Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 9 lutego 2023 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo prywatne międzynarodowe
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Osoby fizyczne
- Rozdział 3 - Osoby prawne i inne jednostki organizacyjne
- Rozdział 4 - Przedstawicielstwo
- Rozdział 5 - Dokonanie czynności prawnej i jej forma
- Rozdział 6 - Przedawnienie roszczeń i inne instytucje związane z upływem czasu
- Rozdział 7 - Zobowiązania
- Rozdział 8 - Umowa o arbitraż
- Rozdział 9 - Własność i inne prawa rzeczowe. Posiadanie
- Rozdział 10 - Własność intelektualna
- Rozdział 11 - Sprawy małżeńskie
- Rozdział 12 - Stosunki między rodzicami a dzieckiem
- Rozdział 13 - Przysposobienie
- Rozdział 14 - Opieka i kuratela
- Rozdział 15 - Obowiązki alimentacyjne
- Rozdział 16 - Sprawy spadkowe
- Rozdział 17 - Inne stosunki prawne
- Rozdział 18 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 19 - Przepisy końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. - Prawo prywatne międzynarodowe , z uwzględnieniem zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 4 listopada 2022 r. o zmianie ustawy o prawach konsumenta, ustawy -
Kodeks cywilny oraz ustawy - Prawo prywatne międzynarodowe oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 7 lutego 2023 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje
art. 4 ust. 1 i art. 5 ustawy z dnia 4 listopada 2022 r. o zmianie ustawy o prawach
konsumenta, ustawy - Kodeks cywilny oraz ustawy - Prawo prywatne międzynarodowe , które stanowią:
Art. 4.
„1. Do umów zobowiązujących do przeniesienia własności towaru zawartych przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
”
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa niniejsza reguluje właściwość prawa dla stosunków z zakresu prawa prywatnego
związanych z więcej niż jednym państwem.
Art. 2.
1.
Jeżeli ustawa przewiduje właściwość prawa ojczystego, obywatel polski podlega prawu
polskiemu, chociażby prawo innego państwa uznawało go za obywatela tego państwa.
2.
Cudzoziemiec mający obywatelstwo dwóch lub więcej państw podlega, jako prawu ojczystemu,
prawu tego z nich, z którym jest najściślej związany.
3.
Jeżeli ustawa uzależnia właściwość prawa od tego, czy określone osoby są obywatelami
tego samego państwa, do przyjęcia, iż wymaganie to jest spełnione, wystarczy, że prawo
tego państwa osoby te uznaje za swoich obywateli.
Art. 3.
1.
Jeżeli ustawa przewiduje właściwość prawa ojczystego, a obywatelstwa danej osoby ustalić
nie można, osoba ta nie ma obywatelstwa żadnego państwa albo nie można ustalić treści
prawa ojczystego, stosuje się prawo państwa, w którym znajduje się jej miejsce zamieszkania;
w razie braku miejsca zamieszkania stosuje się prawo państwa, w którym znajduje się
miejsce jej zwykłego pobytu.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która uzyskała ochronę w innym państwie
niż państwo ojczyste w związku z faktem, że jej więzy z państwem ojczystym uległy
trwałemu zerwaniu z powodu naruszania w tym państwie podstawowych praw człowieka.
Art. 4.
1.
W przypadkach przewidzianych w ustawie można dokonać wyboru prawa właściwego.
2.
Wybór prawa powinien być wyraźny lub w sposób jednoznaczny wynikać z okoliczności
sprawy, chyba że przepis dopuszczający wybór prawa stanowi inaczej.
3.
Wybór prawa dokonany po powstaniu stosunku prawnego nie narusza praw osób trzecich.
4.
Jeżeli przy dokonaniu czynności prawnej, a przed wyborem prawa zostały dopełnione
wymagania w zakresie formy przewidziane przez prawo właściwe dla formy tej czynności,
jej ważność nie może być podważana na podstawie prawa, któremu ta czynność podlega
w wyniku wyboru prawa.
5.
Przy ustalaniu, czy dokonano wyboru prawa oraz do oceny ważności wyboru prawa stosuje
się przepisy art. 11, art. 17, art. 24 i art. 25.
6.
Przepisy ust. 2-5 stosuje się do zmiany i uchylenia wyboru prawa.
Art. 5.
