Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 2 grudnia 2021 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru
rynku
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru
rynku
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Ocena zgodności wyrobów
- Rozdział 3 - Obowiązki podmiotów gospodarczych oraz prywatnego importera
- Rozdział 4 - Akredytacja
- Rozdział 5 - Autoryzacja i notyfikacja
- Rozdział 6 - Polskie Centrum Akredytacji
- Rozdział 7 - System nadzoru rynku
- Rozdział 8 - Administracyjne kary pieniężne
- Rozdział 9 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 10 - Przepisy dostosowujące, przejściowe i końcowe
- Załącznik -
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku , z uwzględnieniem zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru
rynku oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 25 listopada 2021 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje
odnośnika nr 1 oraz art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o systemach oceny
zgodności i nadzoru rynku , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r.
w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniającego dyrektywę 2004/42/WE
oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 .
”
„
Art. 2.
Do dnia 15 lipca 2021 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uczestniczy
w pracach Unijnej Sieci ds. Zgodności Produktów, ustanowionej na podstawie art. 29 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia
20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniającego
dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 .
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 16 lipca 2021 r., z wyjątkiem art. 2, który wchodzi
w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku1)Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża: 1) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie bezpieczeństwa zabawek (Dz. Urz. UE L 170 z 30.06.2009, str. 1, z późn. zm.); 2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/29/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wyrobów pirotechnicznych (Dz. Urz. UE L 178 z 28.06.2013, str. 27); 3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/53/UE z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie rekreacyjnych jednostek pływających i skuterów wodnych i uchylającą dyrektywę 94/25/WE (Dz. Urz. UE L 354 z 28.12.2013, str. 90); 4) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/28/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 1); 5) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/29/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku prostych zbiorników ciśnieniowych (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 45); 6) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 79); 7) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wag nieautomatycznych (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 107); 8) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/32/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku przyrządów pomiarowych (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 149, z późn. zm.); 9) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/33/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów i elementów bezpieczeństwa do dźwigów (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 251); 10) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/34/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w atmosferze potencjalnie wybuchowej (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 309); 11) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/35/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 357); 12) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących udostępniania na rynku urządzeń radiowych i uchylającą dyrektywę 1999/5/WE (Dz. Urz. UE L 153 z 22.05.2014, str. 62); 13) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych (Dz. Urz. UE L 189 z 27.06.2014, str. 164). Niniejsza ustawa służy stosowaniu: 1) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/424 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie urządzeń kolei linowych i uchylenia dyrektywy 2000/9/WE (Dz. Urz. UE L 81 z 31.03.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 266 z 30.09.2016, str. 8); 2) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/425 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie środków ochrony indywidualnej oraz uchylenia dyrektywy Rady 89/686/EWG (Dz. Urz. UE L 81 z 31.03.2016, str. 51); 3) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/426 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie urządzeń spalających paliwa gazowe oraz uchylenia dyrektywy 2009/142/WE (Dz. Urz. UE L 81 z 31.03.2016, str. 99).
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa określa:
1)
zasady przeprowadzania oceny zgodności wyrobów;
2)
obowiązki podmiotów gospodarczych;
3)
warunki i tryb udzielania akredytacji;
4)
zasady i tryb autoryzacji jednostek oceniających zgodność, a także sposób notyfikacji
autoryzowanych jednostek oceniających zgodność;
5)
zadania Polskiego Centrum Akredytacji jako krajowej jednostki akredytującej w rozumieniu
art. 2 pkt 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia
9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące
się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG)
nr 339/93 , zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 765/2008”;
6)
zasady funkcjonowania systemu nadzoru rynku.
2.
Ustawy nie stosuje się do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego , z wyjątkiem przepisów rozdziałów 4, 5 i 7 oraz art. 96.
3.
Ustawy nie stosuje się do wyrobów budowlanych, w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych , z wyjątkiem przepisów art. 20, rozdziału 7 oddział 1, z wyłączeniem art. 63, i oddział
4, oraz rozdziałów 4 i 5, które stosuje się odpowiednio.
4.
Ustawy nie stosuje się do wyrobów przeznaczonych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa
państwa, w rozumieniu ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o systemie oceny zgodności wyrobów przeznaczonych
na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa .
5.
Ustawy nie stosuje się do wyrobów medycznych, w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych , z wyjątkiem wyrobów będących:
1)
urządzeniami ciśnieniowymi i zespołami urządzeń ciśnieniowych, w stosunku do których
mają zastosowanie wymagania dla urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych;
2)
wagami nieautomatycznymi, w stosunku do których mają zastosowanie wymagania dla wag
nieautomatycznych;
3)
urządzeniami radiowymi, w stosunku do których mają zastosowanie wymagania dla urządzeń
radiowych.
6.
Ustawy nie stosuje się do ciśnieniowych urządzeń transportowych, w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych , z wyjątkiem przepisów art. 4 pkt 6, 14 i 27, rozdziałów 4-6, art. 59 ust. 3 pkt
1-3 i ust. 5, art. 60, art. 62 oraz art. 64-73 ustawy, które stosuje się odpowiednio.
7.
Ustawy nie stosuje się do wyrobów lotniczych, części i akcesoriów, wobec których stosuje
się przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r.
w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej
Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylającego dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie
(WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE .
8.
Do urządzeń kolei linowych, modyfikacji urządzeń kolei linowych wymagających nowego
zezwolenia oraz do podsystemów i elementów bezpieczeństwa, wobec których stosuje się
przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/424 z dnia 9 marca
2016 r. w sprawie urządzeń kolei linowych i uchylenia dyrektywy 2000/9/WE (Dz. Urz.
UE L 81 z 31.03.2016, str. 1, z późn. zm.2)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 266 z 30.09.2016,
str. 8.), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) 2016/424”, nie stosuje się ustawy, z wyjątkiem
przepisów art. 2, art. 4 pkt 1, 3-5, 7, 12, 13, 14, 28 i 29, art. 4a, art. 4d, art.
8 ust. 3, art. 10 ust. 3 i 4, art. 11 ust. 2, art. 22-27, art. 28 ust. 3, art. 29
ust. 1 i 3-5, art. 35, art. 36, rozdziału 7, art. 88 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1,
art. 89 ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 1, art. 89a ust. 2 pkt 1, art. 90
ust. 3 pkt 1, art. 91 ust. 2 pkt 1, art. 92 ust. 2 pkt 1, art. 93 ust. 2 pkt 1, art.
94 ust. 2 pkt 1, art. 95-98 oraz przepisów wydanych na podstawie art. 8 ust. 4.
9.
Do środków ochrony indywidualnej, wobec których stosuje się przepisy rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/425 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie środków
ochrony indywidualnej oraz uchylenia dyrektywy Rady 89/686/EWG (Dz. Urz. UE L 81 z
31.03.2016, str. 51), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) 2016/425”, nie stosuje się
ustawy, z wyjątkiem przepisów:
1)
art. 2, art. 4 pkt 1, 3-5, 7, 12, 13, 14 i 28, art. 4b, art. 4d, art. 8 ust. 3, art.
10 ust. 3 i 4, art. 22-27, art. 28 ust. 3, art. 29 ust. 1 i 3-5, art. 35, art. 36,
art. 58-73, art. 74 ust. 2-6, art. 75, art. 76 ust. 2, art. 77-84, art. 85 ust. 2-5,
art. 86, art. 87, art. 88 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2, ust.
3 pkt 2 i ust. 4 pkt 2, art. 89a ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 3 pkt 2, art. 91 ust.
2 pkt 2, art. 92 ust. 2 pkt 2, art. 93 ust. 2 pkt 2, art. 94 ust. 2 pkt 2, art. 95-98
oraz przepisów wydanych na podstawie art. 8 ust. 4;
2)
art. 4 pkt 29, art. 11 ust. 2, art. 74 ust. 1, art. 76 ust. 1 oraz art. 85 ust. 1
- w zakresie, w jakim stanowią o udostępnieniu lub wprowadzeniu do obrotu.
10.
Do urządzeń i osprzętu, wobec których stosuje się przepisy rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2016/426 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie urządzeń spalających
paliwa gazowe oraz uchylenia dyrektywy 2009/142/WE (Dz. Urz. UE L 81 z 31.03.2016,
str. 99), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) 2016/426”, nie stosuje się ustawy, z
wyjątkiem przepisów art. 2, art. 4 pkt 1, 3-5, 7, 12, 13, 14, 28 i 29, art. 4c, art.
4d, art. 8 ust. 3, art. 10 ust. 3 i 4, art. 11 ust. 2, art. 22-27, art. 28 ust. 3,
art. 29 ust. 1 i 3-5, art. 35, art. 36, rozdziału 7, art. 88 ust. 2 pkt 3 i ust. 3
pkt 3, art. 89 ust. 2 pkt 3, ust. 3 pkt 3 i ust. 4 pkt 3, art. 89a ust. 2 pkt 3, art.
90 ust. 3 pkt 3, art. 91 ust. 2 pkt 3, art. 92 ust. 2 pkt 3, art. 93 ust. 2 pkt 3,
art. 94 ust. 2 pkt 3, art. 95-98 oraz przepisów wydanych na podstawie art. 8 ust.
4.
Art. 2.
Celem ustawy jest:
1)
zapewnienie konkurencyjności i innowacyjności gospodarki;
2)
eliminowanie zagrożeń stwarzanych przez wyroby dla zdrowia i bezpieczeństwa, w tym
w miejscu pracy, w celu ochrony konsumentów, mienia, środowiska i bezpieczeństwa publicznego;
3)
znoszenie barier technicznych w handlu i ułatwianie obrotu towarowego.
Art. 3.
1.
System oceny zgodności tworzą zasady, procedury oraz normy określające sposób przeprowadzania
oceny zgodności, oraz wymagania dotyczące wyrobów podlegających ocenie zgodności.
2.
System nadzoru rynku obejmuje:
1)
kontrolę spełniania przez wyroby wymagań, kontrolę w zakresie stwarzania przez wyroby
zagrożenia lub kontrolę w zakresie niezgodności formalnych;
2)
postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych
z wymaganiami lub stwarzających zagrożenie lub postępowania w sprawie niezgodności
formalnych;
3)
kontrolę wyrobów przywożonych na teren Unii Europejskiej w zakresie objętym ustawą.
Art. 4.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
akredytacji - należy przez to rozumieć akredytację, o której mowa w art. 2 pkt 10
rozporządzenia (WE) nr 765/2008;
2)
akredytowanej jednostce własnej - należy przez to rozumieć jednostkę prowadzącą działalność
w zakresie oceny zgodności na rzecz podmiotu gospodarczego, którego jest częścią;
3)
autoryzacji - należy przez to rozumieć potwierdzenie przez ministra albo kierownika
urzędu centralnego właściwych ze względu na przedmiot oceny zgodności, że jednostka
oceniająca zgodność spełnia warunki do notyfikacji, i zakwalifikowanie tej jednostki
do procesu notyfikacji;
4)
certyfikacie - należy przez to rozumieć dokument wydany przez jednostkę notyfikowaną,
potwierdzający, że wyrób, projekt wyrobu lub proces jego wytwarzania są zgodne z wymaganiami;
5)
certyfikacji - należy przez to rozumieć działanie jednostki oceniającej zgodność,
wykazujące, że należycie zidentyfikowany wyrób, projekt wyrobu lub proces jego wytwarzania
są zgodne z wymaganiami;
6)
deklaracji zgodności - należy przez to rozumieć oświadczenie producenta, instalatora
lub ich upoważnionego przedstawiciela albo prywatnego importera, na ich wyłączną odpowiedzialność,
że wyrób jest zgodny z wymaganiami;
7)
dyrektywach nowego podejścia - należy przez to rozumieć dyrektywy Unii Europejskiej,
uchwalone zgodnie z zasadami zawartymi w uchwale Rady Unii Europejskiej z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie nowego podejścia do
harmonizacji technicznej oraz normalizacji;
8)
dystrybutorze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę
organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, inną niż producent lub importer,
która udostępnia wyrób na rynku w ramach działalności handlowej;
9)
importerze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną
nieposiadającą osobowości prawnej, mającą miejsce zamieszkania albo siedzibę na terytorium
państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
która wprowadza do obrotu wyroby pochodzące z państw trzecich;
10)
instalatorze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną
nieposiadającą osobowości prawnej, mającą siedzibę na terytorium państwa członkowskiego
Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, która bierze odpowiedzialność
za projekt, wykonanie, zainstalowanie oraz wprowadzenie do obrotu dźwigu;
11)
jednostce oceniającej zgodność - należy przez to rozumieć jednostkę, o której mowa
w art. 2 pkt 13 rozporządzenia (WE) nr 765/2008;
12)
jednostce notyfikowanej - należy przez to rozumieć jednostkę oceniającą zgodność właściwą
do wykonywania czynności określonych w procedurach oceny zgodności, notyfikowaną zgodnie
z art. 29;
12a)
niezgodnościach formalnych - należy przez to rozumieć niezgodności polegające na naruszeniu
przez podmiot gospodarczy obowiązków, o których mowa w art. 13 pkt 2, 4 i 6-9, art.
16 pkt 2 i 4-6 oraz art. 17 pkt 2 i 3;
13)
normie zharmonizowanej - należy przez to rozumieć normę zharmonizowaną w rozumieniu
art. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 z dnia 25 października
2012 r. w sprawie normalizacji europejskiej, zmieniającego dyrektywy Rady 89/686/EWG
i 93/15/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE,
97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/23/WE i 2009/105/WE oraz uchylającego
decyzję Rady 87/95/EWG i decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1673/2006/WE , której tytuł i numer zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;
14)
notyfikacji - należy przez to rozumieć zgłoszenie Komisji Europejskiej i państwom
członkowskim Unii Europejskiej autoryzowanych jednostek oceniających zgodność;
15)
ocenie zgodności - należy przez to rozumieć ocenę zgodności w rozumieniu art. 2 pkt
12 rozporządzenia (WE) nr 765/2008;
16)
oddaniu do użytku - należy przez to rozumieć pierwsze użycie wyrobu zgodne z jego
przeznaczeniem na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym;
17)
odzyskaniu wyrobu - należy przez to rozumieć dowolne działanie prowadzące do zwrotu
wyrobu, który został udostępniony użytkownikowi końcowemu; w przypadku dźwigów należy
przez to rozumieć każdy środek mający na celu doprowadzenie do demontażu i bezpiecznego
składowania dźwigu;
18)
oznakowaniu CE - należy przez to rozumieć oznakowanie CE w rozumieniu art. 2 pkt 20
rozporządzenia (WE) nr 765/2008;
19)
podmiocie gospodarczym - należy przez to rozumieć producenta, upoważnionego przedstawiciela,
importera, dystrybutora albo instalatora;
20)
producencie - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną
nieposiadającą osobowości prawnej, która wytwarza wyrób albo dla której ten wyrób
zaprojektowano lub wytworzono, w celu wprowadzenia go do obrotu lub oddania do użytku
pod własną nazwą lub znakiem towarowym;
21)
prywatnym importerze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę
organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, mającą miejsce zamieszkania albo
siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, która w ramach działalności niehandlowej przywozi wyroby, o których
mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/53/UE z dnia 20 listopada 2013 r.
w sprawie rekreacyjnych jednostek pływających i skuterów wodnych i uchylającej dyrektywę
94/25/WE , z państwa trzeciego w celu oddania ich do użytku dla własnych potrzeb;
22)
specyfikacji technicznej - należy przez to rozumieć specyfikację techniczną w rozumieniu
art. 2 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 765/2008;
23)
udostępnieniu wyrobu na rynku - należy przez to rozumieć każde dostarczenie wyrobu
w celu jego dystrybucji, konsumpcji lub używania na rynku państwa członkowskiego Unii
Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w ramach działalności gospodarczej,
odpłatnie lub nieodpłatnie;
24)
unijnym prawodawstwie harmonizacyjnym - należy przez to rozumieć prawodawstwo, o którym
mowa w art. 2 pkt 21 rozporządzenia (WE) nr 765/2008;
25)
upoważnionym przedstawicielu - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną
albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, mającą miejsce zamieszkania
albo siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, upoważnioną przez producenta na piśmie do działania w jego imieniu,
w odniesieniu do określonych zadań;
25a)
uznanej organizacji strony trzeciej - należy przez to rozumieć jednostkę oceniającą
zgodność, autoryzowaną do:
a)
uprawniania personelu, gdy zgodnie z wymaganiami dla wytwarzania urządzeń ciśnieniowych
personel powinien posiadać uprawnienia do przeprowadzania badań nieniszczących połączeń,
których nie można rozdzielić inaczej niż metodami niszczącymi, lub
b)
uprawniania personelu lub zatwierdzania instrukcji technologicznych, gdy zgodnie z
wymaganiami dla wytwarzania urządzeń ciśnieniowych personel powinien posiadać uprawnienia
do wykonywania połączeń elementów składowych obciążonych działaniem ciśnienia oraz
elementów bezpośrednio do nich przyłączonych, a połączeń tych nie można rozdzielić
inaczej niż metodami niszczącymi
- notyfikowaną zgodnie z art. 29;
26)
wprowadzeniu do obrotu - należy przez to rozumieć udostępnienie wyrobu na rynku po
raz pierwszy;
27)
wycofaniu z obrotu - należy przez to rozumieć działanie, którego celem jest zapobieżenie
udostępnieniu wyrobu na rynku w danym łańcuchu dostaw;
28)
wymaganiach - należy przez to rozumieć wymagania, o których mowa w bezpośrednio stosowanym
unijnym prawodawstwie harmonizacyjnym lub w przepisach wdrażających unijne prawodawstwo
harmonizacyjne;
29)
wyrobie - należy przez to rozumieć rzecz, bez względu na stopień jej przetworzenia,
przeznaczoną do wprowadzenia do obrotu lub oddania do użytku, z wyjątkiem artykułów
rolno-spożywczych oraz pasz, żywych zwierząt lub roślin, produktów pochodzenia ludzkiego
oraz produktów uzyskanych z roślin lub zwierząt związanych bezpośrednio z ich przyszłą
reprodukcją.
