Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 17 kwietnia 2023 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w
razie niewypłacalności pracodawcy
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w
razie niewypłacalności pracodawcy
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Niewypłacalność pracodawcy
- Rozdział 3 - Pracodawca, pracownik
- Rozdział 4 - Zakres oraz tryb zaspokajania roszczeń pracowniczych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
- Rozdział 5 - Zakres oraz tryb zwrotu środków do Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
- Rozdział 6 - Finansowanie Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
- Rozdział 7 - Zadania władzy publicznej
- Rozdział 7a - Kontrola
- Rozdział 8 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności
pracodawcy , z uwzględnieniem zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 13 kwietnia 2023 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje
art. 145 ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej , który stanowi:
„
Art. 145.
Ustawa wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2002/74/WE z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady nr 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz. Urz. WE L 270 z 08.10.2002, str. 10; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 4, str. 261).
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa reguluje zasady, zakres i tryb ochrony roszczeń pracowniczych w razie niemożności
ich zaspokojenia z powodu niewypłacalności pracodawcy.
Rozdział 2
Niewypłacalność pracodawcy
Art. 2.
1.
Przepisy ustawy stosuje się w przypadku niewypłacalności pracodawcy będącego przedsiębiorcą,
o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców , położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddziałem banku zagranicznego
w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe , a także przedsiębiorcą zagranicznym pochodzącym z państw członkowskich Unii Europejskiej
lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron
umowy o Europejskim Porozumieniu Gospodarczym, który utworzył na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej oddział lub przedstawicielstwo, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych
i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej , o ile:
-
-w przypadku przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej, z wyłączeniem Danii - może być wobec nich wszczęte postępowanie upadłościowe w rozumieniu art. 2 lit. a lub lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego2)Wymienione rozporządzenie zostało opublikowane w Dz. Urz. WE L 160 z 30.06.2000, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 1, str. 191.,
-
-w przypadku przedsiębiorców zagranicznych z Danii i państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym - może być wobec nich uznane główne zagraniczne postępowanie upadłościowe, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe dotyczących międzynarodowego postępowania upadłościowego,
-
-w przypadku przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także oddziałów banków zagranicznych - odrębne przepisy nie wyłączają możliwości ogłoszenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej upadłości oraz wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego takiego pracodawcy,
-
-w przypadku przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej i państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym działających na terenie Rzeczypospolitej Polskiej jako oddział instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń - może zostać wszczęte wobec instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń postępowanie upadłościowe, postępowanie restrukturyzacyjne lub inne podobne postępowanie,
i jednocześnie zatrudnia, zgodnie z przepisami polskiego prawa, co najmniej jedną
osobę fizyczną w związku z prowadzoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalnością
gospodarczą lub działalnością przedstawicielstwa.
23)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 4..
Niewypłacalność pracodawcy, o której mowa w ust. 1, nie zachodzi w odniesieniu do
osób prawnych podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji
społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki
zdrowotnej, o którym mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym , wpisanych do rejestru przedsiębiorców z tytułu wykonywania działalności gospodarczej,
jednostek zaliczanych, na podstawie odrębnych przepisów, do sektora finansów publicznych,
a także osób fizycznych prowadzących gospodarstwo domowe zatrudniających osoby wykonujące
pracę zarobkową w tym gospodarstwie.
24)W brzmieniu ustalonym przez art. 138 ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej (Dz. U. poz. 326), która wejdzie w życie z dniem 22 maja 2023 r..
Niewypłacalność pracodawcy, o której mowa w ust. 1, nie zachodzi w odniesieniu do
osób prawnych podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji
społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki
zdrowotnej, o którym mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym , wpisanych do rejestru przedsiębiorców z tytułu wykonywania działalności gospodarczej,
fundacji rodzinnych, o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej , jednostek zaliczanych, na podstawie odrębnych przepisów, do sektora finansów publicznych,
a także osób fizycznych prowadzących gospodarstwo domowe zatrudniających osoby wykonujące
pracę zarobkową w tym gospodarstwie.
Art. 3.
1.
Niewypłacalność pracodawcy, o której mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi, gdy sąd upadłościowy
lub restrukturyzacyjny, na podstawie przepisów Prawa upadłościowego lub Prawa restrukturyzacyjnego,
wyda postanowienie o:
1)
ogłoszeniu upadłości pracodawcy lub wszczęciu wobec niego wtórnego postępowania upadłościowego;
2)
otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, o którym mowa w art. 2 pkt 2-4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne ;
3)
oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy, jeżeli jego majątek nie wystarcza
lub jedynie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania;
4)
oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości w przypadku stwierdzenia, że majątek dłużnika
jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką
morską w takim stopniu, że pozostały jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów
postępowania.
2.
Datą niewypłacalności jest data wydania postanowienia sądu upadłościowego o ogłoszeniu
upadłości lub wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego pracodawcy, data wydania
postanowienia sądu restrukturyzacyjnego o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego
pracodawcy, data postanowienia sądu upadłościowego o oddaleniu wniosku o ogłoszenie
upadłości pracodawcy w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4.
Art. 4.
1.
Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku
wszczęcia postępowania upadłościowego, postępowania układowego lub innego podobnego
postępowania w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym wobec instytucji kredytowych i zakładów ubezpieczeń mających siedziby
w tych państwach.
2.
Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku,
gdy sąd zagraniczny wyda orzeczenie, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie
upadłościowe z uwagi na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo
z powodu niewystarczalności aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania.
3.
Datą niewypłacalności jest data wydania przez sąd zagraniczny orzeczenia w przypadku,
o którym mowa w ust. 1 albo w ust. 2.
Art. 5.
1.
Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku
wydania, zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego dotyczącymi międzynarodowego postępowania
upadłościowego, przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu
głównego zagranicznego postępowania upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy
zagranicznego z Danii lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym
Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
2.
Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi także w przypadku,
gdy sąd zagraniczny wyda orzeczenie, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie
upadłościowe z uwagi na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo
z powodu niewystarczalności aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania.
3.
Datą niewypłacalności jest data wydania przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu
zagranicznego postępowania upadłościowego, o którym mowa w ust. 1, albo data wydania
przez sąd zagraniczny orzeczenia, o którym mowa w ust. 2.
Art. 6.
1.
Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również, gdy:
1)
organ sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
z wyłączeniem Danii, uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego wyda, zgodnie
z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, orzeczenie o wszczęciu wobec
przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego postępowania upadłościowego, o którym
mowa w art. 2 lit. a lub c tego rozporządzenia, oraz powoła zarządcę albo
2)
organ sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
z wyłączeniem Danii, uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego wyda, zgodnie
z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, orzeczenie, zgodnie z którym
nie zostaje wszczęte postępowanie upadłościowe z uwagi na stwierdzenie definitywnego
zamknięcia przedsiębiorstwa albo z powodu niewystarczalności aktywów na zaspokojenie
kosztów tego postępowania, albo
3)
sąd upadłościowy wyda, zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000,
orzeczenie o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy zagranicznego, mające skutki ograniczone
do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Datą niewypłacalności jest data wydania orzeczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,
data wydania orzeczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, albo data wydania przez sąd
upadłościowy postanowienia o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy zagranicznego, o
którym mowa w ust. 1 pkt 3.
Art. 7.
W przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, zarządca, w rozumieniu art. 2
lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, obwieszcza w Monitorze Sądowym i Gospodarczym
o wydaniu orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego, o wydaniu orzeczenia
o powołaniu zarządcy oraz dane o osobie zarządcy. Obwieszczenie zawiera istotną treść
orzeczenia o wszczęciu postępowania oraz orzeczenia o powołaniu zarządcy, informacje
o osobie zarządcy oraz informację, że właściwość sądu wynika z art. 3 ust. 1 rozporządzenia
Rady (WE) nr 1346/2000.
Art. 8.
1.
Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również, gdy w
postępowaniu krajowym w razie niezaspokojenia przez pracodawcę roszczeń pracowniczych
z powodu braku środków finansowych:
1)
na podstawie przepisów Prawa upadłościowego sąd upadłościowy wyda postanowienie o
umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli:
a)
majątek pozostały po wyłączeniu z niego przedmiotów majątkowych dłużnika obciążonych
hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską nie
wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania,
b)
wierzyciele zobowiązani uchwałą zgromadzenia wierzycieli albo postanowieniem sędziego-komisarza
nie złożyli w wyznaczonym terminie zaliczki na koszty postępowania, a brak jest płynnych
funduszów na te koszty;
2)
organ założycielski podejmie decyzję o wdrożeniu postępowania likwidacyjnego wobec
przedsiębiorstwa państwowego, o ile likwidacja nie jest skutkiem przekształcenia,
łączenia lub podziału tego przedsiębiorstwa;
3)
sąd orzeknie rozwiązanie spółki handlowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych ;
4)
minister właściwy do spraw gospodarki wyda, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych
i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, decyzję o zakazie wykonywania działalności gospodarczej, wykonywanej na takich samych
zasadach jak przez przedsiębiorców polskich, przez przedsiębiorcę zagranicznego w
ramach utworzonego oddziału z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
5)
minister właściwy do spraw gospodarki wyda, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych
i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, decyzję o wykreśleniu przedstawicielstwa przedsiębiorcy zagranicznego z siedzibą
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z rejestru przedstawicielstw;
6)
zgodnie z przepisami art. 7-7i ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej 6)Ustawa utraciła moc z dniem 21 sierpnia 2004 r. na podstawie art. 66 ustawy z dnia
2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej
(Dz. U. poz. 1808), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r. lub przepisami o swobodzie działalności gospodarczej organ ewidencyjny wykreśli pracodawcę
będącego osobą fizyczną z Ewidencji Działalności Gospodarczej 7)Obecnie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej na podstawie
art. 202 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo
przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. poz.
650), która weszła w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r. w wyniku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej lub stwierdzenia
trwałego zaprzestania wykonywania przez pracodawcę działalności gospodarczej;
7)
zgodnie z przepisami rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy organ ewidencyjny wykreśli pracodawcę będącego osobą fizyczną z Centralnej Ewidencji
i Informacji o Działalności Gospodarczej w wyniku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania
działalności gospodarczej lub stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez
pracodawcę działalności gospodarczej.
1a.
Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w razie
niezaspokojenia przez pracodawcę roszczeń pracowniczych z powodu braku środków finansowych,
gdy na podstawie art. 20 ust. 1h ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym w rejestrze przedsiębiorców zamieszczony został wpis informacji o otwarciu likwidacji
przedsiębiorcy zagranicznego.
2.
Datą niewypłacalności jest data uprawomocnienia się postanowienia sądu upadłościowego
o umorzeniu postępowania upadłościowego w przypadku pracodawców, o których mowa w
ust. 1 pkt 1, data wydania decyzji w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 4
i 5, data uprawomocnienia się orzeczenia sądu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, data
dokonania wykreślenia w wyniku stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez
pracodawcę działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 1 pkt 6 i 7, data zaprzestania
wykonywania działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 1 pkt 6 i 7, albo data
wpisu w rejestrze, o którym mowa w ust. 1a.
Art. 8a.
(uchylony)
Rozdział 3
Pracodawca, pracownik
Art. 9.
Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 2 ust. 1, prowadzący działalność gospodarczą
wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przedsiębiorca prowadzący działalność
gospodarczą również na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej lub
państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym w odniesieniu do działalności prowadzonej na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, oddział banku zagranicznego, oddział instytucji kredytowej
lub oddział zagranicznego zakładu ubezpieczeń, a także oddział lub przedstawicielstwo
przedsiębiorcy zagranicznego, zwany dalej „pracodawcą”, jest obowiązany opłacać składki
za pracowników na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, zwany dalej „Funduszem”.
Art. 9a.
Pracodawca, o którym mowa w art. 9, nie opłaca składek na Fundusz za pracowników powracających
z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego
lub urlopu wychowawczego w okresie 36 miesięcy począwszy od pierwszego miesiąca po
powrocie z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu
rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego.
Art. 9b.
1.
Pracodawca, o którym mowa w art. 9, nie opłaca składek na Fundusz przez okres 12 miesięcy,
począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za osoby zatrudnione,
które ukończyły 50. rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem pozostawały w
ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy.
2.
Pracodawca, o którym mowa w art. 9, nie opłaca składek na Fundusz za pracowników,
którzy osiągnęli wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat
dla mężczyzn.
Art. 9c.
Pracodawca, o którym mowa w art. 9, nie opłaca składek na Fundusz przez okres 12 miesięcy,
począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za skierowanych zatrudnionych
bezrobotnych, którzy nie ukończyli 30 roku życia.
Art. 10.
Pracownikiem, o którym mowa w art. 9, jest osoba fizyczna, która zgodnie z przepisami
polskiego prawa pozostaje z pracodawcą w stosunku pracy lub jest zatrudniona na podstawie
umowy o pracę nakładczą albo wykonuje pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy
zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której, zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny , stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo wykonuje pracę zarobkową na podstawie
innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną,
spółdzielnią kółek rolniczych lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną
- jeżeli z tego tytułu podlega obowiązkowi ubezpieczeń emerytalnego i rentowych, z
wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej przez osobę fizyczną.
Rozdział 4
Zakres oraz tryb zaspokajania roszczeń pracowniczych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
Art. 11.
W razie niewypłacalności pracodawcy są zaspokajane roszczenia pracowników, o których
mowa w art. 10, a także byłych pracowników oraz uprawnionych do renty rodzinnej członków
rodziny zmarłego pracownika lub zmarłego byłego pracownika.
Art. 12.
1.
W razie niewypłacalności pracodawcy niezaspokojone roszczenia pracownicze, zwane dalej
„roszczeniami”, podlegają zaspokojeniu ze środków Funduszu.
2.
Zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają należności główne z tytułu:
1)
wynagrodzenia za pracę;
2)
przysługujących pracownikowi na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa
pracy:
a)
wynagrodzenia za czas niezawinionego przez pracownika przestoju, za czas niewykonywania
pracy (zwolnienia od pracy) i za czas innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy,
b)
wynagrodzenia za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby, o którym mowa
w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy ,
c)
wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego,
d)
odprawy pieniężnej przysługującej na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania
z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
e)
ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, o którym mowa w art. 171 § 1 Kodeksu pracy, przysługującego za rok kalendarzowy, w którym ustał stosunek pracy, oraz za rok
bezpośrednio go poprzedzający,
f)
odszkodowania, o którym mowa w art. 361 § 1 Kodeksu pracy,
g)
dodatku wyrównawczego, o którym mowa w art. 230 i 231 Kodeksu pracy;
3)
składek na ubezpieczenia społeczne należnych od pracodawców na podstawie przepisów
o systemie ubezpieczeń społecznych, przysługujących od świadczeń wypłaconych ze środków
Funduszu.
3.
Roszczenia z tytułów wymienionych w ust. 2 pkt 1, pkt 2 lit. a-c i lit. g podlegają
zaspokojeniu za okres nie dłuższy niż 3 miesiące bezpośrednio poprzedzające datę wystąpienia
niewypłacalności pracodawcy albo za okres nie dłuższy niż 3 miesiące bezpośrednio
poprzedzające ustanie stosunku pracy, jeżeli ustanie stosunku pracy przypada w okresie
nie dłuższym niż 12 miesięcy poprzedzających datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy,
a w przypadku oddalenia przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości z przyczyn, o których
mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4, również w okresie nie dłuższym niż 4 miesiące następujące
po dacie wystąpienia niewypłacalności.
4.
(uchylony)
5.
Roszczenia z tytułów wymienionych w ust. 2 pkt 2 lit. d-f podlegają zaspokojeniu,
jeżeli ustanie stosunku pracy nastąpiło w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy poprzedzających
datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w okresie nie dłuższym niż 4 miesiące
następujące po tej dacie.
6.
