Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 25 maja 2023 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej
Polskiej
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej
Polskiej
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Zakres działania Prokuratorii Generalnej
- Rozdział 3 - Czynności i pełnomocnictwa Prokuratorii Generalnej
- Rozdział 4 - Tajemnica Prokuratorii Generalnej
- Rozdział 5 - Organizacja Prokuratorii Generalnej i Urzędu Prokuratorii Generalnej
- Rozdział 6 - Radcowie
- Rozdział 7 - Referendarze
- Rozdział 8 - Pracownicy Urzędu Prokuratorii Generalnej inni niż radcowie i referendarze
- Rozdział 9 - Odpowiedzialność dyscyplinarna
- Rozdział 10 - Zmiany w przepisach
- Rozdział 11 - Przepis epizodyczny
- Rozdział 12 - Przepisy przejściowe i dostosowujące
- Rozdział 13 - Przepisy końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej , z uwzględnieniem zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz
niektórych innych ustaw oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 18 maja 2023 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje
art. 27 i art. 31 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
cywilnego oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 27.
W sprawach o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, w
których wartość przedmiotu sporu przekracza kwotę stu tysięcy złotych, wszczętych
i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zastępstwo Skarbu
Państwa przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej nie jest obowiązkowe.
”
„
Art. 31.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 7 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 138 lit. a tiret trzecie, który wchodzi w życie z dniem 1 października
2023 r.;
3)
art. 1 pkt 144 i 145, art. 7 pkt 2, 3, 5 i 6, art. 14, art. 15, art. 17, art. 18,
art. 19 ust. 5-7, art. 23 ust. 2, art. 26 ust. 2, art. 28 oraz art. 29, które wchodzą
w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej, zwana dalej „Prokuratorią Generalną”,
stoi na straży praw i interesów Rzeczypospolitej Polskiej, w tym praw i interesów
Skarbu Państwa, oraz mienia państwowego nienależącego do Skarbu Państwa.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej wykonuje zadania określone w przepisach odrębnych.
Do decyzji administracyjnych wydawanych przez Prezesa Prokuratorii Generalnej stosuje
się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego o decyzjach wydawanych przez ministra.
3.
Prezes Prokuratorii Generalnej może wchodzić w skład komitetów powoływanych przez
Prezesa Rady Ministrów.
4.
Nadzór nad Prezesem Prokuratorii Generalnej sprawuje Prezes Rady Ministrów.
Art. 2.
1.
Obsługę Prokuratorii Generalnej oraz Prezesa Prokuratorii Generalnej zapewnia Urząd
Prokuratorii Generalnej.
2.
Siedzibą Urzędu Prokuratorii Generalnej jest miasto stołeczne Warszawa.
Art. 3.
Prezes Prokuratorii Generalnej składa corocznie Sejmowi, w terminie do dnia 31 marca,
sprawozdanie ze swojej działalności oraz działalności Prokuratorii Generalnej w poprzednim
roku kalendarzowym.
Rozdział 2
Zakres działania Prokuratorii Generalnej
Art. 4.
1.
Do zadań Prokuratorii Generalnej należy:
1)
wyłączne zastępstwo Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym;
2)
zastępstwo Skarbu Państwa przed sądami powszechnymi i polubownymi;
3)
zastępstwo organów administracji rządowej przed sądami powszechnymi i Sądem Najwyższym;
4)
zastępstwo Skarbu Państwa, państwowych jednostek organizacyjnych nieposiadających
osobowości prawnej albo organów administracji rządowej przed sądami administracyjnymi;
5)
zastępstwo Rzeczypospolitej Polskiej przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi
w stosunkach międzynarodowych;
6)
zastępstwo osób prawnych, o których mowa w art. 12 ust. 1, przed sądami powszechnymi,
polubownymi i Sądem Najwyższym;
7)
przedstawianie sądom powszechnym, sądom administracyjnym, Sądowi Najwyższemu, Trybunałowi
Konstytucyjnemu istotnych dla spraw poglądów;
8)
przygotowywanie na wniosek Prezesa Rady Ministrów raportów, analiz i stanowisk obejmujących
zagadnienia prawne, dotyczące w szczególności projektów aktów normatywnych, czynności
prawnych dokonywanych przez podmioty państwowe, a także orzeczeń sądowych zapadających
w sprawach dotyczących Rzeczypospolitej Polskiej;
9)
wydawanie opinii prawnych;
10)
wydawanie opinii o projektach aktów normatywnych dotyczących istotnych praw i interesów
Rzeczypospolitej Polskiej, w tym Skarbu Państwa, oraz organów wymiaru sprawiedliwości,
a także regulujących postępowania przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi;
11)
przygotowywanie rekomendacji i wzorów co do czynności prawnych lub ich części;
12)
udział w negocjacjach i mediacjach;
13)
prowadzenie działalności wydawniczej i szkoleniowej w zakresie ochrony praw i interesów
Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Prezes Rady Ministrów może wyznaczyć Prokuratorię Generalną do zastępowania Rady Ministrów
lub ministra w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym.
3.
Prokuratoria Generalna nie wykonuje zastępstwa w postępowaniu karnym. Prokuratoria
Generalna może, na uzasadniony wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa lub
państwowej jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, przejąć zastępstwo
w postępowaniu karnym, jeżeli wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu
Państwa. Przepisy art. 7 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.
4.
Do zadań Prezesa Prokuratorii Generalnej należy:
1)
rozstrzyganie sporów dotyczących praw i interesów Skarbu Państwa między państwowymi
jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej;
2)
rozstrzyganie sporów kompetencyjnych w zakresie reprezentacji procesowej Skarbu Państwa;
3)
organizacja Sądu Polubownego przy Prokuratorii Generalnej.
Art. 5.
Prokuratoria Generalna jest niezależna w zakresie wykonywanych zadań.
Art. 6.
1.
Przy wykonywaniu zadań Prokuratoria Generalna i Prezes Prokuratorii Generalnej współdziałają
z:
1)
organami władzy publicznej lub podmiotami wykonującymi, na podstawie przepisów prawa,
decyzji administracyjnej lub porozumienia, zadania organów władzy publicznej;
2)
państwowymi jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej;
3)
organami jednostek samorządu terytorialnego i innymi podmiotami w zakresie, w jakim
wykonują zadania z zakresu administracji rządowej;
4)
innymi podmiotami uprawnionymi na podstawie odrębnych przepisów do reprezentowania
Skarbu Państwa lub Rzeczypospolitej Polskiej;
5)
państwowymi osobami prawnymi i osobami zastępowanymi, o których mowa w art. 12 ust.
2.
2.
Prokuratoria Generalna i Prezes Prokuratorii Generalnej mogą żądać od podmiotów, o
których mowa w ust. 1 pkt 1-4, informacji i dokumentów, w tym stanowiących tajemnicę
prawnie chronioną, niezbędnych do wykonywania ich zadań.
Art. 6a.
1.
Do przetwarzania danych osobowych, w tym danych, o których mowa w art. 9 ust. 1 i art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679
z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem
danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy
95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) 1)Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018,
str. 2., zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”, w celu realizacji ustawowych zadań Prokuratorii
Generalnej oraz Prezesa Prokuratorii Generalnej określonych w ustawie oraz w ustawie z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym , przepisy art. 15 ust. 1 i 3 i art. 19 rozporządzenia 2016/679 stosuje się w zakresie,
w jakim nie narusza to tajemnicy Prokuratorii Generalnej, o której mowa w rozdziale
4.
2.
Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie
wpływa na wykonywanie zadań Prokuratorii Generalnej lub Prezesa Prokuratorii Generalnej.
3.
Przepisu art. 21 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 nie stosuje się w przypadku danych
osobowych pozyskanych przez Prokuratorię Generalną w związku z udzielaniem pomocy
prawnej podmiotom, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 i 3.
4.
Prezes Prokuratorii Generalnej dokonuje przeglądu danych osobowych pod względem niezbędności
ich przechowywania:
1)
co 2 lata - w odniesieniu do danych przetwarzanych w związku z realizacją przez Prezesa
Prokuratorii Generalnej zadań, o których mowa w ustawie z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym;
2)
co 10 lat - w odniesieniu do danych przetwarzanych w związku z realizacją przez Prokuratorię
Generalną lub Prezesa Prokuratorii Generalnej pozostałych zadań ustawowych.
5.
Prezes Prokuratorii Generalnej na wniosek osoby, której dane dotyczą, informuje o
ograniczeniach, o których mowa w ust. 1-3.
6.
Obowiązek zachowania tajemnicy Prokuratorii Generalnej, o której mowa w rozdziale
4, nie ustaje w przypadku gdy z żądaniem ujawnienia informacji uzyskanych przez Prokuratorię
Generalną w związku z dokonaniem czynności, o których mowa w art. 38 ust. 1, występuje
Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych.
Art. 7.
1.
Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo Skarbu Państwa reprezentowanego przez organy
i podmioty, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym, zwane dalej „podmiotami reprezentującymi Skarb Państwa”.
2.
Zastępstwo Skarbu Państwa wykonywane przez Prokuratorię Generalną jest obowiązkowe
do zakończenia sprawy:
1)
w sprawach rozpoznawanych w pierwszej instancji przez sąd okręgowy;
2)
w sprawach:
a3)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 4.)
o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,
b)
o stwierdzenie zasiedzenia
- jeżeli wartość przedmiotu sprawy przekracza kwotę 1 000 000 zł;
3)
w sprawach rozpoznawanych przez sądy polubowne, niezależnie od tego, czy miejsce postępowania
przed tym sądem znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czy poza jej
granicami lub nie jest oznaczone;
4)
w sprawach o uchylenie wyroku sądu polubownego oraz uznanie albo stwierdzenie wykonalności
wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej.
3.
W sprawach wymienionych w ust. 2 pkt 2 obowiązkowe zastępstwo Skarbu Państwa przez
Prokuratorię Generalną nie ustaje mimo obniżenia się w toku sprawy wartości przedmiotu
sprawy do kwoty 1 000 000 zł lub poniżej.
4.
Prokuratoria Generalna nie wykonuje zastępstwa w postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności.
5.
Prokuratoria Generalna może przejąć zastępstwo Skarbu Państwa w każdej sprawie, jeżeli
wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa. Przejęcie zastępstwa
Skarbu Państwa może nastąpić w każdym stadium postępowania.
6.
Stanowisko Prokuratorii Generalnej w przedmiocie przejęcia albo odmowy przejęcia zastępstwa
Skarbu Państwa jest wiążące. Prokuratoria Generalna zawiadamia sąd o przejęciu zastępstwa
Skarbu Państwa. Do zawiadomienia Prokuratoria Generalna załącza jego odpisy dla stron
lub uczestników postępowania.
Art. 8.
1.
Prokuratoria Generalna może, z urzędu lub na wniosek, przekazać wykonywanie zastępstwa
podmiotowi reprezentującemu Skarb Państwa, jeżeli ze względu na charakter sprawy zastępstwo
Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną nie jest konieczne.
2.
Prokuratoria Generalna zawiadamia podmiot reprezentujący Skarb Państwa o stanowisku
w przedmiocie przekazania wykonywania zastępstwa w terminie 7 dni od dnia otrzymania
wniosku. Stanowisko w przedmiocie przekazania albo odmowy przekazania sprawy jest
wiążące.
3.
Przekazanie wykonywania zastępstwa może nastąpić w każdym stadium postępowania.
4.
Jeżeli przekazanie wykonywania zastępstwa nastąpiło przed wszczęciem postępowania,
podmiot reprezentujący Skarb Państwa zawiadamia sąd o przejęciu zastępstwa wraz z
pismem wszczynającym postępowanie. Do zawiadomienia sądu o przejęciu zastępstwa załącza
się jego odpisy dla stron lub uczestników postępowania.
5.
Jeżeli przekazanie wykonywania zastępstwa nastąpiło po wszczęciu postępowania, Prokuratoria
Generalna zawiadamia sąd o przekazaniu zastępstwa podmiotowi reprezentującemu Skarb
Państwa. Do zawiadomienia sądu o przekazaniu zastępstwa Prokuratoria Generalna załącza
jego odpisy dla stron lub uczestników postępowania. Do czasu zawiadomienia sądu o
przekazaniu sprawy zastępstwo w sprawie wykonuje Prokuratoria Generalna.
6.
W przypadku przekazania podmiotowi reprezentującemu Skarb Państwa wykonywania zastępstwa
zastępstwo przed Sądem Najwyższym wykonuje Prokuratoria Generalna.
Art. 9.
Jeżeli wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Rzeczypospolitej Polskiej Prokuratoria
Generalna może przejąć zastępstwo na uzasadniony wniosek organów administracji rządowej
przed sądami powszechnymi i Sądem Najwyższym. Przepisy art. 7 ust. 5 i 6 stosuje się
odpowiednio.
Art. 10.
