Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 13 stycznia 2022 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej
Polskiej i administracji morskiej
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej
Polskiej i administracji morskiej
- Dział I - Przepisy ogólne
- Dział II - Polskie obszary morskie
- Rozdział 1 - Morskie wody wewnętrzne
- Rozdział 2 - Morze terytorialne
- Rozdział 2a - Strefa przyległa
- Rozdział 3 - Wyłączna strefa ekonomiczna
- Rozdział 4 - Sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia oraz kable lub rurociągi
- Rozdział 5 - Badania naukowe
- Rozdział 6 - Eksploatacja zasobów mineralnych
- Rozdział 7 - Turystyka i sporty wodne
- Rozdział 8 - Pas nadbrzeżny
- Rozdział 9 - Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej
- Dział III - Administracja morska
- Dział IV - Przepisy karne i kary administracyjne
- Dział V - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Dział VI - Przepisy epizodyczne, przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji
morskiej , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich
farmach wiatrowych ,
2)
ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 11 stycznia 2022 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 105, art. 106 i art. 119 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania
energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych , które stanowią:
„
Art. 105.
1.
W sprawach o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp,
konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, uzgodnień lub pozwoleń na układanie
i utrzymywanie kabli lub rurociągów oraz postępowań rozstrzygających, o których mowa
w art. 27b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 92, wszczętych i niezakończonych przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy art. 23 ust. 1a, 2 i
5a, art. 26 ust. 2, art. 27 ust. 1, art. 27a ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 2b, 3 i 4, art.
27b ust. 4 i 7, art. 27g, art. 27h, art. 27s i art. 27t ustawy zmienianej w art. 92,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2.
W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, strony oraz wnioskodawca przekazują organowi
adres elektroniczny wraz ze zgodą na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą środków
komunikacji elektronicznej w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 106.
Wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania
o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji
i urządzeń w polskich obszarach morskich lub postępowania rozstrzygające, o których
mowa w art. 27d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 92, dotyczące morskiej farmy wiatrowej,
której lokalizacja nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do niniejszej
ustawy, umarza się.
”
„
Art. 119.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29 ust.
7 i 8, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.
”
;
2)
odnośnika nr 1 oraz art. 56 i art. 60 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa:
1)
służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 z dnia 22 października
2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych w odniesieniu do wprowadzania
i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych ;
2)
w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Komisji (UE) 2018/350 z dnia 8 marca 2018 r. zmieniającą dyrektywę Parlamentu
Europejskiego i Rady 2001/18/WE w odniesieniu do oceny ryzyka organizmów zmodyfikowanych
genetycznie dla środowiska naturalnego .
”
„
Art. 56.
Do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie
ustawy stosuje się przepisy ustawy.
”
„
Art. 60.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 43, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
2)
art. 40 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2022 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej
1)
Dział I
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa określa położenie prawne obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, pasa
nadbrzeżnego, portów i przystani morskich oraz zasady korzystania z tych obszarów,
a także organy administracji morskiej i ich kompetencje oraz zadania Państwowej Morskiej
Służby Hydrograficznej.
2.
Przepisów ustawy nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita
Polska jest stroną, stanowi inaczej.
Art. 2.
1.
Obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są:
1)
morskie wody wewnętrzne,
2)
morze terytorialne,
3)
strefa przyległa,
4)
wyłączna strefa ekonomiczna
- zwane dalej „polskimi obszarami morskimi”.
2.
Morskie wody wewnętrzne i morze terytorialne wchodzą w skład terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
3.
Zwierzchnictwo terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej nad morskimi wodami wewnętrznymi
i morzem terytorialnym rozciąga się na wody, przestrzeń powietrzną nad tymi wodami
oraz na dno morskie wód wewnętrznych i morza terytorialnego, a także na wnętrze ziemi
pod nimi.
Art. 3.
1.
Jeżeli wymagają tego potrzeby obronności lub bezpieczeństwa państwa:
1)
na morskich wodach wewnętrznych oraz na morzu terytorialnym mogą być ustanawiane strefy
zamknięte dla żeglugi i rybołówstwa;
2)
poza morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym mogą być ogłaszane strefy
niebezpieczne dla żeglugi lub rybołówstwa.
1a.
Strefy, o których mowa w ust. 1, mogą być zamykane na stałe albo na czas określony.
Czasowe przejście przez strefę zamkniętą jest możliwe po uzyskaniu zgody właściwego
kierownika jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub przez
niego nadzorowanej, określonego w przepisach wydawanych na podstawie ust. 2.
2.
Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych
oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, w drodze rozporządzenia:
1)
ustanawia strefy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, określając granicę każdej ze stref,
zgodnie z państwowym systemem odniesień przestrzennych,
2)
określa sposób rozpowszechniania informacji o terminach zamykania stref oraz warunki
i tryb czasowego umożliwienia przejścia przez strefę zamkniętą dla żeglugi i rybołówstwa
- mając na względzie konieczność zapewnienia obronności i bezpieczeństwa państwa oraz
bezpieczeństwa żeglugi, ochrony życia i mienia na morzu.
Art. 3a.
Działania prowadzone na obszarach morskich, w tym których wyłącznym celem jest obrona
lub bezpieczeństwo państwa, przeprowadza się, w stopniu racjonalnym, przy podjęciu
niezbędnych środków na rzecz osiągnięcia lub utrzymania dobrego stanu środowiska morskiego,
w szczególności zapewniając pobór próbek w punktach pomiarowych zlokalizowanych na
polskich obszarach morskich dla celów monitoringu wód, o którym mowa w art. 349 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne .
Dział II
Polskie obszary morskie
Rozdział 1
Morskie wody wewnętrzne
Art. 4.
Morskimi wodami wewnętrznymi są:
1)
część Jeziora Nowowarpieńskiego i część Zalewu Szczecińskiego wraz ze Świną i Dziwną
oraz Zalewem Kamieńskim, znajdująca się na wschód od granicy państwowej między Rzecząpospolitą
Polską a Republiką Federalną Niemiec, oraz rzeka Odra pomiędzy Zalewem Szczecińskim
a wodami portu Szczecin;
2)
część Zatoki Gdańskiej zamknięta linią podstawową morza terytorialnego;
3)
część Zalewu Wiślanego, znajdująca się na południowy zachód od granicy państwowej
między Rzecząpospolitą Polską a Federacją Rosyjską na tym Zalewie;
4)
wody portów określone od strony morza linią łączącą najdalej wysunięte w morze stałe
urządzenia portowe, stanowiące integralną część systemu portowego;
5)
wody znajdujące się pomiędzy linią brzegu morskiego ustaloną zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne a linią podstawową morza terytorialnego.
Rozdział 2
Morze terytorialne
Art. 5.
1.
Morzem terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej jest obszar wód morskich o szerokości
12 mil morskich (22 224 m), liczonych od linii podstawowej tego morza.
2.
Linię podstawową morza terytorialnego, zwaną dalej „linią podstawową”, stanowi linia
łącząca odpowiednie punkty wyznaczające najniższy stan wody wzdłuż wybrzeża albo inne
punkty wyznaczone zgodnie z zasadami określonymi w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, sporządzonej w Montego Bay dnia 10
grudnia 1982 r. .
2a.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy przebieg linii podstawowej
w formie tekstowej i graficznej zgodnie z państwowym systemem odniesień przestrzennych,
uwzględniając zasady określone w Konwencji, o której mowa w ust. 2.
3.
Zewnętrzną granicę morza terytorialnego stanowi linia, której każdy punkt jest oddalony
o 12 mil morskich od najbliższego punktu linii podstawowej, z zastrzeżeniem ust. 4.
3a.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy przebieg zewnętrznej
granicy morza terytorialnego w formie tekstowej i graficznej, zgodnie z państwowym
systemem odniesień przestrzennych, z uwzględnieniem umów międzynarodowych dotyczących
granicy państwowej.
4.
Redy, na których odbywa się normalnie załadunek, wyładunek i kotwiczenie statków,
położone całkowicie lub częściowo poza obszarem wód morskich określonym zgodnie z
ust. 1 i 3, są włączone do morza terytorialnego.
5.
Granice red, o których mowa w ust. 4, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.
Art. 6.
1.
Obce statki, z zastrzeżeniem przepisów ust. 3, korzystają z prawa nieszkodliwego przepływu
przez morze terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Nieszkodliwy przepływ oznacza żeglugę przez morze terytorialne w celu:
1)
przejścia przez nie bez wchodzenia na morskie wody wewnętrzne lub bez dobijania do
urządzeń portowych albo znajdujących się poza morskimi wodami wewnętrznymi urządzeń
redowych;
2)
wejścia lub opuszczenia morskich wód wewnętrznych;
3)
dobijania lub opuszczania urządzeń portowych albo redowych, o których mowa w pkt 1.
3.
Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określa przepływ okrętów wojennych
obcych państw przez polskie morze terytorialne oraz warunki ich wejścia na polskie
morskie wody wewnętrzne.
Art. 7.
Przepływ powinien być nieprzerwany i szybki. Zatrzymanie się lub kotwiczenie jest
dozwolone wyłącznie, jeżeli wiąże się ze zwyczajną żeglugą lub jest konieczne ze względu
na siłę wyższą albo inne niebezpieczeństwo lub też w celu udzielenia pomocy ludziom,
jak również statkom morskim bądź powietrznym znajdującym się w niebezpieczeństwie.
Obce statki rybackie podczas przepływu są obowiązane usunąć z pokładu sprzęt rybacki
lub złożyć go w sposób wyłączający użycie.
Art. 8.
Przepływ uważa się za nieszkodliwy dopóty, dopóki nie zagraża pokojowi, porządkowi
publicznemu lub bezpieczeństwu Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 9.
Przepływ uważa się za zagrażający pokojowi, porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu
Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli obcy statek lub okręt wojenny podejmuje na morzu
terytorialnym działania polegające na:
1)
groźbie użycia siły lub użyciu siły przeciwko suwerenności, integralności terytorialnej
lub niezawisłości politycznej Rzeczypospolitej Polskiej albo pogwałceniu w jakikolwiek
inny sposób zasad prawa międzynarodowego zawartych w Karcie Narodów Zjednoczonych;
2)
ćwiczeniach lub użyciu broni wszelkiego rodzaju;
3)
zbieraniu informacji na szkodę obronności lub bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej;
4)
propagandzie mającej na celu osłabienie obronności lub bezpieczeństwa Rzeczypospolitej
Polskiej;
5)
startowaniu, lądowaniu lub przyjmowaniu na pokład jakiegokolwiek statku powietrznego;
6)
startowaniu, lądowaniu lub przyjmowaniu na pokład jakiegokolwiek urządzenia wojskowego;
7)
ładowaniu lub wyładowywaniu towarów, walut albo przyjmowaniu na statek lub wysadzaniu
ze statku ludzi z naruszeniem przepisów celnych, skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych
Rzeczypospolitej Polskiej;
8)
umyślnym zanieczyszczeniu morza;
9)
uprawianiu rybołówstwa;
10)
prowadzeniu badań lub działalności hydrograficznej;
11)
zakłócaniu systemu łączności lub innych urządzeń i instalacji Rzeczypospolitej Polskiej;
12)
wszelkich innych działaniach niezwiązanych bezpośrednio z przepływem.
Art. 10.
1.
Jeżeli jest to konieczne ze względu na bezpieczeństwo żeglugi, minister właściwy do
spraw gospodarki morskiej wporozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia,
może wyznaczyć na morzu terytorialnym trasy przepływu, systemy rozgraniczenia ruchu
i zgłaszania pozycji statku, a także określić sposób sprawowania kontroli ruchu statków
w tym systemie.
2.
Trasy przepływu i systemy rozgraniczenia ruchu uwidacznia się na mapach morskich.
Art. 11.
Obce statki korzystające z prawa nieszkodliwego przepływu przez morze terytorialne
są obowiązane do przestrzegania prawa polskiego oraz przepisów międzynarodowych dotyczących
zapobiegania zderzeniom na morzu i ochrony środowiska morskiego.
Art. 12.
1.
Polskiej jurysdykcji karnej nie stosuje się odnośnie do przestępstw popełnionych na
obcych statkach podczas przepływu przez morze terytorialne, chyba że:
1)
skutki przestępstwa rozciągają się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
przestępstwo narusza spokój lub porządek publiczny na morzu terytorialnym;
3)
kapitan statku, przedstawiciel dyplomatyczny lub konsularny państwa bandery statku
zwróci się do właściwych polskich organów o pomoc;
4)
jest to konieczne do zwalczania nielegalnego handlu narkotykami lub substancjami psychotropowymi.
2.
Przepisy ust. 1 nie ograniczają wykonywania polskiej jurysdykcji karnej, jeżeli obcy
statek przepływa przez morze terytorialne po opuszczeniu polskich morskich wód wewnętrznych.
3.
W stosunku do obcego statku przepływającego przez morze terytorialne nie podejmuje
się żadnych czynności w związku z przestępstwem popełnionym przed wejściem statku
na polskie morze terytorialne, jeżeli statek, płynąc z obcego portu, przepływa jedynie
przez to morze, nie wchodząc na morskie wody wewnętrzne.
4.
Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli czyn naruszył prawa Rzeczypospolitej Polskiej
określone w art. 17, jak również w wypadku ścigania sprawców zanieczyszczeń środowiska
morskiego.
5.
Organy podejmujące czynności z zakresu jurysdykcji karnej, na wniosek kapitana statku,
są obowiązane powiadomić przedstawicielstwo dyplomatyczne lub właściwy urząd konsularny
państwa bandery.
Art. 13.
1.
Nie można zatrzymać obcego statku przepływającego przez polskie morze terytorialne,
w celu dokonania jakiejkolwiek czynności w postępowaniu cywilnym w stosunku do osoby
fizycznej znajdującej się na statku.
2.
W stosunku do obcego statku przepływającego przez polskie morze terytorialne nie można
prowadzić egzekucji ani dokonywać zajęcia statku w związku z jakimkolwiek postępowaniem
cywilnym, chyba że dotyczy ono roszczeń wynikających ze zobowiązań powstałych podczas
lub w związku z przepływem statku przez polskie morskie wody wewnętrzne lub polskie
morze terytorialne.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy obcy statek stoi na polskim morzu terytorialnym
lub przepływa przez to morze po opuszczeniu polskich morskich wód wewnętrznych.
Rozdział 2a
Strefa przyległa
Art. 13a.
1.
Ustanawia się strefę przyległą do morza terytorialnego Rzeczypospolitej Polskiej,
której zewnętrzna granica jest oddalona nie więcej niż 24 mile morskie od linii podstawowej.
2.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy przebieg zewnętrznej
granicy strefy przyległej w formie tekstowej i graficznej zgodnie z państwowym systemem
odniesień przestrzennych, z uwzględnieniem zasad określonych w Konwencji, o której
mowa w art. 5 ust. 2.
Art. 13b.
W strefie przyległej Rzeczpospolita Polska ma prawo do:
1)
zapobiegania naruszaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polskich przepisów
celnych, skarbowych, dotyczących nielegalnej imigracji i sanitarnych;
2)
ścigania, zatrzymywania i karania sprawców naruszeń przepisów, o których mowa w pkt
1, jeżeli:
a)
miały one miejsce na terytorium lądowym, morskich wodach wewnętrznych, albo morzu
terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej albo
b)
obowiązek ścigania, zatrzymania i karania sprawców wynika z prawa Unii Europejskiej
lub umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną.
Rozdział 3
Wyłączna strefa ekonomiczna
Art. 14.
Ustanawia się wyłączną strefę ekonomiczną Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 15.
Wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i przylega
do tego morza. Obejmuje ona wody, dno morza i znajdujące się pod nim wnętrze ziemi.
Art. 16.
1.
Granice wyłącznej strefy ekonomicznej określają umowy międzynarodowe.
2.
W razie braku umów międzynarodowych, o których mowa w ust. 1, Rada Ministrów, w drodze
rozporządzenia, może określić przebieg granicy wyłącznej strefy ekonomicznej.
Art. 17.
Rzeczypospolitej Polskiej przysługują w wyłącznej strefie ekonomicznej:
1)
suwerenne prawa w celu rozpoznawania, zarządzania i eksploatacji zasobów naturalnych,
zarówno żywych, jak i mineralnych, dna morza i wnętrza ziemi pod nim oraz pokrywających
je wód, a także ochrona tych zasobów oraz suwerenne prawa w odniesieniu do innych
gospodarczych przedsięwzięć w strefie;
2)
władztwo w zakresie:
a)
budowania i użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i innych urządzeń,
b)
badań naukowych,
c)
ochrony i zachowania środowiska morskiego;
3)
inne uprawnienia przewidziane w prawie międzynarodowym.
Art. 18.
Obce państwa korzystają w wyłącznej strefie ekonomicznej z wolności żeglugi i przelotu,
układania kabli podmorskich i rurociągów oraz innych, zgodnych z prawem międzynarodowym,
sposobów korzystania z morza, wiążących się z tymi wolnościami, z zastrzeżeniem przepisów
ustawy.
Art. 19.
W wyłącznej strefie ekonomicznej obowiązuje prawo polskie dotyczące ochrony środowiska.
Art. 20.
(uchylony)
Art. 21.
(uchylony)
Art. 22.
1.
Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo wznoszenia, udzielania pozwoleń na wznoszenie
i wykorzystywanie w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp, wszelkiego rodzaju
konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do przeprowadzania badań naukowych, rozpoznawania
lub eksploatacji zasobów, jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie
gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności
wykorzystania w celach energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.
2.
Sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia, o których mowa w ust. 1, podlegają prawu
polskiemu.
Rozdział 4
Sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia oraz kable lub rurociągi
Art. 23.
1.
Wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich
obszarach morskich wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego ich lokalizację oraz określającego
warunki ich wykorzystania na tych obszarach.
1a2)W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234), która weszła w życie z dniem 18 lutego 2021 r..
Zakazuje się wznoszenia i wykorzystywania morskich farm wiatrowych, o których mowa
w ustawie z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w
morskich farmach wiatrowych , na morskich wodach wewnętrznych i morzu terytorialnym.
1b.
Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji:
1)
minister właściwy do spraw gospodarki morskiej dla przedsięwzięć planowanych, realizowanych
lub eksploatowanych:
a)
na obszarze morskich wód wewnętrznych lub morza terytorialnego, jeżeli dla tych obszarów
nie został przyjęty plan, o którym mowa w art. 37a ust. 1, i przedsięwzięcia te wymagają
pozwolenia na budowę,
b)
w wyłącznej strefie ekonomicznej;
2)
właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego dla przedsięwzięć planowanych, realizowanych
lub eksploatowanych na obszarach morskich wód wewnętrznych lub morza terytorialnego,
jeżeli dla tych obszarów:
a)
został przyjęty plan, o którym mowa w art. 37a ust. 1,
b)
nie został przyjęty plan, o którym mowa w art. 37a ust. 1, i przedsięwzięcia te nie
wymagają pozwolenia na budowę.
1c.
W przypadku gdy przedsięwzięcie jest zlokalizowane na morskich wodach wewnętrznych
lub morzu terytorialnym, a właściwym do wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1,
jest dwóch lub więcej dyrektorów urzędów morskich, pozwolenie wydaje dyrektor urzędu
morskiego, właściwy dla obszaru, na którym znajduje się większa część przedsięwzięcia.
23)W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane po zaopiniowaniu wniosku o wydanie
tego pozwolenia przez ministrów właściwych do spraw: aktywów państwowych, energii,
gospodarki, klimatu, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska,
geologii, wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej, a w przypadku wznoszenia lub
wykorzystywania morskich farm wiatrowych i zespołu urządzeń służących do wyprowadzenia
mocy w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich
farmach wiatrowych - również Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
2a.
Organy, o których mowa w ust. 2, wydają opinię w terminie nie dłuższym niż 90 dni
od dnia otrzymania wniosku; niewydanie opinii w tym terminie traktuje się jako brak
zastrzeżeń.
2b.
Opiniowanie, o którym mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku przedsięwzięć niewymagających
pozwolenia na budowę.
3.
Odmawia się wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli jego wydanie spowodowałoby
wystąpienie zagrożenia dla:
1)
środowiska, zasobów morza lub zasobów podmorskich, w tym racjonalnej gospodarki złożami
kopalin;
2)
interesu gospodarki narodowej;
3)
obronności i bezpieczeństwa państwa;
4)
bezpieczeństwa żeglugi morskiej;
5)
bezpiecznego uprawiania rybołówstwa morskiego;
6)
bezpieczeństwa lotów statków powietrznych;
7)
podwodnego dziedzictwa archeologicznego;
8)
bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych
dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi;
9)
realizacji funkcji podstawowych, o których mowa w art. 37a ust. 3, o ile zostały określone.
4.
Organy, o których mowa w ust. 2, wskazują na podstawie przepisów odrębnych wystąpienie
zagrożeń, o których mowa w ust. 3, lub szczegółowe warunki i wymagania, o których
mowa w ust. 5.
5.
W pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, określa się rodzaj przedsięwzięcia i jego lokalizację
za pomocą współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych, charakterystyczne parametry
techniczne przedsięwzięcia, szczegółowe warunki i wymagania wynikające z przepisów
odrębnych, a w szczególności w zakresie, o którym mowa w ust. 3.
5a4)Dodany przez art. 92 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Charakterystycznymi parametrami technicznymi przedsięwzięcia, o którym mowa w ust.
5, dotyczącego morskiej farmy wiatrowej są:
1)
liczba i wymiary obiektów budowlanych lub tymczasowych obiektów budowlanych, w tym
morskich turbin wiatrowych, stacji elektroenergetycznych zlokalizowanych na morzu
stacji serwisowych lub mieszkalnych;
2)
przewidywana roczna ilość energii elektrycznej wytwarzanej w tej morskiej farmie wiatrowej;
3)
maksymalna moc zainstalowana morskiej farmy wiatrowej;
4)
minimalny rozstaw morskich turbin wiatrowych;
5)
sposób układania, w tym zakres głębokości zakopania, kabli łączących poszczególne
morskie turbiny wiatrowe ze stacjami elektroenergetycznymi zlokalizowanymi na morzu
oraz ich parametry techniczne;
6)
maksymalna całkowita wysokość morskiej turbiny wiatrowej wraz z rotorem;
7)
minimalna i maksymalna średnica wirnika morskiej turbiny wiatrowej;
8)
minimalna odległość pomiędzy średnim poziomem morza a łopatą morskiej turbiny wiatrowej
w najniższym położeniu;
9)
rodzaj podwodnych konstrukcji wsporczych oraz fundamentów morskich turbin wiatrowych
i pozostałych nawodnych obiektów morskiej farmy wiatrowej;
10)
maksymalna wysokość konstrukcji wsporczych morskich turbin wiatrowych wraz z sekcją
łącznikową oraz pozostałych nawodnych obiektów morskiej farmy wiatrowej ponad średni
poziom morza;
11)
technologia wyprowadzenia mocy i parametrów technicznych wewnętrznych sieci elektroenergetycznych
morskiej farmy wiatrowej;
12)
maksymalna ilość olejów i smarów stosowanych w pojedynczej morskiej turbinie wiatrowej;
13)
liczba i wielkość wykorzystywanych jednostek pływających w podziale na etapy: budowy,
eksploatacji i likwidacji.
6.
Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane na okres niezbędny do wznoszenia
lub wykorzystywania sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń, jednak nie dłuższy niż
35 lat.
6a.
Jeżeli w okresie 8 lat od dnia wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, podmiot,
któremu udzielono pozwolenia, nie uzyska pozwolenia na budowę dla całości albo części
przedsięwzięcia realizowanego etapowo objętego tym pozwoleniem organ, który wydał
pozwolenie stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie tego pozwolenia.
6b.
Jeżeli podmiot, któremu udzielono pozwolenia, nie później niż 60 dni przed upływem
8 lat od dnia wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, złoży organowi, który wydał
pozwolenie, wyjaśnienia na piśmie i dokumenty potwierdzające podjęcie wszystkich czynności
wymaganych przez prawo, zmierzających do uzyskania pozwolenia na budowę, termin, o
którym mowa w ust. 6a, zostaje przedłużony na czas niezbędny do uzyskania pozwolenia
na budowę, jednak nie dłuższy niż 2 lata od dnia, w którym upłynął 8-letni termin
od dnia wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1. Przedłużenie terminu stwierdza,
w drodze decyzji, organ, który wydał pozwolenie.
6c.
Jeżeli w ciągu:
1)
3 lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna, nie zostanie
rozpoczęta budowa sztucznej wyspy, konstrukcji i urządzeń albo
2)
5 lat od dnia rozpoczęcia budowy nie zostanie podjęte wykorzystywanie sztucznej wyspy,
konstrukcji i urządzeń
- organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, stwierdza, w drodze decyzji,
wygaśnięcie tego pozwolenia.
6d.
Organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może, w drodze decyzji stwierdzić
dla całości lub, w przypadku etapowanego przedsięwzięcia, dla części obszaru objętego
pozwoleniem, jego wygaśnięcie, jeżeli wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznej wyspy,
konstrukcji i urządzeń, jest niezgodne z warunkami określonymi w pozwoleniu, jednocześnie
nakładając karę pieniężną, o której mowa w art. 55 ust. 2.
6e.
W przypadku utraty ważności pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, lub stwierdzenia jego
wygaśnięcia organ, który wydał pozwolenie, może nakazać, w drodze decyzji, podmiotowi,
któremu udzielono pozwolenia, całkowite lub częściowe usunięcie na koszt tego podmiotu
konstrukcji, urządzeń i elementów infrastruktury oraz spowodowanych szkód w środowisku,
określając warunki i termin wykonania tych czynności.
6f.
Jeżeli konstrukcje, urządzenia i elementy infrastruktury oraz szkody w środowisku
nie zostaną usunięte zgodnie z warunkami i terminami określonymi w decyzji, o której
mowa w ust. 6e, prace te mogą być wykonane przez właściwego terytorialnie dyrektora
urzędu morskiego na koszt podmiotu zobowiązanego decyzją do wykonania tych prac.
6g.
Jeżeli sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia zostały wzniesione oraz były wykorzystywane
zgodnie z wymaganiami określonymi w pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, organ, który
wydał pozwolenie, może przedłużyć jego ważność na okres do 20 lat. Przedłużenie ważności
następuje w drodze decyzji, na wniosek podmiotu, któremu udzielono pozwolenia, złożony
nie później niż 120 dni przed upływem terminu określonego w ust. 6. Przepisy ust.
2-5, art. 27a i art. 27b ust. 1 stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 27c-27p nie
stosuje się.
7.
(uchylony)
8.
W przypadku nieprzyjęcia planu, o którym mowa w art. 37a, gdy znajduje się on na etapie
opracowywania, postępowanie o wydanie pozwolenia może zostać zawieszone do czasu przyjęcia
planu.
Art. 23a.
(uchylony)
Art. 24.
1.
Wokół sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń lub ich zespołów, rozumianych jako grupa
sztucznych wysp, konstrukcji lub urządzeń znajdujących się od siebie nie dalej niż
1000 m, właściwy dyrektor urzędu morskiego może, w drodze zarządzenia, ustanowić strefy
bezpieczeństwa, dostosowane do rodzaju i przeznaczenia sztucznych wysp, konstrukcji
i urządzeń lub ich zespołów, sięgające nie dalej niż 500 m od każdego punktu ich zewnętrznej
krawędzi, chyba że inny zasięg strefy jest dozwolony przez powszechnie przyjęte standardy
międzynarodowe lub zalecony przez właściwą organizację międzynarodową.
2.
W zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, dyrektor urzędu morskiego określa warunki poruszania
się w obszarze strefy bezpieczeństwa, w szczególności może wprowadzić ograniczenia
żeglugi, rybołówstwa, uprawiania sportów wodnych lub nurkowych lub prac podwodnych.
Art. 24a.
1.
W przypadku działalności polegającej na poszukiwaniu, rozpoznawaniu lub wydobywaniu
węglowodorów ze złóż w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej dyrektor
właściwego urzędu morskiego, w drodze zarządzenia, ustanawia strefę bezpieczeństwa,
o której mowa w art. 24, wokół zakładu i zakładu górniczego w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze .
2.
Zabrania się wchodzenia statków do strefy bezpieczeństwa ustanowionej wokół zakładów
i zakładów górniczych oraz przebywania statków w tej strefie.
3.
Dozwolone jest wchodzenie statków do strefy bezpieczeństwa ustanowionej wokół zakładów
i zakładów górniczych:
1)
w związku z układaniem, inspekcją, testowaniem, naprawą, konserwacją, zmianą, odnową
lub usuwaniem kabli lub rurociągów w tej strefie lub w odległości 50 metrów od tej
strefy;
2)
w celu świadczenia usług na rzecz sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w tej strefie
lub przewożenia osób i towarów do sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń oraz z tych
wysp, konstrukcji i urządzeń w tej strefie;
3)
w celu dokonania przez właściwy organ nadzoru górniczego kontroli zakładu i zakładu
górniczego;
4)
w związku z ratowaniem życia lub mienia;
5)
z powodu złej pogody;
6)
w przypadku gdy statki są w niebezpieczeństwie;
7)
jeżeli dyrektor właściwego urzędu morskiego lub przedsiębiorca wykonujący działalność
polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu lub wydobywaniu węglowodorów ze złóż w granicach
obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, udzieli na to zgody.
Art. 25.
Informacje o budowie sztucznych wysp, ustawianiu konstrukcji i urządzeń, ustanowieniu
wokół nich stref bezpieczeństwa, jak również całkowitej lub częściowej likwidacji
sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń są podawane do publicznej wiadomości w urzędowych
publikacjach Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej.
Art. 26.
1.
Układanie i utrzymywanie kabli lub rurociągów na obszarach morskich wód wewnętrznych
i morza terytorialnego wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego lokalizację i warunki
ich utrzymywania na tych obszarach.
25)W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji, właściwy terytorialnie
dyrektor urzędu morskiego po zaopiniowaniu wniosku o wydanie tego pozwolenia przez
ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego w zakresie stwierdzenia zgodności
z ustaleniami koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, ministrów właściwych
do spraw: aktywów państwowych, energii, gospodarki, klimatu, kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego, rybołówstwa, środowiska, geologii, gospodarki wodnej, wewnętrznych oraz
Ministra Obrony Narodowej, a w przypadku zespołu urządzeń służących do wyprowadzenia
mocy w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich
farmach wiatrowych - również Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
3.
Jeżeli ułożenie kabli lub rurociągów jest projektowane na obszarach morskich wód wewnętrznych
i morza terytorialnego, a będą one przebiegały również na odcinku lądowym - pozwolenie,
o którym mowa w ust. 1, jest wydawane po zaopiniowaniu wniosku o wydanie tego pozwolenia
przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zgodnie z właściwością miejscową tego
organu.
4.
Do pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 23 ust. 1c, 2a oraz 3-5 stosuje
się odpowiednio.
5.
Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane na okres wskazany we wniosku o wydanie
tego pozwolenia, jednak nie dłuższy niż 35 lat.
6.
Jeżeli w okresie:
1)
10 lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, stała się ostateczna,
nie zostanie rozpoczęte układanie kabli lub rurociągów albo
2)
15 lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, stała się ostateczna,
nie zostanie podjęte wykorzystywanie kabli lub rurociągów zgodnie z warunkami określonymi
w tym pozwoleniu
- organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, stwierdza, w drodze decyzji,
wygaśnięcie tego pozwolenia.
7.
Organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, w drodze decyzji stwierdza
dla całości lub, w przypadku przedsięwzięcia realizowanego etapami, dla części obszaru
objętego pozwoleniem, jego wygaśnięcie, jeżeli układanie i utrzymywanie kabli lub
rurociągów jest niezgodne z warunkami określonymi w pozwoleniu i jednocześnie nakłada
karę pieniężną, o której mowa w art. 55 ust. 2. Przepisy art. 23 ust. 6e i 6f stosuje
się odpowiednio.
8.
Jeżeli kable lub rurociągi zostały ułożone i były utrzymywane zgodnie z wymaganiami
określonymi w pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, organ, który wydał pozwolenie, może
przedłużyć jego ważność na okres do 20 lat. Przedłużenie ważności pozwolenia następuje
w drodze decyzji, na wniosek podmiotu, któremu udzielono pozwolenia, złożony nie później
niż 120 dni przed upływem terminu określonego w ust. 5. Przepisy art. 23 ust. 2a,
3-5, art. 27a i art. 27b ust. 1 stosuje się odpowiednio.
Art. 27.
1.
Układanie i utrzymywanie kabli lub rurociągów w wyłącznej strefie ekonomicznej jest
dozwolone, jeśli nie utrudnia to wykonywania praw Rzeczypospolitej Polskiej i pod
warunkiem uzgodnienia ich lokalizacji oraz sposobów utrzymywania z ministrem właściwym
do spraw gospodarki morskiej. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej wydaje
decyzję w tym zakresie po zasięgnięciu opinii ministrów właściwych do spraw: aktywów
państwowych, energii, gospodarki, klimatu, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,
rybołówstwa, środowiska, geologii, gospodarki wodnej, wewnętrznych oraz Ministra Obrony
Narodowej, a w przypadku zespołu urządzeń służących do wyprowadzenia mocy w rozumieniu
ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich
farmach wiatrowych - również Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.6)Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
1a.
Do uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 23 ust.
2a, 3-5, 6e i 6f oraz art. 26 ust. 5, 6 i 8.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może cofnąć zgodę w razie niespełniania
uzgodnionych warunków układania i utrzymywania kabli i rurociągów.
Art. 27a.
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1, powinien zawierać nazwę,
oznaczenie siedziby i adres wnioskodawcy, szczegółowe określenie przedsięwzięcia wymagającego
pozwolenia i jego celu ze wskazaniem:
17)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 92 pkt 4 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
proponowanej lokalizacji określonej za pomocą współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych
naniesionych na mapę morską, wyznaczających akwen przeznaczony na realizację i eksploatację
przedsięwzięcia; w przypadku gdy proponowana lokalizacja dotyczy morskiej farmy wiatrowej,
lokalizacja ta musi odpowiadać obszarowi określonemu w załączniku nr 2 do ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich
farmach wiatrowych;
2)
powierzchni akwenu przeznaczonego na realizację i eksploatację przedsięwzięcia oraz
okresu niezbędnego do realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia;
38)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 92 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
charakterystycznych parametrów technicznych i wartości planowanego przedsięwzięcia,
łącznie z przedstawieniem etapów i harmonogramu realizacji przedsięwzięcia oraz z
przedstawieniem sposobów przekazywania produktu na ląd; w przypadku morskich farm
wiatrowych minimalny zakres informacji o charakterystycznych parametrach technicznych
określa art. 23 ust. 5a;
4)
oceny skutków ekonomicznych, społecznych i oddziaływania na środowisko.
