Ustawaz dnia 14 kwietnia 2023 r.o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw 1)Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Rady (UE) 2020/284 z dnia 18 lutego 2020 r. zmieniającą
dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do wprowadzenia pewnych wymogów dla dostawców
usług płatniczych (Dz. Urz. UE L 62 z 02.03.2020, str. 7).
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w dziale XI po rozdziale 2 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu:
„
Rozdział 2a
Ogólne obowiązki dostawców usług płatniczych
Art. 110a.
Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:
1)
akceptancie - rozumie się przez to akceptanta, o którym mowa w art. 2 pkt 1b ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;
2)
BIC - rozumie się przez to BIC, o którym mowa w art. 2 pkt 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia
14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń
przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009 ;
3)
dostawcy usług płatniczych - rozumie się przez to dostawcę, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1-6 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;
4)
IBAN - rozumie się przez to IBAN, o którym mowa w art. 2 pkt 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia
14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń
przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009;
5)
odbiorcy płatności - rozumie się przez to odbiorcę, o którym mowa w art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;
6)
państwie członkowskim pochodzenia - rozumie się przez to macierzyste państwo członkowskie,
o którym mowa w art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;
7)
płatniku - rozumie się przez to płatnika, o którym mowa w art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;
8)
płatności - rozumie się przez to transakcję płatniczą, o której mowa w art. 2 pkt 29 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, lub usługę przekazu pieniężnego, o której mowa w art. 3 ust. 3 tej ustawy, z wyłączeniem
czynności wymienionych w art. 6 tej ustawy;
9)
przyjmującym państwie członkowskim - rozumie się przez to goszczące państwo członkowskie,
o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;
10)
rachunku płatniczym - rozumie się przez to rachunek płatniczy, o którym mowa w art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;
11)
usłudze płatniczej - rozumie się przez to działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2-6 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.
Art. 110b.
1.
Dostawca usług płatniczych jest obowiązany prowadzić ewidencję odbiorców płatności
i płatności transgranicznych w odniesieniu do świadczonych usług płatniczych, w postaci
elektronicznej, za każdy kwartał, jeżeli w ciągu kwartału świadczy usługi płatnicze
odpowiadające ponad 25 płatnościom transgranicznym na rzecz tego samego odbiorcy płatności.
2.
Płatność uznaje się za płatność transgraniczną w przypadku, gdy płatnik znajduje się
na terytorium jednego państwa członkowskiego, a odbiorca płatności znajduje się na
terytorium innego państwa członkowskiego albo na terytorium państwa trzeciego.
3.
Uznaje się, że:
1)
płatnik znajduje się na terytorium państwa członkowskiego, któremu odpowiada:
a)
IBAN rachunku płatniczego płatnika lub inny identyfikator, który jednoznacznie identyfikuje
płatnika oraz podaje jego lokalizację,
b)
BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług
płatniczych działającego w imieniu płatnika oraz podaje jego lokalizację - w przypadku
braku identyfikatorów, o których mowa w lit. a;
2)
odbiorca płatności znajduje się na terytorium państwa członkowskiego albo na terytorium
państwa trzeciego, któremu odpowiada:
a)
IBAN rachunku płatniczego odbiorcy płatności lub inny identyfikator, który jednoznacznie
identyfikuje odbiorcę płatności oraz podaje jego lokalizację,
b)
BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług
płatniczych działającego w imieniu odbiorcy płatności oraz podaje jego lokalizację
- w przypadku braku identyfikatorów, o których mowa w lit. a.
4.
Liczbę płatności transgranicznych, o których mowa w ust. 1, oblicza się w podziale
na poszczególne państwa członkowskie i poszczególne identyfikatory lub kody identyfikacyjne,
o których mowa w ust. 3 pkt 2. W przypadku gdy dostawca usług płatniczych posiada
informację, że odbiorca płatności posiada więcej niż jeden identyfikator lub kod identyfikacyjny,
o których mowa w ust. 3 pkt 2, liczbę płatności transgranicznych, o których mowa w
ust. 1, oblicza się dla poszczególnych odbiorców płatności.
5.
Obowiązek prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy usług płatniczych
świadczonych przez dostawców usług płatniczych płatnika w odniesieniu do płatności
transgranicznej, w przypadku której co najmniej jeden z dostawców usług płatniczych
odbiorcy płatności znajduje się na terytorium państwa członkowskiego. Dostawca usług
płatniczych płatnika uwzględnia jednak te usługi płatnicze w obliczeniach, o których
mowa w ust. 4.
6.
Lokalizację dostawcy usług płatniczych odbiorcy płatności, o którym mowa w ust. 5,
stwierdza się na podstawie BIC tego dostawcy usług płatniczych lub innego kodu identyfikacyjnego,
który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług płatniczych i podaje jego lokalizację.
Art. 110c.