Jeżeli wymaga tego ochrona ważnych praw lub interesów Rzeczypospolitej Polskiej, Prokuratoria
Generalna może przejąć zastępstwo w postępowaniach przed sądami administracyjnymi
na uzasadniony wniosek organu administracji rządowej, jednostki organizacyjnej nieposiadającej
osobowości prawnej lub podmiotu reprezentującego Skarb Państwa. Przepisy art. 7 ust.
5 i 6 stosuje się odpowiednio.
Art. 11.
1.
W postępowaniach przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi w stosunkach
międzynarodowych Prokuratoria Generalna bierze udział na wezwanie organu władzy publicznej
we współdziałaniu z właściwym organem.
2.
W postępowaniach przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi w stosunkach
międzynarodowych Prokuratoria Generalna może również, na wniosek organu władzy publicznej,
przejąć zastępstwo Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wymaga tego ochrona ważnych praw
lub interesów Rzeczypospolitej Polskiej. W takim przypadku przepisy art. 7 ust. 5
i 6 stosuje się odpowiednio. Prezes Rady Ministrów może polecić Prokuratorii Generalnej
wykonywanie zastępstwa Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
W postępowaniach przed organami sądowymi Unii Europejskiej i Trybunałem Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) Prokuratoria Generalna współpracuje z ministrem
właściwym do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.
Art. 12.
1.
Prokuratoria Generalna może wykonywać zastępstwo:
1)
innych niż Skarb Państwa państwowych osób prawnych;
2)
osób prawnych z udziałem Skarbu Państwa;
3)
osób prawnych z udziałem państwowych osób prawnych.
2.
Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo osób określonych w przepisach wydanych
na podstawie ust. 3 lub w poleceniu Prezesa Rady Ministrów, o którym mowa w ust. 8,
zwanych dalej „osobami zastępowanymi”.
3.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, osoby prawne, których zastępstwo
wykonuje Prokuratoria Generalna, mając na względzie przedmiot działalności osoby zastępowanej,
znaczenie prowadzonej działalności dla interesów Rzeczypospolitej Polskiej, zapewnienie
ochrony praw i interesów osób zastępowanych, zasady prawa konkurencji oraz poszanowanie
praw akcjonariuszy mniejszościowych.
4.
Prokuratoria Generalna wykonuje, aż do zakończenia sprawy, zastępstwo osób określonych
w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 przed:
1)
sądami powszechnymi - w sprawach cywilnych rozpoznawanych w pierwszej instancji przez
sąd okręgowy,
2)
sądami polubownymi - w sprawach
- w których wartość przedmiotu sprawy przekracza kwotę 5 000 000 zł.
5.
Zastępstwo, o którym mowa w ust. 4 w przypadku:
1)
państwowych osób prawnych jest obowiązkowe;
2)
osób prawnych z udziałem Skarbu Państwa oraz osób prawnych z udziałem państwowych
osób prawnych jest wykonywane za zgodą, która ma charakter generalny.
6.
Na wniosek osoby prawnej określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 Prokuratoria
Generalna może również przejąć jej zastępstwo w każdej sprawie cywilnej. Przepisy
art. 7 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.
7.
Jeżeli wymaga tego ochrona ważnych praw i interesów dotyczących mienia państwowego
Prokuratoria Generalna na polecenie Prezesa Rady Ministrów przejmuje, w sprawie cywilnej,
zastępstwo osoby prawnej wskazanej w ust. 1, za jej zgodą, bez względu na wartość
przedmiotu sprawy.
8.
Przejęcie zastępstwa, o którym mowa w ust. 6 i 7, może nastąpić w każdym stadium postępowania.
Prokuratoria Generalna zawiadamia sąd o przejęciu zastępstwa, dołączając odpowiednio
wniosek osoby zastępowanej lub polecenie Prezesa Rady Ministrów oraz zgodę osoby zastępowanej
na przejęcie zastępstwa. Do zawiadomienia Prokuratoria Generalna załącza jego odpisy
dla stron lub uczestników postępowania.
9.
W sprawach, o których mowa w ust. 4 pkt 1, ust. 6 i 7, Prokuratoria Generalna wykonuje
zastępstwo również przed Sądem Najwyższym.
10.
Do wykonywania zastępstwa osób zastępowanych przepisy o zastępstwie Skarbu Państwa
stosuje się odpowiednio.
11.
Wykonywanie zastępstwa osoby zastępowanej jest odpłatne. Osoba zastępowana, uiszcza
na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej opłaty w sposób i w wysokości określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 27 pkt 2 lit. a.
Art. 13.
Prokuratoria Generalna nie wykonuje zastępstwa, o którym mowa w art. 12, w:
1)
postępowaniach uregulowanych przepisami części pierwszej księgi pierwszej tytułu VII działów IVa-IVe ustawy z dnia 17 listopada
1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego ;
2)
postępowaniach uregulowanych przepisami działu IX rozdziału 3 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych ;
3)
postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności;
4)
sprawach, w których inna osoba zastępowana, państwowa osoba prawna, Skarb Państwa
lub organ administracji rządowej jest stroną, interwenientem ubocznym albo interwenientem
głównym.
Art. 14.
Jeżeli ze względu na charakter sprawy zastępstwo przez Prokuratorię Generalną nie
jest konieczne, Prokuratoria Generalna może, na wniosek osoby zastępowanej, przekazać
tej osobie wykonywanie zastępstwa, o którym mowa w art. 12 ust. 4, a w przypadku,
o którym mowa w art. 35, również zastępstwa, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przepisy
art. 8 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.
Art. 15.
Prokuratoria Generalna może przedstawiać sądom powszechnym, sądom administracyjnym,
Sądowi Najwyższemu oraz Trybunałowi Konstytucyjnemu poglądy istotne dla spraw przez
nie rozpatrywanych, w których Prokuratoria Generalna nie bierze udziału w postępowaniu.
Art. 16.
Prezes Rady Ministrów może zlecić Prokuratorii Generalnej przygotowanie raportu, analizy
lub stanowiska obejmującego zagadnienia z zakresu działania Prokuratorii Generalnej,
dotyczące w szczególności projektów ustaw, umów, a także orzeczeń sądowych zapadających
w sprawach dotyczących Rzeczypospolitej Polskiej. Prezes Rady Ministrów określa termin
przygotowania przez Prokuratorię Generalną wykonania raportu, analizy lub stanowiska
uwzględniający pilność, wagę i zawiłość sprawy.
Art. 17.
1.
W sprawach dotyczących praw i interesów Rzeczypospolitej Polskiej, w tym praw i interesów
Skarbu Państwa, Prokuratoria Generalna wydaje opinie prawne na wniosek podmiotu reprezentującego
Skarb Państwa. W szczególności Prokuratoria Generalna opiniuje projekty umów, ugód
oraz jednostronnych czynności prawnych.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej nie może odmówić wydania opinii prawnej, jeżeli wartość
przedmiotu sprawy przekracza kwotę 1 000 000 zł.
3.
Wydanie opinii prawnej lub odmowa jej wydania następuje w terminie 14 dni od dnia
doręczenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Odmowa wydania opinii prawnej jest wiążąca.
W uzgodnieniu z podmiotem reprezentującym Skarb Państwa termin wydania opinii prawnej
może ulec wydłużeniu.
Art. 18.
1.
Podmioty reprezentujące Skarb Państwa są obowiązane uzyskać opinię prawną Prokuratorii
Generalnej o projektach umów, ugód oraz jednostronnych czynności prawnych dokonywanych
przez Skarb Państwa, jeżeli wartość przedmiotu czynności prawnej przekracza kwotę
50 000 000 zł. Wniosek o wydanie opinii prawnej przedkładany jest Prokuratorii Generalnej
nie później niż na 15 dni, a w uzgodnieniu z Prezesem Prokuratorii Generalnej nie
później niż na 4 dni, przed planowanym dokonaniem czynności prawnej.
2.
Podmioty reprezentujące Skarb Państwa są obowiązane uzyskać opinię prawną Prokuratorii
Generalnej w przedmiocie wzoru umowy, istotnych postanowień umowy, ogólnych warunków
umowy lub projektu umowy dotyczących zamówień udzielanych na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, jeżeli wartość przedmiotu zamówienia przekracza kwotę 50 000 000 zł. Wniosek o wydanie
opinii prawnej przedkładany jest Prokuratorii Generalnej nie później niż na 15 dni,
a w uzgodnieniu z Prezesem Prokuratorii Generalnej nie później niż na 4 dni, przed
planowanym udostępnieniem dokumentów zamówienia albo zawarciem umowy, w przypadku
gdy sporządzenie specyfikacji warunków zamówienia albo opisu potrzeb i wymagań nie
jest wymagane.
3.
Opinie, o których mowa w ust. 1 i 2, Prokuratoria Generalna wydaje w terminie 14 dni
od dnia otrzymania wniosku, nie później jednak niż w dniu poprzedzającym dzień dokonania
planowanej czynności prawnej lub udostępnienia dokumentów zamówienia. Niewydanie w
tym terminie opinii przez Prokuratorię Generalną jest równoznaczne z brakiem zastrzeżeń
Prokuratorii Generalnej do opiniowanej czynności prawnej, wzoru umowy, istotnych postanowień
umowy lub ogólnych warunków umowy.
Art. 19.
1.
Prokuratoria Generalna wydaje opinie prawne na zlecenie osoby zastępowanej. W szczególności
Prokuratoria Generalna opiniuje projekty umów, ugód oraz jednostronnych czynności
prawnych.
1a.
Osoba zastępowana może zlecić Prokuratorii Generalnej wydanie opinii prawnej niezależnie
od tego, czy wyraziła zgodę, o której mowa w art. 12 ust. 5 pkt 2.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej nie może odmówić wydania opinii prawnej, jeżeli wartość
przedmiotu sprawy przekracza kwotę 10 000 000 zł.
3.
Wydanie opinii prawnej lub odmowa jej wydania następuje w terminie 14 dni od dnia
doręczenia zlecenia, o którym mowa w ust. 1. Odmowa wydania opinii prawnej jest wiążąca.
W uzgodnieniu z osobą zastępowaną termin wydania opinii prawnej może ulec wydłużeniu.
4.
Opinie wydawane na zlecenie osoby zastępowanej są odpłatne. Osoba zastępowana, uiszcza
na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej opłaty w sposób i w wysokości wskazanych
w przepisach wydanych na podstawie art. 27 pkt 2 lit. b.
Art. 20.
1.
Podmioty reprezentujące Skarb Państwa oraz osoby zastępowane będące państwowymi osobami
prawnymi, są obowiązane uzyskać opinię prawną Prokuratorii Generalnej w przedmiocie
projektu:
1)
umowy o doradztwo prawne, jeżeli wysokość wynagrodzenia przewidzianego łącznie za
świadczone usługi przekracza kwotę 500 000 zł netto, w stosunku rocznym;
2)
zmiany umowy o doradztwo prawne podwyższającej wynagrodzenie do kwoty przekraczającej
kwotę, o której mowa w pkt 1;
3)
umowy o doradztwo prawne, w której maksymalna wysokość wynagrodzenia nie jest określona.
2.
Osoby zastępowane niebędące państwowymi osobami prawnymi mogą zwrócić się do Prokuratorii
Generalnej o wydanie opinii prawnej, o której mowa w ust. 1.
3.
Wniosek o wydanie opinii prawnej jest przedkładany Prokuratorii Generalnej nie później
niż na 15 dni, a w uzgodnieniu z Prezesem Prokuratorii Generalnej nie później niż
na 4 dni, przed planowanym zawarciem umowy.
4.
Opinie prawne, o których mowa w ust. 1, Prokuratoria Generalna wydaje w terminie 14
dni od dnia otrzymania wniosku, nie później jednak niż w dniu poprzedzającym dzień
dokonania planowanej czynności prawnej. Niewydanie w tym terminie opinii prawnej przez
Prokuratorię Generalną jest równoznaczne z brakiem zastrzeżeń Prokuratorii Generalnej
do opiniowanej umowy.
5.
Do opinii prawnych wydawanych na wniosek osób zastępowanych stosuje się przepis art.
19 ust. 4.
Art. 21.
1.
Prokuratoria Generalna może przygotowywać rekomendacje co do postanowień wzorów umów
lub innych czynności prawnych.
2.
Prokuratoria Generalna może tworzyć i publikować wzory postanowień umów lub innych
czynności prawnych, uwzględniając kompetencje innych organów w tym zakresie oraz praktykę
podmiotów reprezentujących Skarb Państwa i osób zastępowanych.
Art. 22.
Jeżeli w postępowaniu, w którym zastępstwo wykonuje Prokuratoria Generalna, strony
podejmą negocjacje lub mediację w celu zawarcia ugody, Prokuratoria Generalna bierze
udział w negocjacjach lub mediacji w zakresie i charakterze określonym przez Prezesa
Prokuratorii Generalnej.
Art. 23.
1.
W przypadku sporu dotyczącego praw lub interesów Skarbu Państwa między państwowymi
jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej, każda z tych jednostek
może wystąpić do Prezesa Prokuratorii Generalnej z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej może z urzędu rozstrzygać spory dotyczące praw lub
interesów Skarbu Państwa między państwowymi jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi
osobowości prawnej.
