Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 4 listopada 2022 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Służbie Ochrony Państwa
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Organizacja SOP
- Rozdział 3 - Formy działania i zakres uprawnień SOP
- Rozdział 4 - Służba w SOP
- Rozdział 5 - Korpusy i stopnie funkcjonariuszy
- Rozdział 6 - Obowiązki i prawa funkcjonariuszy
- Rozdział 7 - Uposażenie i inne świadczenia pieniężne funkcjonariuszy
- Rozdział 8 - Mieszkania i inne należności funkcjonariuszy
- Rozdział 9 - Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy
- Rozdział 9a - Psy służbowe
- Rozdział 10
- Rozdział 11 - Zmiany w przepisach
- Rozdział 12 - Przepisy dostosowujące i przejściowe
- Rozdział 13 - Przepisy końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych
ustaw ,
2)
ustawą z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących
zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa ,
3)
ustawą z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny ,
4)
ustawą z dnia 12 maja 2022 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy
zawodowych oraz ich rodzin, ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,
Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,
Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby
Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 4 listopada 2022 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 14 i art. 16 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o Policji oraz
niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 14.
1.
Jeżeli jest to uzasadnione dobrem psów służbowych wycofanych z użycia w Służbie Ochrony
Państwa albo Biurze Ochrony Rządu, Komendant Służby Ochrony Państwa, na wniosek osoby
albo organizacji, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, którym
przekazano zwierzę po wycofaniu z użycia w Służbie Ochrony Państwa albo Biurze Ochrony
Rządu przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, może objąć te zwierzęta takim
samym wsparciem jak zwierzęta wycofane z użycia w Służbie Ochrony Państwa po dniu
wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
W przypadku przyznania wsparcia, o którym mowa w ust. 1, mają odpowiednio zastosowanie
przepisy art. 245d, art. 245e, art. 245f, art. 245i i art. 245j ustawy zmienianej
w art. 7.
”
„
Art. 16.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
2)
art. 28 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób
realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa , który stanowi:
„
Art. 28.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 22,
który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
”
;
3)
art. 824 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny , który stanowi:
„
Art. 824.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 288 ust. 2 i art. 777 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu
ogłoszenia;
2)
art. 439 ust. 1 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.
”
;
4)
art. 11, art. 13 i art. 14 ustawy z dnia 12 maja 2022 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu
emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym
funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby
Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży
Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych
innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 11.
1.
Emerytowi, któremu wysokość emerytury policyjnej została ustalona na podstawie art.
15a albo art. 15d ustawy zmienianej w art. 2, a który spełnia warunek określony w
art. 15aa ust. 3 ustawy zmienianej w art. 2, któremu nie ustalono prawa do emerytury na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia
1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, na jego wniosek, złożony w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy, ustala się ponownie wysokość emerytury policyjnej w sposób określony w art.
15aa ustawy zmienianej w art. 2.
2.
Na wniosek osoby uprawnionej do renty rodzinnej po emerycie, o którym mowa w ust.
1, złożony w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, ponownie
ustala się wysokość renty rodzinnej, z uwzględnieniem zasad określonych w art. 15aa
ustawy zmienianej w art. 2.
3.
Do postępowań dotyczących ustalenia wysokości emerytury policyjnej na podstawie art.
15a albo art. 15d ustawy zmienianej w art. 2 oraz postępowań dotyczących ustalenia
prawa do renty rodzinnej po emerytach, o których mowa w art. 24 pkt 3 ustawy zmienianej
w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wszczętych i niezakończonych przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
4.
Organ emerytalny, wydając decyzję kończącą postępowanie, o którym mowa w ust. 3, informuje
osoby uprawnione o możliwości złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 lub 2.
”
„
Art. 13.
W stosunku do funkcjonariuszy, wobec których wydano decyzję o odmowie przyznania świadczenia
motywacyjnego albo decyzję stwierdzającą ustanie prawa do wypłaty tego świadczenia
na podstawie art. 120a ust. 7 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 3, art. 117d ust. 6 pkt
2 ustawy zmienianej w art. 4, art. 97e ust. 6 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 5, art.
208f ust. 5 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 8 albo art. 172b ust. 6 pkt 2 ustawy zmienianej
w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania
świadczenia motywacyjnego wydaje się w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy. W przypadku wydania decyzji o przyznaniu świadczenia motywacyjnego
wypłata świadczenia następuje za okres od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 14.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa:
1)
zadania i uprawnienia Służby Ochrony Państwa, zwanej dalej „SOP”, oraz zasady jej
organizacji;
2)
obowiązki osób ochranianych;
3)
zakres oraz sposób ochrony obiektów służących Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej
oraz członkom Rady Ministrów, a także placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej.
4)
(uchylony)
Art. 2.
1.
SOP jest jednolitą, umundurowaną, uzbrojoną formacją wykonującą zadania z zakresu
ochrony osób i obiektów oraz rozpoznawania i zapobiegania skierowanym przeciw nim
przestępstwom.
2.
Nazwa „Służba Ochrony Państwa”, jej skrót „SOP” oraz znak graficzny przysługują wyłącznie
formacji, o której mowa w ust. 1.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór znaku
graficznego SOP, mając na względzie stworzenie spójnego systemu identyfikacji wizualnej
SOP.
Art. 3.
Do zadań SOP należy:
1)
ochrona:
a)
Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, Prezesa Rady
Ministrów, wiceprezesa Rady Ministrów, ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz
ministra właściwego do spraw zagranicznych,
b)
byłych prezydentów Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o uposażeniu byłego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ,
c)
osób posiadających status głowy państwa, szefa rządu oraz ich zastępców, przewodniczącego
parlamentu lub izby parlamentu lub ministra spraw zagranicznych, wchodzących w skład
delegacji państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
d)
innych osób ze względu na dobro państwa,
e)
obiektów służących Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesowi Rady Ministrów,
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych
oraz wskazanych w decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych innych obiektów
stanowiących siedziby członków Rady Ministrów, zwanych dalej „siedzibami członków
Rady Ministrów”, z wyłączeniem obiektów służących Ministrowi Obrony Narodowej i Ministrowi
Sprawiedliwości,
f)
placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej wskazanych w decyzji, o której mowa
w art. 4 ust. 8;
2)
rozpoznawanie i zapobieganie przestępstwom przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, przestępstwom
przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwom przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu,
przestępstwom przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przestępstwom przeciwko wolności,
przestępstwom przeciwko czci i nietykalności cielesnej, przestępstwom przeciwko porządkowi
publicznemu, zamachom i czynnej napaści skierowanym przeciwko osobom, o których mowa
w pkt 1 lit. a-d, oraz przeciwko bezpieczeństwu obiektów, o których mowa w pkt 1 lit.
e, z wyłączeniem dotyczących tych obiektów przestępstw przeciwko ochronie informacji;
3)
rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie popełnianych przez funkcjonariuszy SOP, zwanych
dalej „funkcjonariuszami”, i pracowników SOP przestępstw określonych w art. 228, art. 229, art. 231, art. 265 i art. 266 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
- Kodeks karny , zwanej dalej „Kodeksem karnym”, w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych,
a także, w zakresie wynikającym z art. 11j ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania
nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych , funkcjonariuszy i pracowników SOP, Policji i Straży Granicznej lub strażaków i pracowników
Państwowej Straży Pożarnej.
4)
(uchylony)
Art. 4.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji
niejawnych, podejmuje decyzję o objęciu ochroną osób, o których mowa w art. 3 pkt
1 lit. d.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji
niejawnych, podejmuje decyzję o objęciu ochroną obiektów, o których mowa w art. 3
pkt 1 lit. e. W odniesieniu do siedzib członków Rady Ministrów decyzja jest podejmowana
na wniosek poszczególnych członków Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Komendanta
SOP oraz Komendanta Głównego Policji, z uwzględnieniem sił i środków pozostających
w dyspozycji SOP oraz oceny zagrożenia tych obiektów. W przypadkach uzasadnionych
względami bezpieczeństwa minister właściwy do spraw wewnętrznych może samodzielnie
podjąć decyzję o objęciu ochroną SOP lub Policji siedzib członków Rady Ministrów,
informując o tym Prezesa Rady Ministrów i członka Rady Ministrów, którego siedziby
dotyczy decyzja.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po uzyskaniu opinii Komendanta SOP, z zachowaniem
przepisów o ochronie informacji niejawnych, określa, w drodze decyzji, zakres ochrony
obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. e, z uwzględnieniem oceny zagrożenia
tych obiektów. W przypadku obiektów służących Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej
i Prezesowi Rady Ministrów minister właściwy do spraw wewnętrznych podejmuje decyzję
w uzgodnieniu odpowiednio z Szefem Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
oraz Szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
4.
Komendant SOP, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, określa dla
każdej z osób, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-d, poziom zagrożenia, biorąc pod
uwagę posiadane informacje dotyczące przewidywanych i bezpośrednich zagrożeń względem
każdej z tych osób oraz zajmowane przez nie stanowisko. Poziom jest określany jako
niski, umiarkowany, wysoki albo bardzo wysoki.
5.
Komendant SOP, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, podejmuje
decyzję o zakresie ochrony osób, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-d, i informuje
o tym ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
6.
Ochronę Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz obiektów jemu służących realizuje
wyodrębniona w tym celu komórka organizacyjna SOP.
7.
(uchylony)
8.
Prezes Rady Ministrów w przypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa, z zachowaniem
przepisów o ochronie informacji niejawnych, może podjąć decyzję o objęciu ochroną
placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit.
f, jeżeli zapewnienie ochrony placówek zagranicznych w inny sposób okaże się lub może
okazać się niewystarczające. Decyzja jest podejmowana na wniosek ministra właściwego
do spraw zagranicznych, po uzyskaniu opinii ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
z uwzględnieniem sił i środków pozostających w dyspozycji SOP, oceny zagrożenia tych
obiektów oraz możliwego zakresu i sposobu zapewnienia ochrony.
9.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
zakres wykonywania przez funkcjonariuszy zadań, o których mowa w ust. 8,
2)
tryb kierowania funkcjonariuszy do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 8, oraz
odwoływania ich z tych zadań
- mając na względzie zapewnienie prawidłowej ochrony placówek zagranicznych Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 5.
1.
Osoby objęte ochroną SOP, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-d, mogą, informując
o tym SOP, czasowo zrezygnować z ochrony, z wyłączeniem działań mających na celu pozyskanie
informacji dotyczących bezpośrednich zagrożeń względem osób objętych ochroną.
2.
Komendant SOP przekazuje ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych informację o
czasowej rezygnacji z ochrony, o której mowa w ust. 1.
3.
Podczas pobytu na obszarze lub w obiekcie, w stosunku do których wprowadzono trzeci
lub czwarty stopień alarmowy w trybie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych , osoby, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, nie mogą czasowo zrezygnować z ochrony.
4.
Podczas pobytu na obszarze, na którym wprowadzono stan wyjątkowy w trybie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o stanie wyjątkowym , osoby, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, nie mogą czasowo zrezygnować z ochrony.
5.
W przypadku określenia przez Komendanta SOP poziomu zagrożenia dotyczącego osoby czasowo
rezygnującej z ochrony jako wysokiego lub bardzo wysokiego Komendant SOP informuje
o poziomie zagrożenia tę osobę oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
6.
W przypadku braku możliwości ochrony w zakresie określonym w decyzji Komendanta SOP,
o której mowa w art. 4 ust. 5, wynikającego ze zdarzeń losowych lub innych nieprzewidzianych
okoliczności Komendant SOP informuje o tym ministra właściwego do spraw wewnętrznych
i podejmuje działania zmierzające do niezwłocznego przywrócenia realizacji ochrony
w zakresie określonym w decyzji Komendanta SOP.
7.
Komendant SOP, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, określi,
w drodze zarządzenia, sposób i tryb przekazywania informacji o:
1)
czasowej rezygnacji z ochrony przez osobę objętą ochroną SOP, o której mowa w ust.
1,
2)
poziomie zagrożenia, o którym mowa w ust. 5,
3)
braku możliwości ochrony, o którym mowa w ust. 6
- uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawnego przepływu informacji.
Art. 6.
1.
Organy administracji rządowej, samorządu terytorialnego oraz państwowe i inne jednostki
organizacyjne zapewniają SOP niezbędne warunki do wykonywania zadań określonych w
niniejszej ustawie.
2.
Osoby, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, b i d, przyjmujące delegacje określone
w art. 3 pkt 1 lit. c oraz podmioty zarządzające lub administrujące obiektami wymienionymi
w art. 3 pkt 1 lit. e i f niezwłocznie:
1)
przekazują SOP wszelkie informacje, w tym dane osobowe, mogące mieć wpływ na bezpieczeństwo
ochranianych osób lub obiektów;
2)
stosują się do zaleceń związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa ochranianym osobom
i obiektom, wydawanych przez SOP.
3.
Podmioty, o których mowa w ust. 2, udostępniają środki techniczne rejestrujące obraz,
jeżeli takie istnieją, zapewniają dostęp do infrastruktury teleinformatycznej i technicznej
obiektu, jeżeli taka istnieje, a także umożliwiają wykorzystanie środków technicznych,
w tym rejestrujących obraz, będących własnością SOP.
4.
W odniesieniu do obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. e, środki techniki ochronnej
są zapewniane przez SOP.
Art. 6a.
1.
Obowiązku doręczenia korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego
doręczenia elektronicznego albo publicznej usługi hybrydowej, o których mowa w ustawie z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych , nie stosuje się:
1)
w sprawach osobowych funkcjonariuszy i pracowników Służby Ochrony Państwa;
2)
w sprawach osobowych byłych funkcjonariuszy i pracowników Służby Ochrony Państwa;
3)
jeżeli doręczenie korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego
doręczenia elektronicznego albo publicznej usługi hybrydowej mogłoby istotnie utrudniać
lub uniemożliwić realizację zadań Służby Ochrony Państwa.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do byłych funkcjonariuszy i pracowników Biura
Ochrony Rządu.
Art. 7.
Dzień 12 czerwca ustanawia się świętem SOP.
Art. 8.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta SOP, nadaje sztandar
SOP.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wymagania
dotyczące sztandaru oraz jego wzór, wzór aktu nadania sztandaru oraz wzór aktu wręczenia
sztandaru, tryb i warunki nadania sztandaru oraz sposób jego wręczania, a także sposób
przechowywania sztandaru, uwzględniając tradycje służb publicznych zajmujących się
ochroną.
Rozdział 2
Organizacja SOP
Art. 9.
1.
Komendant SOP jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi
właściwemu do spraw wewnętrznych.
2.
Komendant SOP jest przełożonym funkcjonariuszy.
3.
W SOP mogą być zatrudniani pracownicy, do których nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej .
4.
Do pracowników, o których mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 72,
art. 73, art. 131 oraz art. 159 ust. 1 pkt 5 i ust. 2.
Art. 10.
1.
Komendant SOP wykonuje zadania przy pomocy SOP, która jest urzędem administracji publicznej.
2.
Komendanta SOP w czasie jego nieobecności zastępuje wyznaczony przez niego jeden z
jego zastępców.
Art. 11.
1.
Komendanta SOP powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, w uzgodnieniu z Prezydentem
Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
2.
Zastępców Komendanta SOP, na wniosek Komendanta SOP, powołuje i odwołuje minister
właściwy do spraw wewnętrznych.
3.
Komendantowi SOP i jego zastępcom uposażenie lub wynagrodzenie przyznaje minister
właściwy do spraw wewnętrznych.
4.
Komendantem SOP lub jego zastępcą może być osoba, która:
1)
posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;
2)
korzysta z pełni praw publicznych;
3)
jest nieskazitelnego charakteru;
4)
ze względu na posiadane kwalifikacje i praktykę zawodową daje rękojmię należytego
wykonywania zadań;
5)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo
skarbowe;
6)
spełnia wymagania określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych w zakresie
dostępu do informacji niejawnych o klauzuli „ściśle tajne”;
7)
posiada wyższe wykształcenie;
8)
nie pełniła służby zawodowej, nie pracowała i nie była współpracownikiem organów bezpieczeństwa
państwa wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach
organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów ani też nie była sędzią, który orzekając uchybił godności urzędu, sprzeniewierzając
się niezawisłości sędziowskiej.
Art. 12.
1.
W razie zwolnienia stanowiska Komendanta SOP minister właściwy do spraw wewnętrznych,
do czasu powołania nowego Komendanta SOP, powierza pełnienie obowiązków Komendanta
SOP jednemu z jego zastępców na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.
2.
W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta SOP minister właściwy
do spraw wewnętrznych do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej funkcji przez
dotychczasowego Komendanta SOP, nie dłużej jednak niż na 6 miesięcy, powierza pełnienie
obowiązków Komendanta SOP jednemu z jego zastępców.
Art. 13.
Funkcjonariusze oraz osoby powoływane na stanowiska, o których mowa w art. 11, a także
mianowane na stanowisko dyrektora i zastępcy dyrektora komórki organizacyjnej oraz
naczelnika, mogą zostać poddani weryfikacji, o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania
nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Weryfikacja, o której mowa w zdaniu pierwszym, może być prowadzona także wobec funkcjonariuszy
oraz osób zajmujących te stanowiska.
Art. 14.
Komendant SOP kieruje SOP i zapewnia sprawne oraz efektywne wykonywanie jej zadań
przez:
1)
organizowanie ochrony oraz działań, o których mowa w art. 3;
2)
prowadzenie polityki kadrowej;
3)
określanie oraz zapewnienie realizacji programu szkolenia funkcjonariuszy i doskonalenia
zawodowego pracowników, a także zapewnianie właściwych warunków i sposobu szkolenia;
3a1)Dodany przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1728), która weszła w życie z dniem 21 grudnia 2021 r.)
określenie kryteriów zdrowotnych i użytkowych doboru psów do realizacji zadań SOP,
sposobu szkolenia przewodników psów służbowych, kandydatów na przewodników psów służbowych
i szkolenia psów służbowych oraz sposób prowadzenia ewidencji psów służbowych;
4)
współdziałanie z centralnymi organami administracji rządowej podległymi ministrowi
właściwemu do spraw wewnętrznych, jednostkami organizacyjnymi podporządkowanymi, podległymi
lub nadzorowanymi przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub Ministra Obrony
Narodowej, Szefa Kancelarii Sejmu oraz innymi organami administracji rządowej i samorządu
terytorialnego w zakresie zadań realizowanych przez SOP i te organy;
5)
współdziałanie z organami i służbami innych państw oraz organizacjami międzynarodowymi
na podstawie umów i porozumień oraz odrębnych przepisów;
6)
zapewnienie przestrzegania dyscypliny służbowej przez funkcjonariuszy;
7)
określanie oraz zapewnienie przestrzegania zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy.
Art. 15.
1.
Komendant SOP może upoważnić swoich zastępców, a także innych funkcjonariuszy oraz
pracowników do załatwiania w jego imieniu spraw w określonym zakresie.
2.
Zastępcy Komendanta SOP oraz kierownicy komórek organizacyjnych SOP wykonują zadania
zgodnie z zakresami zadań określonymi przez Komendanta SOP.
Art. 16.
Komendant SOP, w drodze zarządzenia, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji
niejawnych, określa sposoby, metody i formy podejmowanych czynności i działań przez
SOP w zakresie nieobjętym innymi przepisami.
Art. 17.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze zarządzenia, nadaje statut SOP określający
jej organizację wewnętrzną, z uwzględnieniem art. 4 ust. 6.
2.
Komendant SOP w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi,
w drodze zarządzenia, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, regulamin
organizacyjny SOP, określający:
1)
wewnętrzną strukturę komórek organizacyjnych SOP;
2)
zakres zadań komórek organizacyjnych SOP.
Art. 18.
Wydatki związane z funkcjonowaniem SOP są pokrywane z budżetu państwa z części, której
dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.
Rozdział 3
Formy działania i zakres uprawnień SOP
Art. 19.
1.
W zakresie zadań, o których mowa w art. 3, funkcjonariusze wykonują czynności:
1)
administracyjno-porządkowe w celu zapewnienia ochrony, o której mowa w art. 3 pkt
1;
2)
operacyjno-rozpoznawcze w celu pozyskiwania informacji dotyczących zagrożeń względem
osób i obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-e, a także rozpoznawania i zapobiegania
przestępstwom, o których mowa w art. 3 pkt 2, oraz rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania
przestępstw, o których mowa w art. 3 pkt 3.
2.
Funkcjonariusz w toku wykonywania czynności służbowych jest obowiązany do respektowania
godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka.
3.
W przypadku nagłego, bezpośredniego zamachu na życie lub zdrowie osoby ochranianej
lub podejrzenia możliwości jego bezpośredniego wystąpienia działania związane z ochroną
jej życia lub zdrowia oraz ewakuacją z miejsca zagrożenia są realizowane przed innymi
zadaniami wynikającymi z art. 3.
42)Dodany przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 3 pkt 1 i 2, SOP może używać psów służbowych.
Art. 20.
W celu zapewnienia ochrony osób i obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1, SOP w szczególności:
1)
planuje sposoby zabezpieczenia osób oraz możliwości ich ewakuacji w przypadku powstania
zagrożenia;
2)
planuje sposoby zabezpieczenia obiektów oraz uzgadnia z ich administratorami niezbędny
zakres działań dostosowawczych w odniesieniu do tych obiektów;
3)
rozpoznaje i analizuje potencjalne zagrożenia;
4)
zapobiega powstawaniu zagrożeń;
5)
organizuje działania ochronne;
6)
wykonuje bezpośrednią ochronę;
7)
zabezpiecza obiekty;
8)
koordynuje realizację działań ochronnych w przypadku, o którym mowa w art. 38.
Art. 21.
Funkcjonariusz, wykonując zadania, o których mowa w art. 3, ma prawo:
1)
wydawać polecenia osobom, których zachowanie stwarza lub może stworzyć zagrożenie
dla bezpieczeństwa osób lub obiektów podlegających ochronie SOP, a w szczególności
wydawać polecenia:
a)
opuszczenia przez takie osoby określonego miejsca,
b)
zatrzymania pojazdu,
c)
usunięcia pojazdu z miejsca postoju,
d)
usunięcia innych urządzeń lub oddania ich do depozytu;
2)
legitymować osoby w celu ustalenia ich tożsamości, a w szczególności identyfikacji
osób, które mogą stworzyć bezpośrednie zagrożenie dla osób lub obiektów, o których
mowa w art. 3 pkt 1, podlegających ochronie SOP;
3)
dokonywać kontroli osobistej polegającej na sprawdzeniu zawartości odzieży i obuwia
osoby kontrolowanej oraz przedmiotów, które znajdują się na jej ciele, włącznie z
żądaniem zdjęcia odzieży i obuwia oraz sprawdzeniu jamy ustnej, nosa, uszu i włosów
osoby kontrolowanej, jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa ochranianych
osób i obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1;
3a)
przeglądać zawartość bagaży i sprawdzać ładunki poprzez manualne sprawdzenie ładunków
i elementów konstrukcyjnych bagaży oraz znajdujących się w nich przedmiotów lub sprawdzenie
bagaży i ładunków z wykorzystaniem urządzeń i sprzętu specjalistycznego lub psa służbowego,
jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa ochranianych osób i obiektów,
o których mowa w art. 3 pkt 1;
3b)
sprawdzać pomieszczenia oraz środki transportu z wykorzystaniem urządzeń i sprzętu
specjalistycznego lub psa służbowego, jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa
ochranianych osób lub obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1;
4)
dokonywać kontroli bezpieczeństwa osób wchodzących na teren obiektów i placówek, o
których mowa w art. 3 pkt 1 lit. e i f, a także na teren innych wydzielonych przez
SOP stref bezpieczeństwa, oraz środków transportu lądowego, powietrznego lub wodnego
służących do przewozu osób ochranianych, tras ich przejazdu, pojazdów, bagaży, przesyłek,
obiektów lub obszaru w formie:
a)
kontroli manualnej lub
b)
sprawdzenia za pomocą środków technicznych niezbędnych do wykrywania materiałów i
urządzeń niebezpiecznych lub
c)
sprawdzenia biochemicznego lub
d)
sprawdzenia z wykorzystaniem psa służbowego
- w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-e;
5)
ujmować osoby stwarzające bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, a także
zagrożenie dla chronionego mienia w celu niezwłocznego oddania tych osób Policji lub
innym właściwym organom;
6)
żądać niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej
i samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w
zakresie użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i jednostki są obowiązane,
w zakresie swojego działania, do udzielenia tej pomocy;
7)
zwracać się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych,
jak również zwracać się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej
pomocy;
8)
obserwować i rejestrować przy użyciu środków technicznych obraz zdarzeń w miejscach
publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych
wykonywanych na podstawie ustawy - również rejestrować dźwięk towarzyszący tym zdarzeniom,
a także obserwować i rejestrować przy użyciu środków technicznych obraz zdarzeń w
obiektach ochranianych lub wokół tych obiektów, w uzgodnieniu z ich administratorami,
oraz w miejscach zamieszkania osób ochranianych w zakresie uzgodnionym z tymi osobami
i niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w art. 3 pkt 1-3.
Art. 21a.
1.
Sprawdzenia, o którym mowa w art. 21 pkt 3, można dokonać w formie:
1)
kontroli manualnej lub
2)
sprawdzenia za pomocą środków technicznych niezbędnych do wykrywania materiałów i
urządzeń niebezpiecznych, lub
3)
sprawdzenia biochemicznego, lub
4)
sprawdzenia z wykorzystaniem psa służbowego.
2.
Kontrola bezpieczeństwa, o której mowa w art. 21 pkt 4, polega na sprawdzeniu zawartości
odzieży i obuwia osoby oraz przedmiotów, które znajdują się na jej ciele, włącznie
z żądaniem zdjęcia odzieży i obuwia, sprawdzeniu jamy ustnej, nosa, uszu i włosów
osoby, przeglądaniu zawartości jej bagaży lub sprawdzaniu ładunków oraz znajdujących
się w nich przedmiotów.
Art. 22.
1.
Funkcjonariusz nie wykonuje uprawnień, o których mowa w art. 21 pkt 3-5, w stosunku
do:
1)
członków personelu przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz innych
osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli
nie są obywatelami polskimi;
2)
innych osób korzystających z immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy
ustaw, umów międzynarodowych albo powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych;
3)
osób, które w sposób niebudzący wątpliwości wykażą, że korzystają z immunitetu parlamentarnego,
sędziowskiego lub prokuratorskiego.
2.
Przepis ust. 1 nie dotyczy działań podejmowanych w obronie koniecznej lub stanie wyższej
konieczności.
3.
O podjęciu działań, o których mowa w ust. 2, wobec osób, o których mowa w ust. 1 pkt
1 i 2, należy niezwłocznie powiadomić urząd obsługujący ministra właściwego do spraw
zagranicznych, a wobec osób, o których mowa w ust. 1 pkt 3, odpowiednio Marszałka
Sejmu i Marszałka Senatu, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego lub Prokuratora Generalnego.
Art. 23.
1.
Czynności, o których mowa w art. 21, powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej
naruszający dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte, oraz w zakresie niezbędnym
w danych okolicznościach do zrealizowania celu dokonywanej czynności.
2.
Po przeprowadzeniu czynności, o których mowa w art. 21, funkcjonariusz poucza osobę,
wobec której dokonano czynności, o prawie złożenia zażalenia, o którym mowa odpowiednio
w ust. 3 lub 4.
3.
Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w art. 21 pkt 1, 2 i 3b-8, przysługuje
zażalenie do właściwego miejscowo prokuratora w terminie 7 dni od dnia dokonania czynności.
Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego , zwanej dalej „Kodeksem postępowania karnego”.
4.
W celu zbadania zasadności, legalności i prawidłowości dokonania czynności, o których
mowa w art. 21 pkt 3 i 3a, przysługuje zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze
względu na miejsce przeprowadzania czynności w terminie 7 dni od dokonania czynności.
Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 Kodeksu postępowania karnego.
5.
Zażalenie, o którym mowa w ust. 4, składa się za pośrednictwem komórki organizacyjnej
SOP, w której pełni służbę funkcjonariusz SOP, który dokonał czynności, o których
mowa w art. 21 pkt 3 lub 3a. Komórka organizacyjna SOP, o której mowa w zdaniu pierwszym,
jest obowiązana do niezwłocznego przekazania zażalenia sądowi rejonowemu właściwemu
ze względu na miejsce przeprowadzania czynności.
Art. 24.
1.
Funkcjonariusz, przystępując do czynności służbowych, o których mowa w art. 21 pkt
1-7, jest obowiązany:
1)
podać stopień oraz imię i nazwisko; funkcjonariusz nieumundurowany okazuje ponadto
legitymację służbową w sposób umożliwiający odczytanie i zanotowanie nazwiska funkcjonariusza
i nazwy organu, który wydał legitymację:
2)
podać podstawę prawną oraz przyczynę podjęcia czynności służbowej.
2.
W przypadku realizacji czynności służbowych, o których mowa w art. 21 pkt 4, podanie
informacji wskazanych w ust. 1 następuje na żądanie osoby, wobec której czynność służbowa
jest realizowana.
3.
Funkcjonariusz może odstąpić od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy
jego realizacja mogłaby spowodować bezpośrednie zagrożenie dla osób lub obiektów,
o których mowa w art. 3 pkt 1, podlegających ochronie SOP.
Art. 25.
1.
Tożsamość osoby legitymowanej funkcjonariusz ustala na podstawie:
1)
dokumentów tożsamości;
2)
oświadczenia innej osoby, której tożsamość została ustalona na podstawie dokumentów
tożsamości;
3)
oświadczenia osoby, która jest funkcjonariuszowi znana.
2.
Funkcjonariusz ustala tożsamość osób, o których mowa w ust. 1, w sposób umożliwiający
odnotowanie:
1)
imienia lub imion oraz nazwiska oraz adresów zamieszkania lub pobytu;
2)
numeru PESEL, a w przypadku braku informacji o numerze PESEL - daty i miejsca urodzenia
oraz imion rodziców i nazwiska rodowego;
3)
rodzaju i cech identyfikacyjnych dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość
osoby legitymowanej.
3.
W razie legitymowania osób znajdujących się w pojeździe, gdy uzasadniają to względy
bezpieczeństwa, funkcjonariusz ma prawo żądać opuszczenia pojazdu przez te osoby.
4.
Funkcjonariusz może odstąpić od legitymowania osoby, która jest mu znana.
5.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje dokumentów, o których mowa w ust. 1,
2)
postać dokumentowania czynności ustalania tożsamości osób, o których mowa w ust. 1
- mając na względzie zapewnienie prawidłowego ustalenia tożsamości osoby oraz dokumentowania
procesu legitymowania.
Art. 26.
1.
Osoba, która ma być poddana kontroli osobistej, może żądać obecności przy tej czynności
osoby wskazanej przez siebie oraz osoby przybranej przez prowadzącego czynności, jeżeli
obecność tych osób nie utrudni lub nie uniemożliwi dokonania kontroli.
2.
Kontroli osobistej dokonuje funkcjonariusz tej samej płci, co osoba kontrolowana,
w miejscu niedostępnym w czasie wykonywania kontroli dla osób postronnych.
3.
W przypadku gdy kontrola osobista musi być dokonana niezwłocznie, w szczególności
ze względu na okoliczności mogące stanowić zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego
lub mienia, może jej dokonać funkcjonariusz płci odmiennej niż osoba kontrolowana,
a także może ona zostać dokonana w miejscu niespełniającym warunku określonego w ust.
2.
4.
Funkcjonariusz dokonujący kontroli osobistej, poza czynnościami, o których mowa w
art. 24:
1)
legitymuje osobę kontrolowaną oraz inne osoby, jeżeli uczestniczą w czynności;
2)
może wezwać osobę kontrolowaną do dobrowolnego wydania przez nią broni lub innych
niebezpiecznych przedmiotów służących do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą
kary lub których posiadanie jest zabronione oraz może żądać opróżnienia przez osobę
kontrolowaną kieszeni, innych części odzieży lub przedmiotów znajdujących się na ciele
osoby kontrolowanej lub przez nią posiadanych;
3)
odbiera osobie kontrolowanej broń lub inne niebezpieczne przedmioty, które służą do
popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary lub których posiadanie jest zabronione;
4)
sprawdza czy informacje o osobie kontrolowanej, przedmiotach lub dokumentach posiadanych
przez tę osobę są przetwarzane w dostępnych SOP krajowych i międzynarodowych systemach
informacyjnych, w których przetwarza się informacje, w tym dane osobowe, o osobach
podejrzanych o popełnienie przestępstw, osobach zaginionych lub osobach poszukiwanych
w związku z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego lub w których przetwarza
się informacje o skradzionych lub utraconych dokumentach lub przedmiotach w celu ich
odnalezienia.
Art. 27.
1.
Przeglądanie zawartości bagażu lub sprawdzanie ładunku i pomieszczeń przeprowadza
się w obecności właściciela bagażu, ładunku i pomieszczenia albo przedstawiciela przewoźnika
lub spedytora, albo użytkownika pomieszczenia, a gdy jest to niemożliwe - w obecności
osoby przybranej przez funkcjonariusza.
2.
Przeglądania zawartości bagażu lub sprawdzania ładunku przyjętego do przewozu dokonuje
się wyłącznie w obecności przedstawiciela przewoźnika lub spedytora.
3.
W razie nieobecności właściciela, użytkownika, przewoźnika lub spedytora przeglądania
zawartości bagażu lub sprawdzania ładunku i pomieszczenia dokonuje się, gdy z ustaleń
SOP wynika, że zwłoka może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego.
Art. 28.
1.
Ujęcie osoby, o której mowa w art. 21 pkt 5, może nastąpić tylko wówczas, gdy czynności,
o których mowa w art. 21 pkt 1-3, okazały się bezcelowe lub nieskuteczne.
2.
Osobie ujętej na podstawie art. 21 pkt 5 przysługują uprawnienia przewidziane w Kodeksie postępowania karnego dla osoby zatrzymanej.
3.
Funkcjonariusz o każdym przypadku ujęcia osoby jest obowiązany powiadomić swojego
przełożonego pisemnym meldunkiem.
Art. 29.
1.
Przy wykonywaniu czynności, o której mowa w art. 21 pkt 5, funkcjonariusz jest obowiązany:
1)
wydawać osobie ujętej polecenia;
2)
sprawdzić, czy osoba ujęta posiada broń lub inne niebezpieczne przedmioty mogące służyć
do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia albo stanowić dowody rzeczowe lub podlegać
przepadkowi;
3)
odebrać broń i przedmioty, o których mowa w pkt 2;
4)
poinformować osobę o ujęciu i jego przyczynach oraz uprzedzić o obowiązku zastosowania
się do wydanych poleceń.
2.
Osobę ujętą funkcjonariusz niezwłocznie doprowadza do jednostki Policji lub przekazuje
Policji. Funkcjonariusz niezwłocznie przekazuje Policji także odebrane osobie ujętej
broń i przedmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 2.
Art. 30.
1.
W przypadku gdy w toku przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 21 pkt 3-4,
znaleziono przedmioty mogące stworzyć niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia ludzkiego
lub mienia lub przedmioty, które służą do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą
kary lub których posiadanie jest zabronione, lub na żądanie osoby kontrolowanej złożone
bezpośrednio po dokonaniu czynności, sporządza się odpowiednio protokół kontroli osobistej,
protokół przeglądania zawartości bagaży i sprawdzenia ładunków lub protokół sprawdzenia
pomieszczenia oraz środków transportu. Czynności, o których mowa w art. 21 pkt 5,
dokumentuje się w protokole ujęcia.
2.
Protokoły, o których mowa w ust. 1, zawierają w szczególności:
1)
oznaczenie czynności, podstawy prawnej i przyczyny jej podjęcia, jej miejsca oraz
danych osoby, wobec której dokonano czynności i osób w nich uczestniczących, obejmujących
w szczególności imię, nazwisko, numer PESEL lub datę urodzenia oraz rodzaj i cechy
identyfikacyjne dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość osoby;
2)
datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia czynności;
3)
dane funkcjonariusza dokonującego czynności obejmujące stopień, imię, nazwisko oraz
nazwę komórki organizacyjnej SOP, w której pełni służbę;
4)
przebieg czynności, oświadczenia i wnioski jej uczestników;
5)
spis znalezionych i odebranych przedmiotów oraz w miarę potrzeby ich opis;
6)
pouczenie osoby kontrolowanej o jej prawach;
7)
w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności.
3.
Jeżeli w toku przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 21 pkt 3-5, znaleziono
przedmioty mogące stworzyć niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia
lub przedmioty, które służą do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary lub
których posiadanie jest zabronione, protokół, o którym mowa w ust. 1, przekazuje się
do jednostki organizacyjnej Policji właściwej dla miejsca przeprowadzenia czynności.
4.
W przypadku gdy przedmioty ujawnione w wyniku czynności służbowych stwarzają niebezpieczeństwo
dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia, funkcjonariusz jest obowiązany podjąć działania
zmierzające do usunięcia niebezpieczeństwa.
5.
W przypadku gdy w toku przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 21 pkt 3-4,
nie znaleziono przedmiotów mogących stworzyć niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia
ludzkiego lub mienia lub przedmiotów, które służą do popełnienia czynu zabronionego
pod groźbą kary lub których posiadanie jest zabronione, lub osoba poddana tym czynnościom
nie zgłosiła żądania sporządzenia protokołu z dokonanych czynności, dokonanie czynności
dokumentuje się w dokumentacji służbowej, odnotowując rodzaj, czas, miejsce i wynik
czynności oraz imiona, nazwiska i funkcje osób w nich uczestniczących.
6.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, treść pouczeń o prawach przysługujących
osobie kontrolowanej lub ujętej oraz wzory protokołów, o których mowa w ust. 1, mając
na względzie prawidłowe pouczenie osoby kontrolowanej albo ujętej o przysługującej
jej prawach oraz z uwzględnieniem niezbędnych danych osobowych osób objętych tymi
czynnościami, uczestniczących w tych czynnościach oraz dokonujących tych czynności,
a także informacji niezbędnych do ustalenia przebiegu i wyniku tych czynności.
Art. 31.
1.
Osobę ujętą należy niezwłocznie poddać, w przypadku uzasadnionej potrzeby lub na jej
prośbę, badaniu lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy.
2.
Funkcjonariusz ma obowiązek udzielenia pierwszej pomocy, w granicach dostępnych środków,
osobie ujętej, która ma widoczne obrażenia ciała lub utraciła przytomność.
3.
Osobie ujętej należy zapewnić pomoc lekarską zawsze, gdy będzie potrzebna, a w szczególności
w przypadkach:
1)
wymienionych w ust. 2;
2)
żądania przez osobę ujętą niezwłocznego zbadania przez lekarza;
3)
oświadczenia osoby ujętej, że cierpi na schorzenia wymagające stałego lub okresowego
leczenia, którego przerwanie zagrażałoby jej życiu lub zdrowiu;
4)
gdy z posiadanych przez funkcjonariusza informacji lub z okoliczności ujęcia wynika,
że osoba ujęta jest chora zakaźnie.
4.
