystanego podczas tego PES. Zastrzeżenie składa się do dyrektora
CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM. W przypadku uznania zgłoszonego zastrzeżenia,
zadanie testowe objęte zastrzeżeniem jest pomijane przy ustalaniu wyniku egzaminu
testowego w stosunku do wszystkich zdających, co odpowiednio obniża liczbę możliwych
do uzyskania punktów. Punkty za zadania unieważnione nie są przyznawane.
4.
Część testową PES uważa się za zaliczoną z wynikiem pozytywnym po uzyskaniu przez
lekarza co najmniej 60% możliwej do uzyskania maksymalnej liczby punktów.
4a.
Przebieg PES może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk,
o czym osoby przystępujące do egzaminu informuje się w zawiadomieniu o egzaminie lub
bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu.
4b.
Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania PES zdający
nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może korzystać
z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie
tego zakazu lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania
zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego.
4c.
W przypadku stwierdzenia, w trakcie egzaminu, naruszenia zakazu, o którym mowa w ust.
4b, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, przewodniczący zespołu egzaminacyjnego,
o którym mowa w art. 16u ust. 5, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje dyskwalifikację
wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziną przerwania egzaminu testowego w protokole
egzaminacyjnym.
4d.
W przypadku stwierdzenia, po zakończeniu egzaminu, na podstawie analizy obrazów zarejestrowanych
za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, o których mowa w ust. 4a, że zdający
naruszył zakaz, o którym mowa w ust. 4b, lub rozwiązał test niesamodzielnie, przewodniczący
Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 16u ust. 1, dokonuje dyskwalifikacji
zdającego i odnotowuje dyskwalifikację wraz ze wskazaniem jej przyczyny w protokole
egzaminacyjnym.
4e.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4d, o dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia na
piśmie zdyskwalifikowanego. Informację o dyskwalifikacji dyrektor CEM zamieszcza również
w SMK.
4f.
O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia właściwego:
1)
okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej, jeżeli lekarz lub lekarz dentysta
jest członkiem okręgowej izby lekarskiej;
2)
okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej wojskowej izby lekarskiej, jeżeli
lekarz lub lekarz dentysta jest członkiem wojskowej izby lekarskiej.
4g.
Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do PES w kolejnej najbliższej sesji egzaminacyjnej
od dnia dyskwalifikacji.
5.
(uchylony)
6.
Lekarz może składać PES po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.
7.
Przy składaniu przez lekarza egzaminu ustnego może być obecny kierownik specjalizacji
jako obserwator.
7a.
W uzasadnionych przypadkach, związanych z wystąpieniem zwiększonego zagrożenia epidemicznego
lub innych okoliczności zagrażających bezpieczeństwu osób uczestniczących w PES, dyrektor
CEM w porozumieniu z przewodniczącym właściwej PKE może zdecydować, że egzamin ustny
PES zostanie przeprowadzony za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej umożliwiających
jednoczesny udział zdającego i wszystkich członków zespołu egzaminacyjnego, zwany
dalej „zdalnym PES”.
7b.
Zdalny PES może być przeprowadzony w siedzibie CEM albo w innym miejscu wskazanym
przez dyrektora CEM w porozumieniu z przewodniczącym zespołu egzaminacyjnego.
7c.
Wojewoda jest obowiązany do współpracy z dyrektorem CEM przy organizacji i przeprowadzaniu
zdalnego PES.
7d.
W trakcie całego czasu trwania zdalnego PES zdający znajduje się pod bezpośrednim
nadzorem pracownika CEM, przewodniczącego zespołu egzaminacyjnego albo przedstawiciela
właściwego wojewody. Do przedstawiciela wojewody stosuje się art. 16u ust. 7 pkt 1
i ust. 8.
7e.
Oprogramowanie służące do przeprowadzenia zdalnego PES jest udostępniane i konfigurowane
przez CEM. Przebieg zdalnego PES jest rejestrowany.
7f.
Zdający jest widziany i słyszany przez wszystkich członków zespołu egzaminacyjnego
bezpośrednio lub za pomocą środków komunikacji, o których mowa w ust. 7a.
7g.
Do zdalnego PES stosuje się odpowiednio przepis ust. 8, z zastrzeżeniem że członkowie
zespołu egzaminacyjnego, podczas całego egzaminu, są widziani i słyszani za pomocą
środków komunikacji, o których mowa w ust. 7a. W przypadku zdalnego PES członkowie
zespołu egzaminacyjnego składają ustne oświadczenia dotyczące wystawionych przez nich
ocen. Oświadczenia te są rejestrowane za pomocą środków komunikacji, o których mowa
w ust. 7a, lub, jeżeli nie ma takiej możliwości, za pomocą oprogramowania dostępnego
na stacjach roboczych członków zespołu egzaminacyjnego.
8.
Egzamin przeprowadza się w obecności co najmniej trzech członków komisji, o której
mowa w art. 16u ust. 1.
9.
PES przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym przez dyrektora CEM
i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
10.
W razie rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PES lub nieprzewidzianych sytuacji
mających wpływ na przeprowadzenie PES dyrektor CEM, na wniosek członka zespołu egzaminacyjnego,
zdającego albo z urzędu, unieważnia PES w całości albo w części, w danym terminie
dla danej dziedziny, dla poszczególnych albo wszystkich zdających.
11.
Unieważnienie PES w całości albo w części następuje wobec osoby, która przystąpiła
do egzaminu, a nie była do tego uprawniona. Przepisu ust. 19 nie stosuje się.
12.
Dyrektor CEM podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie unieważnienia PES w całości albo
jego części w terminie 14 dni od dnia powzięcia informacji o przyczynach uzasadniających
unieważnienie.
13.
O rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 10, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę,
która złożyła wniosek, o którym mowa w ust. 10.
14.
Komunikat o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 10, dyrektor CEM zamieszcza na stronie
internetowej CEM, a lekarzowi, którego egzamin został unieważniony, przekazuje rozstrzygnięcie
w SMK.
15.
Zdający, który wystąpił z wnioskiem, oraz lekarz, któremu unieważniono PES w całości
albo w części, w terminie 7 dni od dnia zamieszczenia informacji o unieważnieniu w
SMK może złożyć na piśmie albo za pośrednictwem ePUAP odwołanie do ministra właściwego
do spraw zdrowia. Odwołanie składa się za pośrednictwem dyrektora CEM. Dyrektor CEM
przekazuje odwołanie wraz ze swoim stanowiskiem ministrowi właściwemu do spraw zdrowia
w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.
16.
Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje ostateczne rozstrzygnięcie w terminie 7
dni od dnia otrzymania odwołania.
17.
Do rozstrzygnięć i postępowania, o których mowa w ust. 10-16, nie stosuje się przepisów
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika i organu, pełnomocnictw,
sposobu obliczania terminów, wydawania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy
oraz sprostowań.
18.
Unieważnienie PES w całości albo w części powoduje, że traktuje się odpowiednio PES
w całości albo jego część jako niebyłą.
19.
Unieważniony egzamin jest powtarzany w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia,
w którym rozstrzygnięcie o unieważnieniu stało się ostateczne. W przypadku unieważnienia
całości PES wszystkie jego części odbywają się w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące
od dnia, w którym rozstrzygnięcie o unieważnieniu stało się ostateczne.
Art. 16t.
1.
W przypadku zgłoszenia do PES po raz trzeci i kolejny lekarz ponosi opłatę w wysokości
nie wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw
bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej
„Monitor Polski”.
2.
Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera dyrektor CEM.
3.
Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.
4.
(uchylony)
4a.
Z opłaty, o której mowa w ust. 1, za kolejne zgłoszenie do PES może zostać zwolniony
lekarz, który w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii
mimo zgłoszenia się do PES nie przystąpił do tego egzaminu.
4b.
W celu uzyskania zwolnienia z opłaty, o którym mowa w ust. 4a, lekarz w terminie 70
dni od dnia, w którym odbył się PES, do którego miał przystąpić, składa do dyrektora
CEM wniosek o zwolnienie z opłaty za kolejne zgłoszenie do PES.
4c.
Do terminu, o którym mowa w ust. 4b, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
5.
Lekarz może przystąpić do PES w okresie 5 lat od dnia potwierdzenia zakończenia szkolenia
specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, albo od dnia wydania decyzji,
o której mowa w art. 16 ust. 7 albo 9.
Art. 16u.
1.
PES jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.
2.
Przewodniczącego i członków PKE powołuje i odwołuje dyrektor CEM spośród osób zaproponowanych
przez konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny, towarzystwo naukowe
właściwe dla danej dziedziny medycyny oraz Naczelną Radę Lekarską.
3.
W skład PKE wchodzą lekarze specjaliści w dziedzinie medycyny objętej PES lub, w uzasadnionych
przypadkach, w pokrewnej dziedzinie medycyny:
1)
przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny
medycyny;
2)
przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej dziedziny
medycyny;
3)
przedstawiciel lub przedstawiciele Naczelnej Rady Lekarskiej.
4.
Do członków PKE stosuje się odpowiednio art. 14b ust. 3 i 6-9.
5.
Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PES w ustalonych miejscach i terminach, wyznacza
spośród członków PKE zespoły egzaminacyjne. Zespół egzaminacyjny składa się co najmniej
z trzech członków PKE, z zachowaniem reprezentacji podmiotów wymienionych w ust. 3.
6.
Do zadań PKE lub wydzielonego spośród jej członków zespołu egzaminacyjnego należy:
1)
przekazanie CEM kart testowych po przeprowadzeniu egzaminu testowego, z zachowaniem
tajności procedury;
2)
dokonywanie oceny egzaminu ustnego;
3)
przekazanie CEM oceny PES oraz innej dokumentacji związanej z przeprowadzonym PES,
nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia PES.
7.
Członkom PKE albo zespołu egzaminacyjnego przeprowadzającego dany PES przysługuje
odpowiednio:
1)
wynagrodzenie za udział w pracach tego zespołu, w wysokości nie wyższej niż 500 złotych
dla przewodniczącego i nie wyższej niż 300 złotych dla członka;
2)
zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;
3)
zwolnienie od pracy w dniu posiedzenia PKE albo zespołu egzaminacyjnego, bez zachowania
prawa do wynagrodzenia w przypadku organizowania PES w dniu roboczym.
8.
Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, oraz zwrotu
kosztów, o których mowa w ust. 7 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.
Art. 16w.
1.
CEM ustala wyniki PES i zamieszcza w SMK, a w zakresie egzaminu testowego publikuje
je także na swojej stronie internetowej. Wynik PES nie stanowi decyzji w rozumieniu
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
2.
Lekarz, który nie przystąpił do PES w wyznaczonym terminie albo uzyskał wynik negatywny
z PES, może przystąpić do PES w kolejnej sesji egzaminacyjnej.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, lekarz składa do dyrektora CEM wniosek, o którym
mowa w art. 16rb ust. 1. Przepisy art. 16rb ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.
4.
Za wynik pozytywny PES uznaje się uzyskanie pozytywnych wyników z obu jego części,
o których mowa w art. 16rc ust. 2.
5.
W przypadku gdy PES w danej sesji egzaminacyjnej składa się z egzaminu testowego i
egzaminu ustnego oraz gdy dyrektor CEM ustalił, zgodnie z art. 16rc ust. 2, że jako
pierwszy jest przeprowadzany egzamin testowy, warunkiem przystąpienia do egzaminu
ustnego jest złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu testowego. Wynik pozytywny z
części PES jest uznawany w kolejnych sześciu sesjach egzaminacyjnych po sesji, w której
został uzyskany. W przypadku nieuzyskania wyniku pozytywnego z jednej części PES albo
nieprzystąpienia do części PES w ustalonym terminie, lekarz może przystąpić w innej
sesji egzaminacyjnej tylko do tej części PES.
6.
Oceną końcową PES jest ocena wynikająca ze średniej arytmetycznej ocen z egzaminu
testowego i ustnego.
7.
Lekarzowi, który złożył PES z wynikiem pozytywnym, dyrektor CEM po uzyskaniu potwierdzenia
zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, albo
po uzyskaniu decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 7 albo 9, wydaje dyplom PES w terminie
30 dni od dnia otrzymania kompletnej dokumentacji egzaminacyjnej od PKE.
8.
Dokumentacja dotycząca szkolenia specjalizacyjnego lekarza, która nie jest gromadzona
w SMK, jest przechowywana przez właściwe podmioty, o których mowa w art. 16r ust.
2, a kopia dyplomu PES jest przechowywana przez CEM, zgodnie z art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.
9.
Wyniki PES dyrektor CEM udostępnia za pomocą SMK organom, o których mowa w art. 16c
ust. 8, uczelniom w zakresie ich absolwentów, jednostkom akredytowanym w zakresie
lekarzy, którzy odbywali w nich szkolenie specjalizacyjne, oraz Naczelnej Radzie Lekarskiej.
10.
Na wniosek lekarza, który złożył PES, dyrektor CEM wydaje, odpłatnie, duplikat albo
odpis dyplomu albo dokonuje wymiany dyplomu PES. Opłata za te czynności wynosi 50
zł. Opłaty nie wnosi się, w przypadku gdy wymiana wynika z błędu CEM.
Art. 16x.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wykaz specjalizacji, o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2,
2)
wykaz modułów podstawowych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego i wykaz
specjalizacji posiadających wspólny moduł podstawowy,
3)
wykaz modułów jednolitych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego
- uwzględniając powiązania dziedzin medycyny w ramach modułów i w ramach specjalizacji,
dziedziny medycyny oraz minimalne okresy kształcenia w odniesieniu do tych dziedzin
określone w przepisach Unii Europejskiej, a także aktualny stan wiedzy medycznej;
4)
regulamin postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 16c ust. 16, zawierający
tryb i sposób przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego, uwzględniający punktowe
kryteria kwalifikacji lekarzy przystępujących do postępowania kwalifikacyjnego do
szkolenia specjalizacyjnego, mając na celu konieczność zapewnienia obiektywności i
przejrzystości postępowania kwalifikacyjnego,
5)
szczegółowy sposób kierowania na szkolenie i odbywania szkolenia specjalizacyjnego,
w tym przez lekarzy posiadających I lub II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty,
6)
formy specjalistycznego szkolenia teoretycznego i praktycznego oraz sposoby ich prowadzenia,
7)
szczegółowy sposób i tryb składania PES oraz ustalania jego wyników,
8)
tryb uznawania stażu szkoleniowego, staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych odbytych
za granicą lub w kraju za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w danym
programie specjalizacji i ewentualne skrócenie szkolenia specjalizacyjnego,
9)
sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych
programem specjalizacji,
10)
wzory dokumentów potwierdzających realizację programu specjalizacji i jego ukończenia,
biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu programu specjalizacji
- uwzględniając zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych niezbędnych
do wykonywania zawodu w zakresie określonej dziedziny medycyny zgodnie z wymogami
współczesnej wiedzy medycznej oraz specyfikę wynikającą z form wykonywania zawodu
lekarza i lekarza dentysty;
11)
wysokość wynagrodzenia dla członków i przewodniczącego PKE i zespołu egzaminacyjnego,
o którym mowa w art. 16u ust. 7 pkt 1,
12)
wysokość i sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 16t ust. 1,
13)
tryb powoływania PKE,
14)
wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8, dla członków PKE
- uwzględniając nakład pracy członków i przewodniczącego PKE i zespołu egzaminacyjnego,
o którym mowa w art. 16u ust. 7 pkt 1, koszty przeprowadzenia egzaminu oraz zapewnienie
bezstronności PKE i tego zespołu;
15)
tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego lekarza, kierując się równoważnością
dorobku zawodowego i naukowego lekarza z danym programem specjalizacji lekarskiej
albo programem specjalizacji lekarsko-dentystycznej,
16)
tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego w nowej dziedzinie medycyny nieobjętej
systemem szkolenia specjalizacyjnego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym,
w tym kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego,
17)
tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego lekarzy posiadających stopień naukowy
doktora habilitowanego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym, w tym
kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego,
18)
tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego lekarzy dentystów posiadających stopień
naukowy doktora habilitowanego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym,
w tym kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego
- uwzględniając zakres szkolenia odbytego w kraju lub za granicą oraz mając na celu
zapewnienie bezpieczeństwa zdrowotnego pacjentów;
19)
tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu dyplomu PES oraz sposób uiszczania
opłaty za wydanie duplikatu albo odpisu dyplomu PES,
20)
tryb dokonywania przez dyrektora CEM wymiany dyplomu PES oraz sposób uiszczania opłaty
za dokonanie wymiany dyplomu PES,
21)
wzór dokumentu, o którym mowa w art. 19g ust. 7,
22)
wysokość wynagrodzenia za wykonywanie czynności kontrolnych, o którym mowa w art.