3.
Rozstrzygnięcie Prezesa Prokuratorii Generalnej jest wiążące dla jednostek, o których
mowa w ust. 2.
Art. 24.
Prezes Prokuratorii Generalnej z urzędu lub na wniosek sądu wskazuje, który organ
jest właściwy do podejmowania czynności procesowych za Skarb Państwa.
Art. 25.
Działalność wydawnicza i szkoleniowa prowadzona przez Prokuratorię Generalną może
obejmować w szczególności organizację konferencji naukowych, wydawanie publikacji
naukowych, a także przeprowadzanie szkoleń wewnętrznych oraz szkoleń na rzecz podmiotów
reprezentujących Skarb Państwa i osób zastępowanych.
Art. 26.
1.
Prezes Prokuratorii Generalnej tworzy Sąd Polubowny przy Prokuratorii Generalnej właściwy
w sprawach sporów z udziałem Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych
osób prawnych, osób prawnych z udziałem Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych
oraz spółek kapitałowych z udziałem tych podmiotów, zwany dalej „Sądem Polubownym”.
2.
W przypadku sporu między innymi niż Skarb Państwa państwowymi osobami prawnymi, osobami
prawnymi z udziałem Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych oraz spółkami kapitałowymi
z udziałem tych podmiotów, każda z nich może wystąpić do Sądu Polubownego z wnioskiem
o:
1)
rozstrzygnięcie sporu;
2)
przeprowadzenie mediacji lub inne polubowne rozwiązanie sporu.
2a.
Mediacja i inne polubowne formy rozwiązania sporu mogą być prowadzone również w przypadku
sporów, w których jedną ze stron jest Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego,
podmiot, o którym mowa w ust. 1, lub spółka kapitałowa z udziałem tych podmiotów.
2b.
Sąd Polubowny może prowadzić również mediacje w postępowaniu administracyjnym z udziałem
organu administracji publicznej lub podmiotu, o którym mowa w ust. 2a.
3.
Postępowanie prowadzi się za zgodą drugiej strony lub na podstawie zapisu na sąd polubowny.
3a.
Sąd Polubowny przy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej może z ważnych
powodów odmówić przeprowadzenia mediacji lub innego polubownego rozwiązania sporu.
Odmowa przeprowadzenia mediacji lub innego polubownego rozwiązania sporu następuje
w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku o przeprowadzenie mediacji lub innego
polubownego rozwiązania sporu, lub postanowienia sądu kierującego strony do mediacji
lub innego polubownego rozwiązania sporu, i zawiera wskazanie przyczyn odmowy.
4.
Sędziowie i mediatorzy są uprawnieni do wynagrodzenia za podejmowane czynności pokrywane
z opłaty, o której mowa w ust. 5. Wysokość i termin wypłaty wynagrodzenia oraz sposób
wynagradzania określa regulamin Sądu Polubownego i postępowania przed Sądem Polubownym,
zwany dalej „regulaminem Sądu”, lub umowa zawarta zgodnie z regulaminem Sądu.
5.
Wnioskodawcy wnoszą opłaty za przeprowadzenie postępowania oraz ponoszą wydatki na
wynagrodzenie i zwrot kosztów poniesionych przez biegłych, tłumaczy oraz koszty przeprowadzenia
innych dowodów w postępowaniu przed Sądem Polubownym. Wysokość opłaty za postępowanie
arbitrażowe nie może być wyższa niż 100 000 zł, a w przypadku mediacji lub innego
polubownego rozwiązania sporu nie może być wyższa niż 10 000 zł.
6.
Obsługę Sądu Polubownego zapewnia Urząd Prokuratorii Generalnej.
7.
Prezes Prokuratorii Generalnej określi, w drodze zarządzenia, regulamin Sądu.
Art. 26a.
1.
W przypadku wystąpienia do Prezesa Prokuratorii Generalnej o rozstrzygnięcie sporu,
o którym mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości , Prezes Prokuratorii Generalnej powołuje Komisję Rozjemczą przy Sądzie Polubownym
złożoną z pięciu członków.
2.
W skład Komisji Rozjemczej przy Sądzie Polubownym wchodzi przedstawiciel:
1)
Prezesa Rady Ministrów;
2)
ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego;
3)
ministra nadzorującego jednostkę będącą w sporze z Krajowym Zasobem Nieruchomości;
4)
wojewody właściwego dla miejsca położenia spornej nieruchomości;
5)
Prezesa Prokuratorii Generalnej.
3.
Funkcję przewodniczącego Komisji Rozjemczej przy Sądzie Polubownym pełni przedstawiciel
Prezesa Rady Ministrów, a w razie jego nieobecności przedstawiciel wojewody właściwego
dla miejsca położenia spornej nieruchomości. Funkcję sekretarza Komisji Rozjemczej
przy Sądzie Polubownym pełni przedstawiciel Prezesa Prokuratorii Generalnej.
4.
Komisja Rozjemcza przy Sądzie Polubownym rozstrzyga sprawę przekazania nieruchomości
do Krajowego Zasobu Nieruchomości lub wyłączenia nieruchomości z Krajowego Zasobu
Nieruchomości zwykłą większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej
czterech członków, w tym przewodniczącego. W razie równej liczby głosów rozstrzyga
głos przewodniczącego. Komisja może przeprowadzać głosowanie w trybie obiegowym lub
przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość. Szczegółową organizację
i tryb pracy Komisji Rozjemczej przy Sądzie Polubownym określa jej regulamin nadany
przez Prezesa Prokuratorii Generalnej.
5.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb uiszczania oraz
wysokość opłaty za przeprowadzenie postępowania przez Komisję Rozjemczą przy Sądzie
Polubownym, mając na względzie koszty postępowania oraz zapewnienie obiektywnego i
sprawnego rozstrzygnięcia sprawy.
Art. 27.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb uiszczania oraz
wysokość:
1)
opłat, o których mowa w art. 26 ust. 5, mając na względzie rodzaj i wartość przedmiotu
sprawy, jak również jej zawiłość;
2)
opłat za:
a)
wykonywanie zastępstwa przez Prokuratorię Generalną, o których mowa w art. 12 ust.
11,
b)
wydawanie opinii prawnych przez Prokuratorię Generalną, o których mowa w art. 19 ust.
4
- mając na względzie rynkową wartość świadczonych usług oraz szczególny charakter
podmiotów, na rzecz których usługi te będą wykonywane.
Rozdział 3
Czynności i pełnomocnictwa Prokuratorii Generalnej
Art. 28.
1.
Podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ administracji rządowej lub osoba zastępowana
przez Prokuratorię Generalną przekazuje Prokuratorii Generalnej, na jej żądanie lub
z własnej inicjatywy, informacje i dokumenty, w tym niejawne objęte tajemnicą prawnie
chronioną na podstawie odrębnych przepisów, niezbędne do wykonywania przez Prokuratorię
Generalną zastępstwa.
2.
W sprawie, w której zastępstwo wykonuje Prokuratoria Generalna, podmiot reprezentujący
Skarb Państwa, organ administracji rządowej lub osoba zastępowana przekazuje na jej
żądanie lub z własnej inicjatywy stanowisko w sprawie.
Art. 29.
1.
Podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ administracji rządowej lub osoba zastępowana
zawiadamia niezwłocznie Prokuratorię Generalną o stanie prawnym lub faktycznym związanym
z działalnością tego organu lub podmiotu, który uzasadnia wszczęcie postępowania sądowego
w sprawie, w której zastępstwo Prokuratorii Generalnej jest obowiązkowe, przekazując
jednocześnie informacje i dokumenty niezbędne do wszczęcia postępowania sądowego.
2.
W przypadku wyłącznego lub obowiązkowego zastępstwa przed Sądem Najwyższym, niezwłocznie
po powzięciu wiadomości o zaistnieniu okoliczności, które czynią dopuszczalnym podjęcie
czynności przed Sądem Najwyższym, podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ administracji
rządowej lub osoba zastępowana przekazuje Prokuratorii Generalnej informacje i dokumenty
zgromadzone w sprawie wraz ze swoim stanowiskiem co do potrzeby podjęcia czynności
przed Sądem Najwyższym.
Art. 30.
1.
Podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ administracji rządowej lub osoba zastępowana
będąca państwową osobą prawną, składa Prokuratorii Generalnej, pisemne i uzasadnione
wnioski w przedmiocie wszczęcia postępowania lub czynności procesowych w sprawie,
w której Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo. Prokuratoria Generalna nie jest
związana treścią wniosków.
2.
Pisemny i uzasadniony wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa, organu administracji
rządowej lub osoby zastępowanej w przedmiocie wszczęcia postępowania, cofnięcia pozwu
lub wniosku, uznania roszczenia lub wniosku, zrzeczenia się roszczenia, ograniczenia
roszczenia lub zawarcia ugody sądowej jest wiążący dla Prokuratorii Generalnej.
3.
Jeżeli podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ administracji rządowej lub osoba
zastępowana będąca państwową osobą prawną, pomimo żądania Prokuratorii Generalnej,
nie składa w określonym terminie wniosków, o których mowa w ust. 1 lub 2, Prokuratoria
Generalna, jeżeli jest to konieczne dla zachowania terminów wynikających z przepisów
prawa albo ustalonych przez sąd, trybunał lub inny organ orzekający, podejmuje czynności
według swojego uznania, zawiadamiając o tym podmiot reprezentujący Skarb Państwa,
organ administracji rządowej lub osobę zastępowaną będącą państwową osobą prawną.
Art. 30a.
Organ administracji rządowej, państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości
prawnej lub podmiot reprezentujący Skarb Państwa niezwłocznie zawiadamia Prokuratorię
Generalną o wszczęciu postępowania przed sądem administracyjnym, w którym jest stroną
albo uczestnikiem na prawach strony, jeżeli w tym postępowaniu może zachodzić potrzeba
ochrony ważnych praw lub interesów Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 31.
Radcowie Prokuratorii Generalnej, zwani dalej „radcami”, mają prawo sporządzania poświadczeń
odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi
przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy, datę i oznaczenie miejsca
jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument
zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca stwierdza to w
poświadczeniu.
Art. 32.
1.
Wydatki i koszty postępowania w sprawie, w której Prokuratoria Generalna wykonuje
zastępstwo Skarbu Państwa, ponosi podmiot reprezentujący Skarb Państwa, którego dotyczy
przedmiot tego postępowania.
2.
Podmiot reprezentujący Skarb Państwa nie ponosi kosztów zastępstwa wykonywanego przez
Prokuratorię Generalną.
3.
Koszty zastępstwa zasądzone lub przyznane Skarbowi Państwa w sprawie, w której zastępstwo
Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria Generalna, przysługują Skarbowi Państwa - Prokuratorii
Generalnej. Koszty te są egzekwowane przez Skarb Państwa - Prokuratorię Generalną
na podstawie tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności wydaną na
rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach
zastępstwa.
4.
W sprawach, w których Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo Rzeczypospolitej
Polskiej lub organów administracji rządowej lub państwowej jednostki organizacyjnej
nieposiadającej osobowości prawnej, ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.
5.
Wydatki i koszty postępowania w sprawie, w której Prokuratoria Generalna wykonuje
zastępstwo osoby zastępowanej ponosi ta osoba.
6.
Koszty zastępstwa zasądzone lub przyznane osobie zastępowanej, w sprawie, w której
zastępstwo wykonuje Prokuratoria Generalna, uzyskane od strony przeciwnej, osoba ta
przekazuje Prokuratorii Generalnej. Prokuratoria Generalna może podejmować czynności
w postępowaniu egzekucyjnym w imieniu osoby zastępowanej będącej państwową osobą prawną,
w celu ściągnięcia zasądzonych lub przyznanych tej osobie kosztów zastępstwa.
Art. 33.
1.
Czynności zastępstwa przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi wykonują
Prezes Prokuratorii Generalnej, wiceprezesi Prokuratorii Generalnej, radcowie i referendarze.
2.
Dokumentem upoważniającym Prezesa Prokuratorii Generalnej, wiceprezesa Prokuratorii
Generalnej i radcę do wykonywania czynności zastępstwa jest legitymacja służbowa,
która zawiera w szczególności imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe.
3.
Dokumentami upoważniającymi referendarza do wykonywania czynności zastępstwa jest
legitymacja służbowa, która zawiera w szczególności imię i nazwisko oraz stanowisko
służbowe i upoważnienie udzielone przez Prezesa Prokuratorii Generalnej, wiceprezesa
Prokuratorii Generalnej lub radcę prowadzącego sprawę.
4.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzory legitymacji służbowych
Prezesa Prokuratorii Generalnej, wiceprezesa Prokuratorii Generalnej, radcy i referendarza
oraz sposób postępowania z nimi, w tym w szczególności termin ważności legitymacji
służbowej, okoliczności uzasadniające jej wymianę i zwrot oraz postępowanie w razie
utraty legitymacji służbowej, biorąc pod uwagę przeznaczenie tych dokumentów oraz
konieczność właściwego ich zabezpieczenia przed przerobieniem lub podrobieniem oraz
użyciem przez osobę nieuprawnioną.