2.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć:
1)
zaświadczenie albo oświadczenie o wpisie do właściwego rejestru zawierające w szczególności
numer tego wpisu;
2)
opis technologii planowanego przedsięwzięcia;
3)
informacje o środowisku znajdującym się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia;
4)
opis potencjalnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko i jego zasoby
naturalne zarówno żywe, jak i mineralne oraz ich ocenę;
5)
opis środków zmniejszających szkodliwe oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na
środowisko morskie;
6)
opis przyjętych założeń i zastosowanych metod prognozy oraz wykorzystanych danych
o środowisku morskim, ze wskazaniem trudności powstałych przy gromadzeniu niezbędnych
informacji;
7)
projekt programu monitoringu, w tym monitoringu środowiska i zarządzania procesem
inwestycyjnym i eksploatacyjnym;
8)
opis elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody , znajdujących się w zasięgu przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia.
2a.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do
zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej
za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań.
2b.
Wniosek wraz z załącznikami, o których mowa w ust. 2, składa się w 9 egzemplarzach.
Jeżeli wniosek wraz z załącznikami zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa
w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji , wnioskodawca składa dodatkowy egzemplarz wniosku niezawierający tajemnicy przedsiębiorstwa.9)Zdanie drugie i trzecie dodane przez art. 92 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w
odnośniku 2. Charakterystyczne parametry techniczne przedsięwzięcia, o których mowa w art. 23
ust. 5 i 5a, nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa.9)Zdanie drugie i trzecie dodane przez art. 92 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w
odnośniku 2.
310)W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Przepisy ust. 1-2b stosuje się odpowiednio do wniosków o wydanie pozwolenia, o którym
mowa w art. 26 ust. 1, a także wniosku o wydanie uzgodnienia, o którym mowa w art.
27 ust. 1, oraz kolejnego wniosku, o którym mowa w art. 27c ust. 1.
411)Dodany przez art. 92 pkt 4 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
W postępowaniu, o którym mowa w art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1 lub art. 27 ust. 1,
dotyczącym morskich farm wiatrowych lub zespołu urządzeń służących do wyprowadzenia
mocy w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich
farmach wiatrowych, a także w postępowaniu rozstrzygającym, o którym mowa w art. 27d ust. 1:
1)
wnioski składa się wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu
art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na
podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne ;
2)
doręczenie pism następuje wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej w
rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.
Art. 27b.
1.
Za wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz za uzgodnienie,
o którym mowa w art. 27 ust. 1, podmiot, któremu udzielono pozwolenia albo uzgodnienia,
w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania do zapłaty, uiszcza opłatę w wysokości
1500 zł. Jeżeli wydane pozwolenie dotyczy zajęcia wyłącznej strefy ekonomicznej pod
wznoszenie oraz wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń, podmiot,
któremu udzielono pozwolenia, uiszcza dodatkową opłatę w wysokości stanowiącej 1%
wartości planowanego przedsięwzięcia, określonej zgodnie z ust. 1b, w następujący
sposób:
1)
10% pełnej kwoty opłaty w ciągu 90 dni od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu, o którym
mowa w art. 23 ust. 1, stała się ostateczna;
2)
30% pełnej kwoty w ciągu 30 dni od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia
stała się ostateczna, a w przypadku gdy decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest wymagana
w ciągu 30 dni od dnia, w którym rozpoczęto budowę przedsięwzięcia;
3)
30% pełnej kwoty w ciągu 30 dni od dnia, w którym rozpoczęto wykorzystanie sztucznych
wysp, konstrukcji i urządzeń;
4)
30% pełnej kwoty po 3 latach od dnia dokonania wpłaty, o której mowa w pkt 3.
1a.
Opłaty, o których mowa w ust. 1, związane z decyzją wymienioną w art. 23 w ust. 6g,
wnoszone są w całości w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o przedłużeniu ważności
pozwolenia stała się ostateczna.
1b.
Wartość planowanego przedsięwzięcia oblicza się na potrzebę dodatkowej opłaty, o której
mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę ceny rynkowe urządzeń i usług niezbędnych do całkowitej
realizacji przedsięwzięcia, na dzień składania wniosku o wydanie pozwolenia, o którym
mowa w art. 23 ust. 1.
1c.
Podmiot, któremu udzielono pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1, przed dokonaniem
opłaty, o której mowa w ust. 1 pkt 3, przedstawia organowi, który wydał to pozwolenie,
informację o rzeczywistej wartości zrealizowanego przedsięwzięcia.
1d.
Organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1, określa, w drodze decyzji,
wysokość opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, biorąc pod uwagę różnicę pomiędzy
faktyczną wartością zrealizowanego przedsięwzięcia oraz wysokością opłat wniesionych
zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1 pkt 1 i 2.
1e.
Opłaty, o których mowa w ust. 1, nie podlegają zwrotowi.
1f.
W przypadku niewniesienia opłat, o których mowa w ust. 1, we wskazanych terminach,
organ właściwy do wydania pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust.
1, albo uzgodnienia, o którym mowa w art. 27 ust. 1, stwierdza, w drodze decyzji,
utratę ważności pozwolenia albo uzgodnienia. Przepisy art. 23 ust. 6e i 6f stosuje
się odpowiednio.
2.
Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.
3.
Pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz uzgodnienie, o
którym mowa w art. 27 ust. 1, określają warunki korzystania z obszaru objętego pozwoleniem
albo uzgodnieniem przez podmioty wskazane w pozwoleniu albo uzgodnieniu i dają tym
podmiotom prawo korzystania z tego obszaru zgodnie z warunkami określonymi w tym pozwoleniu
albo uzgodnieniu.
412)W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Prawa wynikające z pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, lub
uzgodnienia, o którym mowa w art. 27 ust. 1, mogą być przenoszone na inne podmioty
za zgodą podmiotu, któremu udzielono pozwolenia albo uzgodnienia, jeżeli podmiot,
na rzecz którego ma zostać przeniesione pozwolenie lub uzgodnienie, przyjmuje wszystkie
warunki zawarte w tym pozwoleniu lub uzgodnieniu oraz jeżeli nie wystąpią zagrożenia,
o których mowa w art. 23 ust. 3.
5.
Prawa wynikające z pozwoleń wydanych w trybie, o którym mowa w art. 27k ust. 1 pkt
1, mogą być przenoszone na inne podmioty, jeżeli podmiot, na rzecz którego ma zostać
przeniesione pozwolenie, spełnia kryteria, o których mowa w art. 27g, w stopniu nie
mniejszym niż podmiot, który został wyłoniony w postępowaniu rozstrzygającym i uzyskał
pozwolenie.
613)W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Organ, który wydał pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 albo art. 26 ust. 1,
albo wydał uzgodnienie, o którym mowa w art. 27 ust. 1, po zasięgnięciu opinii, o
których mowa w art. 23 ust. 2, art. 26 ust. 2 i 3 lub art. 27 ust. 1, wydaje decyzję
przenoszącą to pozwolenie albo uzgodnienie, kierując się zasadami niedyskryminacji
i równego traktowania wszystkich podmiotów. Termin na wydanie opinii, o których mowa
w zdaniu pierwszym, wynosi 21 dni.
714)Dodany przez art. 92 pkt 5 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Prawa wynikające z pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, lub
uzgodnienia, o którym mowa w art. 27 ust. 1, nie przechodzą na podstawie przepisów:
1)
tytułu IV ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych , w przypadku łączenia się, podziału lub przekształcenia spółek prawa handlowego;
2)
ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne ;
3)
ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe ;
4)
ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny , w przypadku czynności prawnej mającej za przedmiot przedsiębiorstwo w rozumieniu
art. 552 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Art. 27c.
1.
W przypadku złożenia wniosku o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1,
dotyczącego wyłącznej strefy ekonomicznej, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej
niezwłocznie zamieszcza ogłoszenie o możliwości składania kolejnych wniosków o wydanie
pozwolenia dotyczących akwenu objętego tym wnioskiem w Biuletynie Informacji Publicznej
na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra.
2.
Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje o:
1)
przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie;
2)
lokalizacji określonej za pomocą współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych;
3)
powierzchni akwenu przeznaczonego na realizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem;
4)
organie właściwym do wydania pozwolenia;
5)
możliwości składania kolejnych wniosków, o których mowa w ust. 1, w terminie 60 dni
od dnia ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej;
6)
obowiązujących kryteriach oceny wniosków;
7)
najistotniejszym kryterium oceny wniosków.
Art. 27d.
1.
Jeżeli w terminie, o którym mowa w art. 27c ust. 2 pkt 5, zostanie złożony co najmniej
jeden kolejny kompletny wniosek, o którym mowa w art. 27c ust. 1, minister właściwy
do spraw gospodarki morskiej przeprowadza postępowanie rozstrzygające.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, po upływie terminu, o którym mowa
w art. 27c ust. 2 pkt 5:
1)
informuje wnioskodawców, którzy złożyli kompletne wnioski w tym terminie, o wszczęciu
postępowania rozstrzygającego;
2)
wzywa wnioskodawców, którzy złożyli kompletne wnioski w tym terminie, do przedłożenia
w terminie 21 dni, informacji i dokumentów pozwalających na ustalenie spełnienia przez
wnioskodawców kryteriów, o których mowa w art. 27g.
3.
Termin zakończenia postępowania rozstrzygającego nie może być dłuższy niż 4 miesiące
od dnia wpłynięcia ostatniej opinii, o której mowa w art. 23 ust. 2 i 2a.
Art. 27e.
1.
Do wniosków, o których mowa w art. 27c, przepisy art. 23 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
2.
W przypadku gdy opinia, o której mowa w art. 23 ust. 2, do wniosku jest negatywna,
minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać decyzję o odmowie wydania
pozwolenia przed zakończeniem postępowania rozstrzygającego.
Art. 27f.
Postępowanie rozstrzygające jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie
o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1. Do postępowania rozstrzygającego
nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego .
Art. 27g.
115)Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 92 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ocenia złożone w postępowaniu rozstrzygającym
wnioski, w szczególności według następujących kryteriów:
1)
zgodność planowanych przedsięwzięć z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego,
o którym mowa w art. 37a, lub w przypadku jego braku możliwość przeznaczenia akwenu
na wnioskowane cele z uwzględnieniem opinii, o których mowa w art. 23 ust. 2;
2)
proponowane przez wnioskodawców okresy obowiązywania pozwolenia, w tym daty rozpoczęcia
i zakończenia budowy i eksploatacji planowanych przedsięwzięć;
3)
sposób zabezpieczenia środków finansowych przeznaczonych na wniesienie opłaty, o której
mowa w art. 27b ust. 1 pkt 1;
4)
sposoby finansowania planowanych przedsięwzięć, z uwzględnieniem środków własnych,
kredytów, pożyczek oraz proponowanego dofinansowania realizacji inwestycji ze środków
publicznych;
5)
możliwości stworzenia zaplecza kadrowego, organizacyjnego i logistycznego, pozwalającego
na realizację planowanych przedsięwzięć;
6)
wkład planowanych przedsięwzięć w realizację unijnych i krajowych polityk sektorowych.
216)Dodany przez art. 92 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe kryteria, o których
mowa w ust. 1, oceny wniosków, sposób ustalania najistotniejszego kryterium oceny
wniosków, punktację za każde kryterium oceny wniosków, minimum kwalifikacyjne oraz
minimalny zakres informacji i dokumentów, o których mowa w art. 27d ust. 2 pkt 2,
kierując się koniecznością właściwego zagospodarowania wyłącznej strefy ekonomicznej
oraz zasadami niedyskryminacji i równego traktowania wszystkich podmiotów, które złożyły
kompletne wnioski, o których mowa w art. 27c ust. 1.
316)Dodany przez art. 92 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej
w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw klimatu może określić również dodatkowe
kryteria oceny wniosków.
Art. 27h17)W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej umożliwia wnioskodawcom wgląd w dokumentację
dotyczącą postępowania rozstrzygającego, z wyłączeniem tajemnicy przedsiębiorstwa,
o której mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.
Art. 27i.
Podmiotem wyłonionym w postępowaniu rozstrzygającym jest wnioskodawca, który:
1)
osiągnął minimum kwalifikacyjne;
2)
uzyskał największą liczbę punktów spośród wszystkich uczestników.
Art. 27j.
Wyniki postępowania rozstrzygającego ogłasza się w siedzibie oraz w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
gospodarki morskiej, ze wskazaniem wnioskodawców, którzy osiągnęli minimum kwalifikacyjne,
uszeregowanych w kolejności według malejącej liczby uzyskanych punktów.
Art. 27k.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, po przeprowadzeniu postępowania rozstrzygającego:
1)
wydaje pozwolenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1, podmiotowi wyłonionemu, nie wcześniej
niż 14 dni od dnia ogłoszenia wyników tego postępowania albo
2)
uznaje to postępowanie za nierozstrzygnięte w przypadku, gdy żaden z wnioskodawców
nie osiągnął minimum kwalifikacyjnego albo
3)
unieważnia postępowanie rozstrzygające, jeśli zachodzą przesłanki określone w art.
27m ust. 1.
2.
Decyzja o wydaniu pozwolenia jest decyzją administracyjną.
Art. 27l.
W przypadku gdy podmiot wyłoniony w postępowaniu rozstrzygającym zrezygnuje z ubiegania
się o pozwolenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1, przed jego wydaniem lub nie wniesie
opłaty za wydanie pozwolenia, o której mowa w art. 27b ust. 1, lub w przypadku wystąpienia
zagrożeń, o których mowa w art. 23 ust. 3, pozwolenie zostaje wydane uczestnikowi,
który uzyskał kolejno największą liczbę punktów.
Art. 27m.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej z urzędu lub na wniosek uczestnika
postępowania rozstrzygającego, złożony w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia wyników
tego postępowania, unieważnia to postępowanie w drodze decyzji, jeżeli zostały rażąco
naruszone przepisy prawa lub interesy uczestników konkursu.
2.
Od decyzji w sprawie unieważnienia postępowania rozstrzygającego uczestnikowi tego
postępowania przysługuje, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji, wniosek
o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.
Art. 27n.
Po wyczerpaniu trybu, o którym mowa w art. 27m ust. 2, uczestnikowi postępowania rozstrzygającego
przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Art. 27o.
Uczestnikowi postępowania rozstrzygającego nie przysługuje inny, niż określony w art.
27m ust. 2 i art. 27n, tryb kontroli rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniu rozstrzygającym.
Art. 27p.
Unieważnienie postępowania rozstrzygającego stanowi podstawę wznowienia postępowania
w sprawie o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1.
Art. 27q.
Wydanie pozwoleń wodnoprawnych oraz decyzji o pozwoleniu na budowę dla obiektów budowlanych
w polskich obszarach morskich wymaga uzgodnienia z właściwym terytorialnie dyrektorem
urzędu morskiego.
Art. 27r.
1.
Właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego wydaje, w drodze decyzji, pozwolenie
na czasowe zajęcie morskich wód wewnętrznych lub morza terytorialnego w celu zrealizowania
przedsięwzięć związanych z wykonywaniem infrastruktury transportowej, energetycznej
lub służącej do uprawiania rekreacji, turystyki lub sportów wodnych.
2.
Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, określa warunki w zakresie bezpieczeństwa morskiego,
jakie musi spełnić wnioskodawca.
3.
Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas niezbędny do realizacji zamierzonego
przedsięwzięcia.
4.
Za wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, organ wydający pozwolenie pobiera opłatę
w wysokości 250 zł.
5.
Opłata, o której mowa w ust. 4, jest wnoszona w terminie 7 dni od dnia doręczenia
pozwolenia, o którym mowa w ust. 1.
6.
Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi dochód budżetu państwa.
7.
W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 4, w terminie, organ właściwy
do wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, stwierdza, w drodze decyzji, utratę
jego ważności.
Art. 27s18)Dodany przez art. 92 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Organ, który wydał pozwolenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1 lub art. 26 ust. 1,
lub uzgodnienie, o którym mowa w art. 27 ust. 1, na wniosek podmiotu, któremu udzielono
pozwolenia lub uzgodnienia, może zmienić to pozwolenie lub uzgodnienie w zakresie
charakterystycznych parametrów technicznych przedsięwzięcia oraz szczegółowych warunków
i wymagań, jeżeli po wydaniu pozwolenia lub uzgodnienia nastąpiła istotna zmiana charakterystycznych
parametrów technicznych przedsięwzięcia, przepisów prawa lub zasad wiedzy technicznej
lub gdy zasadność zmiany charakterystycznych parametrów technicznych przedsięwzięcia
wynika z przeprowadzonych analiz technicznych lub ekonomicznych.
2.
Organ wydaje decyzję o zmianie pozwolenia lub uzgodnienia po zasięgnięciu opinii,
o których mowa w art. 23 ust. 2, art. 26 ust. 2 i 3 lub art. 27 ust. 1. Przepisy art.
23 ust. 2a-5 stosuje się odpowiednio. Termin na wydanie opinii, o których mowa w zdaniu
pierwszym, wynosi 21 dni.
