Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 16 września 2022 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o diagnostyce laboratoryjnej
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Uprawnienia do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej
- Rozdział 3 - Wykonywanie czynności diagnostyki laboratoryjnej
- Rozdział 4 - Obowiązki i prawa diagnosty laboratoryjnego
- Rozdział 5
- Rozdział 6 - Samorząd diagnostów laboratoryjnych
- Rozdział 7 - Odpowiedzialność dyscyplinarna
- Rozdział 8 - Odpowiedzialność karna
- Rozdział 9 - Zmiana w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej , z uwzględnieniem zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 15 września 2022 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje
art. 148 ustawy z dnia 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych , który stanowi:
„
Art. 148.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 26 maja 2022 r., z wyjątkiem:
1)
art. 54-61, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.;
2)
art. 21-25, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2023 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa:
1)
zasady i warunki wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w medycznym laboratorium
diagnostycznym;
2)
zasady i warunki wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;
3)
zasady organizacji i działania samorządu diagnostów laboratoryjnych.
Art. 1a.
Medyczne laboratorium diagnostyczne, zwane dalej „laboratorium”, wykonuje badania
in vitro materiału biologicznego.
Art. 1b1)Dodany przez art. 112 ustawy z dnia 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. poz. 974), która weszła w życie z dniem 26 maja 2022 r..
1.
Laboratorium, które wykonuje badanie genetyczne, jest obowiązane zapewnić, aby pacjent
poddawany badaniu genetycznemu albo jego przedstawiciel ustawowy otrzymał informacje
dotyczące charakteru, znaczenia oraz konsekwencji badania genetycznego.
2.
Laboratorium, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane zapewnić doradztwo w przypadku
wykonywania badań genetycznych dostarczających informacji o genetycznych predyspozycjach
do schorzeń lub chorób, które zgodnie z aktualnym stanem wiedzy naukowej i technologii
są powszechnie uznawane za nieuleczalne.
3.
Jeżeli badanie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane na podstawie zlecenia wystawionego
przez lekarza, obowiązki, o których mowa w ust. 1 i 2, wykonuje ten lekarz albo upoważniony
pracownik podmiotu wykonującego działalność leczniczą, w którym ten lekarz wykonuje
zawód.
Art. 2.
Czynności diagnostyki laboratoryjnej obejmują:
1)
badania laboratoryjne, mające na celu określenie właściwości fizycznych, chemicznych
i biologicznych oraz składu płynów ustrojowych, wydzielin, wydalin i tkanek pobranych
dla celów profilaktycznych, diagnostycznych i leczniczych lub sanitarno-epidemiologicznych;
2)
mikrobiologiczne badania laboratoryjne płynów ustrojowych, wydzielin, wydalin i tkanek
pobranych dla celów profilaktycznych, diagnostycznych i leczniczych lub sanitarno-epidemiologicznych;
3)
działania zmierzające do ustalenia zgodności tkankowej;
4)
wykonywanie oceny jakości i wartości diagnostycznej badań, o których mowa w pkt 1-3,
oraz laboratoryjnej interpretacji i autoryzacji wyniku badań;
5)
działalność naukową i dydaktyczną prowadzoną w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej.
Art. 2a.
1.
Konto w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych, o którym mowa w
art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie
zdrowia , zwanym dalej „SMK”, zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie:
1)
diagnosta laboratoryjny;
2)
kierownik specjalizacji.
2.
Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 1 czynności za pomocą SMK jest
potwierdzenie tożsamości osoby, która konto założyła, i weryfikacja uprawnień tej
osoby.
3.
Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 2, dokonuje się na podstawie wniosku o nadanie
uprawnień:
1)
opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym w rozumieniu
ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne lub
2)
potwierdzonego przez Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych w zakresie tożsamości
osoby, która konto założyła.
4.
Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 2, dokonuje w stosunku do:
1)
diagnosty laboratoryjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Krajowa Izba Diagnostów Laboratoryjnych;
2)
kierownika specjalizacji - właściwa akredytowana uczelnia, która prowadzi studia na
kierunku analityka medyczna.
Art. 3.
(uchylony)
Art. 4.
Tytuł zawodowy „diagnosta laboratoryjny” podlega ochronie prawnej.
Art. 5.
1.
Diagności laboratoryjni zorganizowani są na zasadach samorządu zawodowego, zwanego
dalej „samorządem”.
2.
Samorząd jest niezależny w wykonywaniu swoich zadań i podlega wyłącznie przepisom
ustawy.
3.
Jednostką organizacyjną samorządu, posiadającą osobowość prawną, jest Krajowa Izba
Diagnostów Laboratoryjnych, z siedzibą w Warszawie.
4.
Nadzór nad działalnością samorządu sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia w zakresie
i formach określonych niniejszą ustawą.
Rozdział 2
Uprawnienia do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej
Art. 6.
Osobą uprawnioną do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej
w laboratorium jest:
1)
diagnosta laboratoryjny;
2)
osoba posiadająca tytuł zawodowy lekarza i prawo wykonywania zawodu lekarza oraz wiedzę
i umiejętności w zakresie wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej, o których
mowa w art. 2, uzyskane w ramach specjalizacji, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty lub posiadająca umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny, o których mowa
w art. 17 ust. 1 tej ustawy.
Art. 6a.
1.
Osobą uprawnioną do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium
jest również osoba, która posiada:
1)
tytuł zawodowy technika analityki medycznej;
2)
tytuł zawodowy licencjata uzyskany na kierunku analityka medyczna;
3)
tytuł zawodowy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2.
2.
Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, wykonują samodzielnie czynności diagnostyki
laboratoryjnej, o których mowa w art. 2 pkt 1-3, a czynności, o których mowa w art.
2 pkt 4, pod nadzorem diagnosty laboratoryjnego.
3.
Osoby, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2, wykonują wszystkie czynności diagnostyki
laboratoryjnej pod nadzorem diagnosty laboratoryjnego.
4.
Osoba posiadająca tytuł zawodowy lekarza i prawo wykonywania zawodu lekarza, w czasie
realizacji programu specjalizacji i innych form kształcenia podyplomowego, odbywanych
na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, wykonuje czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium pod nadzorem osób,
o których mowa w art. 6.
Art. 6b.
1.
Osoby uprawnione, o których mowa w art. 6 i 6a, w zależności od posiadanych kwalifikacji
zawodowych, mogą wykonywać zabiegi i czynności polegające na pobraniu od pacjenta
materiału do badań laboratoryjnych.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów
Laboratoryjnych, Naczelnej Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych,
określi, w drodze rozporządzenia, wykaz zabiegów i czynności, o których mowa w ust.
1, uwzględniając w szczególności bezpieczeństwo pacjenta oraz kwalifikacje zawodowe
osób uprawnionych do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.
Art. 7.
1.
Diagnostą laboratoryjnym jest osoba, która:
1)
ukończyła studia wyższe na kierunku analityka medyczna i uzyskała tytuł zawodowy magistra
lub
2)
ukończyła studia wyższe na kierunkach:
a)
biologia lub farmacja i uzyskała tytuł zawodowy magistra,
b)
chemia lub biotechnologia i uzyskała tytuł zawodowy magistra lub magistra inżyniera,
c)
weterynaria i uzyskała tytuł zawodowy lekarza weterynarii
- oraz odbyła kształcenie podyplomowe, o którym mowa w art. 7a, potwierdzone egzaminem,
albo uzyskała specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie analityki
klinicznej, diagnostyki laboratoryjnej, mikrobiologii lub toksykologii, lub
3)
ukończyła studia wyższe na kierunku lekarskim i uzyskała tytuł zawodowy lekarza oraz
odbyła kształcenie podyplomowe, o którym mowa w art. 7a, lub
4)
posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej
lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacja Szwajcarska uznany w Rzeczypospolitej
Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzającym
tytuł zawodowy magistra na kierunku analityka medyczna, lub
5)
posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego uznane w Rzeczypospolitej
Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej ;
6)
posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
7)
posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego;
8)
została wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych.
2.
Diagnostą laboratoryjnym może być również osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu
lekarza i specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie analityka
kliniczna, analityka lekarska, diagnostyka laboratoryjna lub mikrobiologia, mikrobiologia
i serologia, mikrobiologia lekarska, jeżeli została wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych.
Art. 7a.
1.
Kształcenie podyplomowe osób, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3, przeprowadzają
szkoły wyższe, które prowadzą studia na kierunku analityka medyczna, zwane dalej „jednostkami
szkolącymi”.
2.
Kształcenie podyplomowe może być prowadzone w trybie: dziennym, wieczorowym, zaocznym
lub eksternistycznym, na podstawie programów nauczania opracowanych przez zespół ekspertów
powołany przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
3.
Programy nauczania, opracowane na podstawie standardów nauczania dla kierunku analityka
medyczna, powinny uwzględniać różnice między treściami programowymi określonymi w
standardach kształcenia dla kierunków: farmacja, lekarski, weterynaria oraz biologia,
biotechnologia, chemia, zakończonego uzyskaniem tytułu zawodowego magistra albo tytułu
zawodowego magistra inżyniera.
4.
Egzamin, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2, organizuje jednostka szkoląca, a przeprowadza
komisja egzaminacyjna powołana przez kierownika jednostki szkolącej.
5.
Koszty kształcenia podyplomowego i egzaminu ponosi osoba odbywająca kształcenie podyplomowe.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób opracowania programu nauczania, o którym mowa w ust. 2, ze szczególnym uwzględnieniem
składu zespołu ekspertów powołanego do opracowania programu;
2)
sposób i tryb odbywania kształcenia podyplomowego oraz wzór dokumentacji przebiegu
kształcenia podyplomowego, ze szczególnym uwzględnieniem przeprowadzania postępowania
kwalifikacyjnego, zakresu oraz form zdobywania wiedzy teoretycznej i umiejętności
praktycznych, czasu odbywania kształcenia podyplomowego i wykonywania nadzoru nad
jego merytoryczną realizacją;
3)
sposób przeprowadzania egzaminu oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego zdanie egzaminu,
ze szczególnym uwzględnieniem składu komisji egzaminacyjnej oraz wymagań dotyczących
egzaminu.
Art. 8.
1.
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych prowadzi listę diagnostów laboratoryjnych
oraz na wniosek zainteresowanego podejmuje w drodze uchwały decyzję o wpisie.
2.
Wpis na listę diagnostów laboratoryjnych obejmuje:
1)
numer i datę wpisu;
2)
nazwisko, imię lub imiona, datę urodzenia, numer PESEL lub - gdy ten numer nie został
nadany - numer paszportu, dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego
tożsamość;
3)
adres zamieszkania;
4)
numer prawa wykonywania zawodu;
5)
datę zgonu.
3.
Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany zawiadomić Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych
o wszelkich zmianach danych, o których mowa w ust. 2, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia
tych zmian.
4.
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych udostępnia systemowi informacji w ochronie
zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, listę, o której mowa w ust. 1.
Art. 9.
1.
Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego stwierdza Krajowa Rada Diagnostów
Laboratoryjnych, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, która złożyła:
1)
wniosek o wydanie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;
2)
dokument stwierdzający spełnienie jednego z wymagań, o których mowa w art. 7 ust.
1 pkt 1-5;
3)
oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych;
4)
zaświadczenie o stanie zdrowia pozwalającego na wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego.
1a.
Osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu lekarza do wniosku, o którym mowa w ust.
1 pkt 1, dołącza dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza”, poświadczający spełnienie
przez lekarza warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 2, w odniesieniu do osoby niebędącej
obywatelem polskim oraz w art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 oraz ust. 2.
2.
Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego stwierdza Krajowa Rada Diagnostów
Laboratoryjnych w odniesieniu do osoby niebędącej obywatelem polskim, która:
1)
złożyła dokumenty, o których mowa w ust. 1;
2)
włada językiem polskim w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego
w mowie i w piśmie, potwierdzonym urzędowym dokumentem wydanym na podstawie odrębnych
przepisów, z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
W odniesieniu do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym wystarczającym dokumentem, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jest oświadczenie
o znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania
zawodu diagnosty laboratoryjnego.
Art. 9a.
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych udziela organowi innego niż Rzeczpospolita
Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na jego wniosek, informacji na temat
prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego osoby wskazanej we wniosku, do
celów świadczenia transgranicznej opieki zdrowotnej. Informacji udziela się za pośrednictwem
Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w przepisach wydanych
na podstawie art. 41 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych
i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej .
Art. 10.
1.
Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w art. 7, Krajowa Rada
Diagnostów Laboratoryjnych podejmuje, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wymaganych
dokumentów, uchwałę w sprawie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu i wpisu na listę
diagnostów laboratoryjnych oraz wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu diagnosty
laboratoryjnego”.