Art. 34.
1.
Jeżeli zachodzi konieczność wykonywania zastępstwa Skarbu Państwa lub Rzeczypospolitej
Polskiej przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym w sprawach wymagających
znajomości prawa obcego albo procedur lub instytucji międzynarodowych, Prokuratoria
Generalna może powierzyć to zastępstwo lub wykonywanie określonych czynności, w drodze
umowy cywilnoprawnej, radcy prawnemu, adwokatowi lub innej osobie uprawnionej do występowania
w charakterze pełnomocnika procesowego.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej udziela pełnomocnictwa osobom, o których mowa w ust.
1.
3.
Wydatki i koszty postępowania związane z wykonywaniem zastępstwa w sprawach, o których
mowa w ust. 1, ponosi podmiot reprezentujący Skarb Państwa lub organ władzy publicznej,
z wyjątkiem wydatków związanych z usługami, o których mowa w ust. 1, które ponosi
Prokuratoria Generalna.
4.
Do ustanowienia pełnomocnika procesowego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się
przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych.
Art. 35.
1.
Jeżeli zachodzi konieczność wykonywania zastępstwa osoby zastępowanej przed sądem,
trybunałem lub innym organem orzekającym w sprawach wymagających znajomości prawa
obcego albo procedur lub instytucji międzynarodowych, Prokuratoria Generalna może,
za zgodą osoby zastępowanej, powierzyć to zastępstwo lub wykonywanie określonych czynności,
w drodze umowy cywilnoprawnej, radcy prawnemu, adwokatowi lub innej osobie uprawnionej
do występowania w charakterze pełnomocnika procesowego.
2.
Odmowa wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1, jest równoznaczna z wnioskiem osoby
zastępowanej o przejęcie wykonywania zastępstwa.
3.
Prokuratoria Generalna może, za zgodą osoby zastępowanej, zlecać przygotowanie opinii,
analiz i raportów osobom posiadającym wiedzę z danej dziedziny, a także korzystać
z usług tłumaczy.
4.
Wydatki i koszty postępowania związane z wykonywaniem zastępstwa w sprawach, o których
mowa w ust. 1, ponosi osoba zastępowana.
5.
Do ustanowienia pełnomocnika procesowego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się
przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych.
Art. 36.
1.
Dane służące do składania podpisu elektronicznego są udzielane radcom i referendarzom
po złożeniu stosownego wniosku za pośrednictwem Prezesa Prokuratorii Generalnej.
2.
Dopuszcza się również komunikowanie się radcy i referendarza z sądem przy wykorzystaniu
kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego.
Art. 37.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb współdziałania
Prokuratorii Generalnej i Prezesa Prokuratorii Generalnej przy wykonywaniu zadań z
organami władzy publicznej, państwowymi osobami prawnymi, osobami zastępowanymi, państwowymi
jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej oraz organami jednostek
samorządu terytorialnego i innymi podmiotami, którym powierzono wykonywanie zadań
publicznych na podstawie ustaw lub porozumień, w tym w szczególności zakres czynności
wykonywanych w ramach współdziałania przez Prokuratorię Generalną i te podmioty, terminy
wykonywania tych czynności oraz wymieniane informacje i dokumenty, mając na względzie
zapewnienie należytej ochrony praw i interesów Rzeczypospolitej Polskiej lub osób
zastępowanych, sprawności postępowania w tym dostępu Prokuratorii Generalnej do niezbędnych
informacji i dokumentów, a także wymogi wynikające z przepisów dotyczących właściwych
postępowań.
Rozdział 4
Tajemnica Prokuratorii Generalnej
Art. 38.
1.
Czynności Prokuratorii Generalnej związane z wykonywaniem zastępstwa, wydawaniem opinii,
sporządzaniem raportów, analiz i stanowisk, udziałem w negocjacjach i mediacjach oraz
w postępowaniach przed organami międzynarodowymi, a także informacje i dokumenty stanowiące
podstawę dokonania takich czynności są objęte tajemnicą Prokuratorii Generalnej.
2.
Dokumenty sporządzone w związku z czynnościami, o których mowa w ust. 1, przez Prokuratorię
Generalną, podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ lub osobę zastępowaną mogą
być udostępnione przez właściwą jednostkę albo osobę prawną po zakończeniu sprawy.
3.
W przypadku gdy dokumenty zakończonej sprawy są związane z inną sprawą prowadzoną
przez Prokuratorię Generalną, podmiot reprezentujący Skarb Państwa, organ lub osobę
zastępowaną mogą być one udostępnione po zakończeniu tej sprawy.
Art. 39.
1.
Do zachowania tajemnicy Prokuratorii Generalnej są obowiązani:
1)
Prezes Prokuratorii Generalnej oraz wiceprezesi Prokuratorii Generalnej;
2)
radcowie Prokuratorii Generalnej;
3)
referendarze;
4)
inni pracownicy zatrudnieni w Prokuratorii Generalnej;
5)
członkowie Kolegium Prokuratorii Generalnej;
6)
członkowie Sądu Polubownego.
2.
Dla osób, o których mowa w ust. 1, tajemnica Prokuratorii Generalnej stanowi tajemnicę
zawodową w rozumieniu przepisów odrębnych.
3.
Obowiązek zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, trwa również po ustaniu zatrudnienia
lub pełnienia członkostwa w organach, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6.
4.
Zwolnienie z obowiązku zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, określają odrębne
przepisy.
5.
Obowiązek zachowania tajemnicy nie dotyczy informacji udostępnianych na podstawie
przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu - w zakresie
określonym tymi przepisami.
Rozdział 5
Organizacja Prokuratorii Generalnej i Urzędu Prokuratorii Generalnej
Art. 40.
1.
Pracami Prokuratorii Generalnej kieruje Prezes Prokuratorii Generalnej przy pomocy
wiceprezesów Prokuratorii Generalnej.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej ponadto:
1)
reprezentuje Prokuratorię Generalną;
2)
kieruje Urzędem Prokuratorii Generalnej;
3)
jest przełożonym radców, referendarzy i innych pracowników Urzędu Prokuratorii Generalnej.
2a.
Prezes Prokuratorii Generalnej, po zawiadomieniu Prezesa Rady Ministrów, może powoływać
rady i zespoły w sprawach należących do zakresu działania Prokuratorii Generalnej.
Prezes Prokuratorii Generalnej informuje niezwłocznie Prezesa Rady Ministrów o zakończeniu
działalności powołanych rad i zespołów.
3.
Wiceprezesi Prokuratorii Generalnej kierują działami jej pracy, wyznaczonymi przez
Prezesa Prokuratorii Generalnej.
4.
Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do Prezesa Prokuratorii Generalnej i
wiceprezesów Prokuratorii Generalnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące radców
i podejmowanych przez nich czynności.
5.
Prokuratoria Generalna używa wizerunku orła ustalonego dla godła Rzeczypospolitej
Polskiej oraz pieczęci urzędowej określonej w przepisach o pieczęciach państwowych.
Art. 41.
1.
Prezesa Prokuratorii Generalnej powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych
w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa
Prokuratorii Generalnej oraz podejmuje inne czynności z zakresu prawa pracy w stosunku
do Prezesa Prokuratorii Generalnej.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej oraz wiceprezesi Prokuratorii Generalnej, obejmując
stanowisko, składają wobec Prezesa Rady Ministrów ślubowanie według następującej roty:
„Ślubuję uroczyście służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, stać na straży Jej praw
i interesów, obowiązki swoje wypełniać sumiennie, zachować w tajemnicy informacje
mi powierzone, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.”. Składający
ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg.”.
3.
Wiceprezesów Prokuratorii Generalnej, w liczbie nieprzekraczającej 3, powołuje Prezes
Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru,
na wniosek Prezesa Prokuratorii Generalnej. Prezes Rady Ministrów odwołuje, na wniosek
Prezesa Prokuratorii Generalnej, wiceprezesów Prokuratorii Generalnej.
4.
Stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej może zajmować osoba, która:
1)
posiada kompetencje kierownicze;
2)
posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku
kierowniczym;
3)
spełnia wymagania do zajmowania stanowiska radcy Prokuratorii Generalnej.
5.
Informację o naborze na stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej ogłasza się przez
umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w
Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Urzędu Prokuratorii Generalnej
i Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Kancelarii Prezesa Rady
Ministrów.
6.
Ogłoszenie o naborze powinno zawierać:
1)
nazwę i adres urzędu;
2)
określenie stanowiska;
3)
wymagania związane ze stanowiskiem;
4)
zakres zadań wykonywanych na stanowisku;
5)
wskazanie wymaganych dokumentów;
6)
termin i miejsce składania dokumentów;
7)
informację o metodach i technikach naboru.
7.
Termin, o którym mowa w ust. 6 pkt 6, nie może być krótszy niż 14 dni od dnia opublikowania
ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Kancelarii Prezesa
Rady Ministrów.
8.
Nabór na stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej przeprowadza zespół, powołany
przez Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, liczący co najmniej 3 osoby, których
wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru
ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań
na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.
9.
Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 8, może być dokonana,
na zlecenie zespołu, przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie
kwalifikacje do dokonania tej oceny.
10.
Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 9, mają obowiązek zachowania w tajemnicy
informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w toku naboru.
11.
W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia Prezesowi
Rady Ministrów.
12.
Zespół sporządza protokół przeprowadzonego naboru zawierający:
1)
nazwę i adres urzędu;
2)
określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;
3)
imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według
poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;
4)
informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
5)
uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;
6)
skład zespołu.
13.
Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej Urzędu Prokuratorii Generalnej i Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o
wyniku naboru zawiera:
1)
nazwę i adres urzędu;
2)
określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;
3)
imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny albo informację o niewyłonieniu kandydata.
14.
Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Kancelarii
Prezesa Rady Ministrów ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.
15.
Nabór na stanowisko wiceprezesa Prokuratorii Generalnej przeprowadza zespół powołany
przez Prezesa Prokuratorii Generalnej.
16.
Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska wiceprezesów Prokuratorii Generalnej
oraz do wymogów dotyczących tego naboru stosuje się odpowiednio przepisy ust. 4-14.
17.
Powołanie, o którym mowa w ust. 1 i 3, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie
powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy .
18.
Prezesowi Prokuratorii Generalnej oraz wiceprezesom Prokuratorii Generalnej przysługuje
wynagrodzenie w wysokości odpowiadającej 130% wynagrodzenia zasadniczego w najwyższej
stawce awansowej sędziego sądu apelacyjnego powiększonego o dodatek funkcyjny ustalony
przez Prezesa Rady Ministrów w wysokości odpowiadającej odpowiednio dodatkowi funkcyjnemu
prezesa oraz wiceprezesa sądu apelacyjnego.
19.
Do Prezesa Prokuratorii Generalnej i wiceprezesów Prokuratorii Generalnej stosuje
się odpowiednio przepisy art. 68-72.
Art. 42.
1.
Ze stanowiskami Prezesa Prokuratorii Generalnej lub wiceprezesa Prokuratorii Generalnej
nie można łączyć przynależności do partii politycznych ani pełnienia funkcji publicznych.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej i wiceprezesi Prokuratorii Generalnej nie mogą prowadzić
działalności zarobkowej, z wyjątkiem działalności naukowej, naukowo-dydaktycznej,
dydaktycznej i publicystycznej.
3.
Osoba pozostająca z Prezesem Prokuratorii Generalnej lub wiceprezesem Prokuratorii
Generalnej w takiej relacji, która uprawniałaby tę osobę do odmowy składania zeznań
na podstawie art. 261 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, nie może zostać zatrudniona w Urzędzie Prokuratorii Generalnej.
Art. 43.
1.
W Prokuratorii Generalnej działa Kolegium Prokuratorii Generalnej.
2.
W skład Kolegium Prokuratorii Generalnej wchodzą w liczbie nie większej niż 24:
1)
Prezes Prokuratorii Generalnej i wiceprezesi Prokuratorii Generalnej;
2)
powoływani i odwoływani przez Prezesa Prokuratorii Generalnej radcowie wyróżniający
się w szczególny sposób doświadczeniem i wiedzą prawniczą;
3)
3 członkowie powoływani i odwoływani przez Prezesa Rady Ministrów oraz inne osoby
powoływane i odwoływane przez Prezesa Prokuratorii Generalnej w liczbie nie większej
niż 7 spośród osób w szczególny sposób wyróżniających się doświadczeniem i wiedzą
prawniczą, których działalność nie pozostaje w sprzeczności z prawami i interesami
chronionymi przez Prokuratorię Generalną.
3.