Art. 27t18)Dodany przez art. 92 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Podmiot, któremu udzielono pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1 lub art. 26
ust. 1, lub uzgodnienia, o którym mowa w art. 27 ust. 1, przed rozpoczęciem użytkowania
przedsięwzięcia lub jego części, w przypadku przedsięwzięcia realizowanego etapowo,
przekazuje dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu dla miejsca położenia przedsięwzięcia:
1)
dokumentację geodezyjną, zawierającą wyniki geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej,
w tym mapę, o której mowa w art. 2 pkt 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne , oraz informację o zgodności usytuowania obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania
działki lub terenu lub odstępstwach od tego projektu sporządzone przez osobę posiadającą
odpowiednie uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii;
2)
w przypadku braku obowiązku sporządzania dokumentacji geodezyjnej dla przedsięwzięcia
- geodezyjną dokumentację powykonawczą zawierającą dane dotyczące osnowy geodezyjnej,
szkice określające położenie obiektów podlegających inwentaryzacji oraz wyniki pomiarów
umożliwiające lokalizację każdego elementu przedsięwzięcia za pomocą współrzędnych
geocentrycznych geodezyjnych.
Rozdział 5
Badania naukowe
Art. 28.
Badania naukowe na polskich morskich wodach wewnętrznych i morzu terytorialnym mogą
być prowadzone przez obce państwa oraz obce osoby prawne i fizyczne, a także przez
właściwe organizacje międzynarodowe, po uzyskaniu pozwolenia ministra właściwego do
spraw gospodarki morskiej, wydanego po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw
klimatu oraz ministrem właściwym do spraw środowiska, z zastrzeżeniem art. 32a.
Art. 29.
1.
Badania naukowe w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej mogą być prowadzone przez
państwa, osoby i organizacje, o których mowa w art. 28, po uzyskaniu pozwolenia ministra
właściwego do spraw gospodarki morskiej. Wniosek o wydanie pozwolenia, zawierający
informacje o zamierzonych badaniach i ich program, powinien być przedstawiony nie
później niż na trzy miesiące przed przewidywaną datą rozpoczęcia badań.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, po uzgodnieniu z ministrem właściwym
do spraw klimatu oraz ministrem właściwym do spraw środowiska, odmawia wydania pozwolenia
lub je cofa, jeżeli badania naukowe zagrażają zanieczyszczeniem środowiska. W tym
samym trybie minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może odmówić wydania pozwolenia
na prowadzenie takich badań, jeżeli badania te:
1)
dotyczą bezpośrednio zasobów naturalnych strefy;
2)
wymagają drążenia dna, użycia środków wybuchowych lub wprowadzenia do środowiska morskiego
substancji szkodliwych;
3)
wymagają budowy lub użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń.
Art. 30.
Obce państwa oraz obce osoby prawne i fizyczne, a także właściwe organizacje międzynarodowe
przeprowadzające badania naukowe na polskich obszarach morskich są obowiązane do:
1)
zapewnienia udziału polskich przedstawicieli w badaniach, włączając w to ich obecność
na pokładach statków badawczych i innych urządzeń;
2)
poinformowania ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej o wynikach badań w
terminie 6 miesięcy od dnia ich zakończenia;
3)
udostępnienia nieodpłatnie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej danych
uzyskanych w ramach badań w terminie 6 miesięcy od dnia ich zakończenia;
4)
niezwłocznego informowania ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej o każdej
istotnej zmianie w programie badań;
5)
niezwłocznego usunięcia urządzeń naukowo-badawczych i wyposażenia po zakończeniu badań,
chyba że na ich pozostawienie uzyskano odrębne pozwolenie.
Art. 30a.
Niespełnienie przez podmioty, o których mowa w art. 30, wymagań określonych w tym
przepisie, stanowi podstawę do odmowy wydania kolejnych pozwoleń, o których mowa w
art. 28 i art. 29, albo do stwierdzenia utraty ważności wydanych już pozwoleń.
Art. 31.
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, polskie osoby prawne i fizyczne mogą prowadzić badania naukowe
na polskich obszarach morskich bez pozwolenia. Osoby te są obowiązane do informowania
dyrektora właściwego urzędu morskiego o rejonie i sposobie prowadzenia badań na 14
dni przed ich rozpoczęciem oraz o zakończeniu badań.
1a.
Do polskich osób prawnych i fizycznych prowadzących badania naukowe na polskich obszarach
morskich przepisy art. 30 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
2.
Do połowów prowadzonych w ramach badań naukowych stosuje się przepisy o rybołówstwie
morskim.
Art. 32.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej wydaje decyzje o wstrzymaniu badań
na polskich obszarach morskich, o których mowa w art. 28 i 29, lub o cofnięciu pozwolenia
wydanego na podstawie art. 29, jeżeli badania są prowadzone niezgodnie z przepisami
ustawy, przepisami szczególnymi, udzielonym pozwoleniem lub powodują ujemne skutki
dla środowiska.
Art. 32a.
1.
Jeżeli badania, o których mowa w art. 28 i 29 ust. 1, dotyczą żywych zasobów morza,
pozwolenie wydaje minister właściwy do spraw rybołówstwa.
2.
Przepisy art. 30 i 32 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 6
Eksploatacja zasobów mineralnych
Art. 33.
(uchylony)
Art. 34.
Do poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania zasobów mineralnych w polskich obszarach
morskich stosuje się odpowiednie przepisy prawa geologicznego i górniczego oraz przepisy dotyczące ochrony środowiska morskiego, bezpieczeństwa żeglugi i życia
na morzu.
Rozdział 7
Turystyka i sporty wodne
Art. 35.
Uprawianie na polskich obszarach morskich turystyki oraz sportów wodnych może się
odbywać na warunkach i w sposób zgodny z przepisami prawa polskiego.
Art. 35a.
1.
Przeszukiwanie wraków statków lub ich pozostałości może być dokonywane przez osoby
fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej
wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia dyrektora właściwego urzędu morskiego.
2.
Pozwolenie na przeszukiwanie wraków statków lub ich pozostałości wydawane jest na
wniosek zainteresowanych podmiotów, o których mowa w ust. 1, w uzgodnieniu z komendantem
morskiego oddziału Straży Granicznej oraz wojewódzkim konserwatorem zabytków właściwymi
dla siedziby urzędu morskiego oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Biura Hydrograficznego
Marynarki Wojennej.
3.
W pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, określa się:
1)
pozycję lub obszar przeszukiwania;
2)
nazwę lub określenie wraku;
3)
nazwę statku, z którego będzie dokonywane przeszukiwanie, warunki przeszukiwania,
łącznie z warunkami bezpieczeństwa, oraz
4)
okres przeszukiwania, który nie może być dłuższy niż 30 dni.
3a.
W przypadku gdy podczas przeszukania wraku statku lub jego pozostałości zostaną wykryte
materiały mogące zagrażać bezpieczeństwu osób lub środowisku, w szczególności: amunicja,
torpedy lub miny, podmiot, który uzyskał pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest
obowiązany niezwłocznie poinformować o tym właściwego terytorialnie dyrektora urzędu
morskiego i przekazać opis wykrytego niebezpieczeństwa oraz dane umożliwiające jego
lokalizację i identyfikację.
4.
Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może także nakładać na wnioskodawcę obowiązek
zapewnienia inspektorowi inspekcji morskiej odpowiednich warunków pracy oraz zakwaterowania
i wyżywienia na statku, z którego będzie dokonywane przeszukiwanie wraku lub jego
pozostałości, i umożliwienia inspektorowi korzystania w celach służbowych ze środków
łączności znajdujących się na statku.
5.
W tym samym czasie na przeszukiwanie określonego wraku statku lub jego pozostałości
pozwolenie może być wydane tylko jednemu podmiotowi.
6.
Odmawia się wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli:
1)
istnieje zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi morskiej lub zanieczyszczenia środowiska
morskiego;
2)
wrak statku lub jego pozostałości znajdują się w obszarze składowania lub zatopienia
uzbrojenia, materiałów wybuchowych lub broni chemicznej;
3)
wrak statku lub jego pozostałości podlegają szczególnej ochronie.
Art. 35b.
1.
Podróż statku, z którego ma nastąpić przeszukanie wraku lub jego pozostałości, powinna
zaczynać się i kończyć w porcie polskim.
2.
Wszelkie przedmioty znalezione i wydobyte w trakcie przeszukiwania wraków statków
lub ich pozostałości mogą znajdować się wyłącznie na statku objętym pozwoleniem, o
którym mowa w art. 35a ust. 1, i podlegają przekazaniu dyrektorowi urzędu morskiego,
który wydał pozwolenie, najpóźniej w dniu upływu ważności pozwolenia.
Art. 35c.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
tryb postępowania w sprawach uzyskiwania pozwolenia, o którym mowa w art. 35a ust.
1, a także wzór pozwolenia oraz wzór wniosku o wydanie pozwolenia, mając na uwadze
bezpieczeństwo osób przeszukujących wraki lub ich pozostałości oraz względy bezpieczeństwa
żeglugi morskiej.
Rozdział 8
Pas nadbrzeżny
Art. 36.
1.
Pasem nadbrzeżnym jest obszar lądowy przyległy do linii brzegu morskiego.
2.
W skład pasa nadbrzeżnego wchodzą:
1)
pas techniczny - stanowiący strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i
lądu; jest on obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami
bezpieczeństwa i ochrony środowiska;
2)
pas ochronny - obejmujący obszar, w którym działalność człowieka wywiera bezpośredni
wpływ na stan pasa technicznego.
3.
Pas nadbrzeżny przebiega wzdłuż wybrzeża morskiego.
4.
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa minimalną i maksymalną szerokość
pasa technicznego i ochronnego oraz sposób wyznaczania ich granic, kierując się uwarunkowaniami
lokalnymi, rzeźbą terenu, formą jego zabudowy oraz uwzględniając oddziaływanie żywiołu
morskiego na brzeg morski.
5.
Dyrektor właściwego urzędu morskiego, w drodze zarządzenia, określa:
1)
granice pasa technicznego, po uprzednim zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin, a
na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony
Narodowej - po zasięgnięciu opinii tych jednostek oraz wyznacza granice pasa technicznego
w terenie;
2)
granice pasa ochronnego w uzgodnieniu z właściwym wojewodą i właściwymi radami gmin,
a na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi
Obrony Narodowej - po zasięgnięciu opinii tych jednostek oraz wyznacza granice pasa
ochronnego.
Art. 37.
1.
Pas techniczny może być wykorzystywany do innego celu niż określony w art. 36 ust.
2 pkt 1, za zgodą właściwego terytorialnie dyrektora urzędu morskiego, wydaną w drodze
decyzji, która jednocześnie określa warunki takiego wykorzystania.
1a.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa brzegu morskiego w pasie technicznym określa się
minimalne poziomy bezpieczeństwa brzegu morskiego oraz położenie granicznej linii
ochrony niezbędnej dla utrzymania brzegu.
1b.
Minimalny poziom bezpieczeństwa brzegu morskiego w pasie technicznym określa się przez
prawdopodobieństwo zdarzenia sztormu na tym obszarze.
1c.
Graniczną linię ochrony stanowi linia, poza którą nie dopuszcza się cofania linii
przecięcia zwierciadła wody z lądem przy średnim poziomie morza z okresu ostatnich
10 lat.
1d.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wymagane
dla utrzymania bezpieczeństwa brzegu minimalne poziomy bezpieczeństwa brzegu morskiego,
położenie granicznej linii ochrony oraz odcinki linii brzegowej, dla których zostaną
wyznaczone, mając na względzie zagospodarowanie wybrzeża oraz obszary podlegające
ochronie zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.
1e.
Do postępowań w sprawie wykorzystania pasa technicznego do innego celu niż określony
w art. 36 ust. 2 pkt 1, dotyczących:
1)
rozpalania ogniska na plaży,
2)
używania pojazdu silnikowego lub zaprzęgowego lub motoroweru,
3)
przeprowadzenia imprez, uroczystości i ceremonii bez wznoszenia obiektów tymczasowych
- stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
1f.
Do postępowań, o których mowa w ust. 1e, nie stosuje się przepisów działu II rozdziału 8a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
1g.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór
urzędowego formularza wniosku o wydanie zgody w sprawie wykorzystania pasa technicznego
do innego celu niż określony w art. 36 ust. 2 pkt 1 oraz wykaz dokumentów, które należy
dołączyć do wniosku, mając na uwadze potrzebę zapewnienia jednolitości wniosków i
sprawnej realizacji zadań w tym zakresie.
2.
Zabrania się tworzenia obwodów łowieckich na obszarze pasa technicznego.
2a.
Zabrania się na obszarze pasa technicznego:
1)
zaśmiecania i zanieczyszczania terenu;
2)
bez zgody, o której mowa w ust. 1:
a)
rozpalania ogniska na plaży,
b)
używania pojazdu silnikowego lub zaprzęgowego lub motoroweru;
3)
nie będąc do tego upoważnionym, przebywania na terenach (ogrodzonych lub oznakowanych)
objętych pracami hydrotechnicznymi lub pomiarowymi, zagrożonych erozją, pożarem i
innymi zdarzeniami, w szczególności skażeniami, zanieczyszczeniami lub obecnością
niebezpiecznych przedmiotów.
3.
Pozwolenia wodnoprawne, wnoszenie lub niewnoszenie sprzeciwu od przyjęcia zgłoszenia
wodnoprawnego, oceny wodnoprawne, decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania
terenu, decyzje o pozwoleniu na budowę oraz decyzje w sprawie zmian w zalesianiu,
zadrzewianiu, tworzeniu obwodów łowieckich, a także projekty studium uwarunkowań i
kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowych planów zagospodarowania
przestrzennego i planów zagospodarowania przestrzennego województwa, dotyczące pasa
technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani, wymagają uzgodnienia
z dyrektorem właściwego urzędu morskiego.
4.
Wszystkie plany i projekty związane z zagospodarowaniem morskich wód wewnętrznych
i morza terytorialnego są zatwierdzane przez organy administracji morskiej w uzgodnieniu
z właściwymi gminami nadmorskimi.
Rozdział 9
Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej
Art. 371.
Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne obszarów morskich wód wewnętrznych, morza
terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oznacza proces, za pośrednictwem którego
właściwe organy, o których mowa w art. 37e ust. 1, analizują i organizują wykorzystanie
obszarów morskich, aby osiągnąć cele ekologiczne, gospodarcze i społeczne.
Art. 37a.
1.
Rada Ministrów przyjmuje, w drodze rozporządzenia, plany zagospodarowania przestrzennego
morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, uwzględniając
rozstrzygnięcia określone w ust. 2 oraz wydane ważne pozwolenia, o których mowa w
art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1, i uzgodnienie, o którym mowa w art. 27 ust. 1.
2.
Plany zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego
i wyłącznej strefy ekonomicznej, zwane dalej „planami”, rozstrzygają o:
1)
funkcji podstawowej i funkcjach dopuszczalnych, dla każdego z obszarów wydzielonych
w planach;
2)
zakazach lub ograniczeniach korzystania z obszarów, o których mowa w pkt 1, z uwzględnieniem
wymogów ochrony przyrody;
3)
rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego;
4)
kierunkach rozwoju transportu i infrastruktury technicznej;
5)
obszarach i warunkach:
a)
ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego,
b)
uprawiania rybołówstwa i akwakultury,
c)
pozyskiwania energii odnawialnej,
d)
poszukiwania, rozpoznawania złóż kopalin oraz wydobywania kopalin ze złóż.
3.
Funkcja podstawowa oznacza wiodące przeznaczenie obszaru wydzielonego w planach. Funkcje
dopuszczalne oznaczają pozostałe przeznaczenia obszarów wydzielonych w planach, których
współistnienie nie zakłóca wiodącego przeznaczenia w sposób stale uniemożliwiający
realizację funkcji podstawowej oraz nie wpływa negatywnie na zrównoważony rozwój obszaru
wydzielonego w planach.
3a.
Działania, których wyłącznym celem jest obronność lub bezpieczeństwo państwa, mogą
być prowadzone niezależnie od rozstrzygnięć planu, w tym funkcji podstawowych i dopuszczalnych,
na zasadach określonych w przepisach odrębnych.
4.
Plany zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego
i wyłącznej strefy ekonomicznej mogą zawierać ustalenia informacyjne w zakresie przewidywanego
rozmieszczenia inwestycji celu publicznego, inne niż określone w ust. 2.
5.
Organami właściwymi w sprawie morskiego planowania przestrzennego jest odpowiednio
minister właściwy do spraw gospodarki morskiej i dyrektor urzędu morskiego.
6.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej i odpowiednim
państwom członkowskim kopie oraz wszelkie kolejne zmiany planów w terminie trzech
miesięcy od dnia ich ogłoszenia.
Art. 37b.
1.
Projekt planu sporządza właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego, stosując
podejście ekosystemowe oraz mając na względzie:
1)
wsparcie zrównoważonego rozwoju w sektorze morskim z uwzględnieniem aspektów gospodarczych,
społecznych i środowiskowych, w tym poprawy stanu środowiska i odporności na zmiany
klimatu;
2)
obronność i bezpieczeństwo państwa;
3)
koordynację działań odpowiednich podmiotów i sposobów wykorzystania morza.
1a.