19i ust. 12 pkt 1,
23)
wzór umowy, o której mowa w art. 19f ust. 2 pkt 10
- mając na celu zapewnienie sprawnej realizacji zadań przez CEM, zapewnienie przejrzystości
dokumentów, o których mowa w art. 19f ust. 2 pkt 10 oraz art. 19g ust. 7, oraz uwzględniając
nakład pracy związany z przeprowadzaniem czynności kontrolnych.
2.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po
zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, regulamin
postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 16c ust. 16a, tryb i sposób odbywania
szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej,
a także lekarza zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez
Ministra Obrony Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej podległej temu
ministrowi, oraz wzory dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność
zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę szkolenia specjalizacyjnego tych lekarzy.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia,
tryb i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarzy zakwalifikowanych
w ramach postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 16c ust. 7, do odbywania
szkolenia specjalizacyjnego w podmiocie leczniczym utworzonym przez tego ministra
oraz wzory dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia
prawidłowego przebiegu i specyfikę szkolenia tego lekarza.
4.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po
zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb
i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem
Służby Więziennej lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra
Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej oraz wzory dokumentów, o których mowa
w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę
szkolenia specjalizacyjnego tego lekarza.
Art. 17.
1.
Lekarz albo lekarz dentysta może uzyskać certyfikat potwierdzający posiadane umiejętności
zawodowe, zwany dalej „certyfikatem umiejętności zawodowej”.
2.
Certyfikat umiejętności zawodowej przyznają:
1)
towarzystwa naukowe o zasięgu krajowym prowadzące działalność naukową co najmniej
przez 5 lat poprzedzających datę złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 5, albo
2)
państwowe instytuty badawcze, o których mowa w art. 21 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych , uczestniczące w systemie ochrony zdrowia
- właściwe dla danej umiejętności zawodowej i wpisane do rejestru prowadzonego w formie
ewidencyjno-informatycznej przez dyrektora CMKP.
2a24)Dodany przez art. 88 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych zawodach medycznych (Dz. U. poz. 1972), która weszła w życie z dniem 26 marca 2024 r..
Minister właściwy do spraw zdrowia może wyrazić zgodę na przyznawanie certyfikatu
umiejętności zawodowej towarzystwu naukowemu o zasięgu krajowym prowadzącemu działalność
naukową co najmniej przez 1 rok przed datą złożenia wniosku, o którym mowa w ust.
5, pod warunkiem, że statutowa działalność towarzystwa oraz planowana do certyfikacji
umiejętność zawodowa związane są bezpośrednio z realizacją celu operacyjnego Narodowego
Programu Zdrowia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym , aktualnego w dacie wydawania zgody przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
3.
Warunkiem dopuszczenia towarzystwa naukowego, do potwierdzenia uzyskania danej umiejętności
zawodowej jest zapewnienie jawności źródeł finansowania działalności oraz wynagradzania
członków zarządu. Informacje te zamieszcza się na stronie internetowej towarzystwa
naukowego.
4.
Rejestr, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1)
numer i datę wpisu do rejestru;
2)
nazwę towarzystwa naukowego albo instytutu badawczego;
3)
siedzibę i adres towarzystwa naukowego albo instytutu badawczego;
4)
formę organizacyjno-prawną;
5)
określenie umiejętności zawodowych podlegających certyfikowaniu;
6)
numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, w rejestrze stowarzyszeń,
innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji albo samodzielnych publicznych
zakładów opieki zdrowotnej Krajowego Rejestru Sądowego - jeżeli towarzystwo naukowe
albo instytut badawczy taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);
7)
numer i datę zmiany wpisu w rejestrze;
8)
daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w ust. 8;
9)
datę wykreślenia z rejestru.
5.
Dyrektor CMKP dokonuje wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 2, w terminie 30 dni
od dnia wpływu wniosku o wpis. Wniosek zawiera dane, o których mowa w ust. 4 pkt 2-6.
Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa
w ust. 2 i 3, oraz regulamin organizacji i prowadzenia certyfikacji w zakresie danej
umiejętności zawodowej, o którym mowa w ust. 20.
6.
Dyrektor CMKP odmawia wpisu do rejestru, w przypadku gdy wniosek o wpis jest niekompletny
lub wypełniony niepoprawnie, a także gdy regulamin, o którym mowa w ust. 20, nie daje
gwarancji rzetelnej weryfikacji danej umiejętności zawodowej, w szczególności gdy
nie spełnia minimalnych standardów, o których mowa w ust. 21, jeżeli dla danej umiejętności
zawodowej takie standardy zostały opublikowane.
7.
Towarzystwo naukowe oraz instytut badawczy wpisane do rejestru są obowiązane zgłaszać
dyrektorowi CMKP wszelkie zmiany danych, o których mowa w ust. 4 pkt 2-6, w terminie
14 dni od dnia ich powstania.
8.
Dyrektor CMKP jest uprawniony do kontroli towarzystw naukowych oraz instytutów badawczych
wpisanych do rejestru w zakresie:
1)
zgodności ze stanem faktycznym danych, o których mowa w ust. 4 pkt 2-6;
2)
spełniania warunków określonych w regulaminie, o którym mowa w ust. 20.
9.
Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez dyrektora CMKP do wykonywania
czynności kontrolnych.
10.
Osoby, o których mowa w ust. 9, wykonując czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia,
mają prawo:
1)
wstępu do pomieszczeń wykorzystywanych na potrzeby certyfikacji;
2)
udziału w certyfikacji w charakterze obserwatora;
3)
wglądu do prowadzonej przez organizatora certyfikacji dokumentacji przebiegu certyfikacji;
4)
żądania od organizatora certyfikacji ustnych i pisemnych wyjaśnień;
5)
badania opinii uczestników certyfikacji.
11.
Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera:
1)
nazwę i adres siedziby towarzystwa naukowego albo instytutu badawczego wpisanego do
rejestru;
2)
miejsce odbywania certyfikacji;
3)
datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;
4)
imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;
5)
opis stanu faktycznego;
6)
stwierdzone nieprawidłowości;
7)
wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;
8)
datę i miejsce sporządzenia protokołu;
9)
informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu oraz
o przyczynie tej odmowy.
12.
Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz uprawniony członek zarządu
towarzystwa naukowego albo dyrektor instytutu badawczego.
13.
Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem towarzystwo naukowe albo
instytut badawczy zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie
kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane
zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.
14.
Odmowa podpisania protokołu przez uprawnionego członka zarządu towarzystwa naukowego
albo dyrektora instytutu badawczego nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu
przez osoby wykonujące czynności kontrolne.
15.
Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się towarzystwu naukowemu albo instytutowi badawczemu.
16.
Towarzystwo naukowe oraz instytut badawczy w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu
mają prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych
oraz ustaleń zawartych w protokole.
17.
Dyrektor CMKP wydaje zalecenia pokontrolne mające na celu usunięcie stwierdzonych
nieprawidłowości i określa termin ich wykonania.
18.
W przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia warunków wymaganych do certyfikacji umiejętności
zawodowych oraz niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych dyrektor CMKP wykreśla
towarzystwo naukowe albo instytut badawczy z rejestru.
19.
Dyrektor CMKP, na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz dostępnych
form monitorowania, opracowuje raport o stanie realizacji certyfikacji w zakresie
umiejętności zawodowych w danym roku i przedstawia go ministrowi właściwemu do spraw
zdrowia.
20.
Towarzystwo naukowe oraz instytut badawczy sporządzają regulamin organizacji i prowadzenia
certyfikacji w zakresie danej umiejętności zawodowej, w którym określają:
1)
warunki kadrowe, sprzętowe i lokalowe wymagane w celu zapewnienia certyfikacji danej
umiejętności zawodowej;
2)
sposób przeprowadzania certyfikacji;
3)
sposób dokumentowania przebiegu certyfikacji;
4)
wewnętrzny system oceny jakości certyfikacji oraz sposób jego realizacji;
5)
wymagania dla lekarza przystępującego do certyfikacji w zakresie danej umiejętności
zawodowej oraz sposób weryfikacji tych wymagań przez towarzystwo naukowe albo instytut
badawczy;
6)
wzór certyfikatu umiejętności zawodowej.
21.
Minister właściwy do spraw zdrowia zleca instytutowi badawczemu, o którym mowa w art. 21 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych, uczestniczącemu w systemie ochrony zdrowia, prowadzącemu działalność medyczną i
naukową właściwą dla danej umiejętności zawodowej opracowanie minimalnych standardów
obejmujących zagadnienia, o których mowa w ust. 20 pkt 1 i 2, na podstawie których
będzie prowadzona certyfikacja danej umiejętności zawodowej. Dyrektor CMKP, po zatwierdzeniu
przez ministra właściwego do spraw zdrowia, publikuje opracowane standardy na stronie
internetowej CMKP.
22.
Instytut badawczy wpisany do rejestru prowadzący certyfikację danej umiejętności zawodowej
nie może jednocześnie opracować minimalnych standardów, o których mowa w ust. 21,
dla tej umiejętności zawodowej. Instytut badawczy, któremu minister właściwy do spraw
zdrowia zlecił opracowanie minimalnych standardów, o których mowa w ust. 21, nie może
ubiegać się o wpis do rejestru przez okres 2 lat od dnia opublikowania tych standardów
na stronie internetowej CMKP.
23.
Lekarz albo lekarz dentysta może uzyskać certyfikat umiejętności zawodowej, jeżeli
posiada prawo wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
24.
Towarzystwa naukowe oraz instytuty badawcze prowadzące certyfikację z zakresu umiejętności
zawodowych są obowiązane niezwłocznie przekazywać do właściwych okręgowych izb lekarskich
wykaz lekarzy oraz datę wydania certyfikatu umiejętności zawodowej w danym zakresie.
25.
Informacje, o których mowa w ust. 24, właściwa okręgowa izba lekarska wpisuje do rejestru,
o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich.
26.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje umiejętności zawodowych wraz z ich kodami,
w których można uzyskać certyfikat umiejętności zawodowej, oraz kwalifikacje lekarzy
stanowiące warunek ubiegania się o certyfikat umiejętności zawodowej, mając na względzie
zapewnienie jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych.
Art. 18.
1.
Lekarz, z zastrzeżeniem ust. 3, ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego.
2.
Dopełnienie obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy okręgowa rada lekarska potwierdza
przez dokonanie wpisu w rejestrze, o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich. Potwierdzenia dokonuje okręgowa rada lekarska na podstawie przedłożonej przez lekarza
dokumentacji potwierdzającej odbycie określonych form doskonalenia zawodowego, z zastrzeżeniem
art. 19 ust. 4.
3.
Dopełnienie obowiązku doskonalenia zawodowego nie dotyczy lekarza:
1)
odbywającego staż podyplomowy albo
2)
przebywającego na urlopie macierzyńskim, albo
3)
będącego na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby przekraczającej łącznie 50% okresu
rozliczeniowego.
4.
Lekarz realizuje obowiązek doskonalenia zawodowego przez uzyskanie odpowiedniej liczby
punktów edukacyjnych obliczonych w okresach rozliczeniowych.
5.
Lekarzowi zatrudnionemu na podstawie stosunku pracy, który nie realizuje w danym roku
kalendarzowym szkolenia specjalizacyjnego, na jego wniosek przysługuje, w celu realizacji
doskonalenia zawodowego, urlop szkoleniowy w wymiarze do 6 dni roboczych rocznie,
płatny według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy.
Termin urlopu szkoleniowego jest uzgadniany każdorazowo z kierownikiem jednostki organizacyjnej.
Lekarz i lekarz dentysta mają obowiązek przedstawić kierownikowi jednostki organizacyjnej
dokument poświadczający ich udział w doskonaleniu zawodowym.
6.
Okręgowa rada lekarska powiadamia lekarza, za pomocą SMK, o braku dopełnienia obowiązku
doskonalenia zawodowego.
7.
Koszty doskonalenia zawodowego może pokrywać lekarz, podmiot leczniczy, w którym lekarz
wykonuje zawód, okręgowa izba lekarska, Naczelna Izba Lekarska, Wojskowa Izba Lekarska
lub podmiot organizujący szkolenie z zakresu doskonalenia zawodowego.
8.
Kierownik podmiotu leczniczego, w którym lekarz wykonuje zawód, ma obowiązek umożliwić
lekarzowi realizację doskonalenia zawodowego.
9.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia, sposób dopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust.
1, biorąc pod uwagę konieczność określenia zakresu stałej aktywności lekarzy w ramach
samokształcenia lub w zorganizowanych formach kształcenia.
Art. 19.
1.
Ustawiczny rozwój zawodowy, z wyłączeniem stażu podyplomowego, mogą prowadzić:
1)
podmioty uprawnione do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego;
2)
inne podmioty niż wymienione w pkt 1 uprawnione do kształcenia na podstawie odrębnych
przepisów, w tym uczelnie medyczne, inne uczelnie prowadzące działalność dydaktyczną
lub badawczą w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu i instytuty badawcze;
3)
inne podmioty niż wymienione w pkt 1 i 2 po uzyskaniu wpisu w rejestrze podmiotów
prowadzących ustawiczny rozwój zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów, zwane dalej „organizatorami
kształcenia”.
2.
Warunkami prowadzenia kształcenia w zakresie ustawicznego rozwoju zawodowego są:
1)
posiadanie planu kształcenia realizowanego w określonym czasie zawierającego w szczególności:
a)
cel (cele) kształcenia,
b)
przedmiot i zakres kształcenia, zgodny z aktualną wiedzą medyczną,
c)
formę (formy) kształcenia,
d)
wymagane kwalifikacje uczestników,
e)
sposób (sposoby) weryfikacji wyników kształcenia,
f)
sposób potwierdzania uczestnictwa i ukończenia kształcenia;
2)
zapewnienie kadry dydaktycznej o kwalifikacjach odpowiednich dla danego rodzaju kształcenia;
3)
zapewnienie odpowiedniej do realizacji programu kształcenia bazy dydaktycznej, w tym
dla szkolenia praktycznego;
4)
posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia
oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny;
5)
zapewnienie udzielania świadczeń zdrowotnych wchodzących w zakres kształcenia przez
uprawnione podmioty i osoby posiadające uprawnienia oraz właściwe kwalifikacje do
ich wykonywania.
3.
Spełnienie warunków prowadzenia kształcenia określonych w ust. 2 przez podmioty, o
których mowa w ust. 1 pkt 3, potwierdza okręgowa rada lekarska właściwa ze względu
na miejsce prowadzenia kształcenia lub Naczelna Rada Lekarska w odniesieniu do okręgowej
izby lekarskiej będącej organizatorem kształcenia oraz organizatora kształcenia zamierzającego
prowadzić kształcenie na terenie całego kraju.
4.
Podmioty, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie przekazują właściwej okręgowej radzie
lekarskiej, w sposób ustalony przez tę radę, informacje o sposobie dopełnienia przez
lekarza realizacji ustawicznego rozwoju zawodowego.
5.
W przypadku dopełnienia przez lekarza obowiązku realizacji ustawicznego rozwoju zawodowego
w formie innej niż przy udziale podmiotów, o których mowa w ust. 1, lekarz przekazuje
okręgowej radzie lekarskiej informacje o zrealizowanym sposobie ustawicznego rozwoju
zawodowego.
Art. 19a.
Kształcenie w zakresie ustawicznego rozwoju zawodowego wykonywane przez przedsiębiorcę
jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców .
Art. 19b.
1.
Podmioty zamierzające wykonywać działalność w zakresie ustawicznego rozwoju zawodowego,
z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2, przedstawiają
dane potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2, oraz składają
do właściwej okręgowej rady lekarskiej wniosek o wpis do rejestru podmiotów prowadzących
ustawiczny rozwój zawodowy, zwanego dalej „rejestrem”, zawierający dane, o których
mowa w art. 19c ust. 3 pkt 1-6.
2.