Art. 4a.
W przypadku gdy przepisy ustawy stosuje się do urządzeń kolei linowych, modyfikacji
urządzeń kolei linowych wymagających nowego zezwolenia oraz do podsystemów i elementów
bezpieczeństwa, do których stosuje się przepisy rozporządzenia (UE) 2016/424, użyte
w tych przepisach ustawy określenia:
1)
dystrybutor, importer, jednostka oceniająca zgodność, ocena zgodności, oddanie do
użytku, oznakowanie CE, podmiot gospodarczy, producent, unijne prawodawstwo harmonizacyjne,
upoważniony przedstawiciel, wprowadzenie do obrotu, wycofanie z obrotu - mają znaczenie
nadane im w art. 3 rozporządzenia (UE) 2016/424;
2)
udostępnianie wyrobu na rynku - oznacza udostępnianie na rynku w rozumieniu art. 3
pkt 10 rozporządzenia (UE) 2016/424;
3)
odzyskanie wyrobu - oznacza odzyskanie w rozumieniu art. 3 pkt 24 rozporządzenia (UE)
2016/424;
4)
deklaracja zgodności - oznacza deklarację zgodności UE, o której mowa w art. 19 rozporządzenia
(UE) 2016/424;
5)
niezgodności formalne - oznacza niezgodność pod względem formalnym, o której mowa
w art. 43 rozporządzenia (UE) 2016/424.
Art. 4b.
W przypadku gdy przepisy ustawy stosuje się do środków ochrony indywidualnej, do których
stosuje się przepisy rozporządzenia (UE) 2016/425, użyte w tych przepisach ustawy
określenia:
1)
dystrybutor, importer, jednostka oceniająca zgodność, ocena zgodności, oznakowanie
CE, podmiot gospodarczy, producent, unijne prawodawstwo harmonizacyjne, upoważniony
przedstawiciel, wprowadzenie do obrotu, wycofanie z obrotu - mają znaczenie nadane
im w art. 3 rozporządzenia (UE) 2016/425;
2)
udostępnianie wyrobu na rynku - oznacza udostępnianie na rynku w rozumieniu art. 3
pkt 2 rozporządzenia (UE) 2016/425;
3)
odzyskanie wyrobu - oznacza odzyskanie w rozumieniu art. 3 pkt 15 rozporządzenia (UE)
2016/425;
4)
deklaracja zgodności - oznacza deklarację zgodności UE, o której mowa w art. 15 rozporządzenia
(UE) 2016/425;
5)
niezgodności formalne - oznacza niezgodność pod względem formalnym, o której mowa
w art. 41 rozporządzenia (UE) 2016/425.
Art. 4c.
W przypadku gdy przepisy ustawy stosuje się do urządzeń i osprzętu, do których stosuje
się przepisy rozporządzenia (UE) 2016/426, użyte w tych przepisach ustawy określenia:
1)
dystrybutor, importer, jednostka oceniająca zgodność, ocena zgodności, oddanie do
użytku, oznakowanie CE, podmiot gospodarczy, producent, unijne prawodawstwo harmonizacyjne,
upoważniony przedstawiciel, wprowadzenie do obrotu - mają znaczenie nadane im w art.
2 rozporządzenia (UE) 2016/426;
2)
udostępnianie wyrobu na rynku - oznacza udostępnianie na rynku w rozumieniu art. 2
pkt 14 rozporządzenia (UE) 2016/426;
3)
odzyskanie wyrobu - oznacza odzyskanie w rozumieniu art. 2 pkt 28 rozporządzenia (UE)
2016/426;
4)
wycofanie z obrotu - oznacza wycofanie w rozumieniu art. 2 pkt 29 rozporządzenia (UE)
2016/426;
5)
deklaracja zgodności - oznacza deklarację zgodności UE, o której mowa w art. 15 rozporządzenia
(UE) 2016/426;
6)
niezgodności formalne - oznacza brak zgodności pod względem formalnym, o której mowa
w art. 40 rozporządzenia (UE) 2016/426.
Art. 4d.
Jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi, którym odrębna ustawa przyznaje
zdolność prawną, uważa się za osoby prawne, o których mowa odpowiednio w art. 3 pkt
13-16 rozporządzenia (UE) 2016/424, art. 3 pkt 4-7 rozporządzenia (UE) 2016/425 oraz
art. 2 pkt 17-20 rozporządzenia (UE) 2016/426.
Rozdział 2
Ocena zgodności wyrobów
Art. 5.
Wyroby wprowadzane do obrotu lub oddawane do użytku muszą spełniać wymagania.
Art. 6.
Oznakowanie CE, a w przypadku przyrządów pomiarowych także dodatkowe oznakowanie metrologiczne,
umieszcza się na wyrobie podlegającym obowiązkowi oceny zgodności po przeprowadzeniu
tej oceny i potwierdzeniu zgodności wyrobu z wymaganiami, a przed wprowadzeniem wyrobu
do obrotu lub oddaniem go do użytku.
Art. 7.
1.
Obowiązkowej ocenie zgodności przed wprowadzeniem do obrotu lub oddaniem do użytku
podlegają wyroby, dla których określono wymagania w bezpośrednio stosowanym unijnym
prawodawstwie harmonizacyjnym lub przepisach wdrażających unijne prawodawstwo harmonizacyjne,
w tym w przepisach wydanych na podstawie art. 12.
2.
Niezależnie od oceny zgodności, o której mowa w ust. 1, dozwolone jest przeprowadzanie
dobrowolnej oceny zgodności na warunkach uzgodnionych przez zainteresowane strony.
Art. 8.
1.
Podczas przeprowadzania oceny zgodności wyrób poddaje się:
1)
badaniom przez:
a)
producenta, instalatora lub ich upoważnionego przedstawiciela, jeżeli nie jest wymagane
przeprowadzenie badań przez laboratorium niezależne od dostawcy i odbiorcy,
b)
akredytowaną jednostkę własną, jeżeli jest dopuszczone przeprowadzenie badań przez
taką jednostkę,
c)
jednostkę notyfikowaną, jeżeli jest wymagane przeprowadzenie badań przez laboratorium
niezależne od dostawcy i odbiorcy;
2)
sprawdzeniu zgodności z wymaganiami - przez jednostkę notyfikowaną, lub
3)
certyfikacji - przez jednostkę notyfikowaną.
2.
Pozytywny wynik oceny zgodności przeprowadzanej przez jednostkę notyfikowaną stanowi
podstawę do wydania certyfikatu.
3.
Za czynności związane z obowiązkową oceną zgodności wyrobów przeprowadzaną przez jednostki
notyfikowane oceniające zgodność pobiera się opłaty.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania
opłat za czynności, o których mowa w ust. 3, z uwzględnieniem okoliczności, że stawki
tych opłat powinny zapewnić pokrycie kosztów ich przeprowadzenia oraz zasady minimalizowania
ingerencji w procesy rynkowe.
Art. 9.
Domniemywa się, że wyrób, na którym umieszczono oznakowanie CE, a w przypadku przyrządów
pomiarowych także dodatkowe oznakowanie metrologiczne, i dla którego sporządzono dokumentację
potwierdzającą spełnienie wymagań, jest zgodny z wymaganiami określonymi w obowiązujących
przepisach.
Art. 10.
1.
Domniemywa się, że wyrób spełnia określone wymagania, jeżeli jest zgodny z postanowieniami
norm zharmonizowanych, ich częściami lub dokumentami, o których mowa w ust. 4.
2.
W przypadku gdy producent, instalator lub ich upoważniony przedstawiciel nie wykaże
zgodności wyrobu z postanowieniami norm zharmonizowanych, ich częściami lub dokumentami,
o których mowa w ust. 4, jest obowiązany wykazać zgodność wyrobu z wymaganiami na
podstawie innych dowodów.
3.
Prezes Polskiego Komitetu Normalizacyjnego ogłasza dwa razy w roku, w drodze obwieszczenia,
w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, numery i tytuły
norm zharmonizowanych wraz z tytułami aktów prawnych wdrażających dyrektywy nowego
podejścia i danymi dotyczącymi miejsca ich publikacji, a także informacje o ogłoszonych
przez Komisję Europejską okresach przejściowych stosowania domniemania zgodności i
ostrzeżeniach dotyczących ograniczenia domniemania zgodności, według stanu na dzień
30 czerwca i dzień 31 grudnia każdego roku.
4.
Prezes Głównego Urzędu Miar ogłasza raz na 12 miesięcy, w drodze obwieszczenia, w
Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, numery i tytuły ustanowionych
w danym roku dokumentów normatywnych Międzynarodowej Organizacji Metrologii Prawnej
(OIML) wraz ze wskazaniem tych postanowień, których spełnienie pozwala na domniemanie
zgodności wyrobu z wymaganiami.
Art. 11.
1.
Deklaracja zgodności stwierdza, że wykazano spełnienie wymagań określonych w aktach
unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego mających zastosowanie do wyrobu. Jeżeli zastosowanie
ma więcej niż jeden taki akt, sporządza się pojedynczą deklarację zgodności zawierającą
wszystkie informacje konieczne do zidentyfikowania unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego,
do którego deklaracja się odnosi, oraz wskazanie miejsc publikacji tych aktów.
2.
Deklarację zgodności tłumaczy na język polski podmiot, który udostępnił lub oddał
do użytku wyrób na polskim rynku, jeżeli została sporządzona w innym języku.
3.
Deklaracja zgodności musi być zgodna z aktualnym stanem prawnym i faktycznym.
4.
Przez sporządzenie i podpisanie deklaracji zgodności producent, instalator lub ich
upoważniony przedstawiciel albo prywatny importer przyjmują na siebie odpowiedzialność
za zgodność wyrobu z wymaganiami.
Art. 12.
Minister kierujący działem administracji rządowej właściwym ze względu na przedmiot
oceny zgodności określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wymagania dla wyrobów podlegających ocenie zgodności określonych w dyrektywach nowego
podejścia,
2)
procedury oceny zgodności,
3)
zakres dokumentacji technicznej wyrobów,
4)
sposób oznakowania wyrobów,
5)
elementy deklaracji zgodności,
6)
dodatkowe warunki udzielania autoryzacji jednostkom oceniającym zgodność, jeśli takie
warunki są określone w dyrektywach nowego podejścia
- biorąc pod uwagę rodzaje wyrobów oraz stopień stwarzanych przez nie zagrożeń, a
także inne wymagania zawarte w dyrektywach nowego podejścia.
Rozdział 3
Obowiązki podmiotów gospodarczych oraz prywatnego importera
Art. 13.
Producent ma obowiązek:
1)
zapewnić, żeby wyrób został zaprojektowany i wytworzony zgodnie z wymaganiami;
2)
sporządzić dokumentację techniczną wyrobu;
3)
przeprowadzić lub zlecić przeprowadzenie procedury oceny zgodności;
4)
sporządzić deklarację zgodności i umieścić oznakowanie CE, a w przypadkach określonych
w przepisach szczególnych inne oznakowanie, zgodnie z wymaganiami;
5)
zapewnić stosowanie procedur mających na celu utrzymanie zgodności produkcji seryjnej
z wymaganiami, z uwzględnieniem zmian w projekcie lub cechach charakterystycznych
wyrobu oraz w innych dokumentach, w odniesieniu do których jest deklarowana jego zgodność;
6)
przechowywać przez 10 lat od dnia wprowadzenia wyrobu do obrotu dokumentację techniczną,
deklarację zgodności oraz dokumentację niezbędną do wykazania zgodności wyrobu z wymaganiami;
7)
umieścić na wyrobie, a w przypadkach określonych w przepisach szczególnych na opakowaniu,
w załączonym dokumencie lub na etykiecie, informacje umożliwiające identyfikację wyrobu;
8)
umieścić na wyrobie, a w przypadkach określonych w przepisach szczególnych na opakowaniu,
w załączonym dokumencie lub na etykiecie, swoją nazwę, zarejestrowany znak towarowy,
o ile taki posiada, i adres; dane te podaje się w języku polskim;
9)
dołączyć do wyrobu instrukcje, informacje, w tym dotyczące bezpieczeństwa użytkowania
oraz, jeżeli jest to wymagane, kopie deklaracji zgodności i etykiety, sporządzone
w języku polskim w sposób jasny, zrozumiały i czytelny;
10)
prowadzić i analizować ewidencje skarg dotyczących wyrobów, wyrobów niezgodnych z
wymaganiami i przypadków odzyskania wyrobów;
11)
badać w uzasadnionych przypadkach próbki wyrobów udostępnionych na rynku, w szczególności
z uwagi na zagrożenie stwarzane przez wyrób;
12)
informować dystrybutorów o działaniach, o których mowa w pkt 10 i 11;
13)
niezwłocznie podjąć działania w celu zapewnienia zgodności wyrobu, jego wycofania
z obrotu lub odzyskania - w przypadku zaistnienia uzasadnionego podejrzenia, że jest
on niezgodny z wymaganiami;
14)
niezwłocznie informować właściwy organ nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust.
3, oraz właściwe organy nadzoru rynku państw członkowskich Unii Europejskiej, a także
państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w których wyrób został udostępniony, o stwarzanym
przez niego zagrożeniu, podając szczegółowe informacje, dotyczące w szczególności
niezgodności z wymaganiami i podjętych działań;
15)
udzielać na uzasadnione żądanie organu nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust.
2 i 3, informacji i udostępnić dokumentację w języku polskim, w postaci papierowej
lub elektronicznej, w celu wykazania zgodności wyrobu z wymaganiami;
16)
na żądanie organu nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust. 2 i 3, współpracować
w celu usunięcia zagrożenia, jakie stwarza wyrób wprowadzony przez niego do obrotu.
Art. 14.
1.
Instalator ma obowiązek zapewnić, że dźwig został zaprojektowany, wytworzony, zainstalowany
i przetestowany zgodnie z wymaganiami.
2.
Przepisy art. 13 pkt 2-10 i 12-16 stosuje się odpowiednio do instalatora.
Art. 15.
1.
Na podstawie pisemnego pełnomocnictwa producent lub instalator może wyznaczyć upoważnionego
przedstawiciela.
2.
Upoważniony przedstawiciel wykonuje obowiązki producenta lub instalatora, określone
w pisemnym pełnomocnictwie, z wyjątkiem obowiązków, o których mowa w art. 13 pkt 1
i 2 oraz art. 14 ust. 1.
3.
Pełnomocnictwo obejmuje co najmniej wykonywanie obowiązków, o których mowa w art.
13 pkt 6, 15 i 16.
Art. 16.