Roszczenia z tytułów wymienionych w ust. 2 podlegają zaspokojeniu także w przypadku,
gdy uprawnienie do nich powstanie w dniu stanowiącym datę wystąpienia niewypłacalności
pracodawcy lub w dniu ustania stosunku pracy.
Art. 12a.
1.
Marszałek województwa wypłaca, na wniosek pracownika, zaliczkę na poczet niezaspokojonych
przez pracodawcę roszczeń z powodu braku środków finansowych w związku z faktycznym
zaprzestaniem działalności przez pracodawcę. Wysokość zaliczki stanowi kwotę niezaspokojonych
roszczeń, o których mowa w art. 12 ust. 2, nie wyższą jednak niż wysokość minimalnego
wynagrodzenia za pracę, ustalonego na podstawie odrębnych przepisów, obowiązującego
w dniu złożenia wniosku o wypłatę zaliczki.
2.
Faktyczne zaprzestanie działalności przez pracodawcę, o którym mowa w ust. 1, zachodzi,
jeżeli w okresie trwającym dłużej niż 2 miesiące spełnione zostały łącznie następujące
warunki:
1)
pracodawca nie prowadził działalności gospodarczej i nie uzyskiwał z tego tytułu przychodów,
z wyłączeniem zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej ujawnionej we właściwych
rejestrach albo Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej;
2)
pracodawca nie przebywał w siedzibie albo w miejscach wykonywania działalności pomimo
wpisu we właściwych rejestrach albo Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
Gospodarczej lub siedziba pracodawcy została z urzędu wykreślona z właściwych rejestrów;
3)
pracodawca nie realizował wobec pracowników, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, organów
podatkowych i rejestrowych obowiązków związanych z uprawnieniami pracowniczymi wynikających
z powszechnie obowiązujących przepisów.
3.
Datą faktycznego zaprzestania działalności przez pracodawcę jest dzień następujący
po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2.
4.
Postępowania w sprawie wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 1, prowadzi marszałek
województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3.
5.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się marszałkowi województwa, o którym mowa
w art. 15 ust. 3. Wniosek zawiera:
1)
nazwisko, imię (imiona), numer PESEL, a w razie gdy nie nadano numeru PESEL - rodzaj,
serię i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, datę urodzenia, nazwisko rodowe,
obywatelstwo i płeć, adres zameldowania na pobyt stały, adres zamieszkania, jeżeli
jest inny niż adres zameldowania na pobyt stały, adres do korespondencji, jeżeli jest
inny niż adres zameldowania na pobyt stały i adres zamieszkania, nazwę i kod oddziału
wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, nazwę i adres właściwego urzędu skarbowego,
informację o posiadanym stopniu niepełnosprawności, informację o posiadaniu ustalonego
prawa do emerytury lub renty oraz informację o sposobie dokonania wypłaty świadczenia;
2)
oświadczenie o zatrudnieniu u pracodawcy oraz rodzaju i wysokości niezaspokojonych
roszczeń;
3)
oświadczenie o osiągnięciu lub nieosiągnięciu kwoty ograniczenia rocznej podstawy
wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe na dany rok kalendarzowy, ogłoszonej
na podstawie art. 19 ust. 10 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych , z uwzględnieniem wnioskowanej kwoty świadczenia;
4)
oświadczenie o ciążących na pracowniku potrąceniach z tytułu świadczeń alimentacyjnych.
6.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, pracownik dołącza informacje lub dokumenty uprawdopodobniające
fakt zaprzestania działalności przez pracodawcę.
7.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 5 pkt 2-4, pracownik składa pod rygorem odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany
do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie o odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
8.
Wypłata pozostałych świadczeń może nastąpić na podstawie wniosku, o którym mowa w
art. 16 ust. 1, złożonego do marszałka województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3,
po zaistnieniu niewypłacalności pracodawcy, o której mowa w art. 3-6 i art. 8.
Art. 13.
W przypadku ponownego zaistnienia niewypłacalności, o której mowa w art. 3-6 i art.
8, w odniesieniu do danego pracodawcy przepisy dotyczące zaspokajania roszczeń ze
środków Funduszu nie mogą mieć powtórnie zastosowania do tych samych pracowników w
zakresie takich samych roszczeń.
Art. 14.
1.
W przypadku wypłaty świadczeń z tytułu roszczeń określonych w art. 12 ust. 2 pkt 1
i pkt 2 lit. a-c i lit. g łączna kwota świadczeń za okres jednego miesiąca nie może
przekraczać przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego
przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia zbiorczego
wykazu, o którym mowa w art. 15 ust. 1, lub wykazu uzupełniającego, o którym mowa
w art. 15 ust. 2, albo na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w art. 16 ust. 1.
2.
W przypadku wypłaty świadczenia z tytułu roszczeń określonych w art. 12 ust. 2 pkt
2 lit. e łączna kwota świadczenia nie może przekraczać kwoty przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1.
3.
W przypadku wypłaty świadczenia z tytułu roszczenia określonego w art. 12 ust. 2 pkt
2 lit. d lub lit. f świadczenie nie może przekraczać kwoty przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, lub jego wielokrotności, w przypadku gdy roszczenie
stanowi wielokrotność wynagrodzenia stanowiącego podstawę do jego ustalenia.
4.
W przypadku gdy sędzia-komisarz wyda, zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego, postanowienie,
że określona część wynagrodzenia za pracę pracownika wykonującego zadania w zakresie
zarządu przedsiębiorstwem lub wynagrodzenie osoby świadczącej usługi związane z zarządem
przedsiębiorstwem upadłego, określone w umowie o pracę lub umowie o świadczenie usług
zawartej przed ogłoszeniem upadłości, lub określona część świadczeń przysługujących
w związku z rozwiązaniem stosunku pracy albo umowy o usługi związane z zarządem przedsiębiorstwem
jest bezskuteczna w stosunku do masy upadłości, a wysokości części w stosunku do niej
skutecznych są niższe niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie, o którym mowa w ust.
1 - wysokość wypłacanych świadczeń nie może odpowiednio przekraczać wysokości roszczenia
skutecznego do masy upadłości.
Art. 14a.
(uchylony)
Art. 15.
1.
W okresie miesiąca od daty niewypłacalności pracodawcy, pracodawca, zarządca, syndyk,
likwidator lub inna osoba sprawująca zarząd majątkiem pracodawcy sporządza i składa
marszałkowi województwa zbiorczy wykaz niezaspokojonych roszczeń, zwany dalej „zbiorczym
wykazem”, określając osoby uprawnione, o których mowa w art. 10, oraz tytuły i wysokość
roszczeń wnioskowanych do zaspokojenia ze środków Funduszu. Zbiorczy wykaz obejmuje
roszczenia z okresów poprzedzających datę niewypłacalności pracodawcy.
2.
Jeżeli zaspokojeniu podlegają roszczenia z okresów następujących po dacie niewypłacalności
pracodawcy, podmiot określony w ust. 1 sporządza i składa marszałkowi województwa
niezwłocznie po ustaniu stosunku pracy osób uprawnionych wykazy uzupełniające; wykazy
obejmują wskazanie tych osób oraz tytuły i wysokość roszczeń.
3.
Zbiorczy wykaz i wykazy uzupełniające, zawierające dane pracowników: nazwisko, imię,
numer PESEL, a w razie gdy nie nadano numeru PESEL - rodzaj, serię i numer dokumentu
potwierdzającego tożsamość, adres zamieszkania, składa się marszałkowi województwa
właściwemu ze względu na siedzibę pracodawcy, a w przypadku osób fizycznych prowadzących
działalność gospodarczą - właściwemu ze względu na adres głównego miejsca wykonywania
działalności.
3a.
Do wykazów, o których mowa w ust. 3, dołącza się odpowiednio:
1)
oświadczenie o przysługiwaniu zwalnianym pracownikom odpraw pieniężnych, o których
mowa w art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami
stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników , oraz o ich wysokości;
2)
oświadczenie o potrąceniach z tytułu świadczeń alimentacyjnych, dokonywanych z wynagrodzeń
pracowników;
3)
dokumenty potwierdzające uprawnienie do świadczeń.
3b.