2.
Do uchwał, o których mowa w ust. 1, art. 10a ust. 2 , art. 12 oraz art. 15, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
3.
Na uchwały, o których mowa w ust. 2, służy skarga do sądu administracyjnego.
3a.
Minister właściwy do spraw zdrowia może upoważnić Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych
do wykonania w jego imieniu zadań określonych w art. 14, art. 18, art. 34 ust. 2 i 3, art. 35, art. 36 ust. 1 i art. 37-39 ustawy
z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych .
3b.
Dokument „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego” potwierdzający przyznanie
prawa, o którym mowa w art. 9, zawiera:
1)
nazwę dokumentu - „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego” i nazwę dokumentu
w języku angielskim;
2)
imię (imiona) i nazwisko diagnosty laboratoryjnego;
3)
tytuł zawodowy;
4)
numer prawa wykonywania zawodu;
5)
wskazanie organu przyznającego prawo wykonywania zawodu;
6)
datę uzyskania prawa wykonywania zawodu i termin jego ważności;
7)
wizerunek twarzy diagnosty laboratoryjnego, zgodny z zasadami określonymi w ustawie z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych ;
8)
numer seryjny dokumentu;
9)
adnotację o treści: „Prawo wykonywania zawodu jest dokumentem uprawniającym do wykonywania
zawodu diagnosty laboratoryjnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”;
10)
wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej;
11)
elementy zabezpieczające przed przerobieniem, podrobieniem i sfałszowaniem uwzględniające
minimalne zabezpieczenia dla dokumentów publicznych kategorii drugiej określone w
przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów
Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, wzór dokumentu „Prawo wykonywania
zawodu diagnosty laboratoryjnego” oraz szczegółowe rodzaje zabezpieczenia go przed
przerobieniem, podrobieniem lub użyciem przez osobę nieuprawnioną, kierując się koniecznością
zapewnienia ochrony danych osobowych oraz sposobem użytkowania dokumentu.
Art. 10a.
W przypadku podjęcia uchwały, o której mowa w art. 10 ust. 1, w stosunku do osoby,
posiadającej prawo wykonywania zawodu lekarza, Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych,
w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia uchwały, powiadamia o tym właściwą, ze względu
na miejsce wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego, okręgową radę lekarską.
Art. 10b.
Wpis na listę diagnostów laboratoryjnych poprzedza złożenie przez wnioskodawcę ślubowania.
Art. 11.
1.
Rota ślubowania składanego przez diagnostę laboratoryjnego ma następujące brzmienie:
„
Ślubuję uroczyście, że jako diagnosta laboratoryjny będę wykonywał czynności diagnostyki
laboratoryjnej z całą sumiennością i rzetelnością, zgodnie z najlepszą wiedzą, zgodnie
z prawem i prawami pacjenta „Salus aegroti suprema lex” i zasadami etyki zawodowej.
Poznane w związku z wykonywaniem czynności diagnostyki laboratoryjnej fakty i informacje
zachowam w tajemnicy w zakresie określonym przepisami prawa.
”
.
2.
Ślubowanie może być złożone z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg”.
3.
Ślubowanie odbiera Prezes Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych. Ślubowanie może
być również złożone w formie pisemnej.
Art. 12.
1.
Diagnosta laboratoryjny traci prawo wykonywania zawodu i zostaje skreślony z listy
diagnostów laboratoryjnych na mocy uchwały Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych
w przypadku:
1)
ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego;
2)
pozbawienia praw publicznych;
3)
orzeczenia dyscyplinarnego lub wyroku sądowego o zakazie wykonywania zawodu;
4)
utraty przez lekarza wpisanego na listę diagnostów laboratoryjnych prawa wykonywania
zawodu lekarza.
2.
W przypadku utraty przez lekarza wpisanego na listę diagnostów laboratoryjnych prawa
wykonywania zawodu lekarza właściwa okręgowa izba lekarska powiadamia o tym Krajową
Radę Diagnostów Laboratoryjnych.
3.
W przypadku śmierci diagnosty laboratoryjnego następuje skreślenie diagnosty laboratoryjnego
z listy, o której mowa w ust. 1.
4.
Diagnosta laboratoryjny, który utracił prawo wykonywania zawodu i został skreślony
z listy diagnostów laboratoryjnych z przyczyn, o których mowa w ust. 1, podlega na
swój wniosek ponownemu wpisowi na listę, jeżeli spełnia wymagania, o których mowa
w art. 7 ust. 1 pkt 1-7 i ust. 2, z uwzględnieniem art. 14 ust. 1 oraz art. 58 ust.
3.
Art. 13.
1.
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych jest uprawniona do kontroli i oceny wykonywania
czynności diagnostyki laboratoryjnej przez diagnostę laboratoryjnego. Kontrolę przeprowadzają
i oceny dokonują wizytatorzy powołani przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych
spośród diagnostów laboratoryjnych.
2.
Wizytatorzy są uprawnieni w szczególności do:
1)
wizytowania pomieszczeń laboratorium;
2)
obserwowania sposobu wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej;
3)
żądania informacji, wyjaśnień i udostępnienia dokumentacji medycznej;
4)
wydawania zaleceń powizytacyjnych.
3.
Wizytator ma obowiązek przedstawić diagnoście laboratoryjnemu, o którym mowa w ust.
1, a także do wiadomości kierownikowi laboratorium protokół z wizytacji w terminie
nie dłuższym niż 14 dni od dnia przeprowadzenia wizytacji.
4.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości mających wpływ na wyniki badań diagnostycznych
wizytator powiadamia właściwego wojewodę.
Art. 14.
1.
Diagnosta laboratoryjny, który nieprzerwanie nie wykonywał czynności diagnostyki laboratoryjnej
przez okres dłuższy niż 5 lat, a zamierza podjąć ich wykonywanie, ma obowiązek zawiadomienia
o tym Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych i odbycia przeszkolenia. Tryb i zakres
przeszkolenia ustala Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.
1a.
W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii diagnosta laboratoryjny,
o którym mowa w ust. 1, jest zwolniony z odbycia przeszkolenia, pod warunkiem że przez
pierwsze 3 miesiące wykonywania zawodu udziela świadczeń zdrowotnych pod nadzorem
innego diagnosty laboratoryjnego.
2.
Koszt przeszkolenia teoretycznego ponosi diagnosta laboratoryjny.
3.
Warunki odbywania przeszkolenia praktycznego, w tym sposób jego finansowania, określa
umowa o szkolenie zawarta między diagnostą laboratoryjnym a podmiotem prowadzącym
przeszkolenie praktyczne.
4.
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do osób, które nabyły prawo do wykonywania zawodu
diagnosty laboratoryjnego w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich
Unii Europejskiej lub państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym
Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji
Szwajcarskiej.
Art. 15.
1.
Jeżeli Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych stwierdzi, że istnieje uzasadnione
podejrzenie niezdolności diagnosty laboratoryjnego do wykonywania zawodu diagnosty
laboratoryjnego lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności diagnostyki
laboratoryjnej ze względu na stan zdrowia, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów
z odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności
diagnosty laboratoryjnego do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego albo ograniczenia
wykonywania ściśle określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej.
2.
Diagnosta laboratoryjny ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w
ust. 1, i poddania się niezbędnym badaniom.
3.
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, na podstawie orzeczenia komisji o niezdolności
diagnosty laboratoryjnego do wykonywania zawodu lub ograniczenia wykonywania określonych
czynności diagnostyki laboratoryjnej, podejmuje uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania
zawodu diagnosty laboratoryjnego na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu
wykonywania określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej na okres trwania niezdolności.
Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1, jest uprawniony do uczestnictwa w
posiedzeniu Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych w czasie rozpatrywania jego sprawy.
4.
Jeżeli diagnosta laboratoryjny odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego,
uzna, że dalsze wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego lub ściśle określonych
czynności diagnostyki laboratoryjnej przez diagnostę laboratoryjnego grozi niebezpieczeństwem
dla pacjentów, Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych podejmuje uchwałę o zawieszeniu
diagnosty laboratoryjnego w prawie wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego albo
o ograniczeniu wykonywania ściśle określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej
do czasu zakończenia postępowania.
5.
Diagnosta laboratoryjny, w stosunku do którego podjęto uchwałę, o której mowa w ust.
3 i 4, może wystąpić do Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych o uchylenie uchwały,
jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia, nie wcześniej jednak niż po
upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.
6.
(uchylony)
7.
Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1-5, jest poufne.
8.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów
Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i organizację
komisji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do wykonywania
czynności diagnostyki laboratoryjnej ze względu na stan zdrowia.
Rozdział 3
Wykonywanie czynności diagnostyki laboratoryjnej
Art. 16.
1.
Wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego polega na wykonywaniu czynności, o których
mowa w art. 2, w laboratorium.
2.
Za wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego uznaje się również postępowanie z
komórkami rozrodczymi i zarodkami w ośrodku medycznie wspomaganej prokreacji, także
poza laboratorium.
Art. 17.
1.
Laboratorium jest zakładem leczniczym podmiotu leczniczego w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej .
2.
Laboratorium może być także jednostką organizacyjną zakładu leczniczego podmiotu leczniczego,
instytutu badawczego albo uczelni medycznej.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów
Laboratoryjnych, określa, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinno odpowiadać
laboratorium, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań fachowych wobec personelu i kierownika
laboratorium, warunków sanitarnych pomieszczeń i urządzeń.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów
Laboratoryjnych, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy jakości dla medycznych
laboratoriów diagnostycznych i mikrobiologicznych, w celu zapewnienia właściwego poziomu
i jakości czynności diagnostyki laboratoryjnej.
Art. 18.
(uchylony)
Art. 19.
1.
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych prowadzi ewidencję laboratoriów, zwaną dalej
„ewidencją”.
2.
Podmiot, który prowadzi laboratorium, jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o wpis
laboratorium do ewidencji.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1)
pełną i skróconą nazwę laboratorium, jego siedzibę i adres;
2)
nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, siedzibę i adres podmiotu, który prowadzi
laboratorium, oraz numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym
albo w innym właściwym rejestrze, o ile podmiot taki numer posiada, a także numer
identyfikacji podatkowej (NIP).
4.
Wpis do ewidencji zawiera dane, o których mowa w ust. 3.
5.
Dane wpisane do ewidencji są jawne.
6.
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych udostępnia dane z ewidencji najpóźniej w terminie
14 dni od dnia złożenia wniosku.
Art. 20.
Podmiot, który utworzył lub zlikwidował laboratorium w trybie przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w terminie 14 dni od daty odpowiedniego wpisu do rejestru, o którym mowa w tej ustawie,
składa wniosek o wpis lub wykreślenie z ewidencji.
Rozdział 4
Obowiązki i prawa diagnosty laboratoryjnego
Art. 21.
Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do postępowania zgodnego ze wskazaniami wiedzy
zawodowej, z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.
Art. 22.
Diagnosta laboratoryjny może przeprowadzić zabiegi i czynności diagnostyki laboratoryjnej
po wyrażeniu przez pacjenta albo przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego
zgody na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta .
Art. 23.
(uchylony)
Art. 24.
(uchylony)
Art. 25.
Zgoda, o której mowa w art. 22, nie jest wymagana w przypadku wykonywania przez diagnostę
laboratoryjnego zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej przeprowadzanych na
zlecenie lekarskie.
Art. 26.
1.
Wykonywanie zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej bez zgody pacjenta jest
dopuszczalne, jeżeli konieczne jest niezwłoczne przeprowadzenie badań diagnostycznych,
a ze względu na stan zdrowia lub wiek pacjent ten nie może wyrazić zgody, a nie ma
możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.
2.
Decyzję o podjęciu zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej w okolicznościach,
o których mowa w ust. 1, diagnosta laboratoryjny podejmuje na pisemne zlecenie lekarza
leczącego pacjenta, odnotowane w dokumentacji medycznej pacjenta.
Art. 27.
Diagnosta laboratoryjny bierze udział w postępowaniu diagnostycznym, profilaktycznym
i monitorowaniu terapii. O ostatecznym zestawie zleconych badań decyduje prowadzący
terapię lekarz.
Art. 27a.
1.
Diagnosta laboratoryjny jest uprawniony do zgłaszania Prezesowi Urzędu Rejestracji
Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych lub podmiotowi odpowiedzialnemu
za wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu działania niepożądanego produktu leczniczego.
2.
Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, diagnosta laboratoryjny dokonuje zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne .
Art. 28.
1.