Importer ma obowiązek:
1)
wprowadzać do obrotu wyłącznie wyrób, który spełnia wymagania;
2)
zapewnić, żeby producent spełnił obowiązki określone w art. 13 pkt 2-4, 7 i 8, a także,
w stosownych przypadkach, żeby dołączył kopie deklaracji zgodności lub inne dokumenty;
3)
nie wprowadzać do obrotu ani nie oddawać do użytku wyrobu, co do którego istnieje
uzasadniona wątpliwość w zakresie spełniania wymagań;
4)
umieścić na wyrobie, a w przypadkach określonych w przepisach szczególnych na opakowaniu,
w załączonym dokumencie lub na etykiecie, swoją nazwę, zarejestrowany znak towarowy,
o ile taki posiada, i adres; dane te podaje się w języku polskim;
5)
zapewnić, żeby do wyrobu dołączone były instrukcje, informacje dotyczące bezpieczeństwa
użytkowania oraz, jeżeli jest to wymagane, etykiety, sporządzone w języku polskim
w sposób jasny, zrozumiały i czytelny;
6)
przechowywać przez 10 lat od dnia wprowadzenia wyrobu do obrotu kopię deklaracji zgodności
i zapewnić udostępnienie dokumentacji technicznej organowi nadzoru rynku, o którym
mowa w art. 58 ust. 2 i 3;
7)
zapewnić, żeby warunki przechowywania i transportu wyrobu nie wpływały negatywnie
na zgodność z wymaganiami w czasie, gdy ponosi on odpowiedzialność za wyrób;
8)
prowadzić i analizować ewidencje skarg dotyczących wyrobów, wyrobów niezgodnych z
wymaganiami i przypadków odzyskania wyrobów;
9)
badać w uzasadnionych przypadkach próbki wyrobów wprowadzanych do obrotu, w szczególności
z uwagi na zagrożenie stwarzane przez wyrób;
10)
informować dystrybutorów o działaniach, o których mowa w pkt 8 i 9;
11)
niezwłocznie podjąć działania w celu zapewnienia zgodności wyrobu, jego wycofania
z obrotu lub odzyskania - w przypadku zaistnienia uzasadnionego podejrzenia, że jest
on niezgodny z wymaganiami;
12)
niezwłocznie informować:
a)
właściwy organ nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust. 3, oraz właściwe organy
nadzoru rynku państw członkowskich Unii Europejskiej, a także państw członkowskich
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, w których wyrób udostępnił, oraz
b)
producenta lub dystrybutora
- o stwarzanym przez wyrób zagrożeniu, podając szczegółowe informacje dotyczące w
szczególności niezgodności wyrobu z wymaganiami i podjętych działań;
13)
udzielać na uzasadnione żądanie organu nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust.
2 i 3, informacji i udostępnić dokumentację w języku polskim, w postaci papierowej
lub elektronicznej, w celu wykazania zgodności wyrobu z wymaganiami;
14)
na żądanie organu nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust. 2 i 3, współpracować
w celu usunięcia zagrożenia, jakie stwarza wyrób wprowadzony przez niego do obrotu.
Art. 17.
Dystrybutor ma obowiązek:
1)
działać z należytą starannością przy udostępnianiu wyrobu na rynku;
2)
sprawdzić, przed udostępnieniem wyrobu na rynku, czy producent i importer spełnili
obowiązki określone odpowiednio w art. 13 pkt 7-9 oraz art. 16 pkt 4 i 5;
3)
sprawdzić, czy na wyrób naniesiono oznakowanie CE, a w stosownych przypadkach także
inne oznakowanie;
4)
nie udostępniać na rynku wyrobu, co do którego istnieją uzasadnione wątpliwości w
zakresie spełniania wymagań;
5)
zapewnić, żeby warunki przechowywania i transportu wyrobu nie wpływały negatywnie
na zgodność z wymaganiami w czasie, gdy ponosi on odpowiedzialność za wyrób;
6)
zapewnić niezwłoczne podjęcie działań w celu doprowadzenia do zgodności wyrobu, jego
wycofania z obrotu lub odzyskania, w przypadku zaistnienia uzasadnionego podejrzenia,
że wyrób jest niezgodny z wymaganiami;
7)
niezwłocznie informować:
a)
właściwy organ nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust. 3, oraz właściwe organy
nadzoru rynku państw członkowskich Unii Europejskiej, a także państw członkowskich
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, w których wyrób udostępnił, oraz
b)
producenta lub importera
- o stwarzanym przez wyrób zagrożeniu, podając szczegółowe informacje dotyczące w
szczególności niezgodności wyrobu z wymaganiami i podjętych działań;
8)
udzielać na uzasadnione żądanie organu nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust.
2 i 3, informacji i udostępnić dokumentację w języku polskim, w postaci papierowej
lub elektronicznej, w celu wykazania zgodności wyrobu z wymaganiami;
9)
na żądanie organu nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust. 2 i 3, współpracować
w celu usunięcia zagrożenia, jakie stwarza wyrób, który udostępnił na rynku.
Art. 18.
Prywatny importer ma obowiązek:
1)
zapewnić, przed oddaniem wyrobu do użytku, żeby został on zaprojektowany i wyprodukowany
zgodnie z wymaganiami oraz wypełnić lub zlecić wypełnienie obowiązków producenta,
określonych w art. 13 pkt 2-4, 6, 9, 15 i 16 - w przypadku jeśli producent nie wypełnił
swoich obowiązków w zakresie zgodności wyrobu z wymaganiami;
2)
zlecić specjalistom sporządzenie dokumentacji technicznej - w przypadku gdy nie jest
udostępniona przez producenta;
3)
zapewnić umieszczenie na wyrobie nazwy i adresu jednostki notyfikowanej, która przeprowadziła
ocenę zgodności wyrobu.
Art. 19.
Importera lub dystrybutora traktuje się jak producenta w rozumieniu ustawy, jeżeli
wprowadza do obrotu wyrób pod własną nazwą lub znakiem towarowym, o ile taki posiada,
lub modyfikuje wyrób znajdujący się w obrocie w taki sposób, że może mieć to wpływ
na zgodność z wymaganiami.
Art. 20.
1.
Wyrób niezgodny z wymaganiami może być prezentowany na targach, wystawach i pokazach
przed wprowadzeniem do obrotu lub oddaniem do użytku, w przypadku gdy przepisy szczególne
dopuszczają taką możliwość.
2.
Na wyrobie, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się widoczne oznaczenie wyraźnie wskazujące,
że wyrób nie spełnia wymagań i dopóki nie będzie ich spełniał, nie zostanie udostępniony
na rynku ani oddany do użytku.
Art. 21.
1.
Na żądanie organu nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust. 2 i 3, podmiot gospodarczy
i prywatny importer wskazują odpowiednio każdy podmiot gospodarczy:
1)
który dostarczył im wyrób;
2)
któremu oni dostarczyli wyrób.
2.
Podmiot gospodarczy i prywatny importer przechowują informacje, o których mowa w ust.
1, przez okres 10 lat od dnia dostarczenia wyrobu, o ile przepisy wdrażające unijne
prawodawstwo harmonizacyjne nie stanowią inaczej.
Rozdział 4
Akredytacja
Art. 22.
1.
Akredytacja jest udzielana, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1 lit. b i c rozporządzenia
(WE) nr 765/2008, przez Polskie Centrum Akredytacji na wniosek jednostki oceniającej
zgodność.
2.
Akredytacja może być udzielana zarówno jednostkom przeprowadzającym obowiązkową ocenę
zgodności, o której mowa w art. 7 ust. 1, jak i dobrowolną ocenę zgodności.
3.
Warunkiem udzielenia akredytacji jest spełnienie przez jednostkę oceniającą zgodność
wymagań określonych w ust. 4. Jednostka oceniająca zgodność powinna spełniać te wymagania
przez cały okres ważności akredytacji.
4.
Jednostka oceniająca zgodność jest obowiązana spełniać wymagania określone:
1)
we właściwej normie zharmonizowanej;
2)
w dokumentach potwierdzających spełnienie dodatkowych wymagań, w tym wymagań wynikających
z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, o ile mają zastosowanie;
3)
w dokumentach właściwych dla akredytacji danego rodzaju jednostek oceniających zgodność,
które zostały przyjęte przez jednostkę uznaną na podstawie art. 14 rozporządzenia
(WE) nr 765/2008.
Art. 23.
1.
Wniosek, o którym mowa w art. 22 ust. 1, zawiera co najmniej:
1)
nazwę jednostki oceniającej zgodność ubiegającej się o akredytację oraz wskazanie
adresu jej siedziby;
2)
numer w rejestrze właściwym dla jednostki oceniającej zgodność;
3)
określenie zakresu akredytacji;
4)
wykaz dokumentów opisujących system zarządzania w jednostce oceniającej zgodność.
2.
Do wniosku dołącza się oryginały dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 4, albo kopie
poświadczone przez osoby uprawnione do reprezentowania jednostki oceniającej zgodność.
3.
Wniosek składa się w postaci papierowej albo elektronicznej za pomocą środków komunikacji
elektronicznej, o których mowa w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną . Jednostka oceniająca zgodność może uzgodnić z Polskim Centrum Akredytacji inny sposób
udostępnienia dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 4.
4.
Wniosek złożony za pomocą środków komunikacji elektronicznej opatruje się kwalifikowanym
podpisem elektronicznym.
5.
Polskie Centrum Akredytacji rozpatruje wniosek o udzielenie akredytacji i w terminie
nie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku zawiadamia wnioskującą
jednostkę o udzieleniu albo odmowie udzielenia akredytacji.
6.
Odmowa udzielenia akredytacji następuje po stwierdzeniu, że jednostka oceniająca zgodność
nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 4.
Art. 24.
1.
Dokumentem potwierdzającym udzielenie akredytacji jest certyfikat akredytacji.
2.
Certyfikat akredytacji zawiera co najmniej:
1)
oznaczenie jednostki udzielającej akredytacji;
2)
nazwę jednostki oceniającej zgodność oraz wskazanie adresu jej siedziby;
3)
numer i oznaczenie certyfikatu akredytacji;
4)
wskazanie normy zharmonizowanej oraz, jeśli mają zastosowanie, dodatkowych wymagań,
o których mowa w art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008;
5)
zakres udzielonej akredytacji oraz okres jej ważności;
6)
datę wydania i podpis Dyrektora Polskiego Centrum Akredytacji.
2a.
Na potrzeby autoryzacji w certyfikacie akredytacji dla określenia zakresu akredytacji
wskazuje się także odpowiedni akt unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego.
3.
W okresie ważności akredytacji jednostka oceniająca zgodność jest obowiązana spełniać
warunki wynikające z udzielonej akredytacji wskazane w certyfikacie akredytacji.
4.
W przypadku naruszenia warunków wskazanych w certyfikacie akredytacji Polskie Centrum
Akredytacji może zawiesić akredytację, ograniczyć jej zakres lub cofnąć akredytację.
5.
Zawieszenie akredytacji następuje, jeżeli akredytowana jednostka oceniająca zgodność
nie spełnia wymagań określonych w art. 22 ust. 4 lub nie wywiązuje się z warunków
wskazanych w certyfikacie akredytacji.
6.
Ograniczenie zakresu akredytacji lub cofnięcie akredytacji następuje w przypadku nieusunięcia
przez akredytowaną jednostkę oceniającą zgodność przyczyn będących podstawą zawieszenia
akredytacji w terminie wskazanym przez Polskie Centrum Akredytacji.
7.
Zawieszenie, ograniczenie zakresu lub cofnięcie akredytacji może nastąpić również
na wniosek akredytowanej jednostki oceniającej zgodność.
8.
Polskie Centrum Akredytacji jest obowiązane informować ministrów i kierowników urzędów
centralnych, właściwych ze względu na przedmiot oceny zgodności, o ograniczeniu, zawieszeniu
lub cofnięciu akredytacji jednostce notyfikowanej lub uznanej organizacji strony trzeciej.
Art. 25.
1.
W przypadku udzielenia, odmowy udzielenia, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia
zakresu akredytacji jednostce oceniającej zgodność przysługuje odwołanie.
2.
Odwołanie wnosi się do Komitetu Odwoławczego, o którym mowa w art. 57 ust. 1, w terminie
14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o udzieleniu, odmowie udzielenia, cofnięciu,
zawieszeniu albo ograniczeniu zakresu akredytacji.
3.
Odwołanie rozpatruje zespół trzech ekspertów, wyznaczonych spośród członków Komitetu
Odwoławczego przez Przewodniczącego Komitetu Odwoławczego, w terminie 60 dni od dnia
doręczenia odwołania.
4.
W przypadku gdy rozpatrzenie odwołania wymaga szczególnej wiedzy lub w rozpatrywanej
dziedzinie nie ma ekspertów wśród członków Komitetu Odwoławczego, Przewodniczący Komitetu
Odwoławczego może powołać eksperta zewnętrznego w skład zespołu rozpatrującego odwołanie.
Art. 26.
1.
Po rozpatrzeniu odwołania, o którym mowa w art. 25 ust. 1, Komitet Odwoławczy:
1)
stwierdza zasadność odwołania i przekazuje sprawę Polskiemu Centrum Akredytacji do
ponownego rozpoznania albo
2)
oddala odwołanie.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jednostce oceniającej zgodność przysługuje
skarga do sądu administracyjnego, za pośrednictwem Komitetu Odwoławczego, w terminie
30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o oddaleniu odwołania; w postępowaniu przed
sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych.
Rozdział 5
Autoryzacja i notyfikacja
Art. 27.
1.
Autoryzacji udziela minister albo kierownik urzędu centralnego właściwy ze względu
na przedmiot oceny zgodności, zwany dalej „właściwym ministrem”, w drodze decyzji.
2.
Autoryzacja jest udzielana na wniosek jednostki oceniającej zgodność.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1)
nazwę jednostki oceniającej zgodność ubiegającej się o autoryzację oraz wskazanie
adresu jej siedziby;
2)
numer w rejestrze właściwym dla jednostki oceniającej zgodność;
3)
określenie zakresu autoryzacji.
4.
Do wniosku dołącza się:
1)
w przypadku gdy wymagania dla notyfikowanej jednostki oceniającej zgodność określono
w rozporządzeniu (UE) 2016/424, rozporządzeniu (UE) 2016/425 lub rozporządzeniu (UE)
2016/426 - dokumenty potwierdzające spełnienie tych wymagań oraz warunków, o których
mowa w art. 28 ust. 3;
2)
w pozostałych przypadkach - dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których
mowa w art. 28 ust. 1 i 3.
5.
W przypadku stwierdzenia naruszenia warunków, o których mowa w art. 28 ust. 1 lub
3, lub niewypełniania obowiązków, o których mowa w art. 30, art. 32-34, właściwy minister,
w zależności od charakteru i znaczenia naruszenia, w drodze decyzji administracyjnej,
zawiesza autoryzację, ogranicza jej zakres lub cofa autoryzację. Ograniczenie zakresu,
zawieszenie lub cofnięcie akredytacji stanowiącej podstawę autoryzacji skutkuje odpowiednio
ograniczeniem zakresu, zawieszeniem lub cofnięciem autoryzacji. W razie zaprzestania
spełniania przez notyfikowaną jednostkę oceniającą zgodność wymagań lub niedopełniania
przez nią obowiązków określonych w rozporządzeniu (UE) 2016/424, rozporządzeniu (UE)
2016/425 lub rozporządzeniu (UE) 2016/426 zdanie pierwsze i drugie stosuje się odpowiednio.
Art. 28.
1.
Autoryzacja jest udzielana jednostce oceniającej zgodność, która spełnia następujące
warunki:
1)
jest osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej;
2)
jest, w tym jej kierownictwo i pracownicy odpowiedzialni za realizację zadań związanych
z oceną zgodności, niezależna i bezstronna, również finansowo, w stosunku do podmiotu
lub wyrobu, który ocenia, w szczególności nie angażuje się w żadną działalność, która
może zagrozić jej niezależności lub rzetelności, w tym projektowanie, produkcję, wprowadzanie
do obrotu, instalowanie, użytkowanie lub konserwację ocenianych wyrobów, a także usługi
doradcze;
3)
posiada środki niezbędne do odpowiedniego wykonywania zadań technicznych i administracyjnych
związanych z działalnością w zakresie oceny zgodności oraz posiada dostęp do wszelkich
niezbędnych urządzeń lub obiektów;
4)
dysponuje personelem o odpowiednim wykształceniu, wiedzy i doświadczeniu w zakresie
przeprowadzanej oceny zgodności;
5)
posiada ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w wysokości odpowiedniej dla ryzyka
związanego z prowadzoną działalnością;
6)
jej kierownictwo i pracownicy przestrzegają tajemnicy zawodowej w odniesieniu do wszystkich
informacji uzyskanych podczas wykonywanych zadań;
7)
bierze udział w działalności normalizacyjnej i w działalności grupy koordynującej
jednostki notyfikowane, powołanej na podstawie odpowiedniego prawodawstwa unijnego
lub zapewnia informowanie o tej działalności swoich pracowników, traktując dokumenty
i decyzje opracowywane w wyniku prac grupy koordynującej jednostki notyfikowane jako
ogólne wytyczne;
8)
spełnia dodatkowe warunki określone w bezpośrednio stosowanym unijnym prawodawstwie
harmonizacyjnym lub w przepisach wdrażających unijne prawodawstwo harmonizacyjne,
w tym w przepisach wydanych na podstawie art. 12;
9)
dysponuje przejrzystymi i powtarzalnymi procedurami oraz opisami procedur, zgodnie
z którymi przeprowadza się ocenę zgodności, procedurami, dzięki którym możliwe jest
odróżnienie zadań wykonywanych w ramach notyfikacji od wszelkiej innej działalności,
a także procedurami służącymi prowadzeniu działalności przy uwzględnieniu wielkości,
sektora, struktury przedsiębiorstw, stopnia złożoności technologii wytwarzania wyrobu
oraz masowego lub seryjnego charakteru procesu produkcyjnego.