Funkcjonariusz odstępuje od wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2, w przypadku
gdy:
1)
udzielenie pomocy zagroziłoby w sposób bezpośredni bezpieczeństwu funkcjonariusza
albo osób lub obiektów podlegających ochronie SOP oraz
2)
udzielenie pomocy zostanie zapewnione przez inne właściwe podmioty, które są obowiązane
do udzielenia pomocy na podstawie odrębnych przepisów.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb przeprowadzania badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, w sposób zapewniający
ochronę zdrowia osoby ujętej,
2)
osoby właściwe do przeprowadzenia badań,
3)
przypadki użycia specjalnego środka transportu,
4)
sposób dokumentowania przypadków uniemożliwienia przeprowadzenia badania
- mając na względzie zapewnienie właściwej pomocy medycznej.
Art. 32.
1.
Funkcjonariusz może zwracać się z żądaniem lub prośbą o udzielenie pomocy, o której
mowa w art. 21 pkt 6 i 7, jeżeli wykonanie czynności służbowej byłoby bez tej pomocy
niemożliwe lub znacznie utrudnione.
2.
Z żądaniem lub prośbą, o których mowa w ust. 1, funkcjonariusz występuje na piśmie
za pośrednictwem kierownika właściwej komórki organizacyjnej SOP lub upoważnionego
przez niego funkcjonariusza.
3.
Wystąpienie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać określenie podstawy prawnej,
rodzaju i zakresu pomocy, uzasadnienie faktyczne oraz upoważnienie dla funkcjonariusza.
4.
Z wystąpieniem, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusz zwraca się do osób fizycznych,
a w przypadku podmiotów, o których mowa w art. 21 pkt 6 i 7, do ich kierowników, a
w przypadku ich nieobecności - do osób aktualnie dysponujących możliwościami udzielenia
pomocy.
5.
O wystąpieniu o pomoc lub skorzystaniu z pomocy, jej zakresie i rodzaju oraz o osobie
udzielającej pomocy funkcjonariusz jest obowiązany powiadomić przełożonego w pisemnym
meldunku.
Art. 33.
1.
Warunkiem skorzystania przez funkcjonariusza z pomocy podmiotów i osób, o których
mowa w art. 21 pkt 7, jest wyrażenie przez nie zgody na piśmie.
2.
Funkcjonariusz może odstąpić od uzyskania zgody, o której mowa w ust. 1, w przypadku
gdy jej uzyskanie mogłoby spowodować bezpośrednie zagrożenie dla osób lub obiektów
podlegających ochronie SOP lub w przypadku zwracania się o udzielenie doraźnej pomocy
w nagłych przypadkach.
Art. 34.
1.
W przypadkach uzasadnionych koniecznością niezwłocznego działania, w szczególności
w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób lub obiektów podlegających ochronie SOP, wystąpienie,
o którym mowa w art. 32 ust. 2, nie jest wymagane.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, do żądania udzielenia pomocy lub zwracania
się z prośbą o jej udzielenie jest upoważniony każdy funkcjonariusz.
3.
Funkcjonariusz, występując z żądaniem udzielenia pomocy lub prośbą o jej udzielenie,
jest obowiązany ustnie poinformować osobę, do której się zwraca, o istnieniu sytuacji,
o której mowa w ust. 1, oraz o podstawie prawnej, rodzaju i zakresie pomocy.
Art. 35.
1.
Żądanie udzielenia pomocy lub prośba o jej udzielenie mogą obejmować również użyczenie
rzeczy lub dokumentu.
2.
Zwrot rzeczy lub dokumentu odbywa się protokolarnie w terminie i miejscu uzgodnionych
z posiadaczem lub właścicielem rzeczy lub dokumentu. Posiadacz lub właściciel otrzymuje
pokwitowanie na użyczone w ramach pomocy rzeczy lub dokumenty.
3.
W razie wykonania czynności służbowych przed uzgodnionym terminem albo ustania potrzeby
korzystania z rzeczy lub dokumentu należy je niezwłocznie zwrócić posiadaczowi lub
właścicielowi.
4.
W przypadkach uzasadnionych koniecznością niezwłocznego działania, w szczególności
w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób lub obiektów podlegających ochronie SOP, funkcjonariusz
może odstąpić od wydania pokwitowania.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
zakres informacji, jakie powinny zawierać protokół oraz pokwitowanie, o których mowa
w ust. 2,
2)
zakres informacji przekazywanych posiadaczowi lub właścicielowi w przypadkach, o których
mowa w ust. 4,
3)
sposób postępowania z rzeczami i dokumentami nieodebranymi przez posiadacza lub właściciela,
4)
sposób ustalania utraty wartości rzeczy lub dokumentów użyczonych funkcjonariuszowi
- mając na względzie zapewnienie prawidłowej organizacji oraz udokumentowania uzyskania
rzeczy lub dokumentów, postępowania z nimi oraz zwrotu tych rzeczy lub dokumentów.
Art. 36.
1.
Materiały z czynności, o których mowa w art. 21, które nie stanowią informacji potwierdzających
popełnienie przestępstwa albo nie są istotne dla zapewnienia bezpieczeństwa ochranianym
osobom lub obiektom lub nie są istotne dla bezpieczeństwa państwa, podlegają protokolarnemu,
komisyjnemu zniszczeniu. Weryfikacji tych materiałów dokonuje się nie rzadziej niż
co 3 lata od dnia ich uzyskania.
2.
Materiały uzyskane z czynności, o których mowa w art. 21 pkt 8, są przechowywane przez
okres co najmniej 30 dni, nie dłużej jednak niż 60 dni.
3.
Komendant SOP zarządza protokolarne, komisyjne zniszczenie materiałów uzyskanych z
czynności, o których mowa w art. 21 pkt 8.
Art. 37.
1.
W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-6 i 9-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego
i broni palnej , funkcjonariusz może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.
12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 5, 7, 9, 11, pkt 12 lit. a, c i d, pkt 13 i 17-20
tej ustawy, lub wykorzystać te środki.
2.
W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2 i pkt 3 lit. a z
wyłączeniem pościgu za osobą, o której mowa w art. 45 pkt 1 lit. d, oraz w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3-7 ustawy z dnia 24
maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.
3.
Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie
tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
Art. 38.
1.
W przypadku zagrożenia realizacji zadań, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. c i d,
jeżeli siły SOP są niewystarczające lub mogą okazać się niewystarczające do wykonania
swoich zadań, do udzielenia pomocy SOP:
1)
Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych uzgodniony
z Ministrem Obrony Narodowej, może zarządzić użycie żołnierzy Żandarmerii Wojskowej;
2)
minister właściwy do spraw wewnętrznych może zarządzić użycie funkcjonariuszy Policji
lub Straży Granicznej.
2.
Pomoc, o której mowa w ust. 1, może zostać udzielona przez żołnierzy Żandarmerii Wojskowej
oraz funkcjonariuszy Policji i Straży Granicznej również w formie samodzielnych działań.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, żołnierzom Żandarmerii Wojskowej oraz funkcjonariuszom
Policji i Straży Granicznej przysługują, w zakresie niezbędnym do wykonania ich zadań,
wobec wszystkich osób uprawnienia funkcjonariuszy określone w art. 21 i art. 37.
4.
Korzystanie z uprawnień, o których mowa w ust. 3, następuje na zasadach i w trybie
określonych dla funkcjonariuszy.
Art. 39.
1.
Komendant SOP, w celu realizacji zadań określonych w art. 3 pkt 1, może zarządzić
zastosowanie urządzeń uniemożliwiających telekomunikację na określonym obszarze przez
czas niezbędny do wykonywania czynności przez SOP, z uwzględnieniem konieczności minimalizacji
skutków braku możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych.
2.
O zastosowaniu urządzeń, o których mowa w ust. 1, Komendant SOP niezwłocznie informuje
Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
Art. 40.
1.
SOP, w celu realizacji zadań określonych w art. 3, uzyskuje, gromadzi i przetwarza,
także bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą, informacje, w tym dane osobowe,
od organów władzy publicznej, służb lub innych podmiotów lub ze zbiorów danych prowadzonych
przez te organy, służby i podmioty.
2.
SOP nie realizuje czynności, o których mowa w ust. 1, wobec osób ochranianych, o których
mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-d.
3.
W zakresie, o którym mowa w ust. 1, SOP może nieodpłatnie uzyskiwać dane ze zbiorów
danych, w tym zbiorów danych osobowych oraz danych pochodzących z organizacji międzynarodowych,
prowadzonych przez organy władzy publicznej oraz państwowe lub samorządowe jednostki
organizacyjne.
Art. 41.
1.
Jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej, administratorzy zbiorów danych
podmiotów, o których mowa w art. 40 ust. 1, udostępniają SOP przetwarzane w nich dane
na podstawie pisemnego wniosku Komendanta SOP lub osoby przez niego upoważnionej.
2.
Organy, służby lub podmioty, o których mowa w art. 40 ust. 1, uprawnione do wykonywania
czynności operacyjno-rozpoznawczych mogą odmówić przekazania SOP informacji lub ograniczyć
ich zakres, jeżeli mogłoby to uniemożliwić wykonywanie ich ustawowych zadań lub spowodować
ujawnienie danych o osobie niebędącej ich funkcjonariuszem i udzielającej pomocy tym
podmiotom.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
oznaczenie sprawy;
2)
określenie zbioru danych, z którego te dane mają zostać udostępnione;
3)
wskazanie danych podlegających udostępnieniu.
4.
Administratorzy zbiorów danych podmiotów, o których mowa w art. 40 ust. 1, na wniosek
Komendanta SOP mogą, w drodze decyzji, wyrazić zgodę na udostępnianie SOP informacji
zgromadzonych w zbiorach w drodze teletransmisji bez konieczności składania każdorazowo
pisemnych wniosków o udostępnienie danych, jeżeli właściwe do ich otrzymania komórki
organizacyjne SOP spełniają łącznie następujące warunki:
1)
posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu
oraz jakie dane uzyskał;
2)
posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie
danych niezgodnie z celem ich uzyskania;
3)
specyfika lub zakres wykonywanych przez nie zadań uzasadnia takie udostępnienie.
Art. 42.
1.
Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych przez SOP w celu:
1)
rozpoznania i zapobiegania ściganych z oskarżenia publicznego umyślnych przestępstw
określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 148, art. 156 § 1 i 3, art. 157 § 1, art.
163 § 1 i 3, art. 164 § 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, art. 167, art. 173 § 1 i 3,
art. 189, art. 223, art. 252 § 1-3, art. 258 oraz art. 280-282 Kodeksu karnego i skierowanych przeciwko osobom, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-d lub przeciwko
bezpieczeństwu obiektów wymienionych w art. 3 pkt 1 lit. e,
2)
rozpoznania, zapobiegania i wykrywania ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych
przestępstw określonych w art. 228, art. 229, art. 231, art. 265 oraz art. 266 Kodeksu karnego, popełnionych przez funkcjonariuszy i pracowników SOP w związku z wykonywaniem obowiązków
służbowych
- gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, Sąd Okręgowy w
Warszawie może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną na pisemny wniosek
Komendanta SOP złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego.
2.
Wniosek Komendanta SOP, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności:
1)
numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został nadany;
2)
opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;
3)
okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej
bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;
4)
dane osoby lub inne dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,
wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu
jej stosowania;
5)
cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasadniającymi
potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej.
4.
W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji
lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Komendant SOP może zarządzić,
po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, kontrolę operacyjną, zwracając
się jednocześnie do Sądu Okręgowego w Warszawie z wnioskiem o wydanie postanowienia
w tej sprawie. W razie nieudzielenia przez Sąd Okręgowy w Warszawie zgody w terminie
5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej Komendant SOP wstrzymuje kontrolę operacyjną
oraz dokonuje protokolarnego, komisyjnego zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas
jej stosowania.
5.
W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej i oskarżonego,
we wniosku Komendanta SOP, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie kontroli operacyjnej
zamieszcza się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.
Art. 43.
Kontrola operacyjna jest prowadzona niejawnie i polega na:
1)
uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu środków technicznych,
w tym za pomocą sieci telekomunikacyjnych;
2)
uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń, środków transportu
lub miejsc innych niż miejsca publiczne;
3)
uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym korespondencji prowadzonej za
pomocą środków komunikacji elektronicznej;
4)
uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych na informatycznych nośnikach danych, telekomunikacyjnych
urządzeniach końcowych, systemach informatycznych i teleinformatycznych;
5)
uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.
Art. 44.
1.
Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd Okręgowy
w Warszawie może na pisemny wniosek Komendanta SOP złożony po uzyskaniu pisemnej zgody
Prokuratora Generalnego wydać, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, postanowienie
o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny tej
kontroli.
2.
W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się
nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia
sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, Sąd Okręgowy w Warszawie na pisemny wniosek
Komendanta SOP złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego może również
po upływie okresów, o których mowa w ust. 1, wydawać kolejne postanowienia o przedłużeniu
kontroli operacyjnej na następujące po sobie okresy, których łączna długość nie może
przekraczać 12 miesięcy.
Art. 45.
1.
Komendant SOP może upoważnić swojego zastępcę do składania wniosków, o których mowa
w art. 42 ust. 1 i 4 oraz art. 44, lub do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie
art. 42 ust. 4.
2.
Do wniosków, o których mowa w art. 42 ust. 4 oraz art. 44, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 42 ust. 2 i 3.
Art. 46.
1.
Sąd Okręgowy w Warszawie przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 42 ust.
1 i 4 oraz art. 44, zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności
zgromadzonymi podczas stosowania kontroli operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.
2.
Wnioski, o których mowa w art. 42 ust. 1 i 4 oraz art. 44, Sąd Okręgowy w Warszawie
rozpoznaje jednoosobowo, przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków
powinny być realizowane w warunkach przewidzianych dla przekazywania, przechowywania
i udostępniania informacji niejawnych oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu Sądu Okręgowego w Warszawie może wziąć udział wyłącznie Prokurator
Generalny i przedstawiciel Komendanta SOP.
3.
Wnioski, postanowienia, pisemne zgody i zarządzenia, o których mowa w art. 42 i art.
44, w odniesieniu do spraw określonych w art. 42 ust. 1 pkt 2, Komendant SOP przekazuje
do wiadomości Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego.
Art. 47.
1.
Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca świadczący usługi
drogą elektroniczną są obowiązani do zapewnienia, na własny koszt, warunków technicznych
i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez SOP kontroli operacyjnej.
2.
Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną będący mikroprzedsiębiorcą lub małym
przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców zapewnia warunki techniczne i organizacyjne umożliwiające prowadzenie przez SOP kontroli
operacyjnej stosownie do posiadanej infrastruktury.
Art. 48.
1.
W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub
mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant SOP przekazuje
Prokuratorowi Generalnemu wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli
operacyjnej. W postępowaniu przed sądem w odniesieniu do tych materiałów stosuje się
odpowiednio przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.
2.
W przypadku gdy materiały, o których mowa w ust. 1:
1)
zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu postępowania karnego, Komendant SOP zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne zniszczenie;
2)
mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji,
o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, Komendant SOP przekazuje Prokuratorowi Generalnemu te materiały.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, Prokurator Generalny niezwłocznie po otrzymaniu
materiałów kieruje je do Sądu Okręgowego w Warszawie wraz z wnioskiem o:
1)
stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają informacje, o których mowa
w ust. 2 pkt 2;
2)
dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów zawierających informacje
stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji, o których mowa w
art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, nieobjęte zakazami określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.
4.
Sąd Okręgowy w Warszawie niezwłocznie po złożeniu wniosku przez Prokuratora Generalnego
wydaje postanowienie o dopuszczeniu do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów,
o których mowa w ust. 3 pkt 2, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości,
a okoliczność nie może być ustalona na podstawie innego dowodu, a także zarządza niezwłoczne
zniszczenie materiałów, których wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne.
5.
Na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania
w postępowaniu karnym materiałów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, Prokuratorowi Generalnemu
przysługuje zażalenie. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
Art. 49.
1.
Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,
najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.
2.
Komendant SOP informuje Prokuratora Generalnego o wynikach kontroli operacyjnej po
jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej kontroli.
3.
Jeżeli materiał zgromadzony w sprawie uzasadnia prowadzenie czynności procesowych,
wykonuje je Prokurator Generalny. Właściwy prokurator może zarządzić ich prowadzenie
w całości lub części przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w zakresie zadań wynikających
z art. 5 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji
Wywiadu , Policję lub Straż Graniczną.
Art. 50.
Komendant SOP jest obowiązany do wykonania zarządzenia Sądu Okręgowego w Warszawie
o zniszczeniu materiałów, o którym mowa w art. 48 ust. 4, oraz niezwłocznego, komisyjnego
i protokolarnego zniszczenia materiałów, których wykorzystanie w postępowaniu karnym
jest niedopuszczalne. Komendant SOP niezwłocznie informuje Prokuratora Generalnego
o zniszczeniu tych materiałów.
Art. 51.
Osobie, wobec której kontrola operacyjna była stosowana, nie udostępnia się materiałów
zgromadzonych podczas trwania tej kontroli.
Art. 52.
1.
Sąd Okręgowy w Warszawie, Prokurator Generalny oraz Komendant SOP prowadzą rejestry
postanowień, pisemnych zgód, wniosków i zarządzeń dotyczących kontroli operacyjnej.
2.
Komendant SOP prowadzi rejestr centralny wniosków i zarządzeń dotyczących kontroli
operacyjnej prowadzonej przez SOP.
3.
W komórkach organizacyjnych SOP wykonujących zarządzenia w sprawie kontroli operacyjnej
można odrębnie rejestrować dane zawarte w dokumentacji kontroli operacyjnej w zakresie
przewidzianym dla prowadzonych przez SOP rejestrów, o których mowa w ust. 1.
4.
Rejestry, o których mowa w ust. 1-3, prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem
przepisów o ochronie informacji niejawnych.
Art. 53.
1.
Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały niezawierające dowodów
pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub dowodów mających znaczenie dla
toczącego się postępowania karnego podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu
zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza Komendant SOP.
2.
O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa
w ust. 1, Komendant SOP jest obowiązany niezwłocznie poinformować Prokuratora Generalnego.
Art. 54.
1.
Na postanowienia sądu, o których mowa w:
1)
art. 42 ust. 1 i 4 oraz art. 44 - przysługuje Komendantowi SOP zażalenie;
2)
art. 42 ust. 4 - przysługuje Prokuratorowi Generalnemu zażalenie.
Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,
ministrem właściwym do spraw łączności oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji
określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania kontroli operacyjnej oraz
przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania
oraz przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli,
uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i
uzyskanych materiałów, oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.
Art. 55.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi informację
o działalności określonej w art. 42-53. Informacja powinna być przedstawiona Sejmowi
i Senatowi do dnia 30 czerwca roku następującego po roku objętym tą informacją.
Art. 56.
1.
SOP, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 42-54, może uzyskiwać informacje,
w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać.
2.
SOP może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji
zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe, o następujących osobach, także bez
ich wiedzy i zgody:
1)
osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego;
2)
osobach o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość;
3)
osobach stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi
stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób ;
4)
osobach poszukiwanych;
5)
innych osobach, o ile służy to realizacji zadań, o których mowa w art. 3.
3.
SOP w celu realizacji zadań ustawowych może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać,
sprawdzać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe, uzyskane lub przetwarzane
przez organy innych państw oraz przez Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnych
- Interpol i Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol).
4.
SOP może przekazywać informacje, w tym dane osobowe, służące zapobieganiu lub zwalczaniu
przestępczości organom innych państw lub Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnych
- Interpol na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw
członkowskich Unii Europejskiej, państw trzecich, agencjami Unii Europejskiej oraz organizacjami międzynarodowymi
(Dz. U. z 2020 r. poz. 158 oraz z 2022 r. poz. 350 i 1933), w prawie Unii Europejskiej
i w postanowieniach umów międzynarodowych, z wyłączeniem informacji uzyskanych od
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
5.
SOP może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji
zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe, o osobach, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, także bez wiedzy i zgody tych osób, a także udostępniać i przekazywać te informacje
uprawnionym służbom, organom lub podmiotom na zasadach i w trybie określonych w tej
ustawie.
6.
Informacje, o których mowa w ust. 1-5, dotyczą osób, o których mowa w ust. 2 i 5,
i mogą obejmować:
1)
dane osobowe, o których mowa w art. 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych
w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości ;
2)
odciski linii papilarnych;
3)
zdjęcia, szkice i opisy wizerunku;
4)
cechy i znaki szczególne, pseudonimy;
5)
informacje o:
a)
miejscu zamieszkania lub pobytu,
b)
wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy oraz sytuacji materialnej i stanie
majątku,
c)
dokumentach i przedmiotach, którymi sprawca się posługuje,
d)
sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach,
e)
sposobie zachowania się sprawcy wobec osób pokrzywdzonych.
7.
Informacji, o których mowa w ust. 2, nie pobiera się, w przypadku gdy nie mają one
przydatności wykrywczej, dowodowej lub identyfikacyjnej, o ile nie służy to realizacji
zadań, o których mowa w art. 3.
8.
Dane osobowe, o których mowa w ust. 2 i 3 oraz art. 40 ust. 1, z wyjątkiem danych
osobowych, o których mowa w ust. 6 pkt 1, SOP może przetwarzać:
1)
w innym celu niż ten, w którym dane te zostały pobrane, uzyskane, przekazane, udostępnione
lub zgromadzone - jeżeli jest to niezbędne do realizacji zadań ustawowych SOP;
2)
w celach historycznych, statystycznych lub innych naukowych - jeżeli dane te zostały
zmodyfikowane w sposób uniemożliwiający przyporządkowanie numeru identyfikacyjnego
albo określonych cech fizycznych, fizjologicznych, umysłowych, ekonomicznych, kulturowych
lub społecznych określonej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej albo
w taki sposób, iż przyporządkowanie takie wymagałoby niewspółmiernych kosztów, czasu
lub działań.
9.
(uchylony)
10.
Dane osobowe uznane za zbędne można przekształcić w sposób uniemożliwiający przyporządkowanie
poszczególnych informacji osobistych lub rzeczowych określonej lub możliwej do zidentyfikowania
osobie fizycznej albo w taki sposób, iż przyporządkowanie takie wymagałoby niewspółmiernych
kosztów, czasu lub działań.
11.
(uchylony)
12.
Dane osobowe ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania
religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, dane
o stanie zdrowia, nałogach lub życiu seksualnym oraz dane genetyczne i dane biometryczne
osób podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które
nie zostały skazane za te przestępstwa, podlegają komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu
niezwłocznie po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia.
13.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb gromadzenia,
sposoby przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, o których mowa w ust. 2
i 3, w zbiorach danych, wzory dokumentów obowiązujących przy przetwarzaniu danych
oraz sposób oceny danych pod kątem ich przydatności w prowadzonych postępowaniach,
uwzględniając potrzebę ochrony danych przed nieuprawnionym dostępem i przesłanki zaniechania
zbierania określonych rodzajów informacji, a także konieczność dostosowania się do
wymogów określonych przez organy innych państw w związku z pobieraniem lub uzyskiwaniem
tych informacji.
Art. 57.
1.
W celu rozpoznania, zapobiegania i wykrywania przestępstw, o których mowa w art. 42
ust. 1, SOP może uzyskiwać dane niestanowiące treści odpowiednio przekazu telekomunikacyjnego,
przesyłki pocztowej albo przekazu w ramach usługi świadczonej drogą elektroniczną,
określone w:
1)
art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne , zwane dalej „danymi telekomunikacyjnymi”,
2)
art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe , zwane dalej „danymi pocztowymi”,
3)
art. 18 ust. 1-5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną , zwane dalej „danymi internetowymi”
- oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.
2.
Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy lub usługodawca świadczący usługi
drogą elektroniczną udostępnia nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 1:
1)
funkcjonariuszowi wskazanemu w pisemnym wniosku Komendanta SOP albo osoby przez niego
upoważnionej;
2)
na ustne żądanie funkcjonariusza posiadającego pisemne upoważnienie osób, o których
mowa w pkt 1;
3)
za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej funkcjonariuszowi posiadającemu pisemne
upoważnienie osób, o których mowa w pkt 1.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, udostępnianie danych, o których mowa w
ust. 1, odbywa się bez udziału pracowników przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, operatora
pocztowego lub usługodawcy świadczącego usługi drogą elektroniczną lub z ich niezbędnym
udziałem, jeżeli możliwość taka jest przewidziana w porozumieniu zawartym między Komendantem
SOP a tym podmiotem.
4.
Udostępnienie SOP danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem
sieci telekomunikacyjnej, jeżeli:
1)
możliwość ustalenia osoby uzyskującej dane, ich rodzaju oraz czasu, w którym zostały
uzyskane,
2)
zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie nieuprawnionej dostęp
do danych
- zapewniają wykorzystywane sieci telekomunikacyjne.
5.
Komendant SOP prowadzi rejestr wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych, pocztowych
i internetowych zawierający informacje identyfikujące komórkę organizacyjną SOP i
funkcjonariusza uzyskującego te dane, ich rodzaj, cel uzyskania oraz czas, w którym
zostały uzyskane. Rejestry prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem przepisów
o ochronie informacji niejawnych.
6.
Dane, o których mowa w ust. 1, które mają znaczenie dla postępowania karnego, Komendant
SOP przekazuje prokuratorowi właściwemu miejscowo lub rzeczowo. Prokurator podejmuje
decyzję o zakresie i sposobie wykorzystania przekazanych danych.
7.
Dane, o których mowa w ust. 1, które nie mają znaczenia dla postępowania karnego albo
dla zapewnienia bezpieczeństwa ochranianym osobom lub obiektom lub nie są istotne
dla bezpieczeństwa państwa, podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu
zniszczeniu.
Art. 58.
1.
Kontrolę nad uzyskiwaniem przez SOP danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych
sprawuje Sąd Okręgowy w Warszawie.
2.
Komendant SOP przekazuje, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych,
Sądowi Okręgowemu w Warszawie, w okresach półrocznych, sprawozdanie obejmujące:
1)
liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych telekomunikacyjnych,
pocztowych lub internetowych oraz rodzaj tych danych;
2)
kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem lub podejrzeniem zaistnienia
których wystąpiono o dane telekomunikacyjne, pocztowe lub internetowe.
3.
W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, Sąd Okręgowy w Warszawie może zapoznać
się z materiałami uzasadniającymi udostępnienie SOP danych telekomunikacyjnych, pocztowych
lub internetowych.
4.
Sąd Okręgowy w Warszawie informuje Komendanta SOP o wyniku kontroli w terminie 30
dni od jej zakończenia.
Art. 59.
1.
W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2, SOP może uzyskiwać
dane:
1)
z wykazu, o którym mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,
2)
o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,
3)
w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną, numer zakończenia sieci oraz
siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę lub nazwę i formę
organizacyjną tego użytkownika,
4)
w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej - także nazwę miejscowości
oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci, udostępnione użytkownikowi
- oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.
2.
Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy
art. 57 ust. 2-7.
3.
Kontroli, o której mowa w art. 58 ust. 1, nie podlega uzyskiwanie danych na podstawie
ust. 1.
Art. 60.
(uchylony)
Art. 61.
Administratorem danych osobowych przetwarzanych przez SOP jest Komendant SOP.
Art. 62.
Kierownicy komórek organizacyjnych SOP są obowiązani współdziałać z Biurem Nadzoru
Wewnętrznego, o którym mowa w ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez
ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w zakresie realizacji jego zadań, a w szczególności:
1)
udostępniać na wniosek Inspektora Nadzoru Wewnętrznego niezbędne uzbrojenie, wyposażenie,
urządzenia i środki techniczne;
2)
zapewniać warunki niezbędne do sprawnej realizacji zadań przez inspektorów Biura Nadzoru
Wewnętrznego, w szczególności przez zapewnienie swobodnego wstępu na teren komórki
organizacyjnej SOP, niezwłocznie przedstawiać żądane informacje i dokumenty, terminowo
udzielać ustnych i pisemnych wyjaśnień, a także udostępniać niezbędne urządzenia techniczne
i zapewniać dostęp do Internetu oraz, w miarę możliwości, do oddzielnego pomieszczenia
z odpowiednim wyposażeniem;
3)
przekazywać dane funkcjonariuszy objętych weryfikacją, o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania
nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, najpóźniej w terminie 14 dni przed planowanym:
a)
powołaniem na stanowiska Komendanta SOP i jego zastępców, dyrektorów i zastępców dyrektorów
komórek organizacyjnych SOP oraz naczelników,
b)
oddelegowaniem do pełnienia służby lub wykonywaniem zadań poza granicami państwa na
okres przekraczający 14 dni, z wyłączeniem przypadku, o którym mowa w art. 3 pkt 1
lit. f,
c)
wystąpieniem o mianowanie na stopnie generała brygady i generała dywizji w SOP,
d)
wystąpieniem o przedterminowe mianowanie w korpusie oficerów SOP,
e)
wystąpieniem o wyróżnienie, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
orderami i odznaczeniami, o których mowa w ustawie z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach ,
f)
oddelegowaniem do wykonywania zadań w Biurze Nadzoru Wewnętrznego;
4)
udostępniać dokumentację z kontroli, o której mowa w art. 12 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych .
Art. 63.
1.
W związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 3 SOP zapewnia ochronę form i metod
realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących funkcjonariuszy.
2.
Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych funkcjonariusze mogą posługiwać
się dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących funkcjonariusza
oraz środków, którymi posługują się przy wykonywaniu zadań służbowych.
2a.
Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych funkcjonariusze mogą posługiwać
się środkami identyfikacji elektronicznej zawierającymi dane inne niż dane identyfikujące
funkcjonariusza.
3.
Nie popełnia przestępstwa:
1)
kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów lub wydawaniem środków
identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 2 i 2a;
2)
kto sporządza dokumenty lub wydaje środki identyfikacji elektronicznej, o których
mowa w ust. 2 i 2a;
3)
kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów lub wydawaniu środków identyfikacji elektronicznej,
o których mowa w ust. 2 i 2a;
4)
funkcjonariusz, jeżeli dokumentami lub środkami identyfikacji elektronicznej, o których
mowa w ust. 2 i 2a, posługuje się przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych;
5)
kto wydaje środki identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 2a, funkcjonariuszowi,
lub dopuszcza do uwierzytelnienia z wykorzystaniem takiego środka identyfikacji elektronicznej
w swoim systemie identyfikacji elektronicznej.
4.
Uprawnione organy, służby i instytucje państwowe, jak również organy jednostek samorządu
terytorialnego, na pisemny wniosek Komendanta SOP, stosownie do zakresu tego wniosku,
wydają dokumenty i znaki identyfikujące funkcjonariuszom mającym posługiwać się nimi
jako funkcjonariusze lub pracownicy tych organów, służb lub instytucji, bądź też,
w granicach swojej właściwości, udzielają niezbędnej pomocy w zakresie wydawania przedmiotowych
dokumentów.
5.
W przypadku gdy nie zwrócono się o to do organów, służb lub instytucji określonych
w ust. 4, organem uprawnionym do wydawania dokumentów, o których mowa w ust. 2, jest
Komendant SOP.
6.
Organem uprawnionym do prowadzenia ewidencji dokumentów, o których mowa w ust. 2 i
2a, jest Komendant SOP.
7.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb wydawania dokumentów, o których mowa w ust. 2,
2)
sposób posługiwania się dokumentami, o których mowa w ust. 2, a także ich przechowywania
i ewidencji,
3)
organy i osoby uprawnione do ich wydawania, posługiwania się nimi i ich przechowywania,
4)
czas, na jaki są wydawane dokumenty, o których mowa w ust. 2,
5)
czynności zapewniające ich ochronę
- mając na względzie rodzaje dokumentów i cel, w jakim są wydawane, oraz zapewnienie
właściwego zabezpieczenia dokumentów oraz dokumentowania sposobu ich wydawania i używania.
Art. 64.
1.
SOP przy wykonywaniu swoich zadań może korzystać z pomocy osób niebędących funkcjonariuszami.
Ujawnianie danych o osobach udzielających pomocy SOP jest zabronione.
2.
Dane o osobach, o których mowa w ust. 1, mogą być ujawnione na żądanie prokuratora
lub sądu w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez te osoby przestępstwa
ściganego z oskarżenia publicznego w związku z podejmowaniem działań, o których mowa
w art. 19 ust. 1, oraz w przypadku ujawnienia przez te osoby faktu udzielania pomocy
SOP w zakresie działań, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2. Udostępnienie tych
danych następuje w trybie określonym w ust. 3.
3.
Komendant SOP może zezwalać:
1)
byłym i obecnym funkcjonariuszom i pracownikom SOP,
2)
osobom oddelegowanym do SOP, w zakresie zadań realizowanych w okresie oddelegowania,
3)
osobom udzielającym funkcjonariuszom pomocy w wykonywaniu zadań SOP,
4)
byłym funkcjonariuszom i pracownikom Biura Ochrony Rządu
- na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną uprawnionemu podmiotowi.
4.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy sytuacji, o których mowa w art. 48,
art. 49, art. 57 oraz art. 67 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, z wyjątkiem dokumentów
i materiałów, które sąd okręgowy, prokurator Biura Lustracyjnego lub oddziałowego
biura lustracyjnego Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko
Narodowi Polskiemu uzna za niezbędne w związku z wykonywaniem ich zadań określonych
w ustawie z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów
bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów oraz ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania
Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu .
5.
W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną
o klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne” pomimo żądania prokuratora lub sądu, zgłoszonego
w związku z postępowaniem karnym o zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości i o przestępstwa
wojenne lub o zbrodnię godzącą w życie ludzkie albo o występek przeciwko życiu i zdrowiu,
gdy jego następstwem była śmierć człowieka, Komendant SOP na wniosek prokuratora lub
sądu przedstawia żądane dokumenty i materiały oraz wyjaśnienia ministrowi właściwemu
do spraw wewnętrznych. Jeżeli minister właściwy do spraw wewnętrznych stwierdzi, że
uwzględnienie żądania prokuratora lub sądu jest uzasadnione, Komendant SOP jest obowiązany
zezwolić na udostępnienie wnioskowanych informacji.
6.
W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną
przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych stosuje się tryb określony w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania
nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
7.
W przypadku Komendanta SOP zezwolenia, o którym mowa w ust. 3, udziela minister właściwy
do spraw wewnętrznych. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
8.
Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom niebędącym funkcjonariuszami
może być przyznane wynagrodzenie.
Art. 65.
1.
Koszty podejmowanych przez SOP czynności operacyjno-rozpoznawczych, zakupów środków
technicznych niezbędnych do realizacji tych czynności, prowadzonych szkoleń dla funkcjonariuszy
dotyczących wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz wynagrodzenia osób,
o których mowa w art. 64 ust. 1, w zakresie, w jakim ze względu na wyłączenie jawności
czynności operacyjno-rozpoznawczych nie mogą być stosowane przepisy o finansach publicznych,
rachunkowości i zamówieniach publicznych, są pokrywane z tworzonego na ten cel funduszu
operacyjnego.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji
niejawnych, określi, w drodze zarządzenia, sposób tworzenia funduszu operacyjnego
i gospodarowania nim oraz podmioty właściwe w tych sprawach.
Art. 66.
1.
SOP nie może przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy:
1)
posłów i senatorów;
2)
osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze
stanowiska państwowe ;
3)
dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich;
4)
sędziów, asesorów sądowych, prokuratorów, asesorów prokuratorskich, adwokatów, radców
prawnych i radców Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej;
5)
członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej
- Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia - Spółka Akcyjna”, a także dyrektorów terenowych
oddziałów „Telewizji Polskiej - Spółka Akcyjna”;
6)
dyrektora generalnego, dyrektorów biur oraz kierowników oddziałów regionalnych „Polskiej
Agencji Prasowej - Spółka Akcyjna”;
7)
nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji ;
8)
redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,
o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe ;
9)
rektorów;
10)
członków Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Polskiej Komisji Akredytacyjnej
i Rady Doskonałości Naukowej.
2.
Komendant SOP w celu realizacji zadań SOP może po uzyskaniu zgody ministra właściwego
do spraw wewnętrznych wyrazić zgodę na korzystanie z tajnej współpracy z osobami,
o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, jeżeli jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa
ochranianych osób lub obiektów.
Art. 67.
1.
Udzielenie informacji o prowadzonych czynnościach operacyjno-rozpoznawczych oraz o
stosowanych środkach i metodach ich realizacji może nastąpić:
1)
w przypadku gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa ściganego
z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem tych czynności;
2)
w związku ze współpracą prowadzoną z innymi organami, służbami lub instytucjami państwowymi
uprawnionymi do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, w tym także w związku
z prowadzoną współpracą z organami i służbami innych państw w trybie i zakresie określonych
w umowach i porozumieniach międzynarodowych.
2.
Udzielenie informacji o osobie uzyskanych w czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych
oraz w trybie, o którym mowa w art. 40 ust. 1, może nastąpić:
1)
na żądanie sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych informacji może nastąpić tylko
w celu ścigania karnego;
2)
w przypadku gdy ustawa nakłada obowiązek lub umożliwia udzielenie takich informacji
określonemu organowi albo obowiązek taki wynika z umów lub porozumień międzynarodowych,
a także w przypadkach gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby do zagrożenia życia
lub zdrowia innych osób.
3.
Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych
może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach.
4.
W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 udzielenie informacji
następuje w trybie określonym w art. 64 ust. 3-7.
Rozdział 4
Służba w SOP
Art. 68.
Służbę w SOP może pełnić osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie, nieposzlakowaną
opinię, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo
skarbowe, korzystająca z pełni praw publicznych, posiadająca co najmniej wykształcenie
średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacji
uzbrojonej i gotowa podporządkować się dyscyplinie służbowej, dająca rękojmię zachowania
tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych,
a także która nie pełniła służby zawodowej, nie pracowała lub nie była współpracownikiem
organów bezpieczeństwa państwa wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach
organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.
Art. 69.
1.
Postępowanie kwalifikacyjne jest prowadzone w dwóch etapach.
2.
Etap pierwszy obejmuje:
1)
złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby,
a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe
oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu;
2)
przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej z kandydatem pozwalającej na ustalenie jego
predyspozycji do służby w SOP.
3.
Etap drugi obejmuje:
1)
przeprowadzenie testu wiedzy kandydata;
2)
przeprowadzenie badań psychologicznych celem ustalenia poziomu rozwoju społeczno-emocjonalnego
oraz cech osobowości kandydata;
3)
przeprowadzenie testu sprawności fizycznej kandydata;
4)
sprawdzenie w rejestrach, ewidencjach i kartotekach prawdziwości danych zawartych
w kwestionariuszu osobowym kandydata;
5)
poddanie kandydata postępowaniu sprawdzającemu określonemu w przepisach o ochronie
informacji niejawnych oraz uzyskanie poświadczenia bezpieczeństwa określonego w przepisach
ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych;
6)
ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby na podstawie orzeczenia
komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych;
7)
przeprowadzenie badań psychofizjologicznych.
4.
W etapie drugim kandydat może zostać poddany badaniu na zawartość w organizmie środka
odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka.
5.
Informacje uzyskane w poszczególnych etapach postępowania, o których mowa w ust. 2
i 3, wpisuje się do kwestionariusza osobowego kandydata.
6.
Negatywny wynik lub niepoddanie się badaniom lub czynnościom, o których mowa w ust.
2 i 3, powoduje odstąpienie przez Komendanta SOP od prowadzenia dalszego postępowania
kwalifikacyjnego.
7.