Podejście ekosystemowe, o którym mowa w ust. 1, oznacza, że w zarządzaniu działalnością
człowieka spełnione zostaną łącznie następujące warunki:
1)
wpływ na ekosystem planowanej działalności człowieka będzie utrzymywany na poziomie
umożliwiającym osiągnięcie i utrzymanie dobrego stanu ekologicznego środowiska;
2)
zostanie zachowana zarówno zdolność do prawidłowego funkcjonowania ekosystemu, jak
i odporność na zmiany środowiskowe, powstałe w wyniku działalności człowieka;
3)
zostanie umożliwione jednoczesne, trwałe i zrównoważone użytkowanie zasobów i usług
ekosystemowych przez obecne i przyszłe pokolenia.
2.
Do projektu planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza
terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej sporządza się prognozę oddziaływania
na środowisko.
3.
Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,
morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz opracowania prognozy oddziaływania
na środowisko obciążają budżet państwa albo inwestora realizującego inwestycję, jeżeli
ustalenia tego planu są bezpośrednią konsekwencją realizacji tej inwestycji.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw budownictwa,
planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w porozumieniu z
ministrem właściwym do spraw klimatu, ministrem właściwym do spraw rybołówstwa oraz
ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagany
zakres planów zawarty w części tekstowej oraz części graficznej sporządzanej w formie
cyfrowego opracowania kartograficznego tworzonego na podstawie baz danych, określając
w szczególności materiały planistyczne, rodzaj opracowań kartograficznych, skalę opracowań
kartograficznych, stosowane oznaczenia, nazewnictwo, standardy oraz sposób dokumentowania
prac planistycznych, mając na względzie czytelność i przejrzystość planów oraz wytyczne
przyjęte przez Komisję Ochrony Środowiska Morskiego Morza Bałtyckiego oraz organy
Unii Europejskiej w zakresie planowania przestrzennego obszarów morskich.
Art. 37c.
Organy administracji morskiej mogą prowadzić analizy i studia oraz opracowują koncepcje
i programy, w celu opracowania planu, a także współpracują z samorządami województw
i gmin nadmorskich i ich związkami w celu zapewnienia spójności tego planu ze studiami
uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowymi planami
zagospodarowania przestrzennego, planami zagospodarowania przestrzennego województw
oraz ze strategiami rozwoju województw, strategiami rozwoju ponadlokalnego i strategiami
rozwoju gmin.
Art. 37d.
Plan może zawierać ustalenia wiążące samorządy województw oraz gminy, w obszarze których
występują morskie wody wewnętrzne, lub gminy sąsiadujące z obszarem planu poprzez
linię brzegową lub odpowiadające tej linii granice obszarów morskich, przy sporządzaniu
odpowiednio planów zagospodarowania przestrzennego województw, studiów uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania
przestrzennego w zakresie:
1)
rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym określonych w średniookresowej
strategii rozwoju kraju i innych strategiach rozwoju;
2)
obszarów chronionych, w tym obszarów przestrzeni chronionej;
3)
sposobu korzystania z obszarów morskich, w tym ograniczeń i dopuszczeń.
Art. 37e.
1.
Przystępując do sporządzenia projektu planu, właściwy terytorialnie dyrektor urzędu
morskiego, kolejno:
1)
podaje do publicznej wiadomości, poprzez ogłoszenie w prasie ogólnopolskiej, wywieszenie
na tablicy ogłoszeń i zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
podmiotowej urzędu obsługującego tego dyrektora, informacje o:
a)
przystąpieniu do sporządzania projektu planu,
b)
możliwości składania uwag i wniosków dotyczących projektu planu określając formę,
miejsce i termin składania tych uwag i wniosków, nie krótszy niż 60 dni od dnia podania
informacji do publicznej wiadomości;
2)
zawiadamia na piśmie o przystąpieniu do sporządzania projektu planu instytucje i organy
właściwe do uzgadniania i opiniowania projektu planu;
3)
rozpatruje uwagi i wnioski, o których mowa w pkt 1 lit. b, rozstrzyga o sposobie ich
uwzględnienia w projekcie planu i sporządza wykaz uwag i wniosków złożonych do projektu
planu, w którym umieszcza uwagi i wnioski, wraz ze złożonym opisem przedsięwzięcia,
o którym mowa w art. 37f ust. 3, a także ogólne uzasadnienie dotyczące sposobu uwzględnienia
wniosków do projektu planu;
4)
wykłada wykaz, o którym mowa w pkt 3, do publicznego wglądu i udostępnia w Biuletynie
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego dyrektora,
do dnia zakończenia wyłożenia projektu planu, o którym mowa w pkt 10, oraz podaje
informacje o tym do publicznej wiadomości, wskazując miejsce jego wyłożenia;
5)
występuje do właściwych organów o uzgodnienie zakresu i stopnia szczegółowości informacji
wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 53 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania
na środowisko ;
6)
sporządza projekt planu, uwzględniający w szczególności alternatywne rozmieszczenie
wybranych przedsięwzięć wraz z uzasadnieniem ich rozmieszczenia, i prognozę oddziaływania
na środowisko dla tego projektu;
7)
występuje o opinie o projekcie planu do:
a)
wojewódzkiego konserwatora zabytków - właściwego w zakresie obszarów objętych ochroną
konserwatorską oraz obszarów proponowanych do objęcia taką ochroną,
b)
dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego
Wody Polskie - w zakresie:
-
-wpływu na obszary szczególnego zagrożenia powodzią z wyłączeniem pasa technicznego,
-
-dostosowania ustaleń projektu planu do wymagań wynikających z warunków korzystania z wód regionu wodnego oraz, o ile zostały sporządzone, warunków korzystania z wód zlewni,
-
-zgodności z planami gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy,
c)
ministra właściwego do spraw zdrowia - w zakresie zagospodarowania stref ochronnych
uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej,
d)
właściwego organu nadzoru górniczego - w zakresie terenów górniczych i ich zagospodarowania,
e)
organów właściwych w zakresie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko zgodnie
z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego
ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania
na środowisko, załączając prognozę oddziaływania na środowisko,
f)
dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego
Wody Polskie - w zakresie zgodności z programem ochrony wód morskich oraz w zakresie
celów środowiskowych dla wód morskich, ustanowionych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne;
8)
uzgadnia projekt planu z:
a)
wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast położonych w bezpośrednim sąsiedztwie
obszaru objętego projektem planu - w zakresie wpływu jego ustaleń na zagospodarowanie
pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani oraz zagospodarowanie
przestrzenne gminy,
b)
regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w zakresie ustaleń projektu planu, mogących
mieć wpływ na cele ochrony rezerwatu przyrody, na ochronę przyrody parku krajobrazowego
i obszaru chronionego krajobrazu oraz w zakresie ustaleń projektu planu, mogących
znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,
c)
Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrami właściwymi do spraw: gospodarki, klimatu,
energii, rybołówstwa, środowiska, gospodarki wodnej, wewnętrznych, turystyki, łączności,
transportu, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w zakresie ich właściwości,
d)
marszałkiem województwa - w zakresie terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego
o znaczeniu wojewódzkim, ustalonego w planie zagospodarowania przestrzennego województwa,
e)
dyrektorem parku narodowego w zakresie ustaleń projektu planów, mogących mieć wpływ
na ochronę przyrody parku narodowego zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,
f)
podmiotami zarządzającymi portami morskimi o podstawowym znaczeniu dla gospodarki
narodowej - w zakresie ustaleń projektu planu mogących mieć wpływ na rozwój portów;
9)
podaje do publicznej wiadomości, w sposób określony w pkt 1, w terminie nie krótszym
niż 14 dni przed dniem wyłożenia projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko
do publicznego wglądu, informacje o terminie i miejscu wyłożenia tych dokumentów oraz
o możliwości składania w tym terminie uwag i wniosków do projektu planu i prognozy
oddziaływania na środowisko dla tego projektu oraz gromadzi te uwagi i wnioski;
10)
wykłada projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko na okres nie krótszy
niż 6 tygodni, a także udostępnia go wraz z prognozą w Biuletynie Informacji Publicznej
na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego dyrektora oraz organizuje w trzecim
tygodniu wyłożenia tego projektu dyskusję publiczną nad przyjętymi w nim rozwiązaniami;
11)
rozpatruje złożone uwagi i wnioski, o których mowa w pkt 9, oraz opinie, o których
mowa w pkt 7, wprowadza zmiany do projektu planu wynikające z prognozy oddziaływania
na środowisko oraz uwzględnionych opinii i dokonanych uzgodnień, o których mowa w
pkt 7 i 8;
12)
ponawia uzgodnienia, o których mowa w pkt 8, w niezbędnym zakresie oraz sporządza
wykaz nieuwzględnionych uwag i wniosków wraz z uzasadnieniem ich nieuwzględnienia;
13)
przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego w celu
stwierdzenia jego zgodności ze średniookresową strategią rozwoju kraju;
13a)
(uchylony)
14)
informuje Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w przypadku stwierdzenia możliwości
znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko na skutek realizacji zamierzeń
związanych z ustaleniami planu, o możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko
skutków realizacji planu i przekazuje mu projekt planu wraz z prognozą oddziaływania
na środowisko;
15)
uczestniczy w postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko,
zgodnie z przepisami działu VI rozdziału 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach
oddziaływania na środowisko;
16)
może ponownie wystąpić o opinie i uzgodnienia, o których mowa w pkt 7, 8 i 13, w zakresie
zmian projektu planu wynikających z przeprowadzonego postępowania w sprawie transgranicznego
oddziaływania na środowisko;
17)
przedkłada projekt planu wraz z wykazem, o którym mowa w pkt 12, oraz projektem podsumowania,
o którym mowa w art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania
na środowisko, ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej w celu jego przyjęcia zgodnie
z art. 37a ust. 1.
2.
Jeżeli po przedstawieniu projektu planu do przyjęcia zgodnie z art. 37a ust. 1 dokonane
zostaną zmiany w projekcie planu, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej,
po rozpatrzeniu zgłoszonych uwag i wniosków, może przekazać projekt planu do właściwego
terytorialnie dyrektora urzędu morskiego w celu ponowienia czynności, o których mowa
w ust. 1, w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przedmiotem ponowionych czynności
jest wyłącznie część projektu planu objęta zmianami.
Art. 37f.
1.
W odniesieniu do uwag i wniosków, o których mowa w art. 37e ust. 1 pkt 9, właściwy
terytorialnie dyrektor urzędu morskiego sporządza każdorazowo uzasadnienie sposobu
ich rozpatrzenia.
2.
Rozstrzygnięcia dyrektora urzędu morskiego o nieuwzględnieniu złożonych uwag i wniosków
do projektu planu nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
3.
W przypadku wniosku, o którym mowa w art. 37e ust. 1 pkt 1 lit. b, dotyczącego uwzględnienia
w planie przedsięwzięcia należącego do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub
potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko do wniosku dołącza się opis przedsięwzięcia
zawierający dane, o których mowa w art. 62a ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o
środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach
oddziaływania na środowisko.
Art. 37g.
1.
Organy, o których mowa w art. 37e ust. 1, w zakresie swojej właściwości rzeczowej
i miejscowej są obowiązane do współpracy przy sporządzaniu planu, polegającej na wyrażaniu
opinii, składaniu wniosków oraz udostępnianiu informacji.
2.
Koszty związane ze współpracą, o której mowa w ust. 1, obciążają organy współpracujące.
3.
Organy, o których mowa w art. 37e ust. 1 pkt 7, 8, 13, dokonują uzgodnień albo przedstawiają
opinie w terminie nie dłuższym niż 45 dni od dnia udostępnienia projektu planu.
4.
Dyrektor urzędu morskiego może uznać za uzgodniony projekt planu w przypadku, w którym
organy, o których mowa w art. 37e ust. 1 pkt 7, 8, 13, nie określą warunków, na jakich
uzgodnienie może nastąpić.
4a.
W przypadku sprzecznych warunków, na jakich uzgodnienie projektu planu może nastąpić,
wskazanych przez organy gmin, o których mowa w art. 37e ust. 1 pkt 8 lit. a, dyrektor
urzędu morskiego powiadamia organy gmin o zakresie sprzeczności tych warunków. Organy
gmin, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia doręczenia powiadomienia o zakresie
sprzeczności warunków, wspólnie przekazują dyrektorowi urzędu morskiego, uzyskane
w drodze porozumienia, spójne warunki, na jakich uzgodnienie projektu planu może nastąpić.
Nieprzekazanie przez organy gmin spójnych warunków w terminie może być uznane przez
dyrektora urzędu morskiego jako nieprzedstawienie warunków, na jakich uzgodnienie
projektu planu może nastąpić, w zakresie, w którym są one ze sobą sprzeczne.
5.
Nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w ust. 4 i 4a, w terminie,
o którym mowa w ust. 3 i 4a, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem
lub zaopiniowaniem projektu planu.
Art. 37h.
Dyrektor urzędu morskiego, podejmując rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 37e ust.
1 pkt 3, 6 i 11, ma na względzie:
1)
osiągnięcie zrównoważonego rozwoju obszaru objętego planem oraz obszarów do niego
przyległych w wymiarze ekonomicznym, społecznym i środowiskowym;
2)
zapewnienie obronności i bezpieczeństwa państwa;
3)
wzajemne oddziaływanie lądu i morza.
Art. 37i.
1.
Plan podlega okresowej ocenie, co najmniej raz na 10 lat.
2.
W celu oceny aktualności planów właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego występuje
do organów, o których mowa w art. 37e ust. 1 pkt 7 i 8, o przekazanie informacji dotyczących
zmian w zagospodarowaniu przestrzennym obszaru objętego planem oraz dokonuje analizy
zmian na tym obszarze, z uwzględnieniem wydanych pozwoleń, o których mowa w art. 23
ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz uzgodnienia, o którym mowa w art. 27 ust. 1.
3.
Po przeprowadzeniu oceny dyrektor urzędu morskiego opracowuje raport o stanie zagospodarowania
obszarów morskich. Wyniki tej oceny oraz raport są przekazywane ministrom właściwym
do spraw: gospodarki morskiej, gospodarki wodnej, rozwoju regionalnego, budownictwa,
planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa.
4.
Na podstawie raportu, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw gospodarki
morskiej podejmuje decyzję o przystąpieniu do zmiany planu oraz zakresie niezbędnych
zmian.
5.
Jeżeli w wyniku zmiany przepisów prawa zachodzi konieczność dokonania zmiany planu,
czynności, o których mowa w art. 37e, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym
do dokonania tych zmian. Przystąpienie do zmiany planu powinno nastąpić nie później
niż w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie zmienionego przepisu prawa.
6.
Zmiana planu następuje w trybie, w jakim plan został przyjęty.
Art. 37j.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej prowadzi współpracę transgraniczną
w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,
morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz wymianę transgraniczną w
zakresie danych przestrzennych niezbędnych w procesie planowania przestrzennego obszarów
morskich.
2.
Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres i sposób uzgodnień
transgranicznych planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,
morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, mając na względzie w szczególności
zalecenia przyjęte przez Komisję Ochrony Środowiska Morskiego Morza Bałtyckiego oraz
organy Unii Europejskiej w zakresie planowania przestrzennego na morzu.
Art. 37k.
Dyrektor urzędu morskiego gromadzi i przechowuje materiały dotyczące planów.
Dział III
Administracja morska
Rozdział 1
Ustrój organów administracji morskiej
Art. 38.
1.
Organami administracji morskiej są:
1)
minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - jako naczelny organ administracji
morskiej;
2)
dyrektorzy urzędów morskich - jako terenowe organy administracji morskiej.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej sprawuje nadzór nad działalnością dyrektorów
urzędów morskich w zakresie uregulowanym w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych.
Art. 39.
1.
Dyrektor urzędu morskiego podlega ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej.
2.
Dyrektora urzędu morskiego powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki
morskiej. Zastępców dyrektora urzędu morskiego powołuje i odwołuje minister właściwy
do spraw gospodarki morskiej na wniosek dyrektora urzędu morskiego.
3.
Na stanowisko dyrektora i zastępcy dyrektora urzędu morskiego może być powołany wyłącznie
obywatel polski posiadający wykształcenie wyższe oraz wiedzę, kwalifikacje zawodowe
i doświadczenie z zakresu gospodarki morskiej oraz funkcjonowania administracji rządowej.
4.
Dyrektor urzędu morskiego wykonuje swoje kompetencje przy pomocy urzędu morskiego,
który jest państwową jednostką budżetową.
5.
W skład urzędu morskiego wchodzą w szczególności:
1)
inspekcja morska, inspekcja bandery, inspekcja portu - przy pomocy których dyrektor
urzędu morskiego realizuje swoje zadania w zakresie inspekcji statków;
1a)
Służba Kontroli Ruchu Statków (Służba VTS) - przy pomocy której dyrektor urzędu morskiego
realizuje swoje zadania w zakresie monitorowania ruchu statków i przekazywania informacji;
2)
kapitanaty i bosmanaty portów - przy pomocy których dyrektor urzędu morskiego wykonuje
swoje kompetencje w portach i przystaniach morskich;
3)
Biuro Spraw Obronnych Żeglugi - do realizacji zadań, o których mowa w art. 42 ust.
2 pkt 1a.
Art. 40.
1.
Urzędy morskie tworzy i znosi minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w drodze
rozporządzenia.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej po zasięgnięciu opinii właściwych wojewodów,
w drodze rozporządzenia, określa terytorialny zakres działania dyrektorów urzędów
morskich i siedziby urzędów.