Wraz z wnioskiem wnioskodawca składa oświadczenie następującej treści:
„
Oświadczam, że:
1)
dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących ustawiczny rozwój
zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów są kompletne i zgodne z prawdą;
2)
znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie ustawicznego rozwoju
zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów - określone w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.
”
.
3.
Oświadczenie powinno również zawierać:
1)
nazwę wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania albo siedziby;
2)
oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;
3)
podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze wskazaniem imienia i
nazwiska oraz pełnionej funkcji.
3a.
(uchylony)
3b.
(uchylony)
4.
Wpis do rejestru, z wyjątkiem rejestru prowadzonego przez Naczelną Radę Lekarską,
podlega opłacie.
5.
Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód okręgowej izby lekarskiej, która
dokonała wpisu do rejestru.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy tryb postępowania w sprawach dokonywania wpisu do rejestru, wzory dokumentów:
wniosku o wpis do rejestru, informacji o formie kształcenia, zaświadczenia o wpisie
do rejestru oraz sposób prowadzenia rejestru, mając na względzie konieczność ujednolicenia
dokumentacji dotyczącej prowadzenia ustawicznego rozwoju zawodowego;
2)
wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4, z uwzględnieniem kosztów związanych z postępowaniem
w sprawie wpisu i zmian wpisu oraz związanych z prowadzeniem przez organ prowadzący
rejestr kontroli prowadzenia kształcenia przez organizatora kształcenia.
7.
Organ prowadzący rejestr wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru.
8.
Administratorami danych osobowych zamieszczonych w rejestrze są właściwe okręgowe
rady lekarskie oraz Naczelna Rada Lekarska.
Art. 19c.
1.
Organem prowadzącym rejestr jest okręgowa rada lekarska właściwa dla siedziby organizatora
prowadzenia kształcenia, a w przypadku okręgowej izby lekarskiej będącej organizatorem
kształcenia Naczelna Rada Lekarska.
1a.
Organizator kształcenia obowiązany jest przekazać informację, o której mowa w ust.
5, również okręgowej radzie lekarskiej właściwej dla miejsca prowadzenia kształcenia,
jeśli zamierza prowadzić kształcenie na terenie nieobjętym działaniem organu prowadzącego
rejestr.
2.
Rejestr może być prowadzony w systemie informatycznym.
3.
Do rejestru wpisuje się następujące dane:
1)
numer wpisu organizatora kształcenia do rejestru;
2)
nazwę organizatora kształcenia;
3)
miejsce zamieszkania albo siedzibę i adres organizatora kształcenia;
4)
formę organizacyjno-prawną organizatora kształcenia;
5)
przedmiot, zakres i formy określające ustawiczny rozwój zawodowy;
6)
początek i koniec okresu planowanego prowadzenia kształcenia;
7)
numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile organizator
kształcenia taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);
8)
numer i datę uchwały o wpisie do rejestru;
9)
numer i datę uchwały o zmianie wpisu do rejestru;
10)
numer i datę wystawienia zaświadczenia o wpisie do rejestru;
11)
daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 19e;
12)
dane, o których mowa w art. 19c ust. 5 pkt 1-6;
13)
datę i numer uchwały o wykreśleniu z rejestru.
4.
Organizator kształcenia wpisany do rejestru jest obowiązany zgłaszać organowi prowadzącemu
rejestr wszelkie zmiany danych, o których mowa w ust. 3 pkt 2-7 oraz w ust. 5 pkt
1-6, w terminie 14 dni od dnia ich powstania.
5.
Organizator kształcenia wpisany do rejestru jest obowiązany do przekazania organowi
prowadzącemu rejestr, nie później niż na 30 dni przed rozpoczęciem szkolenia, następujących
informacji dotyczących określonej formy szkolenia:
1)
przedmiotu i szczegółowego programu kształcenia;
2)
terminu rozpoczęcia i zakończenia kształcenia;
3)
miejsca i adresu kształcenia;
4)
regulaminu kształcenia zawierającego:
a)
sposób i tryb kształcenia,
b)
zasady i tryb naboru uczestników,
c)
uprawnienia i obowiązki osób uczestniczących w kształceniu,
d)
szczegółowy sposób weryfikacji wyników kształcenia,
e)
wysokość opłaty za udział w kształceniu;
5)
szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji wykładowców i innych osób prowadzących
nauczanie teoretyczne i zajęcia praktyczne;
6)
szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji kierownika naukowego kształcenia;
7)
wzoru dokumentu potwierdzającego ukończenie kształcenia.
Art. 19ca.
Organ prowadzący rejestr prostuje z urzędu wpis do rejestru zawierający oczywiste
błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.
Art. 19cb.
1.
Organ prowadzący rejestr jest obowiązany dokonać wpisu wnioskodawcy do rejestru w
terminie 7 dni od dnia wpływu do niego wniosku o wpis wraz z oświadczeniem, o którym
mowa w art. 19b ust. 2.
2.
Jeżeli organ prowadzący rejestr nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust.
1, a od dnia wpływu wniosku do tego organu upłynęło 14 dni, wnioskodawca może rozpocząć
działalność. Nie dotyczy to przypadku, gdy organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia
wniosku o wpis nie później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej
sytuacji termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu
uzupełnienia wniosku o wpis.
Art. 19d.
1.
Organ prowadzący rejestr odmawia wnioskodawcy wpisu do rejestru, w przypadku gdy:
1)
wydano prawomocne orzeczenie zakazujące wnioskodawcy wykonywania działalności objętej
wpisem;
2)
organizatora kształcenia wykreślono z rejestru na podstawie ust. 2 pkt 1, 4 lub 5
w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku;
3)
wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2.
2.
Wpis organizatora kształcenia do rejestru podlega wykreśleniu w przypadku:
1)
złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 19b ust. 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;
2)
wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego organizatorowi kształcenia wykonywania
działalności objętej wpisem do rejestru;
3)
likwidacji lub ogłoszenia upadłości organizatora kształcenia;
4)
rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności objętej wpisem;
5)
niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 19e ust. 11 pkt
2;
6)
złożenia przez tego organizatora kształcenia wniosku o wykreślenie z rejestru;
7)
uzyskania przez organ prowadzący rejestr informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji
o Działalności Gospodarczej lub Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu organizatora
kształcenia.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 4 i 5, wykreślenie z rejestru następuje
po uprzednim podjęciu uchwały o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do
rejestru przez organ prowadzący rejestr.
3a.
W przypadku podjęcia uchwały, o której mowa w ust. 3, jeżeli organizator kształcenia
wykonuje działalność gospodarczą objętą wpisem także na podstawie wpisów do innych
rejestrów działalności regulowanej w tym samym zakresie działalności gospodarczej,
z urzędu wykreśla się organizatora kształcenia także z tych rejestrów działalności
regulowanej.
4.
Organizator kształcenia, którego wykreślono z rejestru, na podstawie ust. 2 pkt 1,
4 lub 5, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru nie wcześniej niż po upływie 3
lat od dnia podjęcia uchwały o wykreśleniu z rejestru.
5.
Do uchwał okręgowej rady lekarskiej lub Naczelnej Rady Lekarskiej w sprawie wpisu,
odmowy wpisu i wykreślenia wpisu z rejestru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.
Art. 19e.
1.
Organ prowadzący rejestr jest uprawniony do kontroli organizatorów kształcenia w zakresie:
1)
zgodności ze stanem faktycznym informacji, o których mowa w art. 19c ust. 5;
2)
spełniania warunków określonych w art. 19 ust. 2;
3)
prawidłowości prowadzonej dokumentacji przebiegu kształcenia;
4)
zapewnienia odpowiedniej jakości kształcenia.
2.
Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez organ prowadzący rejestr
do wykonywania czynności kontrolnych.
3.
Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia,
mają prawo:
1)
wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;
2)
udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;
3)
wglądu do prowadzonej przez organizatora kształcenia dokumentacji przebiegu kształcenia;
4)
żądania od organizatora kształcenia ustnych i pisemnych wyjaśnień;
5)
badania opinii uczestników kształcenia i kadry dydaktycznej.
4.
Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który powinien zawierać:
1)
nazwę i adres siedziby organizatora kształcenia;
2)
miejsce odbywania kształcenia;
3)
datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;
4)
imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;
5)
opis stanu faktycznego;
6)
stwierdzone nieprawidłowości;
7)
wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;
8)
datę i miejsce sporządzenia protokołu;
9)
informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez
organizatora kształcenia oraz o przyczynie tej odmowy.
5.
Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz organizator kształcenia.
6.
Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, organizator kształcenia
zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych
w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te
fakty i uzupełnić protokół.
7.
Odmowa podpisania protokołu przez organizatora kształcenia nie stanowi przeszkody
do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.
8.
Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się organizatorowi kształcenia.
9.
Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji
na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego
postępowania.
10.
Organizator kształcenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do
wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń
zawartych w protokole.
11.
Na podstawie ustaleń zawartych w protokole organ prowadzący rejestr:
1)
wykreśla organizatora kształcenia z rejestru - w przypadku stwierdzenia okoliczności,
o których mowa w art. 19d ust. 2 pkt 1, 4 lub 5;
2)
w innych przypadkach niż określone w pkt 1 wydaje organizatorowi kształcenia zalecenia
pokontrolne, mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, i określa termin
ich wykonania.
Art. 19f.
1.
Szkolenie specjalizacyjne może być prowadzone przez jednostki organizacyjne, o których
mowa w art. 19 ust. 1, które spełniają warunki określone w ust. 2 i uzyskały akredytację
do szkolenia specjalizacyjnego. Potwierdzeniem akredytacji jest wpis na listę jednostek
akredytowanych do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie.
2.
Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 1, ubiegająca się o akredytację do prowadzenia
szkolenia specjalizacyjnego, jest obowiązana spełniać następujące warunki:
1)
prowadzić działalność odpowiadającą profilowi prowadzonego szkolenia specjalizacyjnego
albo posiadać w swojej strukturze organizacyjnej oddziały szpitalne lub inne komórki
organizacyjne o profilu odpowiadającym temu szkoleniu;
2)
zapewnić warunki merytoryczne i organizacyjne umożliwiające realizację programu specjalizacji
określonej liczbie lekarzy;
3)
zapewnić pełnienie nadzoru w ramach istniejącej struktury organizacyjnej:
a)
w przypadku szpitali - nad jakością działalności dydaktycznej oraz leczniczej w zakresie
kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów,
b)
w przypadku innych jednostek organizacyjnych - nad jakością działalności dydaktycznej
w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów;
4)
zapewnić monitorowanie dokumentacji szkolenia specjalizacyjnego danego lekarza;
4a)
zapewnić należyte dokumentowanie w jednostce przebiegu szkolenia odbywanego przez
każdego specjalizującego się lekarza;
4b)
zapewnić prawidłowe i zgodne ilościowo wykonywanie przez lekarzy odbywających szkolenie
specjalizacyjne procedur określonych programami specjalizacji;
5)
zatrudnić na podstawie umowy o pracę lub na podstawie umowy cywilnoprawnej albo posiadać
zatrudnionych na stanowisku służbowym w oddziałach szpitalnych lub w komórkach organizacyjnych,
o których mowa w pkt 1:
a)
co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub z II stopniem specjalizacji
w odpowiedniej dziedzinie medycyny lub
b)
co najmniej dwóch lekarzy z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w dziedzinie
pokrewnej, w przypadku specjalności, dla których przepisy obowiązujące przed dniem
wejścia w życie ustawy nie przewidywały uzyskania II stopnia specjalizacji lub tytułu
specjalisty, lub
c)
co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w
odpowiedniej dziedzinie stomatologii, w przypadku jednostek organizacyjnych lub komórek
organizacyjnych realizujących szkolenie specjalizacyjne w dziedzinach stomatologii
- którzy wyrazili zgodę na pełnienie funkcji kierownika specjalizacji;
6)
posiadać kadrę oraz sprzęt i aparaturę medyczną niezbędne do realizacji zadań określonych
programem specjalizacji zgodnie ze standardami akredytacyjnymi, o których mowa w art.
16f ust. 3 pkt 7;
7)
udzielać świadczeń zdrowotnych odpowiedniego rodzaju, w odpowiednim zakresie i liczbie,
umożliwiających zrealizowanie programu specjalizacji określonej liczbie lekarzy;
8)
udzielać całodobowych świadczeń zdrowotnych osobom hospitalizowanym lub niewymagającym
hospitalizacji, w stanach zagrożenia zdrowia i życia oraz w innych przypadkach niecierpiących
zwłoki, jeżeli wynika to z programu specjalizacji;
9)
zapewnić lekarzom odbywającym szkolenie specjalizacyjne pełnienie dyżurów medycznych
w liczbie określonej programem specjalizacji lub pracę w systemie zmianowym lub równoważnym
czasie pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym w przepisach o działalności leczniczej;
10)
zawrzeć umowę o staż kierunkowy z podmiotem prowadzącym staż kierunkowy w celu umożliwienia
zrealizowania przez lekarzy programu specjalizacji, w tym staży kierunkowych, o których
mowa w ust. 3, których realizacji nie może zapewnić w ramach swojej struktury organizacyjnej;
11)
(uchylony)
12)
wdrożyć zakładowy plan realizacji szkolenia dla danych dziedzin medycyny zgodny z
programami szkolenia specjalizacyjnego zatwierdzonymi przez ministra właściwego do
spraw zdrowia.
3.
Staże kierunkowe mogą być prowadzone przez:
1)
jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, lub
2)
inne jednostki organizacyjne spełniające warunki, o których mowa w ust. 2, po uzyskaniu
przez nie akredytacji do prowadzenia staży kierunkowych.
4.
Jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 19 ust. 1, przedstawia CMKP, za pomocą
SMK, w celu uzyskania opinii powołanego przez dyrektora CMKP zespołu ekspertów o spełnieniu
przez jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2, informację zawierającą dane określone
w ust. 2 oraz dane o podmiotach, o których mowa w ust. 3.
5.
W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, dyrektor CMKP powołuje pięciu lekarzy
specjalistów w danej dziedzinie medycyny lub w dziedzinie pokrewnej:
1)
przewodniczącego zespołu - lekarza zaproponowanego przez konsultanta krajowego w danej
dziedzinie medycyny;
2)
czterech członków zespołu:
a)
jednego - spośród osób zaproponowanych przez konsultanta krajowego w danej dziedzinie
medycyny,
b)
jednego - spośród osób zaproponowanych przez towarzystwo naukowe dla dziedziny medycyny,
c)
jednego - spośród osób zaproponowanych przez Naczelną Radę Lekarską,
d)
przedstawiciela konsultanta w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta lub konsultantów
krajowych w dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych
wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju.
6.
Zespół ekspertów zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał. Informacje
przedstawione przez jednostkę organizacyjną mogą być opiniowane w trybie obiegowym,
z użyciem dostępnych systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.
7.
Dyrektor CMKP na podstawie przedstawionej opinii zespołu ekspertów dokonuje, za pomocą
SMK, wpisu jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie
listę jednostek akredytowanych i określa maksymalną liczbę miejsc szkoleniowych w
zakresie danej specjalizacji dla lekarzy mogących odbywać szkolenie specjalizacyjne
lub staż kierunkowy w komórce organizacyjnej wchodzącej w jej skład, na okres 5 lat.
7a.
Dyrektor CMKP występuje do jednostki organizacyjnej wpisanej na listę, o której mowa
w ust. 1, na 6 miesięcy przed dniem upływu okresu, o którym mowa w ust. 7, o weryfikację
akredytacji, mając na względzie konieczność zapewnienia lekarzom ciągłości szkolenia
specjalizacyjnego w tej jednostce. Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio.
8.
Listy jednostek akredytowanych, o których mowa w ust. 1 i 3, dyrektor CMKP publikuje
i aktualizuje na swojej stronie internetowej oraz w SMK.
9.
W przypadku zmiany formy prawnej jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1
i 3, albo jej reorganizacji jednostka ta może prowadzić szkolenie specjalizacyjne
lub staż kierunkowy przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy od dnia zaistnienia takiej
zmiany lub dnia reorganizacji, jeżeli złoży do wojewody i dyrektora CMKP, za pomocą
SMK, oświadczenie o spełnianiu wymagań określonych w ust. 2. Przepis ust. 10 stosuje
się odpowiednio.
9a.