1.
Jeżeli prawo obce, wskazane jako właściwe przez ustawę niniejszą, każe stosować do
danego stosunku prawnego prawo polskie, stosuje się prawo polskie.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli wskazanie prawa właściwego:
1)
nastąpiło w drodze wyboru prawa;
2)
dotyczy formy czynności prawnej;
3)
dotyczy zobowiązań umownych, pozaumownych lub z jednostronnych czynności prawnych,
dla których prawo właściwe określa niniejsza ustawa.
Art. 6.
1.
Prawo właściwe stosowane na podstawie przepisów ustawy niniejszej obejmuje także przepisy
prawa publicznego, które według tego prawa znajdują zastosowanie do danego stosunku
prawnego.
2.
Jeżeli prawo właściwe dla ocenianego stosunku prawnego zawiera przepisy przewidujące
domniemania prawne lub inne reguły określające ciężar dowodu, odnoszące się do tego
stosunku, stosuje się te przepisy.
Art. 7.
Prawa obcego nie stosuje się, jeżeli jego stosowanie miałoby skutki sprzeczne z podstawowymi
zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 8.
1.
Wskazanie prawa obcego nie wyłącza zastosowania tych przepisów prawa polskiego, z
których treści lub celów w sposób niewątpliwy wynika, że regulują one podlegający
ocenie stosunek prawny bez względu na to, jakiemu prawu on podlega.
2.
Przy stosowaniu prawa właściwego można uwzględnić przepisy bezwzględnie wiążące innego
państwa, z którymi oceniany stosunek prawny jest ściśle związany, jeżeli przepisy
te, według prawa tego państwa, stosuje się bez względu na to, jakiemu prawu ten stosunek
podlega. Podczas rozstrzygania o uwzględnieniu tych przepisów należy mieć na uwadze
ich naturę i cel oraz skutki, które wynikną z ich uwzględnienia oraz te, które wyniknęłyby
w razie ich pominięcia.
Art. 9.
Jeżeli w państwie, którego prawo jest właściwe, obowiązują różne systemy prawne, prawo
tego państwa wskazuje, który z tych systemów należy stosować. W razie braku takiego
wskazania, stosuje się ten z tych systemów, który związany jest najściślej z danym
stosunkiem prawnym.
Art. 10.
1.
Jeżeli nie można ustalić okoliczności, od których zależy właściwość prawa, stosuje
się prawo najściślej związane z danym stosunkiem prawnym.
2.
Jeżeli nie można stwierdzić w rozsądnym terminie treści właściwego prawa obcego, stosuje
się prawo polskie.
Rozdział 2
Osoby fizyczne
Art. 11.
1.
Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych osoby fizycznej podlegają jej prawu
ojczystemu.
2.
Jeżeli osoba fizyczna dokonuje czynności prawnej w zakresie prowadzonego przez siebie
przedsiębiorstwa, wystarczy, że ma ona zdolność do dokonania tej czynności według
prawa państwa, w którym przedsiębiorstwo jest prowadzone.
3.
Przepis ust. 1 nie wyłącza zastosowania prawa, któremu czynność prawna podlega, jeżeli
z tego prawa wynikają szczególne wymagania w zakresie zdolności w odniesieniu do tej
czynności prawnej.
Art. 12.
1.
Jeżeli umowę zawarły osoby znajdujące się w tym samym państwie, osoba fizyczna, która
ma zdolność do jej zawarcia według prawa tego państwa, może się powołać na swoją niezdolność
wynikającą z prawa wskazanego w przepisie art. 11 ust. 1 tylko wtedy, gdy w chwili
zawarcia umowy druga strona o niezdolności wiedziała lub nie wiedziała z powodu niedbalstwa.
2.
Osoba fizyczna dokonująca jednostronnej czynności prawnej, mająca zdolność do jej
dokonania według prawa miejsca dokonania czynności, może powołać się na niezdolność
wynikającą z prawa wskazanego w przepisie art. 11 ust. 1 tylko wtedy, gdy nie przyniesie
to uszczerbku osobom, które postępując z należytą starannością działały w przeświadczeniu,
że osoba dokonująca czynności prawnej zdolność taką miała.
3.