Postępowanie kwalifikacyjne kończy się oceną spełnienia przez kandydata warunków do
pełnienia służby w SOP, jego predyspozycji i przydatności do tej służby.
8.
Komendant SOP odmawia poddania kandydata postępowaniu kwalifikacyjnemu albo odstępuje
od jego prowadzenia w przypadku:
1)
niezłożenia kompletu dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1;
2)
niespełnienia wymagań określonych w art. 68;
3)
uzyskania negatywnego wyniku z jednej z czynności postępowania kwalifikacyjnego, o
których mowa w ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2, 3, 6 i 7;
4)
zatajenia lub podania nieprawdziwych danych w kwestionariuszu osobowym, o którym mowa
w ust. 2 pkt 1;
5)
niepoddania się przez kandydata przewidzianym w postępowaniu kwalifikacyjnym czynnościom
lub etapom tego postępowania;
6)
przystąpienia do ponownego postępowania kwalifikacyjnego mimo uzyskania przez niego
w poprzednim postępowaniu kwalifikacyjnym negatywnego wyniku z czynności postępowania
kwalifikacyjnego, o której mowa w ust. 3 pkt 4 lub 5, gdy z informacji posiadanych
przez Komendanta SOP wynika, że nie uległy zmianie okoliczności stanowiące podstawę
negatywnego wyniku z danej czynności;
7)
gdy nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych SOP.
9.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
zakres informacji o planowanym postępowaniu kwalifikacyjnym oraz sposób podawania
ich do wiadomości,
2)
dokumenty, które należy złożyć w związku z postępowaniem kwalifikacyjnym, oraz wzór
kwestionariusza osobowego,
3)
zakres tematyczny testu wiedzy oraz zakres i sposób przeprowadzania testu sprawności
fizycznej i badań psychologicznych,
4)
sposób dokonywania oceny kandydatów oraz preferencje z tytułu posiadanego przez nich
wykształcenia lub posiadanych umiejętności,
5)
sposób zakończenia postępowania kwalifikacyjnego oraz minimalny okres, po którym kandydat
do służby może ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego lub poszczególnych
jego etapów,
6)
zakres informacji o wyniku postępowania kwalifikacyjnego
- mając na względzie zapewnienie sprawnego przebiegu postępowania kwalifikacyjnego
oraz wyłonienia osób spełniających wymogi do pełnienia służby w SOP.
Art. 70.
1.
Funkcjonariusz Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży
Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Więziennej, Służby Celno-Skarbowej lub Centralnego
Biura Antykorupcyjnego może być na własną prośbę przeniesiony do służby w SOP, jeżeli
wykazuje predyspozycje do jej pełnienia.
2.
Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do służby w SOP przenosi Komendant SOP w
porozumieniu odpowiednio z Komendantem Głównym Policji, Komendantem Głównym Straży
Granicznej, Szefem Kancelarii Sejmu, Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej,
Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefem Agencji Wywiadu, Szefem Służby
Wywiadu Wojskowego, Szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Dyrektorem Generalnym Służby
Więziennej, Szefem Krajowej Administracji Skarbowej lub Szefem Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
3.
W przypadku braku porozumienia Komendanta SOP z właściwym komendantem funkcjonariusza
Policji, Straży Granicznej lub Państwowej Straży Pożarnej, w przypadkach uzasadnionych
potrzebami organizacyjnymi lub kadrowymi, do służby w SOP może przenieść minister
właściwy do spraw wewnętrznych.
4.
Funkcjonariusz Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży
Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Więziennej, Służby Celno-Skarbowej lub Centralnego
Biura Antykorupcyjnego przeniesiony do służby w SOP zachowuje ciągłość służby.
5.
Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje
odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby.
6.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy sposób i tryb prowadzenia postępowania w stosunku do funkcjonariuszy,
o których mowa w ust. 1,
2)
kwalifikacje predestynujące do służby w SOP,
3)
sposób określania równorzędności okresów służby i stażu, należności oraz uzyskanych
w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych kwalifikacji zawodowych z obowiązującymi
w SOP
- mając na względzie zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowania oraz realizacji
naboru do służby w SOP w celu przeniesienia funkcjonariuszy posiadających odpowiednie
kwalifikacje do wypełniania jej zadań.
Art. 70a.
1.
SOP jest uprawniona do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, w zakresie
niezbędnym do prowadzenia postępowań kwalifikacyjnych do służby w SOP, przenoszenia
do służby w SOP oraz w zakresie wynikającym z przebiegu stosunku służbowego funkcjonariuszy
SOP, także po jego ustaniu, w tym ma prawo przetwarzać dane osobowe, o których mowa
w art. 9 i art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia
27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych
osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy
95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) 3)Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018,
str. 2., zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) 2016/679”, z wyłączeniem danych dotyczących
kodu genetycznego oraz danych daktyloskopijnych.
2.
Do przetwarzania danych osobowych, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 13
ust. 1 lit. d i e oraz art. 16 rozporządzenia (UE) 2016/679 w zakresie, w jakim przepisy
szczególne przewidują odrębny tryb sprostowania. Zabezpieczenie przetwarzania danych
osobowych polega co najmniej na dopuszczeniu do ich przetwarzania wyłącznie funkcjonariuszy
lub pracowników posiadających pisemne upoważnienie wydane przez administratora danych
osobowych po pisemnym zobowiązaniu funkcjonariuszy lub pracowników do zachowania przetwarzanych
danych w poufności.
Art. 71.
O zdolności fizycznej i psychicznej do służby w SOP orzekają komisje lekarskie podległe
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
Art. 72.
1.
Komendant SOP w celu sprawdzenia przydatności do służby:
1)
może skierować:
a)
funkcjonariusza,
b)
funkcjonariusza, o którym mowa w art. 70 ust. 1, przenoszonego do służby w SOP,
2)
kieruje kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w SOP
- na przeprowadzenie badania psychofizjologicznego.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób organizowania,
przeprowadzania i dokumentowania badań psychofizjologicznych w SOP, mając na względzie
zapewnienie sprawnego przebiegu tych badań.
Art. 73.
1.
Funkcjonariusz na stanowisku kierownika komórki organizacyjnej lub innym stanowisku
służbowym musi spełniać wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych
i stażu służby. W uzasadnionych przypadkach wymagania te mogą zostać obniżone.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wymagania,
o których mowa w ust. 1, oraz przypadki, w których wymagania te mogą być obniżone,
mając na względzie sposób ustalania kwalifikacji zawodowych i zaliczania ich do poszczególnych
grup i specjalności.
Art. 74.
Przed podjęciem służby funkcjonariusz składa ślubowanie według następującej roty:
„
Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza
Służby Ochrony Państwa ślubuję służyć wiernie Narodowi Polskiemu, mając zawsze na
względzie interes Państwa Polskiego, nawet z narażeniem własnego życia.
Ślubuję przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązującego porządku prawnego oraz ofiarnie i sumiennie wykonywać powierzone
mi obowiązki, przestrzegać dyscypliny służbowej, wykonywać polecenia przełożonych,
dochować tajemnic związanych ze służbą, strzec dobrego imienia służby, honoru i godności
oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej.
”
.
Funkcjonariusz składający ślubowanie może dodać na końcu zdanie „Tak mi dopomóż Bóg.”.
Art. 75.
14)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 765 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 655), która weszła w życie z dniem 23 kwietnia 2022 r..
W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny SOP może być objęta militaryzacją,
o której mowa w art. 600 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny .
25)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 765 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Funkcjonariusze pozostający w stosunku służbowym w dniu ogłoszenia mobilizacji lub
w dniu, w którym rozpoczyna się czas wojny, określonym przez Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w ust. 1, stają się
z mocy prawa funkcjonariuszami pełniącymi służbę w czasie wojny i pozostają w tej
służbie do czasu zwolnienia.
3.
Osoby przybyłe w celu uzupełnienia potrzeb osobowych, które otrzymały przydziały organizacyjno-mobilizacyjne
na stanowiska przewidziane dla funkcjonariuszy, otrzymują uprawnienia funkcjonariuszy,
o których mowa w art. 21 i art. 37.
Art. 76.
1.
Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego
zgłoszenia się do służby.
2.
Nawiązanie, zmiana albo rozwiązanie stosunku służbowego następują przez wydanie rozkazu
personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe,
przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby.
3.
Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania
stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego .
4.
Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym o mianowaniu
funkcjonariusza.
5.
Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu
do rezerwy.
6.
Warunku, o którym mowa w ust. 5, nie stosuje się do funkcjonariusza-kobiety w służbie
przygotowawczej oraz absolwentów szkół wyższych.
7.
Mianowanie może nastąpić po uzyskaniu poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego
do dostępu do informacji niejawnych, wymaganego na określonym stanowisku służbowym.
8.
Komendant SOP wydaje funkcjonariuszowi legitymację służbową i identyfikator służbowy
SOP.
9.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji
służbowej i identyfikatora służbowego funkcjonariusza, w tym informacje w nich zawarte,
postępowanie w przypadku utraty lub odnalezienia legitymacji służbowej i identyfikatora
służbowego, mając na celu zapewnienie właściwej identyfikacji funkcjonariusza.
Art. 77.
1.
Osobę zgłaszającą się do podjęcia służby w SOP mianuje się funkcjonariuszem w służbie
przygotowawczej na okres 3 lat.
2.
Po upływie okresu służby przygotowawczej i uzyskaniu pozytywnej opinii służbowej funkcjonariusza
mianuje się na stałe.
3.
W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza Komendant
SOP może skrócić okres służby przygotowawczej funkcjonariusza albo zwolnić go z odbywania
tej służby.
4.
Komendant SOP może przedłużyć okres służby przygotowawczej o okres przerwy w wykonywaniu
przez funkcjonariusza obowiązków służbowych w przypadku przerwy trwającej łącznie
ponad 3 miesiące.
Art. 78.
1.
Wyznaczenie funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenie oraz zwalnianie z
tych stanowisk następuje na podstawie rozkazu personalnego Komendanta SOP.
2.
Od rozkazu personalnego Komendanta SOP w sprawach, o których mowa w ust. 1, służy
odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Art. 79.
Funkcjonariusza zwalnia się lub odwołuje ze stanowiska służbowego i przenosi do dyspozycji
Komendanta SOP w przypadku odmowy wydania mu poświadczenia bezpieczeństwa lub wszczęcia
wobec niego kontrolnego postępowania sprawdzającego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych.
Art. 80.
1.
Funkcjonariusz zwolniony albo odwołany z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego
może być przeniesiony do dyspozycji Komendanta SOP, jeżeli przewiduje się wyznaczenie
go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby.
2.
Funkcjonariuszowi w okresie przebywania w dyspozycji Komendanta SOP można przedstawić
propozycję przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia
pisemnej zgody na propozycję - zwalnia się go ze służby.
3.
Równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko o tym samym stopniu etatowym i
tej samej grupie uposażenia.
4.
Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż 6 miesięcy.
5.
W okresie pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji Komendant SOP może:
1)
skierować go do wykonywania określonych zadań służbowych we wskazanej komórce organizacyjnej
SOP, jeżeli charakter tych zadań odpowiada posiadanym przez niego kwalifikacjom;
2)
skierować go do odbycia kursów lub szkoleń.
6.
Zakres obowiązków służbowych funkcjonariusza przeniesionego do dyspozycji, skierowanego
do wykonywania określonych zadań służbowych, określa Komendant SOP lub wyznaczony
przez niego kierownik komórki organizacyjnej.
7.
Właściwym do przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji jest:
1)
minister właściwy do spraw wewnętrznych w stosunku do osoby odwołanej ze stanowiska
Komendanta SOP i zastępcy Komendanta SOP;
2)
Komendant SOP w stosunku do pozostałych funkcjonariuszy; przepis art. 78 ust. 2 stosuje
się odpowiednio.
Art. 81.
1.
Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem
prawa do wypoczynku.
2.
Czas pełnienia służby funkcjonariusza wynosi 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie
rozliczeniowym, od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca danego roku oraz od dnia 1 lipca
do dnia 31 grudnia danego roku.
2a.
Przedłużenie czasu służby funkcjonariusza ponad normę określoną w ust. 2 nie może
spowodować przekroczenia przeciętnego 48-godzinnego tygodniowego wymiaru czasu służby
w przyjętym okresie rozliczeniowym.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do funkcjonariuszy skierowanych na szkolenie w systemie
skoszarowanym, przebywających w podróży służbowej albo pełniących dyżury domowe.
4.
W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 funkcjonariuszowi
przysługuje:
1)
w okresie rozliczeniowym czas wolny od służby w tym samym wymiarze albo
2)
po zakończeniu okresu rozliczeniowego rekompensata pieniężna, o ile w terminie 10
dni od zakończenia okresu rozliczeniowego nie wystąpi z wnioskiem o udzielenie czasu
wolnego od służby w tym samym wymiarze.
5.
Przepisu ust. 4 nie stosuje się do funkcjonariusza na stanowisku kierowniczym.
6.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rozkład
czasu służby oraz tryb udzielania czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze przekraczającym
40 godzin tygodniowo, wskazując:
1)
rodzaj i organizację służby, sposób pełnienia dyżurów domowych oraz właściwość przełożonych
do określenia harmonogramu służby;
2)
okoliczności uzasadniające przedłużenie czasu służby ponad ustawowy wymiar, jak również
niezbędny czas na wypoczynek funkcjonariusza po służbie oraz sposób prowadzenia ewidencji
czasu służby;
3)
możliwość wprowadzenia w SOP odmiennego rozkładu czasu służby i trybu udzielania czasu
wolnego w przypadku ogłoszenia mobilizacji lub w czasie wojny.
7.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych wyda rozporządzenie, o którym mowa w ust.
6, mając na względzie zapewnienie wypoczynku funkcjonariuszom oraz prawidłowe funkcjonowanie
SOP.
8.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, wprowadzenia
stanu klęski żywiołowej lub stanu wyjątkowego, ogłoszenia mobilizacji lub w czasie
wojny Komendant SOP może wprowadzić, w zakresie określonym w ust. 2, odmienny od obowiązującego
rozkład czasu służby i tryb udzielania czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze
przekraczającym 40 godzin tygodniowo w SOP, z zachowaniem przepisu ust. 4.
9.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, wprowadzenia
stanu klęski żywiołowej lub stanu wyjątkowego Komendant SOP może wprowadzić odmienny
od obowiązującego rozkład czasu służby obejmujący wymiar czasu służby niższy niż określony
w ust. 2. Obniżenie wymiaru czasu służby w takim przypadku nie powoduje obniżenia
uposażenia.
Art. 82.
1.
Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu. Funkcjonariusz w służbie
przygotowawczej podlega opiniowaniu służbowemu nie rzadziej niż raz w roku. Funkcjonariusz
w służbie stałej podlega opiniowaniu służbowemu nie rzadziej niż co 3 lata.
2.
W wydanej opinii służbowej przełożony zamieszcza ogólną ocenę o opiniowanym funkcjonariuszu
wyrażoną w skali od 1 do 6 (niedostateczna, mierna, dostateczna, dobra, bardzo dobra,
wzorowa).
3.
Przełożony jest obowiązany zapoznać funkcjonariusza z wydaną o nim opinią służbową
w terminie 14 dni od dnia jej sporządzenia.
4.
W przypadku gdy nie jest możliwe zapoznanie funkcjonariusza z opinią służbową w terminie,
o którym mowa w ust. 3, termin ten biegnie od dnia ustania przeszkody.
5.
Funkcjonariuszowi przysługuje prawo wniesienia odwołania od wydanej o nim opinii służbowej
do wyższego przełożonego w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią.
6.
Od opinii wydanej przez Komendanta SOP przysługuje funkcjonariuszowi wniosek o ponowne
rozpatrzenie sprawy.
7.
Opinia służbowa wydana w trybie określonym w ust. 5 i 6 jest ostateczna.
8.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki i tryb opiniowania służbowego funkcjonariuszy, zapoznania się ich z opiniami
służbowymi oraz przypadki, w których zapoznanie się nie jest możliwe w terminie, o
którym mowa w ust. 3, a także tryb składania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy,
mając na względzie zapewnienie uprawnień przysługujących funkcjonariuszom oraz prawidłowy
obieg dokumentacji.
Art. 83.
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie
przez niego zadań służbowych, w szczególności przez uczestnictwo w zajęciach z wychowania
fizycznego oraz zajęciach sportowych.
2.
Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu
sprawności fizycznej funkcjonariuszy.
3.
Komendant SOP określi, w drodze zarządzenia, zakres, szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania
oraz szczegółowy sposób oceniania testu sprawności fizycznej funkcjonariuszy, uwzględniając
charakter służby w SOP.
4.
Komendant SOP może określić, w drodze zarządzenia, zadania z zakresu wychowania fizycznego
realizowane w SOP oraz formy organizacyjne wychowania fizycznego i sposób ich finansowania,
uwzględniając charakter służby w SOP.
5.
Komendant SOP może określić, w drodze zarządzenia, wymagania wobec osób prowadzących
zajęcia z wychowania fizycznego, mając na celu utrzymanie sprawności fizycznej funkcjonariuszy
zapewniającej wykonywanie przez nich zadań służbowych, a także uwzględniając charakter
służby w SOP.
Art. 84.
1.
Funkcjonariusz może być delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości
na okres do 12 miesięcy, z urzędu lub na własną prośbę. Za zgodą funkcjonariusza okres
delegowania może zostać przedłużony.
2.
W sprawach delegowania funkcjonariusza właściwy jest Komendant SOP.
Art. 85.
Do ochrony placówki zagranicznej może być skierowany funkcjonariusz, który posiada:
1)
zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia umożliwiającym pełnienie służby w wyznaczonej
placówce zagranicznej;
2)
zaświadczenie potwierdzające odbycie szkolenia specjalistycznego umożliwiające pełnienie
służby w wyznaczonej placówce zagranicznej;
3)
szczepienia ochronne w przypadkach określonych wymogami sanitarnymi;
4)
sprawność fizyczną umożliwiającą pełnienie służby w wyznaczonej placówce;
5)
poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli
umożliwiającej wykonywanie zadań w placówce zagranicznej, w tym wytwarzanych przez
urząd obsługujący ministra właściwego do spraw zagranicznych.
Art. 86.
Komendant SOP odwołuje funkcjonariusza skierowanego do ochrony placówki zagranicznej
w przypadku:
1)
wszczęcia kontrolnego postępowania sprawdzającego prowadzonego na podstawie przepisów
ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych;
2)
uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub czynu, za który funkcjonariusz
ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną;
3)
zachowania niezgodnego z zasadami etyki zawodowej funkcjonariuszy;
4)
stanu zdrowia uniemożliwiającego dalszą realizację zadań;
5)
mianowania na inne stanowisko służbowe;
6)
innych uzasadnionych potrzeb SOP.
Art. 87.
1.
Funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone
w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy , zwanej dalej „Kodeksem pracy”, z wyjątkiem art. 1867, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.
2.
Jeżeli oboje rodzice są funkcjonariuszami, z uprawnień, o których mowa w ust. 1, może
korzystać tylko jedno z nich.
Art. 88.
1.
Funkcjonariuszowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku
na czas nieprzekraczający 12 miesięcy.
2.
W trakcie pełnienia obowiązków uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.
Art. 89.
1.
Komendant SOP może oddelegować funkcjonariusza, za jego pisemną zgodą, do pełnienia
obowiązków poza SOP.
2.
Oddelegowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje po zwolnieniu lub odwołaniu funkcjonariusza
z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu go do dyspozycji Komendanta SOP.
3.
Okresu oddelegowania, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się do okresu pozostawania
funkcjonariusza w dyspozycji określonego w art. 80 ust. 4. Podczas tego oddelegowania
nie stosuje się wobec funkcjonariusza przepisów art. 80.
Art. 90.
1.
Z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza do wykonywania zadań służbowych poza SOP,
zwanym dalej „wnioskiem”, mogą wystąpić kierownicy urzędów, jednostek organizacyjnych
lub służb, do których funkcjonariusz ma zostać oddelegowany.
2.
Wniosek powinien określać nazwę urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby, stanowisko
służbowe wyznaczone dla funkcjonariusza, kwalifikacje zawodowe wymagane do zajmowania
tego stanowiska oraz zakres wykonywanych na tym stanowisku zadań i obowiązków.
3.
Komendant SOP może odmówić uwzględnienia wniosku, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami
SOP, z wyjątkiem oddelegowania do Biura Nadzoru Wewnętrznego, o którym mowa w ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez
ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Art. 91.
1.
Komendant SOP przedstawia kierownikowi urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby
imienną propozycję obsady stanowiska służbowego określonego we wniosku, po uprzednim
uzyskaniu od tego funkcjonariusza oświadczenia, o którym mowa w art. 92.
2.
W razie uzgodnienia obsady stanowiska służbowego z kierownikiem urzędu, jednostki
organizacyjnej lub służby Komendant SOP zwalnia wytypowanego funkcjonariusza z zajmowanego
stanowiska i oddelegowuje go do urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby w celu
wyznaczenia na uzgodnione stanowisko służbowe.
Art. 92.
Oddelegowanie do pełnienia zadań służbowych poza SOP następuje po wyrażeniu zgody
przez funkcjonariusza w formie pisemnego oświadczenia, wskazującego nazwę urzędu,
jednostki organizacyjnej lub służby i stanowisko służbowe, na którym funkcjonariusz
godzi się wykonywać zadania służbowe.
Art. 93.
W razie uwzględnienia wniosku Komendant SOP zalicza do celów związanych z pełnieniem
służby w SOP oraz obliczania uposażenia i innych należności pieniężnych funkcjonariuszy
stanowisko służbowe określone we wniosku do odpowiedniej grupy uposażenia zasadniczego
funkcjonariuszy oraz ustala stopień etatowy, do którego zaszeregowuje to stanowisko,
stosownie do zaszeregowania stanowisk służbowych do grup uposażenia zasadniczego.
Art. 94.
Rozkaz personalny o oddelegowaniu funkcjonariusza zawiera:
1)
datę oddelegowania funkcjonariusza oraz wysokość przysługującego funkcjonariuszowi
uposażenia przyznanego przez Komendanta SOP;
2)
nazwę urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby, do których następuje oddelegowanie;
3)
określenie stanowiska przeznaczonego dla funkcjonariusza ze wskazaniem składników
uposażenia.
Art. 95.
1.
Oddelegowanego funkcjonariusza wyznacza na stanowisko służbowe, zgodnie z wnioskiem,
kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby.
2.
Kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby może przenieść oddelegowanego
funkcjonariusza na stanowisko służbowe inne niż określone we wniosku o oddelegowanie.
Do przeniesienia jest konieczna zmiana rozkazu personalnego przez Komendanta SOP oraz
zgoda funkcjonariusza, wyrażona w formie pisemnego oświadczenia.
Art. 96.
W razie reorganizacji urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby powodującej zmianę
stanowiska służbowego, na którym oddelegowany funkcjonariusz wykonuje zadania służbowe,
kierownik urzędu może wystąpić do Komendanta SOP z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza
na inne stanowisko służbowe lub o jego odwołanie z oddelegowania. Przepisy art. 90,
art. 92 i art. 94 stosuje się odpowiednio.
Art. 97.
1.
Do oddelegowanego funkcjonariusza stosuje się przepisy, które mają zastosowanie do
pracowników zatrudnionych na stanowiskach służbowych równorzędnych do zajmowanych
przez funkcjonariuszy, w szczególności przepisy dotyczące obowiązków pracodawcy i
pracownika, regulaminów pracy, wyróżnień i kar, czasu pracy, bezpieczeństwa i higieny
pracy, dodatkowego wynagrodzenia rocznego, a także przyznawania nagród.
2.
Oddelegowanemu funkcjonariuszowi urlopu udziela kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej
lub służby na zasadach i w wymiarze określonych w art. 151 i art. 153-159.
Art. 98.
1.
Urząd, jednostka organizacyjna lub służba, do których oddelegowano funkcjonariusza,
wypłacają oddelegowanemu funkcjonariuszowi:
1)
uposażenie;
2)
dodatkowe wynagrodzenie roczne proporcjonalnie do okresu oddelegowania;
3)
nagrody uznaniowe.
2.
Komórka organizacyjna SOP właściwa w sprawach finansowych wypłaca oddelegowanemu funkcjonariuszowi:
1)
świadczenia w naturze i ich ekwiwalenty oraz niewymienione w ust. 1 należności i świadczenia
przysługujące z tytułu pełnienia służby;
2)
nagrody jubileuszowe;
3)
należności z tytułu doznania uszczerbku na zdrowiu i należności pośmiertne;
4)
należności z tytułu zwolnienia ze służby;
5)
wyrównanie z tytułu wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego w wysokości niższej
niż wysokość nagrody rocznej, obliczonej na podstawie niniejszej ustawy.
Art. 98a.
Kierownik lub dyrektor generalny urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby, do których
oddelegowano funkcjonariusza, na wniosek Komendanta SOP lub upoważnionej przez niego
osoby przesyła informacje dotyczące oceny wykonywania przez funkcjonariusza zadań
i obowiązków w czasie trwania oddelegowania, w celu i zakresie niezbędnym do sporządzenia
opinii służbowej.
Art. 99.
1.
Komendant SOP, w przypadku gdy jest to uzasadnione potrzebami SOP, może odwołać funkcjonariusza
z oddelegowania nawet bez jego zgody, zawiadamiając o tym na piśmie kierownika urzędu,
jednostki organizacyjnej lub służby i oddelegowanego funkcjonariusza. Odwołanie następuje
nie wcześniej niż z upływem 30 dni od dnia złożenia zawiadomienia.
2.
Kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby, w przypadku gdy jest to uzasadnione
interesem urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby może skierować oddelegowanego
funkcjonariusza nawet bez jego zgody do dyspozycji Komendanta SOP, zawiadamiając o
tym na piśmie Komendanta SOP i oddelegowanego funkcjonariusza. Skierowanie oddelegowanego
funkcjonariusza do dyspozycji Komendanta SOP następuje nie wcześniej niż z upływem
30 dni od dnia złożenia zawiadomienia.
3.
Komendant SOP może odwołać funkcjonariusza z oddelegowania, na jego wniosek złożony
na piśmie, jeżeli kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby wyrazi zgodę
na odwołanie. Odwołanie następuje nie wcześniej niż z upływem 30 dni od dnia złożenia
zawiadomienia.
4.
Terminy, o których mowa w ust. 1-3, mogą być skracane za zgodą Komendanta SOP, kierownika
urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby oraz zainteresowanego funkcjonariusza.
Art. 100.
1.
Po odwołaniu funkcjonariusza z oddelegowania Komendant SOP mianuje go na stanowisko
nie niższe niż zajmowane przed oddelegowaniem.
2.
Komendant SOP może wyrazić zgodę na zwolnienie ze służby w SOP funkcjonariusza, o
którym mowa w art. 99, ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w urzędzie, jednostce
organizacyjnej lub służbie. Nie dotyczy to funkcjonariusza, który podlega zwolnieniu
ze służby na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 albo wobec którego
wymierzono karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.
Art. 101.
1.
Komendant SOP może skierować funkcjonariusza do czasowego wykonywania obowiązków innych
niż wynikające z zajmowanego stanowiska, zgodnych z posiadanymi kwalifikacjami i umiejętnościami.
2.
Okres skierowania, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż 3 miesiące w okresie
kolejnych 12 miesięcy.
3.
Zakres obowiązków, o których mowa w ust. 1, określa Komendant SOP lub wyznaczony przez
niego kierownik komórki organizacyjnej.
Art. 102.
1.
Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w przypadku wymierzenia
kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.
2.
Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku:
1)
orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym
stanowisku, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na równorzędne stanowisko;
2)
otrzymania miernej ogólnej oceny w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;
3)
otrzymania miernych ogólnych ocen w dwóch kolejnych opiniach służbowych w okresie
służby stałej, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;
4)
likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości
wyznaczenia go na stanowisko równorzędne.
3.
Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.
4.
Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn,
o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.
5.
Niższym stanowiskiem służbowym jest stanowisko służbowe o niższym stopniu etatowym
lub niższej grupie uposażenia.
Art. 103.
1.
Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko
niemu postępowania karnego o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane
z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.
2.
Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko
niemu postępowania karnego o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane
z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z
uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.
3.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych
można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.
4.
Funkcjonariusza zawiesza w czynnościach służbowych Komendant SOP. Od rozkazu personalnego
o zawieszeniu przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych w
terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Minister właściwy do spraw wewnętrznych
wydaje decyzję w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania. Złożenie odwołania nie
wstrzymuje decyzji o zawieszeniu.
5.
Funkcjonariusza zawieszonego w czynnościach służbowych odsuwa się od pełnienia obowiązków
służbowych oraz odbiera mu się legitymację służbową, broń służbową i identyfikator
służbowy.
6.
Komendant SOP uchyla rozkaz personalny o zawieszeniu w czynnościach służbowych przed
ukończeniem postępowania karnego w przypadku ustania przesłanek uzasadniających zawieszenie
funkcjonariusza w czynnościach służbowych.
7.
Wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku:
1)
upływu czasu zawieszenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, jeżeli zawieszenia nie przedłużono
do czasu ukończenia postępowania karnego;
2)
prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego;
3)
zwolnienia funkcjonariusza ze służby;
4)
śmierci funkcjonariusza.
Art. 104.
Funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu
do spraw wewnętrznych:
1)
z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności
fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą;
2)
z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby
z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.
Art. 105.
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany do zgłoszenia się do komisji lekarskiej w wyznaczonym
przez nią terminie oraz poddania się zleconym przez nią badaniom specjalistycznym,
psychologicznym i dodatkowym.
2.
W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na
wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na obserwację w podmiocie
leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.
Art. 106.
Funkcjonariusz podlega obowiązkowym szczepieniom ochronnym w przypadku wystąpienia
lub możliwości wystąpienia na stanowisku służbowym szkodliwego czynnika biologicznego.
Art. 107.
1.
Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku:
1)
orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;
2)
otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;
3)
otrzymania niedostatecznych ocen w 2 kolejnych opiniach służbowych w okresie służby
stałej, między którymi upłynął okres co najmniej 6 miesięcy;
4)
wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;
5)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego
lub umyślne przestępstwo skarbowe;
6)
utraty obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa;
7)
ostatecznej decyzji o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa lub decyzji o cofnięciu
poświadczenia bezpieczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych;
8)
niewyrażenia pisemnej zgody na przeniesienie na równorzędne stanowisko służbowe w
przypadku, o którym mowa w art. 80 ust. 2;
9)
nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji,
o którym mowa w art. 80 ust. 1.
2.
Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku:
1)
otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej w okresie służby stałej;
2)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 1 pkt
5;
3)
powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach
samorządu terytorialnego lub stowarzyszeniach;
4)
dwukrotnego nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do komisji lekarskiej lub niepoddania
się badaniom, o których mowa w art. 105 ust. 1, albo w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego
niestawienia się na obserwację w podmiocie leczniczym, w przypadku wyrażenia zgody
przez funkcjonariusza, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na wniosek
funkcjonariusza;
5)
likwidacji komórki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub zmniejszenia
jej stanu etatowego, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej komórki lub na
inne stanowisko nie jest możliwe;
6)
popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie
czynu jest oczywiste;
7)
upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;
8)
upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny
będące podstawą zawieszenia;
9)
uzyskania dodatniego wyniku badania na zawartość w organizmie środka odurzającego
lub innej podobnie działającej substancji lub środka albo odmowy poddania się tym
badaniom;
10)
odmowy poddania się na polecenie Komendanta SOP badaniu psychofizjologicznemu lub
dwukrotnego niestawienia się w wyznaczonym terminie na takie badanie;
11)
gdy wymaga tego ważny interes służby.
3.
Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia
przez niego wystąpienia ze służby.
4.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 5, zwolnienie następuje po upływie 9 miesięcy,
a w przypadku służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji
o likwidacji komórki organizacyjnej lub zmniejszenia stanu etatowego.
5.
Terminy, o których mowa w ust. 3 i 4, mogą być skracane za zgodą stron.
Art. 108.
Przepisu art. 107 ust. 3 nie stosuje się do funkcjonariusza pełniącego służbę w czasie
wojny.
Art. 109.
1.
Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby
z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia go do służby na stanowisko równorzędne.
2.
Jeżeli zwolniony funkcjonariusz w terminie 7 dni od przywrócenia do służby na skutek
prawomocnego wyroku lub ostatecznej decyzji nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej
podjęcia, stosunek służbowy wygasa.
3.
Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego
podjęcia służby funkcjonariusz nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu
zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega
rozwiązaniu na podstawie art. 107 ust. 2 pkt 11, chyba że zaistnieje inna podstawa
zwolnienia ze służby.
4.
Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby
zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.
5.
Funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą
świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem,
nie więcej jednak niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie
przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3.
6.
Okres, za który funkcjonariuszowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do
okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia
określone w art. 80 ust. 2, art. 121 ust. 2, art. 151 ust. 2 i 3, art. 165 ust. 1,
art. 175 ust. 1 i art. 187 ust. 1.
7.
Okresu pozostawania poza służbą, za który funkcjonariusz nie otrzymał świadczenia,
nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego
jej biegu.
8.
Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza zwolnionego ze służby
na podstawie:
1)
art. 107 ust. 1 pkt 4, jeżeli zapadło prawomocne orzeczenie, o którym mowa w art.
243 ust. 1 pkt 1, w postępowaniu dyscyplinarnym, które wznowiono ze względu na to,
że prowadzone przeciwko niemu, o ten sam czyn, postępowanie karne, karne skarbowe
lub w sprawach o wykroczenia, zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym
albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego albo w art. 5 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia;
2)
art. 107 ust. 2 pkt 6 i 8, jeżeli postępowanie karne lub karne skarbowe zostało zakończone
prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze
względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego.
Art. 110.
1.
W przypadku uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia
o warunkowym umorzeniu postępowania karnego i wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania
karnego albo w razie uchylenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko
służbowe, obniżenia stopnia lub kary wydalenia ze służby ulegają uchyleniu skutki,
jakie wynikły dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko lub
obniżeniem stopnia. O uchyleniu innych skutków decyzję podejmuje Komendant SOP.
2.
W przypadku uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego postanowienia
o warunkowym umorzeniu postępowania karnego albo wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego
ulegają uchyleniu wszystkie skutki, jakie wynikły dla funkcjonariusza w postępowaniu
dyscyplinarnym przeprowadzonym w związku z orzeczeniem sądu lub postanowieniem prokuratora.
3.
W przypadku gdy podstawę orzeczenia kary dyscyplinarnej stanowiły inne przewinienia
niż określone w ust. 2, decyzję o uchyleniu skutków, jakie wynikły dla funkcjonariusza
w wyniku postępowania dyscyplinarnego, podejmuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.
4.
Przepisy art. 109 ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.
Art. 111.
1.
Zwolnienie funkcjonariusza ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od
dnia zaprzestania wykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz
zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.
2.
Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 4-7 oraz ust.
2 pkt 2 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu
choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.
3.
Ochrona, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi zwalnianemu ze
służby na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 2 pkt 2.
Art. 112.
1.
Funkcjonariusza nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego,
urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego
lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 107 ust. 1 pkt
4, 5 i 7 oraz ust. 2 pkt 2, 3 i 5.
2.
W razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 107 ust. 2 pkt 5 w
okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,
urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego przysługuje mu uposażenie do końca okresu
ciąży oraz trwania wymienionego urlopu.
Art. 113.
Funkcjonariusza zwalnia ze służby Komendant SOP. Przepis art. 78 ust. 2 stosuje się
odpowiednio.
Art. 114.
1.
Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz,
na swój wniosek, opinię o służbie.
2.
Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego
przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii. Od opinii
Komendanta SOP służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie, z uwzględnieniem
sposobu wydawania i sprostowania świadectw służby oraz środków odwoławczych od opinii
o służbie.
Art. 115.
1.
Stosunek służbowy wygasa w przypadku:
1)
śmierci funkcjonariusza;
2)
uznania funkcjonariusza za zmarłego;
3)
stwierdzenia zaginięcia funkcjonariusza.
2.
Rozkaz personalny o wygaśnięciu stosunku służbowego wydaje się na podstawie skróconego
aktu zgonu albo ostatecznej decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych o stwierdzeniu
zaginięcia funkcjonariusza.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, funkcjonariusza skreśla się z ewidencji rozkazem
personalnym Komendanta SOP.
Rozdział 5
Korpusy i stopnie funkcjonariuszy
Art. 116.
W SOP obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe:
1)
korpus szeregowych:
a)
szeregowy SOP,
b)
starszy szeregowy SOP;
2)
korpus podoficerów:
a)
kapral SOP,
b)
plutonowy SOP,
c)
sierżant SOP,
d)
starszy sierżant SOP;
3)
korpus chorążych:
a)
młodszy chorąży SOP,
b)
chorąży SOP,
c)
starszy chorąży SOP;
4)
korpus oficerów:
a)
podporucznik SOP,
b)
porucznik SOP,
c)
kapitan SOP,
d)
major SOP,
e)
podpułkownik SOP,
f)
pułkownik SOP,
g)
generał brygady SOP,
h)
generał dywizji SOP.
Art. 117.
1.
Na stopień szeregowego SOP mianuje się funkcjonariusza z dniem wyznaczenia na stanowisko
służbowe.
2.
Na stopnie szeregowych SOP oraz na stopnie podoficerskie SOP i stopnie chorążych SOP
mianuje Komendant SOP lub upoważnieni przez niego kierownicy komórek organizacyjnych.
Art. 118.
Na pierwszy stopień oficerski SOP oraz stopień generała brygady SOP i generała dywizji
SOP mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do
spraw wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie mianuje minister właściwy do spraw
wewnętrznych.
Art. 119.
1.
Mianowanie na stopnie podoficerskie SOP lub na stopnie chorążych SOP jest uzależnione
od opinii służbowej i zajmowanego stanowiska służbowego, a ponadto na stopień:
1)
podoficera SOP - od możliwości zapewnienia stanowiska służbowego zaszeregowanego do
stopnia etatowego podoficera oraz od zdania egzaminu podoficerskiego;
2)
chorążego SOP - od możliwości zapewnienia stanowiska służbowego zaszeregowanego do
stopnia etatowego chorążego oraz od zdania egzaminu na stopień chorążego.
2.
Na pierwszy stopień chorążego SOP może być mianowany funkcjonariusz, który ukończył
co najmniej studia wyższe pierwszego stopnia i uzyskał tytuł zawodowy licencjata lub
równorzędny.
3.
Egzaminy na pierwszy stopień podoficerski i chorążego SOP przeprowadza komisja egzaminacyjna
powołana przez Komendanta SOP.
4.
Do egzaminu na pierwszy stopień podoficerski może być dopuszczony funkcjonariusz w
służbie przygotowawczej i stałej, który posiada:
1)
stopień szeregowego lub starszego szeregowego;
2)
co najmniej roczny staż na zajmowanym stanowisku służbowym;
3)
dobrą opinię służbową.
5.
Do egzaminu na pierwszy stopień chorążego może być dopuszczony funkcjonariusz w służbie
stałej, który posiada:
1)
stopień podoficerski co najmniej sierżanta;
2)
co najmniej trzyletni staż na zajmowanym stanowisku służbowym;
3)
wzorową albo bardzo dobrą opinię służbową.
6.
Egzaminy, o których mowa w ust. 1, składają się z następujących części:
1)
teoretycznej;
2)
strzeleckiej;
3)
sprawdzającej sprawność fizyczną.