Do oświadczeń, o których mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, przepis art. 12a ust. 7 stosuje
się odpowiednio.
4.
Marszałek województwa, o którym mowa w ust. 3, po stwierdzeniu zgodności zbiorczego
wykazu lub wykazu uzupełniającego z przepisami ustawy, przekazuje niezwłocznie odpowiednie
środki finansowe Funduszu podmiotowi określonemu w ust. 1, który wypłaca uprawnionym
osobom świadczenia z tytułu roszczeń określonych w ustawie. W przypadku gdy przekazanie
tych środków podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, nastąpiło po śmierci pracodawcy,
kwoty przekazane tytułem świadczeń marszałek województwa zalicza do kosztów Funduszu.
Art. 15a.
1.
W okresie od dnia złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy spełniającego
wymogi określone w art. 22-25 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe do dnia wydania przez sąd postanowienia w sprawie ogłoszenia upadłości pracodawca
może złożyć do marszałka województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, wniosek o wypłatę
zaliczek na poczet niezaspokojonych przez pracodawcę roszczeń, o których mowa w art.
12 ust. 2, w kwocie należnych uprawnionemu pracownikowi świadczeń, nie wyższej jednak
niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalonego na podstawie odrębnych
przepisów, obowiązującego w dniu złożenia wniosku o wypłatę zaliczek.
2.
Do wniosku o wypłatę zaliczek, o którym mowa w ust. 1, pracodawca dołącza zbiorczy
wykaz, kopię wniosku o ogłoszenie upadłości z dołączonymi do niego dokumentami wraz
z potwierdzeniem jego złożenia w sądzie oraz oświadczenia podpisane przez pracowników
zawierające dane, o których mowa w art. 12a ust. 5 pkt 1 i 3.
3.
Do oświadczeń, o których mowa w ust. 2, przepis art. 12a ust. 7 stosuje się odpowiednio.
4.
Zaliczki, o których mowa w ust. 1, są wypłacane bezpośrednio pracownikowi.
Art. 16.
1.
Wypłata świadczeń może nastąpić także na podstawie wniosku pracownika, byłego pracownika
lub uprawnionych do renty rodzinnej członków rodziny zmarłego pracownika lub zmarłego
byłego pracownika.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się marszałkowi województwa, o którym mowa
w art. 15 ust. 3, nie wcześniej niż po upływie dwóch tygodni od terminów przewidzianych
do złożenia wykazu lub wykazu uzupełniającego, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 2.
2a.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane i oświadczenia, o których mowa w art.
12a ust. 5 pkt 1, 3 i 4. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające kwotę niezaspokojonych
roszczeń oraz dokumenty potwierdzające uprawnienie do świadczeń osoby, o której mowa
w ust. 1.
2b.
Do oświadczeń, o których mowa w ust. 2a, przepis art. 12a ust. 7 stosuje się odpowiednio.
3.
Marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, dokonuje wypłaty świadczeń
niezwłocznie po stwierdzeniu, że wniosek, o którym mowa w ust. 1, obejmuje roszczenia
podlegające zaspokojeniu ze środków Funduszu, oraz niezwłocznie powiadamia o tym pracodawcę,
nadzorcę sądowego lub zarządcę, syndyka, likwidatora lub inną osobę sprawującą zarząd
majątkiem pracodawcy. W przypadku gdy wypłata świadczeń nastąpiła po śmierci pracodawcy,
marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, kwotę wypłaconych świadczeń
zalicza do kosztów Funduszu.
Art. 17.
1.
Przepisu art. 15 ust. 1 nie stosuje się w razie niewypłacalności pracodawcy, która
zachodzi w przypadku:
1)
wydania przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu głównego zagranicznego postępowania
upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy zagranicznego z Danii lub z państw
członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim
Obszarze Gospodarczym;
2)
wydania, zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, przez organ
sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z wyłączeniem
Danii, uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego przedsiębiorcy zagranicznego
z tych państw, orzeczenia o wszczęciu wobec przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego
postępowania upadłościowego, o którym mowa w art. 2 lit. a lub c tego rozporządzenia,
oraz powołaniu zarządcy;
3)
wydania przez sąd zagraniczny orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego,
postępowania układowego lub innego podobnego postępowania, w państwach członkowskich
Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym
Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wobec instytucji
kredytowych i zakładów ubezpieczeń mających siedziby w tych państwach;
4)
wydania w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, przez organ sądowy lub każdy inny właściwy organ lub sąd zagraniczny
orzeczenia, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie upadłościowe z uwagi
na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo z powodu niewystarczalności
aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania w odniesieniu do przedsiębiorcy
zagranicznego, instytucji kredytowej lub zagranicznego zakładu ubezpieczeń.
2.
W przypadkach określonych w ust. 1 wypłata świadczeń może nastąpić wyłącznie na podstawie
wniosku, o którym mowa w art. 16 ust. 1, złożonego marszałkowi województwa, o którym
mowa w art. 15 ust. 3.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4, osoba upoważniona w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych
i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego w oddziale albo w przedstawicielstwie
lub odpowiednio osoba reprezentująca instytucję kredytową albo zagraniczny zakład
ubezpieczeń, w razie niezaspokojenia przez pracodawcę roszczeń pracowniczych z powodu
braku środków finansowych:
1)
przekazuje marszałkowi województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3:
a)
odpis orzeczenia wydanego przez organ sądowy lub każdy inny właściwy organ uprawniony
do wszczęcia postępowania upadłościowego,
b)
uwierzytelnione tłumaczenie orzeczenia na język polski,
c)
informację sporządzoną w języku polskim o istotnej treści wydanego orzeczenia, dacie
jego wydania oraz oddziale lub przedstawicielstwie, w tym dane dotyczące wpisu do
Krajowego Rejestru Sądowego lub do rejestru przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych,
o którym mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych
i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
2)
informuje osoby wymienione w ust. 2 o przekazaniu dokumentów, o których mowa w pkt
1.
4.
W przypadkach określonych w ust. 1 marszałek województwa, o którym mowa w art. 15
ust. 3, dokonuje wypłaty świadczeń niezwłocznie po stwierdzeniu:
1)
w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - wydania, zgodnie z przepisami Prawa
upadłościowego dotyczącymi międzynarodowego postępowania upadłościowego, przez sąd
upadłościowy postanowienia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu głównego zagranicznego
postępowania upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy zagranicznego z Danii
lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo
2)
w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - ukazania się w Monitorze Sądowym i
Gospodarczym obwieszczenia, o którym mowa w art. 7, albo
3)
w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - opublikowania w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej orzeczenia sądu zagranicznego o wszczęciu postępowania upadłościowego,
postępowania układowego lub innego podobnego postępowania wobec instytucji kredytowych
lub zagranicznych zakładów ubezpieczeń, albo
4)
w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4, uzyskania dokumentów, o których mowa
w ust. 3, od osoby upoważnionej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych
i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego w oddziale albo w przedstawicielstwie
lub od osoby reprezentującej instytucję kredytową lub zagraniczny zakład ubezpieczeń
oraz
5)
że wniosek złożyła osoba, o której mowa w ust. 2, uprawniona do świadczeń z powodu
niewypłacalności pracodawcy określonej w ust. 1 i
6)
że wniosek dotyczy niezaspokojonych roszczeń podlegających zaspokojeniu ze środków
Funduszu.
Art. 18.
W postępowaniu, o którym mowa w art. 12a i art. 15-17, stosuje się odpowiednio przepisy
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego , z wyjątkiem przepisów dotyczących wydawania decyzji i postanowień.
Art. 19.
1.
W razie wypłaty świadczeń w przypadkach określonych w art. 17 ust. 4 o zakresie ochrony
roszczeń oraz o kwocie wypłaconych świadczeń:
1)
marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, powiadamia dysponenta Funduszu;
2)
dysponent Funduszu powiadamia odpowiednią instytucję gwarancyjną.
2.