Wraz z oświadczeniem, o którym mowa w ust. 9, jednostka organizacyjna, o której mowa
w ust. 1 i 3, składa szczegółową informację o przeprowadzonej zmianie formy prawnej
lub o zakresie reorganizacji jednostki.
9b.
CMKP na podstawie informacji, o której mowa w ust. 9a, za pomocą SMK, w terminie 30
dni od dnia jej otrzymania potwierdza aktualność dotychczasowego wpisu na listę jednostek
akredytowanych albo informuje jednostkę o konieczności wystąpienia o wydanie opinii,
o której mowa w ust. 4.
9c.
W przypadku utraty przez jednostkę organizacyjną, o której mowa w ust. 1 i 3, akredytacji
do szkolenia specjalizacyjnego osoby odbywające szkolenie specjalizacyjne w takiej
jednostce w celu zapewnienia im ciągłości szkolenia występują w terminie, o którym
mowa w ust. 9, do CMKP o wskazanie miejsc szkoleniowych dostępnych w danej specjalizacji.
9d.
CMKP w porozumieniu z wojewodą kieruje osoby, o których mowa w ust. 9c, do odbywania
szkolenia specjalizacyjnego we wskazanym miejscu bez przystępowania przez te osoby
do postępowania kwalifikacyjnego. W przypadku liczby wskazań przekraczających liczbę
wolnych miejsc szkoleniowych pierwszeństwo do danego miejsca ma osoba, która uzyskała
większą liczbę punktów w postępowaniu konkursowym na dane szkolenie, jeżeli takie
postępowanie się odbyło.
10.
Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 1 i 3, występuje, nie później niż w
terminie 30 dni od dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 9, do dyrektora
CMKP o wydanie opinii, o której mowa w ust. 4.
11.
W przypadku negatywnej opinii zespołu ekspertów wydanej jednostce, o której mowa w
ust. 1 i 3, dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla jednostkę organizacyjną z listy
jednostek akredytowanych, o której mowa w ust. 1 i 3. Od decyzji przysługuje wniosek
o ponowne rozpatrzenie sprawy.
12.
W przypadku gdy jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, przestała spełniać warunki
niezbędne do uzyskania akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego albo prowadzenia
stażu kierunkowego, powiadamia ona o tym niezwłocznie wojewodę oraz dyrektora CMKP,
który skreśla ją, w drodze decyzji, z listy jednostek akredytowanych, o których mowa
w ust. 1 i 3.
13.
W przypadku nieprzyjęcia lekarza skierowanego do odbywania szkolenia specjalizacyjnego
przez jednostkę posiadającą wolne miejsca szkoleniowe w danej specjalizacji wojewoda,
Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych występuje do
dyrektora CMKP o zmniejszenie maksymalnej liczby miejsc szkoleniowych, o której mowa
w ust. 7, odpowiednio do liczby nieprzyjętych osób.
14.
W przypadku gdy dla określonej dziedziny medycyny występuje niewystarczająca liczba
miejsc szkoleniowych w stosunku do zidentyfikowanych przez ministra właściwego do
spraw zdrowia potrzeb systemu ochrony zdrowia, minister ten może wystąpić do podmiotu
leczniczego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, o przystąpienie do akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub stażu
kierunkowego w danej dziedzinie.
15.
O wystąpieniu, o którym mowa w ust. 14, minister właściwy do spraw zdrowia informuje:
1)
podmiot tworzący dany podmiot leczniczy;
2)
właściwego ministra, centralny organ administracji rządowej, wojewodę, jednostkę samorządu
terytorialnego lub uczelnię medyczną, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w przypadku podmiotu leczniczego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt
1 lub ust. 6 tej ustawy.
16.
Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych mogą wystąpić:
1)
na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia,
2)
z własnej inicjatywy
- do podmiotów leczniczych utworzonych lub nadzorowanych przez tych ministrów o przystąpienie
do akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub stażu kierunkowego w
dziedzinie medycyny, w której pozostaje niewystarczająca liczba miejsc szkoleniowych
w stosunku do zidentyfikowanych potrzeb systemu ochrony zdrowia.
17.
Przed przekazaniem wystąpienia minister właściwy do spraw zdrowia, w przypadku, o
którym mowa w ust. 14 albo ust. 16 pkt 1, albo Minister Obrony Narodowej oraz minister
spraw wewnętrznych, w przypadku, o którym mowa w ust. 16 pkt 2, mogą zwrócić się odpowiednio
do konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny albo do konsultanta
krajowego w dziedzinie medycyny związanej z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie
z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju o wydanie opinii w sprawie możliwości
spełnienia przez podmiot leczniczy, o którym mowa w ust. 14 albo 16, warunków akredytacyjnych
do szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie medycyny.
18.
Podmiot leczniczy, do którego skierowano wystąpienie, jest obowiązany przedstawić
właściwemu ministrowi oraz podmiotowi określonemu w ust. 15 stanowisko w tej sprawie.
W stanowisku podmiot ten informuje o:
1)
terminie przystąpienia do akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub
stażu kierunkowego w danej dziedzinie albo
2)
odmowie przystąpienia do akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub
stażu kierunkowego w danej dziedzinie wraz ze wskazaniem przyczyny tej odmowy.
19.
Dyrektor CMKP, na podstawie informacji przekazanych przez ministra właściwego do spraw
zdrowia, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej CMKP wykaz podmiotów leczniczych,
które przekazały stanowisko, o którym mowa w ust. 18 pkt 2.
Art. 19g.
1.
Kursy szkoleniowe objęte programem danej specjalizacji mogą być prowadzone przez jednostki
organizacyjne, o których mowa w art. 19 ust. 1, po zatwierdzeniu pod względem merytorycznym
programu kursu przez konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny, a w przypadku
jego braku - właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny oraz
po wpisaniu, za pomocą SMK, na listę prowadzoną przez CMKP, o której mowa w ust. 5.
1a.
Kursy, o których mowa w ust. 1, mogą być realizowane w formie kursu e-learningowego,
jeżeli możliwość takiej formy przewiduje program specjalizacji.
1a.
Kursy, o których mowa w ust. 1, mogą być realizowane z wykorzystaniem metod i technik
kształcenia na odległość, jeżeli możliwość takiej formy przewiduje program specjalizacji
lub została uzyskana zgoda dyrektora CMKP.
2.
Podmiot zamierzający prowadzić kurs specjalizacyjny objęty programem danej specjalizacji
przedstawia CMKP w terminie do dnia 1 października każdego roku następujące informacje:
1)
nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby zamierzającej
przeprowadzić kurs specjalizacyjny;
2)
imię i nazwisko oraz kwalifikacje zawodowe (posiadana specjalizacja i stopień lub
tytuł naukowy) osoby mającej być kierownikiem naukowym kursu specjalizacyjnego;
3)
kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej zajęcia teoretyczne i praktyczne na kursie
specjalizacyjnym (wymagana specjalizacja, posiadany stopień naukowy lub tytuł naukowy);
4)
formę kursu specjalizacyjnego (kurs stacjonarny, kurs e-learning, inne);
5)
program kursu specjalizacyjnego określający co najmniej:
a)
cele kursu i oczekiwane wyniki kształcenia,
b)
wymagane kwalifikacje uczestników kursu,
c)
zakres tematyczny, czas trwania i treść zajęć teoretycznych i praktycznych,
d)
sposób sprawdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;
6)
regulamin kursu szkoleniowego określający:
a)
sposób organizacji kursu specjalizacyjnego,
b)
zasady i sposób naboru uczestników kursu specjalizacyjnego,
c)
wzór karty przebiegu kursu specjalizacyjnego,
d)
prawa i obowiązki uczestników kursu specjalizacyjnego,
e)
zakres obowiązków wykładowców i innych prowadzących zajęcia teoretyczne i zajęcia
praktyczne;
7)
sposób oceny organizacji i przebiegu kursu specjalizacyjnego przez jego uczestników;
8)
termin i miejsce kursu;
9)
liczbę osób mogących uczestniczyć w kursie;
10)
charakterystykę bazy dydaktycznej do zajęć teoretycznych i praktycznych.
3.
Informacje, o których mowa w ust. 2, są składane w postaci elektronicznej z wykorzystaniem
formularza opublikowanego w Biuletynie Informacji Publicznej CMKP.
4.
Dyrektor CMKP w porozumieniu z podmiotami, o których mowa w art. 19 ust. 1, koordynuje
organizację kursów szkoleniowych objętych programem danej specjalizacji zgodnie z
wymogami odpowiednich specjalizacji oraz liczbą i rozmieszczeniem regionalnym lekarzy
odbywających szkolenie specjalizacyjne w poszczególnych dziedzinach medycyny.
4a.
Zgłoszenia do uczestnictwa w kursach szkoleniowych objętych programem danej specjalizacji
są realizowane wyłącznie za pomocą SMK. CMKP dokonuje weryfikacji zgłoszeń lekarzy
oraz kwalifikuje ich do udziału we właściwych kursach szkoleniowych. Powiadomienie
lekarza o zakwalifikowaniu na kurs objęty programem danej specjalizacji odbywa się
za pomocą SMK.
4b.
Jednostka prowadząca szkolenie umożliwia lekarzowi udział we właściwych kursach szkoleniowych
zgodnie z kwalifikacją, o której mowa w ust. 4a.
4c.
W przypadku dysponowania wolnymi miejscami przez podmiot prowadzący kursy szkoleniowe
objęte daną specjalizacją w dziedzinach lekarsko-dentystycznych w kursie tym może
uczestniczyć lekarz dentysta nieodbywający szkolenia specjalizacyjnego. Warunki uczestnictwa
w takim kursie określa jednostka organizująca kurs w porozumieniu z dyrektorem CMKP.
5.
Dyrektor CMKP publikuje, w terminie do dnia 31 grudnia każdego roku, na swojej stronie
internetowej oraz w SMK, listę kursów szkoleniowych objętych programami specjalizacji.
6.
Podmiot, który zrealizował kurs szkoleniowy, o którym mowa w ust. 1, w terminie 7
dni od dnia zakończenia kursu przekazuje do CMKP, za pomocą SMK, listę lekarzy, którzy
ukończyli i zaliczyli kurs szkoleniowy, zawierającą imię i nazwisko oraz numer PESEL
lekarza, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę
i numer dokumentu oraz kraj wydania, a także imię i nazwisko kierownika kursu. Dane
te są zamieszczane przez CMKP w SMK.
7.
Po zamieszczeniu danych określonych w ust. 6 w SMK, CMKP generuje za pomocą SMK elektroniczny
dokument potwierdzający ukończenie kursu, zawierający:
1)
nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby, która
przeprowadziła kurs specjalizacyjny;
2)
imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy lub stopień naukowy, lub tytuł naukowy osoby,
która była kierownikiem naukowym kursu specjalizacyjnego;
3)
tytuł kursu;
4)
datę rozpoczęcia i zakończenia kursu;
5)
imię i nazwisko oraz numer prawa wykonywania zawodu lekarza, który ukończył i zaliczył
kurs;
6)
numer dokumentu.
8.
Elektroniczny dokument potwierdzający ukończenie kursu udostępnia się użytkownikom
systemu za pomocą SMK.
Art. 19h.
1.
Nadzór nad realizacją szkolenia specjalizacyjnego sprawuje minister właściwy do spraw
zdrowia.
2.
Nadzorowi podlega w szczególności:
1)
zgodność realizacji zajęć z programem specjalizacji;
2)
prawidłowość prowadzonej dokumentacji przebiegu szkolenia specjalizacyjnego;
2a)
prawidłowość finansowania rezydentur, w tym wniosków, o których mowa w art. 16j ust.
2;
3)
zapewnienie odpowiedniej jakości szkolenia specjalizacyjnego;
4)
spełnienie warunków, o których mowa w art. 19f ust. 2.
3.
W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się kontrolę i monitoruje realizację
szkolenia specjalizacyjnego.
4.
Czynności, o których mowa w ust. 3, wykonuje dyrektor CMKP.
5.
Dyrektor CMKP na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz dostępnych
form monitorowania systemu specjalizacji opracowuje raport o stanie realizacji szkolenia
specjalizacyjnego we wszystkich dziedzinach medycyny w danym roku i przedstawia go
ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.
6.
CMKP prowadzi cykliczne szkolenia w zakresie wiedzy na temat systemu specjalizacji,
przeznaczone dla kierowników specjalizacji, kadry kierowniczej jednostek prowadzących
szkolenia specjalizacyjne oraz przedstawicieli wojewody finansowane z budżetu państwa
z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.
Art. 19i.
1.
Kontrola realizacji szkolenia specjalizacyjnego jest prowadzona przez zespół kontrolny
powoływany przez dyrektora CMKP. W skład zespołu mogą wchodzić, poza pracownikami
CMKP:
1)
krajowy albo wojewódzki konsultant w odpowiedniej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel
lub
2)
przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta lub konsultantów krajowych w dziedzinach
medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością
kraju w czasie wojny i pokoju;
3)
przedstawiciel towarzystwa naukowego lub instytutu badawczego właściwych dla danej
dziedziny medycyny oraz
4)
przedstawiciel właściwego miejscowo wojewody;
5)
przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego.
2.
Zespół kontrolny, w składzie co najmniej 3-osobowym, wykonując czynności kontrolne,
za okazaniem upoważnienia, ma prawo:
1)
wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;
2)
udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;
3)
wglądu do dokumentacji przebiegu szkolenia prowadzonej przez jednostkę prowadzącą
szkolenie specjalizacyjne;
4)
żądania od kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne ustnych i pisemnych
wyjaśnień;
5)
badania opinii uczestników szkolenia specjalizacyjnego i kadry dydaktycznej;
6)
kontroli spełniania warunków, o których mowa w art. 19f ust. 2.
3.
Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera:
1)
nazwę i adres jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne;
2)
miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego;
3)
datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;
4)
imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;
5)
opis stanu faktycznego;
6)
stwierdzone nieprawidłowości;
7)
wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;
8)
datę i miejsce sporządzenia protokołu;
9)
informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez
kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne.
4.
Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik jednostki prowadzącej
szkolenie specjalizacyjne.
5.
Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, kierownik jednostki prowadzącej
szkolenie specjalizacyjne zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych
w trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są
obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.
6.
Odmowa podpisania protokołu przez kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne
nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.
7.
Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się kierownikowi jednostki prowadzącej szkolenie
specjalizacyjne.
8.
Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji
na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego
postępowania.
9.
Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne, w terminie 7 dni od dnia
otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzania
czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.
10.
Dyrektor CMKP przekazuje kierownikowi jednostki szkolącej zalecenia pokontrolne dotyczące
stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli i zobowiązuje go do usunięcia tych
nieprawidłowości w wyznaczonym terminie; kopie pisma z zaleceniami pokontrolnymi przekazuje
do wiadomości konsultantowi krajowemu właściwemu dla danej dziedziny medycyny i właściwemu
konsultantowi wojewódzkiemu w danej dziedzinie medycyny.
11.
W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym terminie dyrektor
CMKP podejmuje decyzję o skreśleniu jednostki z listy zawierającej wykaz jednostek
uprawnionych do kształcenia specjalizacyjnego.
12.
Osobom wykonującym czynności kontrolne przysługuje:
1)
wynagrodzenie za wykonanie czynności kontrolnych w wysokości nie wyższej niż 300 złotych;
2)
zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;
3)
zwolnienie od pracy w dniach wykonywania czynności kontrolnych bez zachowania prawa
do wynagrodzenia.
13.
Kwota, o której mowa w ust. 12 pkt 1, podlega waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego
wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie
budżetowej.
14.
Jeżeli w toku kontroli zostanie stwierdzone rażące naruszenie przepisów prawa lub
warunków określonych w art. 19f ust. 2, dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla podmiot
z listy jednostek akredytowanych. Od decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie
sprawy.
Art. 19ia.
1.
Kontrolę dotyczącą rozliczenia środków przeznaczonych na finansowanie rezydentur przeprowadza
zespół kontrolny powoływany przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w skład którego
wchodzą pracownicy urzędu obsługującego tego ministra.
2.