Prezes Prokuratorii Generalnej może powierzyć Kolegium Prokuratorii Generalnej przygotowywanie,
zatwierdzanie lub opiniowanie w szczególności:
1)
opinii, analizy lub raportu przygotowanego dla Prezesa Rady Ministrów;
2)
istotnego dla sprawy poglądu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7;
3)
stanowiska co do istotnego zagadnienia prawnego budzącego wątpliwości w orzecznictwie;
4)
stanowiska co do innego zagadnienia prawnego istotnego z punktu widzenia interesu
Rzeczypospolitej Polskiej;
5)
stanowiska co do innego zagadnienia dotyczącego działalności Prokuratorii Generalnej,
a w szczególności:
a)
kodeksu dobrych praktyk, w zakresie wykonywania zadań i czynności w Prokuratorii Generalnej,
zwanego dalej „kodeksem dobrych praktyk”,
b)
regulaminu wewnętrznego urzędowania,
c)
zasad awansowania, dokonywania ocen okresowych i nagradzania radców, referendarzy
i innych pracowników Prokuratorii Generalnej.
4.
Posiedzeniom Kolegium Prokuratorii Generalnej przewodniczy Prezes Prokuratorii Generalnej
lub wyznaczony przez niego wiceprezes Prokuratorii Generalnej.
5.
Prezes Prokuratorii Generalnej może zapraszać na posiedzenia Kolegium Prokuratorii
Generalnej osoby niewchodzące w skład tego Kolegium. Osobom tym przysługuje zwrot
kosztów przejazdów na zasadach przewidzianych w przepisach wydanych na podstawie art.
775§ 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
6.
Za udział w pracach Kolegium Prokuratorii Generalnej jego członkom niezatrudnionym
w Urzędzie Prokuratorii Generalnej przysługuje wynagrodzenie miesięczne, nie wyższe
niż półtorakrotność minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie przepisów
ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę .
7.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia, o
którym mowa w ust. 6, biorąc pod uwagę funkcję pełnioną w Kolegium Prokuratorii Generalnej
oraz zakres zadań wykonywanych przez członka tego Kolegium.
8.
Wydatki, o których mowa w ust. 5 i 6, są pokrywane przez Urząd Prokuratorii Generalnej.
9.
Prezes Prokuratorii Generalnej określi, w drodze zarządzenia, regulamin działania
Kolegium Prokuratorii Generalnej, w tym sposób i tryb przygotowywania, przyjmowania
i prezentowania stanowisk Prokuratorii Generalnej, z uwzględnieniem przesłanek kwalifikowania
spraw do kategorii spraw o istotnym znaczeniu dla ochrony praw lub interesów Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 44.
W sprawach, w których zastępstwo wykonuje Prokuratoria Generalna, sąd, trybunał lub
inny organ orzekający dokonuje doręczeń pism i orzeczeń do Urzędu Prokuratorii Generalnej.
Art. 45.
Urząd Prokuratorii Generalnej jest jednostką budżetową i prowadzi gospodarkę finansową
na zasadach określonych w odrębnych przepisach dla państwowych jednostek budżetowych,
z uwzględnieniem przepisów ustawy.
Art. 46.
1.
Prezes Prokuratorii Generalnej za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej może przyznać
radcy lub referendarzowi nagrodę z funduszu nagród. Fundusz nagród pozostaje w dyspozycji
Prezesa Prokuratorii Generalnej.
2.
Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, obejmuje środki w wysokości:
1)
do 3% planowanych wynagrodzeń osobowych;
2)
35% zasądzonych i uzyskanych kosztów zastępstwa.
3.
Prezes Prokuratorii Generalnej może podwyższyć fundusz nagród w zakresie środków,
o których mowa w ust. 2 pkt 1, w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.
4.
Środki, o których mowa w ust. 2 pkt 2, gromadzone są na wydzielonym rachunku bankowym.
5.
W budżecie państwa tworzy się rezerwę celową na sfinansowanie wypłaty nagród ze środków,
o których mowa w ust. 2 pkt 2.
Art. 47.
W przypadkach, o których mowa w art. 56 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych , należności Skarbu Państwa przypadające Prokuratorii Generalnej z tytułu prawomocnie
zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego mogą być umarzane w całości lub części
również z urzędu.
Art. 48.
Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje Prokuratorii Generalnej statut
określający jej organizację wewnętrzną i funkcje występujące w Prokuratorii Generalnej
oraz organizację i szczegółowe zasady funkcjonowania Urzędu Prokuratorii Generalnej.
Art. 49.
Prezes Prokuratorii Generalnej ustala, w drodze zarządzenia:
1)
regulamin wewnętrznego urzędowania Prokuratorii Generalnej, który określa w szczególności:
a)
tryb wykonywania zadań i czynności w Prokuratorii Generalnej,
b)
rozkład czasu pracy w Prokuratorii Generalnej w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych
dniach tygodnia, w tym czas rozpoczynania i kończenia pracy w poszczególnych dniach
tygodnia, z uwzględnieniem zasad dotyczących pracowników urzędów państwowych;
2)
kodeks dobrych praktyk.
Rozdział 6
Radcowie
Art. 50.
1.
W Urzędzie Prokuratorii Generalnej są zatrudnieni radcowie.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej prowadzi w systemie teleinformatycznym wykaz radców,
który zawiera imię i nazwisko radcy, datę jego zatrudnienia na podstawie mianowania
albo umowy o pracę, a także informacje o zawieszeniu w czynnościach służbowych lub
zawieszeniu stosunku pracy.
3.
Prezes Prokuratorii Generalnej zapewnia sądom dostęp do wykazu radców za pośrednictwem
systemu teleinformatycznego.
4.
Prezes Prokuratorii Generalnej występuje do ministra właściwego do spraw informatyzacji
o wykreślenie adresu do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych , z bazy adresów elektronicznych, o której mowa w art. 25 tej ustawy, w przypadku
zawieszenia w czynnościach służbowych lub zawieszenia stosunku pracy albo rozwiązania
stosunku pracy radcy.
Art. 51.
1.
Radcowie przy wykonywaniu czynności kierują się własnym przekonaniem, opartym na doświadczeniu
i wiedzy prawniczej.
2.
Radcowie przy wykonywaniu czynności są niezależni.
3.
Radcowie są zobowiązani do stosowania dobrych praktyk zawartych w kodeksie dobrych
praktyk. Radca, który zamierza odstąpić od dobrej praktyki, powinien przedstawić Prezesowi
Prokuratorii Generalnej pisemne uzasadnienie swojej decyzji.
4.
Radcowie obowiązani są do posiadania adresu do doręczeń elektronicznych, o którym
mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, wpisanego do bazy adresów elektronicznych, o której mowa w art. 25 tej ustawy.
Art. 52.
1.
Radcowie wykonują polecenia przełożonych dotyczące treści czynności. Na żądanie radcy
przełożony wydaje polecenie na piśmie wraz z uzasadnieniem.
2.
Jeżeli radca nie zgadza się z poleceniem, o którym mowa w ust. 1, może żądać, aby
zmieniono polecenie albo wyłączono go od udziału w sprawie.
3.
W przypadku gdy w postępowaniu przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym
ujawnią się nowe okoliczności, radca samodzielnie podejmuje decyzje związane z dalszym
tokiem postępowania.
Art. 53.
1.
Radcowie, biorąc udział w rozprawach sądowych, występują w stroju urzędowym. Strojem
urzędowym jest toga.
2.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór stroju urzędowego
radców, uwzględniając uroczysty charakter stroju, odpowiedni do powagi sądu i utrwalonej
tradycji.
Art. 54.
1.
Nabór na stanowisko radcy jest otwarty i konkurencyjny.
2.
Radcą może być osoba, która:
1)
posiada obywatelstwo polskie;
2)
korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;
3)
posiada dyplom ukończenia studiów na kierunku prawo w Rzeczypospolitej Polskiej lub
dyplom potwierdzający ukończenie wyższych studiów prawniczych za granicą, o którym
mowa w art. 326 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce , albo dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych za granicą uznany za równoważny
polskiemu dyplomowi potwierdzającemu uzyskanie tytułu zawodowego magistra zgodnie
z art. 327 ust. 1 tej ustawy;
4)
posiada uprawnienia radcy prawnego, adwokata lub notariusza albo zajmowała stanowisko
sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego lub sędziego sądu administracyjnego,
asesora sądowego albo stanowisko prokuratora;
5)
nie była karana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo nieumyślne
przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu;
6)
jest nieskazitelnego charakteru i swoim dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego
wykonywania zawodu radcy.
3.
Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która:
1)
posiada tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych
lub doktora nauk prawnych;
2)
pracowała na stanowisku związanym z legislacją, nie niższym niż legislator lub specjalista
do spraw legislacji, w urzędzie organu władzy państwowej przez co najmniej 5 lat;
3)
pracowała na stanowisku referendarza przez co najmniej 3 lata;
4)
pracowała na stanowisku asystenta sędziego przez co najmniej 5 lat.
4.
Osoba ubiegająca się o zatrudnienie na stanowisku radcy, urodzona przed dniem 1 sierpnia
1972 r., składa oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach
organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów albo informację, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.
Art. 55.
1.
Radców mianuje Prezes Prokuratorii Generalnej.
2.
Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie
mianowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
3.
Osoba podejmująca po raz pierwszy pracę na stanowisku radcy może być zatrudniona na
podstawie umowy o pracę na czas określony, nie dłuższy niż 33 miesiące.
4.
Do radcy zatrudnionego na podstawie umowy o pracę stosuje się odpowiednio przepisy
dotyczące radcy mianowanego, z wyłączeniem przepisów art. 73-75 i rozdziału 9.
Art. 56.
Przed nawiązaniem stosunku pracy radca składa wobec Prezesa Prokuratorii Generalnej
ślubowanie według następującej roty: „Ślubuję uroczyście służyć wiernie Rzeczypospolitej
Polskiej, stać na straży Jej praw i interesów, obowiązki swoje wypełniać sumiennie,
zachować w tajemnicy informacje mi powierzone, a w postępowaniu kierować się zasadami
godności i uczciwości.”. Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi
dopomóż Bóg.”.
Art. 57.
Radca wypełnia obowiązki wynikające ze ślubowania, w szczególności przez:
1)
staranne, rzetelne i terminowe wykonywanie powierzonych zadań i czynności służbowych;
2)
dbałość o celowość podejmowanych działań przy wykonywaniu zadań i czynności służbowych;
3)
współpracę z przełożonymi i innymi radcami, a także podmiotami reprezentującymi Skarb
Państwa, organ administracji rządowej lub osobę zastępowaną;
4)
podnoszenie kwalifikacji zawodowych;
5)
dbałość o właściwą organizację zadań oraz czynności służbowych;
6)
podejmowanie działań zgodnych z kodeksem dobrych praktyk.
Art. 58.
Osoba pozostająca z radcą w takiej relacji, która uprawniałaby tę osobę do odmowy
składania zeznań na podstawie art. 261 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, nie może zostać zatrudniona w Urzędzie Prokuratorii Generalnej.
Art. 59.
Czas pracy radcy jest określony wymiarem jego zadań i czynności służbowych i nie może
przekraczać norm określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych .
Art. 60.
1.
Na wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa Prezes Prokuratorii Generalnej
może delegować radcę, za jego zgodą, do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami
w jednostce organizacyjnej Skarbu Państwa podległej, nadzorowanej lub kierowanej przez
ten podmiot - na czas określony, nie dłuższy niż 33 miesiące.
2.
Radca delegowany na podstawie ust. 1, może być odwołany z delegowania lub z niego
ustąpić za trzymiesięcznym uprzedzeniem.
3.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb oddelegowania,
uprawnienia i obowiązki radcy w czasie oddelegowania, wysokość i sposób wypłacania
uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących oddelegowanemu radcy, uwzględniając
miejsce oraz charakter i zakres wykonywanych przez niego zadań służbowych poza Prokuratorią
Generalną.
Art. 61.
1.
Radca delegowany do pełnienia czynności w jednostce organizacyjnej innej niż Prokuratoria
Generalna ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego przysługującego mu na zajmowanym
stanowisku radcowskim oraz dodatku za długoletnią pracę. W okresie delegowania radca
otrzymuje dodatek funkcyjny, określony w przepisach wydanych na podstawie art. 67
ust. 5.
2.
Radcy delegowanemu do wykonywania czynności służbowych w innej miejscowości niż miejscowość,
w której znajduje się jego miejsce służbowe lub miejsce delegowania, o którym mowa
w art. 60 ust. 1, przysługują należności, określone w przepisach w sprawie wysokości
oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej
lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze
kraju.
3.
Prokuratoria Generalna może się zwrócić do jednostki, do której delegowany jest radca,
o zwrot kosztów w wysokości odpowiadającej wysokości kosztów pracowniczych dotyczących
stanowiska zajmowanego przez radcę.
Art. 62.
1.
Radca nie może wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi
z ustawy lub naruszających dobre obyczaje, w szczególności wzbudzających podejrzenie
o stronniczość lub interesowność.
2.
Radca może podejmować dodatkowe zatrudnienie lub zajęcie zarobkowe po uzyskaniu uprzedniej
pisemnej zgody Prezesa Prokuratorii Generalnej. Prezes Prokuratorii Generalnej odmawia
zgody w przypadku, gdyby mogło dojść do naruszenia zakazów, o których mowa w ust.