W razie wypłaty świadczeń w przypadku ogłoszenia przez sąd upadłościowy upadłości
pracodawcy lub wydania przez sąd upadłościowy orzeczenia o oddaleniu z przyczyn, o
których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4, wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy,
prowadzącego działalność również na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej
lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym:
1)
marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, powiadamia dysponenta Funduszu;
2)
dysponent Funduszu udziela informacji instytucjom gwarancyjnym państw, w których upadły
pracodawca prowadził działalność.
3.
Dysponent Funduszu porozumiewa się i współpracuje z właściwymi instytucjami państw
członkowskich Unii Europejskiej oraz państw członkowskich Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym również w
innych sprawach dotyczących zaspokajania roszczeń w razie niewypłacalności pracodawcy.
Art. 20.
1.
O odmowie wypłaty świadczenia w całości lub w części, zgłoszonego w trybie określonym
w art. 15 i art. 16-19, oraz zaliczek, o których mowa w art. 12a i art. 15a, marszałek
województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, zawiadamia niezwłocznie na piśmie zainteresowaną
osobę, podając uzasadnienie tej odmowy.
2.
Spory powstałe w związku z odmową wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 1, rozstrzyga
sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.
3.
O rozstrzygnięcie sporu wnosi się do sądu właściwego ze względu na siedzibę marszałka
województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, w terminie 30 dni od daty doręczenia
zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1.
Art. 21.
1.
Środki finansowe Funduszu przekazane na wypłatę świadczeń mogą podlegać egzekucji
prowadzonej jedynie na rzecz osób, dla których zostały przekazane.
2.
Ze świadczeń wypłacanych z Funduszu mogą być potrącane zaliczki na podatek dochodowy
od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne finansowane ze środków ubezpieczonego,
składki na ubezpieczenie zdrowotne, a także należności alimentacyjne na zasadach przewidzianych
w Kodeksie pracy do potrącenia tych należności z wynagrodzenia za pracę.
Art. 21a.
Ze środków Funduszu mogą być wypłacane także inne świadczenia na zasadach określonych
w odrębnych ustawach, o ile Fundusz otrzyma dodatkowe środki finansowe przewidziane
na ich wypłatę.
Art. 22.
Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów
publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zbiorczego wykazu, wzór wykazu
uzupełniającego, wzór wniosku, o którym mowa w art. 16 ust. 1, tryb ich składania,
rodzaje dokumentów wymaganych do wypłaty świadczeń, a także tryb przekazywania środków
finansowych Funduszu na wypłaty świadczeń i dokonywania wypłat świadczeń, mając na
uwadze racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu oraz prawidłowe zabezpieczenie
roszczeń.
Art. 22a.
Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów
publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku pracownika o wypłatę zaliczki,
o którym mowa w art. 12a ust. 1, oraz wzór wniosku pracodawcy o wypłatę zaliczek,
o którym mowa w art. 15a ust. 1, tryb ich składania oraz rodzaje dokumentów wymaganych
do wypłaty zaliczek, a także tryb przekazywania środków finansowych Funduszu na wypłatę
zaliczek i dokonywania wypłat zaliczek, mając na uwadze racjonalne gospodarowanie
środkami Funduszu oraz prawidłowe zabezpieczenie roszczeń.
Art. 22b.
Marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, w prowadzonych postępowaniach
o wypłatę świadczeń, o których mowa w art. 12a, art. 14 i art. 15a, a także przy dochodzeniu
zwrotu wypłaconych świadczeń, ma prawo do:
1)
uzyskiwania pisemnych informacji i dokumentów dotyczących składania deklaracji i opłacania
należnych podatków, na wniosek składany do urzędu skarbowego,
2)
uzyskiwania pisemnych informacji i dokumentów dotyczących ustaleń dokonanych w ramach
przeprowadzonych u pracodawcy kontroli, na wniosek składany do Państwowej Inspekcji
Pracy,
3)
uzyskiwania danych zgromadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych na kontach płatników
składek i kontach ubezpieczonych, na wniosek zawierający dane identyfikacyjne płatnika
składek lub ubezpieczonego, określone w art. 50 ust. 7 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych,
4)
wglądu do akt sądowych w postępowaniach w przedmiocie ogłoszenia upadłości pracodawcy,
postępowaniach upadłościowych i postępowaniach restrukturyzacyjnych na wniosek składany
do sądu upadłościowego lub restrukturyzacyjnego,
5)
wglądu do akt egzekucyjnych dotyczących prowadzonych przeciwko pracodawcy postępowań
egzekucyjnych na wniosek składany do organów egzekucyjnych
- w zakresie niezbędnym do prowadzonych postępowań.
Rozdział 5
Zakres oraz tryb zwrotu środków do Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
Art. 23.
1.
Przekazanie środków finansowych Funduszu na wypłatę świadczeń, a także wypłata świadczeń
ze środków Funduszu powoduje z mocy prawa przejście na marszałka województwa, działającego
w imieniu dysponenta Funduszu, roszczenia wobec pracodawcy albo innej osoby zarządzającej
majątkiem pracodawcy, w szczególności likwidatora albo członka zarządu, albo roszczenia
do masy upadłości o zwrot wypłaconych świadczeń.
2.
Przy dochodzeniu zwrotu wypłaconych świadczeń roszczenia na rzecz Funduszu korzystają
z takiej samej ochrony prawnej, jaką odrębne przepisy przewidują dla należności za
pracę.
3.
Dysponent Funduszu może określić warunki zwrotu należności, w szczególności rozłożyć
na raty, odroczyć termin spłaty należności lub odstąpić w całości lub w części od
dochodzenia zwrotu należności, lub umorzyć w całości lub w części należności, gdy
dochodzi zwrotu należności lub prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do osób
fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej albo przedsiębiorców, którzy
trwale zaprzestali prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na pozostawanie w
stanie likwidacji lub upadłości, jeżeli podjęcie takiej decyzji przez dysponenta Funduszu:
1)
prowadzi do odzyskania zwrotu wyższej kwoty, niż gdyby takiej decyzji nie podjęto,
lub
2)
dochodzenie zwrotu jest związane z poniesieniem kosztów znacznie przewyższających
wysokość dochodzonej kwoty, lub
3)
w przypadku osób fizycznych - gdy osoba ta wykaże, że ze względu na stan majątkowy
i sytuację rodzinną, w tym uzyskiwanie dochodu uniemożliwiającego spłacenie należności
do Funduszu, nie jest w stanie spłacić należności jednorazowo lub w całości, ponieważ
spowodowałoby to zbyt dotkliwe skutki dla niej i jej rodziny, w szczególności pozbawiłoby
tę osobę i jej rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.
4.
Dysponent Funduszu może określić warunki zwrotu należności, w szczególności rozłożyć
na raty, odroczyć termin spłaty należności, gdy dochodzi zwrotu należności lub prowadzi
postępowanie egzekucyjne w stosunku do przedsiębiorców, w taki sposób aby nie stanowiło
to pomocy publicznej w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej.
5.
Dysponent Funduszu może określić warunki zwrotu należności, w szczególności rozłożyć
na raty, odroczyć termin spłaty należności lub odstąpić w całości lub w części od
dochodzenia zwrotu należności, lub umorzyć w całości lub w części należności, gdy
dochodzi zwrotu należności lub prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do przedsiębiorców,
zgodnie z zasadami udzielania pomocy de minimis , określonymi we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej, dotyczących pomocy
de minimis .
6.
Dysponent Funduszu może umorzyć należność w całości lub w części w przypadkach całkowitej
jej nieściągalności, gdy:
1)
zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się
kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji należności, lub
2)
osoba fizyczna zmarła, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawiła ruchomości
niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów i jednocześnie nie ma spadkobierców
innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego albo osoba fizyczna
zmarła i nie ma możliwości dochodzenia należności pomimo przejścia odpowiedzialności
na osoby trzecie, lub
3)
osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której
odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, została wykreślona z właściwego rejestru,
przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność
nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie, lub
4)
sąd upadłościowy wydał postanowienie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 lub 4 lub
art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. a.
7.
Całkowita nieściągalność zachodzi również w przypadku, gdy osoba prawna lub jednostka
organizacyjna, o których mowa w ust. 6 pkt 3, pomimo niewykreślenia z właściwego rejestru
faktycznie nie istnieje.