7.
Część teoretyczną egzaminu przeprowadza się w formie pisemnej lub ustnej, uwzględniając
zakres wiedzy administracyjno-prawnej, logistycznej oraz wiedzy z zakresu organizacji
działań ochronnych w sposób zapewniający poziom niezbędny do wykonywania obowiązków
przez funkcjonariuszy.
8.
Z przebiegu egzaminu sporządza się protokół, który podpisuje komisja egzaminacyjna.
9.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach można mianować na pierwszy stopień podoficerski
SOP lub na pierwszy stopień chorążego SOP funkcjonariusza, który nie spełnia warunku,
o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2.
10.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób i tryb powoływania komisji, o której mowa w ust. 3,
2)
szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania egzaminów, o których mowa w ust. 1,
3)
skalę ocen oraz sposób oceny
- mając na względzie terminy i zakresy tematyczne egzaminów oraz ich sprawne i rzetelne
przeprowadzenie.
Art. 120.
1.
Na pierwszy stopień oficerski SOP może być mianowany funkcjonariusz, który:
1)
ukończył co najmniej studia wyższe drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie
i uzyskał tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;
2)
odbył przeszkolenie specjalistyczne zakończone zdaniem egzaminu oficerskiego przed
komisją powołaną przez Komendanta SOP.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób i tryb powoływania komisji, o której mowa w ust. 1 pkt 2,
2)
szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2,
3)
skalę ocen oraz sposób oceny
- mając na względzie termin i zakres tematyczny egzaminu oraz jego sprawne i rzetelne
przeprowadzenie.
Art. 121.
1.
Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska
służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz w zależności od opinii służbowej,
o której mowa w art. 82 ust. 1.
2.
Mianowanie na stopień nie może jednak nastąpić wcześniej niż po odsłużeniu w stopniu:
1)
kaprala SOP - 2 lat;
2)
plutonowego SOP - 3 lat;
3)
sierżanta SOP - 4 lat;
4)
młodszego chorążego SOP - 3 lat;
5)
chorążego SOP - 4 lat;
6)
podporucznika SOP - 3 lat;
7)
porucznika SOP - 3 lat;
8)
kapitana SOP - 5 lat;
9)
majora SOP - 5 lat;
10)
podpułkownika SOP - 4 lat.
3.
Mianowanie na kolejne wyższe stopnie odbywa się z okazji świąt państwowych oraz święta
SOP. W wyjątkowych przypadkach mianowanie może nastąpić w innym terminie.
Art. 122.
1.
W przypadkach zasługujących na szczególne wyróżnienie funkcjonariusza spełniającego
warunki, o których mowa w art. 121 ust. 1, posiadającego wzorową opinię służbową oraz
szczególne kwalifikacje zawodowe lub umiejętności do pełnienia służby można mianować
na kolejny wyższy stopień przed upływem okresów, o których mowa w art. 121 ust. 2.
Okresy te nie mogą być jednak skrócone więcej niż o połowę.
2.
Funkcjonariusza zwalnianego ze służby można mianować z dniem zwolnienia ze służby
na kolejny wyższy stopień za szczególne zasługi podczas wykonywania obowiązków służbowych.
Art. 123.
Funkcjonariusza można mianować pośmiertnie na kolejny, wyższy stopień lub na stopień
oficerski, jeżeli poniósł śmierć wskutek dokonania czynu świadczącego o szczególnym
męstwie lub w uznaniu jego szczególnych zasług podczas wykonywania obowiązków służbowych.
Mianowanie dokonuje się z ostatnim dniem służby.
Art. 124.
1.
Stopnie szeregowych, podoficerów, chorążych i oficerów SOP są dożywotnie.
2.
Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa
w art. 116, z dodaniem określenia:
1)
„rezerwy”, jeżeli funkcjonariusz podlega obowiązkowi służby wojskowej i został uznany
za zdolnego do tej służby;
2)
„w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie podlega obowiązkowi służby wojskowej.
3.
Utrata stopnia wymienionego w art. 116 następuje w przypadku:
1)
utraty obywatelstwa polskiego;
2)
prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;
3)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za popełnione przestępstwo.
Art. 125.
O pozbawieniu, obniżeniu lub utracie stopnia orzeka przełożony właściwy do mianowania
na ten stopień. Stopnia podporucznika, a także stopnia generała pozbawia Prezydent
Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Art. 126.
1.
Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w przypadku uchylenia:
1)
prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;
2)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za popełnione przestępstwo;
3)
decyzji, na której podstawie nastąpiło pozbawienie stopnia;
4)
kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.
2.
O przywróceniu stopnia orzeka przełożony właściwy do mianowania na ten stopień. O
przywróceniu stopnia podporucznika oraz stopnia generała orzeka Prezydent Rzeczypospolitej
Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
Art. 127.
1.
Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy lub stopień uzyskany w
Biurze Ochrony Rządu, Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej
Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Wywiadu
Wojskowego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Więziennej, Służbie Celno-Skarbowej
mianuje się na stopień obowiązujący w SOP, równorzędny z posiadanym stopniem.
2.
Przy przyjmowaniu osób posiadających stopnie, o których mowa w ust. 1, na równorzędne
stopnie funkcjonariuszy mianuje Komendant SOP. Przy przyjmowaniu osób posiadających
stopień w korpusie generałów na równorzędny stopień mianuje funkcjonariusza minister
właściwy do spraw wewnętrznych.
3.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, równorzędność stopni w formacjach,
o których mowa w ust. 1, mając na względzie zapewnienie adekwatności tych stopni w
służbach, o których mowa w ust. 1, oraz w odniesieniu do żołnierzy zawodowych.
Art. 128.
Wnioski w sprawie mianowania funkcjonariuszy:
1)
na stopnie szeregowych, podoficerskie oraz chorążych SOP przedstawiają Komendantowi
SOP drogą służbową bezpośredni przełożeni tych funkcjonariuszy;
2)
na stopnie oficerskie SOP przedstawiają drogą służbową bezpośredni przełożeni tych
funkcjonariuszy Komendantowi SOP, który w przypadku pozytywnego zaopiniowania przedstawia
je ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych;
3)
na pierwszy stopień oficerski SOP i stopnie generalskie SOP przedstawia Komendant
SOP ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, który w przypadku pozytywnego zaopiniowania
przedstawia je Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 129.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób mianowania
funkcjonariuszy na stopnie SOP, osoby uprawnione do występowania z wnioskami o mianowanie
oraz sposób sporządzania i wręczania aktów mianowania, mając na względzie zapewnienie
prawidłowego dokumentowania mianowania na stopnie.
Rozdział 6
Obowiązki i prawa funkcjonariuszy
Art. 130.
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.
2.
Funkcjonariusz odmawia wykonania rozkazu lub polecenia, jeżeli ich wykonanie wiązałoby
się z popełnieniem przestępstwa.
3.
O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia funkcjonariusz jest obowiązany zameldować
Komendantowi SOP z pominięciem drogi służbowej.
4.
Funkcjonariusz przestrzega dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.
Art. 131.
1.
W celu ustalenia zdolności do wykonywania obowiązków służbowych funkcjonariusz jest
obowiązany poddać się, na żądanie Komendanta SOP lub kierownika komórki organizacyjnej
SOP, badaniu na zawartość środka odurzającego lub innych podobnie działających substancji
lub środka.
2.
Komendant SOP lub kierownicy komórek organizacyjnych SOP mają obowiązek niedopuszczenia
do służby funkcjonariusza, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stawił się
on do służby po spożyciu środka odurzającego lub innych podobnie działających substancji
lub środka albo spożywał je w czasie służby. Okoliczności stanowiące podstawę decyzji
powinny być podane funkcjonariuszowi do wiadomości.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób dokonywania badań, o których
mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę prawidłowego stwierdzenia zawartości w organizmie
funkcjonariusza środka odurzającego lub innych podobnie działających substancji lub
środka.
Art. 132.
1.
Funkcjonariusz otrzymuje bezpłatne umundurowanie i wyposażenie. Umundurowanie i wyposażenie
funkcjonariusza przechodzą na własność funkcjonariusza z chwilą wydania i podlegają
zwrotowi w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby, w zakresie przedmiotów
umundurowania i wyposażenia, których okres używalności nie upłynął.
2.
Funkcjonariusz w czasie pełnienia służby jest obowiązany do noszenia przepisowego
umundurowania i wyposażenia lub ubrania typu cywilnego.
3.
Funkcjonariusze noszą ordery, odznaczenia i odznaki według zasad obowiązujących w
Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
4.
Funkcjonariusz zwolniony ze służby, z wyłączeniem funkcjonariusza zwolnionego ze służby
na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 4-6 i ust. 2 pkt 2, ma prawo do noszenia umundurowania.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje, wzory, normy należności umundurowania oraz sposób jego noszenia,
2)
normy ubrania typu cywilnego,
3)
rodzaje, wzory oznak oraz sposób ich noszenia,
4)
sposób realizacji norm należności umundurowania oraz przypadki i sposób ich pomniejszania
lub powiększania,
5)
rodzaje umundurowania lub przedmioty umundurowania wydane w naturze lub w formie równoważnika
pieniężnego,
6)
sposób ustalania i obliczania równowartości wydanego umundurowania, które podlega
zwrotowi,
7)
warunki noszenia umundurowania przez funkcjonariuszy zwolnionych ze służby,
8)
okres używalności przedmiotów umundurowania podlegających zwrotowi w przypadku zwolnienia
funkcjonariusza ze służby
- mając na względzie zapewnienie właściwego ubioru oraz identyfikacji funkcjonariuszy.
6.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych może ustanowić, w drodze zarządzenia, odznaki
i oznaki noszone na mundurze.
Art. 133.
1.
Funkcjonariusz otrzymuje równoważnik pieniężny za przedmioty umundurowania niewydane
w naturze, czyszczenie umundurowania i kwotę na zakup ubrania typu cywilnego.
2.
Równoważnik pieniężny oraz kwota na zakup ubrania typu cywilnego przysługują za okres
od dnia 1 kwietnia danego roku kalendarzowego do dnia 31 marca roku następnego, zwany
dalej „rokiem zaopatrzeniowym”.
3.
Funkcjonariuszowi mianowanemu lub przeniesionemu do służby w SOP w okresie od dnia
1 stycznia do dnia 31 grudnia danego roku kalendarzowego, któremu wydaje się z dniem
mianowania lub przeniesienia przedmioty umundurowania w naturze, równoważnik pieniężny
przysługuje od dnia 1 kwietnia następnego roku kalendarzowego.
4.
Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 3, kwotę na zakup ubrania typu cywilnego wypłaca
się na dany rok zaopatrzeniowy.
5.
Równoważnik pieniężny i kwotę na zakup ubrania typu cywilnego wypłaca się w terminie
nie dłuższym niż 2 miesiące, licząc od dnia powstania uprawnienia do ich wypłaty.
6.
Równoważnik pieniężny i kwota na zakup ubrania typu cywilnego nie przysługują za okres
nieobecności funkcjonariusza w służbie z powodu:
1)
urlopu wychowawczego lub bezpłatnego, o ile suma nieobecności przekroczy 30 dni kalendarzowych
w ciągu roku zaopatrzeniowego;
2)
zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych.
7.
Równoważnik pieniężny i kwotę na zakup ubrania typu cywilnego pomniejsza się w przypadku:
1)
nieobecności funkcjonariusza w służbie z powodów, o których mowa w ust. 6;
2)
wydania przedmiotu umundurowania w naturze, z wyjątkiem przedmiotów umundurowania
wydanych w związku z mianowaniem do służby w SOP.
8.
Wysokość równoważnika pieniężnego ulega jednorazowemu zwiększeniu w przypadku mianowania
na stopień służbowy, o którym mowa w art. 116 pkt 3 lit. a, pkt 4 lit. a, d, g i h.
9.
Równoważnik pieniężny i kwota na zakup ubrania typu cywilnego podlegają zwrotowi w
przypadku:
1)
zwolnienia funkcjonariusza ze służby w SOP w okresie służby przygotowawczej;
2)
zwolnienia funkcjonariusza ze służby w SOP na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 4 i 5;
3)
zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 6 i zwolnienia funkcjonariusza ze służby
w SOP przed pomniejszeniem równoważnika pieniężnego i kwoty na zakup ubrania typu
cywilnego w przypadku, o którym mowa w ust. 7 pkt 1.
10.
W sprawach zwrotu równoważnika pieniężnego i kwoty na zakup ubrania typu cywilnego,
o których mowa w ust. 9, wydaje się decyzję administracyjną.
11.
W przypadku nieobecności funkcjonariusza w służbie z powodu urlopu wychowawczego lub
bezpłatnego w dniu rozpoczęcia roku zaopatrzeniowego wypłatę równoważnika pieniężnego
i kwoty na zakup ubrania typu cywilnego zawiesza się.
12.
Wznowienie wypłaty równoważnika pieniężnego i kwoty na zakup ubrania typu cywilnego
następuje w terminie 30 dni po ustaniu przyczyn nieobecności funkcjonariusza w służbie.
13.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość równoważnika pieniężnego za przedmioty umundurowania niewydane w naturze,
czyszczenie umundurowania oraz kwot na zakup ubrania typu cywilnego, a także podstawę
i sposób ich obliczania,
2)
sposób obliczania kwoty pomniejszania równoważnika pieniężnego i kwoty na zakup ubrania
typu cywilnego,
3)
sposób obliczania kwoty podwyższania równoważnika pieniężnego,
4)
wartości pieniężne elementów umundurowania i ubrania typu cywilnego stanowiące podstawę
do określenia wysokości równoważnika pieniężnego i kwoty na zakup ubrania typu cywilnego,
5)
tryb i termin zwracania równoważnika pieniężnego i kwoty na zakup ubrania typu cywilnego
oraz sposób obliczania kwoty należnej do zwrotu
- uwzględniając normy należności przedmiotów umundurowania.
Art. 134.
1.
Za stan bezpieczeństwa i higieny służby w stosunku do podległych funkcjonariuszy odpowiada
Komendant SOP.
2.
Za pracodawcę w rozumieniu przepisów działu dziesiątego Kodeksu pracy w stosunku do podległych funkcjonariuszy uważa się Komendanta SOP.
3.
Za osobę kierującą pracownikami w rozumieniu przepisów działu dziesiątego Kodeksu pracy, a także przepisów wykonawczych wydanych na jego podstawie uważa się funkcjonariusza
pełniącego służbę lub wykonującego obowiązki na stanowisku kierowniczym.
4.
Komendant SOP jest obowiązany zapewnić funkcjonariuszowi bezpieczne i higieniczne
warunki służby, wykonując działania, o których mowa w art. 212 Kodeksu pracy.
5.
Funkcjonariusz jest obowiązany do przestrzegania przepisów i zasad bezpieczeństwa
i higieny służby.
6.
W zakresie określonym w ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przepisy działu dziesiątego Kodeksu pracy, z wyłączeniem przepisów art. 2092§ 2, art. 210, art. 229 § 1-7, art. 230-232, art. 234 § 2-31, art. 235-2352,art. 237, art. 2371, art. 2377§ 1 pkt 1 i § 2-4, art. 2378§ 1, art. 2379§ 3 oraz art. 23711a§ 1 pkt 2.
7.
W przypadku gdy warunki pełnienia służby nie odpowiadają przepisom bezpieczeństwa
i higieny służby oraz stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia funkcjonariusza
albo gdy wykonywane przez niego obowiązki grożą takim niebezpieczeństwem innym osobom,
funkcjonariusz ma prawo powstrzymać się od wykonywania czynności służbowych, o czym
niezwłocznie zawiadamia bezpośredniego przełożonego.
8.
Przepisu ust. 7 nie stosuje się, gdy funkcjonariusz wykonuje bezpośrednio zadania
SOP, o których mowa w art. 3.
Art. 135.
1.
W celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym
funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie
wskazanym w skierowaniu na takie badanie.
2.
Skierowanie na badanie okresowe lub kontrolne zawiera imię i nazwisko, numer PESEL,
adres zamieszkania, stanowisko służbowe funkcjonariusza kierowanego na badanie oraz
opis warunków pełnienia służby występujących na zajmowanym stanowisku służbowym, w
tym czynników szkodliwych lub uciążliwych, o których mowa w przepisach wykonawczych
wydanych na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy, i innych wynikających z warunków pełnienia służby.
3.
Na pierwsze badanie okresowe funkcjonariusz jest kierowany w terminie 3 lat od dnia
przyjęcia do służby.
4.
Rodzaj, zakres i częstotliwość badań okresowych są uzależnione od rodzaju pełnionej
służby i wieku funkcjonariusza.
5.
Lekarz przeprowadzający badanie okresowe lub kontrolne, w celu uwzględnienia wszystkich
czynników szkodliwych lub uciążliwych i innych wynikających z warunków pełnienia służby
wskazanych w skierowaniu na badanie, może poszerzyć jego zakres o dodatkowe badania
lekarskie, konsultacje u lekarzy specjalistów lub badania diagnostyczne, a także wyznaczyć
termin następnego badania okresowego krótszy niż określony w przepisach wykonawczych
wydanych na podstawie ust. 18, jeżeli stwierdzi, że jest to niezbędne dla ustalenia
zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym. Badania i konsultacje
stanowią część badania okresowego lub kontrolnego.
6.
W przypadku, o którym mowa w ust. 5, lekarz wykorzystuje wskazówki metodyczne w sprawie
przeprowadzania badań profilaktycznych pracowników określone w przepisach wykonawczych
wydanych na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy.
7.
Funkcjonariusza kieruje się na badanie okresowe w przypadku przeniesienia go na stanowisko
służbowe, na którym występują czynniki szkodliwe lub uciążliwe i inne wynikające z
warunków pełnienia służby, inne niż występujące na dotychczas zajmowanym stanowisku
służbowym, z uwzględnieniem terminu określonego w ust. 3.
8.
Badania okresowe i kontrolne są wykonywane na podstawie skierowania na badanie wystawionego
przez:
1)
Komendanta SOP lub upoważnione przez niego osoby;
2)
ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub upoważnioną przez niego osobę w stosunku
do Komendanta SOP oraz jego zastępców.
9.
Skierowanie na badanie:
1)
kontrolne - wystawia się najpóźniej w dniu zgłoszenia się funkcjonariusza do służby
lub w dniu, w którym przełożony powziął wiadomość o przypadku wymagającym kontroli
stanu zdrowia,
2)
okresowe - wystawia się nie później niż w terminie 30 dni przed upływem ważności orzeczenia
lekarskiego
- w 3 egzemplarzach, z których jeden jest przeznaczony dla funkcjonariusza kierowanego
na badanie.
10.
Badania okresowe i kontrolne kończą się orzeczeniem lekarskim stwierdzającym:
1)
brak przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym,
2)
istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym
- w warunkach służby opisanych w skierowaniu na badanie.
11.
Od orzeczenia lekarskiego funkcjonariuszowi, Komendantowi SOP oraz jego zastępcom
przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia otrzymania orzeczenia.
12.
Odwołanie od orzeczenia lekarskiego wraz z uzasadnieniem wnosi się na piśmie za pośrednictwem
lekarza, który wydał to orzeczenie, do:
1)
wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy właściwego ze względu na miejsce pełnienia służby
funkcjonariusza;
2)
poradni medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez ministra
właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli orzeczenie wydał lekarz poradni badań profilaktycznych
podmiotu leczniczego utworzonego i nadzorowanego przez ministra właściwego do spraw
wewnętrznych;
3)
instytutu badawczego w dziedzinie medycyny pracy lub Uniwersyteckiego Centrum Medycyny
Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, jeżeli odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego
przez lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy.
13.
Lekarz, za którego pośrednictwem jest składane odwołanie, w terminie 7 dni od dnia
otrzymania odwołania wraz z uzasadnieniem przekazuje je wraz z dokumentacją stanowiącą
podstawę wydanego orzeczenia lekarskiego do właściwego podmiotu, o którym mowa w ust.
12.
14.
Badanie w trybie odwołania przeprowadza w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania
właściwy podmiot, o którym mowa w ust. 12.
15.
Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest ostateczne.
16.
Badania okresowe i kontrolne podlegają dokumentowaniu i kontroli w sposób określony
w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy.
17.
Kontrolę badań okresowych i kontrolnych wykonują podmioty, o których mowa w ust. 12.
18.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaj, zakres i częstotliwość badań okresowych, uwzględniając rodzaj pełnionej służby
i wiek funkcjonariusza;
2)
wzór skierowania na badanie okresowe lub kontrolne, uwzględniając konieczność zamieszczenia
w tym wzorze informacji niezbędnych do jednoznacznego ustalenia zakresu badań;
3)
wzór orzeczenia lekarskiego, uwzględniając konieczność zapewnienia jednolitości informacji
znajdujących się w orzeczeniu.
Art. 136.
1.
Funkcjonariusz w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny służby podlega następującym szkoleniom:
1)
wstępnemu ogólnemu;
2)
wstępnemu na stanowisku służby;
3)
okresowemu.
2.
Szkoleniu wstępnemu ogólnemu podlega wyłącznie funkcjonariusz nowo przyjęty do służby
w SOP.
3.
Szkoleniu wstępnemu na stanowisku służby podlega funkcjonariusz w przypadku zmiany
stanowiska służbowego, w związku z którym zmieniają się czynniki szkodliwe lub uciążliwe
lub inne czynniki wynikające z warunków pełnienia służby.
4.
Szkoleniu okresowemu podlega funkcjonariusz oraz funkcjonariusz pełniący służbę na
stanowisku kierowniczym - nie rzadziej niż raz na 5 lat, a w przypadku służby na stanowisku
służbowym, na którym występują warunki szczególnie uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia
- nie rzadziej niż raz na 3 lata.
5.
Szkolenie okresowe Komendanta SOP oraz funkcjonariusza pełniącego służbę na stanowisku
kierowniczym zawiera tematykę z zakresu bezpieczeństwa i higieny służby oraz bezpieczeństwa
i higieny pracy.
Art. 137.
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, w tym
o majątku objętym małżeńską wspólnością majątkową, przy nawiązywaniu lub rozwiązywaniu
stosunku służbowego, corocznie oraz na żądanie Komendanta SOP lub osoby przez niego
upoważnionej. Oświadczenie to powinno zawierać informacje o źródłach i wysokości uzyskanych
przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach
w spółkach prawa handlowego, a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka
od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy, związku międzygminnego,
powiatu, związku powiatów, związku powiatowo-gminnego lub związku metropolitalnego
mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu. Oświadczenie to powinno również
zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji
w spółkach prawa handlowego lub spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej
spółdzielni mieszkaniowej.
2.
W przypadku podania nieprawdy w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1 i 3, funkcjonariusz
podlega sankcji karnej określonej w art. 14 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności
gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne .
3.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, Komendant SOP i jego zastępcy składają przed
ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.
4.
Oświadczenie o stanie majątkowym składa się corocznie do dnia 31 marca, według stanu
na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.
5.
Komendant SOP lub osoby przez niego upoważnione, w celu przeprowadzenia analizy zgodności
ze stanem faktycznym złożonych oświadczeń o stanie majątkowym, mają prawo wglądu do
ich treści i przetwarzania danych w nich zawartych.
6.
Inspektor Nadzoru Wewnętrznego, o którym mowa w ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez
ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w celu przeprowadzenia analizy złożonych oświadczeń o stanie majątkowym, ma prawo
wglądu do ich treści i przetwarzania danych w nich zawartych.
7.
Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę prawnie chronioną
i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności „zastrzeżone”
określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba że funkcjonariusz,
który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie.
8.
Oświadczenie o stanie majątkowym przechowuje się przez 10 lat.
9.
Informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym Komendanta SOP oraz jego zastępców
są publikowane bez ich zgody w Biuletynie Informacji Publicznej na podmiotowej stronie
SOP, z wyłączeniem danych dotyczących daty i miejsca urodzenia, numeru PESEL, miejsca
zamieszkania i położenia nieruchomości.
10.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania
w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym, sposób analizy ich zgodności ze stanem
faktycznym, a także wzór oświadczenia o stanie majątkowym oraz tryb publikowania oświadczeń,
o których mowa w ust. 9, uwzględniając zakres danych objętych oświadczeniem o stanie
majątkowym.
Art. 138.
1.
Funkcjonariusz nie może bez zezwolenia Komendanta SOP podejmować dodatkowych zajęć
zarobkowych poza służbą.
2.
Komendant SOP może zezwolić funkcjonariuszowi na podejmowanie zajęć zarobkowych poza
służbą, jeżeli nie koliduje to z wykonywaniem przez funkcjonariusza zadań służbowych
oraz wpływa dodatnio na podwyższenie jego kwalifikacji, a także nie narusza prestiżu
służby. Zezwolenie może zostać cofnięte w każdym czasie.
3.
W przypadku Komendanta SOP lub jego zastępcy zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, udziela
minister właściwy do spraw wewnętrznych.
Art. 139.
1.
Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznych ani uczestniczyć w działaniu
tych partii lub na ich rzecz.
2.
Z chwilą przyjęcia funkcjonariusza do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo
w partii politycznej.
3.
Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń
krajowych działających poza służbą.
4.
Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych
wymaga zezwolenia Komendanta SOP.
Art. 140.
Funkcjonariusze nie mogą zrzeszać się w związkach zawodowych.
Art. 141.
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać zezwolenie Komendanta SOP na wyjazd za granicę
poza obszar Unii Europejskiej.
2.
Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o wyjeździe za granicę do
państw członkowskich Unii Europejskiej.
3.
Komendant SOP określi, w drodze zarządzenia, przypadki, w których uzyskanie zezwolenia
lub wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie jest wymagane, a także obowiązki
funkcjonariusza wyjeżdżającego za granicę i powracającego z zagranicy.
Art. 142.
Funkcjonariusz w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony prawnej
przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.
Art. 142a.
1.
Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów poniesionych na ochronę prawną, jeżeli
wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne o przestępstwo popełnione w związku z
wykonywaniem zadań i czynności służbowych zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem
o umorzeniu postępowania z powodu braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub
niepopełnienia przestępstwa albo wyrokiem uniewinniającym.
2.
Zwrot kosztów poniesionych na ochronę prawną następuje ze środków budżetowych SOP,
na wniosek funkcjonariusza, w wysokości faktycznie poniesionych kosztów, nie wyższej
niż czterokrotność przeciętnego uposażenia funkcjonariuszy, o którym mowa w art. 162
ust. 14, obowiązującego w roku poprzedzającym dzień złożenia wniosku.
3.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, kierując się dobrem służby, Komendant SOP
może zapewnić funkcjonariuszowi, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne o przestępstwo
popełnione w związku z wykonywaniem zadań i czynności służbowych, ochronę prawną jeszcze
przed zakończeniem tego postępowania. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio. Poniesione
przez SOP koszty ochrony prawnej nie podlegają zwrotowi przez funkcjonariusza, niezależnie
od wyniku postępowania karnego.
Art. 142b.
1.
Funkcjonariuszowi pokrzywdzonemu przestępstwem, o którym mowa w art. 222, art. 223 lub art. 226 Kodeksu karnego, w związku z wykonywaniem zadań lub czynności służbowych przysługuje, na jego wniosek,
bezpłatna ochrona prawna w postępowaniu karnym, w którym uczestniczy w charakterze
pokrzywdzonego lub oskarżyciela posiłkowego.
2.
Ochronę prawną, o której mowa w ust. 1, zapewnia funkcjonariuszowi SOP.
3.
W przypadku braku możliwości zapewnienia ochrony prawnej przez SOP funkcjonariuszowi
przysługuje zwrot kosztów ochrony prawnej, o której mowa w ust. 1, w wysokości faktycznie
poniesionych kosztów, nie wyższej niż czterokrotność przeciętnego uposażenia funkcjonariuszy,
o którym mowa w art. 162 ust. 14, obowiązującego w roku poprzedzającym dzień złożenia
wniosku.
4.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania
oraz sposób dokumentowania przez funkcjonariusza kosztów poniesionych na ochronę prawną
w przypadkach, o których mowa w ust. 3 oraz w art. 142a ust. 1 i 3, kierując się koniecznością
korzystania przez funkcjonariusza z ochrony prawnej na wysokim poziomie, a także szybkiego
zwrotu kosztów poniesionych przez funkcjonariusza na ochronę prawną.
Art. 143.
1.
Komendant SOP zawiera umowę ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków, wskutek
których może nastąpić uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia lub śmierć funkcjonariusza
wykonującego zadania, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, d i f, poza granicami
Rzeczypospolitej Polskiej, w państwach, których terytorium w całości lub części zostało
uznane za strefę działań wojennych na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej poza granicami państwa .
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, inne
niż wskazane w ust. 1 terytoria państw lub ich części, na których obszarze wykonywanie
obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy wymaga zawarcia umowy ubezpieczenia, o
której mowa w ust. 1, uwzględniając występujące na tych terytoriach zagrożenia związane
z atakami terrorystycznymi, niepokojami społecznymi, przestępczością kryminalną lub
katastrofami naturalnymi.
Art. 144.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sumy ubezpieczenia,
o którym mowa w art. 143 ust. 1, mając na względzie, że nie mogą być one niższe niż
świadczenia odszkodowawcze przysługujące w razie wypadku lub choroby pozostających
w związku ze służbą.
Art. 144a.
1.
Funkcjonariusz, o którym mowa w art. 143 ust. 1, po powrocie do kraju podlega bezpłatnym
badaniom lekarskim i psychologicznym.
2.
W przypadku odniesienia ran, kontuzji, urazu psychicznego lub schorzenia przez funkcjonariusza,
o którym mowa w ust. 1, lub ze względu na jego stan psychofizyczny zgodnie ze wskazaniami lekarza
funkcjonariusz może być skierowany na bezpłatny turnus leczniczo-profilaktyczny wraz
z pełnoletnim najbliższym członkiem rodziny w rozumieniu art. 4 pkt 12 ustawy z dnia
19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa .
3.
Turnus leczniczo-profilaktyczny trwa 14 dni kalendarzowych i obejmuje działania leczniczo-rehabilitacyjne
i profilaktykę zdrowotną, w tym profilaktykę psychologiczną.
4.
Kolejny pobyt funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, na turnusie leczniczo-profilaktycznym
po tym samym uczestnictwie w zadaniach ochronnych wykonywanych poza granicami państwa
może odbyć się pod warunkiem poddania się leczeniu specjalistycznemu, ambulatoryjnemu
lub stacjonarnemu albo konsultacji specjalistycznej zakończonej wskazaniem uczestnictwa
w turnusie leczniczo-profilaktycznym jako niezbędnym do kontynuacji leczenia.
5.
Osoby skierowane na turnus leczniczo-profilaktyczny mogą skorzystać z prawa do turnusu
leczniczo-profilaktycznego w trakcie pełnienia służby przez funkcjonariusza.
6.
Pełne koszty uczestnictwa w turnusie leczniczo-profilaktycznym funkcjonariusza oraz
50% kosztów uczestnictwa pełnoletniego najbliższego członka rodziny pokrywa się z
budżetu państwa z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
7.
Skierowanie na badania, o których mowa w ust. 1, zawiera następujące dane funkcjonariusza:
1)
imię i nazwisko;
2)
numer PESEL;
3)
miejsce zamieszkania;
4)
miejsce pełnienia służby;
5)
okres delegowania, miejsce, stanowisko i zakres zadań wykonywanych podczas realizacji
zadań ochronnych wykonywanych poza granicami państwa.
8.
Skierowanie na turnus leczniczo-profilaktyczny zawiera następujące dane:
1)
funkcjonariusza:
a)
imię i nazwisko,
b)
numer PESEL,
c)
miejsce zamieszkania,
d)
miejsce pełnienia służby;
2)
pełnoletniego najbliższego członka rodziny:
a)
imię i nazwisko,
b)
datę urodzenia,
c)
stopień pokrewieństwa.
9.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
organ właściwy do kierowania funkcjonariusza na badania, o których mowa w ust. 1,
2)
zakres badań, o których mowa w ust. 1,
3)
podmiot właściwy do przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1,
4)
rodzaje i wzory dokumentów wystawianych po przeprowadzeniu badań, o których mowa w
ust. 1,
5)
tryb kierowania funkcjonariusza wraz z pełnoletnim najbliższym członkiem rodziny na
turnus leczniczo-profilaktyczny,
6)
podmiot kierujący na turnus leczniczo-profilaktyczny,
7)
ramowy program turnusu leczniczo-profilaktycznego,
8)
podmiot prowadzący turnus leczniczo-profilaktyczny,
9)
rodzaje i wzory dokumentów wystawianych w związku z kierowaniem na turnus leczniczo-profilaktyczny
- uwzględniając potrzeby funkcjonariusza wynikające z jego aktualnego stanu zdrowia,
w tym konieczność zapewnienia pełnej rekonwalescencji oraz umożliwienie dalszego leczenia
lub rehabilitacji po zakończeniu pobytu na turnusie leczniczo-profilaktycznym.
Art. 145.
1.
Funkcjonariusz wykonujący zadania poza granicami państwa może otrzymać świadczenia
opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych .
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania świadczeń, o których
mowa w ust. 1, przez funkcjonariuszy w związku z urazami nabytymi podczas wykonywania
przez nich zadań poza granicami państwa oraz sposób i tryb finansowania kosztów, uwzględniając
zasady i sposób wydatkowania środków publicznych.
Art. 146.
1.
Funkcjonariuszowi, który uległ urazowi lub chorobie związanej ze służbą, przysługuje
skierowanie na turnus leczniczo-profilaktyczny.
2.
Funkcjonariuszowi, który doznał urazu psychicznego lub ma obniżone zdolności psychofizyczne,
przysługuje skierowanie na turnus antystresowy.
Art. 147.
1.
Jeżeli funkcjonariusz zwolniony ze służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do
emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego
funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego
nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych .
2.
Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i
rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się:
1)
kwotę najniższego wynagrodzenia ustalaną na podstawie odrębnych przepisów - za okres
służby kandydackiej przed dniem 1 stycznia 2003 r.;
2)
kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,
ustalonego na podstawie odrębnych przepisów - za okres służby kandydackiej po dniu
31 grudnia 2002 r.;
3)
uposażenie zasadnicze, dodatki o charakterze stałym, nagrody roczne i uznaniowe, odpowiednio
przeliczone zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - za pozostałe okresy służby.
3.
Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia jedynie warunki
do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na
wniosek funkcjonariusza.
4.
Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie
przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych .
5.
Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1
i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
6.
Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie
przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, mimo spełnienia warunków
do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury z
tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.
7.
W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje
się niezwłocznie, na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych
o nabyciu przez funkcjonariusza prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których
mowa w ust. 4.
8.
Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychód Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
9.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania
do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz
jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i
niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.
Art. 148.
1.
Funkcjonariusz otrzymuje uzbrojenie i wyposażenie specjalne niezbędne do właściwego
wykonywania obowiązków służbowych.
2.
Komendant SOP lub upoważniony przez niego kierownik komórki organizacyjnej przydziela
funkcjonariuszom wyposażenie specjalne niezbędne do wykonywania obowiązków służbowych.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, z zachowaniem
przepisów o ochronie informacji niejawnych, normy uzbrojenia i wyposażenia specjalnego
oraz sposób przyznawania, korzystania i przechowywania uzbrojenia z uwzględnieniem
zasad bezpieczeństwa i skuteczności wykonywanych obowiązków służbowych.
Art. 149.
1.
Funkcjonariuszowi w dniach pełnienia służby przysługuje bezpłatnie wyżywienie w naturze,
jeżeli rodzaj i charakter służby lub właściwości lub miejsce jej pełnienia uzasadniają
przyznanie wyżywienia w naturze, albo świadczenie pieniężne w zamian za wyżywienie.
2.
Wyżywienie w naturze przysługuje funkcjonariuszowi:
1)
w dniach przebywania przez niego na podstawie decyzji Komendanta SOP na terenie działania
jednostki, połączonego z zakwaterowaniem, trwającego powyżej 12 godzin oraz w dniach
składania egzaminów na uczelnie służb państwowych poza miejscem zamieszkania;
2)
pobierającemu naukę lub odbywającemu studia wyższe na uczelni służb państwowych, w
instytucie badawczym lub na kursie - w czasie pobytu w szkole, instytucie badawczym
lub na kursie poza miejscem stałego zamieszkania, a w miejscu zamieszkania wtedy,
gdy na czas szkolenia jest zakwaterowany;
3)
uczestniczącemu w całodniowych szkoleniach i naradach organizowanych przez urząd obsługujący
ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz organy i jednostki organizacyjne podległe
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowane;
4)
biorącemu udział w zadaniach, o których mowa w art. 3 pkt 1, trwających powyżej 8
godzin, odbywających się poza miejscem stałego pełnienia służby;
5)
biorącemu udział w zawodach sportowych, spartakiadach oraz przebywającemu na obozach
kondycyjnych i zgrupowaniach szkoleniowych przed tymi zawodami;
6)
skierowanemu do wykonywania czynności służbowych poza miejscem stałego pełnienia służby
- w warunkach uzasadniających wypłatę diety, w wymiarze odpowiadającym wysokości tej
diety;
7)
w służbie stałej i przygotowawczej biorącemu udział w ćwiczeniach i szkoleniach odbywających
się w ośrodku szkolenia SOP, trwających powyżej 8 godzin;
8)
biorącemu udział w zadaniach, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-d, trwających powyżej
8 godzin, odbywających się na terenie miasta stołecznego Warszawy.
2a.
Wyżywienie w naturze przysługuje funkcjonariuszowi na podstawie normy wyżywienia,
którą stanowi wartość energetyczna, odżywcza i pieniężna produktów żywnościowych przysługujących
funkcjonariuszowi w określonych przypadkach. W przypadku zwiększonego zapotrzebowania
na wartość energetyczną i odżywczą ze względu na rodzaj i warunki służby lub szczególne
właściwości lub miejsce jej pełnienia norma może zostać uzupełniona.
2b.
W przypadku braku możliwości zapewnienia funkcjonariuszom wykonującym zadania służbowe
poza terenem miasta stołecznego Warszawy wyżywienia w naturze w punktach żywienia
SOP normę wyżywienia podwyższa się o koszty zapewnienia wyżywienia. W sytuacji gdy
jest to niezbędne dla zapewnienia ciągłości realizacji zadań, o których mowa w art.
3 pkt 1 lit. a-d, norma wyżywienia może zostać podwyższona do poziomu pozwalającego
na zapewnienie wyżywienia.
3.
(uchylony)
4.
Wyżywienie przysługuje osobom powołanym do odbycia ćwiczeń w jednostce przewidzianej
do militaryzacji.
4a.
Funkcjonariuszowi, który zrezygnował z przysługującego mu wyżywienia w naturze, nie
przysługuje świadczenie pieniężne w zamian za wyżywienie ani dieta na pokrycie zwiększonych
kosztów wyżywienia, z wyjątkiem rezygnacji z wyżywienia w naturze z powodów zdrowotnych,
udokumentowanych zaświadczeniem lekarskim w sytuacji braku możliwości zapewnienia
funkcjonariuszowi bezpłatnego wyżywienia w naturze.
5.
(uchylony)
6.
Funkcjonariusz otrzymuje świadczenie pieniężne w zamian za wyżywienie w przypadku:
1)
gdy rodzaj i warunki pełnienia służby lub względy techniczne lub organizacyjne uniemożliwiają
korzystanie z wyżywienia przysługującego temu funkcjonariuszowi w naturze albo
2)
braku możliwości zapewnienia funkcjonariuszowi bezpłatnego wyżywienia w naturze z
powodów zdrowotnych udokumentowanych zaświadczeniem lekarskim.