1.
3.
W okresie roku od ustania stosunku pracy radca nie może:
1)
świadczyć pomocy prawnej w sprawie przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, Skarbowi Państwa
lub osobie prawnej, którą Prokuratoria Generalna zastępowała w trakcie jego zatrudnienia;
2)
podjąć zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego na rzecz innego niż Skarb Państwa podmiotu,
w związku z którego działalnością wykonywał czynności zastępstwa.
4.
Prezes Prokuratorii Generalnej może wyrazić zgodę na podjęcie zatrudnienia lub zajęcia
zarobkowego, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, jeżeli nie występuje konflikt interesów.
5.
Z tytułu zakazów, o których mowa w ust. 1-3, radcy nie przysługuje odszkodowanie.
Art. 63.
Radca nie może wykonywać mandatu posła, senatora lub radnego, być członkiem partii
politycznej, ani manifestować publicznie poglądów politycznych.
Art. 64.
1.
Radcy nie wolno uczestniczyć w strajkach lub akcjach zakłócających normalne funkcjonowanie
Prokuratorii Generalnej albo w działalności sprzecznej z obowiązkami radcy.
2.
Radcowie nie mogą zrzeszać się w związkach zawodowych.
Art. 65.
Radca niezwłocznie zawiadamia Prezesa Prokuratorii Generalnej o toczącej się sprawie
sądowej, w której występuje jako strona lub uczestnik postępowania.
Art. 66.
1.
Radca podlega corocznej ocenie kwalifikacyjnej. Ocena kwalifikacyjna może być ponadto
dokonana w każdym czasie na polecenie Prezesa Prokuratorii Generalnej.
2.
Ocena kwalifikacyjna dotyczy wykonywania przez radcę czynności służbowych oraz przestrzegania
kodeksu dobrych praktyk.
3.
Oceny kwalifikacyjnej dokonuje Prezes Prokuratorii Generalnej lub osoba przez niego
wyznaczona.
4.
Ocenę kwalifikacyjną doręcza się na piśmie radcy, którego ocena dotyczy.
5.
W terminie 14 dni od dnia doręczenia negatywnej oceny kwalifikacyjnej, radca może
zwrócić się do Prezesa Prokuratorii Generalnej z wnioskiem o dokonanie ponownej oceny
kwalifikacyjnej.
6.
Od negatywnej oceny kwalifikacyjnej przysługuje odwołanie do właściwego dla siedziby
Urzędu Prokuratorii Generalnej sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych,
za pośrednictwem Prezesa Prokuratorii Generalnej, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego skarga kasacyjna nie przysługuje.
7.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób dokonania oraz
kryteria oceny kwalifikacyjnej, uwzględniając wśród kryteriów:
1)
staranność, rzetelność i terminowość wykonywania zadań i czynności służbowych,
2)
celowość podejmowanych działań przy wykonywaniu zadań i czynności służbowych,
3)
współpracę z przełożonymi i innymi radcami,
4)
współpracę z podmiotami zewnętrznymi, w szczególności podmiotami reprezentującymi
Skarb Państwa i osobami prawnymi,
5)
rozwój zawodowy,
6)
umiejętność planowania i organizowania zadań oraz czynności służbowych,
7)
zgodność podejmowanych działań z kodeksem dobrych praktyk,
8)
nieskazitelny charakter,
9)
zdolności kierownicze, w przypadku radców pełniących funkcje kierownicze
- biorąc pod uwagę obiektywność i porównywalność ocen, mając na uwadze cel oceny kwalifikacyjnej,
jakim jest sprawdzenie czy radca wykonuje obowiązki służbowe zgodnie z zasadami wynikającymi
z treści ślubowania, o którym mowa w art. 56.
Art. 67.
1.
Wynagrodzenie radcy składa się z wynagrodzenia zasadniczego, dodatku za wieloletnią
pracę oraz dodatku funkcyjnego w razie powierzenia funkcji w Prokuratorii Generalnej.
2.
Radca wykonujący samodzielnie czynności zastępstwa jest uprawniony do dodatkowego
wynagrodzenia w wysokości 65% kosztów zastępstwa zasądzonych lub przyznanych w sprawie,
w której czynności te były przez niego wykonywane, jeżeli koszty te zostały uzyskane
od strony przeciwnej lub przekazane Prokuratorii Generalnej przez osobę zastępowaną,
jednak nie większej niż sześciokrotność stawki minimalnej określonej w przepisach
wydanych na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze . Termin i warunki wypłaty dodatkowego wynagrodzenia określa umowa cywilnoprawna.
3.
Jeżeli czynności zastępstwa w sprawie były wykonywane przez więcej niż jednego radcę,
kwotę dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2, Prezes Prokuratorii Generalnej
dzieli między radców, z uwzględnieniem nakładu pracy poszczególnych radców. Suma kwot
przyznanych radcom nie może przekroczyć 65% kosztów zastępstwa, zasądzonych lub przyznanych
w sprawie.
4.
Prezesowi Prokuratorii Generalnej i wiceprezesom Prokuratorii Generalnej nie przysługuje
prawo do dodatkowego wynagrodzenia.
5.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość:
1)
stawek wynagrodzenia zasadniczego radców,
2)
dodatków funkcyjnych osób pełniących w Prokuratorii Generalnej funkcje określone w
art. 43 ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 1 oraz w zarządzeniu, o którym mowa w art. 48
- z uwzględnieniem poziomu wynagrodzeń zasadniczych i dodatków funkcyjnych sędziów
sądów powszechnych, przyjmując, że określone w ten sposób wynagrodzenie zasadnicze
radców nie może być niższe niż 80% wynagrodzenia zasadniczego w najniższej stawce
sędziego sądu rejonowego i nie wyższe niż 130% wynagrodzenia zasadniczego w najwyższej
stawce awansowej sędziego sądu apelacyjnego, a najwyższy dodatek funkcyjny nie może
przekraczać kwoty dodatku funkcyjnego przewidzianego dla prezesa sądu apelacyjnego.
Art. 68.
1.
Radcy przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w wysokości wynoszącej po 5 latach
pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy
dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.
2.
Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę wlicza się wszystkie
poprzednie, zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z
mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą
uprawnienia pracownicze.
3.
Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w Polskiej
Partii Robotniczej lub Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, jak również w organach
bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach
organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.
4.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób zaliczania zakończonych
okresów zatrudnienia do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę
oraz okresy, za które przysługuje ten dodatek, i terminy jego wypłaty, z uwzględnieniem
przepisów dotyczących takiego dodatku dla pracowników urzędów państwowych.
Art. 69.
Radcom przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości:
1)
po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego;
2)
po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;
3)
po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;
4)
po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;
5)
po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego;
6)
po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.
Art. 70.
Radcy wykonującemu na polecenie przełożonego czynności służbowe poza stałym miejscem
pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową na
zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775§ 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
Art. 71.
1.
Radcy przysługuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze:
1)
6 dni - po 10 latach pracy w Prokuratorii Generalnej;
2)
12 dni - po 15 latach pracy w Prokuratorii Generalnej.
2.
Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie
okresy zatrudnienia w Prokuratorii Generalnej na stanowiskach referendarza, radcy,
wiceprezesa i Prezesa oraz w sądzie lub prokuraturze na stanowiskach asesorów sądowych,
asesorów prokuratorskich, sędziów i prokuratorów.
Art. 72.
1.
Radcy, którego stosunek pracy został rozwiązany z powodu nabycia prawa do renty z
tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości
trzymiesięcznego wynagrodzenia, a jeżeli radca przepracował co najmniej 20 lat - w
wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia.
2.
Miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę ustalenia wysokości odprawy, o którym
mowa w ust. 1, oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu
pieniężnego za urlop wypoczynkowy, określonych w przepisach wydanych na podstawie
art. 173 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
Art. 73.
1.
Stosunek pracy radcy tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa zawieszeniu na czas
trwania tego aresztowania.
2.
W okresie zawieszenia stosunku pracy radcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości połowy
wynagrodzenia miesięcznego przysługującego mu w dniu tymczasowego aresztowania.
3.
W przypadku prawomocnego umorzenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie
o przestępstwo skarbowe albo wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego wypłaca
się pozostałą część wynagrodzenia, chyba że postępowanie umorzono warunkowo albo z
powodu przedawnienia lub amnestii.
4.
Okres zawieszenia stosunku pracy wskutek tymczasowego aresztowania wlicza się do okresu
zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze radcy.
Art. 74.
1.
Stosunek pracy radcy ulega rozwiązaniu z jego winy bez wypowiedzenia w przypadku:
1)
niespełniania wymogów koniecznych do zajmowania stanowiska służbowego radcy, o których
mowa w art. 54 ust. 2 pkt 1, 2 lub 5;
2)
złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, stwierdzonego prawomocnym
orzeczeniem sądu;
3)
prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych albo zakazu zajmowania
stanowiska w urzędach organów władzy publicznej lub wykonywania zawodu prawniczego;
4)
nieobecności w pracy przez okres 3 miesięcy z powodu tymczasowego aresztowania;
5)
dwukrotnego otrzymania negatywnej oceny kwalifikacyjnej;
6)
prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej.
2.
Rozwiązanie stosunku pracy z radcą bez wypowiedzenia może nastąpić w razie ciągłej,
trwającej dłużej niż rok nieobecności w pracy z powodu choroby.
3.
Rozwiązanie stosunku pracy z radcą następuje z zachowaniem trzymiesięcznego okresu
wypowiedzenia w razie stwierdzonej orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych albo innym równorzędnym orzeczeniem całkowitej lub częściowej niezdolności
do pracy.
4.
Rozwiązanie stosunku pracy z radcą może nastąpić z zachowaniem trzymiesięcznego okresu
wypowiedzenia w razie reorganizacji Prokuratorii Generalnej, jeżeli przeniesienie
radcy na inne stanowisko służbowe nie jest możliwe.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4, w okresie między rozwiązaniem stosunku pracy
a podjęciem zatrudnienia lub działalności gospodarczej, nie dłużej niż przez 6 miesięcy,
przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, obliczone według zasad
obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 173 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
6.
W przypadku gdy w okresie, o którym mowa w ust. 5, były radca pobiera świadczenie
określone w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych , wysokość świadczenia pieniężnego ulega odpowiedniemu obniżeniu, a jeżeli radca nabył
prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - świadczenie pieniężne nie przysługuje.
7.
Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 5, wlicza się do okresu
pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych, a także do okresów
składkowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
8.
Od świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 5, Prokuratoria Generalna odprowadza
składkę na ubezpieczenia społeczne na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
Art. 75.
1.
Rozwiązanie stosunku pracy z radcą mianowanym może nastąpić:
1)
w drodze porozumienia stron;
2)
za trzymiesięcznym wypowiedzeniem dokonanym przez radcę.
2.
Okres wypowiedzenia stosunku pracy z radcą mianowanym kończy się ostatniego dnia miesiąca
kalendarzowego.
3.
W okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub w okresie ustalonym w porozumieniu stron,
nie dłuższym niż 3 miesiące, radca mianowany może być zwolniony z obowiązku wykonywania
czynności służbowych, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku
pracy.
Art. 76.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do stosunku pracy radców stosuje
się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
Rozdział 7
Referendarze
Art. 77.
1.
W Urzędzie Prokuratorii Generalnej są zatrudniani referendarze.
2.
Referendarz wykonuje, pod nadzorem radcy:
1)
czynności procesowe przed sądami powszechnymi i polubownymi;
2)
inne czynności związane z wykonywaniem zadań Prokuratorii Generalnej.
3.
Referendarz wykonuje polecenia przełożonych oraz radców, dotyczące treści czynności.
4.
Jeżeli referendarz nie zgadza się z poleceniem, o którym mowa w ust. 3, może żądać,
by zmieniono polecenie albo by wyłączono go od udziału w sprawie. W sprawach tych
rozstrzyga ostatecznie przełożony lub radca, który wydał polecenie.
5.
W przypadku gdy w postępowaniu przed sądem ujawnią się nowe okoliczności, referendarz
samodzielnie podejmuje decyzje związane z dalszym tokiem postępowania.
Art. 78.
Na stanowisku referendarza może być zatrudniona osoba o nieskazitelnym charakterze,
spełniająca warunki, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 1-3 i 5, oraz która przez
co najmniej 2 lata wykonywała wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio
związane ze świadczeniem pomocy prawnej, stosowaniem lub tworzeniem prawa lub pracowała
na stanowisku związanym bezpośrednio z działalnością orzeczniczą i pomocą w tym zakresie
w pracy sędziów.
Art. 79.
