Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 11 maja 2023 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o bezpieczeństwie i ratownictwie w
górach i na zorganizowanych terenach narciarskich
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie
w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Bezpieczeństwo w górach
- Rozdział 3 - Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego, zakres ich obowiązków i uprawnień oraz zasady finansowania ich działalności
- Rozdział 4 - Bezpieczeństwo na zorganizowanych terenach narciarskich
- Rozdział 5 - Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa narciarskiego na zorganizowanych terenach narciarskich, zakres ich obowiązków i uprawnień oraz zasady finansowania ich działalności
- Rozdział 6 - Nadzór i kontrola nad ratownictwem górskim
- Rozdział 7 - Przepisy karne
- Rozdział 8 - Przepisy zmieniające, przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych
terenach narciarskich , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 1 grudnia 2022 r. o zawodzie ratownika medycznego oraz samorządzie ratowników
medycznych ,
2)
ustawą z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny
funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą
albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 26 kwietnia 2023 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 226 i art. 234 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o zawodzie ratownika medycznego
oraz samorządzie ratowników medycznych , które stanowią:
„
Art. 226.
Do postępowań w sprawach uznawania kwalifikacji zawodowych wszczętych i niezakończonych
przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
”
„
Art. 234.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
217 oraz art. 227-232, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
2)
art. 25-27 i art. 29 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym
członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła
w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia
ludzkiego albo mienia , które stanowią:
„
Art. 25.
1.
Świadczenie pieniężne przysługuje również członkom rodziny, o których mowa w art.
3:
1)
funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego
Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Biura Ochrony Rządu,
Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej
i Służby Więziennej, których śmierć albo zaginięcie nastąpiły w związku z wykonywaniem
czynności albo pełnieniem służby w okolicznościach, o których mowa w art. 2, przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy;
2)
żołnierzy zawodowych, których śmierć albo zaginięcie nastąpiły w związku z wykonywaniem
czynności albo pełnieniem służby w okolicznościach, o których mowa w art. 2, po dniu
31 lipca 1990 r., a przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy;
3)
żołnierzy niezawodowych, o których mowa w art. 34 ustawy zmienianej w art. 12, których
śmierć nastąpiła w związku z wykonywaniem czynności albo pełnieniem służby w okolicznościach
zagrażających życiu i zdrowiu albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia
lub zdrowia ludzkiego albo mienia, po dniu 31 lipca 1990 r., a przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy;
4)
strażaków ratowników ochotniczych straży pożarnych, których śmierć nastąpiła w związku
z udziałem w działaniu ratowniczym, akcji ratowniczej albo organizowanych przez Państwową
Straż Pożarną ćwiczeniach, w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy;
5)
ratowników górskich, których śmierć nastąpiła w związku z wykonywaniem działań ratowniczych
podejmowanych w ramach ratownictwa górskiego w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu,
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy;
6)
członków specjalistycznych organizacji ratowniczych - Górskiego Ochotniczego Pogotowia
Ratunkowego lub Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, których śmierć nastąpiła
w związku z wykonywaniem działań ratowniczych podejmowanych w ramach ratownictwa górskiego
w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, przed dniem 1 stycznia 2012 r.
2.
W przypadku gdy członek rodziny uprawniony do świadczenia pieniężnego pobiera emeryturę
lub rentę, lub uposażenie w stanie spoczynku, lub uposażenie rodzinne przewidziane
w odrębnych przepisach, wypłaca się świadczenie wyższe albo świadczenie wybrane przez
osobę uprawnioną, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wybór świadczenia
pieniężnego nie pozbawia osoby uprawnionej innych świadczeń i uprawnień przysługujących
emerytom i rencistom przewidzianych w odrębnych przepisach.
3.
W przypadku gdy rodzic uprawniony do świadczenia pieniężnego pobiera emeryturę lub
rentę, lub uposażenie w stanie spoczynku, lub uposażenie rodzinne przewidziane w odrębnych
przepisach, z wyłączeniem renty rodzinnej lub uposażenia rodzinnego po tym samym zmarłym,
co świadczenie pieniężne, wypłaca się świadczenie pieniężne oraz odpowiednio emeryturę
lub rentę, lub uposażenie w stanie spoczynku, lub uposażenie rodzinne.
4.
Prawo do świadczenia pieniężnego przysługuje od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy
osobie uprawnionej, o której mowa w ust. 1, jeżeli złoży wniosek o jego przyznanie
w terminie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, o ile w dniu wejścia w
życie niniejszej ustawy osoba ta spełnia warunki do jego przyznania.
5.
W przypadku gdy osoba uprawniona, o której mowa w ust. 1, spełni warunki do przyznania
świadczenia pieniężnego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, świadczenie pieniężne
przysługuje od dnia spełnienia warunków do jego przyznania, jeżeli osoba ta złoży
wniosek o jego przyznanie w terminie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
6.
Przy ustalaniu wysokości świadczenia pieniężnego dla członków rodziny funkcjonariuszy
Biura Ochrony Rządu, Urzędu Ochrony Państwa oraz Służby Celnej przyjmuje się obowiązujące
na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego datę złożenia wniosku o przyznanie świadczenia
pieniężnego przeciętne uposażenie, o którym mowa w:
1)
art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
oraz Agencji Wywiadu, w odniesieniu do świadczenia pieniężnego po zmarłym lub zaginionym funkcjonariuszu
Urzędu Ochrony Państwa;
2)
art. 223 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, w odniesieniu do świadczenia pieniężnego po zmarłym lub zaginionym funkcjonariuszu
Służby Celnej;
3)
art. 162 ust. 14 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa, w odniesieniu do świadczenia pieniężnego po zmarłym lub zaginionym funkcjonariuszu
Biura Ochrony Rządu.
Art. 26.
Pierwsza wypłata świadczeń pieniężnych nastąpi nie później niż w terminie 3 miesięcy
od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym niniejsza ustawa weszła
w życie.
Art. 27.
Sprawy wszczęte i niezakończone przed rejonowymi komisjami lekarskimi, o których mowa
w ustawie zmienianej w art. 22, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzone
są na dotychczasowych zasadach. Czynności podjęte w tych sprawach pozostają w mocy.
”
„
Art. 29.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa:
1)
podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego i ratownictwa na zorganizowanych
terenach narciarskich, zakres ich obowiązków i uprawnień oraz zasady finansowania
ich działalności;
2)
obowiązki osób przebywających w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich,
a w szczególności uprawiających sport, rekreację lub turystykę;
3)
podmioty odpowiedzialne za zapewnienie bezpieczeństwa osobom przebywającym w górach
i na zorganizowanych terenach narciarskich;
4)
warunki bezpieczeństwa osób przebywających w górach oraz na zorganizowanych terenach
narciarskich, a w szczególności uprawiających tam sport, rekreację lub turystykę;
5)
nadzór i kontrolę nad ratownictwem górskim.