6a.
Świadczenie pieniężne w zamian za wyżywienie podwyższa się w przypadku:
1)
braku możliwości zapewnienia funkcjonariuszowi wyżywienia w naturze w punktach żywienia
SOP lub zewnętrznych podmiotach gastronomicznych;
2)
udziału funkcjonariusza w zawodach sportowych i spartakiadach oraz pobytu na obozach
kondycyjnych i zgrupowaniach szkoleniowych przed tymi zawodami, jeżeli nie można mu
zapewnić wyżywienia w naturze w punktach żywienia SOP lub zewnętrznych podmiotach
gastronomicznych.
6b.
Funkcjonariusz, któremu przysługuje wyżywienie w naturze lub świadczenie pieniężne
w zamian za wyżywienie z kilku tytułów, otrzymuje wyżywienie w naturze lub świadczenie
pieniężne w zamian za wyżywienie tylko z jednego tytułu według najkorzystniejszej
dla niego normy wyżywienia, z wyłączeniem przypadków, w których uczestniczy w uroczystym
posiłku.
7.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje norm wyżywienia oraz ich wartość pieniężną,
2)
średnie wartości energetyczne i odżywcze produktów żywnościowych objętych poszczególnymi
normami,
3)
przypadki, w których normy wyżywienia mogą zostać uzupełnione, oraz wartość pieniężną
uzupełnienia,
4)
wartości świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie oraz termin jego wypłaty
- uwzględniając zasady racjonalnego żywienia, adekwatność środków finansowych służących
zapewnieniu funkcjonariuszom wyżywienia w naturze względem realnej wartości wyżywienia,
rozróżnienie przypadków wypłacania świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie
oraz mając na względzie właściwe warunki pełnienia służby.
Art. 149a.
Napoje w naturze, w ilości zaspokajającej potrzeby funkcjonariusza, przysługują w
czasie pełnienia służby, w przypadkach i na warunkach określonych w art. 232 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy oraz w przepisach wykonawczych wydanych na jego podstawie.
Art. 150.
1.
Funkcjonariuszowi, który po zwolnieniu ze służby podjął pracę, okres służby wlicza
się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z prawa pracy.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariusza zwolnionego ze służby w przypadku
skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Art. 151.
1.
Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w
wymiarze 26 dni roboczych.
2.
Funkcjonariuszowi przysługuje urlop wypoczynkowy w wymiarze:
1)
30 dni roboczych - po osiągnięciu 15 lat służby;
2)
33 dni roboczych - po osiągnięciu 20 lat służby;
3)
36 dni roboczych - po osiągnięciu 25 lat służby.
3.
Funkcjonariusz w roku kalendarzowym, w którym rozpoczął służbę w SOP, uzyskuje prawo
do urlopu wypoczynkowego w wymiarze proporcjonalnym do okresu służby pozostałego do
końca tego roku kalendarzowego. Łączny wymiar urlopu wypoczynkowego tego funkcjonariusza
w roku kalendarzowym, w którym rozpoczął służbę w SOP, nie może być wyższy niż 26
dni roboczych.
4.
Do lat służby, od których uzależniony jest wymiar urlopu, zalicza się czynną służbę
w SOP, czynną służbę wojskową oraz służbę w Biurze Ochrony Rządu, Policji, Straży
Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Więziennej i Urzędzie Ochrony Państwa,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym,
Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego oraz Służbie Celno-Skarbowej.
5.
Do określania wymiaru urlopu wypoczynkowego funkcjonariusza powracającego do pełnienia
służby w trakcie roku kalendarzowego po trwającym co najmniej jeden miesiąc okresie:
1)
urlopu bezpłatnego,
2)
urlopu wychowawczego,
3)
tymczasowego aresztowania,
4)
nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie
- stosuje się odpowiednio przepis art. 1552Kodeksu pracy.
Art. 152.
1.
Z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego,
a także wstrzymać udzielenie mu urlopu w całości lub w części. Termin urlopu może
być także przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami.
2.
Funkcjonariuszowi, który został odwołany z urlopu wypoczynkowego, przysługuje:
1)
prawo do przejazdu na koszt SOP w celu wykorzystania pozostałej części przerwanego
urlopu;
2)
na jego wniosek zwrot innych udokumentowanych kosztów, które poniósł, spowodowanych
bezpośrednio odwołaniem go z urlopu.
3.
Komendant SOP, z ważnych względów służbowych, podejmuje decyzję o odwołaniu funkcjonariusza
z urlopu wypoczynkowego i zwrocie kosztów.
4.
Odwołanie funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 3, następuje na podstawie przekazanego
telegraficznie lub telefonicznie polecenia Komendanta SOP. W przypadku braku pewności,
że polecenie do funkcjonariusza dotarło, stosuje się inne środki zawiadamiania.
5.
Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym, urlopu
tego należy udzielić w ciągu pierwszych 9 miesięcy następnego roku.
Art. 153.
1.
Komendant SOP udziela funkcjonariuszowi płatnego urlopu okolicznościowego w wymiarze:
1)
2 dni w przypadku zawarcia związku małżeńskiego przez funkcjonariusza, urodzenia się
dziecka, zgonu i pogrzebu małżonka, dziecka, ojca, matki, ojczyma lub macochy funkcjonariusza;
2)
1 dnia w przypadku ślubu dziecka własnego, przysposobionego, pasierba, dziecka obcego
przyjętego na wychowanie i utrzymanie, w tym także w ramach rodziny zastępczej, a
także z powodu pogrzebu rodzeństwa, teściów, dziadków i opiekunów oraz innej osoby
pozostającej na utrzymaniu funkcjonariusza lub pod jego bezpośrednią opieką.
2.
Urlopu, o którym mowa w ust. 1, nie udziela się, jeżeli wskazany przez funkcjonariusza
termin nie pozostaje w bezpośrednim związku ze zdarzeniem uzasadniającym jego udzielenie.
3.
Urlop, o którym mowa w ust. 1, przysługuje także w razie zbiegu z prawem do urlopu
z innego tytułu lub zwolnieniem od zajęć służbowych.
4.
Komendant SOP może także udzielić urlopu okolicznościowego funkcjonariuszowi do załatwienia
ważnych spraw osobistych albo w innych przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie.
Czas trwania tego urlopu okolicznościowego może wynosić od 1 do 5 dni roboczych w
roku kalendarzowym.
Art. 154.
1.
Komendant SOP udziela płatnego urlopu szkoleniowego funkcjonariuszowi, który uzyskał
zezwolenie na pobieranie nauki, odbywanie studiów wyższych lub studiów podyplomowych
lub kształcenie w szkole doktorskiej i naukę tę pobiera, odbywa studia lub kształcenie,
jak również uzyskał zezwolenie na wszczęcie postępowania w sprawie nadania stopnia
doktora lub stopnia doktora habilitowanego, a także na odbycie specjalizacji medycznej,
aplikacji radcowskiej lub legislacyjnej.
2.
Urlop szkoleniowy jest przeznaczony na przygotowanie się do egzaminów i ich złożenie,
przygotowanie pracy dyplomowej, przygotowanie i złożenie egzaminu dyplomowego, specjalizacyjnego,
egzaminów doktorskich, przygotowanie się do obrony rozprawy doktorskiej lub kolokwium
habilitacyjnego.
Art. 155.
Komendant SOP udziela funkcjonariuszowi, o którym mowa w art. 154 ust. 1, zwolnienia
z całości lub części dnia służby na udział w zajęciach obowiązkowych.
Art. 156.
Wymiar urlopu szkoleniowego wynosi:
1)
w celu przygotowania się do egzaminu wstępnego i jego złożenia - 7 dni;
2)
w szkołach wyższych, w każdym roku studiów wyższych - 21 dni;
3)
dla funkcjonariuszy pobierających naukę w szkołach pomaturalnych i na studiach podyplomowych
w celu przygotowania się do egzaminu końcowego i jego złożenia - 14 dni;
4)
w celu przygotowania się do złożenia egzaminów doktorskich, obrony rozprawy doktorskiej
lub kolokwium habilitacyjnego - 28 dni;
5)
w celu przygotowania się i złożenia egzaminu radcowskiego - 30 dni;
6)
w celu przygotowania się i złożenia egzaminu po zakończeniu aplikacji legislacyjnej
- 14 dni;
7)
w celu przygotowania się i złożenia egzaminu kończącego specjalizację medyczną - 30
dni.
Art. 157.
Urlop szkoleniowy może być udzielony funkcjonariuszowi jednorazowo albo w częściach
w okresie danego roku szkolnego lub akademickiego.
Art. 158.
1.
Komendant SOP może udzielić na pisemny wniosek funkcjonariusza w służbie stałej, uzasadniony
ważnymi względami osobistymi urlopu bezpłatnego w wymiarze do 6 miesięcy.
2.
Komendant SOP w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem służby lub na wniosek funkcjonariusza
może w każdym czasie odwołać funkcjonariusza z urlopu, o którym mowa w ust. 1.
3.
Kolejnego urlopu bezpłatnego można udzielić nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy
od zakończenia poprzedniego urlopu.
Art. 158a.
1.
Funkcjonariuszowi posiadającemu status weterana poszkodowanego przysługuje prawo do
corocznego płatnego dodatkowego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 5 dni roboczych.
2.
Prawo do urlopu, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi posiadającemu
status weterana poszkodowanego uprawnionemu do urlopu wypoczynkowego w wymiarze przekraczającym
26 dni roboczych.
3.
Prawo do pierwszego urlopu, o którym mowa w ust. 1, powstaje z dniem, w którym decyzja
administracyjna o przyznaniu statusu weterana poszkodowanego stała się ostateczna,
przy czym realizacja tego prawa może nastąpić nie wcześniej niż z dniem przedstawienia
przez funkcjonariusza tej decyzji Komendantowi SOP.
4.
Urlop, o którym mowa w ust. 1, wykorzystuje się w całości w roku kalendarzowym, w
którym funkcjonariusz ma do niego prawo, w terminie uzgodnionym z przełożonym funkcjonariusza.
Art. 158b.
1.
Urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego udziela się w dni, które
są dla funkcjonariusza dniami służby, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu służby,
w wymiarze godzinowym, odpowiadającym dobowemu wymiarowi czasu służby funkcjonariusza
w danym dniu.
2.
Każde 8 godzin urlopu udzielonego zgodnie z ust. 1 zmniejsza wymiar należnego urlopu
o 1 dzień.
3.
Udzielenie funkcjonariuszowi urlopu w dniu służby w wymiarze godzinowym, odpowiadającym
części dobowego wymiaru czasu służby jest dopuszczalne jedynie w przypadku, gdy część
urlopu pozostała do wykorzystania jest niższa niż pełny dobowy wymiar czasu służby
funkcjonariusza w dniu, w którym ma być udzielony urlop.
Art. 159.
1.
Funkcjonariuszowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie
lub doskonali kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane następujące wyróżnienia:
1)
pochwała;
2)
pochwała w rozkazie;
3)
nagroda pieniężna lub rzeczowa;
4)
krótkoterminowy urlop w wymiarze do 7 dni, jednakże nie więcej niż 10 dni w roku kalendarzowym;
5)
przyznanie odznaki honorowej;
6)
przedstawienie do odznaczenia państwowego;
7)
mianowanie na wyższe stanowisko służbowe.
2.
Wyróżnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5 oraz 7, udziela Komendant SOP na wniosek
kierownika komórki organizacyjnej lub osoby ochranianej.
3.
Wyróżnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, udziela minister właściwy do spraw wewnętrznych
na wniosek Komendanta SOP.
4.
Odznaka honorowa może być przyznana innej osobie zasłużonej dla SOP.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki
i tryb udzielania wyróżnień, o których mowa w ust. 1, wzór odznaki honorowej, warunki
jej przyznawania, sposób wręczania i ewidencjonowania, mając na względzie ujednolicenie
sposobu przyznawania i noszenia odznaki oraz zapewnienie prawidłowego ewidencjonowania
przyznanych odznak.
Rozdział 7
Uposażenie i inne świadczenia pieniężne funkcjonariuszy
Art. 160.
1.
Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza.
2.
Z tytułu pełnienia służby funkcjonariusz otrzymuje tylko jedno uposażenie określone
w niniejszej ustawie.
3.
Zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem powstania okoliczności uzasadniających
tę zmianę.
4.
Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana wysokości uposażenia nastąpiła w określonym
dniu miesiąca kalendarzowego, uposażenie za każdy następny dzień do końca tego miesiąca
oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia.
Art. 161.
Prawo do uposażenia ustaje z ostatnim dniem miesiąca, w którym funkcjonariusz:
1)
został zwolniony ze służby;
2)
zmarł lub zaginął;
3)
otrzymał urlop bez prawa do uposażenia.
Art. 162.
1.
Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze
stałym.
2.
Dodatkami o charakterze stałym są:
1)
dodatek specjalny;
2)
dodatek uzasadniony szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia
służby.
3.
Funkcjonariusz otrzymuje dodatek specjalny, którego wysokość wynosi do 50% uposażenia
zasadniczego, jednak nie mniej niż 1%, i jest uzależniona od:
1)
stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza;
2)
efektów pracy funkcjonariusza;
3)
opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości dodatku specjalnego.
4.
Wysokość dodatku specjalnego funkcjonariusza, który uzyskał opinię służbową zawierającą
ogólną ocenę bardzo dobrą albo wzorową, nie może być niższa niż 5% uposażenia zasadniczego.
5.
Łączna wysokość dodatku specjalnego oraz dodatku uzasadnionego szczególnymi kwalifikacjami,
warunkami lub miejscem pełnienia służby nie może przekroczyć 75% uposażenia zasadniczego.
6.
Komendant SOP ustala wysokość dodatku specjalnego funkcjonariusza na wniosek kierownika
komórki organizacyjnej SOP, w której funkcjonariusz pełni służbę, a kierownikom komórek
organizacyjnych SOP i ich zastępcom bezpośrednio.
7.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych ustala wysokość dodatku specjalnego Komendantowi
SOP-funkcjonariuszowi bezpośrednio, a jego zastępcom-funkcjonariuszom na wniosek Komendanta
SOP.
8.
Odpowiednio Komendant SOP i minister właściwy do spraw wewnętrznych ustala wysokość
dodatku specjalnego na okres 1 roku od dnia 1 sierpnia do dnia 31 lipca następnego
roku.
8a.
Funkcjonariuszowi przyjętemu do służby albo przeniesionemu do służby wysokość dodatku
specjalnego ustala się na okres od dnia przyjęcia do służby albo przeniesienia do
służby do dnia 31 lipca najwcześniej następującego po dniu przyjęcia do służby albo
przeniesienia do służby.
9.
Ustalenie wysokości dodatku specjalnego następuje w drodze decyzji. Wydanie decyzji
nie jest wymagane w sytuacji, gdy wysokość dodatku specjalnego nie ulega zmianie.
10.
Odpowiednio Komendant SOP i minister właściwy do spraw wewnętrznych w uzasadnionych
przypadkach, a w szczególności w przypadku:
1)
popełnienia przez funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego oraz naruszenia zasad
etyki zawodowej funkcjonariuszy,
2)
niewywiązywania się przez funkcjonariusza z realizacji zadań służbowych,
3)
znacznego obniżenia efektywności pracy funkcjonariusza
- obniża wysokość dodatku specjalnego przed upływem okresu, na który został ustalony.
11.
Odpowiednio Komendant SOP i minister właściwy do spraw wewnętrznych w przypadku popełnienia
przez funkcjonariusza przestępstwa lub przestępstwa skarbowego obniża wysokość dodatku
specjalnego przed upływem okresu, na który został ustalony.
12.
Odpowiednio Komendant SOP i minister właściwy do spraw wewnętrznych może ustalić wyższą
wysokość dodatku specjalnego przed upływem okresu, na który został ustalony, jeżeli
jest to uzasadnione charakterem i efektami bieżąco realizowanych zadań lub wykonywaniem
przez funkcjonariusza czynności wykraczających poza zakres jego obowiązków służbowych.
13.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj oraz
wysokość dodatku uzasadnionego szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem
pełnienia służby, uwzględniając przesłanki przyznania dodatku oraz okoliczności uzasadniające
jego podwyższanie, obniżanie i cofanie.
14.
Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której
wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.
15.
Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 14, należy rozumieć uposażenie wraz
z miesięczną równowartością nagrody rocznej.
16.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wielokrotność kwoty bazowej, o której
mowa w ust. 14, uwzględniając specyfikę i warunki pełnionej służby.
Art. 163.
1.
Uposażenie zasadnicze funkcjonariusza obejmuje:
1)
uposażenie według stopnia;
2)
uposażenie według stanowiska służbowego, z uwzględnieniem wzrostu uposażenia z tytułu
wysługi lat.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
pracy określi, w drodze rozporządzenia, stawki uposażenia zasadniczego:
1)
według stopnia,
2)
według stanowiska służbowego, z uwzględnieniem wzrostu uposażenia z tytułu wysługi
lat - z zaszeregowaniem stanowisk służbowych do poszczególnych grup uposażenia zasadniczego
oraz stopni etatowych, jak również sposobu ustalania wzrostu uposażenia według stanowiska
służbowego z tytułu wysługi lat
- mając na względzie zróżnicowanie uposażenia zasadniczego w poszczególnych grupach
tego uposażenia, a także charakter i rodzaje stanowisk służbowych.
3.
Wysokość wynagrodzenia Komendanta SOP i jego zastępców nie może przekraczać odpowiednio
9-krotności i 8-krotności kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska
państwowe, określonej w ustawie budżetowej. Kwota ta nie obejmuje dodatków o charakterze
stałym, o których mowa w art. 162 ust. 2, należności, o których mowa w art. 172 ust.
1, oraz nagród, o których mowa w art. 173 ust. 1.
Art. 164.
Uposażenie jest płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym.
Art. 165.
1.
Do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia według stanowiska służbowego,
zalicza się czynną służbę w SOP, czynną służbę wojskową oraz służbę w Biurze Ochrony
Rządu, Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej,
Służbie Więziennej, Urzędzie Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Agencji Wywiadu, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego,
Służbie Wywiadu Wojskowego oraz Służbie Celno-Skarbowej.
2.
Do wysługi lat, o której mowa w ust. 1, zalicza się również inne okresy służby lub
pracy wykonywanej przed powołaniem funkcjonariusza do służby, zaliczane na podstawie
przepisów prawa pracy.
3.
Funkcjonariuszowi, który ukończył studia w szkole wyższej, zalicza się do wysługi
lat, o której mowa w ust. 1, również okres tych studiów wyższych, nie dłuższy jednak
od programowego czasu trwania studiów.
Art. 166.
1.
Funkcjonariusz wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia
zachowuje stawkę dotychczasową do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według
stanowiska służbowego.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy, którzy zostali wyznaczeni na stanowiska
służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia:
1)
w okresie służby przygotowawczej;
2)
w razie otrzymania miernej albo niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej;
3)
na podstawie prawomocnego orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną wyznaczenia na
niższe stanowisko służbowe, wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym;
4)
wskutek obniżenia stopnia.
Art. 167.
Funkcjonariuszowi przeniesionemu na inne stanowisko służbowe może być zachowane uposażenie
według grupy przysługującej na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym w przypadku:
1)
orzeczenia komisji lekarskiej o niezdolności do pełnienia służby na dotychczas zajmowanym
stanowisku;
2)
szczególnie uzasadnionym, na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych;
3)
powrotu z oddelegowania.
Art. 168.
Funkcjonariusze odbywający studia wyższe lub naukę w szkołach albo na kursach otrzymują
uposażenie według stanowiska służbowego zajmowanego przed skierowaniem do szkoły lub
na kurs, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość
uposażenia zasadniczego i innych należności pieniężnych.
Art. 169.
Komendant SOP przyznaje uposażenie i inne należności pieniężne funkcjonariuszowi,
chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.
Art. 170.
1.
Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych ulegają przedawnieniu
po upływie 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
2.
Bieg przedawnienia przerywa:
1)
każda czynność przed organem właściwym do rozpatrywania roszczeń, przedsięwzięta bezpośrednio
w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;
2)
uznanie roszczenia.
3.
Funkcjonariusz może dochodzić roszczeń, o których mowa w ust. 1, przed sądem okręgowym
- sądem pracy i ubezpieczeń społecznych.
4.
Egzekucja roszczeń podlega wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji.
Art. 171.
Uposażenie i inne należności pieniężne pobrane przez funkcjonariusza, przysługujące
mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty nie podlegają zwrotowi, jeżeli przepisy
niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.
Art. 172.
1.
Funkcjonariuszowi przysługują następujące należności pieniężne:
1)
należności za podróże służbowe i należności przysługujące z tytułu delegowania do
czasowego pełnienia służby w innej miejscowości albo związane z wykonywaniem zadań,
o których mowa w art. 4 ust. 8;
2)
świadczenia związane z wykonywaniem zadań, o których mowa w art. 4 ust. 8;
3)
należności związane ze zwolnieniem ze służby;
4)
nagroda jubileuszowa;
5)
nagroda roczna;
6)
rekompensata pieniężna za czas służby przekraczający normę, o której mowa w art. 81
ust. 2;
7)
świadczenie pieniężne w zamian za wyżywienie;
8)
świadczenie motywacyjne;
97)Dodany przez art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa (Dz. U. poz. 2333), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.)
świadczenie teleinformatyczne, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób
realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa , zwane dalej „świadczeniem teleinformatycznym”.
2.
W przypadku śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny przysługują:
1)
zasiłek pogrzebowy;
2)
odprawa pośmiertna.
3.
Należnościami, o których mowa w ust. 1 pkt 1, są:
1)
dieta stanowiąca ekwiwalent pieniężny na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia
w czasie podróży służbowej;
2)
zwrot kosztów przejazdów na trasie od stałego miejsca pełnienia służby lub zamieszkania
do miejsca stanowiącego cel podróży służbowej i z powrotem oraz noclegów bądź ryczałt
za nocleg;
3)
diety za czas przejazdu do nowego miejsca pełnienia służby;
4)
zwrot kosztów przejazdu do miejsca delegowania;
5)
zwrot innych uzasadnionych kosztów określonych przez przełożonego.
4.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość
i tryb przyznawania należności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w tym sposób ich wypłaty,
oraz świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględniając charakter zadań funkcjonariusza
odbywającego podróż służbową lub delegowanego do czasowego pełnienia służby w innej
miejscowości albo wykonującego zadania, o których mowa w art. 4 pkt 8, oraz zróżnicowanie
kosztów utrzymania.
Art. 172a.
1.
Rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 172 ust. 1 pkt 6, za jedną godzinę służby
stanowi 1/172 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego
funkcjonariuszowi na stanowisku zajmowanym w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego,
o którym mowa w art. 81 ust. 2, lub ostatnim dniu służby za każdą godzinę służby przekraczającą
normę, o której mowa w art. 81 ust. 2. Łączny czas służby przekraczający normę w danym
okresie rozliczeniowym zaokrągla się w górę do pełnej godziny.
2.
Należną rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 172 ust. 1 pkt 6, wypłaca się
do końca kwartału następującego po okresie rozliczeniowym, lecz nie później niż do
dnia zwolnienia ze służby.
3.
Rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 172 ust. 1 pkt 6, należną zmarłemu lub
zaginionemu funkcjonariuszowi wypłaca się jego małżonkowi lub członkom rodziny uprawnionym
do policyjnej renty rodzinnej. Wypłata rekompensaty pieniężnej następuje niezwłocznie
po stwierdzeniu wygaśnięcia stosunku służbowego.
Art. 172b.
1.
Funkcjonariuszowi przyznaje się świadczenie motywacyjne po osiągnięciu:
1)
25 lat służby, ale nie więcej niż 28 lat i 6 miesięcy - w wysokości 1500 zł miesięcznie,
albo
2)
28 lat i 6 miesięcy służby - w wysokości 2500 zł miesięcznie.
2.
Do stażu służby, o którym mowa w ust. 1, zalicza się okresy:
1)
służby w SOP;
2)
służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu
Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży
Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie
Celno-Skarbowej i Służbie Więziennej;
3)
traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy
Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu
Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży
Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej,
Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin .
3.
Decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia motywacyjnego Komendant SOP
wydaje nie później niż w terminie 30 dni po osiągnięciu przez funkcjonariusza stażu
służby, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2.
4.
Przed wydaniem decyzji o przyznaniu świadczenia motywacyjnego funkcjonariusz podlega
opiniowaniu służbowemu na zasadach, o których mowa w art. 82, jeżeli od dnia wydania
ostatniej opinii o tym funkcjonariuszu upłynęły co najmniej 3 miesiące.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych przyznaje świadczenie motywacyjne Komendantowi
SOP i jego zastępcom.
6.
Świadczenia motywacyjnego nie przyznaje się funkcjonariuszowi:
1)
który podczas ostatniego opiniowania służbowego otrzymał jedną z opinii służbowych,
o których mowa w art. 102 ust. 2 pkt 2 albo 3 albo art. 107 ust. 1 pkt 2 albo 3 albo
ust. 2 pkt 1 - przez okres jednego roku od dnia wydania ostatecznej opinii służbowej;
28)W brzmieniu ustalonym przez art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2022 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1115), która weszła w życie z dniem 10 czerwca 2022 r.)
przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane
z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne
- do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania;
3)
ukaranemu karą dyscyplinarną - do czasu jej zatarcia;
4)
skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne zostało warunkowo
umorzone - przez okres jednego roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.
7.
Jeżeli po przyznaniu świadczenia motywacyjnego wystąpią okoliczności, o których mowa
w ust. 6, niezwłocznie wydaje się decyzję stwierdzającą ustanie prawa do wypłaty tego
świadczenia.
8.
Od decyzji o odmowie przyznania świadczenia motywacyjnego oraz od decyzji stwierdzającej
ustanie prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego funkcjonariuszowi przysługuje w
terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
9.
Świadczenia motywacyjnego nie wypłaca się za okres:
1)
korzystania z urlopu bezpłatnego,
2)
przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które funkcjonariusz nie zachował prawa
do uposażenia, wymienionych w art. 203,
3)
zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania,
4)
zwolnienia z zajęć służbowych, o którym mowa w art. 194 ust. 2 pkt 1 i 3-5,
5)
innej nieobecności trwającej co najmniej jeden miesiąc
- proporcjonalnie do tego okresu.
10.
Świadczenie motywacyjne wypłaca się w każdym kolejnym miesiącu kalendarzowym, począwszy
od miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydano decyzję o przyznaniu świadczenia
motywacyjnego.
11.
Świadczenie motywacyjne jest płatne z dołu do dziesiątego dnia miesiąca następującego
po miesiącu, za który świadczenie motywacyjne przysługuje.
12.
Prawo do wypłaty świadczenia motywacyjnego ustaje w miesiącu, w którym decyzja, o
której mowa w ust. 7, stała się ostateczna lub nastąpiło rozwiązanie stosunku służbowego
w związku ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby, z jego śmiercią lub zaginięciem.
Świadczenia motywacyjnego za ten miesiąc nie wypłaca się.
Art. 172c9)Dodany przez art. 20 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
1.
Funkcjonariuszowi wykonującemu zadania, o których mowa w art. 26, art. 42 ust. 1, art. 44 i art. 62 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym
systemie cyberbezpieczeństwa , lub w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa w Służbie Ochrony Państwa przyznaje
się na okres ich wykonywania świadczenie teleinformatyczne.
2.
Do ustalenia wysokości świadczenia teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1, stosuje
się przepisy wydane na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania
osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa.
3.
Decyzję o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego Komendant SOP wydaje nie później
niż w terminie 30 dni po rozpoczęciu przez funkcjonariusza wykonywania zadań, o których
mowa w ust. 1.
4.
Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 3, funkcjonariusz podlega opiniowaniu
służbowemu na zasadach, o których mowa w art. 82, jeżeli od dnia wydania ostatniej
opinii o tym funkcjonariuszu upłynęły co najmniej 3 miesiące.
5.
Świadczenia teleinformatycznego nie przyznaje się w przypadkach, o których mowa w
art. 172b ust. 6. Przepisy art. 172b ust. 7 i 8 stosuje się.
6.
Świadczenia teleinformatycznego nie wypłaca się w przypadkach, o których mowa w art.
172b ust. 9.
7.
Do wypłaty świadczenia teleinformatycznego stosuje się przepisy art. 172b ust. 10-12.
Art. 173.
1.
Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody uznaniowe i zapomogi.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość
i sposób przyznawania nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom, mając na względzie
zapewnienie adekwatności nagród i zapomóg do zasług oraz sytuacji funkcjonariuszy.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, wysokość funduszu
na nagrody i zapomogi, ustalając jednocześnie wysokość środków finansowych przeznaczonych
na nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi oraz warunki zwiększania wysokości funduszu
na nagrody uznaniowe i zapomogi.
Art. 174.
1.
Funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda
roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda
przysługuje.
2.
Nagrodę roczną wypłaca się w I kwartale roku kalendarzowego następującego po roku,
za który przysługuje nagroda.
2a.
Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni
od dnia zwolnienia.
3.
Nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi mianowanemu do służby w trakcie poprzedniego
roku kalendarzowego, jeżeli pełnił służbę w roku mianowania przez okres co najmniej
3 miesięcy kalendarzowych, w wysokości proporcjonalnej do liczby rozpoczętych miesięcy
służby w danym roku.
4.
Przepisu ust. 3 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok
kalendarzowy, w którym funkcjonariusz korzystał:
1)
z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego,
urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu
macierzyńskiego;
2)
ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z przyczyn, o których mowa w art. 186 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy;
3)
ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka funkcjonariusza,
zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 2982Kodeksu pracy;
4)
ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania
opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa .
5.
Nagrody rocznej nie przyznaje się funkcjonariuszowi, który:
1)
został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia
publicznego;
2)
został w ostatnim roku kalendarzowym zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym
wyrokiem sądu za przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego albo wskutek
otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej;
3)
został ukarany prawomocnym orzeczeniem kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej
przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wyznaczenia na niższe stanowisko
służbowe, obniżenia stopnia, ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby albo wydalenia
ze służby.
6.
Nagrodę roczną przysługującą zmarłemu lub zaginionemu funkcjonariuszowi wypłaca się
małżonkowi lub członkom rodziny uprawnionym do policyjnej renty rodzinnej. Wypłata
nagrody rocznej następuje niezwłocznie po stwierdzeniu wygaśnięcia stosunku służbowego.
7.
Nagrodę roczną przyznaje funkcjonariuszowi Komendant SOP.
8.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych przyznaje nagrodę roczną Komendantowi SOP
i jego zastępcom.
Art. 175.
1.
Funkcjonariuszowi przysługuje nagroda jubileuszowa w wysokości:
1)
po 20 latach służby - 75%,
2)
po 25 latach służby - 100%,
3)
po 30 latach służby - 150%,
4)
po 35 latach służby - 200%
- miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, w wysokości
średniej tych dodatków z ostatnich 12 miesięcy.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
pracy określi, w drodze rozporządzenia:
1)
okresy wliczane do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,
2)
sposób obliczania i wypłacania tej nagrody, z uwzględnieniem podstawy jej obliczania,
daty nabycia do niej praw, a także terminu jej wypłacania
- mając na względzie zachowanie uprawnień funkcjonariuszy oraz ich prawidłową realizację.
Art. 176.
1.
Funkcjonariuszowi można przyznać nagrodę uznaniową za uzyskiwanie znaczących wyników
w służbie, wykonywanie zadań służbowych w szczególnie trudnych warunkach lub wymagających
znacznego nakładu pracy, zaangażowania i odpowiedzialności, a także w razie dokonania
czynu świadczącego o wyjątkowej odwadze funkcjonariusza.
2.
Wysokość nagrody uznaniowej powinna być adekwatna do warunków uzasadniających jej
przyznanie.
3.
Nagrodę uznaniową przyznaje minister właściwy do spraw wewnętrznych albo Komendant
SOP. Nagrodę Komendantowi SOP oraz jego zastępcom przyznaje minister właściwy do spraw
wewnętrznych.
4.
Nagroda uznaniowa może być przyznana na wniosek osób, o których mowa w art. 3 pkt
1 lit. a-d.
Art. 177.
1.
Funkcjonariuszowi w przypadku pogorszenia sytuacji materialnej jego i jego rodziny
można przyznać zapomogę. Przy określaniu wysokości zapomogi uwzględnia się wszystkie
okoliczności mające wpływ na sytuację materialną.
2.
Zapomogę przyznaje minister właściwy do spraw wewnętrznych albo Komendant SOP.
Rozdział 8
Mieszkania i inne należności funkcjonariuszy
Art. 178.
1.
Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,
w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków
rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.
2.
Jeżeli w miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej
nie ma możliwości zrealizowania prawa, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz może
otrzymać kwaterę tymczasową na okres pełnienia służby w tej miejscowości.
3.
Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.
4.
Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1 i 2, jest miejscowość oddalona od miejscowości,
w której funkcjonariusz pełni służbę, nie więcej niż 100 kilometrów. Odległość jest
liczona od miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby najkrótszą drogą publiczną.
5.
Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,
są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym:
1)
małżonek;
2)
dzieci własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny
zastępczej, pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez
nie 25. roku życia;
3)
rodzice funkcjonariusza i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli
ze względu na wiek, inwalidztwo albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania
zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.
6.
Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale będące w dyspozycji
ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku
ich działalności inwestycyjnej albo stanowiące własność gmin lub zakładów pracy, a
także zwalniane przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
7.
Na kwatery tymczasowe przeznacza się lokale mieszkalne albo pomieszczenia mieszkalne
w należytym stanie technicznym i sanitarnym, które znajdują się w budynkach na terenie
zamkniętym lub w budynkach przeznaczonych na takie cele.
Art. 179.
1.
Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam
lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia
służby lub w miejscowości pobliskiej, odpowiadającego co najmniej przysługującej funkcjonariuszowi
powierzchni mieszkaniowej.
2.
Organami właściwymi do wydawania decyzji w sprawach przyznawania równoważnika pieniężnego,
odmowy przyznania równoważnika, żądania zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu
mieszkalnego są:
1)
minister właściwy do spraw wewnętrznych dla Komendanta SOP;
2)
Komendant SOP dla funkcjonariuszy.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość oraz warunki przyznawania albo odmowy przyznania oraz zwracania równoważnika
pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając osoby uprawnione do jego otrzymania,
2)
tryb postępowania oraz wzór wniosku stosowanego przy ubieganiu się o przyznanie tego
równoważnika,
3)
sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania
- mając na celu właściwą realizację uprawnień funkcjonariuszy oraz zapewnienie adekwatnego
ustalania równoważnika pieniężnego.
Art. 180.
1.
Funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej
o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni
mieszkaniowej, społecznej inicjatywie mieszkaniowej lub towarzystwie budownictwa społecznego
albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.
2.
Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie przysługuje funkcjonariuszowi,
którego małżonek otrzymał lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej o
przydziale, pomoc finansową na uzyskanie lokalu w innych służbach, odprawę mieszkaniową
lub ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z lokalu mieszkalnego.
3.
Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, podlega zwrotowi w przypadku:
1)
jej wypłaty jako nienależnego świadczenia;
2)
zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby, jeżeli nie nabył
uprawnień do emerytury policyjnej albo policyjnej renty inwalidzkiej lub prawa do
świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń emerytalnych i rentowych;
3)
skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo
skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem
czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo
za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub w przypadku funkcjonariusza, wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny
pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.
4.
Do służby, o której mowa w ust. 3 pkt 2, zalicza się również okresy służby oraz okresy
równorzędne ze służbą w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy
Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu
Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży
Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej
i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
5.
Organami właściwymi do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i cofania pomocy
finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez funkcjonariuszy są:
1)
minister właściwy do spraw wewnętrznych dla Komendanta SOP;
2)
Komendant SOP dla funkcjonariuszy.
6.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb postępowania oraz szczegółowe warunki przyznawania i cofania pomocy finansowej,
o której mowa w ust. 1, oraz rodzaje wymaganych dokumentów,
2)
sposób ustalania wysokości pomocy finansowej,
3)
sposób ustalania kwoty podlegającej zwrotowi oraz przypadki uzasadniające obniżenie
kwoty podlegającej zwrotowi,
4)
wzór wniosku stosowanego w tym postępowaniu
- mając na względzie terminowe przyznawanie pomocy finansowej oraz prawidłowość jej
ustalania i wypłacania.
Art. 181.
Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi:
1)
w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 180;
2)
posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej
lokal mieszkalny albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, odpowiadający
co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej;
3)
którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;
4)
w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego
lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu, o którym mowa w pkt
2.
Art. 182.
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany do opróżnienia lokalu mieszkalnego, o którym mowa w
art. 178 ust. 6, jeżeli:
1)
podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część bez
zgody właściwego podmiotu;
2)
używa lokalu w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje
obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone do
wspólnego korzystania przez mieszkańców;
3)
wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym
korzystanie z innych lokali;
4)
jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu
przez okres co najmniej 3 pełnych okresów płatności, pomimo pisemnego zawiadomienia
o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego
terminu zapłaty zaległych i bieżących należności;
5)
otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 180 ust. 1;
6)
nie zwolnił w terminie wcześniej przydzielonego lokalu;
7)
zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu;
8)
przysługuje jemu lub jego małżonkowi tytuł prawny do innego lokalu, o którym mowa
w art. 178 ust. 6; w takim przypadku osobom tym przysługuje prawo wyboru jednego z
zajmowanych lokali;
9)
w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej on lub jego małżonek uzyskali
inny lokal mieszkalny lub dom o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej
przysługującym funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny normom zaludnienia;
10)
po zwolnieniu ze służby on lub pozostali po nim członkowie rodziny zajmują lokal położony
w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom
tym przydzielono lokal w tej samej lub pobliskiej miejscowości o powierzchni odpowiadającej
przysługującym normom zaludnienia;
11)
dokonał zamiany lokalu mieszkalnego;
12)
on lub członkowie jego rodziny albo inne osoby zajmują lokal bez tytułu prawnego;
13)
został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo
skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem
czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo
za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych
za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.
2.
Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych
w tym lokalu.
3.
W sprawach opróżnienia lokalu mieszkalnego lub kwatery tymczasowej przez:
1)
kobietę w ciąży,
2)
małoletniego,
3)
osobę posiadającą orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności,
4)
osobę obłożnie chorą, posiadającą dokument urzędowy lub zaświadczenie lekarskie stwierdzające
stan zdrowia, wystawione nie wcześniej niż miesiąc przed wykonaniem przymusowego opróżnienia,
5)
emeryta lub rencistę
- wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi nie wydaje się decyzji o opróżnieniu lokalu
mieszkalnego albo kwatery tymczasowej. W takim przypadku Komendant SOP kieruje do
sądu powszechnego pozew o opróżnienie lokalu, orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania
lokalu socjalnego, o wezwanie do udziału w postępowaniu gminy oraz zasądzenie odszkodowania.
Art. 183.