8.
Dysponent Funduszu może umorzyć należność w całości lub w części, gdy postępowanie
egzekucyjne w stosunku do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej
albo przedsiębiorców, którzy trwale zaprzestali prowadzenia działalności gospodarczej,
zostało umorzone w całości z urzędu.
8a.
W przypadku gdy sąd upadłościowy, organ sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, z wyłączeniem Danii, uprawniony do wszczęcia i prowadzenia
postępowania upadłościowego w stosunku do osoby fizycznej, wyda orzeczenie o umorzeniu
zobowiązań upadłego, kwotę umorzonego zobowiązania w części stanowiącej wierzytelność
Funduszu marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, zalicza w koszty Funduszu,
o czym niezwłocznie zawiadamia dysponenta Funduszu.
9.
Marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, może wystąpić do dysponenta
Funduszu z wnioskiem o odstąpienie w całości lub w części od dochodzenia zwrotu należności
lub umorzenie w całości lub w części należności.
9a.
Dłużnik Funduszu może wystąpić do dysponenta Funduszu za pośrednictwem marszałka województwa,
o którym mowa w art. 15 ust. 3, z wnioskiem w sprawie określenia warunków zwrotu należności,
w szczególności rozłożenia na raty, odroczenia terminu spłaty należności lub odstąpienia
w całości lub w części od dochodzenia zwrotu należności lub umorzenia w całości lub
w części należności. Dłużnik jest obowiązany dołączyć do wniosku dokumenty potwierdzające
okoliczności wskazane we wniosku oraz oświadczenie o stanie majątkowym, a w przypadku
dłużnika Funduszu będącego osobą fizyczną, także o sytuacji rodzinnej, dochodach i
kosztach utrzymania.
9b.
Jeżeli dysponent Funduszu, rozpatrując wniosek, o którym mowa w ust. 9 i 9a, uzna,
że informacje lub dokumenty dołączone do wniosku nie są wystarczające do jego rozpatrzenia,
występuje do marszałka województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, o ich uzupełnienie,
wskazując termin na dokonanie tej czynności.
9c.
Do oświadczeń, o których mowa w ust. 9a, przepis art. 12a ust. 7 stosuje się odpowiednio.
10.
Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do wypłaty świadczeń w przypadkach, o których mowa
w art. 17 ust. 1.
11.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje dokumentów
i informacji wymaganych do rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 9 i 9a oraz
w art. 23a ust. 1 i 3, mając na uwadze umożliwienie dłużnikom Funduszu uregulowania
zobowiązań powstałych w związku z wypłatą ze środków Funduszu świadczeń na rzecz ochrony
roszczeń pracowniczych w związku z niewypłacalnością pracodawcy oraz racjonalne gospodarowanie
środkami Funduszu.
Art. 23a.
1.
Dłużnik Funduszu, wobec którego prowadzone jest postępowanie restrukturyzacyjne, może
złożyć do dysponenta Funduszu za pośrednictwem marszałka województwa, o którym mowa
w art. 15 ust. 3, wniosek o wyrażenie zgody na objęcie układem wierzytelności Funduszu.
W zależności od rodzaju wnioskowanej pomocy, dłużnik Funduszu dołącza wskazane przez
marszałka województwa dokumenty, o których mowa w art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, a także oświadczenie o wielkości udzielonej - w roku, w którym ubiega się o pomoc,
oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat obrotowych - i wnioskowanej pomocy publicznej
oraz pomocy de minimis lub pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Marszałek województwa przekazuje dysponentowi Funduszu
wniosek dłużnika wraz z załączonymi dokumentami oraz swoim stanowiskiem dotyczącym
wnioskowanych przez dłużnika warunków zwrotu należności Funduszu.
2.
Dysponent Funduszu może wyrazić zgodę na objęcie układem wierzytelności Funduszu,
o której mowa w art. 151 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, jeżeli prowadzi to do zwrotu należności Funduszu w całości.
3.
Dłużnik Funduszu, który zawarł układ z wierzycielami w postępowaniu restrukturyzacyjnym,
może złożyć do dysponenta Funduszu, za pośrednictwem marszałka województwa, o którym
mowa w art. 15 ust. 3, wniosek o zawarcie porozumienia w przedmiocie określenia warunków
zwrotu należności, w szczególności o rozłożenie na raty lub odroczenie terminu spłaty
należności, wraz z zawartym z wierzycielami układem, prawomocnym postanowieniem o
jego zatwierdzeniu oraz oświadczeniem o wielkości udzielonej - w roku, w którym ubiega
się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat obrotowych - i wnioskowanej pomocy
publicznej oraz pomocy de minimis lub pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Marszałek województwa przekazuje dysponentowi Funduszu
wniosek dłużnika wraz ze swoim stanowiskiem dotyczącym wnioskowanych przez dłużnika
warunków zwrotu należności Funduszu.
4.
Dysponent Funduszu może wyrazić zgodę na zawarcie porozumienia, o którym mowa w ust.
3, jeżeli prowadzi to do zwrotu należności Funduszu w całości.
5.
Jeżeli dokumenty lub oświadczenia dołączone do wniosku, o którym mowa w ust. 1 i 3,
nie są wystarczające do rozpatrzenia wniosku, dysponent Funduszu występuje do marszałka
województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, o ich uzupełnienie, wskazując termin
na dokonanie tej czynności.
6.
Jeżeli warunki zwrotu należności określone w układzie, o którym mowa w ust. 1, albo
w porozumieniu, o którym mowa w ust. 3, stanowią wsparcie określone w art. 141 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, układ albo porozumienie może zostać zawarte zgodnie z przepisami tej ustawy.
7.
Do oświadczeń, o których mowa w ust. 1 i 3, przepis art. 12a ust. 7 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 6
Finansowanie Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
Art. 24.
1.
Fundusz jest państwowym funduszem celowym.
2.
Dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw pracy.
3.
Dysponent Funduszu:
1)
może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, z zastrzeżeniem art. 26, pozywać i być
pozywany;
2)
prowadzi sprawy i występuje w obrocie prawnym pod nazwą Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych.
4.
Prawo reprezentacji Funduszu przysługuje dysponentowi Funduszu oraz działającym w
jego imieniu, w oparciu i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa pełnomocnikom dysponenta
tego Funduszu.
5.
Dysponent Funduszu może dokonywać czynności prawnych w zakresie rozporządzania składnikami
mienia Funduszu zaewidencjonowanego w księgach, a w szczególności może je zbywać,
wydzierżawiać lub wynajmować osobom fizycznym lub prawnym na zasadach określonych
w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, mając na uwadze zasadę efektywności
wykorzystania mienia.
6.
Dysponent Funduszu może również przekazać mienie Funduszu w zarząd polegający na gospodarowaniu
wydzieloną częścią tego mienia w imieniu dysponenta Funduszu, na podstawie umowy na
czas oznaczony nieodpłatnie lub za wynagrodzeniem lub w użytkowanie na czas oznaczony
nieodpłatnie lub za wynagrodzeniem na rzecz Funduszu.
7.
Przekazanie nieruchomości w nieodpłatne użytkowanie możliwe jest, pod warunkiem że
całość użytkowanej nieruchomości przeznaczona jest wyłącznie na cele związane z realizacją
zadań Funduszu.
Art. 25.
1.
Dochodami Funduszu są:
1)
składki płacone przez pracodawców;
2)
odsetki od wolnych środków przekazanych w zarządzanie zgodnie z przepisami o finansach
publicznych;
3)
zapisy i darowizny;
4)
dobrowolne wpłaty pracodawców;
5)
odsetki ustawowe za opóźnienie od należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń,
zwróconych po terminie;
6)
dodatnia różnica wartości ze sprzedaży nieruchomości i praw z nią związanych i jej
równowartości, o której mowa w ust. 2;
7)
dotacja budżetowa;
8)
dochody z tytułu zbycia akcji i udziałów objętych przez Fundusz przed dniem 1 stycznia
2002 r.;
9)
środki pochodzące z funduszy celowych;
10)
inne dochody.
2.