Diagnosta laboratoryjny ma prawo odmówić wykonania zlecenia lekarskiego, jeżeli wykonanie
tego zlecenia może zagrozić życiu lub zdrowiu pacjenta, chyba że po zwróceniu lekarzowi
uwagi na wspomniane niebezpieczeństwo ten ostatni ponowi zlecenie na piśmie.
2.
Odmowę wykonania zlecenia diagnosta laboratoryjny uzasadnia na piśmie oraz powiadamia
o tym fakcie niezwłocznie swojego bezpośredniego przełożonego.
Art. 29.
1.
Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do zachowania tajemnicy zawodowej.
2.
Od zachowania tajemnicy zawodowej diagnosta laboratoryjny jest zwolniony:
1)
w stosunku do osoby, pod której opieką medyczną znajduje się pacjent;
2)
w stosunku do samego pacjenta, a gdy jest on niepełnoletni lub ubezwłasnowolniony
- w stosunku do jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego;
3)
gdy badanie diagnostyczne zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych na podstawie
odrębnych ustaw organów lub instytucji; wówczas diagnosta laboratoryjny jest obowiązany
poinformować o wynikach badań wyłącznie te organy lub instytucje;
4)
gdy jest to niezbędne do praktycznej nauki zawodów medycznych;
5)
gdy jest to niezbędne dla celów naukowych;
6)
w przypadkach gdy przewidują to przepisy szczególne.
3.
Ujawnianie tajemnicy poza przypadkami, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, może nastąpić
wyłącznie w niezbędnym zakresie.
Art. 30.
Diagnosta laboratoryjny ma prawo i obowiązek pogłębiania i aktualizowania wiedzy i
umiejętności zawodowych, w tym w szczególności ma prawo do uzyskiwania tytułu specjalisty
w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia.
Art. 30a.
1.
Diagnosta laboratoryjny uzyskuje tytuł specjalisty, o którym mowa w art. 30, po odbyciu
szkolenia specjalizacyjnego, ustalonego programem specjalizacji i zdaniu Państwowego
Egzaminu Specjalizacyjnego Diagnostów Laboratoryjnych, zwanego dalej „PESDL”.
2.
Opłatę za szkolenie specjalizacyjne i PESDL ponosi diagnosta laboratoryjny odbywający
specjalizację.
3.
Wysokość opłaty za szkolenie specjalizacyjne ustala kierownik jednostki szkolącej,
o której mowa w art. 30b ust. 1. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż planowane
koszty związane z przeprowadzeniem szkolenia specjalizacyjnego. Opłata stanowi dochód
jednostki szkolącej.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których
jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym diagnostów
laboratoryjnych.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia może, w drodze rozporządzenia, uznać dziedziny
diagnostyki laboratoryjnej za priorytetowe, kierując się potrzebami w zakresie realizacji
świadczeń zdrowotnych.
Art. 30b.
1.
Szkolenie specjalizacyjne w ramach kształcenia podyplomowego jest prowadzone przez
uczelnie, które prowadzą studia na kierunku analityka medyczna, po uzyskaniu akredytacji,
zwane dalej „jednostkami szkolącymi”, udzielonej przez dyrektora Centrum Medycznego
Kształcenia Podyplomowego, zwanego dalej „dyrektorem CMKP”.
2.
Akredytacja może zostać udzielona uczelni:
1)
które powołały zespół do spraw szkolenia specjalizacyjnego, w tym podpisały umowy
na pełnienie obowiązków kierowników specjalizacji z osobami posiadającymi tytuł specjalisty
w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej, z zastrzeżeniem art. 30zd ust. 5;
2)
które spełniają standardy kształcenia w danym szkoleniu specjalizacyjnym określone
w programie szkolenia specjalizacyjnego;
3)
których działalność obejmuje profil prowadzonego szkolenia specjalizacyjnego i które
zawarły porozumienia z innymi podmiotami na realizację staży kierunkowych lub kursów
specjalizacyjnych określonych programem szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli uczelnia
nie może zapewnić ich odbywania w ramach swojej struktury organizacyjnej;
4)
opracowały regulamin organizacyjny szkolenia specjalizacyjnego.
3.
Regulamin organizacyjny szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 4,
określa w szczególności:
1)
maksymalną liczbę osób, które mogą zostać przyjęte na szkolenie specjalizacyjne;
2)
organizację szkolenia specjalizacyjnego, w tym harmonogram zajęć i staży kierunkowych;
3)
szczegółowy zakres obowiązków kierowników specjalizacji, opiekunów staży kierunkowych,
wykładowców i innych osób prowadzących zajęcia;
4)
sposoby sprawdzania wiadomości i umiejętności;
5)
sposoby oceny organizacji i przebiegu szkolenia specjalizacyjnego przez osoby w nim
uczestniczące.
4.
Uczelnia zamierzająca prowadzić szkolenie specjalizacyjne składa do dyrektora CMKP
za pomocą SMK wniosek o udzielenie akredytacji w postaci elektronicznej, podpisany
przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu
osobistego. Wniosek zawiera następujące dane:
1)
oznaczenie uczelni;
2)
dziedzinę specjalizacji, w której uczelnia zamierza prowadzić szkolenie specjalizacyjne;
3)
liczbę i kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej zajęcia teoretyczne i praktyczne
na kursie specjalizacyjnym (wymagana specjalizacja, posiadany stopień naukowy lub
tytuł naukowy);
4)
opis bazy dydaktycznej i warunków organizacyjnych właściwych dla danego szkolenia
specjalizacyjnego;
5)
plan realizacji programu szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie;
6)
oświadczenie o spełnieniu warunków niezbędnych do realizacji planu, o którym mowa
w pkt 5.
5.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, dołącza się:
1)
odwzorowanie cyfrowe dokumentów potwierdzających status prawny podmiotu;
2)
informacje o dotychczasowym przebiegu prowadzonej przez podmiot działalności;
3)
odwzorowanie cyfrowe dokumentów potwierdzających spełnianie warunków, o których mowa
w ust. 2.
6.
Wniosek, o którym mowa w ust. 4, składa się najpóźniej na 4 miesiące przed planowanym
terminem rozpoczęcia przez uczelnię prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego.
7.
Dyrektor CMKP sprawdza pod względem formalnym dokumenty, o których mowa w ust. 5.
W przypadku stwierdzenia braków formalnych uczelnia, która złożyła wniosek, jest wzywana
do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przekazywanego za pomocą
SMK. Po bezskutecznym upływie tego terminu wniosek jest pozostawiany bez rozpoznania.
8.
Dyrektor CMKP, w celu uzyskania opinii o spełnieniu przez podmiot warunków, o których
mowa w ust. 2, powołuje zespół ekspertów, w składzie:
1)
przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem
naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającym specjalistów w danej dziedzinie, zgłoszony
przez zarząd tego stowarzyszenia;
2)
dwóch ekspertów w danej dziedzinie, zgłoszonych przez konsultanta krajowego w danej
dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego
konsultanta krajowego;
3)
przedstawiciel Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych, zwanej dalej „KIDL”.
9.
Zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 8, opiniuje wnioski w miarę potrzeby, nie rzadziej
niż raz na kwartał, i przekazuje swoją opinię dyrektorowi CMKP niezwłocznie po jej
sporządzeniu, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia jej sporządzenia. Wnioski
mogą być opiniowane w trybie obiegowym, z użyciem dostępnych systemów teleinformatycznych
lub systemów łączności.
10.
Dyrektor CMKP:
1)
dokonuje wpisu uczelni, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie, za pomocą
SMK, listę jednostek posiadających akredytację, wraz z określeniem maksymalnej liczby
miejsc szkoleniowych w zakresie danego szkolenia specjalizacyjnego dla osób mogących
odbywać szkolenie specjalizacyjne, na okres 5 lat, w przypadku gdy opinia zespołu
ekspertów, o którym mowa w ust. 8, jest pozytywna, albo
2)
odmawia wpisu uczelni, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie, za pomocą
SMK, listę jednostek posiadających akredytację, w przypadku gdy opinia zespołu ekspertów,
o którym mowa w ust. 8, jest negatywna, i zawiadamia o tym niezwłocznie wnioskodawcę.
11.
Dyrektor CMKP występuje do jednostki organizacyjnej wpisanej na listę, o której mowa
w ust. 10, na 6 miesięcy przed dniem upływu okresu, o którym mowa w ust. 10 pkt 1,
o weryfikację akredytacji, mając na względzie konieczność zapewnienia diagnostom laboratoryjnym
ciągłości szkolenia specjalizacyjnego w tej jednostce. Przepisy ust. 1-10 stosuje
się odpowiednio.
12.
Dyrektor CMKP publikuje i aktualizuje na swojej stronie internetowej oraz w SMK listę
jednostek posiadających akredytację.
13.
W przypadku gdy jednostka szkoląca, o której mowa w ust. 1, przestała spełniać warunki
niezbędne do uzyskania akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego, powiadamia
o tym niezwłocznie wojewodę i dyrektora CMKP.
14.
Dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla z listy, o której mowa w ust. 10, jednostkę
szkolącą, która nie realizuje szczegółowego programu szkolenia specjalizacyjnego lub
nie przestrzega standardów szkolenia specjalizacyjnego diagnostów laboratoryjnych,
o których mowa w ust. 2 pkt 2, albo przestała spełniać warunki niezbędne do uzyskania
akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego. Od decyzji tej przysługuje wniosek o ponowne
rozpatrzenie sprawy.
15.
Staże kierunkowe i kursy specjalizacyjne objęte programem danej specjalizacji prowadzą
jednostki szkolące, o których mowa w ust. 1. Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego,
zwane dalej „CMKP”, koordynuje organizację staży kierunkowych oraz kursów specjalizacyjnych
objętych programem danej specjalizacji zgodnie z wymogami odpowiednich specjalizacji
oraz liczbą i rozmieszczeniem regionalnym diagnostów laboratoryjnych odbywających
szkolenie specjalizacyjne.
15a.
Kursy specjalizacyjne, o których mowa w ust. 15, mogą być realizowane z wykorzystaniem
metod i technik kształcenia na odległość, jeżeli możliwość takiej formy przewiduje
program specjalizacji lub została uzyskana zgoda dyrektora CMKP.
16.
Dyrektor CMKP publikuje na swojej stronie internetowej i w SMK listę staży kierunkowych
oraz listę kursów specjalizacyjnych, objętych programami specjalizacji, które zawierają:
1)
nazwę i siedzibę jednostki szkolącej i podmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt3, lub imię, nazwisko i adres osoby fizycznej prowadzącej kurs specjalizacyjny;
2)
termin, miejsce oraz liczbę osób mogących uczestniczyć w stażu kierunkowym albo kursie
specjalizacyjnym.
17.
Jednostki szkolące i podmioty, o których mowa w ust. 2 pkt 3, przekazują na bieżąco
do CMKP informacje niezbędne do prowadzenia staży kierunkowych i kursów specjalizacyjnych,
za pomocą SMK.
18.
Podmiot, który zrealizował staż albo kurs specjalizacyjny, o których mowa w ust. 15,
przekazuje do CMKP listę diagnostów laboratoryjnych, którzy ukończyli staż kierunkowy
lub kurs specjalizacyjny, zawierającą imię i nazwisko oraz numer PESEL diagnosty laboratoryjnego,
a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer
dokumentu oraz kraj wydania.
Art. 30c.
1.
Nadzór nad prowadzeniem szkolenia specjalizacyjnego sprawuje minister właściwy do
spraw zdrowia za pośrednictwem dyrektora CMKP.
2.
W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, dyrektor CMKP jest uprawniony do:
1)
kontroli jednostki szkolącej;
2)
żądania przedstawienia dokumentacji i wyjaśnień dotyczących prowadzonego szkolenia
specjalizacyjnego;
3)
wydawania zaleceń dotyczących usunięcia stwierdzonych uchybień.
3.
Kontrola realizacji szkolenia specjalizacyjnego jest prowadzona przez zespół kontrolny
powoływany przez dyrektora CMKP. W skład zespołu kontrolnego mogą wchodzić, poza pracownikami
CMKP:
1)
konsultant krajowy w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej
dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;
2)
przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem
naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającego specjalistów w danej dziedzinie diagnostyki
laboratoryjnej, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo decyzję ministra
właściwego do spraw zdrowia o uznaniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego i dorobku
naukowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem programu właściwej
specjalizacji, uzyskaną na podstawie dotychczasowych przepisów;
3)
osoby posiadające tytuł specjalisty w danej dziedzinie lub legitymujące się dorobkiem
naukowym i zawodowym w tej dziedzinie zgłoszone przez konsultanta krajowego w danej
dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego
konsultanta krajowego;
4)
przedstawiciel właściwego miejscowo wojewody;
5)
przedstawiciel KIDL, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo w dziedzinie
pokrewnej.
4.