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany do opróżnienia kwatery tymczasowej, o której mowa w
art. 178 ust. 7, jeżeli:
1)
został zwolniony ze służby albo przeniesiony do służby w innej miejscowości;
2)
upłynął okres pełnienia przez niego służby w jednostce organizacyjnej, na której terenie
znajduje się kwatera tymczasowa;
3)
wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 182 ust. 1 pkt 1-4, 9 i 12.
2.
Decyzję o opróżnieniu kwatery tymczasowej wydaje się w stosunku do wszystkich osób
zamieszkałych w tej kwaterze.
Art. 184.
1.
Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim
miejscu pełnienia służby zajmuje lokal mieszkalny przydzielony decyzją administracyjną
lub posiada lokal mieszkalny, dom jedno - rodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy
uzyskany w związku z przyznaną pomocą finansową, może być przydzielony lokal mieszkalny
w nowym miejscu pełnienia służby, jeżeli zwolni wcześniej przydzielony lokal mieszkalny
lub zwróci przyznaną pomoc finansową.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb przydzielania lokalu mieszkalnego w przypadkach, o których mowa w ust. 1,
2)
sposób i tryb zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zwalniania zajmowanych lokali
mieszkalnych określonych w ust. 1, uwzględniając przesłanki uzasadniające przydział
lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości,
3)
sposób postępowania w przypadku, gdy funkcjonariusz ten skorzystał z pomocy finansowej
na uzyskanie lokalu mieszkalnego,
4)
rodzaje dokumentów potwierdzających zwolnienie przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego
dotychczas zajmowanego oraz zwrot udzielonej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu
mieszkalnego lub domu
- mając na względzie zapewnienie sprawnej procedury przyznawania i zwracania lokali
mieszkalnych oraz pomocy finansowej na uzyskanie lokalu, a także dokumentowania postępowania
w tych sprawach.
3.
Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim
miejscu pełnienia służby nie zwolnił przydzielonego lokalu mieszkalnego i nie zwrócił
przyznanej pomocy finansowej, można przydzielić tymczasową kwaterę na czas pełnienia
służby w tej miejscowości według przysługujących mu norm, bez uwzględnienia członków
rodziny. Koszty zakwaterowania pokrywa się ze środków SOP.
4.
Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje
tymczasową kwaterę. Koszt zakwaterowania pokrywa się ze środków SOP.
Art. 185.
1.
Organami właściwymi do wydawania decyzji w sprawie warunków przydziału, opróżnienia
lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych
dla funkcjonariuszy są:
1)
minister właściwy do spraw wewnętrznych dla Komendanta SOP;
2)
Komendant SOP dla funkcjonariuszy.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi,
w drodze rozporządzenia:
1)
warunki przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych oraz normy zaludnienia lokali
mieszkalnych, o których mowa w art. 178 ust. 6 i 7,
2)
warunki przydziału i opróżniania tymczasowych kwater, uwzględniając funkcjonariuszy
uprawnionych do otrzymania lokalu mieszkalnego lub tymczasowej kwatery,
3)
sposób i tryb postępowania w sprawie przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych
oraz kwater tymczasowych oraz wzory dokumentów stosowanych w tych postępowaniach
- mając na względzie zapewnienie odpowiednich warunków bytowych, właściwego gospodarowania
lokalami mieszkalnymi i kwaterami tymczasowymi oraz prawidłowego postępowania w tych
sprawach.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz
ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością
Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych i nadzorowanych
przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
2)
podstawy ustalania czynszu za najem tych lokali,
3)
sposób obliczania wysokości czynszu najmu za te lokale, uwzględniając warunki, na
jakich następuje najem lokalu
- mając na względzie zapewnienie prawidłowej gospodarki lokalami oraz podział odpowiedzialności
związanej z najmem lokali.
4.
Dodatkowe normy zaludnienia określone na podstawie ust. 2, związane z zajmowanym stanowiskiem
służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się również przy przydziałach funkcjonariuszom
innych lokali mieszkalnych niż wymienione w art. 178 ust. 6 i 7.
5.
W sprawach spornych wynikających ze stosunku najmu lokali, o których mowa w ust. 3,
rozstrzygają sądy powszechne.
6.
Sprawy przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater oraz sprawy,
o których mowa w art. 179 ust. 1 i art. 180 ust. 1 i 2, są załatwiane w formie decyzji
administracyjnej.
Art. 186.
1.
Funkcjonariusz zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego
na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,
Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,
Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby
Więziennej oraz ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego
według norm powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu
mieszkalnego.
2.
Prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje
funkcjonariuszowi, który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo
umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione
w związku z wykonywaniem czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych
za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.
Art. 187.
1.
Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby stałej przysługuje odprawa w wysokości trzymiesięcznego
uposażenia zasadniczego należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz
z dodatkami o charakterze stałym, w wysokości średniej tych dodatków z ostatnich 12
miesięcy.
2.
Wysokość odprawy ulega zwiększeniu o 20% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz
z dodatkami o charakterze stałym, w wysokości średniej tych dodatków z ostatnich 12
miesięcy, za każdy pełny rok wysługi ponad 10 lat nieprzerwanej służby - aż do wysokości
sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym,
w wysokości średniej tych dodatków z ostatnich 12 miesięcy. Okres służby przekraczający
6 miesięcy liczy się jako pełny rok.
3.
Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby przygotowawczej przysługuje odprawa w wysokości
jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, w
wysokości średniej tych dodatków z ostatnich 12 miesięcy, należnego na ostatnio zajmowanym
stanowisku służbowym.
4.
Odprawa nie przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby wskutek kary dyscyplinarnej
wydalenia ze służby albo zrzeczenia się obywatelstwa polskiego. Komendant SOP może
ze względu na szczególne okoliczności przyznać temu funkcjonariuszowi albo jego rodzinie
do 50% odprawy.
5.
Odprawa nie przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby wskutek skazania prawomocnym
wyrokiem sądu za przestępstwo.
6.
Odprawę funkcjonariuszowi wypłaca się w dniu zwolnienia ze służby.
Art. 188.
1.
Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, niezależnie od odprawy, przysługują następujące
należności pieniężne:
1)
uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, w wysokości średniej
tych dodatków z ostatnich 12 miesięcy, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym,
co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby;
2)
ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby
oraz za urlopy zaległe z wyjątkiem urlopu, o którym mowa w art. 158a ust. 1.
2.
Należności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz przypadający za rok, w którym następuje
zwolnienie ze służby, zryczałtowany ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt
2, nie przysługują funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby z przyczyn, o których mowa
w art. 107 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz w ust. 2 pkt 2.
3.
Uposażenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie przysługuje także funkcjonariuszowi,
który został zwolniony ze służby w okresie przygotowawczym.
4.
W przypadku zbiegu uprawnień do uposażenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, i zaopatrzenia
emerytalnego funkcjonariuszowi przysługuje, według jego wyboru, tylko jedna z tych
należności.
5.
Funkcjonariusz, który nie posiada uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego lub zamiast
tego zaopatrzenia wybrał uposażenie określone w ust. 1 pkt 1, może pobrać uposażenie
za cały należny okres jednorazowo z góry.
6.
Wysokość ekwiwalentu za 1 dzień urlopu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oblicza się,
mnożąc 1/21 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, w wysokości
średniej tych dodatków z ostatnich 12 miesięcy, należnego funkcjonariuszowi na ostatnio
zajmowanym stanowisku służbowym przez liczbę dni niewykorzystanego urlopu.
Art. 189.
1.
Osobie, która pokryła koszty pogrzebu funkcjonariusza, przysługuje zasiłek pogrzebowy:
1)
małżonkowi, dzieciom, wnukom, rodzeństwu lub rodzicom - w wysokości 4000 zł;
2)
innej osobie - w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych, nie większej jednak
niż określona w pkt 1.
2.
Osobie, która pokryła koszty pogrzebu małżonka, zstępnych, wstępnych i rodzeństwa
funkcjonariusza, przysługuje zasiłek pogrzebowy:
1)
funkcjonariuszowi - w wysokości 4000 zł;
2)
innej osobie - w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych, nie większej jednak
niż określona w pkt 1.
3.
Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła w związku ze służbą lub na skutek wypadku
pozostającego w związku ze służbą, koszty pogrzebu, bez nagrobka, pokrywa się ze środków
SOP.
4.
W razie pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków SOP osobom wymienionym
w ust. 1 pkt 1 przysługuje połowa zasiłku pogrzebowego.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania
prawa do zasiłków pogrzebowych, warunki pokrywania kosztów pogrzebu funkcjonariuszy
i członków rodziny funkcjonariusza oraz dokumenty wymagane przy wypłacie zasiłku pogrzebowego,
mając na względzie zapewnienie właściwego dokumentowania wypłaty tych zasiłków.
Art. 190.
1.
W razie śmierci funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie przysługują, niezależnie
od zasiłku pogrzebowego, odprawa pośmiertna w wysokości określonej zgodnie z przepisami
art. 187 ust. 1-3, liczonej na dzień zgonu, oraz należności, o których mowa w art.
188 ust. 1 pkt 2.
2.
Odprawa oraz należności, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi, który w dniu śmierci funkcjonariusza pozostawał z
nim we wspólności małżeńskiej, a w razie braku małżonka - dzieciom, wnukom, rodzeństwu
i rodzicom, jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki wymagane do uzyskania
renty rodzinnej określone przepisami ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu
emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji
Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura
Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa,
Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
3.
Komendant SOP przyznaje należności, o których mowa w ust. 1, w przypadku zaginięcia
funkcjonariusza. Zaginięcie funkcjonariusza oraz związek tego zaginięcia ze służbą
stwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych w drodze decyzji.
Art. 191.
1.
W przypadku funkcjonariusza, którego śmierć nastąpiła w związku ze służbą, każdemu
z dzieci będących na jego utrzymaniu, które w dniu jego śmierci spełniały warunki
do uzyskania renty rodzinnej, Komendant SOP przyznaje pomoc finansową na kształcenie
ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie SOP.
2.
Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, przysługuje uczniom i słuchaczom ponadpodstawowych
szkół publicznych i niepublicznych oraz publicznych i niepublicznych szkół artystycznych
realizujących kształcenie ogólne w zakresie szkoły ponadpodstawowej, a także słuchaczom
kolegiów pracowników służb społecznych, oraz studentom szkół wyższych do czasu ukończenia
kształcenia, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25. roku życia.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki i tryb przyznawania pomocy, o której mowa w ust. 1, uwzględniając tryb przyznawania
i wysokość pomocy w zależności od poziomu kształcenia i rodzaju szkoły.
Art. 192.
W okresie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych lub pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz
zachowuje prawo do pobieranego ostatnio uposażenia i innych należności pieniężnych,
z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość uposażenia
zasadniczego i innych należności pieniężnych.
Art. 193.
1.
Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego
oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w
art. 162 ust. 14.
2.
Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi:
1)
100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 162 ust. 14, za okres do:
a)
6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 1821a § 1 pkt 1 i art. 183 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy,
b)
8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa w art. 1821a § 1 pkt 2 i art. 183 § 4 pkt 2 Kodeksu pracy,
c)
3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;
2)
60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 162 ust. 14, za okres urlopu rodzicielskiego
przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.
3.
Miesięczne uposażenie funkcjonariusza, który we wniosku złożonym nie później niż 21
dni po porodzie wystąpi o udzielenie, bezpośrednio po urlopie macierzyńskim, urlopu
rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80% miesięcznego uposażenia, o którym mowa
w art. 192, za cały okres odpowiadający okresowi tych urlopów.
4.
W przypadku gdy wysokość uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek
dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie z ust. 1-3, jest niższa niż kwota
świadczenia rodzicielskiego, określonego w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych , kwotę uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek dochodowy
od osób fizycznych podwyższa się do wysokości świadczenia rodzicielskiego.
5.
Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we wniosku złożonym
nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego
z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu
dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej,
wystąpi o udzielenie mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,
urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.
6.
Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo 5 otrzymał
80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji z urlopu rodzicielskiego
w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa
w ust. 2 pkt 2, przysługuje jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym
mowa w ust. 3, do wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający
okresom tych urlopów.
Art. 194.
1.
W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje 80% uposażenia.
2.
Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć
służbowych z powodu:
1)
choroby funkcjonariusza, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn
określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa;
2)
oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby
krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;
3)
konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym lub małżonka
funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie,
do ukończenia przez nie 14. roku życia;
4)
konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny; za członków
rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka funkcjonariusza, ojczyma, macochę,
teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają
we wspólnym gospodarstwie domowym z funkcjonariuszem w okresie sprawowania nad nimi
opieki;
5)
konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka funkcjonariusza,
dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia
przez nie 8. roku życia, w przypadku:
a)
nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do
których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają
zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 , lub dziennego opiekuna, sprawujących opiekę nad dzieckiem,
b)
porodu lub choroby małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale
opiekujących się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi
lub rodzicowi sprawowanie opieki nad dzieckiem,
c)
pobytu małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale opiekujących
się dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego
działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.
3.
Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki,
o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie dłuższy niż 60 dni w
roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4 - przez okres nie
dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć
60 dni w roku kalendarzowym.
4.
Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny
wymagających opieki.
5.
Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony
od zajęć służbowych z powodu:
1)
wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,
2)
choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby,
3)
wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby,
4)
choroby przypadającej w czasie ciąży,
5)
poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców
komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i
narządów,
6)
oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi
lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,
7)
przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję
lekarską,
8)
stwierdzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu
oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przy czym stwierdzone zakażenie
lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia
stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby
- zachowuje on prawo do 100% uposażenia.
6.
Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy funkcjonariusz został zwolniony
od zajęć służbowych:
1)
w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem
przez funkcjonariusza czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez
uprawniony organ;
2)
na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych
warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie
prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli;
3)
na skutek podlegania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach
domowych, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób
zakaźnych u ludzi, jeżeli podleganie tej kwarantannie lub izolacji powstało w związku
z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego
lub stanu epidemii z powodu tej choroby.
6a.
Wykonywanie zadań służbowych, o których mowa w ust. 5 pkt 8 i ust. 6 pkt 3, stwierdza
pisemnie Komendant SOP lub upoważniona przez niego osoba.
7.
Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa w ust. 6 pkt 2, stwierdza,
w drodze decyzji, Komendant SOP.
8.
Od decyzji, o której mowa w ust. 7, funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie do wyższego
przełożonego.
Art. 195.
1.
Za wypadek w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby,
zwany dalej „wypadkiem”, uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną,
powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w drodze do miejsca pełnienia służby lub
w drodze powrotnej ze służby, jeżeli droga ta była najkrótsza i nie została przerwana.
Jednakże uważa się, że wypadek nastąpił w drodze do miejsca pełnienia służby lub w
drodze powrotnej ze służby, mimo że droga została przerwana, jeśli przerwa była życiowo
uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby, a także wówczas, gdy droga,
nie będąc drogą najkrótszą, była dla funkcjonariusza, ze względów organizacyjnych,
najdogodniejsza.
2.
Przez uraz należy rozumieć uraz, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących
w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą .
3.
Uznania albo odmowy uznania zdarzenia za wypadek, po ustaleniu okoliczności i przyczyn
zdarzenia, dokonuje Komendant SOP w stosunku do podległych funkcjonariuszy, a w przypadku
Komendanta SOP, minister właściwy do spraw wewnętrznych.
4.
Ustalenie okoliczności i przyczyn zdarzenia oraz uznanie albo odmowę uznania zdarzenia
za wypadek dokumentuje się w karcie wypadku.
5.
Odmowa uznania zdarzenia za wypadek wymaga szczegółowego uzasadnienia.
6.
W przypadku odmowy uznania zdarzenia za wypadek przysługuje odwołanie do sądu pracy
i ubezpieczeń społecznych na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego .
7.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób
ustalenia przyczyn i okoliczności zdarzenia, informowania o zaistnieniu zdarzenia,
wzory dokumentów oraz terminy ich sporządzania, mając na względzie potrzebę zapewnienia
jednolitości postępowania.
Art. 196.
Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione
zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach
pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy,
z tym że:
1)
przyczynę niezdolności do służby wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim
przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności
do służby wskutek poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów - zaświadczenie
wystawione przez lekarza na zwykłym druku zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa;
2)
w przypadku, o którym mowa w art. 194 ust. 2 pkt 2 - zaświadczenie jednostki organizacyjnej
publicznej służby krwi;
3)
przyczynę niezdolności, o której mowa w art. 194 ust. 2 pkt 5 lit. a - oświadczenie
funkcjonariusza;
4)
w przypadkach, o których mowa w art. 194 ust. 2 pkt 5 lit. b i c - zaświadczenie lekarskie
wystawione przez lekarza na zwykłym druku;
5)
w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z
ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów
o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
Art. 197.
1.
Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się z wykorzystaniem profilu informacyjnego,
o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie. Komendant SOP wykorzystuje lub tworzy profil
informacyjny płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa.
2.
Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, albo zaświadczenie
wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 194
ust. 2 pkt 5 lit. b i c oraz w art. 196 pkt 1, funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć
przełożonemu w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.
3.
Zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi albo decyzję, o której
mowa w art. 196 pkt 5, funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć właściwemu przełożonemu
w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.
4.
Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 194 ust. 2 pkt 5 lit.
a, funkcjonariusz jest obowiązany złożyć przełożonemu w terminie 7 dni od dnia ich
zaistnienia.
5.
W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 2-4, nieobecność w służbie
w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną,
chyba że niedostarczenie zaświadczenia, oświadczenia albo decyzji nastąpiło z przyczyn
niezależnych od funkcjonariusza.
Art. 198.
1.
Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość
wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich
oraz oświadczenie funkcjonariusza, o którym mowa w art. 196 pkt 3, może podlegać kontroli.
2.
Kontrolę przeprowadzają:
1)
komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie
prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości
wykorzystania zwolnienia lekarskiego;
2)
przełożony funkcjonariusza lub osoba upoważniona przez Komendanta SOP - w zakresie
prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych
zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa
w art. 196 pkt 3.
3.
Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia
lekarskiego, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.
4.
Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym
mowa w art. 196 pkt 3, zostało złożone niezgodnie z prawdą, funkcjonariusz traci prawo
do uposażenia za cały okres zwolnienia.
5.
Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności do służby
wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, funkcjonariusz traci prawo
do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.
6.
Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało sfałszowane,
funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.
7.
Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy
funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej
opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego
w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności, czy nie wykonuje pracy zarobkowej.
8.
Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 196 pkt 3, polega na ustaleniu,
czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub
szkoły, do których uczęszcza dziecko funkcjonariusza, lub na ustaleniu, czy niania
lub dzienny opiekun dziecka przebywali na zwolnieniu lekarskim.
9.
Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia funkcjonariusza,
o którym mowa w art. 196 pkt 3, przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego
funkcjonariusza.
10.
W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę zarobkową
albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób, niezgodny z jego celem, osoba
kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie
zwolnienia lekarskiego.
11.
W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym
mowa w art. 196 pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca sporządza protokół.
12.
Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi w celu wniesienia do niego ewentualnych
uwag. Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym podpisem.
13.
Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia
za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku
zawiadomienia przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu
zwolnienia lekarskiego.
14.
Od decyzji, o której mowa w ust. 13, funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie do wyższego
przełożonego.
15.
Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie:
1)
nie zostało sfałszowane;
2)
zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń
lekarskich.
16.
Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 15 pkt 1, zachodzi podejrzenie, że
zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje do terenowej jednostki
organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wyjaśnienie sprawy.
17.
W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane niezgodnie z przepisami
w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, przełożony występuje o
wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 199.
1.
Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 194, stanowi uposażenie zasadnicze wraz
z dodatkami o charakterze stałym przysługujące funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym
stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ
na prawo do uposażenia i innych należności lub ich wysokość.
2.
Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim przyjmuje
się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi 1/30
uposażenia, o którym mowa w art. 194.
3.
W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za okres, w którym przebywał
na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej
wypłacie.
4.
Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim miesiącu pełnienia
służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności przysługujących mu z
tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca odpowiednią część uposażenia
w dniu ustania stosunku służbowego.
5.
Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy w okresie
przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody za wykonywanie
zadań służbowych w zastępstwie funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach lekarskich.
6.
Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 5, odbywa się po zakończeniu okresu
rozliczeniowego trwającego nie krócej niż miesiąc kalendarzowy i nie dłużej niż 3
miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się od wielkości
środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy.
Art. 200.
Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym
za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy
wymiaru należności, o których mowa w art. 172 ust. 1 pkt 1-4 i 6 i ust. 2 oraz art.
173.
Art. 201.
1.
Komendant SOP sporządza roczne zestawienie zbiorcze przyczyn przebywania funkcjonariuszy
na zwolnieniach lekarskich, które przekazuje ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
w terminie do końca marca następnego roku.
2.
W zestawieniu, o którym mowa w ust. 1, wskazuje się łączny okres przebywania funkcjonariuszy
na zwolnieniach lekarskich z uwzględnieniem podziału na przyczyny wskazane w art.
194 ust. 2, 5 i 6 oraz średni okres przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim,
w tym średnią roczną liczbę godzin niewykonywania obowiązków przez funkcjonariusza.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zestawienia,
o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę zapewnienia przejrzystości informacji
zawartych w zestawieniu.
Art. 202.
1.
Funkcjonariuszowi, który został zawieszony w czynnościach służbowych w związku z wszczętym
postępowaniem dyscyplinarnym, postępowaniem przed organem właściwego samorządu zawodowego
albo postępowaniem karnym, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę
połowy uposażenia według stanowiska służbowego oraz wypłatę dodatków o charakterze
stałym.
2.
Funkcjonariuszowi, który został tymczasowo aresztowany w związku z wszczętym postępowaniem
karnym, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę połowy uposażenia zasadniczego
oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym.
3.
W przypadku uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania
funkcjonariuszowi wypłaca się zawieszoną część uposażenia, chociażby nawet został
już zwolniony ze służby, jeżeli:
1)
postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone, a funkcjonariuszowi nie została wymierzona
kara dyscyplinarna wydalenia ze służby lub nie został obniżony stopień;
2)
postępowanie przed organem właściwego samorządu zawodowego zostało zakończone, a funkcjonariuszowi
nie została wymierzona kara zawieszenia lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu lub
specjalności zawodowej;
3)
postępowanie karne zostało umorzone albo funkcjonariusz został uniewinniony prawomocnym
wyrokiem sądu.
Art. 203.
1.
Funkcjonariuszowi, który samowolnie nie podejmuje służby, opuścił swoje miejsce służbowe
lub poza nim pozostaje, zawiesza się wypłatę uposażenia. W razie uznania nieobecności
za usprawiedliwioną wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone uposażenie.
2.
Za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności funkcjonariusz traci prawo do 1/30
części uposażenia miesięcznego. Odpowiednią kwotę potrąca się przy najbliższej wypłacie
uposażenia.
3.
Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie stwierdzenia zawinionej przez funkcjonariusza
niemożności pełnienia obowiązków służbowych.
Art. 204.
1.
Z uposażenia funkcjonariusza dokonuje się potrąceń na podstawie:
1)
tytułów egzekucyjnych sądowych i administracyjnych;
2)
dobrowolnych obciążeń uposażenia z tytułu:
a)
zobowiązań do zapłaty odszkodowania,
b)
zobowiązań wobec kas oszczędnościowo-pożyczkowych,
c)
odrębnych przepisów.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się również do potrąceń z uposażenia i innych należności pieniężnych
przysługujących funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby.
Art. 205.
1.
Potrąceń na podstawie dobrowolnych obciążeń uposażenia, o których mowa w art. 204
ust. 1 pkt 2, dokonuje się w wysokości ustalonej przez funkcjonariusza w jego zobowiązaniu
lub w przepisach szczególnych, niezależnie od potrąceń dokonywanych na podstawie tytułów
egzekucyjnych sądowych i administracyjnych.
2.
Kwota uposażenia równa kwocie minimalnego wynagrodzenia pracowników za pełny miesięczny
wymiar czasu pracy ustalonego przez ministra właściwego do spraw pracy na podstawie
przepisów Kodeksu pracy jest wolna od potrąceń, z wyjątkiem potrąceń z tytułu świadczeń alimentacyjnych.
Art. 206.
1.
Z odprawy przysługującej funkcjonariuszowi mogą być dokonywane potrącenia na zaspokojenie:
1)
zaległych świadczeń alimentacyjnych - na podstawie tytułów egzekucyjnych sądowych;
2)
roszczeń z tytułu szkody - na podstawie tytułów egzekucyjnych sądowych albo dobrowolnych
zobowiązań do zapłaty odszkodowania;
3)
zobowiązań funkcjonariuszy wobec kas oszczędnościowo-pożyczkowych - na podstawie dobrowolnego
obciążenia uposażenia przez funkcjonariusza.
2.
Przy zbiegu należności potrąceń dokonuje się w kolejności określonej w ust. 1. Potrącenia
nie mogą przekraczać łącznie połowy należnej odprawy.
Art. 207.
1.
Przepisów art. 204-206 nie stosuje się przy potrącaniu z przysługujących funkcjonariuszowi
uposażenia lub odprawy:
1)
zaliczek pobranych do rozliczenia;
2)
należności z tytułu opłat za świadczenia w naturze.
2.
Należności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, potrąca się z uposażenia i odprawy w pełnej
wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.
Rozdział 9
Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy
Art. 208.
1.
Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za popełnienie przewinienia
dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu
zasad etyki zawodowej funkcjonariusza SOP.
2.
Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa
lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności
dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej.
3.
W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne, wypełniającego jednocześnie
znamiona wykroczenia, w przypadku mniejszej wagi lub ukarania grzywną, przełożony
dyscyplinarny może nie wszczynać postępowania dyscyplinarnego, a wszczęte umorzyć.
Art. 209.
1.
Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn funkcjonariusza polegający na zawinionym
przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków służbowych wynikających z przepisów
prawa lub poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.
2.
Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:
1)
odmowa wykonania albo niewykonanie polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego
na podstawie ustawy do wydawania poleceń funkcjonariuszom, z wyłączeniem poleceń,
o których mowa w art. 130 ust. 2;
1a)
niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza wynikających ze złożonego ślubowania, a
także z przepisów prawa;
2)
zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;
3)
niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień;
4)
wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało to
lub mogło spowodować szkodę w służbie, funkcjonariuszowi lub innej osobie;
4a)
nadużycie zajmowanego stanowiska dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej;
5)
postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej
w podległej komórce organizacyjnej SOP;
5a)
porzucenie służby;
5b)
samowolne oddalenie się z rejonu zakwaterowania lub nieusprawiedliwione opuszczenie
miejsca pełnienia służby lub niestawienie się w tym miejscu;
6)
stawienie się do służby w stanie nietrzeźwości albo po użyciu alkoholu albo po użyciu
podobnie działającego środka, pełnienie jej w takim stanie oraz spożywanie alkoholu
lub używanie podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na
terenach zajmowanych przez SOP;
6a)
umyślne naruszenie dóbr osobistych innego funkcjonariusza;
7)
utrata służbowej broni palnej, amunicji, legitymacji służbowej lub identyfikatora
służbowego;
8)
utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby
nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku
publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;
9)
utrata materiału zawierającego informacje niejawne;
10)
ujawnianie informacji pozostającej w związku z wykonywaniem czynności służbowych,
jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę w służbie;
11)
(uchylony)
12)
(uchylony)
13)
nieusprawiedliwiona nieobecność w służbie.
3.
W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony
dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia
dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą.
3a.
Rozmowę dyscyplinującą można przeprowadzić w terminie do 30 dni od dnia powzięcia
przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego.
Rozmowa ta polega na wytknięciu funkcjonariuszowi niewłaściwego postępowania oraz
uprzedzeniu go o możliwości zastosowania innych środków dyscyplinujących, a także
wszczęcia postępowania i wymierzenia kary dyscyplinarnej w przypadku ponownego popełnienia
czynu, za który funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną.
3b.
Jeżeli funkcjonariusz nie zgadza się z wytkniętym mu niewłaściwym postępowaniem podczas
rozmowy dyscyplinującej w terminie 5 dni od dnia zapoznania się z notatką z tej rozmowy
może wnieść do przełożonego dyscyplinarnego pisemny sprzeciw, zwany dalej „sprzeciwem”.
O prawie do wniesienia sprzeciwu funkcjonariusza poucza się podczas rozmowy dyscyplinującej,
a treść pouczenia zawiera się w notatce z tej rozmowy.
3c.
Wniesienie sprzeciwu obliguje przełożonego dyscyplinarnego do wszczęcia postępowania
dyscyplinarnego, z wyjątkiem przypadku gdy nastąpił upływ terminów określonych w art.
213.
3d.
Brak wniesienia sprzeciwu powoduje włączenie notatki z przeprowadzonej rozmowy dyscyplinującej
do akt osobowych funkcjonariusza, z którym była przeprowadzona ta rozmowa. W przypadku
wniesienia sprzeciwu notatkę z przeprowadzonej rozmowy dyscyplinującej włącza się
do akt postępowania dyscyplinarnego.
3e.
W przypadku wniesienia sprzeciwu i braku możliwości wszczęcia postępowania dyscyplinarnego
w związku z upływem terminów określonych w art. 213 notatka z przeprowadzonej rozmowy
dyscyplinującej podlega zniszczeniu.
3f.
W przypadku wniesienia sprzeciwu po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3b, przełożony
dyscyplinarny wydaje postanowienie o odmowie przyjęcia sprzeciwu. Na postanowienie
przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Zażalenie
wnosi się za pośrednictwem przełożonego dyscyplinarnego do Komendanta SOP. Jeżeli
postanowienie wydał minister właściwy do spraw wewnętrznych albo Komendant SOP, przysługuje
wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis art. 235 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
4.
Notatkę, o której mowa w ust. 3, włącza się do akt osobowych na 5 miesięcy.
Art. 210.
Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy funkcjonariusz:
1)
ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego
popełnienia, na to się godzi;
2)
nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności
wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i
powinien przewidzieć.
Art. 211.
1.
Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie, jeżeli popełnia przewinienie dyscyplinarne
sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, a także w przypadku gdy kieruje popełnieniem
przez innego funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego albo poleca jego popełnienie.
2.
Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie także wówczas, gdy chcąc, aby inny funkcjonariusz
popełnił przewinienie dyscyplinarne, nakłania go do tego.
3.
Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie w przypadku, gdy chcąc, aby inny funkcjonariusz
popełnił przewinienie dyscyplinarne, lub godząc się na to, swoim zachowaniem ułatwia
jego popełnienie.
4.
Każdy z funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1-3, odpowiada w granicach swojej winy,
niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób.
5.
Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego
za granicą.
6.
Dwa lub więcej zachowań podjętych w krótkich odstępach czasu w celu wykonania tego
samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności uważa się za jedno przewinienie
dyscyplinarne.
Art. 212.
1.
Komendant SOP posiada władzę dyscyplinarną wobec wszystkich funkcjonariuszy.
2.
Przełożonym dyscyplinarnym, posiadającym władzę dyscyplinarną wobec funkcjonariusza,
jest kierownik komórki organizacyjnej SOP w stosunku do funkcjonariuszy pełniących
służbę w tej komórce, zastępca Komendanta SOP w stosunku do nadzorowanych kierowników
komórek organizacyjnych i bezpośrednio podległych funkcjonariuszy, a także Komendant
SOP w stosunku do swoich zastępców i bezpośrednio podległych funkcjonariuszy.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych posiada władzę dyscyplinarną wobec Komendanta
SOP.
4.
Funkcjonariusz, któremu powierzono pełnienie obowiązków na danym stanowisku służbowym,
posiada władzę dyscyplinarną przysługującą funkcjonariuszowi powołanemu na to stanowisko.
5.
Funkcjonariusz, który w zastępstwie wykonuje obowiązki na danym stanowisku służbowym,
posiada władzę dyscyplinarną przysługującą osobie zastępowanej.
6.
Funkcjonariusz przebywający na urlopach związanych z rodzicielstwem, urlopie bezpłatnym
lub oddelegowany do wykonywania zadań poza SOP podlega władzy dyscyplinarnej przełożonego
dyscyplinarnego, któremu podlegał przed udzieleniem mu urlopu lub oddelegowaniem.
7.
Przełożonym dyscyplinarnym funkcjonariusza oddelegowanego do pełnienia służby w Biurze
Nadzoru Wewnętrznego jest Inspektor Nadzoru Wewnętrznego, z wyłączeniem orzekania
kar dyscyplinarnych określonych w art. 215 pkt 3-7, które wymierza przełożony, o którym
mowa w ust. 1 lub 2. Przepisy art. 232 ust. 2, art. 235 ust. 4, art. 242 ust. 9 oraz
art. 243 ust. 5 stosuje się odpowiednio.
Art. 213.
1.
Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania
przez przełożonego dyscyplinarnego udokumentowanej informacji uzasadniającej podejrzenie
popełnienia przez funkcjonariusza czynu, za który ponosi on odpowiedzialność dyscyplinarną.
1a.
Jeżeli funkcjonariusz z powodu nieobecności w służbie nie ma możliwości złożenia wyjaśnień,
bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu
do dnia stawienia się funkcjonariusza do służby.
2.
Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 2 lat od dnia
popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1.
3.
W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, przedawnienie
karalności dyscyplinarnej następuje dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności
przestępstwa.
Art. 214.
O popełnieniu przez funkcjonariusza wykroczenia, w tym także o odmowie przyjęcia mandatu
karnego lub nieuiszczeniu w terminie grzywny nałożonej w drodze mandatu zaocznego,
właściwy organ zawiadamia Komendanta SOP.
Art. 215.
Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane następujące kary dyscyplinarne:
1)
upomnienie;
2)
nagana;
3)
ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;
4)
wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;
5)
obniżenie stopnia;
5a)
ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;
6)
(uchylony)
7)
wydalenie ze służby.
Art. 216.
Kara upomnienia polega na zwróceniu uwagi na niewłaściwe postępowanie.
Art. 217.
Kara nagany polega na wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania.
Art. 218.
Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku polega
na wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzeniu go, że jeżeli ponownie
popełni przewinienie dyscyplinarne, zostanie wyznaczony na niższe stanowisko służbowe
w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną.
Art. 219.
1.
Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe polega na odwołaniu z dotychczas zajmowanego
stanowiska służbowego i wyznaczeniu na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego.
2.
Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe funkcjonariusza nie
można wyznaczyć na wyższe stanowisko służbowe.
Art. 220.
1.
Kara obniżenia stopnia oznacza obniżenie posiadanego stopnia służbowego.
2.
Karę obniżenia stopnia można wymierzyć tylko obok kary wyznaczenia na niższe stanowisko
służbowe, kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby albo kary wydalenia
ze służby.
Art. 220a.
Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby polega na wytknięciu ukaranemu
niewłaściwego postępowania i uprzedzeniu go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie
dyscyplinarne, zostanie wydalony ze służby.
Art. 221.
(uchylony)
Art. 222.
Kara wydalenia ze służby polega na zwolnieniu ze służby w SOP.
Art. 223.
1.
Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną.
2.
Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną,
odpowiednio surowszą.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się z zastrzeżeniem art. 220 ust. 2.
Art. 224.
1.
Karę dyscyplinarną wymierza się w sposób współmierny do przewinienia dyscyplinarnego
popełnionego przez obwinionego oraz stopnia zawinienia.
1a.
Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się rodzaj i wagę czynu, skutki i
okoliczności jego popełnienia, pobudki działania obwinionego, następstwa negatywne
dla służby, dotychczasowe wyniki w służbie, opinię służbową, okres pozostawania w
służbie oraz zachowanie się obwinionego przed popełnieniem i po popełnieniu zarzucanego
mu czynu, a także inne okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające, istotne
w sprawie.
2.
Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia
dyscyplinarnego:
1)
działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie nietrzeźwości
albo po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka;
2)
popełnienie przewinienia dyscyplinarnego w czasie odbywania uprzednio wymierzonej
kary dyscyplinarnej, jak również w czasie próby określonej w orzeczeniu o warunkowym
zawieszeniu wykonania kary lub warunkowym umorzeniu postępowania karnego;
3)
poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji
zadań SOP lub naruszenie dobrego imienia SOP;
4)
działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.
3.
Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia
dyscyplinarnego:
1)
nieumyślność jego popełnienia;
2)
podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie jego skutków;
3)
brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;
4)
dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia
dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.
4.
Przy wymierzeniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności, o których mowa w
ust. 1-3, wyłącznie w stosunku do funkcjonariusza, którego one dotyczą.
Art. 224a.
1.
Podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia
faktyczne.
2.
Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na
podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem
zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
3.
Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny rozstrzygają samodzielnie zagadnienia
faktyczne i prawne oraz nie są związani rozstrzygnięciem sądu lub innego organu. Prawomocne
rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny są jednak wiążące.
Art. 225.
1.
Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez
funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego:
1)
wszczyna postępowanie dyscyplinarne:
a)
z własnej inicjatywy,
b)
na wniosek bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza,
c)
na żądanie sądu lub prokuratora,
d)
wskutek wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 209 ust. 3b;
2)
może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego, innego zainteresowanego
organu lub instytucji.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2, przełożony dyscyplinarny
lub Komendant SOP zawiadamiają odpowiednio sąd lub prokuratora oraz organ lub instytucję
albo pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i wyniku tego postępowania.
Materiały przekazane przez sąd, prokuratora, organ, instytucję albo pokrzywdzonego
włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.
2a.
Pokrzywdzonym jest osoba, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone zachowaniem
funkcjonariusza stanowiącym przewinienie dyscyplinarne.
3.
Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji
prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony
dyscyplinarny pisemnie zleca rzecznikowi dyscyplinarnemu przeprowadzenie czynności
wyjaśniających, opatrując to polecenie datą otrzymania informacji uzasadniających
przeprowadzenie czynności. Czynności te kończy się w terminie 30 dni od dnia wydania
postanowienia, o którym mowa w ust. 3a. W szczególnych przypadkach ze względu na charakter
sprawy czynności wyjaśniające za zgodą przełożonego dyscyplinarnego mogą być kontynuowane
w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w
ust. 3a.
3a.
Rozpoczęcie czynności wyjaśniających następuje w drodze postanowienia.
3b.
Postanowienie, o którym mowa w ust. 3a, zawiera:
1)
stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe przełożonego dyscyplinarnego;
2)
datę wydania;
3)
podstawę prawną;
4)
datę otrzymania przez przełożonego dyscyplinarnego informacji uzasadniających przeprowadzenie
czynności wyjaśniających;
5)
określenie okoliczności stanowiących przedmiot czynności wyjaśniających;
6)
wskazanie rzecznika dyscyplinarnego do prowadzenia czynności wyjaśniających;
7)
podpis przełożonego dyscyplinarnego i urzędową pieczęć SOP albo urzędową pieczęć ministra
właściwego do spraw wewnętrznych.
3c.
Jeżeli w toku czynności wyjaśniających zostały ujawnione inne okoliczności wskazujące
na możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny za zgodą
przełożonego dyscyplinarnego może poszerzyć zakres okoliczności stanowiących przedmiot
czynności wyjaśniających, o których mowa w ust. 3b pkt 5.
3d.
W toku czynności wyjaśniających nie przeprowadza się dowodu z opinii biegłego ani
czynności wymagających spisania protokołu.
3e.