Zespół kontrolny, w składzie co najmniej 3-osobowym, wykonując czynności kontrolne,
za okazaniem upoważnienia, ma prawo:
1)
wglądu do wszystkich dokumentów, w tym dokumentacji prowadzonej w formie elektronicznej,
dotyczącej rozliczenia środków przeznaczonych na finansowanie rezydentur;
2)
żądania od kierownika podmiotu prowadzącego rezydenturę ustnych i pisemnych wyjaśnień.
2.
Do kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się art. 19i ust. 3-9.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje kierownikowi podmiotu prowadzącego rezydenturę
zalecenia pokontrolne dotyczące stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli i
zobowiązuje go do usunięcia tych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie.
4.
W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym terminie, minister
właściwy do spraw zdrowia zawiadamia o tym dyrektora CMKP, który podejmuje decyzję
o skreśleniu podmiotu prowadzącego rezydenturę z listy zawierającej wykaz jednostek
uprawnionych do kształcenia specjalizacyjnego. Od decyzji przysługuje wniosek o ponowne
rozpatrzenie sprawy.
Art. 19j.
Monitorowanie ustawicznego rozwoju zawodowego polega w szczególności na:
1)
rejestrowaniu danych określonych w art. 16p ust. 2 oraz informacji o liczbie jednostek
uprawnionych do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego i liczby miejsc szkoleniowych;
2)
przetwarzaniu danych dotyczących liczby jednostek szkolących i miejsc szkoleniowych;
3)
badaniu poprawności funkcjonowania poszczególnych procedur szkoleniowych oraz realizacji
określonych programów szkoleniowych na każdym ich etapie;
4)
badaniu poprawności realizowania zadań przez osoby bezpośrednio nadzorujące lekarzy
odbywających szkolenie albo bezpośrednio kierujące ich szkoleniem.
Art. 19k.
Monitorowanie organizacji i funkcjonowania ustawicznego rozwoju zawodowego jest prowadzone
przy użyciu rejestrowanych danych oraz ankiet wypełnianych przez uczestników szkolenia.
Art. 19l.
Wypełnienie ankiet, o których mowa w art. 19k, przez uczestników szkolenia jest obowiązkowe.
Art. 19m.
W ramach monitorowania ustawicznego rozwoju zawodowego, z wyłączeniem szkolenia w
zakresie umiejętności zawodowych, dyrektor CMKP ma prawo żądania od jednostek uprawnionych
do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego, jednostek ubiegających się o akredytację
do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego, podmiotów zamierzających prowadzić kurs
szkoleniowy objęty programem danej specjalizacji oraz podmiotów, które przeprowadziły
taki kurs, pisemnych informacji i wyjaśnień dotyczących warunków i przebiegu szkolenia
specjalizacyjnego lub prowadzenia kursów szkoleniowych objętych programem danej specjalizacji.
Art. 19n.
Jednostka akredytowana prowadząca szkolenie specjalizacyjne oraz podmioty, o których
mowa w art. 19 ust. 1, nie pobierają od lekarzy i lekarzy dentystów odbywających szkolenie
specjalizacyjne opłat z tytułu szkolenia teoretycznego i praktycznego oraz kursów
szkoleniowych objętych programem specjalizacji w poszczególnych dziedzinach medycyny.
Art. 20.
Lekarzowi przysługuje prawo używania tytułu i stopnia naukowego oraz tytułu specjalisty
w brzmieniu określonym przez odrębne przepisy.
Art. 20a.
1.
Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej i posiadający dokumenty,
o których mowa w art. 16a, ma prawo do używania określonych tytułów specjalisty w
danej dziedzinie medycyny, uzyskiwanych w Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz specjalności lekarskich uzyskiwanych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej, które odpowiadają specjalnościom uzyskiwanym
w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 20b.
1.
Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej
ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 2, posługiwać się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
oryginalnym tytułem określającym wykształcenie uzyskanym w innym niż Rzeczpospolita
Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub jego skrótem.
2.
Okręgowa rada lekarska może wymagać, aby tytuł określający wykształcenie lekarza,
lekarza dentysty, był używany wraz ze wskazaniem nazwy i siedziby instytucji, która
ten tytuł przyznała.
3.
Jeżeli tytuł określający wykształcenie lekarza, lekarza dentysty będącego obywatelem
państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest tożsamy z tytułem, do którego używania
jest wymagane w Rzeczypospolitej Polskiej odbycie dodatkowego szkolenia, którego lekarz
ten nie posiada, okręgowa rada lekarska może określić brzmienie tego tytułu, którym
lekarz może się posługiwać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 4
Eksperyment medyczny
Art. 21.
1.
Eksperyment medyczny przeprowadzany na ludziach może być eksperymentem leczniczym
albo eksperymentem badawczym.
2.
Eksperymentem leczniczym jest wprowadzenie nowych albo tylko częściowo wypróbowanych
metod diagnostycznych, leczniczych lub profilaktycznych w celu osiągnięcia bezpośredniej
korzyści dla zdrowia osoby chorej. Może on być przeprowadzony, jeżeli dotychczas stosowane
metody nie są skuteczne albo jeżeli ich skuteczność nie jest wystarczająca. Udział
w eksperymencie leczniczym kobiet ciężarnych wymaga szczególnie wnikliwej oceny związanego
z tym ryzyka dla matki i dziecka poczętego.
3.
Eksperyment badawczy ma na celu przede wszystkim rozszerzenie wiedzy medycznej. Może
być on przeprowadzany zarówno na osobie chorej, jak i zdrowej. Przeprowadzenie eksperymentu
badawczego jest dopuszczalne, gdy uczestnictwo w nim nie jest związane z ryzykiem
albo też ryzyko jest minimalne i nie pozostaje w dysproporcji do możliwych pozytywnych
rezultatów takiego eksperymentu.
4.
Eksperymentem medycznym jest również przeprowadzenie badań materiału biologicznego,
w tym genetycznego, pobranego od osoby dla celów naukowych.
5.
Uczestnikiem eksperymentu medycznego, zwanym dalej „uczestnikiem”, jest osoba, na
której eksperyment medyczny jest bezpośrednio przeprowadzany.
Art. 22.
Eksperyment medyczny może być przeprowadzany, jeżeli spodziewana korzyść lecznicza
lub poznawcza ma istotne znaczenie, a przewidywane osiągnięcie tej korzyści oraz celowość
i sposób przeprowadzania eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy
i zgodne z zasadami etyki zawodu medycznego.
Art. 23.
1.
Eksperymentem medycznym kieruje lekarz posiadający specjalizację w dziedzinie medycyny,
która jest szczególnie przydatna ze względu na charakter lub przebieg eksperymentu,
oraz odpowiednio wysokie kwalifikacje zawodowe i badawcze.
2.
W przypadku eksperymentu badawczego zawierającego część niemedyczną lekarz kierujący
takim eksperymentem współpracuje z inną osobą posiadającą kwalifikacje niezbędne do
przeprowadzenia części niemedycznej, która nadzoruje przebieg tej części.
3.
Badaniami, o których mowa w art. 21 ust. 4, może kierować inna niż lekarz osoba posiadająca
kwalifikacje niezbędne do ich przeprowadzenia. W przypadku gdy badania te zawierają
część medyczną, osoba kierująca badaniami współpracuje z lekarzem posiadającym kwalifikacje
określone w ust. 1, który nadzoruje przebieg części medycznej.
Art. 23a.
1.
Zabrania się przeprowadzania eksperymentu badawczego na:
1)
dziecku poczętym;
2)
osobie ubezwłasnowolnionej;
3)
żołnierzu i innej osobie pozostającej w zależności hierarchicznej ograniczającej swobodę
dobrowolnego wyrażania zgody;
4)
osobie pozbawionej wolności albo poddanej detencji.
2.
Udział w eksperymencie badawczym uczestnika będącego osobą małoletnią jest dozwolony
po łącznym spełnieniu następujących warunków:
1)
spodziewane korzyści mają bezpośrednie znaczenie dla zdrowia małoletniego poddanego
eksperymentowi badawczemu lub innych małoletnich należących do tej samej grupy wiekowej;
2)
eksperyment badawczy przyniesie istotne rozszerzenie wiedzy medycznej;
3)
nie istnieje możliwość przeprowadzenia takiego eksperymentu o porównywalnej efektywności
z udziałem osoby pełnoletniej.
Art. 23b.
1.
W eksperymentach medycznych, z wyjątkiem eksperymentów z udziałem uczestników pełnoletnich,
którzy mogą wyrazić skuteczną prawnie zgodę, i zdrowych uczestników, nie mogą być
stosowane żadne zachęty ani gratyfikacje finansowe, z wyjątkiem rekompensaty poniesionych
kosztów.
2.
Zabrania się przeprowadzania eksperymentu medycznego z wykorzystaniem przymusowego
położenia uczestnika takiego eksperymentu.
3.
Podmiot przeprowadzający eksperyment medyczny nie może pobierać od jego uczestnika,
przedstawiciela ustawowego uczestnika oraz osoby, której skutki eksperymentu mogą
bezpośrednio dotknąć, opłat za udział w tym eksperymencie.
Art. 23c.
1.
Eksperyment medyczny może być przeprowadzony po zawarciu przez podmiot przeprowadzający
eksperyment medyczny umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej na rzecz jego
uczestnika oraz osoby, której skutki eksperymentu mogą bezpośrednio dotknąć.
2.
W przypadkach niecierpiących zwłoki i ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia
uczestnika eksperymentu leczniczego można wyjątkowo odstąpić od obowiązku zawarcia
umowy określonej w ust. 1.
3.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, termin powstania obowiązku
ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc pod uwagę specyfikę eksperymentu
medycznego.
Art. 24.
1.
Uczestnik lub jego przedstawiciel ustawowy przed wyrażeniem zgody, o której mowa w
art. 25, otrzymuje informację ustną i pisemną, przedstawioną w sposób zrozumiały.
Przekazanie informacji jest odnotowywane w dokumentacji eksperymentu.
2.
Informacja, o której mowa w ust. 1, obejmuje:
1)
cel, pełny plan eksperymentu medycznego oraz ryzyko i korzyści związane z eksperymentem;
2)
zakres i długość trwania procedur, które mają być stosowane, w szczególności wszelkie
uciążliwości i zagrożenia dla zdrowia uczestnika związane z jego udziałem w eksperymencie;
3)
ustalenia dotyczące sposobu reagowania na zdarzenia niepożądane oraz pytania i wątpliwości
uczestnika;
4)
środki powzięte w celu zapewnienia poszanowania życia prywatnego uczestnika oraz poufności
jego danych osobowych;
5)
zasady dostępu do informacji istotnych dla uczestnika, uzyskanych podczas realizacji
tego eksperymentu oraz do ogólnych jego wyników;
6)
zasady wypłaty odszkodowania w sytuacji powstania szkody;
7)
wszelkie przewidywane dalsze użycie wyników eksperymentu medycznego, danych oraz materiału
biologicznego zgromadzonego w jego trakcie, w tym jego użycia dla celów komercyjnych;
8)
źródła finansowania eksperymentu medycznego;
9)
zasady dostępu do leczenia eksperymentalnego po zakończeniu udziału w eksperymencie
leczniczym, jeżeli okaże się, że u danego uczestnika eksperyment ten przyniósł korzyści
dla jego zdrowia;
10)
możliwości i zasady dostępu do innego eksperymentu leczniczego, jeżeli może on przynieść
uczestnikowi korzyści dla jego zdrowia.
3.
Dodatkowo uczestnik przed rozpoczęciem eksperymentu medycznego jest informowany o
swoich prawach oraz o ochronie gwarantowanej w przepisach prawa, w szczególności o
przysługującym mu prawie do odmowy udzielenia zgody i do wycofania zgody w każdym
momencie, bez podania przyczyny i bez negatywnych konsekwencji prawnych w postaci
jakiejkolwiek dyskryminacji, w tym w zakresie prawa do opieki zdrowotnej.
4.
W przypadku gdy natychmiastowe przerwanie eksperymentu medycznego mogłoby spowodować
niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia jego uczestnika, osoba przeprowadzająca eksperyment
medyczny ma obowiązek go o tym poinformować.
Art. 25.
1.
Eksperyment medyczny może być przeprowadzony po uzyskaniu zgody jego uczestnika lub
osoby, której skutki eksperymentu mogą bezpośrednio dotknąć.
2.
W przypadku uczestnika będącego osobą małoletnią, która nie ukończyła 13. roku życia,
zgody, o której mowa w ust. 1, udziela jej przedstawiciel ustawowy.
3.
W przypadku uczestnika będącego osobą małoletnią, która ukończyła 13. rok życia, jest
wymagana zgoda takiej osoby oraz jej przedstawiciela ustawowego. Jeżeli między tymi
osobami nie ma porozumienia, sprawę rozstrzyga sąd opiekuńczy.
4.
W sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, stosuje się art. 97 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny
i opiekuńczy .
5.
W przypadku uczestnika będącego osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie zgody na udział
w eksperymencie leczniczym udziela jej opiekun prawny. Przepisu art. 156 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie stosuje się. Jeżeli osoba ubezwłasnowolniona całkowicie ma dostateczne rozeznanie,
wymagana jest również jej zgoda. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.
6.
W przypadku uczestnika będącego osobą ubezwłasnowolnioną częściowo niepozostającą
pod władzą rodzicielską zgody na udział w eksperymencie leczniczym udziela kurator
i ta osoba. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.
7.
W przypadku uczestnika będącego osobą posiadającą pełną zdolność do czynności prawnych,
lecz niebędącą w stanie z rozeznaniem wyrazić zgody, zezwolenia na przeprowadzenie
eksperymentu leczniczego udziela sąd opiekuńczy właściwy miejscowo, w którego okręgu
eksperyment zostanie przeprowadzony.
8.
Zgoda, o której mowa w ust. 1-6, wymaga formy pisemnej. W przypadku niemożności wyrażenia
pisemnej zgody za równoważne uważa się wyrażenie zgody ustnie złożone w obecności
dwóch bezstronnych świadków posiadających pełną zdolność do czynności prawnych. Zgoda
tak złożona podlega odnotowaniu w dokumentacji eksperymentu medycznego.
9.
W przypadku gdy przedstawiciel ustawowy odmawia zgody na udział uczestnika w eksperymencie
leczniczym, zezwolenia na przeprowadzenie eksperymentu może udzielić sąd opiekuńczy.
10.
W przypadku gdy przedstawiciel ustawowy lub uczestnik odmawia zgody na udział w eksperymencie
badawczym, jego przeprowadzenie jest zabronione.
11.
Z wnioskiem o wyrażenie zezwolenia sądowego na udział w eksperymencie medycznym lub
w sprawach, o których mowa w ust. 3-6, może wystąpić przedstawiciel ustawowy uczestnika
albo podmiot zamierzający przeprowadzić eksperyment medyczny.
Art. 25a.
Przeprowadzenie eksperymentu leczniczego bez wymaganej zgody jest dopuszczalne po
łącznym spełnieniu następujących warunków:
1)
uczestnik jest niezdolny do udzielenia zgody na udział w tym eksperymencie;
2)
zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki i ze względu na konieczność natychmiastowego
działania uzyskanie zgody na udział w eksperymencie leczniczym od przedstawiciela
ustawowego uczestnika albo zezwolenia sądowego nie jest możliwe w wystarczająco krótkim
czasie;
3)
eksperyment o porównywalnej skuteczności nie może być przeprowadzony na osobach nieznajdujących
się w sytuacji niecierpiącej zwłoki;
4)
uczestnik uprzednio nie wyraził sprzeciwu wobec udziału w takim eksperymencie;
5)
uczestnik eksperymentu leczniczego prowadzonego w sytuacji niecierpiącej zwłoki i
- jeżeli dotyczy - jego przedstawiciel ustawowy otrzyma wszelkie istotne informacje
dotyczące uczestnictwa w tym eksperymencie w najszybszym możliwym czasie;
6)
wystąpiono o zgodę na udział w eksperymencie leczniczym albo o wydanie przez sąd,
o którym mowa w art. 25 ust. 7, zezwolenia na przeprowadzenie eksperymentu leczniczego.
Art. 26.
1.
Udział w eksperymencie medycznym nie może opóźnić ani pozbawiać jego uczestnika koniecznych
medycznie procedur profilaktycznych, diagnostycznych lub terapeutycznych.
2.
Podczas eksperymentu medycznego zapewnia się uczestnikowi przypisanemu do grupy kontrolnej
stosowanie sprawdzonych metod profilaktycznych, diagnostycznych lub terapeutycznych.