Zespół kontrolny, w składzie co najmniej 3-osobowym, wykonując czynności kontrolne,
za okazaniem upoważnienia, ma prawo:
1)
wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;
2)
udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;
3)
wglądu do dokumentacji przebiegu szkolenia specjalizacyjnego prowadzonej przez jednostkę
szkolącą;
4)
żądania od kierownika jednostki szkolącej ustnych i pisemnych wyjaśnień;
5)
badania opinii uczestników szkolenia i kadry dydaktycznej.
5.
Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera:
1)
nazwę i adres jednostki szkolącej;
2)
miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego;
3)
datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;
4)
imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;
5)
opis stanu faktycznego;
6)
stwierdzone nieprawidłowości albo informację o braku zastrzeżeń;
7)
wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;
8)
datę i miejsce sporządzenia protokołu;
9)
w przypadku odmowy podpisania protokołu przez kierownika jednostki szkolącej, informację
o takiej odmowie.
6.
Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik jednostki szkolącej.
Odmowa podpisania protokołu przez kierownika jednostki szkolącej nie stanowi przeszkody
do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.
7.
Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden jest przekazywany kierownikowi
jednostki szkolącej.
8.
Kierownik jednostki szkolącej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo
do wniesienia pisemnie umotywowanych zastrzeżeń co do faktów stwierdzonych w trakcie
kontroli i opisanych w protokole oraz co do sposobu przeprowadzania czynności kontrolnych.
Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić
protokół w terminie 14 dni od dnia otrzymania zastrzeżeń.
9.
W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 8, w całości albo części,
zespół kontrolny przekazuje na piśmie swoje stanowisko kierownikowi kontrolowanej
jednostki szkolącej.
10.
Dyrektor CMKP przekazuje kierownikowi jednostki szkolącej zalecenia pokontrolne dotyczące
stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli i zobowiązuje go do usunięcia tych
nieprawidłowości w wyznaczonym terminie. Kopię pisma z zaleceniami pokontrolnymi dyrektor
CMKP przekazuje do wiadomości konsultantowi krajowemu właściwemu dla danej dziedziny
albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta
krajowego, i właściwemu konsultantowi wojewódzkiemu w danej dziedzinie albo w dziedzinie
pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta wojewódzkiego.
11.
W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym terminie dyrektor
CMKP podejmuje decyzję o skreśleniu jednostki z listy jednostek szkolących. Z dniem
skreślenia jednostka traci akredytację. Od decyzji tej przysługuje wniosek o ponowne
rozpatrzenie sprawy.
12.
Osobom wykonującym czynności kontrolne przysługuje:
1)
wynagrodzenie za wykonanie czynności kontrolnych w wysokości nie wyższej niż 300 złotych;
2)
zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;
3)
zwolnienie od pracy w dniach wykonywania czynności kontrolnych bez zachowania prawa
do wynagrodzenia.
Art. 30d.
Monitorowanie systemu szkolenia specjalizacyjnego polega w szczególności na analizie
danych o liczbie osób odbywających szkolenie specjalizacyjne oraz obrazujących jego
przebieg, znajdujących się w SMK.
Art. 30e.
1.
Program szkolenia specjalizacyjnego zawiera:
1)
założenia organizacyjno-programowe, określające:
a)
cele szkolenia,
b)
uzyskane kompetencje zawodowe,
c)
sposób organizacji szkolenia specjalizacyjnego;
2)
okres szkolenia specjalizacyjnego, w tym liczbę godzin stażu podstawowego;
3)
szczegółowy zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wykaz umiejętności praktycznych
będących przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego;
4)
moduły szkolenia specjalizacyjnego oraz formy i metody kształcenia stosowane w ramach
modułów, w tym:
a)
kursy obejmujące szczegółowy zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych
będących przedmiotem kursu, zwane dalej „kursami”, oraz ich wymiar godzinowy, w tym
kurs w zakresie prawa medycznego,
b)
staże kierunkowe obejmujące określony zakres wymaganych umiejętności praktycznych
będących przedmiotem stażu kierunkowego oraz miejsce, liczbę godzin i sposób zaliczenia
poszczególnych staży kierunkowych;
5)
formy i metody samokształcenia, w tym przygotowanie opracowań teoretycznych, pracy
poglądowej lub pracy oryginalnej, której temat odpowiada programowi danego szkolenia
specjalizacyjnego;
6)
metody oceny wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności praktycznych, w tym:
a)
kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej objętej programem danego modułu,
b)
sprawdzian z zakresu określonego programem kursu,
c)
kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej i sprawdzian umiejętności praktycznych objętych
programem stażu kierunkowego,
d)
ocenę złożonych opracowań teoretycznych, pracy poglądowej lub pracy oryginalnej.
2.
Program, o którym mowa w ust. 1, określa ponadto standardy kształcenia w danym szkoleniu
specjalizacyjnym, uwzględniając dane dotyczące:
1)
liczby i kwalifikacji kadry dydaktycznej;
2)
bazy dydaktycznej do realizacji programu kursów i staży kierunkowych;
3)
sposobu realizacji programu szkolenia specjalizacyjnego, w tym oceny wiedzy i umiejętności
praktycznych;
4)
wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia.
3.
Program szkolenia specjalizacyjnego oraz program szkolenia specjalizacyjnego uzupełniającego
opracowuje zespół ekspertów powołany przez dyrektora CMKP.
4.
W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 3, wchodzą:
1)
konsultant krajowy w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej
dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;
2)
przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem
naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającego specjalistów w danej dziedzinie diagnostyki
laboratoryjnej, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo dziedzinie
pokrewnej;
3)
przedstawiciel Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, który posiada tytuł specjalisty
w danej dziedzinie albo dziedzinie pokrewnej;
4)
dwie osoby posiadające tytuł specjalisty w danej dziedzinie lub legitymujące się dorobkiem
naukowym i zawodowym w tej dziedzinie zgłoszone przez konsultanta krajowego w danej
dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego
konsultanta krajowego.
5.
Opracowany przez zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 3, i zredagowany przez CMKP
program szkolenia specjalizacyjnego zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.
6.
CMKP publikuje programy szkolenia specjalizacyjnego zatwierdzone przez ministra właściwego
do spraw zdrowia na swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK.
7.
Program specjalizacji aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy, zespół ekspertów, o
którym mowa w ust. 3. Program specjalizacji redaguje CMKP i zatwierdza minister właściwy
do spraw zdrowia.
8.
Diagnosta laboratoryjny, posiadający odpowiednią specjalizację I stopnia uzyskaną
na podstawie dotychczasowych przepisów, odbywa szkolenie specjalizacyjne według programu
uzupełniającego, który jest dostosowany do zakresu wiedzy teoretycznej i umiejętności
objętych programem specjalizacji I stopnia i zawiera elementy, o których mowa w ust.
1 i 2.
Art. 30f.
1.
Jednostki szkolące przekazują do wojewody za pomocą SMK informacje o kosztach szkolenia
specjalizacyjnego w danej dziedzinie, co najmniej na 2 miesiące przed terminem danego
postępowania kwalifikacyjnego.
2.
Wojewoda określa i ogłasza za pomocą SMK listę wolnych miejsc szkoleniowych w poszczególnych
dziedzinach, co najmniej na miesiąc przed terminem danego postępowania kwalifikacyjnego.
Art. 30g.
1.
Szkolenie specjalizacyjne może rozpocząć diagnosta laboratoryjny, który spełnia łącznie
następujące warunki:
1)
złożył wniosek o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego w wybranej dziedzinie, zwany
dalej „wnioskiem”;
2)
posiada prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;
3)
został zakwalifikowany do odbycia szkolenia specjalizacyjnego w postępowaniu kwalifikacyjnym.
2.
Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1, składa za pomocą SMK wniosek do wojewody
właściwego ze względu na obszar województwa, na terenie którego zamierza odbywać szkolenie
specjalizacyjne.
3.
Wniosek zawiera:
1)
imię (imiona) i nazwisko wnioskodawcy;
2)
nazwisko rodowe;
3)
miejsce i datę urodzenia;
4)
płeć;
5)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
6)
numer dokumentu „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego”;
7)
obywatelstwo (obywatelstwa);
8)
adres do korespondencji oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej, jeżeli
wnioskodawca takie posiada;
9)
cechy dokumentu, na podstawie którego cudzoziemiec niebędący obywatelem Unii Europejskiej
przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
10)
posiadany stopień naukowy;
11)
okres zatrudnienia w zawodzie;
12)
liczbę publikacji i ich wykaz.
4.
Do wniosku dołącza się:
1)
odwzorowanie cyfrowe dyplomu ukończenia uczelni wyższej;
2)
odwzorowanie cyfrowe dokumentu potwierdzającego uzyskanie stopnia naukowego doktora
nauk medycznych;
3)
odwzorowanie cyfrowe dokumentu potwierdzającego okres zatrudnienia w zawodzie;
4)
oświadczenie dotyczące rodzaju publikacji.
5.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 4, diagnosta laboratoryjny składa pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie
jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
6.
Wniosek składa się w terminie od dnia 15 listopada do dnia 15 grudnia na postępowanie
kwalifikacyjne przeprowadzane w terminie od dnia 16 grudnia do dnia 15 stycznia albo
od dnia 30 kwietnia do dnia 31 maja każdego roku na postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzane
w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 30 czerwca. Wojewoda potwierdza elektronicznie
zapisanie zgłoszonych we wniosku danych.
6a.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister
właściwy do spraw zdrowia może zmienić terminy, o których mowa w ust. 6. W przypadku
nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw
zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia danego
terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Informację o zmianie tych terminów minister
właściwy do spraw zdrowia ogłasza na swojej stronie internetowej.
7.
Do terminów, o których mowa w ust. 6 albo wyznaczonych na podstawie ust. 6a, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks
postępowania administracyjnego . W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej dokonanie
zgłoszenia w okresie tygodnia przed upływem odpowiednich terminów, o których mowa
w ust. 6 albo wyznaczonych na podstawie ust. 6a, terminy te przedłuża się o czas trwania
awarii od momentu jej usunięcia. Przedłużenie terminu następuje z urzędu przez operatora
systemu.
8.
Diagnosta laboratoryjny ubiegający się o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego może
być w danym terminie dopuszczony do postępowania kwalifikacyjnego tylko w jednej dziedzinie
diagnostyki laboratoryjnej i tylko w jednym województwie.
Art. 30h.
1.
W celu zakwalifikowania wnioskodawcy do odbycia szkolenia specjalizacyjnego przeprowadza
się postępowanie kwalifikacyjne, które obejmuje ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie
szkolenia specjalizacyjnego oraz postępowanie konkursowe.
2.
Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza się dwa razy w roku w terminie od dnia 16
grudnia do dnia 15 stycznia oraz od dnia 1 czerwca do dnia 30 czerwca.
2a.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister
właściwy do spraw zdrowia może zmienić terminy, o których mowa w ust. 2. W przypadku
nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw
zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia danego
terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Informację o zmianie tych terminów minister
właściwy do spraw zdrowia ogłasza na swojej stronie internetowej.
3.
Postępowanie konkursowe przeprowadza się, jeżeli liczba kandydatów do odbycia szkolenia
specjalizacyjnego spełniających warunki określone w art. 30g ust. 1 jest większa niż
liczba miejsc szkoleniowych. W postępowaniu konkursowym przyznaje się punkty za:
1)
staż pracy w zawodzie diagnosty laboratoryjnego, w pełnym wymiarze czasu pracy - 10
punktów za co najmniej 3-letni staż pracy;
2)
posiadanie stopnia naukowego doktora nauk medycznych - 10 punktów;
3)
opublikowanie jako autor lub współautor:
a)
książki naukowej - 3 punkty,
b)
artykułu naukowego oryginalnego - 1 punkt,
c)
artykułu o charakterze poglądowym, rozdziału w książce naukowej lub popularnonaukowej
- 1 punkt,
d)
artykułu popularnonaukowego, programu multimedialnego lub komunikatu z badań naukowych
- 1 punkt
- z zakresu diagnostyki laboratoryjnej.
4.
W przypadku gdy co najmniej dwóch kandydatów ubiegających się o miejsce szkoleniowe
w tej samej dziedzinie ma identyczny wynik w postępowaniu konkursowym, uwzględnia
się wynik studiów na dyplomie ukończenia studiów wyższych.
5.
W przypadku gdy co najmniej dwóch kandydatów ubiegających się o miejsce szkoleniowe
w tej samej dziedzinie ma identyczny wynik studiów na dyplomie ukończenia studiów
wyższych, uwzględnia się średnią ocen uzyskaną w okresie studiów liczoną do dwóch
znaków po przecinku, ze wskazaniem skali ocen, jaka obowiązywała na uczelni.