Art. 2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
górach - rozumie się przez to obszar Beskidu Niskiego, Beskidu Wyspowego, Beskidu
Średniego, Beskidu Sądeckiego, Beskidu Żywieckiego, Beskidu Małego, Beskidu Śląskiego,
Bieszczadów, Gorców, Pienin, Sudetów Wschodnich, Sudetów Środkowych, Sudetów Zachodnich,
Tatr, pasma Spisko-Gubałowskiego oraz Wyżyny Krakowsko-Wieluńskiej z wyłączeniem obszarów
jednostek osadniczych i dróg publicznych;
2)
parkach narciarskich - rozumie się przez to tereny, na których znajdują się obiekty
przeznaczone do wykonywania ewolucji akrobatycznych na nartach i snowboardzie, w szczególności
takie jak skocznie, rynny, poręcze;
3)
pólkach ćwiczebnych - rozumie się przez to tereny przeznaczone w szczególności do
nauczania narciarstwa lub snowboardingu;
4)
narciarskiej trasie biegowej - rozumie się przez to tereny wyznaczone i odpowiednio
oznakowane, przeznaczone do uprawiania narciarstwa biegowego o szerokości co najmniej
3 m;
5)
narciarskiej trasie zjazdowej - rozumie się przez to tereny przeznaczone do uprawiania
narciarstwa i snowboardingu, zapewniające istnienie wolnej przestrzeni do zjazdu,
odpowiedniej do stopnia trudności narciarskiej trasy zjazdowej i zdolności przewozowej
urządzeń transportu linowego i taśmowego przeznaczonych do transportu osób, przy których
się znajdują;
6)
nartostradzie - rozumie się przez to tereny przeznaczone do uprawiania narciarstwa
zjazdowego i snowboardingu, o szerokości co najmniej 3 m, służące w szczególności
do komunikacji pomiędzy: narciarskimi trasami zjazdowymi, zorganizowanymi terenami
narciarskimi, stacjami urządzeń transportu linowego i taśmowego przeznaczonych do
transportu osób, oraz trasy dojazdowe do dróg, parkingów i obiektów użyteczności publicznej;
7)
ratownictwie górskim - rozumie się przez to organizowanie i udzielanie pomocy osobom,
które uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia
w górach oraz transportowanie zwłok z gór;
8)
ratownictwie narciarskim - rozumie się przez to organizowanie i udzielanie pomocy
osobom, które uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty życia lub
zdrowia na zorganizowanych terenach narciarskich;
91)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 2.)
ratowniku górskim - rozumie się przez to osobę posiadającą uprawnienia ratownicze
lub instruktorskie w zakresie ratownictwa górskiego oraz specjalistyczną wiedzę z
zakresu technik ratownictwa górskiego i topografii obszaru, na którym działa dany
podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego, i spełniającą wymagania określone
w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym dla lekarza systemu, pielęgniarki systemu, ratownika medycznego realizujących doskonalenie
zawodowe lub ratownika, zatrudnioną lub pełniącą służbę w tym podmiocie lub będącą
członkiem tego podmiotu;
92)W brzmieniu ustalonym przez art. 214 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o zawodzie ratownika medycznego oraz samorządzie ratowników medycznych (Dz. U. poz. 2705), która wejdzie w życie z dniem 22 czerwca 2023 r.)
ratowniku górskim - rozumie się przez to osobę posiadającą uprawnienia ratownicze
lub instruktorskie w zakresie ratownictwa górskiego oraz specjalistyczną wiedzę z
zakresu technik ratownictwa górskiego i topografii obszaru, na którym działa dany
podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego, spełniającą wymagania określone
w:
a)
ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym dla lekarza systemu i pielęgniarki systemu realizujących doskonalenie zawodowe lub
ratownika,
b)
ustawie z dnia 1 grudnia 2022 r. o zawodzie ratownika medycznego oraz samorządzie
ratowników medycznych dla ratownika medycznego realizującego doskonalenie zawodowe
- zatrudnioną lub pełniącą służbę w tym podmiocie lub będącą członkiem tego podmiotu;
101)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 2.)
ratowniku narciarskim - rozumie się przez to osobę, która ukończyła szkolenie w zakresie
transportu osób potrzebujących pomocy na zorganizowanych terenach narciarskich, organizowane
przez podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego i spełniającą wymagania
określone w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym dla lekarza systemu, pielęgniarki systemu, ratownika medycznego realizujących doskonalenie
zawodowe lub ratownika;
102)W brzmieniu ustalonym przez art. 214 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o zawodzie ratownika medycznego oraz samorządzie ratowników medycznych (Dz. U. poz. 2705), która wejdzie w życie z dniem 22 czerwca 2023 r.)
ratowniku narciarskim - rozumie się przez to osobę, która ukończyła szkolenie w zakresie
transportu osób potrzebujących pomocy na zorganizowanych terenach narciarskich organizowane
przez podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego, spełniającą wymagania
określone w:
a)
ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym dla lekarza systemu i pielęgniarki systemu realizujących doskonalenie zawodowe lub
ratownika,
b)
ustawie z dnia 1 grudnia 2022 r. o zawodzie ratownika medycznego oraz samorządzie
ratowników medycznych dla ratownika medycznego realizującego doskonalenie zawodowe;
11)
wypadku - rozumie się przez to nagłe zdarzenie lub zachorowanie, którego następstwem
jest naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia osoby przebywającej w
górach lub na zorganizowanych terenach narciarskich;
12)
zarządzającym zorganizowanym terenem narciarskim - rozumie się przez to osobę fizyczną,
osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będącą
właścicielem, użytkownikiem, najemcą, dzierżawcą lub posiadającą inny tytuł prawny
do zorganizowanego terenu narciarskiego lub urządzeń transportu linowego lub taśmowego
przeznaczonych do transportu osób, przy których znajduje się zorganizowany teren narciarski;
13)
zorganizowanym terenie narciarskim - rozumie się przez to ogólnie udostępnione i odpowiednio
naśnieżone lub z odpowiednio przygotowanym sztucznym podłożem, oznaczone i zabezpieczone
tereny przeznaczone do uprawiania narciarstwa lub snowboardingu, znajdujące się przy
urządzeniach transportu linowego lub taśmowego przeznaczonych do transportu osób,
a także narciarskie trasy biegowe oraz parki narciarskie i pólka ćwiczebne.
Rozdział 2
Bezpieczeństwo w górach
Art. 3.
1.
Zapewnienie warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach należy do ministra
właściwego do spraw wewnętrznych, organów jednostek samorządu terytorialnego, na terenie
których wykonywane jest ratownictwo górskie, dyrekcji parków narodowych i krajobrazowych
położonych na obszarze gór, a także do osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek
organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej prowadzących w górach zorganizowaną
działalność w zakresie sportu, rekreacji lub turystyki.
2.
Zapewnienie warunków bezpieczeństwa w górach polega w szczególności na:
1)
oznakowaniu terenów, obiektów i urządzeń służących do uprawiania sportu, rekreacji
lub turystyki;
2)
ustaleniu zasad korzystania z danego terenu, obiektu lub urządzenia;
3)
zapewnieniu podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa górskiego warunków do
organizowania pomocy oraz ratowania osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na
niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia;
4)
ogłaszaniu komunikatu lawinowego.
Art. 4.
Osoby przebywające w górach obowiązane są do zachowania należytej staranności w celu
ochrony życia i zdrowia własnego oraz innych osób, a w szczególności:
1)
zapoznania się z zasadami korzystania z danego terenu, obiektu lub urządzenia i ich
przestrzegania;
2)
stosowania się do znaków nakazu i zakazu umieszczanych przez podmioty, o których mowa
w art. 3 ust. 1;
3)
zapoznania się oraz dostosowania swoich planów aktywności do umiejętności, aktualnych
warunków atmosferycznych, prognozy pogody, komunikatu lawinowego dla danego obszaru
i zastosowania się do zaleceń i ograniczeń wynikających z ogłoszonego stopnia zagrożenia
lawinowego oraz z panujących i przewidywanych warunków atmosferycznych;
4)
użytkowania sprzętu odpowiedniego do rodzaju podejmowanej aktywności, sprawnego technicznie
i zgodnie z jego przeznaczeniem i zasadami użycia;
5)
bezzwłocznego informowania podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa górskiego
o zaistniałym wypadku lub zaginięciu osoby oraz o innych zdarzeniach nadzwyczajnych
mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo osób.
Rozdział 3
Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego, zakres ich obowiązków i uprawnień oraz zasady finansowania ich działalności
Art. 5.
1.