Przychodami Funduszu są:
1)
zwroty należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń oraz równowartość w nieruchomościach
i związanych z nimi prawach przejętych przez dysponenta Funduszu za niespłacone w
terminie wierzytelności z tytułu wypłaconych świadczeń oraz ustanowionych zabezpieczeń;
2)
należności z tytułu najmu i dzierżawy mienia;
3)
inne przychody określone w odrębnych przepisach.
3.
Wymienione w ust. 1 i 2 dochody i przychody są przekazywane na rachunek bankowy Funduszu.
Art. 26.
Dysponent Funduszu może, za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych,
zaciągać kredyty i pożyczki na zaspokajanie roszczeń, o których mowa w art. 12.
Art. 26a.
Dysponent Funduszu może podejmować działania związane z realizacją ustawowych zadań
z wykorzystaniem środków zagranicznych.
Art. 27.
1.
Środki Funduszu przeznacza się na finansowanie świadczeń, o których mowa w art. 12a,
art. 14 i art. 15a, a także, z zastrzeżeniem art. 35 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych , na pokrycie kosztów dochodzenia ich zwrotu i egzekucji należności Funduszu oraz
kosztów powstałych w postępowaniach sądowych, w związku z odmową wypłaty świadczeń.
Środki Funduszu przeznacza się również na pokrycie kosztów, o których mowa w art.
31 ust. 3.
1a.
Środki Funduszu przeznacza się również na finansowanie zadań wynikających z innych
ustaw. Dysponent Funduszu może dokonywać przesunięć przewidzianych w planie Funduszu
kwot na finansowanie poszczególnych zadań oraz na finansowanie nowych, nieprzewidzianych
w planie zadań w przypadku ich wprowadzenia ustawą, z tym jednak że łączna kwota środków
na finansowanie zadań wynikających z ochrony roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności
pracodawcy nie powinna zostać zmniejszona w celu jej przeznaczenia na inne cele.
2.
(uchylony)
3.
Środki Funduszu na realizację zadań związanych z zaspokojeniem roszczeń, a także dochodzeniem
ich zwrotu w zakresie i na zasadach określonych w ustawie oraz środki na wydatki i
zakupy inwestycyjne dysponent Funduszu przekazuje na wyodrębniony w wojewódzkim urzędzie
pracy rachunek Funduszu, natomiast środki Funduszu, o których mowa w art. 31 ust.
3, dysponent Funduszu przekazuje na wskazany przez marszałka, o którym mowa w art.
15 ust. 3, rachunek bankowy samorządu województwa albo wojewódzkiego urzędu pracy.
4.
Środki Funduszu przekazywane na wskazane w ust. 3 rachunki bankowe mogą być wykorzystywane
wyłącznie na zadania określone w ust. 3.
Art. 27a.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji
dotyczących gospodarki środkami Funduszu, przekazywanych przez marszałków województw
dysponentowi Funduszu, oraz terminy ich przekazywania, mając na uwadze konieczność
zapewnienia prawidłowej gospodarki środkami Funduszu.
Art. 28.
1.
Składki na Fundusz, o których mowa w art. 9, obciążają koszty działalności pracodawców.
2.
Pracodawca po dacie jego niewypłacalności nie ma obowiązku opłacania składek na Fundusz.
Art. 29.
1.
Składkę na Fundusz ustala się od wypłat stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia
emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
2.
Wysokość składki na Fundusz określa ustawa budżetowa.
3.
(uchylony)
Art. 30.
1.
Poboru składek na Fundusz dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych i przekazuje na
rachunek bankowy Funduszu niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 dni roboczych
od ich rozliczenia.
2.
W zakresie poboru składek na Fundusz, egzekucji tych składek, wymierzania odsetek
za zwłokę oraz dodatkowej opłaty i grzywny z tytułu nieopłacenia składek w terminie
stosuje się przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne.
3.
Koszty poboru składek, o których mowa w ust. 1, obciążają rachunek bankowy Funduszu
i są potrącane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 0,5% kwoty pobranych
składek.
4.
W przypadku nieprzekazania składek na rachunek bankowy Funduszu w terminach, o których
mowa w ust. 1, od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych należne są odsetki ustawowe za opóźnienie.
Rozdział 7
Zadania władzy publicznej
Art. 31.
1.
Określone w ustawie zadania z zakresu ochrony roszczeń pracowniczych realizują minister
właściwy do spraw pracy oraz marszałkowie województw przy pomocy wojewódzkich urzędów
pracy.
2.
Marszałkowie województw sporządzają corocznie, w terminach określonych przez dysponenta
Funduszu, wkłady do planów finansowych.
3.
Środki na wynagrodzenia pracowników wykonujących zadania w zakresie ochrony roszczeń
pracowniczych oraz na pozostałe koszty obsługi marszałkowie województw otrzymują na
podstawie limitów określonych przez dysponenta Funduszu w planie finansowym Funduszu.
Art. 32.
(uchylony)
Art. 33.
(uchylony)
Art. 34.
(uchylony)
Art. 35.
(uchylony)
Art. 36.
(uchylony)
Art. 37.
(uchylony)
Art. 38.
(uchylony)
Art. 39.
1.
Organem opiniodawczo-doradczym dysponenta Funduszu w sprawach Funduszu jest Rada Rynku
Pracy, powołana na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku
pracy.
2.
Do zadań Rady w sprawach, o których mowa w ust. 1, należy w szczególności:
1)
opiniowanie rocznych projektów planów finansowych Funduszu oraz sprawozdań z wykonania
tych planów;
2)
wyrażanie opinii w sprawach zaciągania kredytów i pożyczek, o których mowa w art.
26.
3)
(uchylony)
4)
(uchylony)
Rozdział 7a
Kontrola
Art. 39a.
1.
Dysponent Funduszu może przeprowadzać u marszałka województwa kontrole w zakresie:
1)
wydatkowania środków Funduszu zgodnie z przeznaczeniem;
2)
przestrzegania zasad i trybu wydatkowania środków Funduszu;
3)
właściwego dokumentowania oraz rozliczania otrzymanych i wydatkowanych środków Funduszu;
4)
prawidłowości dochodzenia roszczeń na rzecz Funduszu;
5)
prawidłowości wykonania planu finansowego.
2.
Kontrolowany jest obowiązany udostępnić wszelkie dokumenty i udzielać wyjaśnień w
sprawach objętych zakresem kontroli.
Art. 39b.
1.
Czynności, o których mowa w art. 39a, w imieniu i z upoważnienia dysponenta Funduszu,
przeprowadza pracownik urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw pracy, zwany
dalej „kontrolerem”.
2.
Kontroler, przeprowadzając czynności, o których mowa w art. 39a, jest obowiązany do
okazania legitymacji służbowej oraz imiennego upoważnienia wskazującego marszałka
województwa, którego czynności te dotyczą.
Art. 39c.
1.
Dysponent Funduszu w wyniku przeprowadzonych przez kontrolera czynności, o których
mowa w art. 39a, może przekazać marszałkowi województwa zalecenia.
2.
Marszałek województwa, u którego przeprowadzono czynności kontrolne, może, w terminie
7 dni od dnia otrzymania zaleceń, zgłosić do nich zastrzeżenia.
3.
Dysponent Funduszu ustosunkowuje się do zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.
4.
W przypadku nieuwzględnienia przez dysponenta Funduszu zastrzeżeń marszałek województwa,
w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji o nieuwzględnieniu zastrzeżeń, jest
obowiązany do powiadomienia dysponenta Funduszu o realizacji zaleceń.
5.
W przypadku uwzględnienia przez dysponenta Funduszu zastrzeżeń marszałek województwa,
w terminie 30 dni, jest obowiązany do powiadomienia dysponenta Funduszu o realizacji
zaleceń, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem zmian wynikających z zastrzeżeń.
Art. 39d.
1.
Dysponent Funduszu może nałożyć na marszałka województwa odpowiedzialnego za nierealizowanie
zaleceń, o których mowa w art. 39c, lub nieudostępnienie dokumentów lub nieudzielanie
wyjaśnień, o których mowa w art. 39a ust. 2, karę pieniężną w wysokości do trzykrotnego
miesięcznego jego wynagrodzenia, wyliczonego na podstawie wynagrodzenia za ostatnie
3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym nałożono karę, niezależnie od innych środków
przewidzianych przepisami prawa.