6.
W przypadku, o którym mowa w ust. 5, wojewoda, za pomocą SMK, wzywa niezwłocznie kandydatów
do dostarczenia dokumentu albo jego odwzorowania cyfrowego, poświadczającego średnią
ocen uzyskaną w okresie studiów liczoną do dwóch znaków po przecinku.
7.
Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego kwalifikuje się diagnostów laboratoryjnych,
w liczbie odpowiadającej liczbie wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne
w danej dziedzinie w danym województwie, w kolejności od najwyższego wyniku uzyskanego
w postępowaniu konkursowym.
8.
O wyniku postępowania kwalifikacyjnego wojewoda zawiadamia wnioskodawcę za pomocą
SMK.
9.
Wnioskodawca, który nie został zakwalifikowany do odbycia szkolenia specjalizacyjnego,
może zwrócić się do wojewody o weryfikację postępowania kwalifikacyjnego, w terminie
7 dni od dnia przekazania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 8. O rozstrzygnięciu
sprawy wojewoda zawiadamia wnioskodawcę niezwłocznie, nie później niż w terminie 7
dni od dnia otrzymania wniosku, za pomocą SMK.
10.
Wojewoda, uwzględniając wynik przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, kieruje
wnioskodawcę do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w jednostce szkolącej, posiadającej
wolne miejsca szkoleniowe, za pomocą SMK.
11.
Osobie zakwalifikowanej do rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego właściwy wojewoda
tworzy w SMK elektroniczną kartę przebiegu szkolenia specjalizacyjnego prowadzoną
w SMK, zwaną dalej „EKS”, z określoną planowaną datą rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego.
12.
EKS z wymaganymi wpisami stanowi dowód odbycia szkolenia specjalizacyjnego zgodnie
z jego programem.
13.
W tym samym czasie można odbywać tylko jedno szkolenie specjalizacyjne. Szkolenie
specjalizacyjne jest jednostopniowe.
Art. 30i.
1.
Diagnosta laboratoryjny zakwalifikowany do rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego,
rozpoczyna je w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia określonego w EKS jako
planowany dzień rozpoczęcia szkolenia. Kierownik specjalizacji potwierdza faktyczny
dzień rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego w EKS.
2.
W przypadkach uzasadnionych nadzwyczajnymi okolicznościami, w szczególności zagrażającymi
życiu lub zdrowiu osób zakwalifikowanych do rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego,
minister właściwy do spraw zdrowia może wydłużyć czas na rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego
o okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. W przypadku nieustania okoliczności będących podstawą
przedłużenia czasu rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego, minister właściwy do spraw
zdrowia może powtórnie przedłużyć czas rozpoczęcia szkolenia o okres nie dłuższy niż
3 miesiące.
Art. 30j.
1.
Rejestr osób odbywających szkolenie specjalizacyjne jest prowadzony przez dyrektora
CMKP, za pomocą SMK, z wykorzystaniem danych na bieżąco zamieszczanych w SMK bezpośrednio
przez wojewodów.
2.
Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane:
1)
numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków:
a)
unikalny identyfikator wpisu nadawanego przez SMK,
b)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
2)
imię (imiona) i nazwisko;
3)
obywatelstwo (obywatelstwa);
4)
numer i data wydania dyplomu ukończenia studiów wyższych;
5)
nazwa odbywanego szkolenia specjalizacyjnego;
6)
nazwa i adres jednostki szkolącej, w której jest odbywane szkolenie specjalizacyjne;
7)
imię i nazwisko kierownika specjalizacji;
8)
data postępowania kwalifikacyjnego;
9)
data rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;
10)
data skreślenia z rejestru;
11)
data przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki szkolenie
specjalizacyjne zostało przedłużone albo skrócone;
12)
data wydania EKS i jej numer;
13)
data uzyskania tytułu specjalisty.
3.
Kierownik specjalizacji prowadzi EKS i wprowadza na bieżąco do SMK informacje niezbędne
do prowadzenia rejestru, o którym mowa w ust. 1, i oceny przebiegu szkolenia specjalizacyjnego
danego diagnosty laboratoryjnego odbywającego to szkolenie.
Art. 30k.
1.
Diagnosta laboratoryjny uprawniony do podjęcia specjalizacji może ją odbywać na podstawie:
1)
umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony albo określony czasem specjalizacji z
podmiotem, który uzyskał akredytację do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego i
płatnego urlopu szkoleniowego lub urlopu bezpłatnego, udzielonych na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy na czas realizacji kursów i staży kierunkowych w oparciu o zasady określone w umowie,
o której mowa w ust. 2, albo
2)
umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony albo określony okresem specjalizacji z
innym podmiotem niż określony w pkt 1 i płatnego urlopu szkoleniowego udzielonego
na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy na czas realizacji podstawowego stażu specjalizacyjnego, kursów i staży kierunkowych
w oparciu o zasady określone w umowie, o której mowa w ust. 2, albo
3)
umowy cywilnoprawnej zawartej na okres specjalizacji z podmiotem, o którym mowa w
pkt 1, albo
4)
poszerzenia zajęć programowych studiów podyplomowych o program specjalizacji zgodny
z zakresem tych studiów.
2.
Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, zawiera z pracodawcą umowę
cywilnoprawną określającą wzajemne prawa i obowiązki stron wynikające z realizowania
programu specjalizacji.
3.
Diagnosta laboratoryjny odbywa szkolenie specjalizacyjne przez cały jego okres w pełnym
wymiarze czasu pracy diagnosty laboratoryjnego zatrudnionego w podmiocie leczniczym
lub w innej jednostce właściwej dla danej dziedziny.
4.
Jeżeli diagnosta laboratoryjny pracuje w krótszym wymiarze czasu pracy, okres szkolenia
specjalizacyjnego ulega proporcjonalnemu wydłużeniu.
Art. 30l.
1.
Okres szkolenia specjalizacyjnego określony w jego programie ulega przedłużeniu o
czas nieobecności w pracy diagnosty laboratoryjnego odbywającego szkolenie specjalizacyjne:
1)
o okres pobierania świadczenia przewidzianego w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa ;
2)
z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy niż 3
miesiące w okresie szkolenia specjalizacyjnego;
3)
w przypadkach określonych w art. 92, art. 176-179, art. 182, art. 185, art. 187 i art. 188 ustawy z dnia 26 czerwca
1974 r. - Kodeks pracy;
4)
z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie
jednostki szkolącej;
5)
z powodu przerwy nie dłuższej niż 12 miesięcy wynikającej z realizacji specjalizacji
odbywanej w trybie poszerzenia zajęć programowych studiów podyplomowych o program
specjalizacji zgodny z zakresem tych studiów.
2.
Okres szkolenia specjalizacyjnego zostaje dodatkowo przedłużony o okres udzielonego
diagnoście laboratoryjnemu odbywającemu szkolenie przez pracodawcę urlopu wychowawczego
na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
3.
Diagnosta laboratoryjny odbywający szkolenie specjalizacyjne, o którym mowa w ust.
1 i 2, ma obowiązek poinformować wojewodę o planowanej nieobecności w pracy z powodów,
o których mowa w ust. 1 i 2, trwającej dłużej niż 3 miesiące.
4.
W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu szkolenia specjalizacyjnego
może wyrazić wojewoda, na wniosek diagnosty laboratoryjnego.
5.
Wniosek, o którym mowa w ust. 4, diagnosta laboratoryjny odbywający szkolenie specjalizacyjne
składa do wojewody właściwego ze względu na miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego,
po uzyskaniu opinii kierownika specjalizacji.
6.
Wojewoda rozstrzyga o przedłużeniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego, po
zasięgnięciu opinii konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie albo w dziedzinie
pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta.
7.
Informacja o przedłużeniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa
w ust. 1, 2 i 4, jest zamieszczana w EKS.
8.
Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 3, może skierować
do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w jednostce szkolącej na okres tej nieobecności
innego diagnostę laboratoryjnego zakwalifikowanego do odbywania tego szkolenia, biorąc
pod uwagę możliwość odbycia przez niego części lub całości programu specjalizacji
oraz możliwość wykorzystania miejsc szkoleniowych.
Art. 30m.
1.
Okres szkolenia specjalizacyjnego określony w jego programie może być skrócony na
uzasadniony wniosek diagnosty laboratoryjnego odbywającego szkolenie specjalizacyjne,
pod warunkiem pełnego zrealizowania programu szkolenia specjalizacyjnego, o okres
nie dłuższy niż 1/2 okresu szkolenia.
2.
Wniosek o skrócenie okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego diagnosta laboratoryjny
odbywający szkolenie specjalizacyjne składa do dyrektora CMKP.
3.
Dyrektor CMKP rozstrzyga o skróceniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego
na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu. Rozstrzygnięcie następuje w drodze
decyzji przekazywanej za pomocą SMK i dodatkowo podaje w nim:
1)
datę decyzji;
2)
imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;
3)
przedmiot decyzji;
4)
rodzaj rozstrzygnięcia;
5)
organ wydający decyzję.
4.
W skład zespołu, o którym mowa w ust. 3, wchodzą:
1)
konsultant wojewódzki w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej
dziedzinie nie ma powołanego konsultanta;
2)
kierownik specjalizacji;
3)
przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem
naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającym specjalistów w danej dziedzinie, zgłoszony
przez zarząd tego stowarzyszenia;
4)
przedstawiciel KIDL, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo w dziedzinie
pokrewnej.
5.
Od decyzji, o której mowa w ust. 3, odmawiającej skrócenia okresu odbywania szkolenia
specjalizacyjnego przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zdrowia.
6.
Informacja o skróceniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego jest zamieszczana
w EKS.
Art. 30n.
1.
Szkolenie specjalizacyjne odbywa się pod nadzorem kierownika specjalizacji, który
jest odpowiedzialny za ustalenie szczegółowych warunków i przebiegu szkolenia specjalizacyjnego
w sposób zapewniający realizację jego programu.
2.
Kierownika specjalizacji powołuje i odwołuje, za jego zgodą, kierownik jednostki szkolącej.
3.
Kierownikiem specjalizacji może być osoba posiadająca tytuł specjalisty w dziedzinie
będącej przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego, a w uzasadnionych przypadkach w dziedzinie
pokrewnej albo osoba, o której mowa w art. 30zd ust. 5 pkt 2.
4.
Kierownik specjalizacji może wykonywać swoje obowiązki związane ze szkoleniem specjalizacyjnym
trzech osób, a w uzasadnionych przypadkach, za zgodą konsultanta krajowego w danej
dziedzinie albo pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta
- czterech osób.
5.
Do obowiązków kierownika specjalizacji należy:
1)
udział w ustaleniu szczegółowych warunków odbywania szkolenia specjalizacyjnego w
sposób umożliwiający nabycie wiadomości i umiejętności określonych programem szkolenia
specjalizacyjnego;
2)
udział w ustaleniu szczegółowego planu zajęć objętych programem szkolenia specjalizacyjnego
i nadzór nad realizacją tego planu;
3)
wprowadzenie do EKS szczegółowego planu zajęć objętych programem szkolenia specjalizacyjnego;
4)
wskazanie niezbędnego piśmiennictwa i innych źródeł ułatwiających samokształcenie;
5)
prowadzenie ewaluacji szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z jego programem;
6)
wystawienie opinii dotyczącej przebiegu szkolenia specjalizacyjnego i uzyskanych przez
diagnostę laboratoryjnego umiejętności zawodowych, a także jego stosunku do współpracowników
i pacjentów, zamieszczanej w EKS;
7)
potwierdzanie w EKS realizacji elementów szczegółowego planu zajęć objętych programem
szkolenia specjalizacyjnego w terminie;
8)
coroczne potwierdzanie w EKS zrealizowania zajęć objętych programem szkolenia specjalizacyjnego,
wyznaczonych do odbycia w danym roku;
9)
potwierdzenie w EKS odbycia szkolenia zgodnie z jego programem;
10)
zawiadomienie, za pomocą SMK, wojewody o przerwaniu szkolenia specjalizacyjnego przez
diagnostę laboratoryjnego, który nie realizuje lub nie może realizować programu szkolenia
specjalizacyjnego.
6.
Kierownik specjalizacji dokonuje potwierdzeń, o których mowa w ust. 5 pkt 8 i 9, w
terminie 14 dni odpowiednio od zakończenia danego roku albo odbycia szkolenia specjalizacyjnego.
7.
W umowie, o której mowa w art. 30b ust. 2 pkt 1, mogą zostać ustalone dodatkowe obowiązki
kierownika specjalizacji, niewymienione w ust. 5.
8.