2.
Domniemywa się, że jednostka oceniająca zgodność spełnia warunki określone w ust.
1, jeżeli spełnia w odpowiadającym im zakresie warunki określone w odpowiednich normach
zharmonizowanych lub ich częściach.
3.
Autoryzacja jest udzielana pod warunkiem posiadania akredytacji i w zakresie odpowiadającym
posiadanej akredytacji. Warunek ten nie dotyczy jednostek administracji rządowej wykonujących
w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej czynności związane z prawną kontrolą metrologiczną
przyrządów pomiarowych na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach .
Art. 29.
1.
Notyfikacji autoryzowanych jednostek oceniających zgodność dokonuje właściwy minister.
2.
Jednostka oceniająca zgodność może prowadzić działalność, w zależności od charakteru
notyfikacji, jednostki notyfikowanej lub uznanej organizacji strony trzeciej, pod
warunkiem że Komisja Europejska i pozostałe państwa członkowskie nie zgłosiły zastrzeżeń
w terminie 14 dni od notyfikacji, a w terminie 2 miesięcy od notyfikacji w przypadku
jednostek, które nie posiadają akredytacji.
3.
Właściwy minister, po upływie 14 dni od notyfikacji, a w przypadku jednostek, które
nie posiadają akredytacji - po upływie 2 miesięcy, informuje niezwłocznie jednostkę
oceniającą zgodność o zastrzeżeniach lub ich braku. W przypadku zgłoszenia zastrzeżeń
jednostka oceniająca zgodność może prowadzić działalność, w zależności od charakteru
notyfikacji, jednostki notyfikowanej lub uznanej organizacji strony trzeciej, po jej
uwidocznieniu w wykazie jednostek notyfikowanych lub uznanych organizacji strony trzeciej
publikowanym przez Komisję Europejską.
4.
W przypadku gdy jednostce notyfikowanej lub uznanej organizacji strony trzeciej autoryzacja
została zawieszona, jej zakres został ograniczony lub autoryzacja została cofnięta,
właściwy minister odpowiednio zawiesza notyfikację, ogranicza jej zakres lub cofa
notyfikację i o podjętej decyzji niezwłocznie informuje Komisję Europejską oraz państwa
członkowskie Unii Europejskiej.
5.
W przypadku zaprzestania działalności przez jednostkę notyfikowaną lub uznaną organizację
strony trzeciej, a także ograniczenia zakresu, zawieszenia lub cofnięcia notyfikacji
takiej jednostce, właściwy minister podejmuje działania w celu zapewnienia, aby realizowane
przez tę jednostkę zadania z zakresu oceny zgodności zostały przejęte przez inną jednostkę
notyfikowaną lub uznaną organizację strony trzeciej lub żeby organy nadzoru rynku,
o których mowa w art. 58 ust. 2 i 3, miały dostęp do informacji i dokumentów związanych
z realizacją tych zadań.
Art. 30.
1.
Jednostki notyfikowane i uznane organizacje strony trzeciej przeprowadzają ocenę zgodności
odpowiednio według procedur oceny zgodności lub zgodnie z zadaniami określonymi w
bezpośrednio stosowanym unijnym prawodawstwie harmonizacyjnym lub w przepisach wdrażających
unijne prawodawstwo harmonizacyjne, w tym w przepisach wydanych na podstawie art.
12.
2.
Jednostki notyfikowane i uznane organizacje strony trzeciej przeprowadzają ocenę zgodności
z zachowaniem proporcjonalności obciążeń administracyjnych i finansowych dla podmiotów
gospodarczych oraz prywatnych importerów do sektora działalności tych podmiotów, ich
wielkości i struktury, stopnia złożoności technologii wykorzystywanych przy produkcji
oraz charakteru procesu produkcyjnego, przestrzegając przy tym odpowiedniego rygoryzmu
i zachowując poziom ochrony wymaganych dla zgodności wyrobu z wymaganiami.
3.
W przypadkach określonych w przepisach szczególnych, po przeprowadzeniu oceny zgodności,
za oznakowaniem CE i dodatkowym oznakowaniem metrologicznym podaje się numer identyfikacyjny
jednostki notyfikowanej, która uczestniczyła w ocenie zgodności.
4.
Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 3, umieszcza jednostka notyfikowana albo
- zgodnie ze wskazówkami tej jednostki - producent albo jego upoważniony przedstawiciel
lub instalator.
Art. 31.
1.
Jeżeli podczas przeprowadzania oceny zgodności jednostka notyfikowana stwierdza, że
producent nie spełnia wymagań określonych w bezpośrednio stosowanym unijnym prawodawstwie
harmonizacyjnym lub w przepisach wdrażających unijne prawodawstwo harmonizacyjne,
w tym w przepisach wydanych na podstawie art. 12, wzywa ona producenta do podjęcia
środków naprawczych i nie wydaje mu certyfikatu. W razie niepodjęcia środków naprawczych
lub jeżeli środki te nie przynoszą wymaganych skutków, jednostka notyfikowana odmawia
wydania certyfikatu.
2.
Jeżeli po wydaniu certyfikatu jednostka notyfikowana stwierdza, że wyrób przestał
spełniać wymagania, cofa albo zawiesza wydany certyfikat i wzywa producenta do podjęcia
środków naprawczych. W razie niepodjęcia środków naprawczych, lub jeżeli środki te
nie przynoszą wymaganych skutków, jednostka notyfikowana ogranicza albo cofa wydany
certyfikat.
Art. 32.
1.
Od rozstrzygnięć, o których mowa w art. 31, przysługuje odwołanie.
2.
Jednostki notyfikowane i uznane organizacje strony trzeciej określają i udostępniają
zainteresowanym podmiotom procedurę postępowania z odwołaniami.
3.
Odwołanie składa się w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Jednostka
notyfikowana lub uznana organizacja strony trzeciej mogą określić dłuższy termin na
złożenie odwołania.
4.
Odwołanie rozpatrują osoby, które nie brały udziału w podejmowaniu rozstrzygnięcia,
którego odwołanie dotyczy.
Art. 33.
1.
Jednostka notyfikowana lub uznana organizacja strony trzeciej może powierzyć wykonanie
określonych czynności związanych z oceną zgodności innemu podmiotowi, który spełnia
warunki określone w art. 28 ust. 1. W takim przypadku powierzająca wykonywanie czynności
jednostka notyfikowana lub uznana organizacja strony trzeciej informuje właściwego
ministra o powierzeniu tych czynności. Powierzająca wykonywanie czynności jednostka
notyfikowana lub uznana organizacja strony trzeciej zachowuje zdolność do samodzielnej
realizacji jej zadań związanych z oceną zgodności.
2.
Powierzająca wykonywanie czynności jednostka notyfikowana lub uznana organizacja strony
trzeciej ponosi pełną odpowiedzialność za zadania wykonywane przez podmioty, którym
powierzono wykonanie określonych czynności zgodnie z ust. 1, niezależnie od tego,
gdzie mają one siedzibę.
3.
Wykonywanie czynności może być powierzane podmiotom, o których mowa w ust. 1, wyłącznie
za zgodą podmiotu zlecającego ocenę zgodności.
4.
Powierzająca wykonywanie czynności jednostka notyfikowana lub uznana organizacja strony
trzeciej jest obowiązana przechowywać i udostępniać na żądanie właściwego ministra
dokumenty potwierdzające spełnianie przez podmioty, którym powierzono wykonanie określonych
czynności zgodnie z ust. 1, warunków określonych w art. 28 ust. 1 oraz dokumenty dotyczące
prac wykonanych przez te podmioty.
Art. 34.
1.
Jednostki notyfikowane i uznane organizacje strony trzeciej niezwłocznie informują
właściwego ministra:
1)
o odmowie wydania, ograniczeniu zakresu, zawieszeniu lub cofnięciu certyfikatów, jak
również o wyrobach, których dotyczą;
2)
o okolicznościach, które mogą mieć negatywny wpływ na spełnianie warunków, o których
mowa w art. 28;
3)
o żądaniu informacji na temat działalności w zakresie oceny zgodności, które otrzymały
od organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 58 ust. 2 i 3;
4)
na jego żądanie, o realizowanych przez nie działaniach związanych z przeprowadzaniem
oceny zgodności w zakresie posiadanej notyfikacji oraz o innych realizowanych zadaniach,
w tym o działalności transgranicznej.
2.
Jednostki notyfikowane przekazują pozostałym jednostkom notyfikowanym prowadzącym
działalność w zakresie oceny zgodności w stosunku do takich samych rodzajów wyrobów
informacje na temat przyczyn negatywnych wyników oceny zgodności, a na żądanie, również
o okolicznościach, które zdecydowały o wyniku pozytywnym oceny zgodności. W przypadku
gdy ocena zgodności polega na czynnościach, w zakresie których autoryzowane są uznane
organizacje strony trzeciej, informacje przekazuje się również pomiędzy uznanymi organizacjami
strony trzeciej oraz pomiędzy jednostkami notyfikowanymi a uznanymi organizacjami
strony trzeciej.
Art. 35.
1.
Właściwy minister sprawuje nadzór nad działalnością jednostek notyfikowanych i uznanych
organizacji strony trzeciej. Nadzór nad działalnością jednostek notyfikowanych i uznanych
organizacji strony trzeciej obejmuje również czynności związane z oceną zgodności
powierzane do wykonania podmiotom zgodnie z art. 33.
2.
Właściwy minister może powierzyć Polskiemu Centrum Akredytacji niektóre zadania z
zakresu nadzoru, w uzgodnieniu z Dyrektorem Polskiego Centrum Akredytacji.
3.
Właściwy minister zapewnia poufność informacji, które otrzymuje od jednostek notyfikowanych
i uznanych organizacji strony trzeciej.
Art. 36.
1.
Właściwy minister jest uprawniony do kontroli jednostek notyfikowanych i uznanych
organizacji strony trzeciej.
2.
Czynności kontrolne przeprowadza się na podstawie upoważnienia wydanego przez właściwego
ministra, które zawiera:
1)
imię i nazwisko osoby dokonującej kontroli;
2)
nazwę kontrolowanej jednostki notyfikowanej lub uznanej organizacji strony trzeciej;
3)
zakres kontroli.
3.
Osoby upoważnione przez właściwego ministra do dokonania kontroli są uprawnione do:
1)
wstępu na teren nieruchomości, obiektu i lokalu kontrolowanej jednostki notyfikowanej
lub uznanej organizacji strony trzeciej w dniach i godzinach ich pracy;
2)
żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz okazania dokumentów związanych z działalnością
objętą notyfikacją;
3)
żądania udzielenia, w wyznaczonym terminie, pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawach
objętych zakresem kontroli.
4.
Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego
upoważnionej.
5.
Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół i przedstawia kontrolowanemu.
Art. 37.
1.
Akredytowana jednostka własna stanowi oddzielną i wyraźnie wyodrębnioną część podmiotu
gospodarczego i nie jest zaangażowana w projektowanie, produkcję, dostawę, instalację,
użytkowanie lub konserwację ocenianych przez nią wyrobów.
2.
Akredytowana jednostka własna spełnia następujące wymagania:
1)
jest akredytowana zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 765/2008;
2)
jednostka i jej pracownicy posiadają wyznaczone miejsce w strukturze organizacyjnej
w ramach organizacji macierzystej;
3)
jednostka posługuje się takimi metodami sprawozdawczości w ramach organizacji macierzystej,
które zapewniają jej bezstronność i dowodzą tej bezstronności wobec krajowej jednostki
akredytującej;
4)
jednostka i jej pracownicy nie odpowiadają za projektowanie, produkcję, dostawę, instalację,
obsługę lub konserwację ocenianych przez nich wyrobów oraz nie angażują się w żadną
działalność, która mogłaby uchybiać niezależności ich opinii oraz rzetelności oceny;
5)
świadczyusługi wyłącznie na rzecz podmiotu gospodarczego, do którego przynależy.
3.
Akredytowane jednostki własne nie podlegają notyfikacji, natomiast na żądanie informacja
o ich akredytacji jest przekazywana właściwemu ministrowi przez podmiot gospodarczy
lub Polskiemu Centrum Akredytacji.
Rozdział 6
Polskie Centrum Akredytacji
Art. 38.
1.
Polskie Centrum Akredytacji, zwane dalej „Centrum”, jest krajową jednostką akredytującą.
2.
Centrum jest państwową osobą prawną.
3.
Nadzór nad Centrum sprawuje minister właściwy do spraw gospodarki, zwany dalej „Ministrem”.
4.
Centrum działa na podstawie ustawy oraz statutu.
5.
Minister, w drodze zarządzenia, nadaje Centrum statut, określając w szczególności
strukturę organizacyjną Centrum.
6.
Centrum jest uprawnione do używania wizerunku orła ustalonego dla godła Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 39.
1.
Do zakresu działania Centrum należy:
1)
akredytowanie jednostek oceniających zgodność;
2)
sprawowanie nadzoru nad akredytowanymi jednostkami oceniającymi zgodność, w zakresie
spełniania przez nie wymagań, o których mowa w art. 22 ust. 4 i art. 24 ust. 3;
3)
prowadzenie wykazu akredytowanych jednostek oceniających zgodność;
4)
prowadzenie działań popularyzujących i promujących zagadnienia akredytacji, w tym
organizowanie szkoleń i prowadzenie działalności wydawniczej, przy czym działania
te nie mogą mieć charakteru komercyjnych usług doradczych;
5)
współpraca międzynarodowa w zakresie akredytacji, w szczególności w ramach członkostwa
w jednostce, o której mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.
2.
Centrum może zawierać z zagranicznymi jednostkami akredytującymi porozumienia o wzajemnym
uznawaniu kompetencji akredytowanych jednostek oceniających zgodność.
Art. 40.
Organami Centrum są:
1)
Dyrektor Centrum, zwany dalej „Dyrektorem”;
2)
Rada do Spraw Akredytacji, zwana dalej „Radą”.
Art. 41.
1.
Dyrektor jest powoływany przez Ministra. Kandydata na stanowisko Dyrektora wyłania
się w drodze konkursu przeprowadzonego przez Ministra.
2.
Minister ogłasza konkurs na stanowisko Dyrektora:
1)
co najmniej na 6 tygodni przed upływem kadencji Dyrektora;
2)
niezwłocznie - w przypadku odwołania albo śmierci Dyrektora.
3.
Minister powołuje, na wniosek Dyrektora, nie więcej niż dwóch zastępców Dyrektora
spośród kandydatów wyłonionych w drodze konkursu przeprowadzonego przez Dyrektora.
4.
Dyrektor ogłasza konkurs na stanowisko zastępcy Dyrektora:
1)
co najmniej na 6 tygodni przed upływem kadencji zastępcy Dyrektora;
2)
niezwłocznie - w przypadku odwołania albo śmierci zastępcy Dyrektora.
5.
Informację o ogłoszonym konkursie Dyrektor przekazuje niezwłocznie Ministrowi.
6.
W przypadku niewyłonienia w drodze konkursu kandydata na stanowisko Dyrektora Minister
przeprowadza nowy konkurs.
7.
W przypadku niewyłonienia w drodze konkursu kandydata na stanowisko zastępcy Dyrektora
Dyrektor przeprowadza nowy konkurs.
8.
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, regulaminy
konkursów na stanowiska, o których mowa w ust. 1 i 3, sposób wyłaniania komisji konkursowej,
sposób publikacji informacji o konkursie oraz dokumentowania spełniania wymagań dotyczących
doświadczenia i kwalifikacji zawodowych kandydatów, uwzględniając konieczność zapewnienia
przejrzystości i rzetelności procedury konkursowej.
Art. 42.
1.
Kandydatem na stanowisko Dyrektora może być osoba, która:
1)
korzysta z pełni praw publicznych;
2)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;
3)
posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;
4)
posiada znajomość języka angielskiego w stopniu umożliwiającym swobodne porozumiewanie
się;
5)
posiada kompetencje kierownicze;
6)
posiada doświadczenie w kierowaniu zespołami pracowniczymi;
7)
posiada co najmniej 5-letnie doświadczenie w wykonywaniu pracy związanej z przeprowadzaniem
oceny zgodności.
2.
Do kandydatów na stanowiska zastępców Dyrektora stosuje się przepisy ust. 1.
Art. 43.
1.
Kadencja Dyrektora i zastępców Dyrektora trwa 4 lata, z uwzględnieniem art. 45 ust.
3.
2.
Dyrektor i jego zastępcy pełnią obowiązki do dnia powołania następców.
Art. 44.