Z przeprowadzonych czynności wyjaśniających rzecznik dyscyplinarny sporządza sprawozdanie,
w którym w szczególności przedstawia wnioski dotyczące wszczęcia postępowania dyscyplinarnego,
odstąpienia od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego albo odstąpienia od wszczęcia
postępowania dyscyplinarnego i przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej ze sprawcą
przewinienia dyscyplinarnego.
3f.
W przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego materiały zebrane podczas przeprowadzania
czynności wyjaśniających stają się materiałami postępowania dyscyplinarnego.
4.
Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu
postępowania dyscyplinarnego. Funkcjonariusza, wobec którego wydano postanowienie
o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, uważa się za obwinionego.
4a.
Celem postępowania dyscyplinarnego jest w szczególności:
1)
ustalenie, czy czyn zarzucany obwinionemu został popełniony i czy obwiniony jest jego
sprawcą;
2)
wyjaśnienie przyczyn i okoliczności popełnienia czynu, o którym mowa w pkt 1;
3)
zebranie i utrwalenie dowodów w sprawie.
4b.
Przełożony dyscyplinarny i wyższy przełożony dyscyplinarny badają swoją właściwość
przed podjęciem czynności w sprawach dyscyplinarnych, a w przypadku stwierdzenia braku
właściwości przekazują sprawę odpowiednio uprawnionemu przełożonemu dyscyplinarnemu
albo wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu.
4c.
Rzecznik dyscyplinarny przekazuje niezwłocznie przełożonemu dyscyplinarnemu dokumenty
w sprawach dyscyplinarnych zastrzeżonych do jego właściwości.
5.
Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera:
1)
oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;
2)
datę wydania postanowienia;
3)
imię i nazwisko, stopień oraz stanowisko służbowe obwinionego;
4)
opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją
prawną;
5)
uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego;
6)
wskazanie rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie;
7)
podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stopnia przełożonego dyscyplinarnego;
8)
pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku postępowania dyscyplinarnego;
9)
datę otrzymania przez przełożonego dyscyplinarnego informacji uzasadniającej podejrzenie
popełnienia przez funkcjonariusza zarzucanego mu czynu.
6.
W przypadku uchylenia w postępowaniu odwoławczym orzeczenia, o którym mowa w art.
226a ust. 1, i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia za dzień wszczęcia postępowania
dyscyplinarnego przyjmuje się dzień wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 226a
ust. 1.
Art. 226.
1.
Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, jeżeli:
1)
czynności wyjaśniające nie potwierdziły popełnienia przewinienia dyscyplinarnego;
2)
upłynęły terminy określone w art. 213 ust. 2 i 3;
3)
postępowanie dyscyplinarne w sprawie tego samego czynu i tego samego funkcjonariusza
zostało prawomocnie zakończone lub, wcześniej wszczęte, toczy się.
2.
Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz orzeczenie o umorzeniu
postępowania dyscyplinarnego doręcza się pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek
o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania
dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może
wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie do Komendanta SOP w terminie 7 dni od dnia
ich doręczenia.
Art. 226a.
1.
Przełożony dyscyplinarny może wydać orzeczenie bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego,
jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina funkcjonariusza nie budzą wątpliwości
oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, orzeczenie wydaje się po wysłuchaniu funkcjonariusza
i złożeniu przez niego wyjaśnienia na piśmie oraz wyrażeniu pisemnej zgody na poddanie
się karze dyscyplinarnej bez prowadzenia postępowania dyscyplinarnego.
3.
Po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia pierwszego przesłuchania
w charakterze obwinionego obwiniony może złożyć wniosek o dobrowolne poddanie się
karze dyscyplinarnej.
4.
Przełożony dyscyplinarny może uwzględnić wniosek o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej,
jeżeli okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wina obwinionego nie
budzą wątpliwości, a charakter popełnionego przewinienia uzasadnia wymierzenie kary
dyscyplinarnej, o której mowa w art. 215 pkt 1 lub 2. Czynności, o których mowa w
art. 233 ust. 1-6, nie przeprowadza się.
5.
W przypadku uwzględnienia wniosku o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej przełożony
dyscyplinarny wydaje orzeczenie o ukaraniu.
6.
Od orzeczenia o ukaraniu obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia
doręczenia orzeczenia. Odwołanie składa się do przełożonego dyscyplinarnego, który
wydał orzeczenie.
7.
Przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli
zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne.
Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
8.
W przypadku złożenia odwołania przez obwinionego przełożony dyscyplinarny uchyla orzeczenie
o ukaraniu, kontynuuje postępowanie dyscyplinarne i wydaje orzeczenie, o którym mowa
w art. 234 ust. 1, od którego przysługuje odwołanie w trybie art. 235.
9.
Cofnięcie odwołania, o którym mowa w ust. 6, jest niedopuszczalne.
Art. 227.
1.
Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające, o których mowa w art. 225
ust. 3, prowadzi rzecznik dyscyplinarny.
2.
Komendant SOP wyznacza rzeczników dyscyplinarnych na okres 4 lat spośród funkcjonariuszy
w służbie stałej, mających odpowiednie kwalifikacje zawodowe i dających rękojmię należytego
prowadzenia czynności wyjaśniających i postępowań dyscyplinarnych.
2a.
Przełożony dyscyplinarny do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego oraz czynności
wyjaśniających, o których mowa w art. 225 ust. 3, wyznacza rzecznika dyscyplinarnego
w stopniu co najmniej:
1)
młodszego chorążego SOP - jeżeli postępowanie ma dotyczyć funkcjonariusza posiadającego
stopień w korpusie szeregowych, podoficerów lub chorążych;
2)
podporucznika SOP - jeżeli postępowanie ma dotyczyć funkcjonariusza posiadającego
stopień podporucznika, porucznika lub kapitana SOP;
3)
majora SOP - jeżeli postępowanie ma dotyczyć funkcjonariusza posiadającego stopień
majora SOP lub wyższy.
3.
Rzecznika dyscyplinarnego odwołuje się w przypadkach:
1)
zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go ze służby w SOP;
2)
prawomocnego zawieszenia go w czynnościach służbowych;
3)
prawomocnego ukarania go karą dyscyplinarną;
4)
delegowania go do wykonywania zadań poza SOP.
3a.
Komendant SOP może odwołać rzecznika dyscyplinarnego na jego uzasadniony wniosek.
4.
Rzecznik dyscyplinarny, za zgodą Komendanta SOP, może skorzystać z pomocy innego rzecznika
dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu czynności dowodowych.
5.
Rzecznik dyscyplinarny lub przełożony dyscyplinarny podlega wyłączeniu od udziału
w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli:
1)
sprawa dotyczy go bezpośrednio;
2)
jest małżonkiem obwinionego, jego obrońcy lub pokrzywdzonego albo pozostaje we wspólnym
pożyciu z jedną z tych osób;
2a)
jest krewnym lub powinowatym obwinionego lub pokrzywdzonego w linii prostej, a w linii
bocznej do stopnia pokrewieństwa między dziećmi rodzeństwa osób wymienionych w pkt
2, albo jest związany z jedną z tych osób węzłem przysposobienia, opieki lub kurateli;
3)
był świadkiem zdarzenia lub w tej sprawie był przesłuchany w charakterze świadka;
4)
między nim a obwinionym lub pokrzywdzonym zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać
wątpliwości co do bezstronności prowadzącego postępowanie;
5)
jest podwładnym obwinionego, jego obrońcy lub pokrzywdzonego.
6.
Rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału
w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn.
6a.
Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny badają z urzędu, czy nie zachodzą
okoliczności uzasadniające ich wyłączenie z udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.
7.
O okolicznościach uzasadniających wyłączenie z udziału w postępowaniu dyscyplinarnym:
1)
rzecznik dyscyplinarny zawiadamia niezwłocznie przełożonego dyscyplinarnego;
2)
przełożony dyscyplinarny zawiadamia niezwłocznie Komendanta SOP.
8.
Wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego od udziału w
postępowaniu dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek obwinionego lub jego
obrońcy, jeżeli został ustanowiony.
9.
Odpowiednio Komendant SOP lub przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu
lub odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego lub rzecznika dyscyplinarnego
z udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.
Art. 228.
1.
W przypadku wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym
na podstawie art. 227 ust. 5 i 6 postępowanie dyscyplinarne przejmuje Komendant SOP.
2.
W przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 227 ust. 5 i 6, wobec
Komendanta SOP postępowanie dyscyplinarne przejmuje jeden z jego zastępców.
3.
W przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym
na podstawie art. 227 ust. 5 i 6 postępowanie dyscyplinarne przejmuje do prowadzenia
inny wyznaczony rzecznik dyscyplinarny.
4.
Do czasu wydania przez przełożonego dyscyplinarnego postanowienia o wyłączeniu rzecznik
dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące zwłoki.
Art. 229.
1.
Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do
wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje obwinionego, świadków i pokrzywdzonego,
dokonuje oględzin, konfrontacji, okazania oraz dokonuje odtworzenia przebiegu stanowiących
przedmiot rozpoznania zdarzeń lub ich fragmentów. Z czynności tych sporządza protokoły.
Rzecznik dyscyplinarny zleca lub występuje do przełożonego dyscyplinarnego o zlecenie
przeprowadzenia odpowiednich badań, ekspertyz i tłumaczeń oraz zasięga niezbędnych
opinii.
2.
Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli przepis
szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny uzna
to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć się do sporządzenia notatki
urzędowej.
3.
Protokół zawiera:
1)
oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca, osób w niej uczestniczących lub przy niej
obecnych oraz charakteru ich uczestnictwa;
2)
opis przebiegu czynności;
3)
w miarę potrzeby:
a)
stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,
b)
oświadczenia i wnioski uczestników czynności,
c)
pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach.
4.
Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności
przez rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego zapisuje się w protokole
z możliwą dokładnością, a osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać zapisania
w protokole z pełną dokładnością wszystkiego, co dotyczy ich praw i interesów.
5.
Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół, a także osoby
przy niej obecne po zapoznaniu się z treścią protokołu podpisują każdą jego stronę.
Odmowę zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę złożenia podpisu lub brak
podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole.
6.
Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli ich wydanie
nie jest zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego.
7.
Postanowienie wydane w toku postępowania, z wyjątkiem postanowienia o wszczęciu postępowania
dyscyplinarnego, powinno zawierać:
1)
oznaczenie wydającego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego;
2)
datę wydania postanowienia;
3)
podstawę prawną wydania postanowienia;
4)
imię i nazwisko, stopień oraz stanowisko służbowe obwinionego;
5)
rozstrzygnięcie;
6)
uzasadnienie faktyczne i prawne;
7)
pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje prawo złożenia zażalenia;
8)
podpis z podaniem imienia i nazwiska wydającego postanowienie.
7a.
Rzecznik dyscyplinarny, który wydał postanowienie, w przypadku wniesienia zażalenia
na to postanowienie, niezwłocznie przekazuje je przełożonemu dyscyplinarnemu wraz
z aktami postępowania oraz ze swoim stanowiskiem, nie później jednak niż w terminie
3 dni od dnia, w którym otrzymał zażalenie.
8.
Jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był przedmiotem
innego postępowania, w tym postępowania przygotowawczego, przełożony dyscyplinarny
lub rzecznik dyscyplinarny mogą zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie akt
tego postępowania w całości lub w części. Za zgodą tego organu potrzebne odpisy lub
wyciągi z udostępnionych akt włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.
8a.
Rzecznik dyscyplinarny w razie ustalenia na podstawie zebranego materiału dowodowego,
że obwinionemu należy zarzucić czyn, który nie był objęty uprzednio wydanym postanowieniem,
lub że zachodzi potrzeba istotnej zmiany opisu czynu lub jego kwalifikacji prawnej,
występuje do przełożonego dyscyplinarnego z wnioskiem o zmianę lub uzupełnienie zarzutów.
9.
Jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie
o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów.
Art. 230.
1.
W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do:
1)
składania wyjaśnień;
2)
odmowy składania wyjaśnień;
3)
zgłaszania wniosków dowodowych;
4)
przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, fotokopii
oraz odpisów;
5)
korzystania z pomocy obrońcy, którym może być wskazany przez obwinionego funkcjonariusz
SOP, adwokat albo radca prawny;
6)
wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia wydane w toku postępowania
przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie 3 dni od dnia doręczenia i w przypadkach
wskazanych w ustawie; od postanowień wydanych przez przełożonego dyscyplinarnego przysługuje
zażalenie do Komendanta SOP.
2.
Rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić udostępnienia akt, jeżeli
sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie przysługuje
zażalenie.
3.
Ustanowienie obrońcy, jeżeli nie zawiera ograniczeń, uprawnia go do działania w całym
postępowaniu dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia.
O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym
lub o jego cofnięciu obwiniony niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego.
4.
Obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego. Może on zrezygnować
z reprezentowania obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego, zawiadamiając o
tym obwinionego oraz rzecznika dyscyplinarnego. Do czasu ustanowienia nowego obrońcy,
jednak nie dłużej niż w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia obwinionego, obrońca
jest obowiązany podejmować niezbędne czynności.
5.
Udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego działania w nim
obwinionego.
6.
Orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma wydane w toku postępowania dyscyplinarnego
doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W przypadku doręczenia
obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie
lub zażalenie, termin na złożenie odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia,
które nastąpiło wcześniej.
6a.
Zażalenie na postanowienie wnosi się za pośrednictwem rzecznika dyscyplinarnego do
przełożonego dyscyplinarnego, a jeżeli postanowienie wydał ten przełożony dyscyplinarny,
do Komendanta SOP za pośrednictwem tego przełożonego. Jeżeli postanowienie wydał minister
właściwy do spraw wewnętrznych albo Komendant SOP, zażalenie nie przysługuje, jednak
obwiniony może zwrócić się odpowiednio do ministra właściwego do spraw wewnętrznych
albo Komendanta SOP z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
6b.
Zażalenie na postanowienie wnosi się w terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia.
7.
Wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga
o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku,
jeżeli:
1)
okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy
albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;
2)
dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się go przeprowadzić;
3)
przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne;
4)
wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania dyscyplinarnego;
5)
wniosek dowodowy został złożony po zakreślonym terminie, o którym wnioskodawca został
zawiadomiony.
8.
Na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego przysługuje zażalenie.
9.
Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie obwinionego od zajęć
służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie
rzecznika dyscyplinarnego oraz uporczywe unikanie z nim kontaktu nie wstrzymują biegu
postępowania dyscyplinarnego, a czynności, w których jest przewidziany udział obwinionego,
nie przeprowadza się albo przeprowadza się w miejscu jego pobytu.
10.
Choroba obwinionego, świadka i innego uczestnika postępowania dyscyplinarnego stwierdzona
zwolnieniem lekarskim usprawiedliwia nieobecność tych osób podczas czynności objętych
danym postępowaniem przez okresy nie dłuższe niż łącznie 14 dni w ciągu całego postępowania
dyscyplinarnego. Usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby za każdy następny
jej okres wymaga przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez lekarza uprawnionego
do wystawiania zaświadczeń potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub
zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie karne.
11.
(uchylony)
Art. 231.
1.
Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać
okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.
2.
Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona
prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść
obwinionego.
Art. 232.
1.
Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym kończy się w terminie 30 dni od dnia
wszczęcia tego postępowania. Przełożony dyscyplinarny, w drodze postanowienia, może
przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony nie dłuższy niż
3 miesiące.
2.
Komendant SOP, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia czynności
dowodowych na czas oznaczony, powyżej 3 miesięcy.
2a.
Wniosek o przedłużenie terminu prowadzenia czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym
wraz z uzasadnieniem składa się nie później niż 5 dni przed upływem tego terminu.
Przed wydaniem postanowienia o przedłużeniu terminu prowadzenia czynności dowodowych
właściwy do jego wydania przełożony dyscyplinarny lub Komendant SOP może zażądać niezwłocznego
przekazania akt postępowania.
3.
Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne, w drodze postanowienia,
z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania.
Na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego obwinionemu i pokrzywdzonemu
przysługuje zażalenie. Jeżeli postanowienie wydał minister właściwy do spraw wewnętrznych
albo Komendant SOP, zażalenie nie przysługuje, jednak obwiniony i pokrzywdzony mogą
zwrócić się odpowiednio do ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo Komendanta
SOP z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
3a.
Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg terminów.
4.
Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania
dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3.
Art. 232a.
1.
Jeżeli przeciwko obwinionemu jest prowadzone postępowanie dyscyplinarne obejmujące
zarzuty popełnienia dwóch lub więcej czynów, a zebrane na danym etapie postępowania
dowody dają podstawy do uznania obwinionego winnym popełnienia jednego z zarzuconych
mu czynów, przełożony dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, wyłączyć ten czyn
do odrębnego postępowania dyscyplinarnego, bez względu na to, czy wyjaśniono wszystkie
okoliczności dotyczące pozostałych czynów objętych postępowaniem.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zebrane w toku postępowania dyscyplinarnego dowody
dotyczące wyłączonego czynu stają się dowodami w odrębnym postępowaniu dyscyplinarnym.
Art. 233.
1.
Rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały
wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zapoznaje obwinionego i jego obrońcę
z aktami postępowania dyscyplinarnego.
2.
Obrońca może zapoznać się z aktami postępowania dyscyplinarnego, o których mowa w
ust. 1, nie później niż do dnia zapoznania obwinionego z tymi aktami.
3.
Z czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza się protokół.
4.
Odmowa obwinionego lub jego obrońcy zapoznania się z aktami postępowania lub złożenia
podpisu stwierdzającego tę okoliczność nie wstrzymuje postępowania. Rzecznik dyscyplinarny
dokonuje w aktach postępowania dyscyplinarnego wzmianki o odmowie obwinionego lub
jego obrońcy zapoznania się z tymi aktami. Nieusprawiedliwione niestawienie się obwinionego
lub jego obrońcy na czynność zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego
jest równoznaczne z odmową zapoznania się z tymi aktami.
5.
Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego
zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie
o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia
zażalenia.
6.
Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z uzupełnionymi aktami
postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie w zakresie wynikającym
z przeprowadzonych czynności dowodowych uzupełniających akta tego postępowania.
7.
Rzecznik dyscyplinarny po zapoznaniu obwinionego lub jego obrońcy z aktami postępowania
dyscyplinarnego wydaje postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych oraz sporządza,
w terminie 7 dni, opatrzone datą sprawozdanie, w którym:
1)
wskazuje prowadzącego postępowanie i przełożonego dyscyplinarnego, który wydał postanowienie
o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego;
2)
wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem
stanu faktycznego i prawnego ustalonym na podstawie zebranych dowodów;
3)
przedstawia wnioski dotyczące uniewinnienia, odstąpienia od ukarania lub wymierzenia
kary dyscyplinarnej albo umorzenia postępowania.
Art. 234.
1.
Na podstawie zebranego w postępowaniu materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny
wydaje orzeczenie o:
1)
uniewinnieniu, jeżeli przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło zarzutów stawianych
obwinionemu, albo
2)
uznaniu winnym popełnienia czynu, za który obwiniony ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną,
i o wymierzeniu kary dyscyplinarnej, albo
3)
uznaniu winnym popełnienia czynu, za który obwiniony ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną,
i o odstąpieniu od wymierzenia kary dyscyplinarnej, albo
4)
umorzeniu postępowania.
1a.
Przełożony dyscyplinarny w orzeczeniu może zmienić opis czynu lub jego kwalifikację
prawną w granicach czynu zarzucanego obwinionemu i jego kwalifikacji prawnej.
2.
Orzeczenie powinno zawierać:
1)
oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;
2)
datę wydania orzeczenia;
3)
imię i nazwisko, stopień oraz stanowisko służbowe obwinionego;
4)
opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną;
5)
rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu
kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego;
6)
uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;
7)
pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;
8)
podpis, z podaniem imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz pieczęć komórki
organizacyjnej SOP.
2a.
Uzasadnienie faktyczne orzeczenia zawiera w szczególności wskazanie faktów, które
uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto, oraz przyczyn, dla których
innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu prawnym wyjaśnia
się podstawy prawne orzeczenia z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu faktycznym
przytacza się ponadto okoliczności, które wpłynęły na wymiar kary dyscyplinarnej lub
na odstąpienie od wymierzenia kary dyscyplinarnej.
2b.
Oczywiste omyłki pisarskie i rachunkowe w orzeczeniu lub postanowieniu można sprostować
w każdym czasie w drodze postanowienia.
2c.
Sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich i rachunkowych w protokołach sporządzanych
w toku postępowania dyscyplinarnego wymaga opisania tych omyłek przez osobę sporządzającą
protokół przed jego podpisaniem. W przypadku ujawnienia omyłek pisarskich lub rachunkowych
po podpisaniu protokołu prostuje się je w drodze postanowienia.
2d.
Od postanowień, o których mowa w ust. 2b i 2c, odwołanie nie przysługuje.
2e.
Sprostowanie omyłek pisarskich i rachunkowych następuje z urzędu albo na wniosek pokrzywdzonego,
ukaranego lub obwinionego albo, w przypadku jego śmierci, na wniosek jego małżonka,
krewnych w linii prostej, rodzeństwa, przysposabiającego lub przysposobionego.
2f.
Sprostowania dokonuje przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny, który popełnił
omyłkę.
3.
Jeżeli przełożony dyscyplinarny uzna, że w przekazanych mu aktach postępowania dyscyplinarnego
są istotne braki, w terminie 14 dni od dnia przekazania mu akt wydaje postanowienie
o uchyleniu postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych i zwraca sprawę rzecznikowi
dyscyplinarnemu w celu usunięcia stwierdzonych braków w zakresie dowodowym.
4.
Jeżeli w dniu wydania orzeczenia zachodzi okoliczność uzasadniająca umorzenie postępowania
w części, o umorzeniu rozstrzyga się w tym orzeczeniu.
5.
Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień
szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości
i warunki osobiste funkcjonariusza oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają
przypuszczenie, że mimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny
służbowej oraz zasad etyki zawodowej.
6.
Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem sporządza się na piśmie nie
później niż w terminie 14 dni od dnia sporządzenia przez rzecznika dyscyplinarnego
sprawozdania z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego.
7.
Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie obwinionemu.
8.
W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w SOP przełożony dyscyplinarny,
przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego w celu wysłuchania go.
W wysłuchaniu uczestniczy rzecznik dyscyplinarny. Obwinionemu doręcza się sprawozdanie
w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed wysłuchaniem.
9.
Przepisu ust. 8 nie stosuje się w przypadku:
1)
tymczasowego aresztowania obwinionego;
2)
odmowy przez obwinionego stawienia się lub jego nieusprawiedliwionej nieobecności;
3)
zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się w terminie
14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych.
Art. 234a.
1.
Postępowanie dyscyplinarne umarza się, jeżeli:
1)
nastąpiło przedawnienie wymierzenia kary dyscyplinarnej;
2)
zostało ono wszczęte po upływie terminu, o którym mowa w art. 213 ust. 1;
3)
ustalono, że czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne przypisany obwinionemu nie
wypełnia znamion czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne;
4)
obwiniony zmarł lub został uznany za zaginionego;
5)
obwiniony przestał podlegać orzecznictwu dyscyplinarnemu;
6)
zostało prawomocnie zakończone postępowanie dyscyplinarne w sprawie tego samego czynu
zarzuconego obwinionemu albo, wszczęte wcześniej, toczy się.
2.
Postępowanie dyscyplinarne można umorzyć w razie:
1)
długotrwałej choroby obwinionego;
2)
wycofania wniosku, o którym mowa w art. 225 ust. 1 pkt 2.
3.
Orzeczenia o umorzeniu postępowania z uwagi na przedawnienie karalności nie wydaje
się, w przypadku gdy zebrane dowody uzasadniają uniewinnienie obwinionego od popełnienia
zarzucanego mu czynu.
4.
W przypadku przywrócenia do służby funkcjonariusza, wobec którego w dniu jego zwolnienia
ze służby postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone na podstawie przesłanki, o której
mowa w ust. 1 pkt 5, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o uchyleniu orzeczenia
o umorzeniu tego postępowania dyscyplinarnego, o ile nie nastąpiło przedawnienie wymierzenia
kary dyscyplinarnej za czyn będący przedmiotem tego postępowania, oraz wyznacza rzecznika
dyscyplinarnego do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego.
Art. 235.
1.
Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej
instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.
2.
Odwołanie składa się do Komendanta SOP za pośrednictwem przełożonego dyscyplinarnego,
który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.
3.
Komendant SOP odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało
wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie
w tej sprawie jest ostateczne.
4.
Jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał minister właściwy
do spraw wewnętrznych lub Komendant SOP, odwołanie lub zażalenie nie przysługuje.
Obwiniony może jednak w terminie, o którym mowa w ust. 1, zwrócić się do ministra
właściwego do spraw wewnętrznych lub Komendanta SOP z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie
sprawy. Do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń.
5.
Przełożony dyscyplinarny, który wydał orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji,
w przypadku wniesienia odwołania lub zażalenia niezwłocznie przekazuje je Komendantowi
SOP wraz z aktami postępowania, aktami osobowymi obwinionego oraz ze swoim stanowiskiem,
nie później jednak niż w terminie 4 dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie lub zażalenie.
Art. 236.
1.
W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego
ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego
wydania orzeczenia, Komendant SOP może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi
dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych
i określając ich zakres.
2.
Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których mowa w ust. 1, rzecznik
dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni od dnia zapoznania z tymi materiałami
obwiniony ma prawo zgłoszenia Komendantowi SOP uwag dotyczących przeprowadzonych czynności
dowodowych.
Art. 237.
1.
Komendant SOP, w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania, może powołać komisję
do zbadania zaskarżonego orzeczenia, zwaną dalej „komisją”, a w przypadku orzeczenia
o wymierzeniu kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 215 pkt 4-5a lub 7, jest obowiązany
powołać komisję.
2.
Komisja składa się z 3 oficerów. Pracami komisji kieruje wskazany przez Komendanta
SOP przewodniczący.
3.
Przepisy art. 227 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio do członków komisji.
4.
Komisja może wysłuchać rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcy.
5.
Niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego
lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznawania sprawy.
6.
Komisja może wystąpić do Komendanta SOP o uzupełnienie materiału dowodowego w trybie
art. 236 ust. 1.
Art. 238.
1.
Z przeprowadzonych czynności komisja sporządza sprawozdanie wraz z wnioskiem dotyczącym
sposobu załatwienia odwołania.
2.
Komisja przedstawia Komendantowi SOP sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w terminie
21 dni od dnia jej powołania.
3.
Rozpatrzenie odwołania przez Komendanta SOP następuje w terminie 30 dni od dnia wpływu
odwołania, a w przypadku powołania komisji - w terminie 14 dni od dnia otrzymania
opatrzonego datą sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.
4.
Komendant SOP może zaskarżone orzeczenie:
1)
utrzymać w mocy albo
2)
uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego, odstąpić
od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, albo uchylając to orzeczenie, umorzyć
postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo
3)
uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego
dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uzupełnienia materiału dowodowego
w całości lub w znacznej części albo zaskarżone orzeczenie lub przeprowadzone postępowanie
dyscyplinarne zawiera istotne błędy lub braki.
5.
Postępowanie odwoławcze umarza się w przypadku cofnięcia odwołania.
6.
W postępowaniu odwoławczym Komendant SOP nie może wymierzyć surowszej kary dyscyplinarnej,
chyba że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes służby.
7.
W przypadku uchylenia w postępowaniu odwoławczym orzeczenia, o którym mowa w ust.
4 pkt 3, i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia za dzień wszczęcia postępowania
dyscyplinarnego przyjmuje się dzień wydania orzeczenia o uchyleniu.
Art. 239.
1.
Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne:
1)
z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono;
2)
w dniu wydania przez organ odwoławczy orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie.
2.
Przełożony dyscyplinarny po uprawomocnieniu się orzeczenia lub postanowienia niezwłocznie
wykonuje orzeczoną karę.
3.
(uchylony)
4.
Komendant SOP, na wniosek przełożonego dyscyplinarnego złożony po uprawomocnieniu
się orzeczenia, wykonuje karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia
stopnia lub wydalenia ze służby przez wydanie decyzji odpowiednio o zwolnieniu lub
odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczeniu go
na niższe stanowisko służbowe, obniżeniu stopnia albo zwolnieniu ukaranego funkcjonariusza
ze służby w SOP.
5.
Prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu oraz prawomocne postanowienie
o odstąpieniu od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego włącza się do akt osobowych
funkcjonariusza.
Art. 240.
1.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje
się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań,
terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych
oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym
do świadków nie stosuje się przepisu art. 184 Kodeksu postępowania karnego.
2.
O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby pozostającej z obwinionym
w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę
zwolnienia od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania służy zażalenie w terminie
3 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Art. 241.
1.
Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.
2.
Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie:
1)
6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się kary upomnienia;
2)
6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany;
3)
12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności
do służby na zajmowanym stanowisku;
4)
18 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko
służbowe;
5)
24 miesięcy od dnia orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.
3.
W przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej, przełożony dyscyplinarny
może zatrzeć karę dyscyplinarną przed upływem terminu określonego w ust. 2, jednak
nie wcześniej niż przed upływem:
1)
3 miesięcy od orzeczenia kary upomnienia;
2)
3 miesięcy od dnia orzeczenia kary nagany;
3)
6 miesięcy od dnia orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby
na zajmowanym stanowisku;
4)
9 miesięcy od dnia orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe;
5)
12 miesięcy od dnia orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.
4.
Za wykazanie męstwa lub odwagi oraz znaczące wyniki w służbie Komendant SOP może w
każdym czasie zatrzeć karę dyscyplinarną.
5.
Jeżeli funkcjonariusz zostanie ponownie ukarany przed zatarciem kary dyscyplinarnej,
okres wymagany do zatarcia nieodbytej kary biegnie na nowo od dnia orzeczenia nowej
kary.
6.
W przypadku jednoczesnego wykonywania więcej niż jednej kary dyscyplinarnej zatarcie
kar następuje z upływem terminu przewidzianego dla kary surowszej.
7.
Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych funkcjonariusza orzeczenia
o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania oraz prawomocne postanowienie o odstąpieniu
od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego usuwa się z akt osobowych po upływie 6 miesięcy
od dnia jego uprawomocnienia się, przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 242.
1.
Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli:
1)
dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się
fałszywe;
2)
zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania
dyscyplinarnego;
3)
orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ
na treść orzeczenia;
4)
orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały
następnie uchylone lub zmienione;
5)
prowadzone o ten sam czyn postępowanie karne, karne skarbowe lub w sprawach o wykroczenia
zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu
postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego albo w art. 5 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
2.
Postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego albo,
w przypadku jego śmierci, na wniosek jego małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa,
przysposabiającego lub przysposobionego oraz rzecznika dyscyplinarnego, jeżeli w wyniku
orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny
będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego
składa się w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
4.
Postępowania dyscyplinarnego w przypadku śmierci obwinionego lub ukaranego nie wznawia
się na niekorzyść ukaranego po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.
5.
Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 10 lat od dnia uprawomocnienia
się orzeczenia.
5a.
Przepisu ust. 5 nie stosuje się do spraw o wznowienie postępowania dyscyplinarnego
zakończonego prawomocnym orzeczeniem o wydaleniu ze służby.
6.
Przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, wznawia
postępowanie dyscyplinarne z urzędu albo na wniosek ukaranego lub obwinionego albo,
w przypadku jego śmierci, jego małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, przysposabiającego
lub przysposobionego. O wznowieniu postępowania dyscyplinarnego z urzędu zawiadamia
się ukaranego lub obwinionego albo, w przypadku jego śmierci, jego małżonka, krewnych
w linii prostej, rodzeństwo, przysposabiającego lub przysposobionego.
7.
Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego,
który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym
obwiniony lub ukarany dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia
postępowania.
8.
Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego dyscyplinarnego,
o którym mowa w ust. 6, o wznowieniu rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny.
9.
Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego ukaranemu oraz
osobom, o których mowa w ust. 6, służy zażalenie do Komendanta SOP w terminie 7 dni
od dnia doręczenia, z tym że na postanowienie wydane przez Komendanta SOP przysługuje
jedynie w takim samym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Art. 243.
1.
Po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone
do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu, stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje
się orzeczenie:
1)
uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie ukaranego lub umorzenie
postępowania dyscyplinarnego albo
2)
zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę dyscyplinarną, albo
3)
odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.
2.
Zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary dyscyplinarnej nie mogą
nastąpić po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.
3.
Orzeczenie kary surowszej od dotychczasowej jest możliwe tylko wtedy, gdy wznowienie
następuje z urzędu i orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna do popełnionego przewinienia
dyscyplinarnego.
4.
Jeżeli w następstwie wznowienia postępowania wymierzono karę łagodniejszą, ulegają
uchyleniu skutki kary dotychczasowej, a w przypadku wymierzenia kary surowszej, jej
wykonanie rozpoczyna się od dnia wymierzenia.
5.
Na orzeczenie i postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania dyscyplinarnego
służy ukaranemu lub obwinionemu, a w przypadku jego śmierci, jego małżonkowi, krewnym
w linii prostej, rodzeństwu, przysposabiającemu lub przysposobionemu odwołanie lub
zażalenie do Komendanta SOP w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym że na orzeczenia
i postanowienia wydane przez Komendanta SOP przysługuje jedynie w takim samym terminie
wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
6.
Termin zatarcia kary zmienionej w następstwie wznowienia postępowania liczy się od
dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu nowej kary. Na poczet okresu zatarcia
nowej kary zalicza się okres zatarcia, który upłynął od uprawomocnienia się orzeczenia
kary dotychczasowej.
Art. 244.
Od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszowi
przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Art. 245.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, obieg dokumentów
związanych z postępowaniem dyscyplinarnym oraz wzory postanowień i innych dokumentów
sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym, mając na względzie potrzebę zapewnienia
rzetelności i sprawności prowadzonego postępowania.
Rozdział 9a
Psy służbowe11)Rozdział dodany przez art. 7 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
Art. 245a.
1.
Do użycia w SOP psy dobiera się w taki sposób, aby spełniały kryteria zdrowotne i
użytkowe, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 14 pkt 3a, zapewniające
przydatność zwierzęcia do użycia go w celu realizacji zadań, o których mowa w art.
3 pkt 1 i 2.
2.
Psy służbowe mogą być używane w SOP po odbyciu szkolenia, o którym mowa w przepisach
wydanych na podstawie art. 14 pkt 3a.
3.
Psy służbowe i psy służbowe wycofane z użycia znajdują się na stanie SOP.
Art. 245b.
Opiekunem psa służbowego jest odpowiednio:
1)
przewodnik - funkcjonariusz, któremu przydzielono pod opiekę psa służbowego i który
ukończył szkolenie, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 14 pkt 3a;
2)
kandydat na przewodnika - funkcjonariusz, któremu przydzielono pod opiekę psa służbowego
i którego wytypowano lub skierowano po raz pierwszy na szkolenie, o którym mowa w
przepisach wydanych na podstawie art. 14 pkt 3a.
Art. 245c.
1.
Opiekunem psa służbowego wycofanego z użycia w pierwszej kolejności może być dotychczasowy
opiekun tego psa, jeżeli złoży pisemną deklarację woli sprawowania opieki.
2.
W następnej kolejności opiekunem psa służbowego wycofanego z użycia może być inny
opiekun psa służbowego, jeżeli złoży pisemną deklarację woli sprawowania opieki.
3.
Jeżeli pies służbowy wycofany z użycia nie zostanie powierzony opiekunowi, o którym
mowa w ust. 1 albo 2, zwierzę można powierzyć innemu funkcjonariuszowi, emerytowanemu
funkcjonariuszowi lub funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w SOP, który ma ustalone
prawo do policyjnej renty inwalidzkiej w rozumieniu ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,
Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,
Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby
Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, jeżeli złoży pisemną deklarację woli sprawowania opieki oraz posiada wiedzę i umiejętności
w zakresie opieki nad psem.
4.
W przypadku zgłoszenia się większej liczby kandydatów na opiekuna psa służbowego wycofanego
z użycia, o których mowa w ust. 2 i 3, Komendant SOP przeprowadza postępowanie rekrutacyjne.
5.
W przypadku śmierci opiekuna psa służbowego wycofanego z użycia opiekunem tego zwierzęcia
w pierwszej kolejności może zostać członek rodziny zmarłego opiekuna, który prowadził
z tym opiekunem wspólne gospodarstwo domowe, jeżeli złoży pisemną deklarację woli
sprawowania opieki. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
6.
W przypadku gdy pies służbowy wycofany z użycia nie zostanie powierzony osobom, o
których mowa w ust. 1-3 i 5, opiekę nad tym psem sprawuje SOP. Komendant SOP wyznacza
opiekuna psa służbowego wycofanego z użycia.
7.
Komendant SOP może powierzyć opiekę nad psem służbowym wycofanym z użycia organizacji
społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt.
8.
Opiekunem psa służbowego wycofanego z użycia nie może zostać osoba, która w następstwie
swojego zawinionego działania przyczyniła się do wycofania z użycia psa służbowego.
9.
Opiekunem psa służbowego wycofanego z użycia nie może zostać opiekun, któremu odebrano
zwierzę z powodów, o których mowa w art. 245k ust. 1 pkt 1 lub 2. Do organizacji,
o której mowa w ust. 7, zdanie pierwsze stosuje się.
Art. 245d.
Opiekun psa służbowego oraz opiekun psa służbowego wycofanego z użycia, zwani dalej
„opiekunem”, oraz organizacja, o której mowa w art. 245c ust. 7, zapewniają prawidłowe
utrzymanie zwierzęcia obejmujące w szczególności:
1)
racjonalne żywienie oraz stały dostęp do czystej i świeżej wody;
2)
dbanie o stan zdrowia i kondycję, w tym poddawanie terminowym szczepieniom i zabiegom
profilaktycznym oraz zapewnienie możliwości codziennego ruchu;
3)
pielęgnację i utrzymanie w czystości;
4)
warunki utrzymania dostosowane do potrzeb biologicznych.
Art. 245e.
1.
Żywienie psa służbowego oraz psa służbowego wycofanego z użycia jest dostosowane do
potrzeb jego organizmu, wagi, wieku, stanu zdrowia, warunków klimatycznych, funkcji
fizjologicznych oraz wysiłku fizycznego lub wskazań lekarza weterynarii.
2.
Żywienie psa służbowego oraz psa służbowego wycofanego z użycia odbywa się na podstawie
normy wyżywienia, którą stanowi dobowa ilość karmy i artykułów spożywczych, niezbędnych
do prawidłowego żywienia jednego psa. Z uwagi na zwiększone zapotrzebowanie energetyczne
i odżywcze w trakcie odbywania szkolenia przez psa służbowego norma ta może zostać
podwyższona. W przypadku wycofania psa służbowego z użycia norma ta jest zmniejszana
w związku ze zmniejszonym wysiłkiem fizycznym zwierzęcia.
3.
W przypadku stwierdzenia przez lekarza weterynarii konieczności zastosowania w żywieniu
psa służbowego lub psa służbowego wycofanego z użycia diety lub karmy leczniczej norma,
o której mowa w ust. 2, może zostać podwyższona.
4.
Opiekun psa służbowego otrzymuje wyżywienie dla psa w naturze albo równoważnik pieniężny
w formie ryczałtu na pokrycie kosztów wyżywienia zwierzęcia. Ryczałt wypłaca się co
miesiąc z góry.