3.
Organizację urzędu morskiego oraz szczegółowy zakres działania dyrektora urzędu morskiego
określa statut nadany przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.
Art. 41.
1.
Pracownicy organów administracji morskiej określonych kategorii noszą w czasie pełnienia
obowiązków służbowych umundurowanie.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w drodze rozporządzenia, określa kategorie
pracowników obowiązanych do noszenia umundurowania, sposób jego przydziału oraz wzór
tego umundurowania.
Rozdział 1a
Państwowa Morska Służba Hydrograficzna
Art. 41a.
1.
Zadania państwa związane z prowadzeniem, koordynowaniem i nadzorowaniem prac w zakresie
hydrografii i kartografii morskiej, publikacji nautycznych i informacji nautycznej
wykonuje Państwowa Morska Służba Hydrograficzna, zwana dalej „służbą hydrograficzną”.
2.
Zadania służby hydrograficznej wykonuje Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej we
współpracy z dyrektorami urzędów morskich oraz innymi podmiotami.
Art. 41b.
1.
Do zadań służby hydrograficznej należy:
1)
prowadzenie, koordynowanie i nadzorowanie pomiarów hydrograficznych na polskich obszarach
morskich dla potrzeb bezpieczeństwa żeglugi i kartografii morskiej;
2)
prowadzenie i koordynowanie prac geodezyjnych na polskich obszarach morskich oraz
w pasie nadbrzeżnym, w portach i przystaniach morskich dla potrzeb bezpieczeństwa
żeglugi i kartografii morskiej;
3)
opracowywanie i wydawanie map morskich oraz innych publikacji nautycznych;
4)
utrzymywanie serwisu cyfrowych map nawigacyjnych;
5)
koordynowanie krajowego systemu obiegu informacji nautycznej i ostrzeżeń nawigacyjnych;
6)
reprezentowanie Rzeczypospolitej Polskiej w Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej;
7)
przekazywanie nieodpłatnie organom administracji morskiej danych batymetrycznych i
oceanograficznych oraz map i publikacji nautycznych;
8)
przekazywanie nieodpłatnie Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska danych batymetrycznych
i hydrologicznych niezbędnych do właściwego i bezpiecznego wykonywania monitoringu
wód morskich;
9)
przekazywanie nieodpłatnie Głównemu Geodecie Kraju danych batymetrycznych oraz danych
dotyczących linii brzegowej w celu wykonywania zadań przewidzianych w ustawie z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej ;
10)
prowadzenie zasobu danych hydrograficznych;
11)
wydawanie dokumentów potwierdzających kwalifikacje hydrografa morskiego;
12)
weryfikowanie oraz uznawanie instytucji, organizacji i ośrodków szkolenia prowadzących
szkolenia hydrografów kategorii A lub B.
2.
Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej w celu realizacji zadań, o których mowa w
ust. 1 pkt 7 i 8, zawiera porozumienia określające formę i zakres przekazywanych danych
oraz ilość i rodzaje map i publikacji nautycznych.
Art. 41c.
1.
Podmiot prowadzący na polskich obszarach morskich pomiary hydrograficzne niezwłocznie
przekazuje nieodpłatnie służbie hydrograficznej kopię uzyskanych danych pomiarowych.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej
określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób przekazywania służbie hydrograficznej
kopii danych pomiarowych, mając na względzie konieczność zapewnienia aktualności i
interoperacyjności danych, w celu zapewnienia ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa
żeglugi na polskich obszarach morskich.
Art. 41d.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki
morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i sposób realizacji
zadań służby hydrograficznej, kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa
żeglugi i obiektów lokalizowanych na obszarach morskich oraz rozpowszechniania informacji
o niebezpieczeństwach występujących na polskich obszarach morskich.
Art. 41e.
1.
Wykonywanie pomiarów hydrograficznych na polskich obszarach morskich na potrzeby bezpieczeństwa
żeglugi, kartografii morskiej, projektowania posadawiania oraz kontroli budowli hydrotechnicznych,
planowania przestrzennego oraz ochrony środowiska wymaga:
1)
odpowiednich kwalifikacji z zakresu hydrografii morskiej;
2)
spełniania minimalnych wymagań dla pomiarów hydrograficznych określonych w przepisach
wydanych na podstawie ust. 5 pkt 1.
2.
Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji niezbędnych do wykonywania pomiarów hydrograficznych
na polskich obszarach morskich na potrzeby bezpieczeństwa żeglugi, kartografii morskiej,
projektowania posadawiania oraz kontroli budowli hydrotechnicznych, planowania przestrzennego,
a także ochrony środowiska jest:
1)
dyplom hydrografa morskiego kategorii A;
2)
dyplom hydrografa morskiego kategorii B.
3.
Dyplomy, o których mowa w ust. 2, wydaje Szef Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej.
4.
Osoby ubiegające się o uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego są obowiązane:
1)
posiadać co najmniej wykształcenie:
a)
wyższe - w przypadku osób ubiegających się o uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego
kategorii A,
b)
średnie lub średnie branżowe - w przypadku osób ubiegających się o uzyskanie dyplomu
hydrografa morskiego kategorii B;
2)
odbyć szkolenie prowadzone przez:
a)
instytucje, organizacje i ośrodki szkolenia zweryfikowane i uznane przez Szefa Biura
Hydrograficznego Marynarki Wojennej w zakresie programu szkolenia oraz uprawnień kadry
dydaktycznej lub ośrodki akademickie posiadające aktualne certyfikaty Międzynarodowej
Organizacji Hydrograficznej uprawniające do realizacji szkolenia hydrografów kategorii
A lub B,
b)
zagraniczne instytucje, organizacje, ośrodki szkolenia lub ośrodki akademickie posiadające
aktualne certyfikaty Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej uprawniające do realizacji
szkolenia hydrografów kategorii A lub B;
3)
odbyć praktykę polegającą na uczestnictwie w pracach związanych z pomiarami hydrograficznymi
w okresie:
a)
dwóch lat - w przypadku osób ubiegających się o uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego
kategorii A,
b)
roku - w przypadku osób ubiegających się o uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego
kategorii B.
5.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki
morskiej określi, w drodze rozporządzenia:
1)
minimalne wymagania dla pomiarów hydrograficznych,
2)
szczegółowe wymagania kwalifikacyjne do wykonywania pomiarów hydrograficznych, w tym
sposób ustalania okresu praktyki, o której mowa w ust. 4 pkt 3,
3)
ramowe programy szkoleń dla hydrografów morskich,
4)
tryb uzyskiwania i wzory dyplomów hydrografa morskiego, o których mowa w ust. 2,
5)
tryb weryfikacji oraz uznawania instytucji, organizacji i ośrodków szkolenia prowadzących
szkolenia hydrografów kategorii A lub B oraz warunki cofnięcia uznania tych podmiotów
i ubiegania się o ponowne uznanie
- biorąc pod uwagę wytyczne Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej oraz potrzebę
zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.
Rozdział 2
Kompetencje i terytorialny zakres działania
Art. 42.
1.
Do organów administracji morskiej należą sprawy z zakresu administracji rządowej związane
z korzystaniem z morza w zakresie unormowanym niniejszą ustawą i innymi ustawami.
2.
W szczególności do organów administracji morskiej należą sprawy:
1)
bezpieczeństwa żeglugi morskiej;
1a)
ochrony portów morskich i żeglugi morskiej, w tym związane z wykonywaniem zadań obronnych
oraz zadań o charakterze niemilitarnym, w szczególności zapobieganie aktom terroru
oraz likwidacji skutków zaistniałych zdarzeń;
2)
korzystania z dróg morskich oraz portów i przystani morskich;
3)
(uchylony)
4)
bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych
dna morskiego;
5)
ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczeniem wskutek korzystania z morza oraz
przez zatapianie odpadów i innych substancji w zakresie nieuregulowanym przepisami
prawa geologicznego i górniczego;
6)
ratowania życia, prowadzenia prac podwodnych i wydobywania mienia z morza;
7)
(uchylony)
8)
(uchylony)
9)
nadzoru przeciwpożarowego w polskich obszarach morskich oraz morskich portach i przystaniach;
10)
uzgadniania decyzji w sprawie wydawania pozwoleń wodnoprawnych i pozwoleń na budowę
dla obiektów budowlanych w polskich obszarach morskich, pasie technicznym, pasie ochronnym
oraz portach i przystaniach morskich;
10a)
(uchylony)
11)
budowy, utrzymywania i ochrony umocnień brzegowych, wydm i zalesień ochronnych w pasie
technicznym;
11a)
użytkowania lasów będących własnością Skarbu Państwa położonych w pasie technicznym;
11b)
nadzoru nad zapewnieniem ochrony przed powodzią od strony wód morskich w tym poprzez
budowę, rozbudowę i utrzymywanie budowli hydrotechnicznych oraz umocnień brzegowych
w pasie technicznym;
12)
wyznaczania dróg morskich, kotwicowisk i badania warunków ich żeglowności;
12a)
wykonywania i nadzorowania pomiarów hydrograficznych;
12b)
prowadzenia zasobów danych hydrograficznych dla obszaru kompetencji właściwego terytorialnie
dyrektora urzędu morskiego;
13)
oznakowania nawigacyjnego w polskich obszarach morskich;
14)
nakładania grzywien w postępowaniu mandatowym za wykroczenia w trybie przewidzianym
w przepisach o postępowaniu w sprawach o wykroczenia;
15)
wydawania oraz uzgadniania decyzji wynikających z przepisów ustawy o portowych urządzeniach
do odbioru odpadów i pozostałości ładunkowych ze statków;
16)
sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza
terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej;
17)
wykonywania kontroli w zakresie zgodności z wymaganiami, stwarzania przez wyrób zagrożenia
oraz niezgodności formalnych, w odniesieniu do wprowadzonych do obrotu lub oddanych
do użytku wyrobów wyposażenia morskiego, rekreacyjnych jednostek pływających i skuterów
wodnych;
18)
nadawania nazw statkom morskim;
19)
organizacji pilotażu morskiego;
20)
budowy i utrzymania obiektów infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani
morskich, z wyłączeniem infrastruktury dostępu służącej wyłącznie na użytek morskich
portów wojennych, o których mowa w art. 45 ust. 2a;
21)
zarządzania portami niemającymi podstawowego znaczenia dla gospodarki narodowej i
przystaniami morskimi w przypadku, o którym mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich , w tym ochrona brzegów morskich w przystaniach plażowych w rozumieniu art. 2 pkt
2a tej ustawy, w przypadku których dyrektor urzędu morskiego wykonuje zadania i uprawnienia
podmiotu zarządzającego;
22)
planowania rozwoju portów i przystani morskich, o których mowa w pkt 21;
23)
monitorowania i informowania o ruchu statków;
24)
ewidencji ładunków i pasażerów;
25)
nadzoru nad wprowadzonym do obrotu lub oddanym do użytku wyposażeniem morskim oraz
rekreacyjnymi jednostkami pływającymi i skuterami wodnymi, o którym mowa w przepisach
ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku ;
25a)
(uchylony)
26)
zarządu nad morzem terytorialnym i morskimi wodami wewnętrznymi oraz nad gruntami
pokrytymi tymi wodami, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne;
26a)
wykonywania zadań w dziedzinie ochrony środowiska morskiego i ochrony przed powodzią
zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne;
27)
kontroli paliwa żeglugowego dostarczanego na statki oraz paliwa żeglugowego używanego
na statkach;
28)
związane z wykonywaniem zadań organu krajowego, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24 listopada
2010 r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową oraz
zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 , zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1177/2010”, w zakresie usług przewozu drogą morską,
z tym że rozpatrywanie skarg, o których mowa w art. 25 ust. 3 tego rozporządzenia,
należy do zadań dyrektora urzędu morskiego określonego w przepisach wydanych na podstawie
art. 43a ust. 5;
29)
kwalifikacji członków załóg statków morskich i pilotów morskich;
30)
nadzoru nad obszarami Natura 2000 wyznaczonymi na polskich obszarach morskich i sporządzania
projektów planów ochrony tych obszarów w trybie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;
31)
opiniowania i uzgadniania:
a)
dokumentów dotyczących obszarów morskich w ramach postępowania w sprawie strategicznej
oceny oddziaływania na środowisko,
b)
realizacji przedsięwzięć dotyczących obszarów morskich w ramach postępowania w sprawie
oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000
- o których mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego
ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania
na środowisko;
31a19)Dodany przez art. 38 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych (Dz. U. poz. 1718), która weszła w życie z dniem)
związane z zapobieganiem rozprzestrzenianiu się w środowisku inwazyjnych gatunków
obcych stwarzających zagrożenie dla Unii lub inwazyjnych gatunków obcych stwarzających
zagrożenie dla Polski, lub inwazyjnych gatunków obcych, które prawdopodobnie spełniają
kryteria uznania ich za stwarzające zagrożenie dla Unii, w zakresie określonym w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych ;
32)
ochrony i opieki nad zabytkami znajdującymi się w polskich obszarach morskich w zakresie
przewidzianym w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ;
33)
uzgadniania decyzji wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, w przypadkach przewidzianych w tej ustawie;
34)
kontroli podmiotów zarządzających portami morskimi w zakresie zapewnienia przez nie
dostępności w porcie punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) określonej
w przepisach ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych ;
35)
związane z wykonywaniem zadań odpowiedniego organu, o którym mowa w art. 11 ust. 5, art. 12 ust. 3, art. 13 ust. 6 oraz art. 17 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2017/352 z dnia 15 lutego 2017 r. ustanawiającego ramy w
zakresie świadczenia usług portowych oraz wspólne zasady dotyczące przejrzystości
finansowej portów , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2017/352”.
3.
Do organów administracji morskiej należy także wykonywanie zadań w dziedzinie współpracy
międzynarodowej w zakresie spraw określonych w ust. 1 i 2.
4.
Wydawanie decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 2 pkt 10 i 11, następuje po zasięgnięciu
opinii właściwego organu samorządu terytorialnego.
5.
Ustawa nie narusza przepisów prawa geologicznego i górniczego.
6.
W celu wymiany wiedzy i doświadczenia w zakresie, o którym mowa w ust. 1, organy administracji
morskiej odbywają regularne spotkania, a w wyjątkowych okolicznościach odbywają także
spotkania doraźne.
Art. 42a.
1.
Kapitan portu może, na wniosek wierzyciela, zatrzymać tymczasowo na czas nieprzekraczający
72 godzin, z wyłączeniem dni uznanych ustawowo za wolne od pracy:
1)
statek w celu zabezpieczenia roszczenia należnego od statku z tytułu opłat portowych,
szkód wyrządzonych w urządzeniach portowych, dokach lub drogach żeglugowych oraz z
tytułu zanieczyszczenia środowiska;
2)
wydobyty wrak i inne przedmioty, które utrudniały żeglugę, w celu zabezpieczenia roszczenia
z tytułu ich usunięcia.
2.
Tymczasowe zatrzymanie traci moc w razie złożenia odpowiedniego zabezpieczenia lub
w razie dokonania zajęcia na podstawie właściwych przepisów.
3.
Wierzyciel, o którym mowa w ust. 1, odpowiada za wszelkie szkody wynikłe wskutek nieuzasadnionego
zatrzymania. Roszczenie z tego tytułu przedawnia się z upływem roku od dnia jego powstania.
Art. 43.
W sprawach należących do właściwości organów administracji morskiej, rozstrzyganych
w trybie postępowania administracyjnego, decyzje w pierwszej instancji wydają dyrektorzy
urzędów morskich, chyba że w myśl przepisu szczególnego organem właściwym w pierwszej
instancji jest minister właściwy do spraw gospodarki morskiej.
18 grudnia 2021 r.
Art. 43a.
1.
W przypadku gdy pasażer nie jest zadowolony ze sposobu rozpatrzenia przez przewoźnika
lub operatora terminalu, w rozumieniu rozporządzenia nr 1177/2010, skargi, o której
mowa w art. 24 tego rozporządzenia, lub nie uzyska on odpowiedzi na taką skargę, może
wnieść skargę do dyrektora urzędu morskiego określonego w przepisach wydanych na podstawie
ust. 5.
2.
Do skargi wnoszonej do dyrektora urzędu morskiego pasażer dołącza:
1)
kopię skargi skierowanej do przewoźnika lub operatora terminalu, w rozumieniu rozporządzenia
nr 1177/2010;
2)
kopię odpowiedzi na skargę, o której mowa w pkt 1, albo oświadczenie, że odpowiedź
nie została udzielona w terminie określonym w art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1177/2010;
3)
kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na daną trasę.
3.
Do rozpatrywania skarg pasażerów przez dyrektora urzędu morskiego stosuje się przepisy
działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.
4.
W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa przez przewoźnika lub operatora terminalu,
w rozumieniu rozporządzenia nr 1177/2010, dyrektor urzędu morskiego określa, w drodze
decyzji administracyjnej, zakres stwierdzonych nieprawidłowości oraz wyznacza termin
ich usunięcia.
5.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, dyrektora
urzędu morskiego właściwego do rozpatrywania skarg, o których mowa w art. 25 ust.
3 rozporządzenia nr 1177/2010, biorąc pod uwagę natężenie ruchu pasażerskiego w portach
i przystaniach morskich.
Art. 43aa.
1.
Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na położenie portu rozpatruje skargi
dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia nr 2017/352 zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia.
2.