Powołanie, o którym mowa w art. 41 ust. 1 i 3, stanowi nawiązanie stosunku pracy na
podstawie powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy .
Art. 45.
1.
Minister odwołuje Dyrektora w przypadku:
1)
złożenia rezygnacji;
2)
utraty zdolności do pełnienia obowiązków na skutek długotrwałej choroby, trwającej
co najmniej 6 miesięcy;
3)
zaprzestania spełniania któregokolwiek z wymagań określonych w art. 42 ust. 1 pkt
1 i 2;
4)
działania niezgodnego z prawem lub zasadami rzetelności i gospodarności;
5)
niezatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego Centrum lub jego nieprzedstawienia
w terminie określonym w art. 47 ust. 5.
2.
Minister odwołuje zastępcę Dyrektora w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 1-4.
3.
W przypadku odwołania Dyrektora przed upływem kadencji nowo powołany Dyrektor może
przeprowadzić konkurs na stanowiska zastępców Dyrektora.
Art. 46.
Minister ustala wysokość wynagrodzenia Dyrektora oraz zastępców Dyrektora zgodnie
z przepisami ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami
prawnymi .
Art. 47.
1.
Dyrektor kieruje działalnością Centrum, jest odpowiedzialny za prawidłowe i sprawne
realizowanie zadań Centrum i reprezentuje je na zewnątrz.
2.
Dyrektor jest odpowiedzialny za gospodarkę finansową Centrum oraz za zarządzanie i
gospodarowanie majątkiem Centrum.
3.
Dyrektor jest uprawniony do samodzielnego dokonywania czynności prawnych w imieniu
Centrum.
4.
Dyrektor przygotowuje i przedstawia Ministrowi, po uzyskaniu pozytywnej opinii Rady,
do zatwierdzenia projekt rocznego planu finansowego Centrum i planu finansowego w
układzie zadaniowym na dany rok budżetowy oraz na 2 kolejne lata, z uwzględnieniem
terminów określanych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych dla przedłożenia
materiałów do projektu ustawy budżetowej.
5.
Dyrektor przygotowuje i przedstawia Ministrowi, po uzyskaniu pozytywnej opinii Rady,
do zatwierdzenia roczne sprawozdanie finansowe Centrum wraz ze sprawozdaniem z badania
sporządzonym przez firmę audytorską, o której mowa w art. 55, w terminie do dnia 31
marca każdego roku.
6.
Dyrektor przygotowuje i przedstawia Ministrowi, w terminie do dnia 31 marca każdego
roku, zatwierdzone przez Radę projekty rocznego planu działania Centrum obejmującego
kwestie realizacji poszczególnych zadań Centrum oraz rocznego sprawozdania z realizacji
zadań Centrum.
Art. 48.
1.
Do zadań Rady należy:
1)
opiniowanie stanu i kierunków rozwoju akredytacji;
2)
opiniowanie działalności merytorycznej Centrum;
3)
opiniowanie rocznych planów i sprawozdań, o których mowa w art. 47 ust. 4 i 5;
4)
zatwierdzanie rocznych planów i sprawozdań, o których mowa w art. 47 ust. 6;
5)
opiniowanie wniosków w sprawie podziału zysku Centrum, o których mowa w art. 54 ust.
1;
6)
wyrażanie opinii w sprawie powołania i odwołania członków Komitetu Odwoławczego, o
którym mowa w art. 57 ust. 1.
2.
Rada w celu wykonania swoich zadań ma prawo wglądu do dokumentów Centrum i może żądać
niezbędnych informacji od Dyrektora, z zastrzeżeniem dokumentów stanowiących tajemnicę
przedsiębiorstwa.
Art. 49.
1.
Członków Rady powołuje Minister spośród kandydatów zgłoszonych przez organy i organizacje,
o których mowa w ust. 2.
2.
Rada liczy nie więcej niż 20 osób. W skład Rady wchodzą:
1)
w liczbie zapewniającej równowagę głosów w Radzie:
a)
przedstawiciele organów administracji rządowej,
b)
przedstawiciele organizacji reprezentujących jednostki oceniające zgodność,
c)
przedstawiciele ogólnopolskich organizacji konsumenckich, pracodawców, gospodarczych
i naukowo-technicznych;
2)
przedstawiciel Polskiego Komitetu Normalizacyjnego;
3)
przedstawiciel Prezesa Głównego Urzędu Miar.
3.
Kandydatem na członka Rady może być osoba, która:
1)
korzysta z pełni praw publicznych;
2)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;
3)
posiada wiedzę i niezbędne doświadczenie w zakresie akredytacji i oceny zgodności.
4.
Kadencja Rady trwa 5 lat.
5.
Ta sama osoba może pełnić funkcję członka Rady nie dłużej niż przez dwie kadencje.
6.
Minister odwołuje członka Rady w przypadku:
1)
złożenia rezygnacji;
2)
utraty zdolności do pełnienia obowiązków na skutek długotrwałej choroby, trwającej
co najmniej 6 miesięcy;
3)
niewypełniania lub nienależytego wypełniania obowiązków;
4)
zaprzestania spełniania któregokolwiek z wymagań określonych w ust. 3 pkt 1 i 2.
7.
W przypadku odwołania lub śmierci członka Rady przed upływem kadencji Minister niezwłocznie
powołuje na jego miejsce inną osobę do końca kadencji, z zachowaniem zasady, o której
mowa w ust. 1.
Art. 50.
1.
Pracami Rady kieruje przewodniczący wybierany przez Radę spośród jej członków.
2.
Przewodniczący zwołuje posiedzenia Rady w miarę potrzeb, nie rzadziej jednak niż raz
na 3 miesiące.
3.
Przewodniczący zwołuje posiedzenia Rady z własnej inicjatywy, na wniosek Ministra,
Dyrektora lub co najmniej pięciu członków Rady, nie później niż w terminie 4 tygodni
od dnia otrzymania wniosku.
4.
Rada podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy
liczby członków Rady.
5.
Rada może powoływać komisje lub komitety techniczne właściwe do opiniowania działalności
merytorycznej Centrum. W skład komitetów technicznych mogą wchodzić eksperci zewnętrzni.
6.
Szczegółowy tryb działania Rady, wyboru przewodniczącego oraz powoływania i funkcjonowania
komisji lub komitetów technicznych określa regulamin ustanowiony przez Radę.
7.
Zamiejscowi członkowie Rady otrzymują zwrot kosztów podróży na zasadach określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
Art. 51.
1.
Centrum prowadzi samodzielną gospodarkę finansową.
2.
Centrum prowadzi działalność nienastawioną na zysk.
3.
Centrum finansuje inwestycje ze środków własnych.
4.
Przychodami Centrum są:
1)
przychody z prowadzonej działalności, o której mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1, 2 i 4;
2)
inne przychody.
5.
Koszty działalności Centrum, w tym wynagrodzenia pracowników, są pokrywane z przychodów,
o których mowa w ust. 4.
6.
Dyrektor Centrum określi zasady wynagradzania pracowników Centrum zgodnie z art. 772 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
7.
Za czynności związane z:
1)
formalną oceną wniosku o akredytację,
2)
oceną jednostki oceniającej zgodność w procesie akredytacji,
3)
wystawieniem certyfikatu akredytacji,
4)
sprawowaniem nadzoru nad akredytowanymi jednostkami oceniającymi zgodność,
5)
uczestnictwem w krajowym systemie akredytacji
- pobiera się opłaty.
7a.
Na wniosek jednostki oceniającej zgodność Dyrektor Centrum może odroczyć lub rozłożyć
na raty opłaty, o których mowa w ust. 7.
8.
Minister w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi,
w drodze rozporządzenia, sposób ustalania opłat za czynności związane z akredytacją
jednostek oceniających zgodność oraz maksymalne wysokości opłat z uwzględnieniem okoliczności,
że stawki tych opłat powinny zapewnić pokrycie kosztów ich przeprowadzenia oraz zasady
określonej w ust. 2.
Art. 52.
1.
Podstawę gospodarki finansowej Centrum w okresie od dnia 1 stycznia do dnia zatwierdzenia
przez Ministra rocznego planu finansowego Centrum stanowi projekt tego planu pozytywnie
zaopiniowany przez Radę.
2.
W rocznym planie finansowym Centrum mogą być dokonywane zmiany przychodów i kosztów
po uzyskaniu zgody Ministra. O dokonanych zmianach należy niezwłocznie powiadomić
ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Art. 53.
1.
Centrum tworzy następujące fundusze:
1)
fundusz podstawowy;
2)
fundusz z aktualizacji wyceny;
3)
fundusz płac;
4)
zakładowy fundusz świadczeń socjalnych;
5)
zakładowy fundusz nagród.
2.
Zakładowy fundusz nagród stanowi 8,5% funduszu płac.
3.
Fundusz podstawowy może zostać zmniejszony o stratę netto Centrum poniesioną w 2020 r.
Art. 54.
1.
Minister, na wniosek Dyrektora, pozytywnie zaopiniowany przez Radę, dokonuje podziału
zatwierdzonego zysku Centrum.
2.
Zysk Centrum może być przeznaczony na rozwój Centrum w zakresie działalności, o której
mowa w art. 39 ust. 1, oraz zwiększenie funduszu podstawowego.
Art. 55.
1.
Roczne sprawozdanie finansowe Centrum podlega badaniu przez firmę audytorską.
2.
Minister dokonuje wyboru firmy audytorskiej.
Art. 56.
W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 38 ust. 3, Minister:
1)
sprawuje kontrolę finansową nad Centrum na zasadach i w trybie określonych w przepisach
o kontroli w administracji rządowej;
2)
zatwierdza projekt rocznego planu finansowego Centrum;
3)
wyraża zgodę na zmianę planu finansowego Centrum;
4)
zatwierdza roczne sprawozdanie finansowe Centrum;
5)
przyjmuje sprawozdanie z działalności Centrum przedstawione przez Dyrektora;
6)
dokonuje oceny działalności Centrum na podstawie sprawozdania, o którym mowa w pkt
5.
Art. 57.
1.
Przy Centrum działa Komitet Odwoławczy, liczący od 3 do 10 członków - ekspertów posiadających
odpowiednią wiedzę i doświadczenie w zakresie akredytacji.
2.
Do zadań Komitetu Odwoławczego należy rozpatrywanie odwołań w sprawach odmowy udzielenia,
zawieszenia, cofnięcia lub ograniczenia zakresu akredytacji.
3.
Minister, po zasięgnięciu opinii Rady, powołuje i odwołuje członków Komitetu Odwoławczego.
4.
Członkostwa w Komitecie Odwoławczym nie można łączyć z członkostwem w Radzie.
5.
Organizację i tryb pracy Komitetu Odwoławczego określa regulamin uchwalony przez ten
komitet.
6.
Obsługę organizacyjną i finansową Komitetu Odwoławczego zapewnia Centrum.
Rozdział 7
System nadzoru rynku
Oddział 1
Przepisy ogólne
Art. 58.
1.
System nadzoru rynku tworzą organy wymienione w ust. 2 i 3, zwane dalej „organami
nadzoru rynku”, oraz organy celne.
2.
Kontrolę spełniania przez wyroby wymagań, kontrolę w zakresie stwarzania przez wyroby
zagrożenia lub kontrolę w zakresie niezgodności formalnych prowadzą:
1)
wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej;
2)
inspektorzy pracy;
3)
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej;
4)
Prezes Urzędu Transportu Kolejowego;
5)
organy nadzoru budowlanego;
6)
Prezes Wyższego Urzędu Górniczego;
7)
dyrektorzy urzędów morskich;
8)
wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego;
9)
dyrektorzy okręgowych urzędów miar.
3.
Postępowania, o których mowa w art. 76 ust. 1 i 1a oraz art. 85 ust. 1, prowadzą:
1)
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej „Prezesem UOKiK”;
2)
okręgowi inspektorzy pracy;
3)
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej;
4)
Prezes Urzędu Transportu Kolejowego;
5)
organy nadzoru budowlanego;
6)
Prezes Wyższego Urzędu Górniczego;
7)
dyrektorzy urzędów morskich;
8)
wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego;
9)
Prezes Głównego Urzędu Miar.
Art. 59.
1.
Prezes UOKiK jest także organem monitorującym funkcjonowanie systemu nadzoru rynku.
2.
Do zadań Prezesa UOKiK należy:
1)
współpraca z innymi krajowymi organami nadzoru rynku, organami nadzoru rynku państw
członkowskich Unii Europejskiej i państw członkowskich Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, a także
z organami celnymi;
2)
uczestnictwo w pracach organów Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej, unijnych
grup do spraw współpracy administracyjnej oraz w forach międzynarodowych w zakresie
systemu nadzoru rynku;
3)
przekazywanie innym krajowym organom nadzoru rynku, Komisji Europejskiej oraz organom
nadzoru rynku państw członkowskich Unii Europejskiej i państw członkowskich Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
a także organom celnym informacji wskazujących, że wyrób wprowadzony do obrotu nie
spełnia wymagań lub stwarza zagrożenie, lub stwierdzono niezgodności formalne, oraz
o podjętych działaniach;
4)
podawanie do publicznej wiadomości i przekazywanie Komisji Europejskiej informacji
o krajowych organach nadzoru rynku i ich kompetencjach;
5)
sporządzanie i aktualizacja okresowych planów i sprawozdań dotyczących funkcjonowania
krajowego systemu nadzoru rynku oraz podawanie ich do publicznej wiadomości, a także
ich przekazywanie Komisji Europejskiej, państwom członkowskim Unii Europejskiej i
państwom członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronom
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
3.
Do zadań organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 58 ust. 2, należy:
1)
przeprowadzanie kontroli, w tym na wniosek Prezesa UOKiK, i informowanie o jej wynikach;
2)
informowanie Prezesa UOKiK, na jego wniosek, o działaniach podjętych w zakresie nadzoru
rynku;
3)
współpraca z Prezesem UOKiK, innymi krajowymi organami nadzoru rynku oraz organami
nadzoru rynku państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
a także organami celnymi;
4)
wydawanie dla organów celnych opinii o spełnianiu przez wyroby wymagań lub w zakresie
niezgodności formalnych.
4.
Do zadań organów nadzoru rynku, o których mowa w art. 58 ust. 3 pkt 2-9, należy:
1)
niezwłoczne przekazywanie Prezesowi UOKiK kopii decyzji ostatecznych, o których mowa
w art. 84 ust. 2 i art. 85 ust. 4;
2)
współpraca z Prezesem UOKiK, innymi krajowymi organami nadzoru rynku oraz organami
nadzoru rynku państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
a także organami celnymi;
3)
uczestnictwo w pracach unijnych grup do spraw współpracy administracyjnej oraz w forach
międzynarodowych w zakresie systemu nadzoru rynku.
5.
Okresowe plany kontroli oraz roczne sprawozdania z przeprowadzonych kontroli i podjętych
działań są sporządzane i przekazywane Prezesowi UOKiK przez:
1)
Głównego Inspektora Pracy;
2)
Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej;
3)
Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego;
4)
Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego;
5)
Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego;
6)
dyrektorów urzędów morskich;
7)
Głównego Inspektora Transportu Drogowego;
8)
Prezesa Głównego Urzędu Miar.
6.
Prezes UOKiK może zgłaszać uwagi do planów, o których mowa w ust. 5.
Art. 59a3)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. poz. 925), która weszła w życie z dniem 16 lipca 2021 r..
1.
Prezes UOKiK pełni rolę jednolitego urzędu łącznikowego, o którym mowa w art. 10 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia
20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniającego
dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 .
2.
Prezes UOKiK sporządza krajową strategię nadzoru rynku, o której mowa w art. 13 rozporządzenia,
o którym mowa w ust. 1.
3.
Prezes UOKiK sporządza podsumowanie krajowej strategii nadzoru rynku i publikuje je
na stronie internetowej urzędu, który go obsługuje.
4.
Na wniosek Prezesa UOKiK organy nadzoru rynku przekazują informacje niezbędne do sporządzenia
krajowej strategii nadzoru rynku.
Art. 60.
1.
Prezes UOKiK może wystąpić do organów nadzoru rynku z wnioskami dotyczącymi realizacji
ich zadań w ramach systemu nadzoru rynku.
2.
Na wniosek organów nadzoru rynku organy celne udostępniają dane dotyczące podmiotów
dokonujących przywozu wyrobów z państw trzecich, w tym informacje objęte tajemnicą
celną, w zakresie niezbędnym do prowadzenia przez organy nadzoru rynku kontroli oraz
postępowań, o których mowa w art. 76 ust. 1 i 1a oraz art. 85 ust. 1.
Art. 61.
1.
Prezes UOKiK prowadzi rejestr wyrobów niezgodnych z wymaganiami lub stwarzających
zagrożenie, zwany dalej „rejestrem”.
2.