Ratownictwo górskie mogą wykonywać podmioty, które uzyskały zgodę ministra właściwego
do spraw wewnętrznych na wykonywanie ratownictwa górskiego oraz wpis do rejestru jednostek
współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, zwane dalej „podmiotami uprawnionymi do wykonywania ratownictwa górskiego”.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji administracyjnej, udziela
zgody, o której mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu ubiegającego się o jej udzielenie
pod warunkiem, że podmiot ten:
1)
zapewnia stan gotowości do wykonywania ratownictwa górskiego na obszarze, na którym
zamierza działać podmiot ubiegający się o udzielenie zgody, o której mowa w ust. 1;
2)
dysponuje kadrą ratowników górskich w liczbie niezbędnej do zapewnienia stanu gotowości,
o którym mowa w pkt 1;
3)
posiada sprzęt specjalistyczny, środki transportu i łączności niezbędne do wykonywania
ratownictwa górskiego.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1)
nazwę podmiotu, siedzibę i jego adres;
2)
informację o obszarze działania, na którym ma być wykonywane ratownictwo górskie;
3)
wykaz ratowników górskich wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnianie przez nich
warunków określonych w art. 2 pkt 9;
4)
wykaz sprzętu specjalistycznego, środków transportu i łączności;
5)
informację o źródłach finansowania planowanej działalności.
3a.
Decyzja, o której mowa w ust. 2, wygasa, jeżeli podmiot uprawniony do wykonywania
ratownictwa górskiego, który uzyskał zgodę, o której mowa w ust. 1, w terminie 6 miesięcy
od dnia jej wydania nie został wpisany do rejestru jednostek współpracujących z systemem
Państwowe Ratownictwo Medyczne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.
4.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji administracyjnej:
1)
cofa zgodę, o której mowa w ust. 1, jeżeli podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa
górskiego, któremu taka zgoda została udzielona, przestał spełniać warunki, o których
mowa w ust. 2, lub został wykreślony z rejestru jednostek współpracujących z systemem
Państwowe Ratownictwo Medyczne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, lub
2)
może cofnąć zgodę, jeżeli podmiot, któremu taka zgoda została udzielona, nie usunął
w wymaganym terminie nieprawidłowości mających istotny wpływ na wykonywanie ratownictwa
górskiego stwierdzonych protokołem kontroli.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych zawiadamia wojewodę właściwego do dokonania
wpisu do rejestru jednostek współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne,
o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, o cofnięciu zgody, o której mowa w ust. 1.
Art. 6.
W ramach ratownictwa górskiego podejmowane są działania ratownicze polegające w szczególności
na:
1)
przyjęciu zgłoszenia o wypadku lub innym zdarzeniu;
2)
dotarciu na miejsce wypadku z wyposażeniem ratowniczym;
3)
udzieleniu kwalifikowanej pierwszej pomocy;
4)
zabezpieczeniu i ewakuacji osób przebywających w górach z terenów stanowiących zagrożenie
dla życia i zdrowia;
5)
transporcie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty
życia lub zdrowia do miejsca, gdzie jest możliwe podjęcie medycznych czynności ratunkowych
przez jednostki systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, po uprzednim uzgodnieniu miejsca przekazania osoby, której udzielono pomocy w ramach
działań ratowniczych, z dyspozytorem jednostki systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne;
6)
poszukiwaniu osób zaginionych w górach;
7)
transporcie zwłok z gór.
Art. 7.
1.
Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego:
1)
organizują, kierują, koordynują i bezpośrednio prowadzą działania ratownicze w ramach
ratownictwa górskiego;
2)
organizują i prowadzą szkolenia ratowników górskich i narciarskich oraz psów ratowniczych,
w tym psów lawinowych, wraz z ich przewodnikami;
3)
nadają uprawnienia ratownicze i instruktorskie w zakresie ratownictwa górskiego, ratownictwa
narciarskiego, ratownictwa z użyciem psów oraz ratownictwa podwodnego w akwenach górskich
i jaskiniach;
4)
prowadzą dokumentację działań ratowniczych, o których mowa w pkt 1, w tym rejestr
działań ratowniczych;
5)
prowadzą działalność profilaktyczną i edukacyjną dotyczącą bezpieczeństwa w górach
i na zorganizowanych terenach narciarskich.
2.
Ponadto podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego mogą w szczególności:
1)
prowadzić ewakuację osób z kolei linowych przeznaczonych do transportu osób;
2)
zabezpieczać w zakresie ratownictwa górskiego i narciarskiego imprezy sportowe oraz
imprezy turystyczne na wniosek organizatora imprezy;
3)
wydawać, na wniosek organu jednostki samorządu terytorialnego, dyrektora parku narodowego
lub krajobrazowego, albo zarządzającego zorganizowanym terenem narciarskim, osoby
fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej
prowadzącej działalność w zakresie sportu, rekreacji lub turystyki opinie dotyczące
warunków bezpieczeństwa osób uprawiających sport, rekreację lub turystykę w górach
lub na zorganizowanych terenach narciarskich;
4)
organizować, kierować, koordynować i bezpośrednio prowadzić działania ratownicze na
zorganizowanych terenach narciarskich na podstawie umowy z zarządzającym zorganizowanym
terenem narciarskim;
5)
organizować i prowadzić szkolenia wysokościowe z ewakuacji osób z unieruchomionych
kolei linowych przeznaczonych do transportu osób, w szczególności dla pracowników
zorganizowanych terenów narciarskich, na których te urządzenia się znajdują;
6)
prowadzić rejestr wypadków, o którym mowa w art. 37 ust. 1, na podstawie upoważnienia
udzielonego przez zarządzającego zorganizowanym terenem narciarskim;
7)
brać udział w działaniach ratowniczych poza obszarem gór ze szczególnym uwzględnieniem
klęsk żywiołowych i katastrof na wezwanie właściwych służb i sztabów kryzysowych;
8)
organizować i prowadzić szkolenia dla osób uprawiających sport, rekreację lub turystykę
w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich ze szczególnym uwzględnieniem
zagadnień bezpieczeństwa.
3.
Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, zawiera:
1)
imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz adres zamieszkania osoby, której udzielono
pomocy w ramach działań ratowniczych;
2)
rodzaj doznanego urazu lub zachorowania osoby, o której mowa w pkt 1;
3)
rodzaj udzielonej pomocy;
4)
miejsce wypadku lub innego zdarzenia;
5)
imiona i nazwiska ratowników górskich udzielających pomocy;
6)
datę i czas prowadzenia działań ratowniczych;
7)
czas i miejsce przekazania osoby, o której mowa w pkt 1, jednostkom systemu Państwowe
Ratownictwo Medyczne lub innym służbom.
4.
Informacje, o których mowa w ust. 3, przechowywane są w rejestrze, o którym mowa w
ust. 1 pkt 4, przez okres 10 lat od dnia ich wprowadzenia do zbioru.
5.
Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego udostępnia informacje, o których
mowa w ust. 3, na pisemny wniosek:
1)
osobie, której udzielono pomocy w ramach działań ratowniczych, oraz
2)
Policji, prokuraturze, sądom, dyrektorowi parku narodowego i zakładom ubezpieczeń
w związku z prowadzonym przez nie postępowaniem.
6.
Dane osobowe, o których mowa w ust. 3, podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym nadużyciom
lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub przekazywaniu polegającym co najmniej na:
1)
dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne
upoważnienie wydane przez administratora danych;
2)
pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do zachowania
ich w poufności.
Art. 8.
Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego współdziałają przy wykonywaniu
ratownictwa górskiego, a w czasie prowadzenia działań ratowniczych mogą żądać pomocy
od:
1)
organów administracji rządowej i samorządowej;
2)
innych jednostek współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne;
3)
jednostek podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych
i Ministra Obrony Narodowej;
4)
Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, dyrekcji parków narodowych lub dyrekcji
parków krajobrazowych.
Art. 9.
1.
Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego z chwilą stwierdzenia zagrożeń
nadzwyczajnych, które mają istotny wpływ na bezpieczeństwo osób w górach lub na zorganizowanych
terenach narciarskich, mogą wydawać zalecenia:
1)
zarządzającemu zorganizowanym terenem narciarskim oraz podmiotom, o których mowa w
art. 3 ust. 1, w sprawie usunięcia stwierdzonych zagrożeń w zakresie bezpieczeństwa
osób lub wstrzymania eksploatacji obiektu i urządzenia, lub zamknięcia terenu dla
ruchu osób do czasu ustąpienia lub usunięcia tych zagrożeń;
2)
osobom uprawiającym sport, rekreację lub turystykę w górach lub na zorganizowanych
terenach narciarskich.
2.
Zalecenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wydane w formie ustnej, powinno zostać potwierdzone
na piśmie i zawierać określenie rodzaju zagrożenia nadzwyczajnego, nazwę podmiotu
uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego oraz imię i nazwisko osoby wydającej
zalecenie.
Art. 10.
1.
Pracodawca inny niż podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego jest obowiązany
zwolnić ze świadczenia pracy pracownika będącego ratownikiem górskim na czas niezbędny
do uczestniczenia w działaniach ratowniczych i do wypoczynku koniecznego po ich zakończeniu.
2.
Zwolnienie pracownika ze świadczenia pracy w razie konieczności udziału w działaniach
ratowniczych oraz na czas wypoczynku po zakończonej akcji ratowniczej następuje na
podstawie pisemnego zaświadczenia wystawionego przez podmiot uprawniony do wykonywania
ratownictwa górskiego określającego czas trwania akcji ratowniczej i czas wypoczynku,
który nie może być dłuższy niż 12 godzin na dobę.
3.
Za czas zwolnienia ze świadczenia pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia
ustalonego w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 297 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy .
Art. 11.
1.
Ratownik górski i ratownik narciarski przy wykonywaniu działań ratowniczych korzystają
z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny dla funkcjonariuszy publicznych.
2.
W przypadku gdy wykonywane przez ratownika górskiego lub ratownika narciarskiego działania
ratownicze polegają na udzieleniu pierwszej pomocy, kwalifikowanej pierwszej pomocy
lub podjęciu medycznych czynności ratunkowych, może on poświęcić dobra osobiste innej
osoby, inne niż życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe, w zakresie, w jakim jest
to niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia osoby znajdującej się w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego.
Art. 11a.
1.
Ratownikowi górskiemu przysługuje świadczenie ratownicze w wysokości 200 złotych,
pod warunkiem że:
1)
osiągnął 65. rok życia - w przypadku mężczyzn oraz 60. rok życia - w przypadku kobiet
oraz
2)
przez co najmniej 25 lat - w przypadku mężczyzn oraz 20 lat - w przypadku kobiet wykonywał
działania ratownicze podejmowane w ramach ratownictwa górskiego jako członek podmiotu
uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego i nie był zatrudniony do wykonywania
tych działań.
2.
Wysokość świadczenia ratowniczego, o którym mowa w ust. 1, podlega corocznej waloryzacji
na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. oochotniczych strażach pożarnych .
3.
Do okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, ratownikowi górskiemu wlicza się okres wykonywania
przed dniem 1 stycznia 2012 r. działań ratowniczych podejmowanych w ramach ratownictwa
górskiego jako członek specjalistycznej organizacji ratowniczej - Górskiego Ochotniczego
Pogotowia Ratunkowego lub Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, o ile
nie był zatrudniony do wykonywania tych działań.
4.
Przy ustalaniu okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest wymagane zachowanie
ciągłości wykonywania działań ratowniczych, pod warunkiem że działania ratownicze
były wykonywane co najmniej raz w roku.
Art. 11b.
1.
Przyznanie prawa do świadczenia ratowniczego, jego wypłata oraz obsługa następuje
na zasadach określonych w art. 16 ust. 6 oraz art. 17-22 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. oochotniczych strażach
pożarnych.
2.
Wraz z wnioskiem w sprawie przyznania świadczenia ratowniczego należy przedłożyć dokumenty
potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 11a ust. 1 pkt 2 i ust.
3.
3.
Spełnienie warunku, o którym mowa w art. 11a ust. 1 pkt 2, potwierdza zaświadczenie
o okresach wykonywania działań ratowniczych podejmowanych w ramach ratownictwa górskiego
wydane przez podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego.
4.
Na żądanie organu przyznającego w rozumieniu ustawy, o której mowa w ust. 1, podmiot
uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego przedkłada dokumenty, na podstawie
których wydał zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3.
5.
Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego jest zobowiązany do wskazania
na piśmie przyczyn, z powodu których nie jest możliwe wydanie zaświadczenia, o którym
mowa w ust. 3.
6.
W przypadku wskazanym w ust. 5 spełnienie warunku, o którym mowa w art. 11a ust. 1
pkt 2, potwierdza się na podstawie pisemnych oświadczeń 3 ratowników górskich, którzy
wykonywali działania ratownicze w ramach ratownictwa górskiego z osobą ubiegającą
się o przyznanie świadczenia ratowniczego.
7.
Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej
treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”.
Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
oświadczeń.
8.
Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego potwierdza fakt wykonywania
działań ratowniczych podejmowanych w ramach ratownictwa górskiego przez ratownika
górskiego składającego oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, w okresach wskazanych
w tym oświadczeniu.
9.
W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 3, zaświadczenie o okresach wykonywania
działań ratowniczych podejmowanych w ramach ratownictwa górskiego wydaje Górskie Ochotnicze
Pogotowie Ratunkowe lub Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe. Przepisy ust.
2-8 stosuje się odpowiednio.
Art. 11c.
1.
Świadczenie, o którym mowa w art. 11a ust. 1, przysługuje również członkowi specjalistycznej
organizacji ratowniczej - Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego lub Tatrzańskiego
Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, który przed dniem 1 stycznia 2012 r.:
1)
osiągnął 65. rok życia - w przypadku mężczyzn oraz 60. rok życia - w przypadku kobiet
oraz
2)
przez co najmniej 25 lat - w przypadku mężczyzn oraz 20 lat - w przypadku kobiet wykonywał
działania ratownicze podejmowane w ramach ratownictwa górskiego i nie był zatrudniony
do wykonywania tych działań.
2.
Przepisy art. 11a ust. 3 i art. 11b stosuje się.
Art. 11d.
Ratownikowi górskiemu, który przy wykonywaniu działań ratowniczych podejmowanych w
ramach ratownictwa górskiego doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł szkodę w mieniu,
oraz członkom jego rodziny przysługują świadczenia, o których mowa w art. 13 i art.
14 ustawy, o której mowa w art. 11b ust. 1.
Art. 11e3)Dodany przez art. 21 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia (Dz. U. poz. 658), która weszła w życie z dniem 21 kwietnia 2023 r..
1.
Członkom rodziny ratownika górskiego, którego śmierć nastąpiła w związku z wykonywaniem
działań ratowniczych podejmowanych w ramach ratownictwa górskiego w warunkach zagrażających
życiu i zdrowiu, przysługuje świadczenie pieniężne na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny
funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą
albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia .
2.
Do ustalenia wysokości świadczenia pieniężnego stosuje się obowiązujące na dzień 31
grudnia roku poprzedzającego datę złożenia wniosku przeciętne uposażenie, o którym
mowa w art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej .
3.
Prawo do świadczenia pieniężnego oraz jego wysokość ustala w formie decyzji organ
emerytalny określony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
4.
Świadczenie pieniężne wypłaca organ emerytalny, o którym mowa w ust. 3.
5.
Do spraw załatwianych w formie decyzji, o której mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 5, art. 7, art. 8 ust. 2 i 5-11, art. 9 ust. 2, art. 10 i art. 11 ustawy,
o której mowa w ust. 1.
6.
Do wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego załącza się:
1)
zaświadczenie podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego potwierdzające,
że śmierć ratownika górskiego nastąpiła wskutek okoliczności, o których mowa w ust.