Jeżeli osoba fizyczna działa za pośrednictwem przedstawiciela, przy ustalaniu przesłanek
stosowania przepisów ust. 1 i 2 rozstrzygają okoliczności występujące po stronie przedstawiciela.
4.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do czynności prawnych z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa spadkowego ani do rozporządzeń dotyczących nieruchomości położonych w innym państwie niż państwo,
w którym czynność prawna została dokonana.
Art. 13.
1.
Ubezwłasnowolnienie podlega prawu ojczystemu osoby fizycznej, której ono dotyczy.
2.
Jeżeli o ubezwłasnowolnieniu cudzoziemca orzeka sąd polski, stosuje się prawo polskie.
Art. 14.
1.
Do uznania za zmarłą albo stwierdzenia zgonu osoby fizycznej stosuje się jej prawo
ojczyste.
2.
Jeżeli o uznaniu za zmarłego albo o stwierdzeniu zgonu cudzoziemca orzeka sąd polski,
stosuje się prawo polskie.
Art. 15.
1.
Imię i nazwisko osoby fizycznej podlegają jej prawu ojczystemu.
2.
Do nabycia albo zmiany imienia lub nazwiska stosuje się prawo właściwe do oceny skutków
zdarzenia, które prowadzi do nabycia albo zmiany imienia lub nazwiska. Jednakże wybór
nazwiska przy zawarciu lub rozwiązaniu małżeństwa podlega prawu ojczystemu każdego
z małżonków.
Art. 16.
1.
Dobra osobiste osoby fizycznej podlegają jej prawu ojczystemu.
2.
Osoba fizyczna, której dobro osobiste jest zagrożone naruszeniem lub zostało naruszone
może żądać ochrony na podstawie prawa państwa, na którego terytorium nastąpiło zdarzenie
powodujące to zagrożenie naruszenia lub naruszenie, albo prawa państwa, na którego
terytorium wystąpiły skutki tego naruszenia.
3.
Jeżeli do naruszenia dobra osobistego osoby fizycznej doszło w środkach społecznego
przekazu, o prawie do odpowiedzi, sprostowania lub innego podobnego środka ochronnego
rozstrzyga prawo państwa, w którym ma siedzibę albo miejsce zwykłego pobytu nadawca
lub wydawca.
Rozdział 3
Osoby prawne i inne jednostki organizacyjne
Art. 17.
1.
Osoba prawna podlega prawu państwa, w którym ma siedzibę.
2.
Jeżeli jednak prawo wskazane w przepisie ust. 1 przewiduje właściwość prawa państwa,
na podstawie którego osoba prawna została utworzona, stosuje się prawo tego państwa.
3.
Prawu wskazanemu w przepisach ust. 1 i 2 podlegają w szczególności:
1)
powstanie, łączenie, podział, przekształcenie lub ustanie osoby prawnej;
2)
charakter prawny osoby prawnej;
3)
nazwa oraz firma osoby prawnej;
4)
zdolność osoby prawnej;
5)
kompetencje i zasady działania oraz powoływanie i odwoływanie członków organów;
6)
reprezentacja;
7)
nabycie i utrata statusu wspólnika lub członkostwa oraz prawa i obowiązki z nimi związane;
8)
odpowiedzialność wspólników lub członków za zobowiązania osoby prawnej;
9)
skutki naruszenia przez osobę reprezentującą osobę prawną ustawy, aktu założycielskiego
lub statutu.
Art. 18.
1.
Jeżeli osoba prawna dokonuje czynności prawnej w zakresie prowadzonego przez siebie
przedsiębiorstwa, wystarczy, że ma zdolność do dokonania tej czynności według prawa
państwa, w którym przedsiębiorstwo jest prowadzone.
2.
Osoba prawna może się powołać wobec drugiej strony na ograniczenia dotyczące jej zdolności
lub reprezentacji wynikające z prawa wskazanego w przepisach art. 17 ust. 1 i 2, jeżeli
ograniczeń takich nie przewiduje prawo państwa, w którym czynność prawna została dokonana
tylko wtedy, gdy druga strona o nich wiedziała lub nie wiedziała z powodu niedbalstwa.
Przepisu tego nie stosuje się do rozporządzeń dotyczących nieruchomości położonych
w innym państwie niż państwo, w którym czynność prawna została dokonana.
Art. 19.
1.