W rejestrze są gromadzone w szczególności:
1)
dane umożliwiające identyfikację wyrobu;
2)
informacje o:
a)
rodzaju i zakresie niezgodności wyrobu z wymaganiami, zagrożeniu, jakie może stwarzać,
oraz o stwierdzonych niezgodnościach formalnych,
b)
środkach, jakie zastosowano w odniesieniu do wyrobu.
3.
Prezes UOKiK dokonuje wpisów do rejestru w przypadku wydania decyzji ostatecznych,
o których mowa w art. 84 ust. 2 i art. 85 ust. 4.
4.
Prezes UOKiK, na wniosek organu nadzoru rynku lub z urzędu, usuwa wpis z rejestru,
w przypadku gdy:
1)
strona postępowania, o którym mowa w art. 76 ust. 1 lub 1a lub art. 85 ust. 1, wykaże,
że wykonała decyzję ostateczną, o której mowa w art. 84 ust. 2 i art. 85 ust. 4; wpis
usuwa się nie wcześniej niż po upływie 3 miesięcy od dnia przedstawienia odpowiednich
informacji;
2)
podmiot gospodarczy, będący stroną postępowania, o którym mowa w art. 76 ust. 1 lub
1a lub art. 85 ust. 1, zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej; wpis usuwa
się nie wcześniej niż po upływie 24 miesięcy od dnia jego dokonania.
5.
Informacje zawarte w rejestrze są publicznie dostępne.
6.
Prezes UOKiK może w każdym czasie podać do publicznej wiadomości informacje zawarte
w rejestrze.
7.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia rejestru
oraz szczegółowy zakres wprowadzanych danych, mając na względzie zapewnienie opinii
publicznej dostępu do informacji o wyrobach wprowadzanych na rynek polski, które nie
spełniły wymagań lub stwarzają zagrożenie, oraz o stwierdzonych niezgodnościach formalnych.
Art. 62.
1.
Organy nadzoru rynku wprowadzają do systemu informacyjnego i komunikacyjnego do celów
nadzoru rynku prowadzonego przez Komisję Europejską dane identyfikujące wyroby niezgodne
z wymaganiami lub stwarzające zagrożenie, rodzaj stwierdzonych niezgodności lub opis
zagrożeń, w tym wyniki badań laboratoryjnych lub organoleptycznych, informacje o stwierdzonych
niezgodnościach formalnych, dane identyfikujące podmioty gospodarcze uczestniczące
w obrocie wyrobami oraz informacje o zastosowanych środkach administracyjnych wraz
z ich uzasadnieniem.
2.
W przypadku zastrzeżeń co do zasadności przyjętych przez inne państwo członkowskie
środków administracyjnych, o których informacje zostały wprowadzone do systemu, o
którym mowa w ust. 1, Prezes UOKiK, na wniosek właściwego organu nadzoru rynku, może
wyrazić sprzeciw wobec tych środków, jeżeli jest to uzasadnione realizacją celów,
o których mowa w art. 2.
Art. 63.
1.
Do kontroli w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się przepisy dotyczące
działania organów nadzoru rynku oraz przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców .
2.
W przypadku, o którym mowa w art. 74 ust. 2, art. 75 ust. 1, art. 86 ust. 2 i art.
87 ust. 8, oraz do postępowań, o których mowa w art. 76 ust. 1 i 1a, art. 85 ust.
1 i art. 87 ust. 3, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie, stosuje się odpowiednio
przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego .
3.
Do ponoszenia opłat, o których mowa w art. 74 i art. 86, w zakresie nieuregulowanym
stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa , z wyłączeniem przepisów dotyczących odsetek za zwłokę, oraz przepisy o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
Oddział 2
Kontrola w systemie nadzoru rynku
Art. 64.
1.
Organy nadzoru rynku prowadzą kontrole spełniania przez wyroby wymagań, kontrole w
zakresie stwarzania przez wyroby zagrożenia oraz kontrole w zakresie niezgodności
formalnych, zwane dalej „kontrolą”, z urzędu lub na wniosek Prezesa UOKiK.
2.
Organy nadzoru rynku przeprowadzają kontrolę u podmiotów gospodarczych oraz przedsiębiorców
będących użytkownikami wyrobów, zwanych dalej „kontrolowanymi”.
3.
Za zgodą organu nadzoru rynku w kontroli może uczestniczyć również pracownik upoważniony
przez Prezesa UOKiK, do czynności którego stosuje się przepisy dotyczące osoby kontrolującej.
4.
W kontroli prowadzonej przez organ nadzoru rynku może uczestniczyć przedstawiciel
właściwego organu nadzoru rynku państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym, do czynności którego stosuje się przepisy dotyczące
osoby kontrolującej.
Art. 65.
Jednostki notyfikowane współpracują z organami nadzoru rynku w celu ustalenia, czy
wyrób spełnia wymagania lub stwarza zagrożenie.
Art. 66.
Kontrolowany oraz inne podmioty posiadające dowody lub informacje niezbędne do ustalenia,
czy występują niezgodności formalne lub czy wyrób spełnia wymagania lub stwarza zagrożenie,
są obowiązani do przekazania tych dowodów i udzielania informacji na uzasadnione żądanie
organu nadzoru rynku prowadzącego kontrolę.
Art. 67.
1.
Jeżeli kontrolowany lub podmioty, o których mowa w art. 66, nie udzielą informacji
lub nie współpracują w toku kontroli, ustaleń dokonuje się na podstawie dowodów, danych
lub informacji dostępnych organowi nadzoru rynku prowadzącemu kontrolę.
2.
Kontrolowanego lub podmioty, o których mowa w art. 66, informuje się o skutkach działań
określonych w ust. 1.
Art. 68.
1.
Uzyskane w toku kontroli lub prowadzonych postępowań, o których mowa w art. 76 ust.
1 i 1a oraz art. 85 ust. 1, informacje, w tym objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, i
dowody podlegają ujawnieniu, jeżeli jest to niezbędne ze względu na konieczność usunięcia
zagrożeń związanych z wyrobem.
2.
Organ nadzoru rynku może ujawnić informacje, w tym objęte tajemnicą przedsiębiorstwa,
oraz dowody uzyskane w toku kontroli lub prowadzonych postępowań, o których mowa w
art. 76 ust. 1 i 1a oraz art. 85 ust. 1, w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia podjętych
w postępowaniu rozstrzygnięć.
Art. 69.
1.
W toku kontroli osoba kontrolująca, w zakresie objętym kontrolą, ma prawo w szczególności:
1)
żądać udostępnienia wszelkiego rodzaju dokumentów i nośników informacji związanych
z przedmiotem kontroli, a także sporządzania z nich kopii i notatek; zgodność kopii
z oryginałem dokumentu potwierdza kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona;
2)
dokonywać oględzin terenów, obiektów, pomieszczeń, wyrobów, środków transportu i innych
rzeczy;
3)
legitymować osoby w celu stwierdzenia ich tożsamości;
4)
żądać udzielenia, w wyznaczonym terminie, pisemnych i ustnych wyjaśnień;
5)
przesłuchiwać osoby w charakterze strony lub świadka;
6)
zasięgać opinii biegłych;
7)
zabezpieczać dowody i wyroby;
8)
pobierać nieodpłatnie próbki wyrobów do badań;
9)
gromadzić inne niezbędne dowody.
2.
Jeżeli dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, sporządzono w języku obcym, osoba
kontrolująca może żądać, w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli, tłumaczenia
tych dokumentów na język polski.
3.
Osoba kontrolująca jest uprawniona do wstępu oraz poruszania się na terenie, w obiektach
i pomieszczeniach kontrolowanego za okazaniem legitymacji służbowej oraz upoważnienia
do przeprowadzenia kontroli.
4.
Osoba kontrolująca podlega przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy obowiązującym
w jednostce kontrolowanej.
Art. 70.
1.
Kontrolę przeprowadza się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej.
2.
Kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona są obowiązani umożliwić organowi nadzoru
rynku przeprowadzenie kontroli, w szczególności dokonanie czynności kontrolnych, o
których mowa w art. 69 ust. 1-3.
3.
Kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona są obowiązani, w zakresie objętym kontrolą,
do:
1)
udzielania wszelkich informacji lub wyjaśnień;
2)
sporządzania we własnym zakresie i udostępniania kopii dokumentów, w tym wydruków
danych posiadanych w postaci elektronicznej, wskazanych przez osobę kontrolującą;
3)
zapewniania wydzielonych miejsc do przechowywania dowodów i wyrobów.
Art. 71.
Podmiot gospodarczy będący w posiadaniu wyrobów lub dokumentów objętych zakresem kontroli
przeprowadzanej u innego podmiotu gospodarczego lub przedsiębiorcy będącego użytkownikiem
wyrobu jest obowiązany, na żądanie organu nadzoru rynku, do ich udostępnienia oraz
umożliwienia pobrania próbek wyrobów do badań.
Art. 72.
1.
W celu stwierdzenia, czy wyrób spełnia wymagania lub stwarza zagrożenie, organ nadzoru
rynku może poddać go badaniom lub zlecić ich przeprowadzenie.
2.
W celu poddania wyrobu badaniom, o których mowa w ust. 1, organ nadzoru rynku pobiera
nieodpłatnie próbki wyrobu w ilościach niezbędnych do przeprowadzenia badań.
3.
Równocześnie z pobraniem próbki wyrobu należy pobrać i zabezpieczyć dodatkową próbkę
w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań, zwanej dalej „próbką kontrolną”.
4.
Kontrolowany jest obowiązany przechowywać próbkę kontrolną w warunkach uniemożliwiających
zmianę jakości lub cech charakterystycznych wyrobu, do czasu jej zwolnienia przez
organ nadzoru rynku prowadzący kontrolę. W przypadku wszczęcia postępowania, o którym
mowa w art. 76 ust. 1 lub art. 85 ust. 1, próbkę zwalnia się spod zabezpieczenia na
wniosek organu nadzoru rynku prowadzącego postępowanie.
5.
Próbki kontrolnej nie pobiera się, jeżeli:
1)
pobranie próbki byłoby utrudnione ze względu na wartość, rodzaj lub ilość wyrobu;
2)
przechowanie próbki w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości lub cech charakterystycznych
wyrobu jest niemożliwe.
6.
Badanie próbki kontrolnej odbywa się na wniosek kontrolowanego lub organ nadzoru rynku
może zbadać ją z urzędu.
Art. 73.
W przypadku zabezpieczenia dowodów, wyrobów, pobrania próbek, dokonania oględzin lub
przeprowadzenia innych czynności sporządza się protokół.
Art. 74.
1.
W przypadku stwierdzenia, że wyrób nie spełnia wymagań lub stwarza zagrożenie, opłaty
związane z badaniami ponosi podmiot gospodarczy, który wprowadził wyrób do obrotu
lub oddał go do użytku.
2.
Opłaty ustala organ nadzoru rynku, który poniósł koszty badań, w formie postanowienia,
na które służy zażalenie.
3.
Opłaty ustala się na podstawie uzasadnionych kosztów poniesionych w związku z badaniami
wyrobu.
4.
Opłaty stanowią dochód budżetu państwa.
5.
W przypadku stwierdzenia, że wyrób spełnia wymagania lub nie stwarza zagrożenia, opłaty
związane z badaniami ponosi Skarb Państwa.
6.
W przypadku, gdy koszty badań wyrobu poniósł organ celny, przepisy ust. 2-5 stosuje
się odpowiednio, z tym, że ustalenie opłat przez organ celny następuje na podstawie
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem przepisów dotyczących odsetek za zwłokę. Do opłat stosuje się przepisy
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 75.
1.
W przypadku gdy w wyniku kontroli organ nadzoru rynku, który ją przeprowadził, stwierdzi,
że wyrób nie spełnia wymagań lub stwarza zagrożenie, może, w drodze decyzji, zakazać
udostępniania wyrobu na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.
2.
Organ nadzoru rynku informuje jednostkę notyfikowaną, która przeprowadzała ocenę zgodności,
o stwierdzeniu niespełniania wymagań lub stwarzaniu zagrożenia przez wyrób.
3.
W przypadku gdy w wyniku kontroli stwierdzono niezgodności formalne, a nie stwierdzono,
aby wyrób był niezgodny z wymaganiami lub stwarzał zagrożenie, organ nadzoru rynku
wzywa podmiot gospodarczy do usunięcia niezgodności formalnych oraz przedstawienia,
w określonym terminie, dowodów potwierdzających ich usunięcie. Jeżeli podmiot gospodarczy
nie przedstawił dowodów na usunięcie niezgodności formalnych, akta sprawy przekazuje
się w celu wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 76 ust. 1a.
4.
W przypadku gdy w wyniku kontroli:
1)
stwierdzono, że wyrób nie spełnia wymagań - akta sprawy przekazuje się w celu wszczęcia
postępowania, o którym mowa w art. 76 ust. 1;
2)
stwierdzono, że wyrób spełnia wymagania, a mimo to stwarza zagrożenie - akta sprawy
przekazuje się w celu wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 85 ust. 1.
5.
W przypadku gdy w wyniku kontroli stwierdzono niezgodności formalne oraz stwierdzono,
że wyrób nie spełnia wymagań albo spełnia wymagania, a mimo to stwarza zagrożenie,
stosuje się odpowiednio ust. 4.
Oddział 3
Postępowania administracyjne w systemie nadzoru rynku
Art. 76.
1.
Postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych
z wymaganiami wszczyna się z urzędu w przypadku stwierdzenia w toku kontroli, że wyrób
nie spełnia wymagań albo nie spełnia wymagań i stwierdzono niezgodności formalne.
Organ nadzoru rynku może wszcząć postępowanie również wtedy, gdy z innych dostępnych
informacji, w szczególności z powiadomienia przekazanego przez organy państwa członkowskiego
Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wynika, że wyrób nie spełnia
wymagań, a został wprowadzony do obrotu przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela
albo importera, który ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub został
udostępniony na rynku przez dystrybutora, który ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
1a.
Postępowanie w sprawie niezgodności formalnych wszczyna się z urzędu w przypadku,
w którym niezgodności formalne nie zostały usunięte na wezwanie organu, o którym mowa
w art. 75 ust. 3.
2.
Postępowanie prowadzi się nie dłużej niż 3 miesiące.
Art. 77.
Organ nadzoru rynku w celu zbadania zasadności wszczęcia postępowania lub w jego toku,
może w szczególności:
1)
przeprowadzić lub zlecić przeprowadzenie dodatkowej kontroli;
2)
zwrócić się do podmiotu gospodarczego o udzielenie dodatkowych informacji lub wyjaśnień
dotyczących wyrobu.
Art. 78.
Organ nadzoru rynku prowadzący postępowanie może, w drodze decyzji, przedłużyć okres
obowiązywania zakazu, o którym mowa w art. 75 ust. 1, do czasu zakończenia postępowania.
Art. 79.
1.
Stroną postępowania jest wyłącznie podmiot gospodarczy, wobec którego postępowanie
zostało wszczęte.
2.
Organizacja społeczna może występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu
na prawach strony tylko w przypadku, gdy osoba będąca stroną postępowania jest członkiem
tej organizacji.
Art. 80.
1.
Dowodem z dokumentu w postępowaniu może być tylko oryginał dokumentu lub jego kopia
poświadczona przez organ administracji publicznej, notariusza, adwokata, radcę prawnego,
rzecznika patentowego, doradcę podatkowego, stronę postępowania lub osobę przez nią
upoważnioną.
2.
Jeżeli dokument został sporządzony w języku obcym, organ nadzoru rynku prowadzący
postępowanie może zażądać także przekazania tłumaczenia na język polski tego dokumentu
albo jego części, mającej stanowić dowód w sprawie.
Art. 81.
W przypadku gdy próbka kontrolna nie została zbadana w toku kontroli, organ nadzoru
rynku prowadzący postępowanie może ją poddać badaniu z urzędu lub na wniosek strony
postępowania.
Art. 82.
1.
Organ nadzoru rynku prowadzący postępowanie, w drodze postanowienia, wzywa stronę
postępowania do:
1)
usunięcia niezgodności wyrobu z wymaganiami lub niezgodności formalnych,
2)
wycofania wyrobu z obrotu lub użytku,
3)
zaprzestania udostępniania wyrobu,
4)
odzyskania wyrobu,
5)
zniszczenia wyrobu lub
6)
powiadomienia konsumentów lub innych użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach
z wymaganiami, określając termin i sposób powiadomienia
- wyznaczając termin na przedstawienie dowodów potwierdzających wykonanie tego postanowienia.
2.
Środki, o których mowa w ust. 1, stosuje się w zależności od rodzaju stwierdzonych
niezgodności wyrobu z wymaganiami, rodzaju niezgodności formalnych lub stopnia zagrożenia
powodowanego przez wyrób, mając na celu w szczególności usunięcie istniejącego zagrożenia
dla życia i zdrowia użytkowników wyrobu, a także zagrożenia dla mienia, środowiska
oraz interesu publicznego.