1;
2)
aktualny odpis aktu stanu cywilnego potwierdzający zaistnienie okoliczności uzasadniających
złożenie wniosku;
3)
inny dokument urzędowy potwierdzający zaistnienie okoliczności innych niż wymienione
w pkt 1 i 2 uzasadniających złożenie wniosku.
Art. 11f3)Dodany przez art. 21 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia (Dz. U. poz. 658), która weszła w życie z dniem 21 kwietnia 2023 r..
W razie zbiegu prawa do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 11e, z prawem
do emerytury lub renty, lub uposażenia w stanie spoczynku, lub uposażenia rodzinnego
przewidzianych w odrębnych przepisach wypłaca się świadczenie wyższe albo wybrane
przez członka rodziny, o którym mowa w art. 3 ustawy, o której mowa w art. 11e ust.
1, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wybór świadczenia pieniężnego
nie pozbawia osoby uprawnionej innych świadczeń i uprawnień przysługujących emerytom
i rencistom przewidzianych w odrębnych przepisach.
Art. 12.
(uchylony)
Art. 13.
1.
Ratownik górski i ratownik narciarski podczas pełnienia obowiązków służbowych mają
prawo korzystać z urządzeń transportu linowego lub taśmowego przeznaczonych do transportu
osób w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich bezpłatnie i poza kolejnością
na podstawie ważnej legitymacji służbowej.
2.
Ratownik górski oraz ratownik górski z psem ratowniczym mają prawo bezpłatnego wstępu
na teren parku narodowego i rezerwatu udostępnionego dla ruchu turystycznego na podstawie
ważnej legitymacji służbowej.
Art. 14.
Funkcjonariusz policji, wykonujący czynności służbowe, ma prawo korzystać z urządzeń
transportu linowego lub taśmowego przeznaczonych do transportu osób w górach lub na
zorganizowanych terenach narciarskich bezpłatnie i poza kolejnością.
Art. 15.
1.
Opracowywanie komunikatu lawinowego należy do podmiotów uprawnionych do wykonywania
ratownictwa górskiego stosownie do terenu działania określonego w ramach powierzonego
zadania, o którym mowa w art. 17 ust. 1.
2.
Komunikat lawinowy określa stopień zagrożenia lawinowego, stabilność pokrywy śnieżnej,
prawdopodobieństwo samoistnego i mechanicznego wyzwolenia lawin oraz zalecenia dla
ruchu osób. Ogłaszany stopień zagrożenia lawinowego może być zmieniony tylko kolejnym
komunikatem wydanym przez ten sam podmiot.
3.
Treść komunikatu lawinowego udostępniana jest do wiadomości właściwych miejscowo dyrektorów
parków narodowych oraz krajobrazowych, którzy przekazują go do publicznej wiadomości,
w sposób zwyczajowo przyjęty, w szczególności poprzez zamieszczenie go na stronie
internetowej lub na tablicach informacyjnych.
Art. 16.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, stopnie
zagrożenia lawinowego oraz odpowiadające im zalecenia dla ruchu osób, mając na uwadze
zapewnienie odpowiedniego poziomu informacji o występujących zagrożeniach w górach
oraz na zorganizowanych terenach narciarskich.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
turystyki określi, w drodze rozporządzenia, wzory znaków nakazu, zakazu, informacyjnych
i ostrzegawczych stosowanych do oznakowania w górach i na zorganizowanych terenach
narciarskich, uwzględniając konieczność zapewnienia ich czytelności i zrozumienia.
Art. 17.
1.
Wykonywanie zadań z zakresu ratownictwa górskiego przez podmioty uprawnione do wykonywania
ratownictwa górskiego następuje na podstawie powierzenia realizacji zadań publicznych,
o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie w zakresie określonym w umowie. Przepisy art. 11a-art. 11c tej ustawy stosuje się
odpowiednio.
2.
Zadania z zakresu ratownictwa górskiego powierzane i finansowane są przez ministra
właściwego do spraw wewnętrznych w ramach dotacji celowych przyznawanych z części
budżetu państwa, której jest dysponentem.
3.
Jednostki samorządu terytorialnego mogą udzielać dotacji celowych podmiotom uprawnionym
do wykonywania ratownictwa górskiego na finansowanie zadań w zakresie ratownictwa
górskiego nieobjętych umową, o której mowa w ust. 1.
4.
Opłaty za wstęp do parku narodowego lub na niektóre jego obszary, o których mowa w
art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody , przekazuje się w wysokości 15% wpływów pomniejszonych o należny podatek od towarów
i usług za każdy kwartał podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa górskiego
na obszarze, na którym znajduje się określony park narodowy, z przeznaczeniem na dofinansowanie
zadań w zakresie ratownictwa górskiego nieobjętych umową, o której mowa w ust. 1.
5.
Dotacje, o których mowa w ust. 2 i 3, udzielane są z pominięciem otwartego konkursu
ofert.
6.
Zadania, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, obejmują:
1)
utrzymanie gotowości ratowniczej;
2)
prowadzenie działań ratowniczych;
3)
organizowanie i prowadzenie szkoleń ratowników górskich oraz psów ratowniczych, w
tym psów lawinowych;
4)
opracowywanie i udostępnianie komunikatu lawinowego;
5)
utrzymanie śmigłowca ratowniczego wraz z załogą lotniczo-techniczną będącego w dyspozycji
podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego, przeznaczonego w szczególności
do działań ratownictwa górskiego w Tatrach oraz na terenie południowej Małopolski;
6)
prowadzenie dokumentacji wypadków.
7.
Utrzymanie gotowości operacyjnej śmigłowca, o którym mowa w ust. 6 pkt 5, obejmuje
w szczególności koszty:
1)
eksploatacyjne wraz z kosztami paliwa, oraz bieżącej i okresowej obsługi technicznej;
2)
obowiązkowych ubezpieczeń lotniczych;
3)
osobowe utrzymania załogi lotniczo-technicznej;
4)
utrzymania zaplecza socjalno-technicznego dla śmigłowca i jego załogi.
8.
Działania określone w ust. 6 i 7 realizowane są poprzez:
1)
utrzymanie kadry ratowników górskich zawodowych i ochotników oraz ich szkolenie;
2)
zakup i utrzymanie obiektów oraz ich wyposażenia;
3)
zakup i utrzymanie środków transportu i łączności;
4)
wyposażanie ratowników górskich w sprzęt i ekwipunek;
5)
zakup i utrzymanie sprzętu ratowniczego;
6)
utrzymanie obsługi administracyjnej;
7)
prowadzenie działań profilaktycznych mających na celu zapobieganie wypadkom.
9.
Dotacje, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą być przyznawane podmiotom uprawnionym do
wykonywania ratownictwa górskiego bez względu na lokalizację siedziby tego podmiotu.
Art. 18.
1.
Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego otrzymujący dotację składa
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w terminie do 15 dnia marca następnego
roku, sprawozdanie roczne zawierające rozliczenie rzeczowo-finansowego zrealizowanych
zadań.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych cofa dotację, jeżeli podmiot uprawniony do
wykonywania ratownictwa górskiego wykorzystał ją niezgodnie z przeznaczeniem.
3.
W przypadku, gdy podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego nie przedstawił
sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych wstrzymuje
przekazywanie kolejnych dotacji do czasu przedstawienia sprawozdania.
Rozdział 4
Bezpieczeństwo na zorganizowanych terenach narciarskich
Art. 19.
1.
Za zapewnienie warunków bezpieczeństwa osób przebywających na zorganizowanych terenach
narciarskich odpowiada zarządzający tymi terenami.
2.