Do skargi, o której mowa w ust. 1, dołącza się informacje i dokumenty potwierdzające
naruszenie przepisów rozporządzenia nr 2017/352.
3.
Dyrektor urzędu morskiego, o którym mowa w ust. 1, zwraca się odpowiednio do podmiotu
zarządzającego w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich, dostawcy usług portowych lub użytkownika portu w rozumieniu rozporządzenia nr 2017/352,
których dotyczy skarga, o której mowa w ust. 1, o przedstawienie, w terminie uzależnionym
od stopnia skomplikowania sprawy, jednak nie dłuższym niż 3 miesiące, stanowiska wraz
z uzasadnieniem.
4.
Dyrektor urzędu morskiego, o którym mowa w ust. 1, rozpatruje skargę, o której mowa
w ust. 1, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie dwóch miesięcy od
dnia otrzymania ostatniego ze stanowisk, o których mowa w ust. 3.
5.
W zakresie nieuregulowanym w ustawie, do rozpatrywania skarg, o których mowa w ust.
1, stosuje się odpowiednio przepisy działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
6.
W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów rozporządzenia nr 2017/352 przez podmiot
zarządzający lub dostawcę usług portowych dyrektor urzędu morskiego, o którym mowa
w ust. 1, określa, w drodze decyzji administracyjnej, zakres stwierdzonych nieprawidłowości
oraz wyznacza termin ich usunięcia.
Art. 43b.
Administratorem danych osobowych przetwarzanych w celu, o którym mowa w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych
w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości , jest dyrektor urzędu morskiego.
Art. 44.
1.
Organy administracji morskiej działają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz
w wyłącznej strefie ekonomicznej, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
2.
Organy administracji morskiej są także właściwe do wykonywania określonych umowami
międzynarodowymi i prawem polskim zadań na morzu pełnym.
Art. 45.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia:
1)
granice portów morskich od strony morza i ich red, z wyłączeniem portów wojennych,
z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4,
2)
po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin - granice portów morskich od strony lądu
- z uwzględnieniem współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych lub granicznych punktów
geodezyjnych.
1a.
Przystań morska nie może znajdować się w granicach portu morskiego.
2.
Dyrektorzy urzędów morskich, po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin oraz organów
ochrony granicy państwowej, określają granice przystani morskich.
2a.
Morski port wojenny obejmuje obszar portu morskiego lub te jego części, które są przeznaczone
do wykorzystywania przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej oraz przez nie zarządzane
i utrzymywane.
2b.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki
morskiej określi, w drodze rozporządzenia, granice morskich portów wojennych, mając
na względzie zapewnienie obronności i bezpieczeństwa państwa, a także przyjęte strategie
rozwoju portów i przystani morskich.
3.
(uchylony)
Art. 46.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z Ministrem Obrony
Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia,
zakres i formy współpracy urzędów morskich z Marynarką Wojenną i Strażą Graniczną
w zakresie wymienionym w art. 42 oraz w zakresie hydrografii i kartografii morskiej.
Rozdział 3
Przepisy wydawane przez terenowe organy administracji morskiej
Art. 47.
1.
Dyrektorzy urzędów morskich wydają przepisy prawne na podstawie upoważnień udzielonych
im w ustawach.
2.
Z zastrzeżeniem art. 48 przepisy, o których mowa w ust. 1, są wydawane w formie zarządzenia.
3.
Zarządzenie dyrektora urzędu morskiego podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku
urzędowym właściwym ze względu na terytorialny zakres obowiązywania tego zarządzenia.
4.
Zarządzenie dyrektora urzędu morskiego wchodzi w życie po upływie czternastu dni od
daty jego ogłoszenia, chyba że określa inny termin albo termin taki wynika z ustawy,
na podstawie której zostało ono wydane.
Art. 48.
1.
W zakresie nieuregulowanym w przepisach, jeżeli jest to niezbędne do ochrony życia,
zdrowia lub mienia, obronności i bezpieczeństwa państwa, ochrony środowiska morskiego
na morzu, w porcie morskim, przystani oraz w pasie technicznym, a także ochrony żeglugi
i portów morskich - dyrektor urzędu morskiego może ustanawiać w zakresie określonym
w art. 42 ust. 2 przepisy porządkowe zawierające zakazy lub nakazy określonego zachowania
oraz tworzyć i ogłaszać strefy czasowo zamknięte dla żeglugi i rybołówstwa, uprawiania
sportów wodnych i nurkowych, znajdujące się w strefie odpowiedzialności terytorialnej
danego urzędu i będące w granicach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego.
2.
Przepisy porządkowe, o których mowa w ust. 1, ustanawia się w formie zarządzenia porządkowego.
3.
(uchylony)
4.
Zarządzenie porządkowe wchodzi w życie z dniem w nim określonym, nie wcześniej jednak
niż z dniem jego ogłoszenia, w sposób określony w ust. 5 lub 6.
5.
Zarządzenie porządkowe podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym właściwym
ze względu na terytorialny zakres obowiązywania tego zarządzenia.
6.
W razie konieczności natychmiastowego wprowadzenia w życie zarządzenia porządkowego,
może ono być publikowane w drodze obwieszczeń w miejscach jego obowiązywania, drogą
radiową lub w inny sposób zwyczajowo przyjęty w żegludze morskiej lub na danym terenie.
Dzień takiego opublikowania zarządzenia porządkowego jest dniem jego ogłoszenia.
7.
Zarządzenie porządkowe ogłoszone w sposób określony w ust. 6 podaje się następnie
do wiadomości we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym.
Art. 48a.
(uchylony)
Rozdział 4
Sprawowanie nadzoru
Art. 49.
Nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy sprawują na obszarze swego działania dyrektorzy
urzędów morskich.
Art. 49a.
1.
W przypadku niecierpiącym zwłoki dyrektor urzędu morskiego, realizując zadania określone
w niniejszym rozdziale, wykonuje obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z
dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem
danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy
95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) , przez udostępnienie informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia,
w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego
dyrektora, na swojej stronie internetowej oraz w siedzibie urzędu w widocznym miejscu.
2.
Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia
27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych
osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy
95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), nie wstrzymuje ani nie ogranicza wykonywania przez dyrektora urzędu morskiego zadań
określonych w niniejszym rozdziale.
Art. 50.
1.
Wykonując w polskich obszarach morskich zadania, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt
1-6, 9 i 28:
1)
inspekcja morska ma prawo:
a)
kontrolowania, czy statki są uprawnione do działalności, którą wykonują, oraz czy
posiadają wymagane pozwolenie,
b)
kontrolowania, czy żegluga lub inna działalność jest wykonywana zgodnie z przepisami
prawa polskiego i umowami międzynarodowymi,
c)
wykrywania zanieczyszczeń środowiska morskiego powodowanych działalnością na morzu
i ich sprawców,
d)
kontrolowania, czy statki spełniają wymagania w zakresie ochrony żeglugi morskiej,
e)
kontrolowania, czy przewoźnik, operator terminalu lub sprzedawca biletów, w rozumieniu
rozporządzenia nr 1177/2010, wypełniają obowiązki określone w rozporządzeniu nr 1177/2010;
2)
inspekcja bandery ma prawo kontrolowania statków o polskiej przynależności w zakresie
wymagań określonych w przepisach prawa polskiego, przepisach prawa Unii Europejskiej
oraz w ratyfikowanych umowach międzynarodowych dotyczących:
a)
budowy statków, stałych urządzeń i ich wyposażenia,
b)
składu i kwalifikacji załóg,
c)
ochrony środowiska,
d)
bezpieczeństwa i higieny pracy oraz warunków sanitarno-bytowych,
e)
ochrony żeglugi morskiej;
3)
inspekcja portu ma prawo kontrolowania statków obcej przynależności zawijających do
polskich portów w zakresie wymagań określonych w umowach międzynarodowych i przepisach
prawa Unii Europejskiej dotyczących:
a)
bezpieczeństwa żeglugi,
b)
składu i kwalifikacji załóg,
c)
ochrony środowiska,
d)
bezpieczeństwa i higieny pracy oraz warunków sanitarno-bytowych,
e)
ochrony żeglugi morskiej.
2.
Kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie podlegają jednostki pływające Marynarki
Wojennej, Straży Granicznej i Policji.
3.
Kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 3, nie podlegają:
1)
okręty wojenne i jednostki pomocnicze;
2)
statki rybackie;
3)
statki drewniane o prostej konstrukcji;
4)
statki specjalnej służby państwowej nieużywane do celów handlowych oraz
5)
statki rekreacyjne lub sportowe nieużywane do celów handlowych.
4.
Określone w ust. 1 pkt 1 uprawnienia inspekcja morska może realizować we współdziałaniu
ze Strażą Graniczną, przy użyciu jej sił i środków, a w razie konieczności także w
porozumieniu z Marynarką Wojenną.
5.
W przypadku nieobecności inspektora inspekcji morskiej na pokładzie jednostki pływającej
Straży Granicznej, Straż Graniczna może samodzielnie realizować uprawnienia określone
w ust. 1 pkt 1 w imieniu terenowego organu administracji morskiej.
6.
Przekazanie Straży Granicznej środków posiadanych przez urzędy morskie do realizacji
uprawnień określonych w ust. 1 pkt 1 nastąpi w drodze porozumienia ministrów właściwych
do spraw gospodarki morskiej i spraw wewnętrznych.
7.
W przypadkach, o których mowa w ust. 5, uprawnienia inspektora inspekcji morskiej,
określone w art. 51 ust. 1 i art. 52 ust. 1, przysługują odpowiednio dowódcom jednostek
pływających Straży Granicznej.
Art. 50a.
1.
W ramach nadzoru przeciwpożarowego, o którym mowa w art. 42 ust. 2 pkt 9, dyrektorzy
urzędów morskich, mając na względzie znaczenie portu dla gospodarki narodowej:
1)
wydają, w drodze zarządzenia, przepisy z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym dotyczące:
a)
zapobiegania powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru,
b)
bezpieczeństwa ruchu i postoju statków przewożących substancje niebezpieczne,
c)
przeładunku określonych rodzajów substancji;
2)
wykonują inspekcje instalacji przeciwpożarowych oraz sprzętu gaśniczego będącego na
wyposażeniu statków oraz innych obiektów pływających znajdujących się na akwenach
im podległych;
3)
zatwierdzają, zgodnie z przepisami o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki,
plany zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń wód portowych;
4)
uzgadniają:
a)
instrukcje technologiczne,
b)
instrukcje technologiczno-ruchowe,
c)
instrukcje bezpiecznej obsługi statku,
d)
regulaminy organizacyjne podmiotów wykonujących zadania związane z ochroną przeciwpożarową
w portach, w zakresie ochrony przeciwpożarowej od strony wody.
2.
W celu potwierdzenia właściwego stosowania planów, instrukcji i regulaminów, o których
mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, dyrektorzy urzędów morskich przeprowadzają inspekcje i kontrole
obejmujące planowane i doraźne inspekcje i kontrole:
1)
terenów i obiektów portowych;
2)
statków;
3)
przeładunków towarów niebezpiecznych;
4)
podmiotów wykonujących zadania związane z ochroną przeciwpożarową w portach.
3.
Inspekcje i kontrole, o których mowa w ust. 2, na podstawie upoważnienia dyrektora
urzędu morskiego, przeprowadza inspektor ochrony przeciwpożarowej, zwany dalej „inspektorem”.
4.
Inspektorem może być osoba, która posiada kwalifikacje, doświadczenie oraz wiedzę
w zakresie ochrony przeciwpożarowej.
5.
Inspektor jest uprawniony do wstępu do wszystkich obiektów zlokalizowanych w porcie
oraz na wszystkie statki znajdujące się w polskich obszarach morskich, za okazaniem
dokumentu identyfikacyjnego.
6.
W ramach wykonywanych czynności służbowych inspektor jest uprawniony do wydawania
doraźnych poleceń w zakresie posiadanego upoważnienia podmiotom poddanym kontroli
lub inspekcji.
7.
Z przeprowadzonych inspekcji i kontroli inspektor sporządza protokół zawierający w
szczególności opis stwierdzonego w wyniku kontroli lub inspekcji stanu faktycznego,
w tym ujawnionych nieprawidłowości, wraz z określeniem terminu ich usunięcia.
8.
Podmioty zarządzające portem, przystanią, terminalem lub stocznią w zakresie ochrony
przeciwpożarowej, oprócz pełnienia obowiązków wynikających z przepisów o ochronie
przeciwpożarowej, są obowiązane do:
1)
sporządzania, zgodnie z przepisami o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki,
planów zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń wód portowych oraz, w zależności od prowadzonej
działalności, instrukcji technologicznych i technologiczno-ruchowych oraz instrukcji
bezpiecznej obsługi statku oraz ich uzgadniania;
2)
uzgadniania z właściwym terytorialnie dyrektorem urzędu morskiego regulaminów organizacyjnych
podmiotów wykonujących zadania związane z ochroną przeciwpożarową w portach od strony
wody, a w przypadku przystani morskiej - uzgadniania sposobów i warunków ochrony przeciwpożarowej
całej przystani;
3)
wykonywania poleceń inspektora, o którym mowa w ust. 3, wydawanych doraźnie lub zawartych
w protokole, o którym mowa w ust. 7;
4)
informowania właściwego kapitana portu o każdej sytuacji wymagającej interwencji służb
ratowniczo-gaśniczych w zarządzanym obiekcie lub na zarządzanym terenie znajdującym
się w granicach administracyjnych portu.
9.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy zakres nadzoru przeciwpożarowego sprawowanego przez organy administracji
morskiej,
2)
szczegółowy sposób sprawowania nadzoru przeciwpożarowego, w tym tryb przeprowadzania
inspekcji i kontroli, o których mowa w ust. 2, oraz szczegółowy zakres informacji
zawartych w protokole, o którym mowa w ust. 7,
3)
warunki współpracy organów administracji morskiej z podmiotami, które uczestniczą
w działaniach ratowniczo-gaśniczych w obrębie polskich obszarów morskich oraz portów
i przystani morskich,
4)
szczegółowy zakres informacji niezbędnych do określenia w planach zwalczania zagrożeń
i zanieczyszczeń wód portowych oraz instrukcjach technologicznych i technologiczno-ruchowych
oraz instrukcjach bezpiecznej obsługi statku,
5)
szczegółowy zakres informacji, o których mowa w ust. 8 pkt 4
- mając na względzie znaczenie portu dla gospodarki narodowej oraz konieczność zapewnienia
właściwego poziomu ochrony przeciwpożarowej w polskich obszarach morskich oraz morskich
portach i przystaniach.
Art. 51.
1.
W czasie wykonywania czynności służbowych inspektor inspekcji morskiej, zwany dalej
„inspektorem”, jest uprawniony do:
1)
kontroli dokumentów zezwalających na uprawianie rybołówstwa morskiego lub innej działalności
na polskich obszarach morskich;
1a)
kontroli dokumentów statku i dokumentów kwalifikacyjnych załogi statku;
2)
(uchylony)
3)
(uchylony)
4)
żądania wyjaśnień i wykonywania czynności niezbędnych do przeprowadzenia kontroli,
a w przypadkach uzasadnionego podejrzenia naruszenia ustawy lub przepisów wydanych
na jej podstawie, do:
a)
zatrzymania dokumentów, o których mowa w pkt 1 i 1a,
b)
(uchylona)
c)
sprawdzenia pomieszczeń statku.
2.
Inspektor inspekcji bandery oraz inspektor inspekcji portu w czasie wykonywania czynności
służbowych mających na celu stwierdzenie, czy statek spełnia wymagania określone w
art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 3, są uprawnieni do kontroli dokumentów potwierdzających
spełnienie tych wymagań, a także do sprawdzenia ogólnego stanu technicznego statku,
łącznie z warunkami sanitarno-bytowymi. Przepisy ust. 1 oraz art. 52-54 stosuje się
odpowiednio.
Art. 52.
1.
Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie naruszenia przepisów ustawy, inspektor może
skontrolować obcy statek znajdujący się w polskich obszarach morskich i zmusić go
do zawinięcia do wskazanego portu, przy zastosowaniu wszelkich niezbędnych środków.
2.
O zatrzymaniu i doprowadzeniu obcego statku do portu polskiego terenowy organ administracji
morskiej zawiadamia niezwłocznie właściwy organ państwa bandery statku.
3.
Kontrolę w zakresie ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczeniem ze statków
reguluje odrębna ustawa.
4.
Kontrolę w zakresie ochrony żeglugi i portów morskich reguluje odrębna ustawa.
Art. 53.
1.
Kierownik statku znajdującego się na polskich obszarach morskich powinien, na sygnał
nadany z jednostki pływającej Straży Granicznej, zatrzymać statek i umożliwić dokonanie
czynności inspekcyjnych.
2.
Inspektor uprawniony jest do przebywania na każdym statku prowadzącym jakąkolwiek
działalność w polskich obszarach morskich.
3.
W czasie przebywania inspektora na statku kierownik tego statku powinien umożliwić
mu dokonanie kontroli przestrzegania obowiązujących przepisów i obserwacji prowadzonej
działalności, a w szczególności:
1)
udzielić niezbędnych wyjaśnień;
2)
przedstawić do wglądu żądane dokumenty łącznie z dziennikiem pokładowym;
3)
umożliwić obejrzenie złowionych ryb i sprzętu połowowego, sprzętu używanego do badań
oraz pobranych w trakcie badań próbek i dokonanych analiz;
4)
umożliwić dokonanie wpisów do dziennika pokładowego;
5)
umożliwić korzystanie ze środków łączności oraz zapewnić pomoc przy przekazywaniu
i otrzymywaniu depesz;
6)
udzielić wszelkiej innej pomocy niezbędnej do prawidłowego przeprowadzenia kontroli;
7)
zapewnić niezbędne zakwaterowanie i wyżywienie w czasie dłuższego pobytu na statku.