3.
Podmioty gospodarcze inne niż strona postępowania, posiadające dowody lub informacje
niezbędne do ustalenia, czy wyrób spełnia wymagania lub potwierdzające podjęcie przez
stronę postępowania działań, o których mowa w ust. 1, są obowiązane do ich przekazania
na żądanie organu nadzoru rynku prowadzącego postępowanie.
4.
Organ nadzoru rynku prowadzący postępowanie może przeprowadzić albo zlecić organowi,
o którym mowa w art. 58 ust. 2, przeprowadzenie kontroli mającej na celu ustalenie,
czy strona postępowania podjęła działania, o których mowa w ust. 1.
Art. 83.
Do terminu określonego w art. 76 ust. 2 nie wlicza się:
1)
terminu wyznaczonego stronie postępowania na przedstawienie dowodów, o których mowa
w art. 82 ust. 1;
2)
okresu od dnia wystąpienia o przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 82 ust.
4, do dnia przedstawienia wyników tej kontroli organowi nadzoru rynku prowadzącemu
postępowanie.
Art. 84.
1.
Organ nadzoru rynku prowadzący postępowanie wydaje decyzję o umorzeniu postępowania,
jeżeli:
1)
stwierdzi, że wyrób spełnia wymagania;
2)
niezgodność wyrobu z wymaganiami lub niezgodność formalna zostały usunięte, wyrób
został wycofany z obrotu lub użytku, odzyskany, zniszczony lub powiadomiono użytkowników
o stwierdzonych niezgodnościach z wymaganiami;
3)
postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
2.
Jeżeli stwierdzono, że wyrób nie spełnia wymagań, a także w przypadku gdy stwierdzono
niezgodności formalne, a strona postępowania nie przedstawiła dowodów potwierdzających
usunięcie niezgodności wyrobu z wymaganiami lub usunięcie niezgodności formalnych,
wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku, zaprzestanie udostępniania wyrobu, odzyskanie
wyrobu, zniszczenie wyrobu lub powiadomienie użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach
z wymaganiami, organ nadzoru rynku prowadzący postępowanie, w drodze decyzji:
1)
nakazuje usunięcie niezgodności wyrobu z wymaganiami lub usunięcie niezgodności formalnych;
2)
nakazuje wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku;
3)
zakazuje udostępniania wyrobu;
4)
nakazuje odzyskanie wyrobu;
5)
nakazuje zniszczenie wyrobu;
6)
nakazuje powiadomienie konsumentów lub innych użytkowników o stwierdzonych niezgodnościach
z wymaganiami, określając termin i sposób powiadomienia.
3.
Środki, o których mowa w ust. 2, stosuje się w zależności od rodzaju stwierdzonych
niezgodności wyrobu z wymaganiami, rodzaju niezgodności formalnych lub stopnia zagrożenia
powodowanego przez wyrób, mając na celu w szczególności usunięcie istniejącego zagrożenia
dla życia i zdrowia użytkowników wyrobu, a także zagrożenia dla mienia, środowiska
oraz interesu publicznego.
4.
Zniszczenie wyrobu może zostać nakazane jedynie w przypadku stwierdzenia, że wyrób
stwarza poważne zagrożenie, którego nie można usunąć w inny sposób.
5.
Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 2, dotyczy dystrybutora, środki mają zastosowanie
wyłącznie wobec wyrobów przez niego udostępnionych.
6.
W decyzji, o której mowa w ust. 2, organ nadzoru rynku prowadzący postępowanie określa
termin i sposób poinformowania przez stronę postępowania o wykonaniu decyzji.
7.
Jeżeli wymaga tego interes użytkowników wyrobu, organ prowadzący postępowanie nadaje
decyzji, o której mowa w ust. 2, rygor natychmiastowej wykonalności.
8.
W celu stwierdzenia, czy decyzja, o której mowa w ust. 2, została wykonana, organ
nadzoru rynku prowadzący postępowanie może przeprowadzić lub zlecić przeprowadzenie
kontroli organowi, o którym mowa w art. 58 ust. 2.
Art. 85.
1.
Organ nadzoru rynku wszczyna postępowanie z urzędu, w przypadku gdy ustalenia kontroli
wskazują, że wprowadzony do obrotu lub oddany do użytku wyrób spełnia wymagania, a
mimo to stwarza zagrożenie albo wyrób spełnia wymagania, a mimo to stwarza zagrożenie
i stwierdzono niezgodności formalne. Organ nadzoru rynku może wszcząć postępowanie
również wtedy, gdy z innych dostępnych informacji, w szczególności z powiadomienia
przekazanego przez organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, wynika, że wyrób spełnia wymagania, a mimo to stwarza zagrożenie, a
wyrób został wprowadzony do obrotu przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela
albo importera, który ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub został
udostępniony na rynku przez dystrybutora, który ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2.
Do postępowania, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 76 ust. 2, art. 77-83 i art.
84 ust. 4-8 stosuje się odpowiednio.
3.
Organ nadzoru rynku prowadzący postępowanie, o którym mowa w ust. 1, wydaje decyzję
o umorzeniu tego postępowania, jeżeli:
1)
stwierdzi, że zagrożenie zostało usunięte;
2)
niezgodność formalna została usunięta, wyrób został wycofany z obrotu lub użytku,
odzyskany, zniszczony lub powiadomiono użytkowników o stwarzanym zagrożeniu;
3)
postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
4.
Jeżeli stwierdzono, że wyrób spełnia wymagania, a mimo to stwarza zagrożenie albo
wyrób spełnia wymagania, a mimo to stwarza zagrożenie i stwierdzono niezgodności formalne,
a strona postępowania nie przedstawiła dowodów potwierdzających usunięcie zagrożenia,
usunięcie niezgodności formalnych, wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku, zaprzestanie
udostępniania wyrobu, odzyskanie wyrobu, zniszczenie wyrobu lub powiadomienie użytkowników
o stwarzanym zagrożeniu, organ nadzoru rynku prowadzący to postępowanie, w drodze
decyzji:
1)
nakazuje usunięcie zagrożenia lub usunięcie niezgodności formalnych;
2)
nakazuje wycofanie wyrobu z obrotu lub użytku;
3)
zakazuje udostępniania wyrobu;
4)
nakazuje odzyskanie wyrobu;
5)
nakazuje zniszczenie wyrobu;
6)
nakazuje powiadomienie użytkowników o stwarzanym zagrożeniu, określając termin i sposób
powiadomienia.
5.
Środki, o których mowa w ust. 4, stosuje się w zależności od rodzaju stwierdzonych
niezgodności formalnych lub stopnia stwarzanego zagrożenia, mając na celu w szczególności
usunięcie istniejącego zagrożenia dla życia i zdrowia, a także zagrożenia dla mienia,
środowiska oraz interesu publicznego.
Art. 86.
1.
W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 84 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 albo art.
85 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz ust. 4, opłaty związane z badaniami i opiniami biegłych oraz
koszty podjęcia działań, o których mowa w art. 84 ust. 2 i art. 85 ust. 4, ponosi
strona postępowania.
2.
Jednocześnie z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 84 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 albo
w art. 85 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz ust. 4, organ nadzoru rynku prowadzący postępowanie
ustali w drodze postanowienia wysokość poniesionych przez siebie kosztów, osoby zobowiązane
do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Na postanowienie służy zażalenie.
3.
Przepisy art. 74 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.
Oddział 4
Współpraca między organami nadzoru rynku a organami celnymi
Art. 87.
1.
Zasady postępowania organów celnych w przypadku stwierdzenia podczas kontroli celnej
wyrobów, które mają być dopuszczone do obrotu, istnienia uzasadnionych okoliczności
wskazujących, że wyrób nie spełnia wymagań, określają przepisy art. 27-29 rozporządzenia
(WE) nr 765/2008.
2.
Opinię w sprawie spełniania przez wyrób wymagań na wniosek organów celnych wydają
organy nadzoru rynku, o których mowa w art. 58 ust. 2, właściwe ze względu na lokalizację
wyrobu oraz przedmiot wniosku.
3.
W razie stwierdzenia w opinii, o której mowa w ust. 2, że wyrób stwarza poważne zagrożenie,
organ nadzoru rynku, który wydał opinię, a w przypadku opinii wydanych przez organ
nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust. 2 pkt 2, okręgowy inspektor pracy, może
wszcząć postępowanie w sprawie zniszczenia wyrobu w przypadkach określonych w art.
29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 765/2008.
4.
Stroną postępowania w sprawie zniszczenia wyrobu jest importer.
5.
(uchylony)
6.
(uchylony)
7.
Koszty przechowywania wyrobu w okresie trwania postępowania w sprawie zniszczenia
wyrobu i koszty jego zniszczenia ponosi importer.
8.
O opłatach związanych z badaniami orzeka organ nadzoru rynku lub organ celny, który
poniósł koszty tych badań.
9.
Przepisy art. 74 stosuje się odpowiednio do próbek wyrobów badanych przed dopuszczeniem
do obrotu.
10.
Szczegółowe zasady współpracy między organami celnymi a organami nadzoru rynku mogą
zostać określone w drodze porozumienia.
Rozdział 8
Administracyjne kary pieniężne
Art. 88.
1.
Producent albo importer albo instalator, który wprowadza do obrotu lub oddaje do użytku
wyrób niezgodny z wymaganiami, podlega karze pieniężnej w wysokości do 100 000 zł.
2.
Producent, który nie wypełnia obowiązków określonych w przepisach:
1)
art. 11 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/424 lub
2)
art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/425, lub
3)
art. 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/426
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 100 000 zł.
3.
Importer, który nie wypełnia obowiązków określonych w przepisach:
1)
art. 13 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/424 lub
2)
art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/425, lub
3)
art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/426
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 100 000 zł.
Art. 89.
1.
Producent albo importer albo instalator, który wprowadza do obrotu lub oddaje do użytku
wyrób podlegający oznakowaniu CE, a w przypadku przyrządów pomiarowych także dodatkowemu
oznakowaniu metrologicznemu, albo dystrybutor, który udostępnia na rynku taki wyrób,
bez tego oznakowania, podlega karze pieniężnej w wysokości do 20 000 zł.
2.
Producent, który nie wypełnia obowiązku umieszczenia oznakowania CE, określonego w
przepisach:
1)
art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/424 lub
2)
art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/425, lub
3)
art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/426
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 20 000 zł.
3.
Importer, który nie wypełnia obowiązku zapewnienia umieszczenia oznakowania CE, określonego
w przepisach:
1)
art. 13 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/424 lub
2)
art. 10 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/425, lub
3)
art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/426
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 20 000 zł.
4.
Dystrybutor, który nie wypełnia obowiązku sprawdzenia oznakowania CE, określonego
w przepisach:
1)
art. 14 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/424 lub
2)
art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/425, lub
3)
art. 10 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/426
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 20 000 zł.
Art. 89a.
1.
Dystrybutor, który udostępnia na rynku wyrób i nie dopełnia obowiązków w zakresie
sprawdzenia:
1)
umieszczenia na wyrobie, a gdy jest to wymagane - na opakowaniu, w załączonym dokumencie
lub na etykiecie, informacji umożliwiających identyfikację wyrobu,
2)
dołączenia do wyrobu instrukcji, informacji, w tym dotyczących bezpieczeństwa użytkowania
oraz, jeżeli jest to wymagane, kopii deklaracji zgodności i etykiety, sporządzonych
w języku polskim w sposób jasny, zrozumiały i czytelny
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.
2.
Dystrybutor, który nie wypełnia obowiązków sprawdzenia, z wyłączeniem obowiązku sprawdzenia
oznakowania CE, określonych w przepisach:
1)
art. 14 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2016/424, z wyłączeniem obowiązku
sprawdzenia wymagań wskazanych w art. 11 ust. 6 i art. 13 ust. 3 tego rozporządzenia,
lub
2)
art. 11 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2016/425, z wyłączeniem obowiązku
sprawdzenia wymagań wskazanych w art. 8 ust. 6 i art. 10 ust. 3 tego rozporządzenia,
lub
3)
art. 10 ust. 2 akapit pierwszy lub drugi rozporządzenia (UE) 2016/426, z wyłączeniem
obowiązku sprawdzenia wymagań wskazanych w art. 7 ust. 6 i art. 9 ust. 3 tego rozporządzenia
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.
Art. 90.
1.
Producent albo instalator wyrobu wprowadzonego do obrotu lub oddanego do użytku, który
nie dopełnia obowiązków w zakresie dołączania do wyrobu, sporządzonych w jasnej, zrozumiałej
i czytelnej formie, w języku polskim, zgodnie z wymaganiami:
1)
instrukcji lub
2)
informacji dotyczących bezpieczeństwa użytkowania, lub
3)
kopii deklaracji zgodności lub etykiety
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.
2.
Producent albo instalator wyrobu wprowadzonego do obrotu lub oddanego do użytku, który
nie dopełnia obowiązków w zakresie dołączania do wyrobu:
1)
informacji umożliwiających jego identyfikację, sporządzonych w języku polskim lub
2)
informacji umożliwiających identyfikację wyrobu, sporządzonych zgodnie z wymaganiami
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.
3.
Producent, który nie wypełnia obowiązków określonych w przepisach:
1)
art. 11 ust. 5-7 rozporządzenia (UE) 2016/424 lub
2)
art. 8 ust. 5-8 rozporządzenia (UE) 2016/425, lub
3)
art. 7 ust. 5-7 rozporządzenia (UE) 2016/426
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.
Art. 91.
1.
Importer wyrobu wprowadzonego do obrotu lub oddanego do użytku, który nie dopełnia
obowiązków w zakresie:
1)
zapewnienia dołączenia do wyrobu, sporządzonych w jasnej, zrozumiałej i czytelnej
formie, w języku polskim, zgodnie z wymaganiami:
a)
instrukcji lub
b)
informacji dotyczących bezpieczeństwa użytkowania, lub
c)
etykiety, lub
2)
zapewnienia dołączenia do wyrobu informacji umożliwiających identyfikację wyrobu,
sporządzonych zgodnie z wymaganiami lub
3)
umieszczenia na wyrobie informacji umożliwiających jego identyfikację, sporządzonych
w języku polskim lub
4)
zapewnienia dołączenia do wyrobu, w stosownych przypadkach, kopii deklaracji zgodności
lub innych dokumentów
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.
2.
Importer, który nie wypełnia obowiązków, z wyłączeniem obowiązku zapewnienia umieszczenia
oznakowania CE, określonych w przepisach:
1)
art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lub ust. 3, lub 4 rozporządzenia (UE) 2016/424 lub
2)
art. 10 ust. 2 akapit pierwszy lub ust. 3, lub 4 rozporządzenia (UE) 2016/425, lub
3)
art. 9 ust. 2 akapit pierwszy lub drugi, lub ust. 3, lub 4 rozporządzenia (UE) 2016/426
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.
Art. 92.
1.
Producent albo instalator, który nie dopełnia obowiązków w zakresie:
1)
sporządzania dokumentacji technicznej wyrobu lub deklaracji zgodności, zgodnie z wymaganiami
lub
2)
przechowywania dokumentacji technicznej wyrobu lub deklaracji zgodności lub dokumentacji
niezbędnej do wykazania zgodności wyrobu z wymaganiami, lub
3)
udzielenia organowi nadzoru rynku informacji lub udostępnienia dokumentacji w języku
polskim, w celu wykazania zgodności wyrobu z wymaganiami
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 złotych.
2.
Producent, który nie wypełnia obowiązków, z wyłączeniem obowiązku zapewnienia umieszczenia
oznakowania CE, określonych w przepisach:
1)
art. 11 ust. 2 lub 3, lub 9 rozporządzenia (UE) 2016/424 lub
2)
art. 8 ust. 2 lub 3, lub 10 rozporządzenia (UE) 2016/425, lub
3)
art. 7 ust. 2 lub 3, lub 9 rozporządzenia (UE) 2016/426
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.
Art. 93.
1.
Importer, który nie dopełnia obowiązków w zakresie:
1)
przechowywania kopii deklaracji zgodności lub zapewnienia udostępniania dokumentacji
technicznej lub
2)
udzielenia organowi nadzoru rynku informacji lub udostępnienia dokumentacji w języku
polskim, w celu wykazania zgodności wyrobu z wymaganiami
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.
2.
Importer, który nie wypełnia obowiązków określonych w przepisach:
1)
art. 13 ust. 8 i 9 rozporządzenia (UE) 2016/424 lub
2)
art. 10 ust. 8 i 9 rozporządzenia (UE) 2016/425, lub
3)
art. 9 ust. 8 i 9 rozporządzenia (UE) 2016/426
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.
Art. 94.
1.