Ewidencja, o której mowa w art. 110b ust. 1, zawiera:
1)
BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług
płatniczych;
2)
imię i nazwisko lub nazwę odbiorcy płatności zgodnie z danymi posiadanymi przez dostawcę
usług płatniczych;
3)
numer, za pomocą którego odbiorca płatności jest zidentyfikowany na potrzeby podatku
lub podatku od wartości dodanej lub inny numer, za pomocą którego odbiorca płatności
jest zidentyfikowany dla celów podatkowych, jeżeli jest dostępny;
4)
IBAN, a jeżeli IBAN nie jest dostępny - inny identyfikator, który jednoznacznie identyfikuje
odbiorcę płatności oraz podaje jego lokalizację;
5)
w przypadku gdy odbiorca płatności otrzymuje środki pieniężne nie mając rachunku płatniczego
- BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług
płatniczych działającego w imieniu odbiorcy płatności oraz podaje jego lokalizację;
6)
adres odbiorcy płatności, jeżeli jest dostępny, zgodnie z danymi posiadanymi przez
dostawcę usług płatniczych;
7)
następujące dane dotyczące płatności transgranicznych oraz zwrotów płatności zidentyfikowanych
jako odnoszące się do płatności transgranicznych:
a)
datę i godzinę dokonania płatności lub zwrotu płatności,
b)
kwotę i walutę płatności lub zwrotu płatności,
c)
odpowiednio państwo członkowskie pochodzenia płatności otrzymanej przez odbiorcę płatności
albo otrzymanej w imieniu odbiorcy płatności albo państwo członkowskie przeznaczenia
zwrotu płatności oraz informacje wykorzystane odpowiednio do określenia miejsca pochodzenia,
przeznaczenia albo zwrotu płatności, zgodnie z art. 110b ust. 3,
d)
informacje inne niż wymienione w lit. a-c, które jednoznacznie identyfikują płatność,
e)
w przypadku gdy płatność jest inicjowana w punkcie handlowo-usługowym akceptanta -
informację o fizycznej obecności płatnika przy inicjowaniu tej płatności.
Art. 110d.
Dostawcy usług płatniczych przechowują ewidencję, o której mowa w art. 110b ust. 1,
w postaci elektronicznej, przez okres 3 lat od zakończenia roku podatkowego, w którym
nastąpiła płatność.
Art. 110e.
Ewidencja, o której mowa w art. 110b ust. 1, jest udostępniana przez dostawcę usług
płatniczych na zasadach określonych w art. 24b ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r.
w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku
od wartości dodanej 4)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 158 z 10.06.2013,
str. 1, Dz. Urz. UE L 348 z 29.12.2017, str. 1, Dz. Urz. UE L 259 z 16.10.2018, str.
1, Dz. Urz. UE L 311 z 07.12.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 62 z 02.03.2020, str.
1 i 13.:
1)
państwu członkowskiemu pochodzenia dostawcy usług płatniczych, a w przypadku gdy dostawca
usług płatniczych świadczy usługi płatnicze w państwie członkowskim innym niż państwo
członkowskie pochodzenia - przyjmującemu państwu członkowskiemu;
2)
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej - w przypadku dostawców usług płatniczych,
dla których państwem członkowskim pochodzenia lub przyjmującym państwem członkowskim
jest Rzeczpospolita Polska.
”
.
Art. 2.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe w art. 105 w ust. 1 po pkt 1j dodaje się pkt 1k w brzmieniu:
„
1k)
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie niezbędnym do wykonywania obowiązku,
o którym mowa w art. 110e pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
”
.
Art. 3.
W ustawie z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych w art. 9f w ust. 1 po pkt 5c dodaje się pkt 5ca w brzmieniu:
„
5ca)
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie niezbędnym do wykonywania obowiązku,
o którym mowa w art. 110e pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ;
”
.
Art. 4.
W ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 35 w ust. 3 w pkt 1 w lit. f średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się
lit. g w brzmieniu:
„
g)
ewidencji, o której mowa w art. 110b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
”
;
2)
w art. 47b dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
„
2.
W przypadku danych, o których mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1 lit. g, okres przetwarzania
danych osobowych wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dane
te zostały przekazane.
”
.
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.
1)
Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Rady (UE) 2020/284 z dnia 18 lutego 2020 r. zmieniającą
dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do wprowadzenia pewnych wymogów dla dostawców
usług płatniczych (Dz. Urz. UE L 62 z 02.03.2020, str. 7).
2)
Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe,
ustawę z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych
oraz ustawę z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r.
poz. 974, 1137, 1301, 1488, 1561, 2180 i 2707 oraz z 2023 r. poz. 535 i 556.
4)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 158 z 10.06.2013,
str. 1, Dz. Urz. UE L 348 z 29.12.2017, str. 1, Dz. Urz. UE L 259 z 16.10.2018, str.
1, Dz. Urz. UE L 311 z 07.12.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 62 z 02.03.2020, str.
1 i 13.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r.
poz. 1358, 1488, 1933, 2339 i 2640 oraz z 2023 r. poz. 180 i 614.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r.
poz. 974, 1137, 1301, 1488, 1561, 2180 i 2707 oraz z 2023 r. poz. 535, 556 i 996.