Przed nawiązaniem stosunku pracy referendarz składa wobec Prezesa Prokuratorii Generalnej
ślubowanie według następującej roty: „Ślubuję uroczyście służyć wiernie Rzeczypospolitej
Polskiej, stać na straży Jej praw i interesów, obowiązki swoje wypełniać sumiennie,
zachować w tajemnicy informacje mi powierzone, a w postępowaniu kierować się zasadami
godności i uczciwości.”. Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi
dopomóż Bóg.”.
Art. 80.
1.
Wynagrodzenie referendarza składa się z wynagrodzenia zasadniczego odpowiadającego
zajmowanemu stanowisku służbowemu oraz dodatku za wieloletnią pracę ustalanego na
zasadach określonych w art. 68.
2.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość miesięcznych stawek
wynagrodzenia zasadniczego referendarzy, z uwzględnieniem poziomu wynagrodzeń zasadniczych
sędziów sądów powszechnych, przyjmując, że określone w ten sposób wynagrodzenie zasadnicze
referendarzy nie może przekraczać 85% wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego
w trzeciej stawce awansowej.
3.
Referendarz wykonujący pod nadzorem radcy czynności zastępstwa jest uprawniony do
dodatkowego wynagrodzenia w wysokości nie większej niż 65% kosztów zastępstwa zasądzonych
lub przyznanych w sprawie, w której czynności te były przez niego wykonywane, jeżeli
radca nadzorujący złoży wniosek o podział kosztów zastępstwa pomiędzy radcę nadzorującego
i referendarza oraz jeżeli koszty te zostały uzyskane od strony przeciwnej lub przekazane
do Urzędu Prokuratorii Generalnej przez osobę zastępowaną, jednak nie większej niż
sześciokrotność stawki minimalnej określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze. Termin i warunki wypłaty dodatkowego wynagrodzenia określa umowa cywilnoprawna.
4.
Jeżeli czynności zastępstwa w sprawie były wykonywane przez więcej niż jednego radcę
lub referendarza, kwotę dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 3 oraz art.
67 ust. 2, Prezes Prokuratorii Generalnej dzieli między radców lub referendarzy, z
uwzględnieniem nakładu pracy poszczególnych radców lub referendarzy oraz uwzględniając
wniosek radcy nadzorującego co do podziału kosztów między referendarzy.
5.
Suma kwot przyznanych radcom lub referendarzom nie może przekroczyć 65% kosztów zastępstwa
zasądzonych lub przyznanych w sprawie.
Art. 81.
1.
Do osób zatrudnionych na stanowisku referendarza stosuje się przepisy art. 31, art.
51 ust. 3, art. 59, art. 62-66, art. 69, art. 70, art. 72 i art. 76.
2.
Osoba pozostająca z referendarzem w takiej relacji, która uprawniałaby tę osobę do
odmowy składania zeznań na podstawie art. 261 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, nie może zostać zatrudniona w Prokuratorii Generalnej.
Rozdział 8
Pracownicy Urzędu Prokuratorii Generalnej inni niż radcowie i referendarze
Art. 82.
1.
W Urzędzie Prokuratorii Generalnej mogą być zatrudnieni pracownicy inni niż radcowie
i referendarze, w tym asystenci radców, biegli i tłumacze.
2.
Na stanowisku asystenta radcy może być zatrudniona osoba o nieskazitelnym charakterze,
spełniająca warunki, o których mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1-3 i 5.
3.
Asystent radcy wykonuje zadania związane z przygotowaniem czynności radcy w postępowaniu
przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi oraz inne czynności związane
z wykonywaniem zadań Prokuratorii Generalnej.
4.
Prezes Prokuratorii Generalnej może przyznać pracownikom innym niż radcowie i referendarze
nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej z funduszu nagród, o którym mowa
w art. 46 ust. 2.
5.
Osoba pozostająca z pracownikiem Prokuratorii Generalnej w takiej relacji, która uprawniałaby
tę osobę do odmowy składania zeznań na podstawie art. 261 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, nie może zostać zatrudniona w Prokuratorii Generalnej.
6.
W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą, do pracowników innych niż radcowie i
referendarze, stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, a w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
Rozdział 9
Odpowiedzialność dyscyplinarna
Art. 83.
1.
Radca ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą
obrazę przepisów prawa i za uchybienia godności zawodu.
2.
Za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu czynności służbowych, stanowiące ścigane
z oskarżenia prywatnego zniewagę i zniesławienie strony, jej pełnomocnika, kuratora,
świadka, biegłego lub tłumacza, radca odpowiada tylko dyscyplinarnie.
Art. 84.
1.
Za przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, nieuzasadniające wszczęcia postępowania
dyscyplinarnego, Prezes Prokuratorii Generalnej może udzielić radcy ostrzeżenia na
piśmie, po uprzednim wysłuchaniu radcy. Przepisy art. 91 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio.
2.
Radca może w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostrzeżenia na piśmie wystąpić do
sądu pracy właściwego ze względu na siedzibę Urzędu Prokuratorii Generalnej o uchylenie
ostrzeżenia. Od orzeczenia sądu drugiej instancji skarga kasacyjna nie przysługuje.
Art. 85.
Karami dyscyplinarnymi są:
1)
upomnienie;
2)
nagana;
3)
nagana z ostrzeżeniem;
4)
nagana z pozbawieniem możliwości objęcia funkcji przez okres do 3 lat;
5)
pozbawienie funkcji;
6)
wydalenie z pracy w Prokuratorii Generalnej.
Art. 86.
1.
Postępowanie dyscyplinarne może być wszczęte niezależnie od innych rodzajów odpowiedzialności
za ten sam czyn.
2.
Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie 3 miesięcy od dnia uzyskania
wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego odpowiedzialność dyscyplinarną ani
po upływie 3 lat od dnia popełnienia takiego czynu. Jeżeli z powodu nieobecności w
pracy radca nie ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg trzymiesięcznego terminu nie
rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia stawienia się radcy do pracy.
Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie
następuje wcześniej niż przedawnienie karne.
3.
W razie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przed upływem terminu, o którym mowa
w ust. 2 w zdaniu pierwszym, karalność przewinienia dyscyplinarnego ustaje, jeżeli
od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat. Jeżeli jednak przed upływem terminu, o którym
mowa w ust. 2 w zdaniu pierwszym, sprawa nie została prawomocnie zakończona, komisja
dyscyplinarna orzeka o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego i umarza postępowanie
w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej.
4.
Jeżeli czyn uzasadniający odpowiedzialność dyscyplinarną zawiera znamiona przestępstwa,
ustanie karalności przewinienia dyscyplinarnego następuje nie wcześniej niż ustanie
karalności przestępstwa.
5.
W razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy radcy w Prokuratorii Generalnej
w toku postępowania dyscyplinarnego, postępowanie to umarza się.
Art. 87.
1.
Radca może być zawieszony w czynnościach służbowych, jeżeli z uwagi na charakter czynu
konieczne jest natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania czynności służbowych.
2.
Prawo zawieszenia w czynnościach służbowych przysługuje Prezesowi Prokuratorii Generalnej.
Na decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych przysługuje zażalenie do sądu apelacyjnego
- sądu pracy i ubezpieczeń społecznych właściwego ze względu na siedzibę Urzędu Prokuratorii
Generalnej, za pośrednictwem Prezesa Prokuratorii Generalnej. Do rozpoznania zażalenia
stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o apelacji.
3.
Zawieszenie w czynnościach służbowych ustaje z mocy prawa, jeżeli w terminie 3 miesięcy
od dnia zawieszenia nie wszczęto przeciwko radcy postępowania dyscyplinarnego, a także
z chwilą prawomocnego zakończenia tego postępowania.
4.
W toku postępowania dyscyplinarnego komisja dyscyplinarna może w każdym czasie uchylić
zawieszenie w czynnościach.
5.
Komisja dyscyplinarna II instancji, wydając orzeczenie dyscyplinarne, może orzec o
utrzymaniu w mocy zawieszenia w czynnościach służbowych do dnia wniesienia odwołania,
o którym mowa w art. 94 ust. 2, lub upływu terminu do jego wniesienia. W przypadku
wniesienia odwołania zawieszenie w czynnościach pozostaje w mocy do czasu rozpoznania
odwołania, chyba że sąd apelacyjny uchyli zawieszenie wcześniej.
6.
Prezes Prokuratorii Generalnej może w każdym czasie uchylić zawieszenie w czynnościach
służbowych, także w przypadkach, o których mowa w ust. 5.
7.
W przypadku gdy radca został zawieszony w czynnościach służbowych, Prezes Prokuratorii
Generalnej obniża wysokość jego wynagrodzenia miesięcznego na czas trwania zawieszenia
maksymalnie do 50%. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne nie zostało wszczęte w terminie
3 miesięcy od dnia zawieszenia w czynnościach albo zostało umorzone, z innej przyczyny
niż rozwiązanie stosunku pracy przez radcę, lub zakończyło się uniewinnieniem, radcy
wypłaca się zatrzymane wynagrodzenie.
Art. 88.
1.
W sprawach dyscyplinarnych orzekają Komisja Dyscyplinarna Prokuratorii Generalnej
w I instancji i Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna Prokuratorii Generalnej w II instancji.
2.
Członków komisji dyscyplinarnych, w tym przewodniczącego i zastępców przewodniczącego,
powołuje na okres 5 lat Prezes Prokuratorii Generalnej.
3.
Członkiem komisji dyscyplinarnej może być radca dający należytą rękojmię wykonywania
tej funkcji.
4.
Komisja dyscyplinarna orzeka w składach trzyosobowych.
5.
Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają
tylko ustawom.
Art. 89.
1.
Rzecznika dyscyplinarnego Prokuratorii Generalnej powołuje, na okres kadencji komisji
dyscyplinarnej, Prezes Prokuratorii Generalnej spośród radców Prokuratorii Generalnej.
2.
Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie Prezesa Prokuratorii
Generalnej. O wszczęciu tego postępowania rzecznik dyscyplinarny zawiadamia radcę,
którego ono dotyczy.
3.
Decyzję o przekazaniu komisji dyscyplinarnej I instancji wniosku o wszczęcie postępowania
dyscyplinarnego podejmuje Prezes Prokuratorii Generalnej na podstawie wniosku rzecznika
dyscyplinarnego.
4.
Prezes Prokuratorii Generalnej ma prawo zasięgać informacji od rzecznika dyscyplinarnego
o treści rozstrzygnięć podjętych przez rzecznika dyscyplinarnego i komisję dyscyplinarną.
Prezes Prokuratorii Generalnej ma prawo otrzymywać od rzecznika dyscyplinarnego odpisy
orzeczeń i protokołów posiedzeń, jeżeli są one w posiadaniu rzecznika dyscyplinarnego.
5.
Do zadań rzecznika dyscyplinarnego należy w szczególności:
1)
prowadzenie postępowania wyjaśniającego;
2)
składanie wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jeżeli wyniki postępowania
wyjaśniającego to uzasadniają;
3)
udział w rozprawach przed komisjami dyscyplinarnymi w charakterze strony;
4)
wnoszenie odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnej;
5)
udział w postępowaniu odwoławczym.
Art. 90.
1.
Jeżeli postępowanie wyjaśniające nie dostarczyło podstaw do sporządzenia wniosku o
wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny wydaje postanowienie
o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.
2.
W postanowieniu o umorzeniu postępowania wyjaśniającego wskazuje się przyczyny umorzenia.
Od postanowienia o umorzeniu postępowania wyjaśniającego nie przysługuje odwołanie.
Art. 91.
1.
Komisja dyscyplinarna I instancji wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem złożenia
wniosku przez rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.
2.
Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z uwzględnieniem
przepisów o tajemnicy prawnie chronionej.
3.
W przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia z pracy
w Prokuratorii Generalnej, a obwiniony w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku
rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania nie wskaże obrońcy, przewodniczący
składu orzekającego wyznacza obrońcę spośród radców. Obrońca wyznaczony przez przewodniczącego
pełni swoje obowiązki do dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie,
o ile nie zostanie zwolniony wcześniej z tego obowiązku przez komisję dyscyplinarną
albo sąd.
4.
Komisja dyscyplinarna I instancji wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w
toku której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy,
jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie
w sprawie.
5.
Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy na rozprawie nie
wstrzymuje rozpoznania sprawy. Należyte usprawiedliwienie niestawiennictwa obwinionego
lub jego obrońcy na rozprawie wymaga wskazania i uprawdopodobnienia wyjątkowych przyczyn,
zaś w przypadku choroby - przedstawienia zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego
niemożność stawienia się na rozprawie.
6.
W przypadku ustanowienia obrońcy usprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego nie
wstrzymuje rozpoznania sprawy, o ile obrońca stawił się na rozprawie. W przypadku
usprawiedliwionego niestawiennictwa obwinionego komisja dyscyplinarna może zamknąć
rozprawę, jeżeli obwiniony został wcześniej wysłuchany albo pouczony na rozprawie
o prawie złożenia wyjaśnień nie skorzystał z tego prawa.
7.
Rozstrzygnięcia komisji dyscyplinarnej zapadają w formie orzeczeń i postanowień.
8.