2.
Karę pieniężną wymierza dysponent Funduszu w drodze decyzji administracyjnej, biorąc
pod uwagę rozmiar, stopień i społeczną szkodliwość stwierdzonych uchybień.
3.
Od kary pieniężnej nieuiszczonej w terminie pobiera się odsetki ustawowe za opóźnienie.
4.
Egzekucja kary pieniężnej wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 3, następuje w trybie
ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji .
Rozdział 8
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 40-42.
(pominięte)
Art. 43.
1.
Osoby będące byłymi pracownikami lub członkami rodzin zmarłych pracowników lub zmarłych
byłych pracowników, uprawnionymi do renty rodzinnej, których roszczenia pracownicze
nie zostały zaspokojone przez syndyka, likwidatora lub byłego niewypłacalnego pracodawcę,
pomimo prawomocnego wyroku sądu przeciwko tym podmiotom, mogą w terminie do dnia 30
czerwca 2007 r. wystąpić z pisemnym wnioskiem do kierownika Biura Terenowego Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o wypłatę świadczeń ze środków Funduszu z tytułu
niezaspokojonych roszczeń, w zakresie zgodnym z art. 6 i 6a ustawy, o której mowa
w art. 50 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały
zaspokojone.
2.
Przepis ust. 1 ma zastosowanie do roszczeń pracowniczych, do których uprawnienie powstało
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a z tytułu których świadczenia ze środków
Funduszu nie mogły być wypłacone z powodu niezłożenia wniosku do Funduszu, o którym
mowa w ust. 1, niespełnienia wymogów dotyczących okresów, o których mowa w art. 6
lub terminów, o których mowa w art. 7 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1 w brzmieniu
obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały zaspokojone.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 mają również zastosowanie, z wyłączeniem warunku prawomocnego
wyroku sądu przeciwko syndykowi, likwidatorowi lub byłemu niewypłacalnemu pracodawcy,
w przypadkach, gdy świadczenia ze środków Funduszu nie mogły być wypłacone w związku
z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności
publicznoprawnych od przedsiębiorców .
4.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać określenie syndyka, likwidatora
lub niewypłacalnego pracodawcy oraz wskazanie tytułów roszczeń, o których mowa w ust.
1, oraz ich wysokości. Do wniosku należy dołączyć prawomocne orzeczenie sądu, o którym
mowa w ust. 1, oraz dokumenty potwierdzające bezskuteczność przeprowadzonej egzekucji
lub bezskuteczność ich dochodzenia w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym
prowadzonym wobec niewypłacalnego pracodawcy, z zastrzeżeniem ust. 5.
5.
W przypadkach, o których mowa w ust. 3, orzeczenie sądu nie jest wymagane.
6.
Zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają należności główne.
7.
Do wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio art. 7
ust. 3 i 4, art. 8, art. 9 ust. 1 i art. 10 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały
zaspokojone, oraz art. 291 § 5 Kodeksu pracy.
Art. 44.
1.
Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy zatrudnieni dotychczas w Krajowym Biurze
Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz w Biurach Terenowych Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stają się pracownikami odpowiednio Krajowego
Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Biur Terenowych Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w rozumieniu niniejszej ustawy.
2.
Dyrektor Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i kierownicy
Biur, o których mowa w art. 12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, powołani
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują dotychczasowe warunki pracy
i płacy.
Art. 45.
Z dniem wejścia w życie ustawy środki pieniężne, aktywa trwałe i inne składniki majątkowe,
należności i zobowiązania Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych utworzonego
na podstawie ustawy wymienionej w art. 50 pkt 1 stają się środkami pieniężnymi, aktywami
trwałymi i innymi składnikami majątkowymi, należnościami i zobowiązaniami Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w rozumieniu niniejszej ustawy.
Art. 46.
1.
W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje
się przepisy dotychczasowe.
2.
Do wykazów uzupełniających złożonych po dniu wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy
dotychczasowe, jeżeli przed tym dniem był złożony wykaz zbiorczy, o którym mowa w
art. 7 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 50 pkt 1.
3.
Z dniem wejścia w życie ustawy stronami umów zawartych przez:
1)
Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego
Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w art. 12 ust.
5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, staje się Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w art. 31 ust. 2 niniejszej ustawy;
2)
Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez kierowników Biur
Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art.
12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, staje się odpowiednio Fundusz Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez kierowników Biur Terenowych Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art. 31 ust. 3 niniejszej
ustawy;
3)
Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub przez
kierowników Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których
mowa w art. 12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, stają się odpowiednio
Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego
Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych reprezentowany przez kierowników Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art. 31 ust. 2 i 3 niniejszej ustawy;
4)
Krajowe Biuro Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Biura Terenowe Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art. 12 ust. 4 ustawy, o
której mowa w art. 50 pkt 1, stają się odpowiednio Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych lub odpowiednio Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
reprezentowany przez kierowników Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych, o których mowa w art. 31 ust. 2 i 3 niniejszej ustawy.
4.
W toczących się postępowaniach administracyjnych i sądowych, których stronami są kierownicy
Biur, o których mowa w art. 12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, stronami
stają się z dniem wejścia w życie ustawy odpowiednio kierownicy Biur, o których mowa
w art. 31 ust. 3 niniejszej ustawy.
Art. 47.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 11 i art. 12 ust. 7 ustawy, o której
mowa w art. 50 pkt 1, zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie
niniejszej ustawy.
Art. 48.
1.
Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o przepisach lub ustawie wymienionej w art.
50 pkt 1, należy przez to rozumieć odpowiednio przepisy niniejszej ustawy lub niniejszą
ustawę.
2.
Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,
należy przez to rozumieć Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w rozumieniu
niniejszej ustawy.
Art. 49.
(pominięty)
Art. 50.
Traci moc:
1)
ustawa z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności
pracodawcy ;
2)
ustawa z dnia 28 czerwca 1995 r. o zaspokajaniu ze środków Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych niektórych świadczeń przysługujących emerytom i rencistom .
Art. 51.
Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia12)Ustawa została ogłoszona w dniu 5 września 2006 r..
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu
Europejskiego i Rady nr 2002/74/WE z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę
Rady nr 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw
Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy
(Dz. Urz. WE L 270 z 08.10.2002, str. 10; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.
5, t. 4, str. 261).
2)
Wymienione rozporządzenie zostało opublikowane w Dz. Urz. WE L 160 z 30.06.2000, str.
1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 1, str. 191.
3)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 4.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 138 ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji
rodzinnej (Dz. U. poz. 326), która wejdzie w życie z dniem 22 maja 2023 r.
5)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2000 r. poz. 958 i 1193, z
2001 r. poz. 509, 679, 1115 i 1643, z 2002 r. poz. 2, 995 i 1112, z 2003 r. poz. 789,
1176 i 2125, z 2004 r. poz. 535, 870 i 1808, z 2006 r. poz. 1043, z 2008 r. poz. 888,
z 2009 r. poz. 97 oraz z 2011 r. poz. 764 i 1016.
6)
Ustawa utraciła moc z dniem 21 sierpnia 2004 r. na podstawie art. 66 ustawy z dnia
2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej
(Dz. U. poz. 1808), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r.
7)
Obecnie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej na podstawie
art. 202 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo
przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. poz.
650), która weszła w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r.
8)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r.
poz. 1079, 1115, 1265, 1933, 2185, 2476 i 2707 oraz z 2023 r. poz. 326, 547 i 614.
9)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r.
poz. 181, 289, 326, 403, 535 i 614.
10)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r.
poz. 1301, 1692, 1967, 2127, 2180, 2600, 2640 i 2687 oraz z 2023 r. poz. 556 i 614.
11)
Zmiany wymieniowej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. poz. 1088, 1287 i 1673,
z 2003 r. poz. 2037 i 2271, z 2004 r. poz. 1264 i 2703 oraz z 2005 r. poz. 1110.
12)
Ustawa została ogłoszona w dniu 5 września 2006 r.