Z chwilą przeniesienia siedziby do innego państwa, osoba prawna podlega prawu tego
państwa. Osobowość prawna uzyskana w państwie dotychczasowej siedziby jest zachowana,
jeżeli przewiduje to prawo każdego z zainteresowanych państw. Przeniesienie siedziby
w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego nie prowadzi do utraty osobowości prawnej.
2.
Połączenie osób prawnych mających siedziby w różnych państwach wymaga dopełnienia
wymagań określonych w prawie tych państw.
Art. 20.
Do ochrony dóbr osobistych osób prawnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 16.
Art. 21.
Przepisy art. 17-20 stosuje się odpowiednio do jednostek organizacyjnych niemających
osobowości prawnej.
Rozdział 4
Przedstawicielstwo
Art. 22.
Przedstawicielstwo ustawowe podlega prawu właściwemu dla stosunku prawnego, z którego
wynika umocowanie do reprezentowania.
Art. 23.
1.
Pełnomocnictwo podlega prawu wybranemu przez mocodawcę. Jednakże wobec osoby trzeciej,
z którą pełnomocnik dokonał czynności prawnej, można się powołać na prawo wybrane
tylko wtedy, gdy osoba ta o wyborze wiedziała albo mogła się z łatwością o nim dowiedzieć.
Mocodawca może się powołać wobec pełnomocnika na prawo wybrane tylko wtedy, gdy ten
o wyborze prawa wiedział lub mógł się z łatwością o nim dowiedzieć.
2.
W razie braku wyboru prawa pełnomocnictwo podlega kolejno:
1)
prawu państwa siedziby pełnomocnika, w której on stale działa, albo
2)
prawu państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo należące do mocodawcy, jeżeli
tu stale działa pełnomocnik, albo
3)
prawu państwa, w którym pełnomocnik rzeczywiście działał, reprezentując mocodawcę,
lub w którym wedle woli mocodawcy powinien działać.
Rozdział 5
Dokonanie czynności prawnej i jej forma
Art. 24.
1.
Przy ustalaniu, czy dokonano czynności prawnej, stosuje się prawo dla niej właściwe.
2.
Strona, która twierdzi, że nie złożyła oświadczenia woli, może się powołać na prawo
państwa, w którym ma miejsce zwykłego pobytu, jeżeli z okoliczności wynika, że ocena
skutków jej zachowania według prawa wskazanego w przepisie ust. 1 nie byłaby zasadna.
Art. 25.
1.
Forma czynności prawnej podlega prawu właściwemu dla tej czynności. Wystarczy jednak
zachowanie formy przewidzianej przez prawo państwa, w którym czynność zostaje dokonana.
Jeżeli umowę zawierają osoby znajdujące się w chwili złożenia oświadczeń woli w różnych
państwach, wystarczy wówczas zachowanie formy przewidzianej dla tej czynności przez
prawo jednego z tych państw.
2.
Przepisu ust. 1 zdanie drugie i trzecie nie stosuje się do rozporządzeń dotyczących
nieruchomości oraz do czynności prawnych, których przedmiotem jest powstanie, łączenie,
podział, przekształcenie lub ustanie osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej
osobowości prawnej.
3.
Jeżeli czynności prawnej dokonał przedstawiciel, w razie stosowania przepisu ust.
1 zdanie drugie i trzecie, bierze się pod uwagę okoliczności dotyczące przedstawiciela.
Rozdział 6
Przedawnienie roszczeń i inne instytucje związane z upływem czasu
Art. 26.
Przedawnienie roszczenia podlega prawu właściwemu dla tego roszczenia.
Art. 27.
Przepis art. 26 stosuje się odpowiednio do innych instytucji związanych z upływem
czasu.
Rozdział 7
Zobowiązania
Art. 28.
1.
Prawo właściwe dla zobowiązania umownego określa rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca
2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) .
2.
Do zobowiązań umownych, które na podstawie przepisu art. 1 ust. 2 lit. j rozporządzenia,
o którym mowa w ust. 1, zostały wyłączone z zakresu jego zastosowania, stosuje się
przepisy tego rozporządzenia odpowiednie dla danego zobowiązania.
Art. 29.
1.
Jeżeli prawo polskie przewiduje obowiązek ubezpieczenia, umowa takiego ubezpieczenia
podlega prawu polskiemu.