Kierownik specjalizacji ma prawo do:
1)
udziału w egzaminie ustnym lub praktycznym wchodzącym w skład PESDL w charakterze
obserwatora;
2)
upoważnienia osoby, o której mowa w ust. 10, za jej zgodą, do wykonywania czynności
opiekuna stażu kierunkowego.
9.
Odwołanie kierownika specjalizacji może nastąpić w przypadku:
1)
niewypełniania przez kierownika specjalizacji obowiązków, o których mowa w ust. 5;
2)
uzasadnionego wniosku kierownika specjalizacji;
3)
uzasadnionego wniosku diagnosty laboratoryjnego odbywającego szkolenie specjalizacyjne
pod nadzorem danego kierownika specjalizacji.
10.
Nadzór nad realizacją programu staży kierunkowych, wynikających z programu danej specjalizacji,
może sprawować osoba posiadająca tytuł specjalisty w danej dziedzinie albo osoba posiadająca
decyzję ministra właściwego do spraw zdrowia o uznaniu dotychczasowego doświadczenia
zawodowego i dorobku naukowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem
programu właściwej specjalizacji, uzyskanej na podstawie dotychczasowych przepisów,
zwana dalej „opiekunem stażu kierunkowego”. Osoba upoważniona do wykonywania czynności
opiekuna stażu kierunkowego zapewnia bezpośrednio nadzór nad realizacją programu staży
kierunkowych nie więcej niż trzech osób.
Art. 30o.
1.
Jeżeli jednostka szkoląca ulegnie likwidacji albo restrukturyzacji uniemożliwiającej
prowadzenie szkolenia specjalizacyjnego albo utraci akredytację, wojewoda w porozumieniu
z kierownikiem specjalizacji i kierownikiem innej jednostki szkolącej wskazuje za
pomocą SMK miejsce i termin kontynuowania szkolenia specjalizacyjnego.
2.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach wojewoda może, na wniosek diagnosty laboratoryjnego
odbywającego szkolenie specjalizacyjne, skierować go do innej jednostki szkolącej
posiadającej akredytację do tego szkolenia oraz wolne miejsce szkoleniowe.
3.
Jeżeli jednostka szkoląca, o której mowa w ust. 1 i 2, znajduje się na obszarze innego
województwa, zmiana miejsca szkolenia specjalizacyjnego następuje po wyrażeniu zgody
przez właściwego wojewodę oraz właściwego konsultanta wojewódzkiego województwa, na
którego obszarze diagnosta laboratoryjny ma kontynuować odbywanie tego szkolenia.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, wojewoda wydaje diagnoście laboratoryjnemu skierowanie
do odbywania szkolenia specjalizacyjnego oraz odnotowuje ten fakt w EKS na podstawie
dokumentów przekazanych przez wojewodę, na obszarze którego diagnosta laboratoryjny
odbywał dotychczas szkolenie specjalizacyjne.
5.
Wojewoda wydaje decyzję o skreśleniu z rejestru diagnosty laboratoryjnego odbywającego
szkolenie specjalizacyjne na obszarze danego województwa:
1)
w przypadku nierozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego w terminie 3 miesięcy od daty
określonej w EKS jako planowana data rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego lub upływu
czasu, w którym diagnosta laboratoryjny zobowiązany był ukończyć szkolenie specjalizacyjne,
z zastrzeżeniem art. 30l ust. 1, 2 i 4;
2)
po zawiadomieniu przez kierownika specjalizacji i po uzyskaniu opinii konsultanta
wojewódzkiego w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie
nie ma powołanego konsultanta, w przypadku gdy diagnosta laboratoryjny odbywający
szkolenie specjalizacyjne nie realizuje lub nie może realizować programu szkolenia
specjalizacyjnego;
3)
na wniosek diagnosty laboratoryjnego odbywającego szkolenie specjalizacyjne;
4)
w przypadku niedokonania potwierdzeń, o których mowa w art. 30n ust. 6, w okresie
3 miesięcy od dokonania ostatniego wpisu z przyczyn leżących po stronie diagnosty
laboratoryjnego.
6.
Wojewoda powiadamia diagnostę laboratoryjnego o decyzji, o której mowa w ust. 5, również
na piśmie.
7.
Do decyzji, o której mowa w ust. 5, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Art. 30p.
1.
Wojewoda dokonuje weryfikacji formalnej odbycia szkolenia specjalizacyjnego zgodnie
z programem specjalizacji diagnosty laboratoryjnego, który uzyskał potwierdzenie zrealizowania
szkolenia specjalizacyjnego zgodnie programem specjalizacji przez kierownika specjalizacji.
2.
Wojewoda w terminie 14 dni od otrzymania informacji o uzyskaniu potwierdzenia, o którym
mowa w ust. 1, zwraca się do właściwych konsultantów krajowych o weryfikację zgodności
odbytego szkolenia specjalizacyjnego z jego programem. Konsultant krajowy dokonuje
weryfikacji w terminie 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia wojewody. Czynności te
odbywają się za pomocą SMK.
3.
W przypadku niezrealizowania przez diagnostę laboratoryjnego programu szkolenia specjalizacyjnego,
właściwy konsultant krajowy za pomocą SMK wskazuje brakujące elementy.
4.
Wojewoda niezwłocznie po uzyskaniu informacji od konsultanta krajowego:
1)
potwierdza zakończenie szkolenia specjalizacyjnego;
2)
w przypadku, o którym mowa w ust. 3, odmawia potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego
oraz kieruje do zrealizowania brakującego elementu programu szkolenia specjalizacyjnego
i przedłuża okres szkolenia na czas niezbędny do realizacji tego elementu, uwzględniając
okres przerwy wynikającej z procedur weryfikacji realizacji programu specjalizacji.
5.
Wojewoda zawiadamia diagnostę laboratoryjnego o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust.
4, za pomocą SMK. O odmowie potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego
wojewoda powiadamia diagnostę laboratoryjnego również na piśmie. W przypadku odmowy
potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego diagnosta laboratoryjny w terminie
14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia może zwrócić się do wojewody o weryfikację
rozstrzygnięcia.
6.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, po zrealizowaniu brakującego elementu programu
szkolenia specjalizacyjnego przez diagnostę laboratoryjnego przepisy ust. 2-5 stosuje
się.
Art. 30q.
1.
Diagnosta laboratoryjny, który uzyskał potwierdzenie zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego,
może wystąpić do dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych, zwanego dalej „dyrektorem
CEM”, z wnioskiem o przystąpienie do PESDL.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane:
1)
imię (imiona) i nazwisko;
2)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
3)
numer dokumentu „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego”;
4)
adres do korespondencji oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej, jeżeli
wnioskodawca takie posiada;
5)
nazwę uczelni, w której wnioskodawca ukończył studia;
6)
wskazanie jednostki, w której wnioskodawca odbywał szkolenie specjalizacyjne;
7)
numer i datę wydania decyzji, o której mowa w art. 30zd ust. 3, jeśli wnioskodawca
taką posiada;
8)
imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy lub stopień naukowy lub tytuł naukowy kierownika
specjalizacji;
9)
wskazanie właściwego wojewody;
10)
wskazanie dziedziny, w której wnioskodawca zamierza przystąpić do PESDL;
11)
wskazanie części PESDL, do której zamierza przystąpić wnioskodawca.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się za pomocą SMK.
4.
Zgłoszenie do PESDL składa się w terminie do dnia 15 lipca każdego roku dla sesji
jesiennej albo do dnia 15 stycznia każdego roku dla sesji wiosennej. Do tych terminów
nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
5.
Dyrektor CEM ustala listy diagnostów laboratoryjnych zdających PESDL w danym miejscu
i terminie oraz zawiadamia te osoby o terminie i miejscu egzaminu oraz nadanym numerze
kodowym nie później niż 14 dni przed rozpoczęciem egzaminu. Zawiadomienie jest przekazywane
za pomocą SMK lub pocztą elektroniczną na adres wskazany we wniosku, o którym mowa
w ust. 1.
6.
W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej dokonanie zgłoszenia
w okresie tygodnia przed upływem odpowiednich terminów, o których mowa w ust. 4, terminy
te przedłuża się o czas trwania awarii od momentu jej usunięcia. Przedłużenie terminu
następuje z urzędu przez operatora systemu.
7.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister
właściwy do spraw zdrowia może zmienić terminy, o których mowa w ust. 4. W przypadku
nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw
zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia danego
terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Do tych terminów nie stosuje się przepisów
art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Informację o zmianie tych terminów minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza na
swojej stronie internetowej.
Art. 30r.
1.
Wnioskodawca wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości nie wyższej niż 25% przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za
ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia
15 stycznia każdego roku.
2.
Opłata, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez CEM,
podany za pomocą SMK w trakcie składania wniosku, o którym mowa w art. 30q.
3.
Opłata powinna być uiszczona niezwłocznie po złożeniu wniosku, nie później niż w terminie
5 dni od upływu terminu składania wniosków, o którym mowa w art. 30q.
4.
Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.
5.
W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 1, albo wniesienia jej w wysokości
niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych,
za pomocą SMK lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres wskazany we
wniosku, o którym mowa w art. 30q ust. 1. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania
administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od
skierowania wezwania dotknięty nim wniosek traktuje się jako niezłożony. O konsekwencji
tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.
6.
Z opłaty, o której mowa w ust. 1, za kolejne zgłoszenie do PESDL może zostać zwolniony
diagnosta laboratoryjny, który w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego
lub stanu epidemii mimo zgłoszenia się do PESDL nie przystąpił do tego egzaminu.
7.
W celu uzyskania zwolnienia z opłaty, o którym mowa w ust. 6, diagnosta laboratoryjny
w terminie 70 dni od dnia, w którym odbył się PESDL, do którego miał przystąpić, składa
do dyrektora CEM wniosek o zwolnienie z opłaty za kolejne zgłoszenie do PESDL.
8.
Do terminu, o którym mowa w ust. 7, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Art. 30s.
1.
PESDL dla każdej dziedziny diagnostyki laboratoryjnej i dziedziny pokrewnej organizuje
CEM.
2.
PESDL jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.
3.
Przewodniczącego PKE, przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego i jej członków powołuje
i odwołuje dyrektor CEM.
4.
Przewodniczący PKE i jej członkowie powinni posiadać tytuł specjalisty w odpowiedniej
dziedzinie, albo w uzasadnionych przypadkach, w dziedzinie pokrewnej albo decyzję,
o której mowa w art. 30zd ust. 3.
5.
Członkiem PKE nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo
umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.
6.
Powołanie następuje na czas nieokreślony. Powołanie nie skutkuje powstaniem stosunku
pracy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
7.
Kandydatów do PKE mogą zgłaszać:
1)
konsultant krajowy w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej albo w dziedzinie
pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;
2)
KIDL;
3)
stowarzyszenie będące zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem naukowym
o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającym specjalistów w danej dziedzinie diagnostyki
laboratoryjnej.
8.
W zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 7, zamieszcza się:
1)
imię i nazwisko kandydata;
2)
numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość:
nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
3)
określenie posiadanej specjalizacji;
4)
wskazanie dziedziny diagnostyki laboratoryjnej, w której kandydat ma być powołany
do PKE;
5)
adres korespondencyjny kandydata.
9.
Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 7, należy dołączyć kopię dyplomu specjalisty albo
decyzji, o której mowa w art. 30zd ust. 3, poświadczoną za zgodność z oryginałem.
10.
Kopia dyplomu specjalisty nie jest wymagana, w przypadku gdy kandydat uzyskał dyplom
specjalisty wydany przez dyrektora CEM. W takim przypadku w zgłoszeniu należy podać
datę wydania i numer dyplomu.
11.
Osoby powołane do PKE otrzymują akt powołania.
12.
Dyrektor CEM powołuje na przewodniczącego PKE konsultanta krajowego w danej dziedzinie
diagnostyki laboratoryjnej albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie
nie ma powołanego konsultanta krajowego.
13.
Członkostwo w PKE wygasa w przypadku śmierci członka PKE.
14.
Dyrektor CEM odwołuje członka PKE w przypadku:
1)
złożenia rezygnacji;
2)
choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka PKE;
3)
niewykonywania albo nienależytego wykonywania obowiązków;
4)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego
lub umyślne przestępstwo skarbowe;
5)
złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w art. 30t ust. 4.
15.
Dyrektor CEM może odwołać członka PKE w wypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania
karnego w związku z podejrzeniem o popełnienie przez niego umyślnego przestępstwa
ściganego z oskarżenia publicznego lub umyślnego przestępstwa skarbowego.
16.
Wygaśnięcie członkostwa albo odwołanie członka ze składu PKE w czasie sesji egzaminacyjnej
nie wstrzymuje prac PKE.
Art. 30t.
1.
Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PESDL w ustalonych miejscach i terminach, wyznacza
spośród członków PKE Zespoły Egzaminacyjne. Zespół Egzaminacyjny składa się co najmniej
z trzech członków PKE, z zachowaniem reprezentacji podmiotów wymienionych w art. 30s
ust. 7.
2.
Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat
do złożenia PESDL w tym Zespole Egzaminacyjnym jest:
1)
jego małżonkiem;
2)
osobą pozostającą z nim w stosunku:
a)
pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,
b)
przysposobienia;
3)
osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;
4)
osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.
3.
Powody wyłączenia określone w ust. 2 pkt 1 i 2 lit. b trwają pomimo ustania małżeństwa
albo przysposobienia.
4.
Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem PESDL składają dyrektorowi CEM
pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie pozostają z żadnym
z kandydatów do złożenia PESDL w tym Zespole Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa
w ust. 2, oraz nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne
ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający oświadczenie
jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
5.
Członkom Zespołów Egzaminacyjnych przysługuje:
1)
wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu, w wysokości nie wyższej niż 500 złotych
dla przewodniczącego Zespołu oraz nie wyższej niż 300 złotych dla członka Zespołu;
2)
zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;
3)
zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu bez zachowania prawa do wynagrodzenia.
6.
Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, oraz zwrotu
kosztów, o których mowa w ust. 5 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.
Art. 30u.
Do zadań Zespołu Egzaminacyjnego przeprowadzającego dany PESDL należy:
1)
przeprowadzenie PESDL zgodnie z regulaminem porządkowym, o którym mowa w art. 30v
ust. 8;
2)
przekazanie do CEM kart odpowiedzi, niezwłocznie po zakończonym egzaminie testowym,
w sposób uniemożliwiający dokonywanie zmian w ich treści;
3)
przekazanie do CEM ocen z egzaminu ustnego i praktycznego oraz dokumentacji związanej
z przeprowadzonym PESDL, niezwłocznie po zakończonym PESDL, nie później jednak niż
w terminie 14 dni od dnia zakończenia PESDL.
Art. 30v.
1.
Zakres PESDL jest zgodny z programem danego szkolenia specjalizacyjnego.
2.
PESDL jest przeprowadzany dwa razy w roku w sesji wiosennej od dnia 15 kwietnia do
dnia 31 maja oraz w sesji jesiennej od dnia 2 listopada do dnia 15 grudnia.
3.
PESDL dla każdej dziedziny składa się z dwóch części w następującej kolejności - egzaminu
teoretycznego i egzaminu praktycznego. Warunkiem dopuszczenia do części praktycznej
PESDL jest uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego.
4.
Egzamin teoretyczny jest przeprowadzany w formie:
1)
testu, gdy do PESDL w danej dziedzinie w sesji zostanie dopuszczonych co najmniej
30 osób;
2)
egzaminu ustnego.
5.
Egzamin testowy dla danej dziedziny odbywa się jednocześnie w całym kraju, w terminie
ustalonym przez dyrektora CEM. Egzamin testowy polega na rozwiązaniu 120 pytań zawierających
pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko jeden jest prawidłowy. Osoba zdająca może
wybrać tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź osoba zdająca uzyskuje
1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi, udzielenia nieprawidłowej odpowiedzi albo zaznaczenia
więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane. Pozytywny wynik egzaminu testowego
otrzymuje osoba egzaminowana, która uzyskała co najmniej 60% maksymalnej liczby punktów
z testu.
6.
W przypadku uwag merytorycznych do pytań testowych, osoba zdająca ma prawo złożyć
zastrzeżenie w trakcie trwania egzaminu testowego albo niezwłocznie po jego zakończeniu,
przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej. Zgłoszone zastrzeżenie zostanie zweryfikowane
bezpośrednio po egzaminie testowym, przed obliczeniem jego wyników. W przypadku uznania
zgłoszonego zastrzeżenia, zadanie testowe objęte zastrzeżeniem jest pomijane przy
ustalaniu wyniku egzaminu testowego w stosunku do wszystkich zdających, co odpowiednio
obniża liczbę możliwych do uzyskania punktów. Punkty za zadania unieważnione nie są
przyznawane.
7.
Miejsca i terminy egzaminu praktycznego i ustnego ustala dyrektor CEM w porozumieniu
z przewodniczącym PKE.
8.
PESDL przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym przez dyrektora
CEM i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
9.
W przypadkach uzasadnionych nadzwyczajnymi okolicznościami, w szczególności zagrażającymi
życiu lub zdrowiu osób biorących udział w PESDL, minister właściwy do spraw zdrowia
może odwołać w całości lub w części PESDL w danej dziedzinie. Odwołując PESDL, minister
właściwy do spraw zdrowia wydłuża czas trwania sesji egzaminacyjnej, w której miał
się odbyć odwołany egzamin, jednorazowo o okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. W przypadku
nieustania okoliczności będących podstawą przedłużenia sesji egzaminacyjnej w czasie,
o który została przedłużona dana sesja, minister właściwy do spraw zdrowia może powtórnie
przedłużyć czas trwania danej sesji egzaminacyjnej o okres nie dłuższy niż 3 miesiące.
10.
O odwołaniu całości lub części PESDL w danej dziedzinie i przedłużeniu sesji egzaminacyjnej
minister właściwy do spraw zdrowia informuje na swojej stronie internetowej oraz na
stronie internetowej CEM.
11.
Dyrektor CEM w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia ustala nowe terminy
PESDL oraz informuje o nich osoby, które miały przystąpić do odwołanego PESDL, co
najmniej na dwa tygodnie przed datą egzaminu. Informacja o nowych terminach PESDL
jest zamieszczana na stronie internetowej CEM.
12.
W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może, na wniosek dyrektora
CEM, wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu testowego dla wszystkich
diagnostów dopuszczonych do PESDL w danej dziedzinie w określonej sesji egzaminacyjnej,
z zachowaniem egzaminu ustnego, albo zdecydować o przeprowadzeniu PESDL jeden raz
w roku - z zachowaniem wszystkich jego części, w jednej z sesji egzaminacyjnych.
13.
W uzasadnionych przypadkach, związanych z wystąpieniem zwiększonego zagrożenia epidemicznego
lub innych okoliczności zagrażających bezpieczeństwu osób uczestniczących w PESDL,
dyrektor CEM w porozumieniu z przewodniczącym właściwej PKE może zdecydować, że egzamin
ustny PESDL zostanie przeprowadzony za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej
umożliwiających jednoczesny udział zdającego i wszystkich członków Zespołu Egzaminacyjnego,
zwany dalej „zdalnym PESDL”.
14.
Zdalny PESDL może być przeprowadzony w siedzibie CEM albo w innym miejscu wskazanym
przez dyrektora CEM w porozumieniu z przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego.
15.
Wojewoda jest obowiązany do współpracy z dyrektorem CEM przy organizacji i przeprowadzaniu
zdalnego PESDL.
16.
W trakcie całego czasu trwania zdalnego PESDL zdający znajduje się pod bezpośrednim
nadzorem pracownika CEM, przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego albo przedstawiciela
właściwego wojewody. Do przedstawiciela wojewody stosuje się art. 30t ust. 5 pkt 1
i ust. 6.
17.
Oprogramowanie służące do przeprowadzenia zdalnego PESDL jest udostępniane i konfigurowane
przez CEM. Przebieg zdalnego PESDL jest rejestrowany.
18.
Zdający jest widziany i słyszany przez wszystkich członków Zespołu Egzaminacyjnego
bezpośrednio lub za pomocą środków komunikacji, o których mowa w ust. 13.
19.
W przypadku zdalnego PESDL członkowie Zespołu Egzaminacyjnego składają ustne oświadczenia
dotyczące wystawionych przez nich ocen. Oświadczenia te są rejestrowane za pomocą
środków komunikacji, o których mowa w ust. 13, lub, jeżeli nie ma takiej możliwości,
za pomocą oprogramowania dostępnego na stacjach roboczych członków Zespołu Egzaminacyjnego.
20.
Jeżeli w czasie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii przeprowadzenie
egzaminu testowego albo ustnego, albo praktycznego PESDL nie będzie możliwe ze względu
na bezpieczeństwo osób biorących udział w tym egzaminie, minister właściwy do spraw
zdrowia może w trakcie sesji egzaminacyjnej podjąć decyzję o odstąpieniu od przeprowadzenia
egzaminu testowego albo ustnego, albo praktycznego PESDL w danej dziedzinie w tej
sesji z zachowaniem wyłącznie jednej z form PESDL.
21.
Komunikat o odstąpieniu od przeprowadzenia egzaminu testowego albo ustnego, albo praktycznego
PESDL, o których mowa w ust. 20, zamieszcza się na stronie internetowej urzędu obsługującego
ministra właściwego do spraw zdrowia oraz na stronie internetowej CEM.
Art. 30w.
1.
Zadania egzaminacyjne dla PESDL są opracowywane przez autorów wskazanych przez dyrektora
CEM spośród osób posiadających wysokie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w danej
dziedzinie. Test przygotowuje się odrębnie dla każdej dziedziny oraz na każdą sesję
egzaminacyjną.
2.
Zadania egzaminacyjne podlegają weryfikacji przez recenzentów, wyznaczonych przez
dyrektora CEM w porozumieniu z właściwym konsultantem krajowym.
3.
Opracowanie zadań egzaminacyjnych oraz przeprowadzenie PESDL jest finansowane przez
CEM.
4.
Testy i pytania testowe oraz zadania egzaminów ustnych i praktycznych są opracowywane,
przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich
przez osoby inne niż uczestniczące w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu,
przechowywaniu, przeprowadzające PESDL lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem.
5.
Testy i pytania testowe oraz zadania egzaminów ustnych i praktycznych nie podlegają
udostępnianiu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej .
6.
Dyrektor CEM udostępnia testy i pytania testowe po ich wykorzystaniu na danym PESDL
wyłącznie osobom przystępującym do tego egzaminu. Udostępnienie oraz jego dokumentowanie
następuje w sposób określony w zarządzeniu dyrektora CEM.
Art. 30x.
1.
PESDL odbywa się w obecności co najmniej trzech członków PKE.
2.
Nieobecność osoby egzaminowanej podczas PESDL, bez względu na jej przyczynę, uważa
się za odstąpienie od udziału w PESDL.
3.
Diagnosta laboratoryjny może składać PESDL po okazaniu dokumentu potwierdzającego
jego tożsamość.
4.
Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas PESDL osoba egzaminowana
nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może posiadać
urządzeń służących do kopiowania, przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie tego
zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby egzaminowanej, co jest równoznaczne
z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego.
5.
Przebieg PESDL może być monitorowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.
W przypadku ujawnienia po egzaminie na zarejestrowanych materiałach korzystania przez
osobę egzaminowaną z pomocy naukowych, dydaktycznych lub urządzeń służących do kopiowania,
przekazywania i odbioru informacji, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, osoba
taka zostaje zdyskwalifikowana. Dyskwalifikacji dokonuje przewodniczący PKE, na wniosek
Zespołu Egzaminacyjnego. Fakt ten jest odnotowany w protokole, o którym mowa w ust.
7.
6.
Dyrektor CEM zawiadamia o dyskwalifikacji osoby egzaminowanej Prezesa Krajowej Rady
Diagnostów Laboratoryjnych.
7.
Z przebiegu PESDL sporządza się protokół, który podpisują członkowie Zespołu Egzaminacyjnego
przeprowadzający dany egzamin.
8.
Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego przesyła protokół egzaminacyjny dyrektorowi
CEM w terminie 14 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu.
Art. 30y.
1.
CEM ustala wyniki PESDL i zamieszcza je w SMK, a w zakresie egzaminu testowego publikuje
je także na swojej stronie internetowej. Wynik PESDL nie stanowi decyzji w rozumieniu
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
2.
Diagnosta laboratoryjny, który nie przystąpił do PESDL w wyznaczonym terminie albo
uzyskał wynik negatywny z PESDL, może przystąpić do PESDL w kolejnej sesji egzaminacyjnej.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, diagnosta laboratoryjny składa do dyrektora CEM
zgłoszenie. Przepisy art. 30q stosuje się.
4.
Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 3, zostaje wpisany na listę osób składających
PESDL w danej sesji egzaminacyjnej przez dyrektora CEM.
5.
Za wynik pozytywny PESDL uznaje się uzyskanie pozytywnych wyników z obu jego części,
o których mowa w art. 30v ust. 3.
6.
Wynik pozytywny z części PESDL jest uznawany w kolejnych sześciu sesjach egzaminacyjnych
po sesji, w której został uzyskany. W przypadku nieuzyskania wyniku pozytywnego z
egzaminu praktycznego albo nieprzystąpienia do egzaminu praktycznego w ustalonym terminie,
diagnosta laboratoryjny może przystąpić w innej sesji egzaminacyjnej tylko do tej
części PESDL.