3.
Stosowanie placebo jest dopuszczalne jedynie, gdy nie ma żadnych metod o udowodnionej
skuteczności albo jeżeli wycofanie lub wstrzymanie takich metod nie stanowi niedopuszczalnego
ryzyka lub obciążenia dla uczestnika.
Art. 27.
1.
Uczestnik lub inny podmiot uprawniony do udzielenia zgody na udział w eksperymencie
medycznym może ją cofnąć w każdym stadium eksperymentu. W takim przypadku podmiot
przeprowadzający eksperyment medyczny ma obowiązek przerwać eksperyment.
2.
Podmiot prowadzący eksperyment leczniczy ma obowiązek przerwać eksperyment, jeżeli
w czasie jego trwania wystąpi zagrożenie zdrowia uczestnika przewyższające spodziewane
dla niego korzyści.
3.
Podmiot prowadzący eksperyment badawczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli w czasie
jego trwania nastąpi nieprzewidziane zagrożenie zdrowia lub życia jego uczestnika.
Art. 28.
Informacja uzyskana w związku z eksperymentem medycznym lub badaniem przesiewowym
może być wykorzystana do celów naukowych bez zgody uczestnika w sposób uniemożliwiający
jego identyfikację.
Art. 29.
1.
Eksperyment medyczny może być przeprowadzony wyłącznie po wyrażeniu pozytywnej opinii
o projekcie przez niezależną komisję bioetyczną. Opinia ta nie stanowi decyzji administracyjnej.
2.
Komisja bioetyczna wyraża opinię o projekcie eksperymentu medycznego, w drodze uchwały,
przy uwzględnieniu warunków przeprowadzania eksperymentu i kryteriów etycznych odnoszących
się do prowadzenia eksperymentów z udziałem człowieka oraz celowości i wykonalności
projektu.
2a.
(uchylony)
2b.
(uchylony)
2c.
(uchylony)
3.
Komisje bioetyczne i Odwoławcza Komisja Bioetyczna wydają także opinie dotyczące badań
naukowych, jeżeli inne ustawy tak stanowią, w zakresie określonym w tych ustawach.
4.
Do składu komisji bioetycznej powołuje się osoby posiadające wysoki autorytet moralny,
wysokie kwalifikacje specjalistyczne oraz znaczące doświadczenie w sprawach z zakresu
eksperymentów medycznych. Członków komisji bioetycznej powołuje:
1)
okręgowa rada lekarska na obszarze swojego działania, z wyłączeniem podmiotów, o których
mowa w pkt 2 i 3;
2)
rektor uczelni prowadzącej kształcenie w zakresie nauk medycznych lub nauk o zdrowiu;
325)W brzmieniu ustalonym przez art. 47 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o szczególnej opiece geriatrycznej (Dz. U. poz. 1831); wszedł w życie z dniem 23 września 2023 r.)
dyrektor instytutu badawczego nadzorowanego przez ministra właściwego do spraw zdrowia,
dyrektor państwowego instytutu badawczego uczestniczącego w systemie ochrony zdrowia
i nadzorowanego przez Ministra Obrony Narodowej, dyrektor Państwowego Instytutu Medycznego
Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji lub dyrektor instytutu Polskiej Akademii
Nauk należącego do Wydziału Nauk Medycznych.
5.
W przypadku, o którym mowa w art. 23 ust. 2, w posiedzeniu komisji bioetycznej bierze
udział osoba będąca ekspertem w dziedzinie, której dotyczy część niemedyczna eksperymentu
badawczego.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
powołuje członków Odwoławczej Komisji Bioetycznej rozpatrującej odwołania od uchwał
wydanych przez komisje bioetyczne, o których mowa w ust. 1. Przepisy ust. 1, 2, ust.
4 zdanie pierwsze, ust. 5 oraz ust. 8-14 stosuje się.
7.
W skład komisji bioetycznych powołanych w trybie ust. 4 pkt 2 i 3 na prawach członka
komisji wchodzi również przedstawiciel właściwej okręgowej rady lekarskiej.
8.
Członkiem komisji bioetycznej nie może zostać osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu
za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo
skarbowe lub prawomocnie skazana na karę pozbawienia prawa wykonywania zawodu albo
karę zawieszenia prawa wykonywania zawodu.
9.
Kandydat do komisji bioetycznej przed powołaniem do niej wyraża pisemną zgodę na udział
w pracach komisji oraz składa pisemne oświadczenie o zachowaniu bezstronności i poufności.
10.
Podmiot powołujący komisję bioetyczną odwołuje członka komisji bioetycznej przed upływem
kadencji, jeżeli:
1)
złożył on rezygnację z pełnionej funkcji;
2)
w uzasadnionej ocenie tego podmiotu nie realizuje powierzonych mu zadań lub zaistniały
okoliczności uniemożliwiające ich dalsze wykonywanie;
3)
został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia
publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe lub został prawomocnie skazany na karę
pozbawienia prawa wykonywania zawodu albo zawieszenia prawa wykonywania zawodu.
11.
Komisja bioetyczna działa zgodnie z regulaminem określonym przez podmiot powołujący.
12.
W podejmowaniu uchwały nie może brać udziału członek komisji bioetycznej, którego
dotyczy wniosek będący przedmiotem uchwały.
13.
W posiedzeniu komisji bioetycznej, poza jej członkami, mogą uczestniczyć:
1)
wnioskodawca - w części posiedzenia dotyczącej prezentacji jego wniosku;
2)
eksperci wydający opinię o danym eksperymencie medycznym;
3)
sekretarz komisji.
14.
Komisja bioetyczna podejmuje uchwałę wyrażającą opinię o projekcie eksperymentu medycznego
w drodze tajnego głosowania. W głosowaniu mogą być oddane wyłącznie głosy za wydaniem
opinii pozytywnej lub za wydaniem opinii negatywnej. Uchwały zapadają zwykłą większością
głosów. Komisja bioetyczna wyraża opinię nie później niż w terminie 3 miesięcy od
dnia otrzymania kompletnej dokumentacji eksperymentu medycznego.
15.
Odwołanie od uchwały komisji bioetycznej wyrażającej opinię może wnieść:
1)
wnioskodawca;
2)
kierownik podmiotu, w którym eksperyment medyczny ma być przeprowadzony;
3)
komisja bioetyczna właściwa dla ośrodka, który ma uczestniczyć w wieloośrodkowym eksperymencie
medycznym.
16.
Odwołanie, o którym mowa w ust. 15, wnosi się za pośrednictwem komisji bioetycznej,
która podjęła uchwałę, do Odwoławczej Komisji Bioetycznej w terminie 14 dni od dnia
doręczenia uchwały wyrażającej opinię.
17.
Jeżeli komisja bioetyczna, która wydała opinię, uzna, że odwołanie zasługuje w całości
na uwzględnienie, może wydać nową opinię, w której uchyli albo zmieni opinię objętą
odwołaniem.
18.
Komisja bioetyczna, która wydała opinię, jest obowiązana przesłać odwołanie wraz z
aktami sprawy Odwoławczej Komisji Bioetycznej w terminie 30 dni od dnia, w którym
otrzymała odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydała nowej opinii na podstawie ust.
16.
19.
Odwoławcza Komisja Bioetyczna rozpatruje odwołanie w terminie 3 miesięcy od dnia jego
otrzymania; przepis ust. 17 stosuje się odpowiednio.
20.
Członkom Odwoławczej Komisji Bioetycznej za posiedzenie oraz ekspertowi za sporządzenie
opinii przysługuje:
1)
wynagrodzenie w wysokości nie wyższej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego,
w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”;
2)
zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
21.
Dokumentacja eksperymentu medycznego oraz materiały z posiedzeń komisji bioetycznej
i Odwoławczej Komisji Bioetycznej, w szczególności jej uchwały, są przechowywane zgodnie
z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Dokumentacja ta przechowywana jest przez 20 lat od końca roku kalendarzowego, w
którym została wydana ostateczna uchwała w sprawie wydania opinii.
22.
Postępowanie w sprawie wydania opinii jest wszczynane na wniosek, który zawiera:
1)
oznaczenie osoby lub innego podmiotu zamierzającego przeprowadzić eksperyment medyczny,
a w przypadku eksperymentu prowadzonego w dwóch lub więcej podmiotach - również nazwy
wszystkich podmiotów, w których eksperyment ten ma być przeprowadzony;
2)
tytuł eksperymentu medycznego i uzasadnienie co do jego celowości i wykonalności;
3)
imię i nazwisko, adres oraz kwalifikacje zawodowe i naukowe osoby, która ma kierować
eksperymentem medycznym;
4)
informację o warunkach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej uczestników;
5)
dane o spodziewanych korzyściach leczniczych i poznawczych oraz ewentualnie przewidywanych
innych korzyściach dla uczestników.
23.
Do wniosku należy dołączyć:
1)
szczegółowy opis eksperymentu medycznego, w tym przewidywaną liczbę jego uczestników,
miejsce i czas wykonywania eksperymentu medycznego, planowane procedury, warunki włączenia
i wykluczenia uczestnika z eksperymentu medycznego, przyczyny przerwania eksperymentu
medycznego oraz planowane wykorzystanie wyników eksperymentu medycznego;
2)
dokumenty potwierdzające doświadczenie zawodowe i naukowe osoby, która ma kierować
eksperymentem medycznym, i osoby, o której mowa w art. 23 ust. 2 - jeżeli dotyczy;
3)
wzór informacji przeznaczonej dla uczestnika, zawierającej dane, o których mowa w
art. 24 ust. 2;
4)
wzór formularza zgody uczestnika, w którym powinny być zawarte co najmniej stwierdzenia
dotyczące:
a)
dobrowolnego wyrażenia zgody na poddanie się eksperymentowi medycznemu po zapoznaniu
się z informacją, o której mowa w art. 24 ust. 2,
b)
potwierdzenia możliwości zadawania pytań prowadzącemu eksperyment medyczny i otrzymania
odpowiedzi na te pytania,
c)
uzyskania informacji o możliwości odstąpienia od udziału w eksperymencie medycznym
w każdym jego stadium;
5)
wzór oświadczenia o przyjęciu przez uczestnika warunków ubezpieczenia odpowiedzialności
cywilnej;
6)
wzór oświadczenia składanego przez uczestnika, w którym wyraża zgodę na przetwarzanie
swoich danych związanych z udziałem w eksperymencie medycznym przez osobę lub podmiot
przeprowadzający ten eksperyment;
7)
zgodę kierownika podmiotu, w którym jest planowane przeprowadzenie eksperymentu medycznego.
24.
Wniosek oraz dokumenty, o których mowa w ust. 23, składa się w języku polskim, w postaci
papierowej albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
25.
Wniosek składany za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest podpisywany kwalifikowanym
podpisem elektronicznym, podpisem osobistym albo podpisem zaufanym wnioskodawcy.
26.
Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy tryb powoływania oraz sposób działania komisji bioetycznej oraz Odwoławczej
Komisji Bioetycznej,
2)
wzór oświadczenia, o którym mowa w ust. 9,
3)
szczegółowy sposób postępowania z wnioskiem o wyrażenie opinii w sprawie eksperymentu
medycznego,
4)
wysokość wynagrodzenia dla członków Odwoławczej Komisji Bioetycznej
- uwzględniając konieczność rzetelnego i sprawnego wydawania opinii w sprawach, o
których mowa w ust. 2 i 3.
Art. 29a.
1.
Przepisy tego rozdziału nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne
zasady i tryb przeprowadzania badań klinicznych lub badań genetycznych.
2.
Działalność w zakresie gromadzenia, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji materiału
biologicznego do celów naukowych nie stanowi eksperymentu medycznego.
Art. 29b.
Do eksperymentu medycznego będącego jednocześnie badaniem klinicznym w rozumieniu
art. 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 536/2014
z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie badań klinicznych produktów leczniczych stosowanych
u ludzi oraz uchylenia dyrektywy 2001/20/WE stosuje się przepisy ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o badaniach klinicznych produktów leczniczych stosowanych
u ludzi .
Rozdział 5
Zasady wykonywania zawodu lekarza
Art. 30.
Lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej
udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia
ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia.
Art. 31.
1.
Lekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi lub jego ustawowemu przedstawicielowi przystępnej
informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach
diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania
albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu.
2.
Lekarz może udzielić informacji, o której mowa w ust. 1, innym osobom za zgodą pacjenta
lub jego przedstawiciela ustawowego.
3.
Na żądanie pacjenta lekarz nie ma obowiązku udzielać pacjentowi informacji, o której
mowa w ust. 1.
4.
W sytuacjach wyjątkowych, jeżeli rokowanie jest niepomyślne dla pacjenta, lekarz może
ograniczyć informację o stanie zdrowia i o rokowaniu, jeżeli według oceny lekarza
przemawia za tym dobro pacjenta. W takich przypadkach lekarz informuje przedstawiciela
ustawowego pacjenta lub osobę upoważnioną przez pacjenta. Na żądanie pacjenta lekarz
ma jednak obowiązek udzielić mu żądanej informacji.
5.
Obowiązek lekarza, określony w ust. 1, dotyczy także pacjentów, którzy ukończyli 16
lat.
6.
Jeżeli pacjent nie ukończył 16 lat lub jest nieprzytomny bądź niezdolny do zrozumienia
znaczenia informacji, lekarz udziela informacji osobie bliskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta .
7.
Pacjentowi, który nie ukończył 16 lat, lekarz udziela informacji w zakresie i formie
potrzebnej do prawidłowego przebiegu procesu diagnostycznego lub terapeutycznego i
wysłuchuje jego zdania.
8.
Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o opiekunie faktycznym, należy przez to rozumieć
opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta.
Art. 32.
1.
Lekarz może przeprowadzić badanie lub udzielić innych świadczeń zdrowotnych, z zastrzeżeniem
wyjątków przewidzianych w ustawie, po wyrażeniu zgody przez pacjenta.
2.
Jeżeli pacjent jest małoletni lub niezdolny do świadomego wyrażenia zgody, wymagana
jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego
lub porozumienie się z nim jest niemożliwe - zezwolenie sądu opiekuńczego.
3.
Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia badania osoby, o której mowa w ust. 2, zgodę
na przeprowadzenie badania może wyrazić także opiekun faktyczny.
4.
W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę wyraża przedstawiciel ustawowy
tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie
badania, konieczne jest ponadto uzyskanie zgody tej osoby.
5.
Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego zgoda.
6.
Jeżeli jednak małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent
chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem,
sprzeciwia się czynnościom medycznym, poza zgodą jego przedstawiciela ustawowego lub
opiekuna faktycznego albo w przypadku niewyrażenia przez nich zgody wymagane jest
zezwolenie sądu opiekuńczego.
7.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zgoda osób wymienionych w ust. 1, 2 i 4 może być
wyrażona ustnie albo nawet poprzez takie ich zachowanie, które w sposób niebudzący
wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom medycznym.
8.
Jeżeli pacjent, o którym mowa w ust. 2, nie ma przedstawiciela ustawowego ani opiekuna
faktycznego albo porozumienie się z tymi osobami jest niemożliwe, lekarz po przeprowadzeniu
badania może przystąpić do udzielania dalszych świadczeń zdrowotnych dopiero po uzyskaniu
zgody sądu opiekuńczego, chyba że co innego wynika z przepisów ustawy.
9.
Do czynności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 34 ust.
7.
10.
Sądem opiekuńczym właściwym miejscowo dla udzielania zgody na wykonywanie czynności
medycznych jest sąd, w którego okręgu czynności te mają być wykonane.
Art. 33.
1.
Badanie lub udzielenie pacjentowi innego świadczenia zdrowotnego bez jego zgody jest
dopuszczalne, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej, a ze względu na stan
zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.
2.
Decyzję o podjęciu czynności medycznych w okolicznościach, o których mowa w ust. 1,
lekarz powinien w miarę możliwości skonsultować z innym lekarzem.
3.
Okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, lekarz odnotowuje w dokumentacji medycznej
pacjenta.
Art. 34.
1.
Lekarz może wykonać zabieg operacyjny albo zastosować metodę leczenia lub diagnostyki
stwarzającą podwyższone ryzyko dla pacjenta, po uzyskaniu jego pisemnej zgody.
2.
Przed wyrażeniem zgody przez pacjenta w sytuacji, o której mowa w ust. 1, lekarz ma
obowiązek udzielenia mu informacji zgodnie z art. 31.