Upoważniony przedstawiciel, który nie dopełnia obowiązków w zakresie:
1)
przechowywania dokumentacji technicznej lub deklaracji zgodności, lub dokumentacji
niezbędnej do wykazania zgodności wyrobu z wymaganiami lub
2)
udzielenia organowi nadzoru rynku informacji lub udostępnienia dokumentacji w języku
polskim, w celu wykazania zgodności wyrobu z wymaganiami
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.
2.
Upoważniony przedstawiciel, który nie wypełnia obowiązków określonych w przepisach:
1)
art. 11 ust. 3 lub 9 rozporządzenia (UE) 2016/424 lub
2)
art. 8 ust. 3 lub 10 rozporządzenia (UE) 2016/425, lub
3)
art. 7 ust. 3 lub 9 rozporządzenia (UE) 2016/426
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.
Art. 95.
Podmiot gospodarczy oraz przedsiębiorca będący użytkownikiem wyrobu, który uniemożliwia
lub utrudnia organowi nadzoru rynku przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art.
64 ust. 1, art. 82 ust. 4 lub art. 84 ust. 8, podlega karze pieniężnej w wysokości
do 30 000 zł.
Art. 96.
Kontrolowany, który:
1)
niszczy próbkę kontrolną, lub
2)
usuwa ją spod zabezpieczenia, lub
3)
uniemożliwia zbadanie tej próbki, lub
4)
przechowuje ją niezgodnie z warunkami określonymi w art. 72 ust. 4
- podlega karze pieniężnej w wysokości do 30 000 zł.
Art. 97.
1.
Kary pieniężne, o których mowa w art. 88-94, nakłada, w drodze decyzji, organ nadzoru
rynku prowadzący postępowanie, o którym mowa w art. 76 ust. 1 lub 1a lub art. 85 ust.
1.
2.
Kary pieniężne, o których mowa w art. 95 i art. 96, nakłada, w drodze decyzji, organ
nadzoru rynku prowadzący kontrolę, a w przypadku kontroli prowadzonej przez organ
nadzoru rynku, o którym mowa w art. 58 ust. 2 pkt 2, okręgowy inspektor pracy.
3.
Wymierzając karę pieniężną, o której mowa w art. 88-96, organ nadzoru rynku bierze
pod uwagę:
1)
wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności liczbę wyrobów niezgodnych z
wymaganiami wprowadzonych do obrotu, oddanych do użytku lub udostępnionych na rynku,
potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony
ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania
tego naruszenia;
2)
częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego
rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego
ma być nałożona kara;
3)
uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie
lub wykroczenie skarbowe;
4)
stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana kara pieniężna, do powstania
naruszenia prawa;
5)
działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu usunięcia skutków naruszenia prawa;
6)
wysokość korzyści, którą strona osiągnęła;
7)
w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą kara pieniężna jest
nakładana;
8)
współpracę z organem nadzoru rynku prowadzącym postępowanie, o którym mowa w art.
76 ust. 1 lub 1a lub art. 85 ust. 1, w szczególności przyczynienie się do szybkiego
i sprawnego przeprowadzenia postępowania.
3a.
Okoliczności, o których mowa w ust. 3 pkt 7, organ nadzoru rynku ustala na podstawie
dowodów przedłożonych przez stronę.
4.
Organ nadzoru rynku, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia kary pieniężnej i poprzestaje
na pouczeniu, jeżeli:
1)
waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub
2)
za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona kara
pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została
prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana
za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, i uprzednia kara spełnia cele, dla których
miałaby być nałożona kara pieniężna, lub
3)
strona przedstawiła w wyznaczonym terminie dowody potwierdzające wykonanie postanowienia,
o którym mowa w art. 82 ust. 1.
5.
W przypadkach innych niż wymienione w ust. 4, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów,
dla których miałaby być nałożona kara pieniężna, organ nadzoru rynku, w drodze postanowienia,
może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających:
1)
usunięcie skutków naruszenia prawa lub
2)
powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin
i sposób powiadomienia.
6.
W przypadkach, o których mowa w ust. 5, organ nadzoru rynku odstępuje od nałożenia
kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody potwierdzające
wykonanie postanowienia.
Art. 98.
1.
Termin zapłaty kary pieniężnej wynosi 30 dni od dnia kiedy decyzja stała się ostateczna.
2.
Karę pieniężną wnosi się na rachunek bankowy organu nadzoru rynku, który ją nałożył.
3.
Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, jeżeli od dnia
popełnienia czynu, o którym mowa w art. 88-96, upłynęły 3 lata, licząc od końca roku,
w którym czyn został popełniony.
4.
Kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 3 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji
o nałożeniu kary.
5.
Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.
6.
(uchylony)
7.
Kary pieniężne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.
Rozdział 9
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 99-121.
(pominięte)
Rozdział 10
Przepisy dostosowujące, przejściowe i końcowe
Art. 122.
1.
Dyrektor Polskiego Centrum Akredytacji i zastępca Dyrektora Polskiego Centrum Akredytacji,
powołani na podstawie ustawy zmienianej w art. 1024)Artykuł 102 zawiera zmiany do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności., pełnią obowiązki do dnia powołania Dyrektora na podstawie przepisów niniejszej ustawy.
2.
Minister ogłasza konkurs na stanowisko Dyrektora w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia
w życie ustawy.
3.
Dyrektor, powołany w wyniku konkursu, o którym mowa w ust. 2, ogłasza konkurs na stanowisko
zastępcy Dyrektora w terminie 3 miesięcy od dnia powołania.
Art. 123.
1.
Minister powołuje Radę w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
2.
Rada do spraw akredytacji powołana na podstawie ustawy zmienianej w art. 102 ulega
rozwiązaniu z dniem powołania Rady, o której mowa w ust. 1.
Art. 124.
1.
Minister powołuje Komitet Odwoławczy w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie
ustawy.
2.
Komitet Odwoławczy powołany na podstawie ustawy zmienianej w art. 102 ulega rozwiązaniu
z dniem powołania Komitetu, o którym mowa w ust. 1.
Art. 125.
Pracownicy Polskiego Centrum Akredytacji, o którym mowa w ustawie zmienianej w art.
102, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się pracownikami Centrum w rozumieniu
niniejszej ustawy. Do pracowników Polskiego Centrum Akredytacji stosuje się przepisy
art. 231 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
Art. 126.
Z dniem wejścia w życie ustawy majątek Polskiego Centrum Akredytacji, o którym mowa
w ustawie zmienianej w art. 102, staje się majątkiem Centrum w rozumieniu niniejszej
ustawy.
Art. 127.
Do spraw z zakresu akredytacji wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w
życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 128.
Minister może notyfikować bez wcześniejszej autoryzacji jednostki oceniające zgodność
wyrobów, o których mowa w art. 129, w zakresie odpowiadającym zakresowi ich notyfikacji
w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy oraz zakresowi posiadanej akredytacji, do
czasu uzyskania autoryzacji zgodnie z ustawą, na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy
od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis art. 28 ust. 3 stosuje się.
Art. 129.
1.
Do kontroli wszczętych i niezakończonych przed dniem:
1)
wejścia w życie ustawy - w stosunku do wyrobów, o których mowa w:
a)
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w
sprawie bezpieczeństwa zabawek , zwanej dalej „dyrektywą 2009/48/WE”,
b)
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/29/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w
sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania
na rynku wyrobów pirotechnicznych , zwanej dalej „dyrektywą 2013/29/UE”,
c)
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/53/UE z dnia 20 listopada 2013 r.
w sprawie rekreacyjnych jednostek pływających i skuterów wodnych, i uchylającej dyrektywę
94/25/WE , zwanej dalej „dyrektywą 2013/53/UE”,
d)
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/28/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego , zwanej dalej „dyrektywą 2014/28/UE”,
e)
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/29/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku prostych zbiorników ciśnieniowych , zwanej dalej „dyrektywą 2014/29/UE”,
f)
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności
elektromagnetycznej , zwanej dalej „dyrektywą 2014/30/UE”,
g)
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku wag nieautomatycznych , zwanej dalej „dyrektywą 2014/31/UE”,
h)
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/32/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku przyrządów pomiarowych , zwanej dalej „dyrektywą 2014/32/UE”,
i)
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/33/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów i elementów bezpieczeństwa
do dźwigów , zwanej dalej „dyrektywą 2014/33/UE”,
j)
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/34/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do urządzeń i systemów
ochronnych przeznaczonych do użytku w atmosferze potencjalnie wybuchowej , zwanej dalej „dyrektywą 2014/34/UE”,
k)
dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/35/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia , zwanej dalej „dyrektywą 2014/35/UE”,
2)
13 czerwca 2016 r. - w stosunku do wyrobów, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w
sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących udostępniania na
rynku urządzeń radiowych i uchylającej dyrektywę 1999/5/WE , zwanej dalej „dyrektywą 2014/53/UE”,
3)
19 lipca 2016 r. - w stosunku do wyrobów, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku urządzeń ciśnieniowych , zwanej dalej „dyrektywą 2014/68/UE”
- stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
Postępowania wszczęte w wyniku kontroli wszczętych przed dniem:
1)
wejścia w życie ustawy - w stosunku do wyrobów, o których mowa w:
a)
dyrektywie 2009/48/WE,
b)
dyrektywie 2013/29/UE,
c)
dyrektywie 2013/53/UE,
d)
dyrektywie 2014/28/UE,
e)
dyrektywie 2014/29/UE,
f)
dyrektywie 2014/30/UE,
g)
dyrektywie 2014/31/UE,
h)
dyrektywie 2014/32/UE,
i)
dyrektywie 2014/33/UE,
j)
dyrektywie 2014/34/UE,
k)
dyrektywie 2014/35/UE,
2)
13 czerwca 2016 r. - w stosunku do wyrobów, o których mowa w dyrektywie 2014/53/UE,
3)
19 lipca 2016 r. - w stosunku do wyrobów, o których mowa w dyrektywie 2014/68/UE
- wszczyna się i prowadzi na podstawie przepisów dotychczasowych.
Art. 130.
1.
Do rejestru, o którym mowa w art. 61 ust. 1, wpisuje się również decyzje ostateczne,
o których mowa w art. 41c ust. 3 ustawy zmienianej w art. 102.
2.
Do usuwania wpisów, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio zasady, o których
mowa w art. 61 ust. 4.
3.
Do usuwania wpisów dokonanych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy
dotychczasowe.
Art. 131.
1.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy zmienianej
w art. 102, określające zasadnicze wymagania dla wyrobów, o których mowa w dyrektywach
wymienionych w art. 129, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 12, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy.
2.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 37 ust. 3 i 4 ustawy zmienianej
w art. 102 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 8 ust. 4 oraz art. 51 ust. 8, jednak nie dłużej niż przez 3 miesiące
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
3.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 25p ust. 4 i art. 25ta
ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1035)Artykuł 103 zawiera zmiany do ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
odpowiednio art. 25p ust. 4 i art. 25ta ust. 1 ustawy zmienianej w art. 103, w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy.
Art. 132.
1.
W stosunku do wyrobów, o których mowa w:
1)
dyrektywie 2009/48/WE,
2)
dyrektywie 2013/29/UE,
3)
dyrektywie 2013/53/UE,
4)
dyrektywie 2014/28/UE,
5)
dyrektywie 2014/29/UE,
6)
dyrektywie 2014/30/UE,
7)
dyrektywie 2014/31/UE,
8)
dyrektywie 2014/32/UE,
9)
dyrektywie 2014/33/UE,
10)
dyrektywie 2014/34/UE,
11)
dyrektywie 2014/35/UE
- przepisy ustawy stosuje się od dnia jej wejścia w życie.
2.
W stosunku do wyrobów, o których mowa w dyrektywie 2014/53/UE, przepisy ustawy stosuje
się od dnia 13 czerwca 2016 r. z zastrzeżeniem, że mogą być udostępniane na rynku
albo oddawane do użytku wyroby, które są zgodne z przepisami obowiązującymi przed
dniem 13 czerwca 2016 r. i które zostały wprowadzone do obrotu przed dniem 13 czerwca
2017 r.
3.
W stosunku do wyrobów, o których mowa w dyrektywie 2014/68/UE, przepisy ustawy stosuje
się od dnia 19 lipca 2016 r.
4.
Wyroby, o których mowa w dyrektywie 2004/108/WE, które są zgodne z przepisami obowiązującymi
przed dniem wejścia w życie ustawy i które zostały wprowadzone do obrotu przed tym
dniem, podlegają przepisom obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy i mogą
być udostępniane na rynku albo oddawane do użytku.
5.
Wyroby, o których mowa w dyrektywie 2014/31/UE, mogą być udostępniane na rynku albo
oddawane do użytku, jeśli są zgodne z przepisami obowiązującymi przed dniem wejścia
w życie ustawy i zostały wprowadzone do obrotu przed tym dniem.
6.
Postanowienia ust. 5 nie stoją na przeszkodzie udostępnianiu, do dnia wejścia w życie
odnoszących się do nich aktów wykonawczych wydanych na podstawie art. 12, wyrobów
zgodnych z przepisami dyrektywy 2014/31/UE.
Art. 133.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 20 kwietnia 2016 r., z wyjątkiem:
1)
art. 102 pkt 1 lit. c w zakresie art. 1 ust. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem
22 lipca 2016 r.;
2)
art. 1056)Artykuł 105 zawiera zmiany do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych. pkt 4-8, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;
3)
art. 1077)Artykuł 107 zawiera zmiany do ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. pkt 15 w zakresie art. 158a, który wchodzi w życie z dniem 12 czerwca 2018 r.
1)
Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża: 1) dyrektywę Parlamentu Europejskiego
i Rady 2009/48/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie bezpieczeństwa zabawek (Dz.
Urz. UE L 170 z 30.06.2009, str. 1, z późn. zm.); 2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego
i Rady 2013/29/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw
członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wyrobów pirotechnicznych (Dz.
Urz. UE L 178 z 28.06.2013, str. 27); 3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady
2013/53/UE z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie rekreacyjnych jednostek pływających
i skuterów wodnych i uchylającą dyrektywę 94/25/WE (Dz. Urz. UE L 354 z 28.12.2013,
str. 90); 4) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/28/UE z dnia 26 lutego
2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do
udostępniania na rynku i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 1); 5) dyrektywę Parlamentu Europejskiego
i Rady 2014/29/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw
członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku prostych zbiorników ciśnieniowych
(Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 45); 6) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i
Rady 2014/30/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw
członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej (Dz. Urz. UE
L 96 z 29.03.2014, str. 79); 7) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE
z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich
odnoszących się do udostępniania na rynku wag nieautomatycznych (Dz. Urz. UE L 96
z 29.03.2014, str. 107); 8) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/32/UE z
dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących
się do udostępniania na rynku przyrządów pomiarowych (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014,
str. 149, z późn. zm.); 9) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/33/UE z
dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących
dźwigów i elementów bezpieczeństwa do dźwigów (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str.
251); 10) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/34/UE z dnia 26 lutego 2014 r.
w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do urządzeń
i systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w atmosferze potencjalnie wybuchowej
(Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str. 309); 11) dyrektywę Parlamentu Europejskiego
i Rady 2014/35/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw
członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku sprzętu elektrycznego przewidzianego
do stosowania w określonych granicach napięcia (Dz. Urz. UE L 96 z 29.03.2014, str.
357); 12) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE z dnia 16 kwietnia
2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących udostępniania
na rynku urządzeń radiowych i uchylającą dyrektywę 1999/5/WE (Dz. Urz. UE L 153 z
22.05.2014, str. 62); 13) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z dnia
15 maja 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących
się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych (Dz. Urz. UE L 189 z 27.06.2014,
str. 164). Niniejsza ustawa służy stosowaniu: 1) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2016/424 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie urządzeń kolei linowych i uchylenia
dyrektywy 2000/9/WE (Dz. Urz. UE L 81 z 31.03.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 266
z 30.09.2016, str. 8); 2) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/425
z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie środków ochrony indywidualnej oraz uchylenia dyrektywy
Rady 89/686/EWG (Dz. Urz. UE L 81 z 31.03.2016, str. 51); 3) rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2016/426 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie urządzeń spalających
paliwa gazowe oraz uchylenia dyrektywy 2009/142/WE (Dz. Urz. UE L 81 z 31.03.2016,
str. 99).
2)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 266 z 30.09.2016,
str. 8.
3)
Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o systemach
oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. poz. 925), która weszła w życie z dniem 16
lipca 2021 r.
4)
Artykuł 102 zawiera zmiany do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności.
5)
Artykuł 103 zawiera zmiany do ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym.
6)
Artykuł 105 zawiera zmiany do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych.
7)
Artykuł 107 zawiera zmiany do ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.
Załącznik -
(pominięty)