2.
Jeżeli prawo państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które przewiduje
obowiązek ubezpieczenia, każe dla umowy takiego ubezpieczenia stosować jako właściwe
własne prawo, stosuje się to prawo.
Art. 30.
1.
Poza przypadkami uregulowanymi w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 28, wybór prawa
państwa, niebędącego państwem członkowskim Europejskiego Obszaru Gospodarczego, dla
umowy, która wykazuje ścisły związek z obszarem co najmniej jednego państwa członkowskiego,
nie może prowadzić do pozbawienia konsumenta ochrony przyznanej mu przepisami prawa
polskiego wdrażającymi następujące dyrektywy:
1)
dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków
w umowach konsumenckich ;
2)
(uchylony)
4)
dyrektywę 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącą
sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającą dyrektywę Rady
90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE ;
5)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w
sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającą dyrektywę Rady 87/102/EWG .
2.
Jeżeli prawem właściwym dla umowy, objętej zakresem zastosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w
sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów
o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany , jest prawo państwa niebędącego państwem członkowskim Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
to konsument nie może być pozbawiony ochrony przyznanej mu przez przepisy prawa polskiego
wdrażające tę dyrektywę:
1)
jeżeli którakolwiek z nieruchomości jest położona na terytorium jednego z państw członkowskich,
lub
2)
w przypadku umowy niezwiązanej bezpośrednio z nieruchomością, jeśli przedsiębiorca
wykonuje swoją działalność gospodarczą lub zawodową w jednym z państw członkowskich
lub w jakikolwiek sposób kieruje taką działalność do jednego z państw członkowskich,
a umowa wchodzi w zakres tej działalności.
Art. 31.
Zobowiązanie wynikające z papieru wartościowego innego niż weksel i czek podlega prawu
państwa, w którym papier wartościowy został wystawiony lub wyemitowany.
Art. 32.
1.
Zobowiązanie z jednostronnej czynności prawnej podlega prawu wybranemu przez osobę
dokonującą tej czynności. Od chwili gdy obie strony takiego zobowiązania są zindywidualizowane,
wybór prawa, jego zmiana lub uchylenie wymagają porozumienia obu stron tego stosunku.
2.
W razie braku wyboru prawa zobowiązanie z jednostronnej czynności prawnej podlega
prawu państwa, w którym osoba dokonująca czynności prawnej ma miejsce zwykłego pobytu
albo siedzibę. Jeżeli z okoliczności wynika, że zobowiązanie pozostaje w ściślejszym
związku z prawem innego państwa, stosuje się prawo tego państwa.
Art. 33.
Prawo właściwe dla zobowiązania ze zdarzenia niebędącego czynnością prawną określa
rozporządzenie (WE) nr 864/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca
2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) .
Art. 34.
Prawo właściwe dla pozaumownej odpowiedzialności cywilnej wynikającej z wypadków drogowych
określa Konwencja o prawie właściwym dla wypadków drogowych, sporządzona w Hadze dnia 4 maja
1971 r. .
Art. 35.
Odpowiedzialność cywilna za działania i zaniechania organów wykonujących w danym państwie
władzę publiczną podlega prawu tego państwa.
Art. 36.
Prawo państwa, któremu podlega przelewana wierzytelność rozstrzyga o skutkach przelewu
wobec osób trzecich.
Art. 37.
Do przejęcia długu stosuje się prawo państwa, któremu podlega przejmowany dług.
Art. 38.
Wpływ zmiany wartości waluty na wysokość zobowiązania ocenia się według prawa właściwego
dla tego zobowiązania.
Rozdział 8
Umowa o arbitraż
Art. 39.
1.
Umowa o arbitraż podlega prawu wybranemu dla niej przez strony.
2.
W razie braku wyboru prawa, umowa o arbitraż podlega prawu państwa, w którym znajduje
się uzgodnione przez strony miejsce arbitrażu. Jeżeli nie dokonano takiego uzgodnienia
umowa o arbitraż podlega prawu właściwemu dla stosunku prawnego, którego spór dotyczy;
wystarczy jednak, że umowa jest skuteczna według prawa państwa, w którym postępowanie
się toczy lub sąd arbitrażowy wydał orzeczenie.
Art. 40.