5.
Opiekun psa służbowego wycofanego z użycia oraz organizacja, o której mowa w art.
245c ust. 7, otrzymują równoważnik pieniężny w formie ryczałtu na pokrycie kosztów
wyżywienia zwierzęcia. Ryczałt wypłaca się co miesiąc z góry.
6.
Opiekun oraz organizacja, o której mowa w art. 245c ust. 7, są obowiązani do proporcjonalnego
zwrotu wypłaconego ryczałtu na pokrycie kosztów wyżywienia zwierzęcia w przypadku:
1)
padnięcia albo konieczności bezzwłocznego uśmiercenia zwierzęcia na zasadach określonych
w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt ;
2)
odebrania zwierzęcia, o którym mowa w art. 245k ust. 1;
3)
utraty lub zaginięcia zwierzęcia;
4)
rezygnacji ze sprawowania opieki nad zwierzęciem;
5)
powierzenia opieki nad psem służbowym innemu opiekunowi, o którym mowa w art. 245k
ust. 3 albo 4;
6)
korzystania przez zwierzę w trakcie odbywania szkolenia z wyżywienia w naturze.
7.
W sprawach, o których mowa w ust. 3-6, właściwy jest Komendant SOP.
Art. 245f.
1.
Psa służbowego oraz psa służbowego wycofanego z użycia poddaje się zabiegom profilaktycznym
i leczeniu według wskazań lekarza weterynarii. Leczenie psa służbowego oraz psa służbowego
wycofanego z użycia następuje po uprzednim uzgodnieniu z Komendantem SOP lub z osobą
przez niego upoważnioną.
2.
W sytuacjach nagłych, wymagających udzielenia natychmiastowej pomocy lekarsko-weterynaryjnej
w celu ratowania życia lub zdrowia psa służbowego lub psa służbowego wycofanego z
użycia dopuszcza się możliwość odstąpienia od uzgodnienia zakresu udzielanej pomocy
z Komendantem SOP lub z osobą przez niego upoważnioną.
3.
W przypadku wystąpienia sytuacji nagłej, o której mowa w ust. 2, należy niezwłocznie
poinformować o zaistniałej sytuacji i zakresie udzielonej pomocy lekarsko-weterynaryjnej
Komendanta SOP lub osobę przez niego upoważnioną.
4.
Koszty zabiegów profilaktycznych i leczenia psa służbowego oraz psa służbowego wycofanego
z użycia, w tym koszty lekarstw, pokrywa się ze środków budżetowych SOP na podstawie
faktury.
5.
Koszt utylizacji zwłok psa służbowego oraz psa służbowego wycofanego z użycia pokrywa
się ze środków budżetowych SOP na podstawie faktury.
6.
W sprawach, o których mowa w ust. 4 i 5, właściwy jest Komendant SOP.
Art. 245g.
Opiekunowi oraz organizacji, o której mowa w art. 245c ust. 7, zabrania się:
1)
zbywania zwierzęcia;
2)
rozmnażania zwierzęcia;
3)
wykorzystywania zwierzęcia w celach zarobkowych.
Art. 245h.
1.
Psa służbowego wycofuje się z użycia w przypadku:
1)
trwałej utraty sprawności użytkowej;
2)
wystąpienia stanu chorobowego nierokującego poprawy;
3)
padnięcia albo konieczności jego bezzwłocznego uśmiercenia na zasadach określonych
w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt;
4)
braku postępów w szkoleniu rokujących osiągnięcie odpowiedniego poziomu wyszkolenia
zwierzęcia;
5)
upływu 6 miesięcy od dnia jego utraty albo zaginięcia.
2.
Pies służbowy będący po raz pierwszy w trakcie szkolenia w przypadkach, o których
mowa w ust. 1 pkt 2 lub 4, podlega wymianie albo zwrotowi sprzedawcy na zasadach określonych
w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny . W przypadkach, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie mają zastosowania przepisy
art. 245a ust. 3, art. 245c-245g i art. 245i-245k.
3.
Psa służbowego można wycofać z użycia po ukończeniu 9. roku życia.
4.
Psa służbowego wycofuje z użycia Komendant SOP.
Art. 245i.
Nadzór nad psami służbowymi oraz psami służbowymi wycofanymi z użycia sprawuje Komendant
SOP.
Art. 245j.
1.
Opiekun i przedstawiciel organizacji, o której mowa w art. 245c ust. 7, w celu umożliwienia
sprawowania nadzoru, na żądanie funkcjonariusza lub pracownika SOP wyznaczonego przez
Komendanta SOP, okazuje zwierzę.
2.
Opiekun oraz organizacja, o której mowa w art. 245c ust. 7, niezwłocznie powiadamiają
Komendanta SOP o:
1)
zmianie stałego miejsca przebywania lub chowu zwierzęcia oraz zmianie miejsca przebywania
zwierzęcia trwającej dłużej niż 30 dni, o ile nie przebywa ono w obiekcie należącym
do SOP;
2)
padnięciu albo konieczności bezzwłocznego uśmiercenia zwierzęcia na zasadach określonych
w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, utracie albo zaginięciu zwierzęcia oraz o okolicznościach tych zdarzeń.
Art. 245k.
1.
Psa służbowego lub psa służbowego wycofanego z użycia odbiera się opiekunowi lub organizacji,
o której mowa w art. 245c ust. 7, w przypadku:
1)
stwierdzenia zaniedbania zwierzęcia;
2)
niewywiązywania się z obowiązku opieki nad zwierzęciem lub postępowania wbrew zakazom,
o których mowa w art. 245g;
3)
rezygnacji ze sprawowania opieki nad zwierzęciem.
2.
Do czasu powierzenia psa służbowego lub psa służbowego wycofanego z użycia innemu
opiekunowi opiekę nad zwierzęciem sprawuje SOP.
3.
W przypadku przeniesienia opiekuna psa służbowego na inne stanowisko służbowe niezwiązane
z realizacją czynności służbowych związanych z użyciem zwierzęcia opieka nad tym psem
może zostać powierzona innemu opiekunowi psa służbowego.
4.
W przypadku czasowego braku możliwości sprawowania opieki nad psem służbowym przez
opiekuna Komendant SOP może wyznaczyć czasowego opiekuna psa służbowego. Do czasowego
opiekuna stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące opiekuna psa służbowego, z zastrzeżeniem,
że ryczałt na pokrycie kosztów wyżywienia zwierzęcia wypłaca się co miesiąc z góry,
proporcjonalnie do okresu sprawowania opieki nad psem służbowym.
Art. 245l.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb przydzielania opiekunowi psa służbowego,
2)
tryb rekrutacji kandydatów, którzy mogą zostać opiekunami psów służbowych wycofanych
z użycia,
3)
tryb wycofywania z użycia psa służbowego,
4)
sposób utrzymania, zakres i sposób zapewnienia zabiegów profilaktycznych oraz sposób
transportu psów służbowych oraz psów służbowych wycofanych z użycia,
5)
sposób wyżywienia, wysokość normy wyżywienia psa służbowego oraz wysokość normy wyżywienia
psa służbowego wycofanego z użycia, w tym maksymalną wysokość normy w przypadku jej
podwyższenia, jak również wysokość dziennej stawki pieniężnej na wyżywienie zwierzęcia,
6)
tryb przyznawania, wypłacania oraz zwrotu ryczałtu na pokrycie kosztów wyżywienia
psa służbowego lub psa służbowego wycofanego z użycia,
7)
tryb pokrywania kosztów zabiegów profilaktycznych i kosztów leczenia, w tym kosztów
lekarstw, psa służbowego lub psa służbowego wycofanego z użycia,
8)
sposób sprawowania nadzoru oraz dokumentowania wykonywania czynności związanych z
nadzorem nad psami służbowymi oraz psami służbowymi wycofanymi z użycia,
9)
tryb odbierania psa służbowego lub psa służbowego wycofanego z użycia opiekunowi lub
organizacji, o której mowa w art. 245c ust. 7,
10)
wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach
- uwzględniając potrzebę zapewnienia prawidłowej realizacji zadań związanych z użyciem
psa służbowego, prawidłowej opieki nad zwierzęciem, racjonalnego wydatkowania środków
finansowych, prawidłowego dokumentowania realizowanych czynności oraz to, że wysokość
dziennej stawki pieniężnej na wyżywienie zwierzęcia jest uzależniona od wagi, okresu
roku i zadań wykonywanych przez psa służbowego, a także że nie może ona przekroczyć
1/30 minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę .
Rozdział 10
(uchylony)
Rozdział 11
Zmiany w przepisach
Art. 251-346.
(pominięte)
Rozdział 12
Przepisy dostosowujące i przejściowe
Art. 347.
1.
Likwiduje się Biuro Ochrony Rządu, zwane dalej „BOR”.
2.
Tworzy się SOP.
3.
Osoba powołana na stanowisko Szefa BOR lub pełniąca tę funkcję na podstawie ustawy
uchylanej w art. 391 staje się Komendantem SOP z dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy.
4.
Osobę, o której mowa w ust. 3, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przenosi
się do służby w SOP, z zachowaniem odpowiednio ciągłości służby albo pracy. Dotychczasowy
stosunek służbowy tej osoby wygasa z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 348.
1.
Komendant SOP w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przeprowadzi
czynności przygotowawcze i organizacyjne niezbędne do rozpoczęcia funkcjonowania SOP,
w tym zapewni warunki organizacyjne niezbędne do wykonywania zadań, o których mowa
w art. 3.
2.
W terminie 30 dni po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, Komendant SOP przedstawi
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych sprawozdanie z realizacji czynności, o
których mowa w ust. 1.
Art. 349.
Tradycja Oddziału Dyspozycyjnego „B” Kedywu Okręgu Warszawa AK przyjęta przez BOR
staje się tradycją SOP.
Art. 350.
1.
Zadanie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy uchylanej w art. 391, realizowane
przez BOR w zakresie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych
organach porządkowych , przejmie Żandarmeria Wojskowa w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy. W pozostałym zakresie zadanie zostanie przejęte przez kierującego placówką,
o którym mowa w art. 16 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej , a SOP zakończy jego realizację w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy.
2.
Zadanie, o którym mowa w ust. 1, do czasu jego przejęcia przez Żandarmerię Wojskową
lub kierującego placówką, o którym mowa w art. 16 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej, w odniesieniu do placówek zagranicznych, których ochrona była realizowana przed
wejściem w życie niniejszej ustawy przez BOR, realizować będzie SOP na podstawie ustawy
uchylanej w art. 391, nie dłużej jednak niż to określono w ust. 1.
3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych ustali harmonogramy przejmowania zadania odpowiednio
z Ministrem Obrony Narodowej i ministrem właściwym do spraw zagranicznych.
Art. 351.
1.
Zadanie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy uchylanej w art. 391, realizowane
przez BOR, przejmie Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w terminie 12 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Do czasu jego przejęcia przez Szefa Sztabu
Generalnego zadanie to będzie realizować SOP na podstawie ustawy uchylanej w art.
391.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych ustali z Ministrem Obrony Narodowej harmonogram
przejmowania zadania przez Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.
Art. 352.
1.
W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, w przypadku ograniczeń technicznych
lub organizacyjnych Komendant SOP może wystąpić, po uzyskaniu postanowienia Sądu Okręgowego
w Warszawie o zarządzenie kontroli operacyjnej, o wykonanie jej w całości lub w części
przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policję lub Straż Graniczną, jednocześnie
informując o wystąpieniu Sąd Okręgowy w Warszawie i Prokuratora Generalnego.
2.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendant Główny Policji i Komendant Główny
Straży Granicznej mogą odmówić wykonania kontroli operacyjnej w zakresie, o który
wystąpił Komendant SOP, o czym Komendant SOP informuje niezwłocznie Sąd Okręgowy w
Warszawie i Prokuratora Generalnego.
3.
W przypadku kontroli, o której mowa w ust. 1, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Policja lub Straż Graniczna informują Komendanta SOP o jej przebiegu oraz przekazują
wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej.
4.
W przypadku kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 44. W pozostałym
zakresie zastosowanie mają regulacje zawarte w przepisach właściwych dla służby realizującej
wniosek, o którym mowa w ust. 1, przy czym przedłużenie trwania kontroli operacyjnej
jest dokonywane na wniosek Komendanta SOP.
5.
Komendant SOP prowadzi, w formie elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie
informacji niejawnych, rejestr centralny wniosków i zarządzeń dotyczących kontroli
operacyjnej wykonywanej w całości lub w części przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Policję lub Straż Graniczną, w zakresie przewidzianym dla prowadzonych przez SOP rejestrów.
Art. 353.
Okres służby i pracy w BOR wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich
uprawnień wynikających z prawa pracy.
Art. 354.
1.
Należności i zobowiązania BOR stają się należnościami i zobowiązaniami SOP.
2.
Wyodrębnione archiwum BOR staje się wyodrębnionym archiwum SOP.
3.
Dokumentację Jednostki Wojskowej nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu, Nadwiślańskich Jednostek
Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz wszelką inną dokumentację
zgromadzoną w archiwum wyodrębnionym BOR, powstałą przed dniem wejścia w życie ustawy
uchylanej w art. 391, przekazuje się do archiwum Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i
Administracji.
4.
Postępowania w sprawach o udzielenie zamówienia publicznego, wszczęte i niezakończone
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzone przez BOR przejmuje do prowadzenia
SOP.
5.
W postępowaniach sądowych, których stroną było BOR lub Szef BOR, wszczętych i niezakończonych
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prawa i obowiązki strony przejmuje
odpowiednio SOP lub Komendant SOP.
6.
W postępowaniach egzekucyjnych, w których wierzycielem było BOR, wierzycielem staje
się SOP.
Art. 355.
1.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stroną porozumień oraz umów zawartych przez
BOR z innymi podmiotami staje się SOP.
2.
W zakresie, w jakim porozumienia oraz umowy, o których mowa w ust. 1, odnoszą się
do funkcjonariuszy lub pracowników BOR, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
prawa i obowiązki wynikające z tych porozumień i umów przejmują odpowiednio funkcjonariusze
i pracownicy SOP.
Art. 356.
1.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stroną porozumień zawartych przez Szefa
BOR z innymi podmiotami staje się Komendant SOP.
2.
W zakresie, w jakim porozumienia, o których mowa w ust. 1, odnoszą się do funkcjonariuszy
BOR, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w miejsce tych funkcjonariuszy uprawnionymi
stają się funkcjonariusze SOP.
Art. 357.
1.
Decyzje, postanowienia, poświadczenia bezpieczeństwa i odmowy wydania poświadczenia
bezpieczeństwa wydane przez pełnomocnika ochrony informacji niejawnych BOR zachowują
ważność, chyba że na podstawie odrębnych przepisów zostaną zmienione lub utracą ważność.
2.
Akredytacje systemów teleinformatycznych udzielone dla systemów teleinformatycznych
użytkowanych przez BOR przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują ważność
do czasu dokonania w systemie teleinformatycznym zmian, które mogą mieć istotny wpływ
na bezpieczeństwo teleinformatyczne, lub upływu terminu ich ważności.
Art. 358.
Do postępowań dyscyplinarnych i czynności wyjaśniających wszczętych na podstawie dotychczasowych
przepisów i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się
przepisy dotychczasowe.
Art. 359.
1.
Funkcjonariusze pełniący służbę w BOR w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy oraz
pracownicy BOR stają się odpowiednio funkcjonariuszami i pracownikami SOP z utrzymaniem
dotychczasowych warunków służby lub pracy, zachowując ciągłość służby lub pracy.
2.
Stosunki służbowe funkcjonariuszy oraz stosunki pracy pracowników SOP wygasają:
1)
po upływie 5 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli funkcjonariusz
albo pracownik SOP w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy
nie otrzyma od Komendanta SOP pisemnej propozycji określającej nowe warunki pełnienia
służby albo pracy lub warunki płacy;
2)
po upływie 3 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu,
w którym funkcjonariusz albo pracownik SOP złoży oświadczenie o odmowie przyjęcia
propozycji, o której mowa w pkt 1, jednak nie później niż po upływie 5 miesięcy od
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
3.
Komendant SOP, przedstawiając propozycję, o której mowa w ust. 2 pkt 1, bierze pod
uwagę przebieg służby lub pracy w BOR oraz przydatność do służby lub pracy w SOP,
a w odniesieniu do funkcjonariuszy - dodatkowo spełnianie warunków, o których mowa
w art. 68.
4.
Funkcjonariusz albo pracownik SOP, któremu Komendant SOP przedstawił propozycję, o
której mowa w ust. 2 pkt 1, składa w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie
o przyjęciu albo odmowie przyjęcia tej propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym
terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji pełnienia służby albo zatrudnienia.
5.
Funkcjonariusz albo pracownik SOP, który otrzymał i przyjął propozycję, o której mowa
w ust. 2 pkt 1, zachowuje odpowiednio ciągłość służby albo pracy. Funkcjonariusz albo
pracownik SOP, któremu nie zostanie złożona propozycja, o której mowa w ust. 2 pkt
1, w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy otrzymuje pisemną informację
o braku tej propozycji.
6.
Propozycja, o której mowa w ust. 2 pkt 1, albo informacja o braku tej propozycji,
jeśli nie jest możliwe doręczenie jej w miejscu pełnienia służby lub wykonywania pracy,
może zostać doręczona funkcjonariuszowi albo pracownikowi SOP na ostatni znany adres
zamieszkania. Doręczenie na taki adres jest skuteczne.
7.
W przypadku przyjęcia propozycji pełnienia służby albo zatrudnienia dotychczasowy:
1)
stosunek służby w służbie przygotowawczej albo stałej,
2)
stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony albo określony
- z dniem określonym w propozycji przekształca się odpowiednio w stosunek służby albo
pracy w SOP na podstawie odpowiednio mianowania do służby przygotowawczej albo służby
stałej albo umowy o pracę na czas nieokreślony albo określony.
8.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza
traktuje się jak zwolnienie ze służby.
9.
Komendant SOP stwierdza wygaśnięcie stosunku służbowego w drodze rozkazu personalnego,
wydaje funkcjonariuszowi świadectwo służby obejmujące okresy pełnienia służby w BOR
i SOP oraz wypłaca należności w związku ze zwolnieniem ze służby, o których mowa w
art. 104 i art. 105 ustawy uchylanej w art. 391.
10.
Funkcjonariusze, którzy przyjęli propozycję, o której mowa w ust. 2 pkt 1, otrzymują
rozkaz personalny o mianowaniu na stanowisko służbowe w SOP.
11.
W przypadku zwolnienia ze służby przed upływem 12 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy funkcjonariusza, który przyjął propozycję, o której mowa w ust.
2 pkt 1, za średnią dodatków o charakterze stałym, o której mowa w art. 187 ust. 1-3
i art. 188 ust. 1 pkt 1 i ust. 6, uznaje się średnią wyliczoną proporcjonalnie do
służby w SOP.
12.
Rozkazom personalnym, o których mowa w ust. 9 i 10, nadaje się rygor natychmiastowej
wykonalności.
13.
Do rozkazów personalnych, o których mowa w ust. 9 i 10, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Art. 360.
Strażnicy Straży Marszałkowskiej zatrudnieni w Straży Marszałkowskiej w dniu wejścia
w życie niniejszej ustawy pozostają strażnikami z utrzymaniem dotychczasowych warunków
służby lub pracy, zachowując ciągłość służby.
Art. 361.
1.
Funkcjonariusze pełniący służbę w Biurze Ochrony Rządu, którzy do dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy złożyli pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby albo w stosunku
do których została wydana decyzja o zwolnieniu ze służby, zostają zwolnieni na podstawie
przepisów dotychczasowych w terminie wynikającym ze zgłoszenia lub decyzji. Uprawnienia
Szefa BOR w tych sprawach realizuje Komendant SOP.
2.
Do funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art.
359 ust. 9.
3.
Funkcjonariusze, wobec których po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy uchylono
albo stwierdzono nieważność decyzji o zwolnieniu ze służby w BOR albo o przeniesieniu
do dyspozycji Szefa BOR, stają się funkcjonariuszami w dyspozycji Komendanta SOP.
4.
Funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, do komisji lekarskich podległych ministrowi
właściwemu do spraw wewnętrznych kieruje Komendant SOP.
5.
W przypadku ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy, o których mowa
w ust. 1, komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzekają
posługując się wykazem chorób właściwym dla orzekania wobec funkcjonariuszy SOP.
6.
Emerytur policyjnych lub policyjnych rent inwalidzkich oraz dodatków do tych świadczeń
nie wypłaca się za okres, za który funkcjonariusze, o których mowa w ust. 1, otrzymali
uposażenie lub świadczenie pieniężne przysługujące po zwolnieniu ze służby, określone
w dotychczasowych przepisach o uposażeniu funkcjonariuszy BOR, chyba że emerytura
lub renta inwalidzka byłaby korzystniejsza. Przepis art. 42 ust. 3 zdanie drugie ustawy
zmienianej w art. 26612)Artykuł 266 zawiera zmiany do ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym
funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby
Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej
i Służby Więziennej oraz ich rodzin. stosuje się odpowiednio.
Art. 362.
1.
Funkcjonariusze oddelegowani do pełnienia zadań służbowych w BOR w dniu wejścia w
życie niniejszej ustawy stają się funkcjonariuszami oddelegowanymi do pełnienia zadań
służbowych w SOP bez zmiany warunków oddelegowania.
2.
Komendant SOP w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wystąpi
do podmiotów, o których mowa w art. 70 ust. 1, z wnioskiem określającym nowe warunki
oddelegowania.
3.
W przypadku niewystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusze zostają
odwołani z oddelegowania z dniem następującym po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy.
Art. 363.
Funkcjonariusze BOR, którzy z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stali się funkcjonariuszami
SOP, są uprawnieni do wykonywania i realizacji zadań na podstawie art. 3.
Art. 364.
Funkcjonariuszom SOP, którzy przyjęli propozycję, o której mowa w art. 359 ust. 2
pkt 1:
1)
czas pełnienia służby w BOR lub w Jednostce Wojskowej nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu
wlicza się do okresu służby w SOP w zakresie wszystkich uprawnień związanych z tą
służbą, a w szczególności nabytych praw do zaopatrzenia emerytalnego, na zasadach
obowiązujących w dniu powołania do służby w BOR lub w Jednostce Wojskowej nr 1004
- Biuro Ochrony Rządu;
2)
zachowuje się uprawnienie do niewykorzystanych w naturze urlopów wypoczynkowych oraz
do czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 27
ust. 2 ustawy uchylanej w art. 391;
3)
nie przysługują należności w związku ze zwolnieniem ze służby w BOR.
Art. 365.
1.
Funkcjonariusz, o którym mowa w art. 359 ust. 1, zachowuje dotychczasowy stopień służbowy,
z uwzględnieniem zmiany nazwy formacji.
2.
Funkcjonariusz posiadający stopień chorążego albo stopień oficerski, który nie uzyskał
wykształcenia określonego w niniejszej ustawie, może zostać mianowany na kolejny wyższy
stopień służbowy dopiero po uzupełnieniu wykształcenia.
3.
Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 2, mianowanego w BOR na stanowisko służbowe
zaszeregowane odpowiednio do stopnia etatowego chorążego lub oficera można mianować
w SOP na stanowisko zaszeregowane odpowiednio do stopnia etatowego chorążego lub oficera.
4.
Funkcjonariusza SOP, o którym mowa w ust. 3, który nie uzupełni wykształcenia wymaganego
na zajmowanym stanowisku służbowym w okresie 5 lat od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy, przenosi się na stanowisko służbowe odpowiadające posiadanemu wykształceniu.
Art. 366.
1.
Uprawnienia nabyte na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy uchylanej w art. 391 zachowują
żołnierze Jednostki Wojskowej nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu, którzy zostali funkcjonariuszami
BOR, a następnie stali się funkcjonariuszami SOP.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się także do osób, które uzyskały policyjne zaopatrzenie emerytalne.
Art. 367.
1.
Funkcjonariusze, o których mowa w art. 359 ust. 1, zachowują uprawnienia nabyte na
podstawie art. 79 ust. 1 oraz art. 84 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 391.
2.
Do uprawnień, o których mowa w ust. 1, stosuje się dotychczasowe przepisy wykonawcze
wydane na podstawie art. 79 ust. 6 i art. 86 ust. 5 ustawy uchylanej w art. 391, nie
dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 368.
1.
W stosunku do funkcjonariuszy BOR, którzy uzyskali zaopatrzenie emerytalne na podstawie
ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji
Obywatelskiej oraz ich rodzin , organem właściwym do podejmowania decyzji w sprawach mieszkaniowych wynikających
z odrębnych przepisów jest Komendant SOP.
2.
Lokale zajmowane przez osoby, o których mowa w ust. 1, stanowią zasób mieszkaniowy
SOP.
Art. 369.
Funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby w 2018 r., uprawnionemu do zaopatrzenia emerytalnego,
wlicza się do podstawy wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej, o której mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy
Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu
Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży
Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej
i Służby Więziennej oraz ich rodzin, 1/12 uposażenia należnego w 2017 r.
Art. 370.
Funkcjonariuszom BOR, którzy stali się funkcjonariuszami SOP zgodnie z art. 359, nie
przysługuje pomoc finansowa, o której mowa w art. 180, jeżeli otrzymali oni ekwiwalent
pieniężny, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy uchylanej w art. 391.
Art. 371.
1.
W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na podstawie wniosków
złożonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz dotychczasowej listy
osób oczekujących na przyznanie ekwiwalentu, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2
ustawy uchylanej w art. 391, uwzględniając okres oczekiwania na wypłatę ekwiwalentu
w Jednostce Wojskowej nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu, Nadwiślańskich Jednostkach Wojskowych
Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz BOR, zostanie sporządzona lista
osób oczekujących na wypłacenie ekwiwalentu przez SOP. Lista tworzona jest według
kolejności złożonych wniosków, przy czym w pierwszej kolejności na listę wpisywani
są uprawnieni, z którymi zawarto umowę o wypłatę ekwiwalentu, o których mowa w przepisach
wykonawczych wydanych na podstawie art. 83 ust. 5 ustawy uchylanej w art. 391.
2.
W terminie do 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy funkcjonariusze
uprawnieni do otrzymania ekwiwalentu, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy
uchylanej w art. 391, mogą złożyć wniosek o wypłatę tego ekwiwalentu. Do składania
wniosków stosuje się przepisy dotychczasowe. Wnioski uwzględniane są na liście, o
której mowa w ust. 1.
3.
Wypłata ekwiwalentu, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy uchylanej w art.
391, nastąpi w ramach środków budżetowych przeznaczonych na ten cel według listy,
o której mowa w ust. 1, w wysokości określonej w przepisach wykonawczych wydanych
na podstawie art. 83 ust. 5 ustawy uchylanej w art. 391, w ciągu 10 lat od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy. W każdym roku wypłata ekwiwalentów nastąpi według kolejności
na liście, o której mowa w ust. 1, na łączną kwotę nieprzekraczającą 37 000 tys. zł.
4.
W przypadku śmierci funkcjonariusza, która pozostaje w związku ze służbą, wypłata
ekwiwalentu członkom rodziny zamieszkałym w lokalu wspólnie z funkcjonariuszem w dniu
jego śmierci może nastąpić z pominięciem ustalonej kolejności na liście.
Art. 372.
1.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy
uchylanej w art. 391, z wyjątkiem decyzji w sprawach personalnych.
2.
Zachowują moc decyzje o przydziale lokalu mieszkaniowego lub kwatery tymczasowej oraz
decyzje o zachowaniu lub nabyciu prawa do lokalu mieszkalnego wydane przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy także wobec osób delegowanych.
Art. 373.
1.
Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i niezakończonych
ostatecznymi decyzjami lub umowami stosuje się przepisy tej ustawy.
2.
Do spraw o przydzielenie lokalu mieszkalnego i spraw dotyczących zwolnienia ze służby
w BOR stosuje się przepisy ustawy uchylanej w art. 391.
3.
Do spraw dotyczących zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną
przez Szefa BOR rozpoczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje
się przepisy ustawy uchylanej w art. 391.
Art. 374.
Kontrole oświadczeń majątkowych prowadzone na podstawie ustawy uchylanej w art. 391,
wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez Szefa
BOR prowadzi Komendant SOP na podstawie dotychczasowych przepisów.
Art. 375.
Odwołanie od decyzji Szefa BOR wydanej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
wnosi się do ministra właściwego do spraw wewnętrznych za pośrednictwem Komendanta
SOP, jeżeli termin do wniesienia odwołania od tych decyzji nie upłynął przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 376.
Dotychczasowe upoważnienia Szefa BOR wydane odpowiednio funkcjonariuszom albo pracownikom
w celu wykonywania przez nich obowiązków służbowych oraz zadań, stają się upoważnieniami
Komendanta SOP, na okres nie dłuższy niż do dnia następującego po upływie 3 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 377.
1.
Skargi, wnioski i petycje w zakresie związanym z działalnością BOR wniesione i nierozpatrzone
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpatruje Komendant SOP.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zażaleń składanych na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Art. 378.
Wnioski o udostępnienie informacji publicznej oraz wnioski o przekazanie informacji
w trybie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego złożone do Szefa BOR i nierozpatrzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
rozpatruje Komendant SOP.
Art. 379.
1.
Wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania
kwalifikacyjne do służby w BOR stają się postępowaniami kwalifikacyjnymi do służby
w SOP.
2.
Kandydaci, którzy złożyli w BOR podanie o przyjęcie do służby przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy, stają się kandydatami do służby w SOP pod warunkiem złożenia
pisemnego oświadczenia potwierdzającego wolę przyjęcia do służby w SOP.
3.
Orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
o zdolności do służby w BOR, poświadczenia bezpieczeństwa i opinie psychologiczne
wydane kandydatom do służby w BOR, sprawdzenia w rejestrach, ewidencjach, kartotekach
prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu oraz wyniki testów sprawności fizycznej
w postępowaniu kwalifikacyjnym oraz rozmów kwalifikacyjnych stają się odpowiednio
dokumentami dopuszczającymi do pełnienia służby w SOP.
Art. 380.
Wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania
kwalifikacyjne dla kandydatów do pracy w Straży Marszałkowskiej są kontynuowane.
Art. 381.
1.
W sprawach ze stosunku służbowego zaistniałych przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
Sprawy, o których mowa w ust. 1, rozpatruje Komendant SOP.
Art. 382.
W sprawach pracowniczych strażników Straży Marszałkowskiej zaistniałych przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 383.
Dotychczasowe legitymacje służbowe wydane funkcjonariuszom BOR przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy zachowują ważność do czasu wydania nowych, jednak nie dłużej
niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 384.
Dotychczasowe legitymacje służbowe wydane strażnikom Straży Marszałkowskiej przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują ważność.
Art. 385.
1.
Dotychczasowe składniki umundurowania, dystynkcje, oznaki oraz znaki identyfikacji
osobistej funkcjonariuszy BOR, określone na podstawie ustawy uchylanej w art. 391,
zachowują ważność i mogą być używane nie dłużej niż dwa lata od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
2.
Funkcjonariusze BOR, którzy przyjęli propozycję, o której mowa w art. 359, oraz funkcjonariusze
SOP przyjęci po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, mogą wykonywać obowiązki służbowe
w umundurowaniu oraz mogą nosić dystynkcje, oznaki oraz znaki identyfikacji osobistej,
o których mowa w ust. 1.
Art. 386.
Decyzje w sprawie przydzielenia broni służbowej wydane przez Szefa BOR zachowują ważność
nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 387.
Dotychczasowe oznakowanie pojazdów służbowych zachowuje ważność przez okres 12 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 388.
Mienie Skarbu Państwa będące w dyspozycji BOR oraz nieruchomości znajdujące się w
trwałym zarządzie BOR użytkowane przez BOR stają się mieniem będącym odpowiednio w
dyspozycji lub w trwałym zarządzie SOP.
Art. 389.
1.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13 ust. 7, art. 23 ust. 6, art. 27 ust.
4, art. 28, art. 29 ust. 9, art. 40 ust. 3, art. 44 ust. 3, art. 51 ust. 3, art. 52,
art. 54 ust. 6 i 7, art. 60b, art. 61a, art. 62a ust. 9, art. 63 ust. 3, art. 64 ust.
2 i 3, art. 75 ust. 4, art. 91 ust. 2, art. 102 ust. 2, art. 103 ust. 2, art. 106
ust. 4, art. 107a ust. 3, art. 108i ust. 3, art. 127 ust. 3a, art. 127a ust. 5 i 7,
art. 128 ust. 6 oraz art. 129 ust. 3 i 4 ustawy uchylanej w art. 391 zachowują moc
do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art.
31 ust. 5, art. 73 ust. 2, art. 76 ust. 9, art. 81 ust. 6, art. 82 ust. 8, art. 114
ust. 3, art. 119 ust. 10, art. 127 ust. 3, art. 129, art. 132 ust. 5, art. 133 ust.
13, art. 144, art. 145 ust. 2, art. 147 ust. 9, art. 148 ust. 3, art. 149 ust. 5 i 7, art. 159 ust. 5, art. 163 ust. 2, art. 172 ust. 4, art. 175 ust. 2, art. 189
ust. 5, art. 191 ust. 3, art. 201 ust. 3, art. 246 ust. 6, art. 247 ust. 5 i 7, art.
249 ust. 8 oraz art. 250 ust. 3 i 5 niniejszej ustawy, jednak nie dłużej niż przez
okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
1)
art. 811 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego,
2)
art. 50 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,
3)
art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej,
4)
art. 25a ust. 4 oraz art. 47 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,
5)
art. 31a ust. 5, art. 61 ust. 4, art. 62 oraz art. 106 ustawy z dnia 12 października
1990 r. o Straży Granicznej,
6)
art. 64i ust. 3, art. 66 ust. 7, art. 76 ust. 3 i ust. 5 pkt 4 oraz art. 86 ust. 4
ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,
7)
art. 14 ust. 2 oraz 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej
i wojskowych organach porządkowych,
8)
art. 28 ust. 2 i art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych
przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą,
9)
art. 8 ust. 2 oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich
podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,
10)
art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego
- zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej
jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, oraz
mogą być zmieniane na podstawie przepisów, o których mowa w pkt 1-8, w dotychczasowym
brzmieniu.
3.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
1)
art. 66a § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego,
2)
art. 165 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej
Polskiej,
3)
art. 57, art. 86, art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia
1990 r. o Policji,
4)
art. 31 ust. 3, art. 38, art. 90, art. 101 ust. 1 oraz art. 131 ust. 4 ustawy z dnia
12 października 1990 r. o Straży Granicznej,
5)
art. 18a ust. 4 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej ,
6)
art. 15 ust. 6 oraz - w zakresie właściwości ministra właściwego do spraw wewnętrznych
- art. 20 ust. 4, art. 27 ust. 2, art. 32 ust. 2a oraz art. 38 ustawy z dnia 18 lutego
1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,
Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej
Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin,
7)
art. 6a ust. 10 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy
zawodowych oraz ich rodzin,
8)
art. 53 ust. 4 oraz art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
drogowym,
9)
art. 10 ust. 3 oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o odpowiedzialności
majątkowej funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej, Służby
Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego
i Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
10)
art. 116 ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze,
11)
art. 29 ust. 7 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych
przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową ,
12)
art. 47 ust. 2d, w zakresie ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ustawy z dnia
27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,
13)
art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym,
14)
art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym ,
15)
art. 17 ust. 3, art. 24 ust. 8 oraz art. 27 ust. 7 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r.
o weteranach działań poza granicami państwa,
16)
art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,
17)
art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego,
18)
art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych
- zostaną zmienione w celu dostosowania do niniejszej ustawy w terminie 12 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 390.
1.
W latach 2018-2027 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym
niniejszej ustawy wynosi 3 673 180 tys. zł, z tym że w poszczególnych latach limit
wynosi w:
1)
2018 r. - 245 269 tys. zł;
2)
2019 r. - 382 931 tys. zł;
3)
2020 r. - 349 825 tys. zł;
4)
2021 r. - 369 674 tys. zł;
5)
2022 r. - 376 934 tys. zł;
6)
2023 r. - 362 555 tys. zł;
7)
2024 r. - 403 298 tys. zł;
8)
2025 r. - 409 159 tys. zł;
9)
2026 r. - 382 429 tys. zł;
10)
2027 r. - 391 106 tys. zł.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych nadzoruje wykorzystanie limitu wydatków, o
których mowa w ust. 1, i dokonuje oceny wykorzystania tego limitu według stanu na
koniec każdego kwartału, a w przypadku IV kwartału - według stanu na dzień 20 listopada
danego roku.
3.
W przypadku zagrożenia lub przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego
limitu wydatków określonego w ust. 1 oraz w przypadku, gdy w okresie od początku roku
kalendarzowego do dnia ostatniej oceny, o której mowa w ust. 2, część limitu rocznego
przypadającego proporcjonalnie na ten okres zostanie przekroczona co najmniej o 10%,
stosuje się mechanizm korygujący polegający na zmniejszeniu wydatków budżetu państwa
będących skutkiem finansowym niniejszej ustawy, związanych z wydatkami logistycznymi.
4.
Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 3, jest
Komendant SOP.
Rozdział 13
Przepisy końcowe
Art. 391.
Traci moc ustawa z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu .
Art. 392.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r., z wyjątkiem art. 34614)Artykuł 346 zawiera zmiany do ustawy z dnia 9 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o
niektórych uprawnieniach pracowników urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
wewnętrznych oraz funkcjonariuszy i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra
oraz niektórych innych ustaw., który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia15)Ustawa została ogłoszona w dniu 17 stycznia 2018 r..
1)
Dodany przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o Policji
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1728), która weszła w życie z dniem 21 grudnia
2021 r.
2)
Dodany przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
3)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018,
str. 2.
4)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 765 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie
Ojczyzny (Dz. U. poz. 655), która weszła w życie z dniem 23 kwietnia 2022 r.
5)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 765 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2021 r.
poz. 1292, 1559, 1773, 1834, 1981, 2105, 2120, 2232, 2270, 2427 i 2469 oraz z 2022 r.
poz. 64, 91, 526, 583, 655, 807, 974, 1002, 1079, 1265, 1352, 1700, 1855, 2140 i 2180.
7)
Dodany przez art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach
wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa (Dz. U. poz.
2333), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2022 r. o zmianie ustawy
o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, ustawy o zaopatrzeniu
emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji
Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura
Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa,
Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1115), która weszła w życie z dniem 10 czerwca
2022 r.
9)
Dodany przez art. 20 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2021 r.
poz. 1981, 2052, 2262, 2270, 2289, 2328 i 2459 oraz z 2022 r. poz. 1, 366, 480, 807,
830, 974, 1098, 1301, 1371, 1692, 1855, 1967, 2127, 2140 i 2180.
11)
Rozdział dodany przez art. 7 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
12)
Artykuł 266 zawiera zmiany do ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym
funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby
Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej
i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
13)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1985 r.
poz. 85 i 181, z 1989 r. poz. 190 i 192, z 1990 r. poz. 206 i 540 oraz z 1992 r. poz.
254.
14)
Artykuł 346 zawiera zmiany do ustawy z dnia 9 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o
niektórych uprawnieniach pracowników urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
wewnętrznych oraz funkcjonariuszy i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra
oraz niektórych innych ustaw.
15)
Ustawa została ogłoszona w dniu 17 stycznia 2018 r.