Zapewnienie warunków bezpieczeństwa na terenach, o których mowa w ust. 1, polega w
szczególności na:
1)
przygotowaniu, oznakowaniu, zabezpieczeniu terenów, obiektów i urządzeń służących
do uprawiania narciarstwa i snowboardingu, oraz bieżącej kontroli stanu zabezpieczeń,
oznaczeń i warunków narciarskich;
2)
zapewnieniu ratownictwa narciarskiego;
3)
określeniu i upowszechnieniu zasad korzystania z danego terenu, obiektu i urządzenia;
4)
informowaniu o warunkach narciarskich i ich zmianach;
5)
prowadzeniu działalności profilaktycznej i informacyjnej dotyczącej bezpieczeństwa
podczas uprawiania narciarstwa i snowboardingu;
6)
przekazywaniu informacji i tworzeniu ułatwień szczególnie istotnych dla potrzeb osób
z różnymi rodzajami niepełnosprawności, a przebywającymi na zorganizowanych terenach
narciarskich.
Art. 20.
Zorganizowane tereny narciarskie lub ich części zagrożone lawinami zarządzający zorganizowanym
terenem narciarskim wyłącza dla ruchu narciarskiego i snowboardowego oraz odpowiednio
oznacza do czasu ustąpienia zagrożenia.
Art. 21.
Zorganizowane tereny narciarskie udostępnione do użytkowania po zmroku oświetla się
w sposób zapewniający możliwość oceny warunków narciarskich oraz czytelność oznakowania
i zabezpieczeń.
Art. 22.
1.
Zarządzający zorganizowanymi terenami narciarskimi zobowiązany jest do przeprowadzenia
codziennej kontroli stanu zabezpieczeń, oznakowania i stanu przygotowania terenów,
obiektów i urządzeń na zorganizowanych terenach narciarskich przed ich otwarciem oraz
po ich zamknięciu.
2.
Z przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, sporządza się protokół.
3.
Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim, w drodze umowy, może zlecić zadania
określone w ust. 1 i 2, podmiotowi uprawnionemu do wykonywania ratownictwa górskiego.
Art. 23.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
kultury fizycznej oraz ministrem właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:
1)
dopuszczalne obciążenie narciarskiej trasy zjazdowej oraz sposób jego obliczania,
2)
szczegółowe warunki oświetlania zorganizowanych terenów narciarskich
- mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa osób korzystających z tych
terenów.
Art. 24.
1.
Narciarskie trasy zjazdowe, biegowe oraz nartostrady nie mogą krzyżować się z drogami
publicznymi oraz trasami urządzeń transportu linowego osób o niskim prowadzeniu liny
lub urządzeń transportu taśmowego przeznaczonych do transportu osób.
2.
Skrzyżowania narciarskich tras zjazdowych, biegowych oraz nartostrad ze szlakami turystycznymi
i trasami narciarskimi oraz z urządzeniami transportu linowego osób o wysokim prowadzeniu
liny są oznakowane i zabezpieczone.
3.
Podczas przygotowania zorganizowanych terenów narciarskich lub ich fragmentów maszynami
śnieżnymi trasy te muszą być zamknięte dla ruchu narciarskiego i snowboardowego.
Art. 25.
1.
Usytuowanie pólek ćwiczebnych oraz parków narciarskich nie może kolidować z narciarskimi
trasami zjazdowymi, biegowymi, nartostradami oraz innymi drogami, szlakami turystycznymi
pieszymi i narciarskimi.
2.
Parki narciarskie oraz pólka ćwiczebne są oznakowane i wydzielone od pozostałych terenów
znajdujących się na zorganizowanych terenach narciarskich w sposób uniemożliwiający
przypadkowy wjazd lub wejście osób.
Art. 26.
1.
Znajdujące się na zorganizowanych terenach narciarskich:
1)
przeszkody, których nie da się usunąć,
2)
miejsca prowadzonych prac konserwacyjnych, zabiegów sztucznego naśnieżania oraz stabilizacji
pokrywy śnieżnej,
3)
miejsca w pobliżu podpór, urządzeń transportu linowego i taśmowego przeznaczonych
do transportu osób,
4)
granice narciarskich tras zjazdowych i nartostrad,
5)
miejsca szczególnie niebezpieczne o trudnym do przewidzenia ukształtowaniu
- oznacza się właściwym znakiem ostrzegawczym oraz zabezpiecza w taki sposób by nie
stwarzały zagrożenia dla osób przebywających na tych terenach.
2.
Przeszkody sztuczne, a w szczególności urządzenia transportu taśmowego, podpory urządzeń
transportu linowego, słupy oświetleniowe, urządzenia naśnieżające, pojazdy mechaniczne
znajdujące się w odległości mniejszej niż 2 m od granicy trasy zjazdowej lub nartostrady
są odpowiednio zabezpieczone.
3.
W granicach narciarskiej trasy zjazdowej i nartostrad, nie mogą znajdować się niezabezpieczone
i nieoznakowane przeszkody stanowiące zagrożenie dla osób uprawiających narciarstwo
i snowboarding.
Art. 27.
1.
Narciarskie trasy zjazdowe oraz nartostrady są jednokierunkowymi drogami przeznaczonymi
wyłącznie dla narciarzy i snowboardzistów, a trasy biegowe wyłącznie dla narciarzy
uprawiających narciarstwo biegowe.
2.
Zabrania się wjazdu na zorganizowane tereny narciarskie pojazdami silnikowymi.
3.
Zakaz, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa
górskiego, ratowników narciarskich i służb wykonujących zadania z zakresu bezpieczeństwa,
porządku publicznego oraz ochrony przyrody, pod warunkiem używania pojazdów wysyłających
jednocześnie sygnały świetlne w postaci niebieskich świateł błyskowych i sygnały dźwiękowe
o zmiennym tonie.
4.
Zakaz, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy używania przez zarządzającego zorganizowanym
terenem narciarskim na tym terenie pojazdu silnikowego w razie konieczności usunięcia
usterek technicznych urządzeń transportu linowego lub taśmowego przeznaczonych do
transportu osób lub dokonania niezbędnych prac zabezpieczających, pod warunkiem używania
pojazdu wysyłającego jednocześnie sygnały świetlne w postaci żółtych świateł błyskowych
i sygnały dźwiękowe.
5.
Osoby znajdujące się na terenie zorganizowanego terenu narciarskiego obowiązane są
ułatwić przejazd pojazdu, o którym mowa w ust. 3, w szczególności przez niezwłoczne
ustąpienie pierwszeństwa przejazdu.
Art. 28.
1.
Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim informuje o zasadach korzystania ze
zorganizowanych terenów narciarskich poprzez umieszczenie i rozpowszechnienie tych
informacji w miejscach wejścia na te tereny, a w szczególności przy miejscach sprzedaży
biletów wstępu i przy stacjach urządzeń transportu linowego i taśmowego przeznaczonych
do transportu osób.
2.
W miejscach, o których mowa w ust. 1, zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim
zamieszcza dodatkowo informacje zawierające w szczególności:
1)
mapy poglądowe zorganizowanych terenów narciarskich z zaznaczeniem przebiegu, trudności,
długości i sposobu oznaczenia udostępnionych do użytku narciarskich tras zjazdowych,
biegowych oraz nartostrad oraz miejsca udzielania pierwszej pomocy;
2)
informacje o ewentualnych zamknięciach niektórych narciarskich tras zjazdowych, biegowych,
nartostrad lub ich odcinków;
3)
informacje o warunkach narciarskich obejmujące w szczególności warunki śniegowe, stan
przygotowania trasy, temperaturę, prędkość wiatru, widzialność;
4)
informacje promujące zasady bezpiecznego uprawiania narciarstwa i snowboardingu;
5)
sposoby powiadamiania o wypadkach wraz z numerami telefonicznymi lokalnego ratownictwa
narciarskiego oraz numerami alarmowymi.
Art. 29.
Osoba uprawiająca narciarstwo zjazdowe lub snowboarding na zorganizowanym terenie
narciarskim, do ukończenia 16 roku życia, obowiązana jest używać w czasie jazdy kasku
ochronnego konstrukcyjnie do tego przeznaczonego.
Art. 30.
1.