Forma umowy o arbitraż podlega prawu państwa miejsca arbitrażu. Wystarczy jednak zachowanie
formy przewidzianej przez prawo państwa, któremu umowa o arbitraż podlega.
Rozdział 9
Własność i inne prawa rzeczowe. Posiadanie
Art. 41.
1.
Własność i inne prawa rzeczowe podlegają prawu państwa, w którym znajduje się ich
przedmiot.
2.
Nabycie i utrata własności, jak również nabycie i utrata oraz zmiana treści lub pierwszeństwa
innych praw rzeczowych, podlegają prawu państwa, w którym przedmiot tych praw znajdował się w chwili, gdy
nastąpiło zdarzenie pociągające za sobą wymienione skutki prawne.
Art. 42.
Prawa rzeczowe na statku powietrznym i wodnym oraz na pojeździe szynowym podlegają prawu państwa,
w którym statek lub pojazd jest wpisany do rejestru, a w razie braku rejestru lub
wpisu do rejestru - prawu państwa macierzystego portu, stacji lub innego podobnego
miejsca.
Art. 43.
Prawa rzeczowe na rzeczy w transporcie podlegają prawu państwa, z którego rzecz wysłano. Jeżeli
z okoliczności wynika, iż prawa te są związane ściślej z prawem innego państwa, stosuje
się prawo tego państwa.
Art. 44.
Prawo wynikające z zapisu papieru wartościowego na rachunku prowadzonym w systemie
rozrachunku papierów wartościowych, podlega prawu państwa, w którym prowadzony jest
ten rachunek.
Art. 45.
Przepisy art. 41-44 stosuje się odpowiednio do posiadania.
Rozdział 10
Własność intelektualna
Art. 46.
1.
Powstanie, treść i ustanie prawa własności intelektualnej podlegają prawu państwa,
w którym ma miejsce korzystanie z tego prawa.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się także do rozporządzeń prawem własności intelektualnej oraz
do ustalenia pierwszeństwa tych praw.
3.
Do ochrony praw własności intelektualnej stosuje się prawo państwa, na podstawie którego
dochodzi się ochrony.
Art. 47.
Uprawnienia pracownika wobec pracodawcy z tytułu praw własności intelektualnej związanych
z jego działalnością w ramach stosunku pracy podlegają prawu właściwemu dla tego stosunku.
Rozdział 11
Sprawy małżeńskie
Art. 48.
O możności zawarcia małżeństwa rozstrzyga w stosunku do każdej ze stron jej prawo
ojczyste z chwili zawarcia małżeństwa.
Art. 49.
1.
Forma zawarcia małżeństwa podlega prawu państwa, w którym jest ono zawierane.
2.
Jeżeli małżeństwo zawierane jest poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wystarczy
zachowanie formy wymaganej przez prawo ojczyste obojga małżonków albo przez wspólne
prawo miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu małżonków z chwili zawarcia małżeństwa.
Art. 50.
O skutkach braku możności oraz niezachowania formy zawarcia małżeństwa rozstrzyga
odpowiednio prawo, o którym mowa w przepisach art. 48 i art. 49.
Art. 51.
1.
Stosunki osobiste i majątkowe między małżonkami podlegają każdoczesnemu wspólnemu
prawu ojczystemu.
2.
W razie braku wspólnego prawa ojczystego stosuje się prawo państwa, w którym oboje
małżonkowie mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca zamieszkania w tym
samym państwie - prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zwykłego pobytu.
Jeżeli małżonkowie nie mają miejsca zwykłego pobytu w tym samym państwie, stosuje
się prawo państwa, z którym małżonkowie w inny sposób są wspólnie najściślej związani.
Art. 52.
1.
Małżonkowie mogą poddać swe stosunki majątkowe prawu ojczystemu jednego z nich albo
prawu państwa, w którym jedno z nich ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego
pobytu. Wyboru prawa można dokonać także przed zawarciem małżeństwa.
2.
Majątkowa umowa małżeńska podlega prawu wybranemu przez strony zgodnie z przepisem
ust. 1. W razie braku wyboru prawa, do majątkowej umowy małżeńskiej stosuje się prawo
właściwe dla stosunków osobistych i majątkowych między małżonkami z chwili zawarcia
umowy.
3.