Przewodniczący składu orzekającego w toku postępowania może wydawać zarządzenia, w
szczególności dotyczące pozostawienia pism w aktach bez nadania dalszego biegu.
9.
Rozprawa jest jawna dla radców. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający może
wyłączyć jawność rozprawy, jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.
10.
Orzeczenie ogłasza się bezpośrednio po naradzie.
11.
W wyjątkowych przypadkach komisja dyscyplinarna I instancji może odroczyć ogłoszenie
orzeczenia na czas nie dłuższy niż 7 dni. O terminie ogłoszenia orzeczenia przewodniczący
składu orzekającego zawiadamia strony bezpośrednio po zakończeniu narady.
12.
Po ogłoszeniu orzeczenia przewodniczący składu orzekającego podaje ustnie zasadnicze
motywy rozstrzygnięcia.
13.
Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom z urzędu, nie później niż w terminie
14 dni od dnia jego ogłoszenia.
Art. 92.
1.
Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej I instancji kończącego postępowanie w sprawie
strony mają prawo wniesienia odwołania. W odwołaniu można zaskarżyć całość orzeczenia
lub jego część. Od innych orzeczeń, postanowień i zarządzeń można się odwołać w odwołaniu
od orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.
2.
Odwołanie wnosi się do komisji dyscyplinarnej II instancji za pośrednictwem komisji
dyscyplinarnej I instancji, która wydała zaskarżone orzeczenie, w terminie 14 dni
od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.
3.
W przypadku złożenia odwołania od orzeczenia innego niż kończące sprawę lub postanowienia
albo zarządzenia, komisja dyscyplinarna wydaje postanowienie o odrzuceniu odwołania,
na które przysługuje odwołanie wyłącznie w odwołaniu od orzeczenia kończącego postępowanie
w sprawie.
Art. 93.
1.
Przed upływem terminu do wniesienia odwołania orzeczenie nie podlega wykonaniu.
2.
Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.
Art. 94.
1.
W postępowaniu przed komisją dyscyplinarną II instancji stosuje się odpowiednio przepisy
o postępowaniu przed komisją dyscyplinarną I instancji.
2.
Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy odwołanie do sądu apelacyjnego
- sądu pracy i ubezpieczeń społecznych właściwego ze względu na siedzibę Urzędu Prokuratorii
Generalnej. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego skarga kasacyjna nie przysługuje.
3.
Odwołanie, o którym mowa w ust. 2, wnosi się za pośrednictwem komisji dyscyplinarnej
II instancji, która wydała zaskarżone orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia
orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Przepis art. 93 stosuje się odpowiednio.
Art. 95.
1.
Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza się do akt osobowych
radcy.
2.
Prawomocne orzeczenie o ukaraniu podlega niezwłocznemu wykonaniu.
3.
Karę dyscyplinarną, z wyjątkiem kary wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej,
uważa się za niebyłą i wzmiankę o niej wykreśla się z akt komisji dyscyplinarnej i
akt osobowych radcy po upływie 2 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Komisja
dyscyplinarna, biorąc pod uwagę osiągnięcia w pracy i zachowanie się radcy, może na
jego wniosek lub jego przełożonego uznać karę za niebyłą i zarządzić jej wykreślenie
w terminie wcześniejszym.
4.
Po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia komisji dyscyplinarnej ukarany
może wystąpić o uznanie za niebyłą kary wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej.
5.
Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do ostrzeżenia, o którym mowa w art. 84 ust.
1, z tym że uprawnienie do uznania ostrzeżenia za niebyłe i zarządzenia jego wykreślenia
przysługuje Prezesowi Prokuratorii Generalnej.
Art. 96.
W postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi I i II instancji w sprawach nieuregulowanych
w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego . Nie stosuje się przepisów o oskarżycielu prywatnym, powodzie cywilnym, przedstawicielu
społecznym, postępowaniu przygotowawczym oraz środkach przymusu, z wyjątkiem przepisów
o karze pieniężnej.
Rozdział 10
Zmiany w przepisach
Art. 97-120.
(pominięte)
Rozdział 11
Przepis epizodyczny
Art. 121.
Prezes Prokuratorii Generalnej składa sprawozdanie z działalności Prokuratorii Generalnej
Skarbu Państwa za rok 2016 w terminie określonym w art. 3.
Rozdział 12
Przepisy przejściowe i dostosowujące
Art. 122.
1.
Z dniem 1 stycznia 2017 r.:
1)
zadania Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa przejmuje Prokuratoria Generalna;
2)
państwową jednostkę organizacyjną Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa przekształca
się w Urząd Prokuratorii Generalnej;
3)
wierzytelności i zobowiązania Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa stają się wierzytelnościami i zobowiązaniami Skarbu Państwa
reprezentowanego przez Prezesa Prokuratorii Generalnej;
4)
stroną umów i porozumień, zawartych przez Skarb Państwa reprezentowany przez Prezesa
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa staje się Skarb Państwa reprezentowany przez
Prezesa Prokuratorii Generalnej.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej może dysponować środkami zgromadzonymi na rachunkach
bankowych prowadzonych dotychczas dla Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.
3.
Nagrody ze środków, o których mowa w art. 46 ust. 2 pkt 2, wypłaca się po raz pierwszy
w roku 2018.
Art. 123.
1.
W sprawach, w których czynności zastępstwa przed dniem wejścia w życie ustawy wykonywała
Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa zastępstwo wykonuje Prokuratoria Generalna.
2.
Legitymacje służbowe radców i starszych radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa
mogą być używane jako legitymacje służbowe radców Prokuratorii Generalnej, o których
mowa w art. 33 ust. 2, przez okres ważności tych legitymacji nie dłużej jednak niż
do dnia 30 czerwca 2017 r.
Art. 124.
Do spraw przekazanych przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa do prowadzenia właściwym
jednostkom organizacyjnym Skarbu Państwa przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje
się przepisy dotychczasowe.
Art. 125.
1.
Umowy cywilnoprawne określające wysokość i termin wypłaty dodatkowego wynagrodzenia
radcy lub starszego radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa zawarte przed dniem
wejścia w życie ustawy wygasają w dniu wejścia w życie ustawy.
2.
Rozliczenie kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych lub przyznanych na rzecz Skarbu
Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa przed dniem wejścia w życie ustawy
następuje na zasadach dotychczasowych.
Art. 126.
1.
Urząd Prokuratorii Generalnej staje się z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach
pracy z pracownikami Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.
2.
Osoby zatrudnione na stanowisku Prezesa albo wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu
Państwa w dniu wejścia w życie ustawy stają się odpowiednio Prezesem Prokuratorii
Generalnej albo wiceprezesami Prokuratorii Generalnej.
3.
Osoby będące w dniu wejścia w życie ustawy starszymi radcami Prokuratorii Generalnej
Skarbu Państwa albo radcami Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa stają się radcami
Prokuratorii Generalnej. Pozostałe warunki zatrudnienia i wysokość wynagrodzenia pozostają
bez zmian.
4.
Inne osoby będące w dniu wejścia w życie ustawy pracownikami Głównego Urzędu Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa, w tym asystenci radców, stają się pracownikami Urzędu Prokuratorii
Generalnej.
5.
W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy Urząd Prokuratorii Generalnej
jest obowiązany zaproponować nowe warunki pracy i płacy pracownikom, o których mowa
w ust. 3 i 4, oraz wskazać termin, nie krótszy niż 7 dni, do którego pracownicy mogą
złożyć oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia proponowanych warunków. W razie
nieuzgodnienia nowych warunków pracy i płacy dotychczasowy stosunek pracy rozwiązuje
się z upływem okresu równego okresowi wypowiedzenia, liczonego od dnia, w którym pracownik
złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia proponowanych warunków, albo od dnia, do którego
mógł złożyć takie oświadczenie.
Art. 127.
1.
W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy Prezes Prokuratorii Generalnej oraz
wiceprezesi Prokuratorii Generalnej, złożą wobec Prezesa Rady Ministrów ślubowanie,
o którym mowa w art. 41 ust. 2.
2.
W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy radcowie Prokuratorii Generalnej
złożą wobec Prezesa Prokuratorii Generalnej ślubowanie, o którym mowa w art. 56.
Art. 128.
1.
Ilekroć przepisy odrębne uzależniają skutki prawne, w tym nabycia uprawnień do wykonywania
zawodu notariusza, radcy prawnego lub adwokata, a także objęcia stanowiska sędziego
lub prokuratora, od określonego stażu na stanowisku radcy w Prokuratorii Generalnej
do stażu tego zalicza się również okres zatrudnienia w Prokuratorii Generalnej Skarbu
Państwa na stanowisku radcy lub starszego radcy, wiceprezesa i Prezesa.
2.
Do okresu pracy na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej, od którego zależą uprawnienia
pracownicze, wlicza się okresy zatrudnienia w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa
na stanowiskach Prezesa, wiceprezesa, starszego radcy lub radcy.
Art. 129.
1.
Sprawy dyscyplinarne radców i starszych radców Prokuratorii Generalnej wszczęte przed
dniem wejścia w życie ustawy toczą się na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych.
2.
Komisje dyscyplinarne Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa i rzecznik dyscyplinarny
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa powołani przed dniem wejścia w życie ustawy
stają się komisjami dyscyplinarnymi Prokuratorii Generalnej i rzecznikiem dyscyplinarnym
Prokuratorii Generalnej i pełnią swoje funkcje przez okres, na jaki zostały powołane.
Art. 130.
1.
Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa staje
się Zakładowym Funduszem Świadczeń Socjalnych Prokuratorii Generalnej.
2.
Członkowie Komisji Socjalnej i reprezentanci pracowników powołani w Prokuratorii Generalnej
Skarbu Państwa stają się członkami Komisji Socjalnej i reprezentantami pracowników
Prokuratorii Generalnej i pełnią swoje funkcje przez okres, na jaki zostali powołani.
Art. 131.
Ilekroć w przepisach jest mowa o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa należy przez
to rozumieć Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 132.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 25 ust. 4 ustawy, o której
mowa w art. 134, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 37, jednak nie dłużej niż do dnia 1 lipca 2017 r.
Art. 133.
1.
Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa przeznaczonych na wykonywanie zadań Prokuratorii
Generalnej i Prezesa Prokuratorii Generalnej, wynikających z ustawy w poszczególnych
latach wynosi w:
1)
2017 r. - 54 446 744 zł;
2)
2018 r. - 51 498 193 zł;
3)
2019 r. - 51 498 193 zł;
4)
2020 r. - 51 498 193 zł;
5)
2021 r. - 51 498 193 zł;
6)
2022 r. - 56 493 193 zł;
7)
2023 r. - 56 493 193 zł;
8)
2024 r. - 56 493 193 zł;
9)
2025 r. - 56 493 193 zł;
10)
2026 r. - 56 493 193 zł;
11)
2027 r. - 56 493 193 zł;
12)
2028 r. - 56 493 193 zł;
13)
2029 r. - 56 493 193 zł;
14)
2030 r. - 56 493 193 zł.
2.
Prezes Prokuratorii Generalnej monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym
mowa w ust. 1, oraz wdraża mechanizmy korygujące, o których mowa w ust. 3.
3.
W przypadku gdy wysokość wydatków po pierwszym półroczu danego roku budżetowego wyniesie
więcej niż 65% limitu wydatków przewidzianych na dany rok, dysponent środków zmniejsza
wysokość środków przeznaczonych na wydatki w drugim półroczu o kwotę stanowiącą różnicę
pomiędzy wysokością tego limitu a kwotą przekroczenia wydatków.
4.
W przypadku gdy wysokość wydatków w poszczególnych miesiącach jest zgodna z planem
finansowym, przepisu ust. 3 nie stosuje się.
Rozdział 13
Przepisy końcowe
Art. 134.
Traci moc ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa .
Art. 135.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 4 ust. 1 pkt 6
i ust. 4 pkt 3, art. 12-14, art. 18-20, art. 26, art. 27, art. 32 ust. 5 i 6 oraz
art. 35, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2017 r.
1)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018,
str. 2.
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r.
poz. 807, 872, 1459, 1512 i 2463 oraz z 2023 r. poz. 203.
3)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 4.
4)
Przez art. 13 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 614), która wejdzie w życie z
dniem 1 lipca 2023 r.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2021 r.
poz. 1981, 2052, 2262, 2270, 2289, 2328 i 2459, z 2022 r. poz. 1, 366, 480, 807, 830,
974, 1098, 1301, 1371, 1692, 1855, 1967, 2127, 2140, 2180, 2339, 2436, 2600 i 2687
oraz z 2023 r. poz. 289, 326, 403, 535, 556, 614, 739, 803 i 852.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r.
poz. 1692, 1725, 1747, 1768, 1964 i 2414 oraz z 2023 r. poz. 412, 497, 658 i 803.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r.
poz. 1079, 1115, 1265, 1933, 2185, 2476 i 2707 oraz z 2023 r. poz. 326, 547, 614 i
852.
8)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r.
poz. 1855, 2582 i 2600 oraz z 2023 r. poz. 289, 535 i 818.