Art. 53a.
Wczasie wykonywania czynności służbowych pracownicy terenowego organu administracji
morskiej, wykonując zadania, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 1-9, 11, 14, 17,
25 i 27, mają prawo do legitymowania lub ustalania w inny sposób tożsamości osób.
Art. 54.
W czasie wykonywania czynności służbowych inspektor jest obowiązany do noszenia munduru
i oznaki inspekcyjnej.
Dział IV
Przepisy karne i kary administracyjne
Art. 55.
1.
Armatorowi, z którego statku podczas przebywania w polskich obszarach morskich dokonuje
się, z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy i innych ustaw oraz przepisów wydanych
na ich podstawie:
1)
eksploatacji zasobów mineralnych lub żywych zasobów morza,
2)
zanieczyszczania środowiska morskiego,
3)
badań naukowych,
4)
budowy sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń,
5)
układania kabli lub rurociągów
- wymierza się karę pieniężną o równowartości do 1 000 000 jednostek obliczeniowych,
zwanych „Specjalnym Prawem Ciągnienia (SDR)”, określanych przez Międzynarodowy Fundusz
Walutowy.
2.
Tej samej karze podlega, kto wznosi lub wykorzystuje sztuczne wyspy, konstrukcje,
urządzenia albo układa lub utrzymuje kable lub rurociągi bez uzyskania pozwolenia,
o którym mowa odpowiednio w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, albo uzgodnienia, o którym
mowa w art. 27 ust. 1, albo niezgodnie z warunkami określonymi w tych decyzjach.
2a.
Przepisu ust. 1 pkt 1, w części dotyczącej eksploatacji żywych zasobów morza, nie
stosuje się w przypadkach określonych w przepisach o rybołówstwie morskim.
3.
Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadkach określonych w przepisach o zapobieganiu
zanieczyszczaniu morza przez statki.
Art. 56.
Kto:
1)
zatrzymuje lub zakotwicza statek poza miejscem do tego przeznaczonym,
2)
prowadzi statek poza torami wodnymi lub nie utrzymuje kursu wskazanego przez właściwy
organ,
3)
(uchylony)
4)
wyprowadza statek z portu wbrew otrzymanemu zakazowi,
5)
ładuje lub wyładowuje towar ze statku w miejscu do tego niewyznaczonym,
6)
nawiązuje łączność z wybrzeżem, powodując zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi,
7)
opuszcza statek w miejscu niedozwolonym,
8)
przyjmuje lub wysadza ze statku ludzi z naruszeniem przepisów celnych, skarbowych,
imigracyjnych lub sanitarnych,
9)
wykracza przeciwko przepisom wydanym na podstawie art. 47 i 48,
9a)
wykorzystuje pas techniczny do innego celu niż utrzymanie brzegu w stanie zgodnym
z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska bez zgody dyrektora urzędu morskiego
albo wykorzystuje pas techniczny niezgodnie z warunkami określonymi przez dyrektora
urzędu morskiego,
10)
nie stosuje się do nakazów określonych w art. 52 ust. 1,
11)
(uchylony)
12)
uszkadza lub przesuwa znaki nawigacyjne albo użytkuje je niezgodnie z przeznaczeniem,
13)
uruchamia urządzenia pogarszające skuteczność oznakowania nawigacyjnego,
14)
wykracza przeciwko przepisom o prowadzeniu i przechowywaniu na statku dokumentów,
15)
wykracza przeciwko przepisom o okazywaniu bądź podnoszeniu bandery,
16)
wykracza przeciwko obowiązkowi przedstawiania statku do pomiaru,
17)
wykracza przeciwko obowiązkowi zgłoszenia statku lub okoliczności podlegającej wpisowi
do rejestru okrętowego albo do rejestracji w urzędzie morskim,
17a)
utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie inspekcji, o której mowa w art. 50 ust.
1,
18)
wykracza przeciwko obowiązkowi umieszczania na statku oznaczenia nazwy, portu macierzystego
i numeru identyfikacyjnego statku,
19)
przeszukuje wraki statków lub ich pozostałości bez wymaganego pozwolenia albo nie
stosuje się do warunków określonych w pozwoleniu,
19a)
uprawia żeglugę z naruszeniem obowiązku posiadania dokumentu ubezpieczenia odpowiedzialności
za roszczenia morskie, o którym mowa w art. 102c Kodeksu morskiego,
20)
podejmuje się przewozu pasażerów z naruszeniem obowiązku posiadania dokumentu ubezpieczenia
odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w art. 182 § 3 lub art. 182a § 2 Kodeksu
morskiego
- podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego
przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Art. 56a.
1.
Przewoźnik, operator terminalu lub sprzedawca biletów, w rozumieniu rozporządzenia
nr 1177/2010, którzy działają z naruszeniem obowiązków lub warunków określonych w
art. 4 ust. 2, art. 7, art. 8 ust. 2, 3 i 5, art. 9 ust. 1, 2 i 4, art. 10, art. 11
ust. 1, 4 i 5, art. 12-19, art. 22, art. 23 ust. 1 i 3 oraz art. 24 rozporządzenia
nr 1177/2010, podlegają karze pieniężnej do 50 000 zł.
2.
(uchylony)
Art. 56b.
1.
Podmiot zarządzający w rozumieniu rozporządzenia nr 2017/352, który działa z naruszeniem
obowiązków lub warunków określonych w art. 4 ust. 2 i 4-6, art. 5, art. 6 ust. 1-6,
art. 8 ust. 1 i 3, art. 9 ust. 2 i 4, art. 11 ust. 1-7 oraz art. 12-15 rozporządzenia
nr 2017/352, podlega karze pieniężnej do 1 000 000 zł.
2.
Dostawca usług portowych w rozumieniu rozporządzenia nr 2017/352, który działa z naruszeniem
obowiązków lub warunków określonych w art. 8 ust. 3, art. 11 ust. 1-7, art. 12, art.
14 oraz art. 15 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2017/352, podlega karze pieniężnej do
1 000 000 zł.
3.
Tej samej karze podlega:
1)
podmiot zarządzający, dostawca usług portowych lub użytkownik portu w rozumieniu rozporządzenia
nr 2017/352, który w terminie wyznaczonym przez dyrektora urzędu morskiego nie przedstawi
stanowiska, o którym mowa w art. 43aa ust. 3 lub
2)
podmiot zarządzający lub dostawca usług portowych, którzy nie usuną nieprawidłowości
zgodnie z art. 43aa ust. 6.
Art. 56c.
Podmiot, który nie przekazuje służbie hydrograficznej kopii danych pomiarowych uzyskanych
z pomiarów hydrograficznych przeprowadzonych na polskich obszarach morskich zgodnie
z art. 41c ust. 1, podlega karze pieniężnej do 500 000 zł.
Art. 57.
1.
Kary pieniężne, o których mowa w art. 55-56c, wymierza dyrektor urzędu morskiego w
drodze decyzji administracyjnej.
2.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do
spraw gospodarki morskiej.
3.
Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z
wyłączeniem decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 56a
ust. 1 oraz art. 56b.
4.
Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 55-56c, ustala dyrektor urzędu morskiego,
z uwzględnieniem zakresu naruszenia, powtarzalności naruszeń lub korzyści finansowych
uzyskanych z tytułu naruszenia.
Art. 58.
1.
Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat.
2.
Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od daty wydania ostatecznej
decyzji o nałożeniu kary.
Art. 59.
1.
W celu zabezpieczenia ściągalności kary pieniężnej dyrektor urzędu morskiego może
zażądać od sprawcy zabezpieczenia należności, a w razie odmowy występuje do organu
egzekucyjnego o zajęcie statku lub innych przedmiotów, za pomocą których dokonano
naruszenia przepisów.
2.
Do czasu wydania postanowienia o zajęciu statku dyrektor urzędu morskiego zarządza
zatrzymanie statku, nie dłużej jednak niż na 48 godzin.
3.
Zabezpieczenie ściągalności kary pieniężnej polega na wpłaceniu określonej, przez
organ prowadzący postępowanie, kwoty pieniężnej do jego depozytu lub złożeniu gwarancji
bankowej przez bank albo zakład ubezpieczeń mający siedzibę w Polsce.
4.
Kary ustalone na podstawie art. 55-56c, nieuiszczone w wyznaczonym terminie, podlegają,
wraz z odsetkami za zwłokę, ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
Art. 60.
Ściągnięte kwoty z tytułu kar pieniężnych są dochodami budżetu państwa.
Art. 60a.
Kto na obszarze morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego:
1)
wprowadza statek do strefy zamkniętej dla żeglugi i rybołówstwa lub pozostawia w tej
strefie sprzęt rybacki,
2)
przeprowadza próby statecznościowe lub testuje urządzenia napędowe statku bez zgody
kapitana portu,
3)
nadużywa środków sygnałowych i pirotechnicznych lub usuwa i uszkadza środki ratunkowe,
4)
zakrywa i tarasuje urządzenia cumownicze oraz zasłania znaki ostrzegawcze,
5)
bez zgody kapitana portu spłukuje nadbudówki i pokłady statku,
6)
przewozi pasażerów statkiem, którego dokument bezpieczeństwa takiego przewozu nie
przewiduje,
7)
uprawiając żeglugę statkiem przekracza dopuszczalną prędkość określoną obowiązującymi
przepisami,
8)
cumuje do znaku nawigacyjnego
- podlega karze grzywny.
Art. 60b.
Kto na obszarze portu morskiego lub przystani morskiej, a także kotwicowisk położonych
poza obszarem portów oraz torów wodnych łączących te kotwicowiska z wodami portowymi:
1)
kąpie się lub bez zezwolenia nurkuje,
2)
zanieczyszcza lub zaśmieca teren,
3)
zacumował jednostkę burta w burtę bez zgody kapitana portu,
4)
wchodzi lub wjeżdża na lód,
5)
łowi ryby wbrew zakazowi lub bez wydanego zezwolenia,
6)
opuszcza na wodę łodzie ze statku bez zgody kapitana portu,
7)
usuwa lub uszkadza środki ratunkowe,
8)
zakrywa i tarasuje urządzenia cumownicze, hydranty oraz zasłania znaki ostrzegawcze,
9)
nie oświetla statku zacumowanego do nabrzeża od zachodu do wschodu słońca lub od wschodu
do zachodu słońca podczas ograniczonej widzialności,
10)
nie używa tarcz przeciw szczurom na linach cumowniczych statku zacumowanego do nabrzeża,
11)
nie zacumował lub nieprawidłowo zacumował statek do urządzeń cumowniczych,
12)
nie zapewnia bezpiecznego połączenia statku z lądem
- podlega karze grzywny.
Art. 60c.
Kto na obszarze pasa technicznego:
1)
zaśmieca lub zanieczyszcza teren,
2)
bez zgody właściwego terytorialnie dyrektora urzędu morskiego, o której mowa w art.
37 ust. 1, rozpala ognisko na plaży,
3)
nie będąc uprawnionym do wjazdu albo bez zgody właściwego terytorialnie dyrektora
urzędu morskiego, o której mowa w art. 37 ust. 1, używa pojazdu silnikowego lub zaprzęgowego
lub motoroweru,
4)
jako osoba nieupoważniona przebywa na terenach (ogrodzonych lub oznakowanych) objętych
pracami hydrotechnicznymi lub pomiarowymi, zagrożonych erozją, pożarem i innymi zdarzeniami,
w szczególności skażeniami, zanieczyszczeniami lub obecnością niebezpiecznych przedmiotów
- podlega karze grzywny.
Art. 60d.
1.
Orzekanie w sprawach o czyny, określone w art. 60a-60c, następuje w trybie przewidzianym
w przepisach ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia .
2.
Pracownicy terenowego organu administracji morskiej mają prawo do nakładania grzywien
w drodze mandatu karnego.
Dział V
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 61-65.
(pominięte)
Dział VI
Przepisy epizodyczne, przejściowe i końcowe
Art. 66.
(pominięty)
Art. 66a.
1.
Dla pozwoleń na wznoszenie sztucznych wysp, o których mowa w art. 23 ust. 1, dla których
podmiot, któremu udzielono tego pozwolenia, uiścił opłatę, o której mowa w art. 27b
ust. 1 pkt 1, przed dniem 1 czerwca 2019 r. nie stosuje się art. 23 ust. 6a i 6b.
2.
Jeżeli w okresie 15 lat od dnia wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, podmiot,
o którym mowa w ust. 1, nie uzyska pozwolenia na budowę dla całości albo części przedsięwzięcia
objętego tym pozwoleniem, organ, który wydał pozwolenie, stwierdza, w drodze decyzji,
wygaśnięcie tego pozwolenia.
3.
Jeżeli podmiot, o którym mowa w ust. 1, nie później niż 60 dni przed upływem 15 lat
od dnia wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, złoży organowi, który wydał pozwolenie,
wyjaśnienia na piśmie i dokumenty potwierdzające podjęcie wszystkich czynności wymaganych
przez prawo, zmierzających do uzyskania pozwolenia na budowę dla całości albo części
przedsięwzięcia, termin, o którym mowa w ust. 2, zostaje przedłużony na czas niezbędny
do uzyskania pozwolenia na budowę, jednak nie dłuższy niż 2 lata od dnia, w którym
upłynął 15-letni termin od dnia wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 2. Przedłużenie
terminu stwierdza, w drodze decyzji, organ, który wydał pozwolenie.
Art. 67.
1.
Umowami, o których mowa w art. 16 ust. 1, są:
1)
umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich
o rozgraniczeniu morza terytorialnego (wód terytorialnych), strefy ekonomicznej, strefy
rybołówstwa morskiego i szelfu kontynentalnego na Morzu Bałtyckim, podpisana w Moskwie
dnia 17 lipca 1985 r. ;
2)
umowa w sprawie rozgraniczenia szelfu kontynentalnego i stref rybołówczych między
Polską Rzecząpospolitą Ludową a Królestwem Szwecji, sporządzona w Warszawie dnia 10
lutego 1989 r. ;
3)
umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Niemiecką Republiką Demokratyczną w sprawie
rozgraniczenia obszarów morskich w Zatoce Pomorskiej, podpisana w Berlinie dnia 22
maja 1989 r. .
2.
Do czasu zawarcia umowy o rozgraniczeniu obszarów morskich między Rzecząpospolitą
Polską a Królestwem Danii21)Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie rozgraniczenia obszarów
morskich na Morzu Bałtyckim, podpisana w Brukseli dnia 19 listopada 2018 r. (Dz. U.
z 2019 r. poz. 1240) weszła w życie z dniem 28 czerwca 2019 r. zgodnie z oświadczeniem
rządowym z dnia 12 czerwca 2019 r. w sprawie mocy obowiązującej Umowy między Rzecząpospolitą
Polską a Królestwem Danii w sprawie rozgraniczenia obszarów morskich na Morzu Bałtyckim,
podpisanej w Brukseli dnia 19 listopada 2018 r. (Dz. U. poz. 1241). pozostaje w mocy art. 2 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1977 r. o polskiej strefie rybołówstwa
morskiego , z tym że przez pojęcie polskiej strefy rybołówstwa morskiego rozumie się polską
wyłączną strefę ekonomiczną.
Art. 68.
(pominięty)
Art. 69.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy
dotychczasowe przepisy, o ile nie są z nią sprzeczne.
Art. 70.
Tracą moc:
1)
dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o terenowych organach administracji morskiej ;
2)
ustawa z dnia 17 grudnia 1977 r. o morzu terytorialnym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej ;
3)
ustawa z dnia 17 grudnia 1977 r. o szelfie kontynentalnym Polskiej Rzeczypospolitej
Ludowej .
Art. 71.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1991 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r.
o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U.
z 2021 r. poz. 234), która weszła w życie z dniem 18 lutego 2021 r.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
4)
Dodany przez art. 92 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
6)
Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
7)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 92 pkt 4 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 2.
8)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 92 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 2.
9)
Zdanie drugie i trzecie dodane przez art. 92 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w
odnośniku 2.
10)
W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
11)
Dodany przez art. 92 pkt 4 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
14)
Dodany przez art. 92 pkt 5 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
15)
Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 92 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
16)
Dodany przez art. 92 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
17)
W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
18)
Dodany przez art. 92 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
19)
Dodany przez art. 38 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych (Dz. U.
poz. 1718), która weszła w życie z dniem
20)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018,
str. 2.
21)
Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie rozgraniczenia obszarów
morskich na Morzu Bałtyckim, podpisana w Brukseli dnia 19 listopada 2018 r. (Dz. U.
z 2019 r. poz. 1240) weszła w życie z dniem 28 czerwca 2019 r. zgodnie z oświadczeniem
rządowym z dnia 12 czerwca 2019 r. w sprawie mocy obowiązującej Umowy między Rzecząpospolitą
Polską a Królestwem Danii w sprawie rozgraniczenia obszarów morskich na Morzu Bałtyckim,
podpisanej w Brukseli dnia 19 listopada 2018 r. (Dz. U. poz. 1241).