Dokonując wyboru prawa dla stosunków majątkowych małżeńskich lub majątkowej umowy
małżeńskiej wystarczy zachować formę przewidzianą dla majątkowych umów małżeńskich
przez prawo wybrane lub prawo państwa, w którym do wyboru prawa doszło.
Art. 53.
1.
Jeżeli małżonek i osoba trzecia będąca wierzycielem mają w chwili powstania zobowiązania
miejsce zwykłego pobytu w tym samym państwie, prawo tego państwa stosuje się do oceny
skuteczności małżeńskiego ustroju majątkowego wobec osób trzecich, chyba że osoba
trzecia w chwili powstania zobowiązania znała charakter i treść tego ustroju lub przy
dołożeniu należytej staranności mogła je poznać albo zostały dopełnione wymagania
dotyczące jawności i wpisów przewidziane w prawie właściwym dla małżeńskiego ustroju
majątkowego lub - w odniesieniu do praw rzeczowych na nieruchomościach - w prawie państwa, na którego terytorium nieruchomość się znajduje.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności małżonka za zobowiązania
zaciągnięte przez drugiego małżonka w sprawach wynikających z zaspokajania zwykłych
potrzeb rodziny.
Art. 54.
1.
Rozwiązanie małżeństwa podlega wspólnemu prawu ojczystemu małżonków z chwili żądania
rozwiązania małżeństwa.
2.
W razie braku wspólnego prawa ojczystego małżonków właściwe jest prawo państwa, w
którym oboje małżonkowie mają w chwili żądania rozwiązania małżeństwa miejsce zamieszkania,
a jeżeli małżonkowie nie mają w chwili żądania rozwiązania małżeństwa wspólnego miejsca
zamieszkania - prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mieli ostatnio miejsce wspólnego
zwykłego pobytu, jeżeli jedno z nich ma w nim nadal miejsce zwykłego pobytu.
3.
W razie braku okoliczności rozstrzygających o właściwości prawa na podstawie przepisów
ust. 1 i 2, do rozwiązania małżeństwa stosuje się prawo polskie.
4.
Postanowienia ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do separacji.
Rozdział 12
Stosunki między rodzicami a dzieckiem
Art. 55.
1.
Ustalenie i zaprzeczenie pochodzenia dziecka podlegają prawu ojczystemu dziecka z
chwili jego urodzenia.
2.
Jeżeli prawo ojczyste dziecka z chwili jego urodzenia nie przewiduje sądowego ustalenia
ojcostwa, do sądowego ustalenia ojcostwa stosuje się prawo ojczyste dziecka z chwili
ustalenia pochodzenia dziecka.
3.
Uznanie dziecka podlega prawu ojczystemu dziecka z chwili jego uznania. W razie gdy
prawo to nie przewiduje uznania dziecka, stosuje się prawo ojczyste dziecka z chwili
jego urodzenia, jeżeli to prawo uznanie przewiduje.
4.
Uznanie dziecka poczętego lecz nienarodzonego podlega prawu ojczystemu matki z chwili
uznania.
Art. 56.
1.
Prawo właściwe dla spraw z zakresu władzy rodzicielskiej i kontaktów z dzieckiem określa
Konwencja o jurysdykcji, prawie właściwym, uznawaniu, wykonywaniu i współpracy w zakresie
odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dzieci, sporządzona w Hadze
w dniu 19 października 1996 r. (Dz. Urz. UE L 151 z 11.06.2008, str. 39; Dz. U. z
2010 r. poz. 1158).
2.
W razie zmiany zwykłego pobytu dziecka na pobyt w państwie niebędącym stroną konwencji,
o której mowa w ust. 1, prawo tego państwa określa od chwili tej zmiany warunki stosowania
środków podjętych w państwie dawnego zwykłego pobytu dziecka.
Rozdział 13
Przysposobienie
Art. 57.
1.
Przysposobienie podlega prawu ojczystemu przysposabiającego.
2.
Przysposobienie wspólne przez małżonków podlega ich wspólnemu prawu ojczystemu. W
razie braku wspólnego prawa ojczystego stosuje się prawo państwa, w którym oboje małżonkowie
mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca zamieszkania w tym samym państwie
- prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zwykłego pobytu. Jeżeli małżonkowie
nie mają miejsca zwykłego pobytu w tym samym państwie, stosuje się prawo państwa,
z którym małżonkowie w inny sposób są wspólnie najściślej związani.