Zabrania się uprawiania narciarstwa lub snowboardingu na zorganizowanym terenie narciarskim
w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego.
2.
Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim lub osoba przez niego upoważniona
może odmówić wstępu albo nakazać opuszczenie zorganizowanego terenu narciarskiego
osobie, której zachowanie wyraźnie wskazuje, że znajduje się ona w stanie nietrzeźwości
lub pod wpływem środka odurzającego.
Art. 31.
Osoby uprawiające narciarstwo lub snowboarding na zorganizowanym terenie narciarskim
obowiązane są do zachowania należytej staranności w celu ochrony życia i zdrowia własnego
oraz innych osób, a w szczególności:
1)
zapoznania się z zasadami korzystania z danego terenu, obiektu lub urządzenia i ich
przestrzegania;
2)
stosowania się do znaków nakazu i zakazu umieszczanych przez zarządzającego zorganizowanym
terenem narciarskim;
3)
zjeżdżania z szybkością dostosowaną do swoich umiejętności oraz stopnia trudności
i stanu trasy, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu;
4)
użytkowania sprawnego technicznie sprzętu narciarskiego i snowboardowego odpowiedniego
do rodzaju podejmowanej aktywności, zgodnie z jego przeznaczeniem i zasadami użycia;
5)
bezzwłocznego informowania ratowników narciarskich o zaistniałym wypadku lub zaginięciu
osoby oraz o innych zdarzeniach nadzwyczajnych mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo
osób.
Rozdział 5
Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa narciarskiego na zorganizowanych terenach narciarskich, zakres ich obowiązków i uprawnień oraz zasady finansowania ich działalności
Art. 32.
1.
Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim organizuje i finansuje działania ratownicze
podejmowane w ramach ratownictwa narciarskiego na terenie przez niego zarządzanym.
2.
Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim, w drodze umowy, może zlecić wykonywanie
ratownictwa narciarskiego podmiotowi uprawnionemu do wykonywania ratownictwa górskiego.
Art. 33.
W ramach ratownictwa narciarskiego podejmowane są działania ratownicze polegające
w szczególności na:
1)
przyjęciu zgłoszenia o wypadku;
2)
dotarciu na miejsce wypadku z wyposażeniem ratowniczym;
3)
udzieleniu kwalifikowanej pierwszej pomocy;
4)
zabezpieczeniu miejsca wypadku;
5)
ewakuacji osób z terenów stanowiących zagrożenie dla życia lub zdrowia;
6)
transporcie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty
życia lub zdrowia, do miejsca, gdzie jest możliwe podjęcie medycznych czynności ratunkowych
przez jednostki systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, po uprzednim uzgodnieniu miejsca przekazania z dyspozytorem jednostki systemu Państwowe
Ratownictwo Medyczne.
Art. 34.
1.
Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim oznacza stopień trudności narciarskiej
trasy zjazdowej, biegowej oraz nartostrady.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, stopnie trudności dla narciarskich
tras zjazdowych, biegowych oraz nartostrad oraz sposób ich oznaczania, mając na uwadze
czytelność oznaczeń i bezpieczeństwo osób korzystających z tych tras i nartostrad.
Art. 35.
Działania ratownicze na zorganizowanych terenach narciarskich w ramach ratownictwa
narciarskiego podejmuje ratownik narciarski lub ratownik górski.
Art. 36.
Osoby uprawiające narciarstwo lub snowboarding na zorganizowanym terenie narciarskim
obowiązane są ułatwić przejazd ratownikowi górskiemu i ratownikowi narciarskiemu poruszającemu
się ze sprzętem ratowniczym do transportu osób, w szczególności przez niezwłoczne
ustąpienie pierwszeństwa przejazdu.
Art. 37.
1.
Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim prowadzi rejestr wypadków na tym terenie,
zwany dalej „rejestrem wypadków na zorganizowanym terenie narciarskim”.
2.
Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim może, w drodze umowy, o której mowa
w art. 32 ust. 2, upoważnić podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego
do prowadzenia rejestru wypadków na zorganizowanym terenie narciarskim.
3.
Rejestr wypadków na zorganizowanym terenie narciarskim zawiera:
1)
imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz adres zamieszkania osoby, której udzielono
pomocy w ramach działań ratowniczych;
2)
rodzaj doznanego urazu lub zachorowania osoby, o której mowa w pkt 1;
3)
rodzaj udzielonej pomocy;
4)
miejsce wypadku;
5)
imiona i nazwiska ratowników udzielających pomocy;
6)
datę i czas prowadzenia działań ratowniczych;
7)
czas i miejsce przekazania osoby, o której mowa w pkt 1, jednostkom systemu Państwowe
Ratownictwo Medyczne lub innym służbom.
4.
Informacje, o których mowa w ust. 3, przechowywane są w rejestrze wypadków na zorganizowanym
terenie narciarskim przez okres 10 lat od dnia ich wprowadzenia do zbioru.
5.
Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim lub podmiot uprawniony do wykonywania
ratownictwa górskiego upoważniony do prowadzenia rejestru wypadków na zorganizowanym
terenie narciarskim, udostępnia informacje, o których mowa w ust. 3, na pisemny wniosek:
1)
osobie, której udzielono pomocy w ramach działań ratowniczych, oraz
2)
Policji, prokuraturze, sądom i zakładom ubezpieczeń w związku z prowadzonym przez
nie postępowaniem.
6.
Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim przekazuje dane dotyczące liczby wypadków
i rodzaju doznawanych urazów jednemu z podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa
górskiego, w terminie do dnia 31 maja każdego roku.
7.
Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim, w przypadku trwałego zaprzestania
wykonywania działalności gospodarczej, obowiązany jest do przekazania informacji,
o których mowa w ust. 3, podmiotowi uprawnionemu do wykonywania ratownictwa górskiego.
Rozdział 6
Nadzór i kontrola nad ratownictwem górskim
Art. 38.
1.
Nadzór nad ratownictwem górskim sprawuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.
2.
W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych
ma prawo:
1)
żądać od podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa górskiego udostępnienia
dokumentów oraz udzielania pisemnych wyjaśnień dotyczących ich działalności związanej
z wykonywaniem ratownictwa górskiego;
2)
dokonywać kontroli podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa górskiego w zakresie
prawidłowości realizacji zadań, o których mowa w art. 6 i art. 7, oraz wydatkowania
środków, o których mowa w art. 17 ust. 2. Oceny kontrolowanej działalności dokonuje
się pod względem legalności, gospodarności, celowości i rzetelności.
Art. 39.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych zarządza kontrolę i zawiadamia o niej podmiot
uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego najpóźniej w dniu rozpoczęcia czynności
kontrolnych.
2.
W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych może
wystąpić do podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego o przygotowanie
wskazanych dokumentów, zestawień i wyjaśnień dotyczących jego działalności.
3.
Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
wskazanie podstawy prawnej do przeprowadzenia kontroli;
2)
nazwę podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego objętego kontrolą;
3)
przedmiot, zakres oraz miejsce przeprowadzenia kontroli wraz z terminem jej rozpoczęcia
i zakończenia;
4)
imię i nazwisko osoby upoważnionej do przeprowadzenia kontroli.
4.
Kontrolę przeprowadzają pracownicy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
wewnętrznych, zwani dalej „kontrolującymi”, na podstawie imiennego upoważnienia do
przeprowadzenia kontroli ważnego wraz z dowodem osobistym lub innym dokumentem potwierdzającym
tożsamość.
5.
Kontrolujący podlega wyłączeniu od udziału w kontroli, na wniosek lub z urzędu, jeżeli
wyniki kontroli mogą dotyczyć jego praw lub obowiązków albo praw lub obowiązków jego
małżonka lub osoby pozostającej z nim faktycznie we wspólnym pożyciu, krewnych i powinowatych
do drugiego stopnia albo osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub
kurateli. Powody wyłączenia kontrolującego trwają mimo ustania małżeństwa, wspólnego
pożycia, przysposobienia, opieki lub kurateli.