3.
Lekarz może wykonać zabieg lub zastosować metodę, o której mowa w ust. 1, wobec pacjenta
małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego do świadomego wyrażenia pisemnej
zgody, po uzyskaniu zgody jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela
lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe - po uzyskaniu zezwolenia sądu opiekuńczego.
4.
Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego pisemna zgoda.
5.
W sytuacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 32 ust. 6.
6.
Jeżeli przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego
do świadomego wyrażenia zgody nie zgadza się na wykonanie przez lekarza czynności
wymienionych w ust. 1, a niezbędnych dla usunięcia niebezpieczeństwa utraty przez
pacjenta życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała bądź ciężkiego rozstroju zdrowia, lekarz
może wykonać takie czynności po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego.
7.
Lekarz może wykonać czynności, o których mowa w ust. 1, bez zgody przedstawiciela
ustawowego pacjenta bądź zgody właściwego sądu opiekuńczego, gdy zwłoka spowodowana
postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty
życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku
lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę
możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie
zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy.
8.
O okolicznościach, o których mowa w ust. 3-7, lekarz informuje pacjenta oraz jego
przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego albo sąd opiekuńczy, a także dokonuje
odpowiedniej adnotacji wraz z uzasadnieniem w dokumentacji medycznej.
Art. 35.
1.
Jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu operacyjnego albo stosowania metody leczniczej
lub diagnostycznej wystąpią okoliczności, których nieuwzględnienie groziłoby pacjentowi
niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkim uszkodzeniem ciała lub ciężkim rozstrojem
zdrowia, a nie ma możliwości niezwłocznie uzyskać zgody pacjenta lub jego przedstawiciela
ustawowego, lekarz ma prawo, bez uzyskania tej zgody, zmienić zakres zabiegu bądź
metody leczenia lub diagnostyki w sposób umożliwiający uwzględnienie tych okoliczności.
W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego
lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności.
2.
O okolicznościach, o których mowa w ust. 1, lekarz dokonuje odpowiedniej adnotacji
w dokumentacji medycznej oraz informuje pacjenta, przedstawiciela ustawowego lub opiekuna
faktycznego albo sąd opiekuńczy.
Art. 36.
1.
Lekarz podczas udzielania świadczeń zdrowotnych ma obowiązek poszanowania intymności
i godności osobistej pacjenta.
2.
(uchylony)
3.
Lekarz ma obowiązek dbać, aby inny personel medyczny przestrzegał w postępowaniu z
pacjentem zasady określonej w ust. 1.
4.
Do klinik i szpitali akademii medycznych, medycznych jednostek badawczo-rozwojowych
i innych jednostek uprawnionych do kształcenia studentów nauk medycznych, lekarzy
oraz innego personelu medycznego w zakresie niezbędnym do celów dydaktycznych nie
stosuje się art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw
Pacjenta.
Art. 37.
W razie wątpliwości diagnostycznych lub terapeutycznych lekarz z własnej inicjatywy
bądź na wniosek pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego, jeżeli uzna to za uzasadnione
w świetle wymagań wiedzy medycznej, powinien zasięgnąć opinii właściwego lekarza specjalisty
lub zorganizować konsylium lekarskie.
Art. 38.
1.
Lekarz może nie podjąć lub odstąpić od leczenia pacjenta, o ile nie zachodzi przypadek,
o którym mowa w art. 30, z zastrzeżeniem ust. 3.
2.
W przypadku odstąpienia od leczenia, lekarz ma obowiązek dostatecznie wcześnie uprzedzić
o tym pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego bądź opiekuna faktycznego i wskazać
realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w podmiocie leczniczym.
3.
Jeżeli lekarz wykonuje swój zawód na podstawie stosunku pracy lub w ramach służby,
może nie podjąć lub odstąpić od leczenia, jeżeli istnieją poważne ku temu powody,
po uzyskaniu zgody swojego przełożonego.
4.
W przypadku odstąpienia od leczenia lekarz ma obowiązek uzasadnić i odnotować ten
fakt w dokumentacji medycznej.
Art. 39.
Lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego
sumieniem, z zastrzeżeniem art. 30, z tym że ma obowiązek odnotować ten fakt w dokumentacji
medycznej. Lekarz wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy albo w ramach służby
ma także obowiązek uprzedniego powiadomienia na piśmie przełożonego.
Art. 40.
1.
Lekarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych
w związku z wykonywaniem zawodu.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy:
1)
tak stanowią ustawy;
2)
badanie lekarskie zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych, na podstawie odrębnych
ustaw, organów i instytucji; wówczas lekarz jest obowiązany poinformować o stanie
zdrowia pacjenta wyłącznie te organy i instytucje;
3)
zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta
lub innych osób;
4)
pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy, po
uprzednim poinformowaniu o niekorzystnych dla pacjenta skutkach jej ujawnienia;
5)
zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie lekarzowi sądowemu;
6)
zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem
świadczeń zdrowotnych innemu lekarzowi lub uprawnionym osobom uczestniczącym w udzielaniu
tych świadczeń.
2a.
W sytuacjach, o których mowa w ust. 2, ujawnienie tajemnicy może nastąpić wyłącznie
w niezbędnym zakresie. W sytuacji, o której mowa w ust. 2 pkt 4, zakres ujawnienia
tajemnicy może określić pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy.
3.
Lekarz, z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-5, jest związany tajemnicą
również po śmierci pacjenta, chyba że zgodę na ujawnienie tajemnicy wyrazi osoba bliska
w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta. Osoba bliska wyrażająca zgodę na ujawnienie tajemnicy może określić zakres jej ujawnienia,
o którym mowa w ust. 2a.
3a.
Zwolnienia z tajemnicy lekarskiej, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się, jeśli
ujawnieniu tajemnicy sprzeciwi się inna osoba bliska w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta lub sprzeciwił się temu, zgodnie z art. 14 ust. 4 tej ustawy, pacjent za życia, z
zastrzeżeniem ust. 3b i 3c. Sprzeciw dołącza się do dokumentacji medycznej pacjenta.
3b.
W przypadku sporu między osobami bliskimi w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta o ujawnienie tajemnicy lub o zakres jej ujawnienia, zgodę na ujawnienie tajemnicy
wyraża sąd, o którym mowa w art. 628 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego , w postępowaniu nieprocesowym na wniosek osoby bliskiej lub lekarza. Lekarz może
wystąpić z wnioskiem do sądu także w przypadku uzasadnionych wątpliwości, czy osoba
występująca o ujawnienie tajemnicy lub sprzeciwiająca się jej ujawnieniu jest osobą
bliską. Sąd, wyrażając zgodę na ujawnienie tajemnicy, może określić zakres jej ujawnienia,
o którym mowa w ust. 2a.
3c.
W przypadku gdy pacjent za życia sprzeciwił się ujawnieniu tajemnicy lekarskiej, o
której mowa w ust. 3, sąd, o którym mowa w art. 628 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, w postępowaniu nieprocesowym na wniosek osoby bliskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta, może wyrazić zgodę na ujawnienie tajemnicy i określić zakres jej ujawnienia, jeżeli
jest to niezbędne:
1)
w celu dochodzenia odszkodowania lub zadośćuczynienia, z tytułu śmierci pacjenta;
2)
dla ochrony życia lub zdrowia osoby bliskiej.
3d.
W przypadku wystąpienia do sądu z wnioskiem, o którym mowa w ust. 3b albo 3c, sąd
bada:
1)
interes uczestników postępowania;
2)
rzeczywistą więź osoby bliskiej ze zmarłym pacjentem;
3)
wolę zmarłego pacjenta;
4)
okoliczności wyrażenia sprzeciwu.
4.
Lekarz nie może podać do publicznej wiadomości danych umożliwiających identyfikację
pacjenta bez jego zgody.
Art. 41.
1.
Lekarz ma obowiązek prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej pacjenta.
2.
Sposób prowadzenia i udostępniania dokumentacji medycznej przez lekarza określają
przepisy ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
3.
(uchylony)
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
6.
(uchylony)
7.
(uchylony)
8.
(uchylony)
9.
(uchylony)
Art. 41a.
1.
Lekarz może udzielić upoważnienia do wystawiania recept, o których mowa w art. 2 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie
zdrowia, zleceń na zaopatrzenie i zleceń naprawy, o których mowa w art. 2 pkt 6 lit. d ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie
zdrowia, lub skierowań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 59aa ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych, a także do dokonywania wpisów w Karcie Szczepień, o której mowa w art. 21a ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi, w jego imieniu osobie wykonującej:
1)
zawód medyczny, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;
2)
czynności pomocnicze przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku
Praw Pacjenta.
2.
Osoby upoważnione do wystawiania recept, o których mowa w art. 2 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie
zdrowia, zleceń na zaopatrzenie i zleceń naprawy, o których mowa w art. 2 pkt 6 lit. d ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie
zdrowia, lub skierowań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 59aa ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych, a także do dokonywania wpisów w Karcie Szczepień, o której mowa w art. 21a ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi, mogą być dopuszczone do przetwarzania danych osobowych zawartych w tych dokumentach
po wydaniu im przez podmiot wykonujący działalność leczniczą upoważnienia do przetwarzania
danych osobowych. Osoby te mogą być obecne przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych oraz
są obowiązane do zachowania poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych w związku
z wystawianiem recepty, skierowania, zlecenia na zaopatrzenie lub zlecenia naprawy,
a także w związku z dokonaniem wpisu w Karcie Szczepień. Obowiązek zachowania poufności
obowiązuje również po śmierci pacjenta.
3.
Upoważnienie do wystawiania recept, o których mowa w art. 2 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie
zdrowia, zleceń na zaopatrzenie i zleceń naprawy, o których mowa w art. 2 pkt 6 lit. d ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie
zdrowia, lub skierowań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 59aa ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych, a także do dokonywania wpisów w Karcie Szczepień, o której mowa w art. 21a ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi, może być udzielone na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, przy czym po upływie tego
okresu można udzielić kolejnych upoważnień na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. Upoważnienie
to może być w każdym czasie cofnięte przez lekarza lub podmiot wykonujący działalność
leczniczą. Cofnięcie upoważnienia do wystawiania recept lub skierowań, lub zleceń
na zaopatrzenie, lub zleceń naprawy, a także do dokonywania wpisów w Karcie Szczepień,
przez podmiot wykonujący działalność leczniczą następuje po uprzednim uzgodnieniu
z lekarzem.
4.
Od dnia udzielenia upoważnienia do wystawiania recept, o których mowa w art. 2 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie
zdrowia, zleceń na zaopatrzenie i zleceń naprawy, o których mowa w art. 2 pkt 6 lit. d ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie
zdrowia, lub skierowań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 59aa ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych, a także do dokonywania wpisów w Karcie Szczepień, o której mowa w art. 21a ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi, do dnia jego cofnięcia albo wygaśnięcia osoba upoważniona jest obowiązana do zapewnienia
zgodności danych zamieszczonych na tych receptach, skierowaniach, zleceniach i w Karcie
Szczepień z danymi zawartymi w dokumentacji medycznej.
5.
Udzielanie upoważnień, o których mowa w ust. 1, następuje za pośrednictwem Rejestru
Asystentów Medycznych, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. I ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji
w ochronie zdrowia, na zasadach określonych w tej ustawie.
Art. 42.
1.
Lekarz orzeka o stanie zdrowia określonej osoby po uprzednim, osobistym jej zbadaniu
lub zbadaniu jej za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności,
a także po analizie dostępnej dokumentacji medycznej tej osoby.
2.
Lekarz może, bez dokonania badania pacjenta, wystawić receptę niezbędną do kontynuacji
leczenia oraz zlecenie na zaopatrzenie w wyroby medyczne jako kontynuację zaopatrzenia
w wyroby medyczne, jeżeli jest to uzasadnione stanem zdrowia pacjenta odzwierciedlonym
w dokumentacji medycznej.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, recepty lub zlecenia, a w przypadku recepty w
postaci elektronicznej - wydruk, o którym mowa w art. 96b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne , mogą być przekazane:
1)
przedstawicielowi ustawowemu pacjenta albo osobie upoważnionej przez pacjenta do odbioru
recepty lub zlecenia, a w przypadku wystawienia recepty w postaci elektronicznej -
wydruku;
2)
osobie trzeciej, jeżeli pacjent oświadczy podmiotowi udzielającemu świadczeń zdrowotnych,
że recepty lub zlecenia, a w przypadku recepty w postaci elektronicznej - wydruk mogą
być odebrane przez osoby trzecie bez szczegółowego określania tych osób.
4.
Upoważnienie lub oświadczenie, o których mowa w ust. 3, odnotowuje się w dokumentacji
medycznej pacjenta albo dołącza do tej dokumentacji.
5.
Informacje o wystawieniu recepty lub zlecenia, o których mowa w ust. 2, zamieszcza
się w dokumentacji medycznej pacjenta. Informację o osobie, której przekazano taką
receptę lub zlecenie, odnotowuje się w dokumentacji medycznej pacjenta albo dołącza
do tej dokumentacji.
Art. 43.
1.
Lekarz może stwierdzić zgon na podstawie osobiście wykonanych badań i ustaleń.
2.
W uzasadnionych przypadkach lekarz, z wyłączeniem lekarza dentysty, może uzależnić
wystawienie karty zgonu od przeprowadzenia sekcji zwłok.
3.
Lekarz, z wyłączeniem lekarza dentysty, może wystawić kartę zgonu na podstawie dokumentacji
badania pośmiertnego przeprowadzonego przez innego lekarza lub inną uprawnioną osobę,
a także na podstawie dokumentacji stwierdzenia trwałego nieodwracalnego ustania czynności
mózgu (śmierci mózgu) lub nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego pobranie
narządów, o których mowa w art. 43a.
Art. 43a.
1.
Stwierdzenie:
1)
trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu (śmierci mózgu),
2)
nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego pobranie narządów
- następuje po przeprowadzeniu przez specjalistów, o których mowa w ust. 5 albo 6,
postępowania zgodnego z aktualną wiedzą medyczną, z uwzględnieniem sposobu i kryteriów,
o których mowa w ust. 3.
2.
Sposób i kryteria, o których mowa w ust. 3, są ustalane zgodnie z aktualną wiedzą
medyczną przez specjalistów w odpowiednich dziedzinach medycyny powoływanych i odwoływanych
przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, sposób i kryteria stwierdzenia:
1)
trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu (śmierci mózgu);
2)
nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego pobranie narządów.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia, nie rzadziej niż raz na 5 lat, powierza specjalistom
w odpowiednich dziedzinach medycyny powoływanym i odwoływanym przez tego ministra
dokonanie oceny zgodności sposobu i kryteriów, o których mowa w ust. 3, z aktualną
wiedzą medyczną.
5.
Trwałe nieodwracalne ustanie czynności mózgu (śmierć mózgu) stwierdza jednomyślnie
dwóch lekarzy specjalistów posiadających II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty,
w tym jeden specjalista w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii lub neonatologii,
a drugi w dziedzinie neurologii, neurologii dziecięcej lub neurochirurgii.
6.
Nieodwracalne zatrzymanie krążenia poprzedzające pobranie narządów stwierdza jednomyślnie
dwóch lekarzy specjalistów posiadających II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty,
w tym jeden specjalista w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii lub neonatologii,
a drugi w dziedzinie medycyny ratunkowej, chorób wewnętrznych, kardiologii, kardiologii
dziecięcej lub pediatrii.
7.
Stwierdzenie trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu (śmierci mózgu) lub
nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego pobranie narządów jest równoznaczne
ze stwierdzeniem zgonu.
Art. 44.
Lekarzowi, który:
1)
wykonuje czynności w ramach świadczeń pomocy doraźnej lub w przypadku, o którym mowa
w art. 30,
2)
wykonuje zawód w podmiocie wykonującym działalność leczniczą, który zawarł umowę o
udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w związku
z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w tym podmiocie
- przysługuje ochrona prawna należna funkcjonariuszowi publicznemu.
Art. 45.
1.