Art. 58.
Przysposobienie nie może nastąpić bez zachowania przepisów prawa ojczystego osoby,
która ma być przysposobiona, dotyczących zgody tej osoby, zgody jej przedstawiciela
ustawowego oraz zezwolenia właściwego organu państwowego, a także ograniczeń przysposobienia
z powodu zmiany dotychczasowego miejsca zamieszkania na miejsce zamieszkania w innym
państwie.
Rozdział 14
Opieka i kuratela
Art. 59.
1.
Prawo właściwe dla opieki i kurateli nad dzieckiem określa Konwencja o jurysdykcji, prawie właściwym, uznawaniu, wykonywaniu i współpracy w zakresie
odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dzieci, sporządzona w Hadze
w dniu 19 października 1996 r.
2.
W razie zmiany zwykłego pobytu dziecka na pobyt w państwie niebędącym stroną konwencji,
o której mowa w ust. 1, prawo tego państwa określa od chwili tej zmiany warunki stosowania
środków podjętych w państwie dawnego zwykłego pobytu dziecka.
Art. 60.
1.
Ustanowienie opieki albo kurateli lub innych środków ochronnych dla osoby pełnoletniej
podlega prawu ojczystemu tej osoby.
2.
Jeżeli sąd polski orzeka o środkach, o których mowa w ust. 1, w stosunku do cudzoziemca
mającego miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej,
stosuje się prawo polskie.
3.
Wykonywanie środków, o których mowa w ust. 1, podlega prawu państwa, na którego terytorium
ma miejsce zwykłego pobytu osoba, której te środki dotyczą.
4.
W przypadkach, o których mowa w art. 1107 § 2 i 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego , stosuje się prawo polskie. To samo dotyczy wykonywania orzeczonych środków.
Art. 61.
Do kurateli dla osoby prawnej stosuje się prawo państwa, któremu osoba ta podlega.
Art. 62.
Dla kurateli do załatwienia poszczególnej sprawy stosuje się prawo państwa, któremu
sprawa ta podlega.
Rozdział 15
Obowiązki alimentacyjne
Art. 63.
Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych określa rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji,
prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań
alimentacyjnych .
Rozdział 16
Sprawy spadkowe
Art. 64.
(uchylony)
Art. 65.
(uchylony)
Art. 66.
(uchylony)
Art. 66a.
Prawo właściwe dla spraw spadkowych określa rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r.
w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania
i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia
europejskiego poświadczenia spadkowego .
Rozdział 17
Inne stosunki prawne
Art. 67.
W razie braku wskazania prawa właściwego w niniejszej ustawie, przepisach szczególnych,
obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikowanych umowach międzynarodowych
i prawie Unii Europejskiej, do stosunku objętego zakresem niniejszej ustawy należy
stosować prawo państwa, z którym stosunek ten jest najściślej związany.
Art. 68.
Do stosunków prawnych objętych niniejszą ustawą nie stosuje się art. 3 ust. 1, art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze .
Rozdział 18
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 69-79.
(pominięte)
Rozdział 19
Przepisy końcowe
Art. 80.
Traci moc ustawa z dnia 12 listopada 1965 r. - Prawo prywatne międzynarodowe , z wyjątkiem przepisów odnoszących się do zobowiązań alimentacyjnych, które w tym
zakresie pozostają w mocy do dnia 17 czerwca 2011 r.
Art. 81.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia3)Ustawa została ogłoszona w dniu 15 kwietnia 2011 r., z wyjątkiem art. 63, który wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2011 r.
1)
Przez art. 3 ustawy z dnia 4 listopada 2022 r. o zmianie ustawy o prawach konsumenta,
ustawy - Kodeks cywilny oraz ustawy - Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. poz. 2337),
która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2021 r.
poz. 1981, 2052, 2262, 2270, 2289, 2328 i 2459 oraz z 2022 r. poz. 1, 366, 480, 807,
830, 974, 1098, 1301, 1371, 1692, 1855, 1967, 2127, 2140, 2180, 2339, 2436, 2600 i
2687.
3)
Ustawa została ogłoszona w dniu 15 kwietnia 2011 r.