6.
Kontrolujący podlega wyłączeniu z urzędu od udziału w kontroli, której przedmiot stanowił
zadania należące wcześniej do zakresu jego obowiązków jako pracownika podmiotu uprawnionego
do wykonywania ratownictwa górskiego objętego kontrolą, przez rok od zakończenia ich
wykonania, oraz w razie zaistnienia w toku kontroli okoliczności mogących wywołać
uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności.
7.
O wyłączeniu decyduje minister właściwy do spraw wewnętrznych.
Art. 40.
1.
Kontrola jest przeprowadzana w siedzibie podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa
górskiego objętego kontrolą, w czasie wykonywania jego zadań, a jeżeli wymaga tego
dobro kontroli - również poza jego siedzibą.
2.
W ramach udzielonego upoważnienia kontrolujący ma prawo do:
1)
swobodnego wstępu do obiektów i pomieszczeń podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa
górskiego objętego kontrolą, bez obowiązku okazywania przepustki;
2)
wglądu do wszelkich dokumentów i innych materiałów, w tym kontroli systemów elektronicznych,
związanych z działalnością podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego
objętego kontrolą;
3)
przeprowadzania oględzin majątku należącego do podmiotu uprawnionego do wykonywania
ratownictwa górskiego objętego kontrolą;
4)
sprawdzania przebiegu określonych czynności;
5)
żądania od kierownika i pracowników podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa
górskiego objętego kontrolą ustnych i pisemnych wyjaśnień;
6)
zabezpieczania dowodów;
7)
przetwarzania danych osobowych, w tym danych dotyczących stanu zdrowia, osób, którym
udzielono pomocy w ramach działań ratowniczych.
3.
Wszystkie czynności w imieniu podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego
objętego kontrolą wykonuje jego kierownik lub osoba przez niego wyznaczona.
4.
Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego objęty kontrolą zapewnia kontrolującemu:
1)
warunki i środki niezbędne do przeprowadzenia kontroli, w tym dostęp do pomieszczeń
wyposażonych w urządzenia biurowe i środki łączności;
2)
dostęp do obiektów i dokumentów;
3)
uzyskiwanie ustnych i pisemnych informacji i wyjaśnień oraz danych w zakresie objętym
kontrolą w terminie wskazanym przez kontrolującego;
4)
możliwość sporządzania na koszt kontrolowanego niezbędnych do kontroli odpisów lub
wyciągów dokumentów;
5)
możliwość dokonywania oględzin obiektu lub innych składników majątkowych.
5.
Oględzin, o których mowa w ust. 4 pkt 5, dokonuje się w obecności osoby upoważnionej
przez podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego objęty kontrolą.
6.
Z przebiegu i wyniku oględzin sporządza się niezwłocznie protokół, który podpisują
kontrolujący i osoba, o której mowa w ust. 5. W przypadku odmowy podpisania protokołu
przez osobę, o której mowa w ust. 5, zamieszcza się w nim wzmiankę o odmowie jego
podpisania.
Art. 41.
1.
Kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie dowodów zebranych w toku
kontroli.
2.
Dowodami są w szczególności dokumenty, protokół oględzin, opinie biegłych, wyjaśnienia
i oświadczenia.
Art. 42.
1.
Ustalenia kontroli przedstawia się w protokole kontroli, który zawiera opis stanu
faktycznego stwierdzonego w toku kontroli, w tym ustalone nieprawidłowości, osoby
za nie odpowiedzialne oraz ocenę kontrolowanej działalności. W przypadku stwierdzenia
nieprawidłowości protokół zawiera wnioski i zalecenia pokontrolne wraz ze wskazaniem
sposobu usunięcia nieprawidłowości. Protokół sporządza się w dwóch jednobrzmiących
egzemplarzach podpisanych przez kontrolującego.
2.
W terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli podmiot uprawniony do wykonywania
ratownictwa górskiego objęty kontrolą może wnieść do kontrolującego na piśmie umotywowane
zastrzeżenia do protokołu kontroli, w tym do sformułowanych wniosków i zaleceń, lub
podpisuje protokół kontroli.
3.
Zgłoszone zastrzeżenia kontrolujący może uznać za zasadne, zmieniając lub uzupełniając
protokół kontroli, albo uznać je za niezasadne i przekazać stanowisko podmiotowi uprawnionemu
do wykonywania ratownictwa górskiego objętemu kontrolą. Zastrzeżenia wniesione po
terminie, przez osobę nieuprawnioną lub bez zachowania formy pisemnej pozostawia się
bez rozpatrzenia.
4.
W przypadku uznania zasadności zastrzeżeń zmieniony lub uzupełniony protokół kontroli
zostaje przekazany ponownie do podpisu podmiotowi uprawnionemu do wykonywania ratownictwa
górskiego objętemu kontrolą. Przepisy art. 43 stosuje się odpowiednio.
Art. 43.
1.
Podmiotowi objętemu kontrolą przysługuje prawo odmowy podpisania protokołu kontroli
i złożenia w terminie 5 dni od dnia jego otrzymania pisemnego wyjaśnienia kontrolującemu
przyczyn odmowy.
2.
Odmowa podpisania protokołu kontroli nie wstrzymuje realizacji wniosków i zaleceń
pokontrolnych.
Art. 44.
Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego objęty kontrolą, w terminie
30 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli, stanowiska kontrolującego, o którym
mowa w art. 42 ust. 3, lub poprawionego protokołu kontroli zawiadamia ministra właściwego
do spraw wewnętrznych o wykonaniu wniosków i zaleceń pokontrolnych zawartych w protokole
kontroli albo o przyczynach ich niewykonania.
Rozdział 7
Przepisy karne
Art. 45.
1.
Kto uprawia narciarstwo lub snowboarding na zorganizowanym terenie narciarskim w stanie
nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, podlega karze grzywny.
2.
Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad osobą do ukończenia 16 roku życia, dopuszcza
do uprawiania narciarstwa zjazdowego lub snowboardingu przez tę osobę, na zorganizowanym
terenie narciarskim, bez kasku konstrukcyjnie do tego przeznaczonego, podlega karze
grzywny.
Art. 46.
Postępowanie w sprawach określonych w art. 45 prowadzi się na podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia .
Rozdział 8
Przepisy zmieniające, przejściowe i końcowe
Art. 47-51.
(pominięte)
Art. 52.
W okresie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy ratownictwo narciarskie może
wykonywać ratownik, ratownik medyczny, lekarz systemu, pielęgniarka systemu w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym lub osoba posiadająca ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej
pierwszej pomocy.
Art. 53.
1.
Osoby, które uzyskały uprawnienia ratownika górskiego na podstawie przepisów dotychczasowych,
zachowują swoje uprawnienia.
2.
Do osób, które rozpoczęły uzyskiwanie uprawnień ratownika górskiego z zakresu ratownictwa
górskiego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 54.
Do dnia uzyskania zgody, o której mowa w art. 5 ust. 1, nie dłużej jednak niż do 24
miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, za podmioty uprawnione do wykonywania
ratownictwa górskiego uznaje się Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe i Tatrzańskie
Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe.
Art. 55.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia4)Ustawa została ogłoszona w dniu 30 września 2011 r., z wyjątkiem art. 50 i art. 51, które wchodzą w życie z dniem 2 stycznia 2012 r.
1)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 2.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 214 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o zawodzie ratownika
medycznego oraz samorządzie ratowników medycznych (Dz. U. poz. 2705), która wejdzie
w życie z dniem 22 czerwca 2023 r.
3)
Dodany przez art. 21 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym
członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła
w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia
ludzkiego albo mienia (Dz. U. poz. 658), która weszła w życie z dniem 21 kwietnia
2023 r.
4)
Ustawa została ogłoszona w dniu 30 września 2011 r.