Lekarz może ordynować leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego,
które są dopuszczone do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych
w odrębnych przepisach, oraz wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów medycznych, systemy
i zestawy zabiegowe, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r.
w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr
178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG
i 93/42/EWG , zwanego dalej „rozporządzeniem 2017/745”, oraz wyroby do samokontroli i pojemniki
na próbki, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/746 z dnia 5 kwietnia 2017 r.
w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz uchylenia dyrektywy 98/79/WE
i decyzji Komisji 2010/227/UE , zwanego dalej „rozporządzeniem 2017/746”.
1a.
Lekarz wystawia recepty na leki na zasadach określonych w art. 95b-96b ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.
2.
Lekarz może również wystawiać recepty na leki osobom, o których mowa w art. 43-46 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych, na zasadach określonych w tej ustawie oraz w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego
przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych . Lekarz jest obowiązany do odnotowania uprawnień tych osób na recepcie w sposób określony
w art. 96a ust. 8 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.
2a.
W przypadku wystawiania recept na leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia
żywieniowego, wyroby medyczne określone w wykazach, o których mowa w art. 37 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego
przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, lekarz jest obowiązany do odnotowania na recepcie, w sposób określony w art. 96a ust. 8 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, odpłatności, jeżeli lek, środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego,
wyrób medyczny występuje w tych wykazach w co najmniej dwóch odpłatnościach, o których
mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych
specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.
2b.
Określenie odpłatności na recepcie w postaci elektronicznej może nastąpić przy wykorzystaniu
narzędzia informatycznego, o którym mowa w art. 9b ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia.
2c.
Lekarz i świadczeniodawca nie ponoszą odpowiedzialności za skutki błędnego działania
narzędzia informatycznego, o którym mowa w art. 9b ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, polegającego na nieprawidłowym określeniu odpłatności w związku z rozbieżnością
danych zawartych w narzędziu a przepisami prawa, w szczególności z wykazami, o których
mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych
specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.
2d.
W przypadku leków określonych w wykazach, o których mowa w art. 37 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego
przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, objętych refundacją w ramach kategorii dostępności refundacyjnej określonej w art.
6 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy, dla których istnieją refundowane odpowiedniki, lekarz,
wystawiając receptę, może przyjąć jako zakres zarejestrowanych wskazań wskazania określone
dla wszystkich odpowiedników refundowanych w ramach tej kategorii dostępności refundacyjnej.
3.
W uzasadnionych przypadkach lekarz może ordynować leki dopuszczone do obrotu w innych
państwach, z jednoczesnym szczegółowym uzasadnieniem w dokumentacji medycznej.
4.
Lekarz jest obowiązany do szczegółowego uzasadnienia w dokumentacji medycznej przyczyn
dokonania adnotacji, o której mowa w art. 44 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków
spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.
5.
(uchylony)
Art. 45a.
1.
Lekarz jest obowiązany zgłosić podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie produktu
leczniczego na rynek i Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów
Medycznych i Produktów Biobójczych, działanie niepożądane produktu leczniczego.
2.
Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, lekarz dokonuje na formularzu zgłoszenia działania
niepożądanego produktu leczniczego składanym pisemnie w postaci papierowej albo elektronicznej.
Art. 45b.
(uchylony)
Art. 46.
1.
Lekarz nie może sprzedawać produktów leczniczych, wyrobów medycznych, wyposażenia
wyrobów medycznych, systemów i zestawów zabiegowych, w rozumieniu przepisów rozporządzenia
2017/745, oraz wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro i wyposażenia wyrobów medycznych
do diagnostyki in vitro, w rozumieniu przepisów rozporządzenia 2017/746, oraz środków
pomocniczych.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli lekarz doraźnie dostarczy pacjentowi produkt
leczniczy, wyrób medyczny, wyposażenie wyrobu medycznego, system lub zestaw zabiegowy,
w rozumieniu przepisów rozporządzenia 2017/745, lub wyrób medyczny do diagnostyki
in vitro lub wyposażenie wyrobu medycznego do diagnostyki in vitro, w rozumieniu przepisów
rozporządzenia 2017/746, w związku z udzieleniem pomocy w nagłym przypadku.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wyrobów wykonanych na zamówienie w rozumieniu art.
2 pkt 3 rozporządzenia 2017/745.
Art. 47.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,
może określić, w drodze rozporządzenia, zasady postępowania lekarzy w sytuacjach związanych
ze szczególnym zagrożeniem zdrowia publicznego, uwzględniając w szczególności rodzaj
i zakres zagrożenia.
Art. 48.
1.
Lekarz wykonujący zawód może być powołany przez uprawniony organ do udzielania pomocy
lekarskiej w celu zwalczania skutków katastrof, epidemii i klęsk żywiołowych na czas
ich trwania.
2.
Zasady i tryb powołania lekarza w sytuacji, o której mowa w ust. 1, określają odrębne
przepisy.
Art. 48a.
(uchylony)
Art. 48b.
(uchylony)
Art. 49.
1.
Lekarz wykonujący zawód ma obowiązek uczestniczenia w pracach komisji lekarskich,
określających zdolność osób podlegających kwalifikacji wojskowej do czynnej służby
wojskowej, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.
2.
(uchylony)
Art. 49a.
(uchylony)
Art. 50.
(uchylony)
Art. 50a.
Grupowa praktyka lekarska nie może być wykonywana w podmiocie leczniczym na podstawie
umowy cywilnoprawnej o udzielanie świadczeń zdrowotnych.
Art. 50b.
(uchylony)
Art. 50c.
(uchylony)
Art. 51.
(uchylony)
Art. 52.
(uchylony)
Art. 52a.
(uchylony)
Art. 52b.
1.
Okręgowa izba lekarska jest uprawniona do wizytacji w celu oceny wykonywania zawodu
przez lekarzy wykonujących zawód w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru
podmiotów wykonujących działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności
leczniczej.
2.
Wizytacja jest przeprowadzana przez lekarzy upoważnionych przez okręgową radę lekarską.
3.
Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności wizytacyjne, za okazaniem upoważnienia,
mają prawo:
1)
żądania informacji i dokumentacji;
2)
wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;
3)
udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;
4)
wglądu do dokumentacji medycznej;
5)
żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.
4.
Po przeprowadzeniu czynności wizytacyjnych sporządza się wystąpienie powizytacyjne,
które zawiera:
1)
imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę albo firmę oraz adres siedziby;
2)
miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;
3)
datę rozpoczęcia i zakończenia czynności wizytacyjnych;
4)
imiona i nazwiska osób wykonujących czynności wizytacyjne;
5)
opis stanu faktycznego;
6)
opis ewentualnych nieprawidłowości;
7)
wnioski osób wykonujących czynności wizytacyjne;
8)
datę i miejsce sporządzenia wystąpienia powizytacyjnego.
5.
Jeżeli w wystąpieniu powizytacyjnym stwierdzono postępowanie sprzeczne z zasadami
etyki lekarskiej lub przepisami związanymi z wykonywaniem zawodu lekarza, okręgowa
rada lekarska powiadamia okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej.
6.
W przypadku stwierdzenia w trakcie wizytacji, że lekarz wykonujący zawód w ramach
praktyki zawodowej wpisanej do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą
w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej rażąco narusza warunki wykonywania
działalności objętej wpisem, okręgowa rada lekarska wykreśla tę praktykę z rejestru
podmiotów wykonujących działalność leczniczą.
Art. 53.
1.
Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską, indywidualną specjalistyczną praktykę
lekarską, indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną praktykę
lekarską w miejscu wezwania może zatrudniać osoby niebędące lekarzami do wykonywania
czynności pomocniczych (współpracy).
2.
Lekarz, lekarz dentysta wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną
specjalistyczną praktykę lekarską, lub grupową praktykę lekarską, prowadzący odpowiednio
staż podyplomowy lub szkolenie specjalizacyjne może zatrudniać lekarza, lekarza dentystę
w celu odbywania przez niego stażu podyplomowego lub szkolenia specjalizacyjnego.
3.
Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do poinformowania
organu prowadzącego rejestr o zatrudnieniu lekarza, lekarza dentysty.
4.
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do indywidualnej praktyki lekarskiej i indywidualnej
specjalistycznej praktyki lekarskiej wykonywanej wyłącznie w miejscu wezwania lub
wyłącznie w zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego.
Art. 54.
(uchylony)
Art. 55.
(uchylony)
Art. 56.
(uchylony)
Art. 57.
1.
Od uchwał okręgowych rad lekarskich lub Wojskowej Rady Lekarskiej w sprawach, o których
mowa w art. 5, 6, 7 ust. 1-5 oraz 9-22, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, art.
11 ust. 1, 2, 2a i 4, art. 12 ust. 1 i 3-5 i art. 14, lekarzowi przysługuje odwołanie
do Naczelnej Rady Lekarskiej. Uchwały te podpisują prezes lub wiceprezes i sekretarz
okręgowej rady lekarskiej.
1a.
Uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej, o których mowa w ust. 1, podpisują prezes lub wiceprezes
i sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej.
2.
Do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy
Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.
3.
Na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej, o której mowa w ust. 1, służy zainteresowanemu
skarga do sądu administracyjnego.
Art. 57a.
1.
Lekarzowi będącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej zamierzającemu
wykonywać zawód lekarza lub wykonującemu zawód lekarza na stałe lub czasowo na terenie
Rzeczypospolitej Polskiej, niezbędnych informacji w zakresie ogólnych zasad wykonywania
zawodu lekarza, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony zdrowia udziela podmiot
upoważniony przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz podmiotów,
o których mowa w ust. 1, uwzględniając szczegółowy zakres informacji niezbędnych do
wykonywania zawodu lekarza na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozdział 6
Przepisy karne
Art. 58.
1.
Kto bez uprawnień udziela świadczeń zdrowotnych polegających na rozpoznawaniu chorób
oraz ich leczeniu,
podlega karze grzywny.
2.
Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
3.
(uchylony)
4.
Kto przeprowadza eksperyment medyczny bez wymaganej prawnie zgody albo zezwolenia
sądowego,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
5.
Kto przeprowadza eksperyment medyczny wbrew warunkom, o których mowa w art. 23a lub
art. 23b,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do lat
2.
6.
Członek komisji bioetycznej albo Odwoławczej Komisji Bioetycznej, który wbrew przyjętemu
na siebie zobowiązaniu ujawnia lub wykorzystuje informacje, z którymi zapoznał się
w związku z pełnieniem swojej funkcji,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do lat
2.
7.
Kto przeprowadza eksperyment medyczny:
1)
bez uzyskania pozytywnej opinii komisji bioetycznej albo Odwoławczej Komisji Bioetycznej
albo wbrew jej warunkom,
2)
bez zawarcia umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 23c ust. 1,
podlega karze grzywny od 1000 zł do 50 000 zł.
8.
Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 7, toczy się według przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks
postępowania w sprawach o wykroczenia .
Rozdział 7
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 59-62.
(pominięte)
Art. 63.
1.
Zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu lekarza i zaświadczenia o prawie wykonywania
zawodu lekarza dentysty, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, tracą ważność
z dniem 31 grudnia 2002 r.
2.
Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał prawo wykonywania zawodu
lekarza lub prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, zachowuje to prawo, z tym że
do dnia 31 grudnia 2002 r. powinien uzyskać w okręgowej izbie lekarskiej, właściwej
ze względu na miejsce wykonywania zawodu, dokument, o którym mowa w art. 6 ust. 7.
Art. 63a.
1.
Warunku, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, nie stosuje się do osób kończących staż
podyplomowy przed dniem 1 października 2004 r.
2.
Egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 15 ust. 3, nie przeprowadza się do dnia
30 września 2004 r.
Art. 64.
1.
Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał specjalizację pierwszego
lub drugiego stopnia w określonych dziedzinach medycyny i specjalnościach medycznych,
zachowuje tytuł i uprawnienia wynikające z uzyskania tych specjalizacji.
2.
Lekarz, który rozpoczął specjalizację na podstawie przepisów dotychczasowych, odbywa
ją zgodnie z tymi przepisami.
Art. 65.
(pominięty)
Art. 66.
Do postępowań dotyczących uzyskania, pozbawienia, zawieszenia prawa wykonywania zawodu
lekarza, lekarza stomatologa, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie
ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 67.
(pominięty)
Art. 68.
Tracą moc:
1)
rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 10 czerwca 1927 r. o wykonywaniu
praktyki dentystycznej ;
2)
ustawa z dnia 28 października 1950 r. o zawodzie lekarza .
Art. 69.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia30)Ustawa została ogłoszona w dniu 26 marca 1997 r., z tym że przepis art. 15:
1)
ust. 3 wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r.;
2)
ust. 4 wchodzi w życie z dniem 1 października 1997 r.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 2005/36/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji
zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).
2)
(uchylony)
3)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 16 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o
zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1291,
2112, 2345 i 2401, z 2021 r. poz. 2232 i 2459 oraz z 2022 r. poz. 2770); wejdzie w
życie z dniem 1 stycznia 2025 r.
4)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wejdzie w życie
z dniem 1 stycznia 2025 r.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r.
poz. 1088, 1234, 1672, 1872 i 2005 oraz z 2024 r. poz. 124, 227 i 1089.
6)
Dodany przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy
obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 854); wejdzie w życie z dniem 25 października
2024 r.
7)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 8.
8)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie
w życie z dniem 25 października 2024 r.
9)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 10.
10)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie
w życie z dniem 25 października 2024 r.
11)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 12.
12)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie
w życie z dniem 25 października 2024 r.
13)
Dodany przez art. 5 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem
25 października 2024 r.
14)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 15.
15)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie
w życie z dniem 25 października 2024 r.
16)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 17.
17)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie
w życie z dniem 25 października 2024 r.
18)
Dodany przez art. 5 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem
25 października 2024 r.
19)
Dodany przez art. 5 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 6; wejdzie w życie z dniem
25 października 2024 r.
20)
Dodany przez art. 29 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel (Dz. U. poz.
1234); wszedł w życie z dniem 17 lipca 2024 r., z tym że w zakresie powszechnego udostępniania
oraz obsługi dokumentów - „Prawo wykonywania zawodu lekarza” oraz „Prawo wykonywania
zawodu lekarza dentysty” w postaci dokumentu mobilnego, o którym mowa w art. 2 pkt
7 tej ustawy, wszedł w życie z dniem 31 lipca 2024 r., na podstawie komunikatu Ministra
Cyfryzacji z dnia 27 czerwca 2024 r. w sprawie określenia dnia wdrożenia rozwiązań
technicznych umożliwiających udostępnianie dokumentów - „Prawo wykonywania zawodu
lekarza” oraz „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty” w postaci dokumentu mobilnego,
o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel (M.
P. poz. 559), wydanego na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
21)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy
o sporcie oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1617), która weszła w życie z
dniem 31 sierpnia 2023 r.
22)
Obecnie ogólne określenie przedmiotu ustawy brzmi: o sposobie ustalania najniższego
wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych,
na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 2018 r. o zmianie ustawy o sposobie
ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne
zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz ustawy o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie
Medycznym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1942), która weszła w życie z
dniem 25 października 2018 r.
23)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r.
poz. 1273, 1407, 1429, 1641, 1693 i 1872 oraz z 2024 r. poz. 858 i 1089.
24)
Dodany przez art. 88 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych zawodach medycznych
(Dz. U. poz. 1972), która weszła w życie z dniem 26 marca 2024 r.
25)
W brzmieniu ustalonym przez art. 47 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o szczególnej
opiece geriatrycznej (Dz. U. poz. 1831); wszedł w życie z dniem 23 września 2023 r.
26)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 311 z 17.11.2016,
str. 25, Dz. Urz. UE L 238 z 16.09.2017, str. 12, Dz. Urz. UE L 118 z 20.04.2022,
str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 294 z 15.11.2022, str. 5.
27)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r.
poz. 1429, 1606, 1615, 1667, 1860 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 858, 859 i 863.
28)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 117 z 03.05.2019,
str. 9, Dz. Urz. UE L 334 z 27.12.2019, str. 165, Dz. Urz. UE L 130 z 24.04.2020,
str. 18 i Dz. Urz. UE L 241 z 08.07.2021, str. 7.
29)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 117 z 03.05.2019,
str. 11, Dz. Urz. UE L 334 z 27.12.2019, str. 167 i Dz. Urz. UE L 233 z 01.07.2021,
str. 9.
30)
Ustawa została ogłoszona w dniu 26 marca 1997 r.