7.
Oceną końcową PESDL jest ocena wynikająca ze średniej arytmetycznej ocen z egzaminu
teoretycznego i praktycznego.
8.
Wyniki PESDL dyrektor CEM za pomocą SMK przekazuje wojewodom, dyrektorowi CMKP, właściwym
jednostkom szkolącym oraz Krajowej Radzie Diagnostów Laboratoryjnych.
Art. 30z.
1.
Potwierdzeniem złożenia PESDL jest dyplom wydany przez dyrektora CEM.
2.
Dyrektor CEM wydaje dyplom, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania
kompletnej dokumentacji egzaminacyjnej.
3.
Na wniosek diagnosty laboratoryjnego, który złożył PESDL, dyrektor CEM wydaje, odpłatnie,
duplikat albo odpis dyplomu albo dokonuje korekty dyplomu PESDL. Opłata wynosi 50
zł. Opłaty nie wnosi się, w przypadku gdy korekta wynika z błędu CEM.
4.
CEM przekazuje do KIDL, po zakończeniu każdej sesji PESDL, informację o uzyskaniu
przez danego diagnostę laboratoryjnego tytułu specjalisty.
5.
Dokumentacja dotycząca PESDL, która nie jest gromadzona w SMK, jest przechowywana
przez CEM zgodnie z art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach .
Art. 30za.
1.
W razie rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PESDL lub nieprzewidzianych
sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie PESDL, dyrektor CEM może unieważnić PESDL
albo jego część, w danym terminie dla danej dziedziny dla poszczególnych albo wszystkich
zdających.
2.
Postępowanie wszczyna się na wniosek członka Zespołu Egzaminacyjnego, przeprowadzającego
dany PESDL, osoby przystępującej do danego PESDL albo z urzędu.
3.
Unieważnienie PESDL albo jego części powoduje, że traktuje się odpowiednio PESDL albo
jego część jako niebyłą. Unieważniony egzamin jest powtarzany w terminie nie dłuższym
niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się ostateczna.
4.
Decyzję o unieważnieniu dyrektor CEM podejmuje w terminie 14 dni od dnia powzięcia
informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie PESDL albo jego części.
5.
Decyzja przesyłana jest diagnostom laboratoryjnym, którzy przystępowali do danego
PESDL. Dyrektor CEM przekazuje informację o unieważnieniu PESDL albo jego części do
KIDL. Informacja o decyzji o unieważnieniu PESDL albo jego części jest również ogłaszana
na stronie internetowej CEM. Do doręczeń decyzji przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Dyrektor CEM zamieszcza decyzję w SMK, podając:
1)
datę decyzji;
2)
imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;
3)
przedmiot decyzji;
4)
rodzaj rozstrzygnięcia;
5)
organ wydający decyzję.
6.
Od decyzji o unieważnieniu egzaminu przysługuje odwołanie do ministra właściwego do
spraw zdrowia.
7.
Za powtórzony PESDL albo jego część nie pobiera się opłaty egzaminacyjnej.
Art. 30zb.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wykaz dziedzin diagnostyki laboratoryjnej, w których jest możliwe odbywanie szkolenia
specjalizacyjnego, uwzględniając potrzebę zabezpieczenia dostępu do świadczeń zdrowotnych
w określonym zakresie,
2)
wykaz kodów specjalizacji w określonych dziedzinach
-
-uwzględniając konieczność zapewnienia pełnej informacji niezbędnej do prowadzenia specjalizacji;
3)
wysokość wynagrodzenia za wykonanie czynności kontrolnych, o którym mowa w art. 30c
ust. 12 pkt 1, uwzględniając nakład pracy związany z przeprowadzaniem czynności kontrolnych;
4)
wykaz specjalności, w których diagnosta laboratoryjny posiadający odpowiednią specjalizację
I stopnia, uzyskaną na podstawie dotychczasowych przepisów, może uzyskać tytuł specjalisty
w określonej dziedzinie po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem,
o którym mowa w art. 30e ust. 3, uwzględniając potrzebę zabezpieczenia dostępu do
świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie;
5)
zakres danych zawartych w EKS,
6)
zakres informacji, o których mowa w art. 30j ust. 3, wprowadzanych do SMK przez kierownika
specjalizacji
-
-uwzględniając konieczność zapewnienia pełnej informacji niezbędnej do prowadzenia specjalizacji;
7)
wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 30t ust. 4,
8)
szczegółowy tryb działania PKE, wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków
PKE,
9)
szczegółowy sposób i tryb składania PESDL oraz ustalania jego wyników
-
-uwzględniając konieczność prawidłowego i efektywnego przeprowadzenia PESDL oraz zapewnienia bezstronności pracy PKE, a także nakład pracy przewodniczącego i członków PKE;
10)
wzór dyplomu, o którym mowa w art. 30z, uwzględniając konieczność zapewnienia przejrzystości
dokumentu;
11)
tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu lub odpisu dyplomu PESDL oraz sposób
uiszczania opłaty za wydanie duplikatu lub odpisu dyplomu PESDL,
12)
tryb dokonywania przez dyrektora CEM korekty dyplomu PESDL oraz sposób uiszczania
opłaty za dokonanie korekty dyplomu
-
-uwzględniając konieczność prawidłowego i sprawnego wydania dokumentu potwierdzającego uzyskanie tytułu specjalisty;
13)
wysokość opłaty, o której mowa w art. 30r, uwzględniając koszty przeprowadzenia PESDL
oraz wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu specjalisty.
Art. 30zc.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje, na wniosek, uzyskany za granicą tytuł specjalisty
w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej
Polskiej, jeżeli zostały spełnione następujące warunki:
1)
czas specjalizacji odbytej za granicą nie odbiega od czasu określonego w programie
specjalizacji w danej dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej realizowanego w Rzeczypospolitej
Polskiej;
2)
program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych
odpowiada w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej dziedzinie diagnostyki
laboratoryjnej w Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Osoba, która uzyskała za granicą tytuł specjalisty, o którym mowa w ust. 1, występuje
do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskiem, do którego dołącza, wraz z tłumaczeniem
na język polski, następujące dokumenty:
1)
oryginał dokumentu nadania tytułu specjalisty;
2)
dokument zawierający dane o miejscu odbycia specjalizacji i jej okresie oraz zrealizowanym
programie;
3)
informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu końcowego lub innej formie potwierdzającej
nabytą wiedzę i umiejętności praktyczne;
4)
zaświadczenia o miejscu, okresie i rodzaju czynności zawodowych wykonywanych po uzyskaniu
tytułu specjalisty.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje albo odmawia uznania tytułu specjalisty
w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej, w drodze decyzji, na podstawie opinii sporządzonej
przez dyrektora CMKP.
4.
Opinia, o której mowa w ust. 3, jest sporządzona na podstawie oceny merytorycznej
wniosku, dokonanej przez zespół ekspertów, o którym mowa w art. 30e ust. 3. W wyniku
dokonania oceny zespół ekspertów może wnioskować o podjęcie jednej z następujących
decyzji:
1)
uznanie tytułu specjalisty uzyskanego za granicą bez żadnych dodatkowych warunków;
2)
uznanie tytułu specjalisty uzyskanego za granicą po odbyciu stażu adaptacyjnego w
jednostce szkolącej, którego zakres i program określi w indywidualnych przypadkach
zespół ekspertów;
3)
uznanie tytułu specjalisty uzyskanego za granicą po złożeniu PESDL;
4)
odmowę uznania tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.
5.
Obsługę organizacyjną i finansowanie prac zespołu ekspertów, o którym mowa w art.
30e ust. 3, zapewnia CMKP.
6.
Staż adaptacyjny, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, jest odbywany w jednostce szkolącej,
na podstawie umowy o odbycie stażu adaptacyjnego zawartej z tą jednostką na warunkach
określonych w umowie.
7.
Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje albo odmawia uznania tytułu specjalisty
uzyskanego przez diagnostę laboratoryjnego w państwach członkowskich Unii Europejskiej
lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie
umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej za równoważny
z tytułem specjalisty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z zasadami określonymi
w przepisach dotyczących zasad uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w innym
niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej, w drodze decyzji.
8.
W SMK w odniesieniu do decyzji, o których mowa w ust. 3 i 7, zamieszcza się dane:
1)
numer decyzji;
2)
datę wydania decyzji;
3)
imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;
4)
obywatelstwo (obywatelstwa) osoby, której decyzja dotyczy;
5)
państwa, w którym osoba, której decyzja dotyczy uzyskała tytuł specjalisty;
6)
przedmiot decyzji;
7)
rodzaj rozstrzygnięcia;
8)
organ wydający decyzję.
Art. 30zd.
1.
W przypadku wprowadzenia nowej dziedziny diagnostyki laboratoryjnej, diagnosta laboratoryjny
legitymujący się dorobkiem naukowym i zawodowym w tej dziedzinie może wystąpić z wnioskiem
do ministra właściwego do spraw zdrowia o uznanie dotychczasowego doświadczenia zawodowego
i dorobku naukowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem programu
właściwego szkolenia specjalizacyjnego.
2.
Po wpłynięciu wniosku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia
występuje do dyrektora CMKP o wydanie opinii w sprawie oceny dorobku naukowego i zawodowego
wnioskodawcy. Opinię sporządza zespół, o którym mowa w art. 30e ust. 3.
3.
Na podstawie opinii, o której mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw zdrowia wydaje
decyzję o uznaniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego i dorobku naukowego diagnosty
laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem programu właściwego szkolenia specjalizacyjnego.
Informację o wydanej decyzji, w tym jej przedmiot, numer i datę wydania, zamieszcza
się w SMK.
4.
Postępowanie, o którym mowa w ust. 1-3, może być wszczęte w terminie 3 lat od dnia
wprowadzenia nowej dziedziny diagnostyki laboratoryjnej.
5.
Osoba, która uzyskała decyzję, o której mowa w ust. 3, może:
1)
wchodzić w skład zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 30b ust. 8;
2)
pełnić funkcję kierownika specjalizacji w danej dziedzinie;
3)
wchodzić w skład zespołu kontrolnego, o którym mowa w art. 30c ust. 3;
4)
wchodzić w skład zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 30e ust. 3;
5)
przystąpić do PESDL.
Art. 30ze.
Na podstawie ustawy, dane zamieszczane w SMK mogą zostać udostępnione:
1)
diagnoście laboratoryjnemu w zakresie śledzenia przebiegu szkolenia specjalizacyjnego;
2)
uczelniom w zakresie wykonywanych zadań określonych ustawą oraz monitoringu karier
zawodowych absolwentów, o którym mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ;
3)
konsultantom w ochronie zdrowia w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie
oraz w zakresie zadań, o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia ;
4)
CEM w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie, w szczególności organizowania
i przeprowadzania PESDL;
5)
CMKP w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie, w szczególności udzielania
akredytacji podmiotom zamierzającym prowadzić szkolenie specjalizacyjne, koordynacji
organizacji staży kierunkowych i kursów specjalizacyjnych, kontroli i monitorowania
realizacji szkolenia specjalizacyjnego;
6)
wojewodom w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie, w szczególności przebiegu
szkolenia specjalizacyjnego diagnostów laboratoryjnych;
7)
jednostkom szkolącym w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie;
8)
KIDL w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie.
Art. 30zf.
1.
Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez
uczestnictwo w ciągłym szkoleniu, celem aktualizacji posiadanego zasobu wiedzy oraz
stałego dokształcania się w zakresie nowych osiągnięć w zakresie diagnostyki laboratoryjnej.
2.
Ciągłe szkolenia mogą być prowadzone w jednostkach szkolących, które posiadają akredytację.
3.
Za ciągłe szkolenia prowadzone przez jednostki szkolące pobiera się opłaty w wysokości
nieprzekraczającej 1% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw
bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej
„Monitor Polski” za jedną godzinę szkolenia.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
ramowy program ciągłego szkolenia,
2)
zakres oraz formy zdobywania wiedzy teoretycznej w ramach ciągłego szkolenia,
3)
sposób odbywania ciągłego szkolenia, w tym tryb dokumentowania jego przebiegu,
4)
standardy ciągłego szkolenia,
5)
wysokość opłat za ciągłe szkolenie
- mając na celu zapewnienie właściwej jakości ciągłego szkolenia oraz rzetelnego sposobu
ich dokumentowania.
Rozdział 5
(uchylony)
Rozdział 6
Samorząd diagnostów laboratoryjnych
Art. 34.
1.
Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych tworzą zamieszkali na terenie kraju diagności
laboratoryjni.
2.
Przynależność diagnostów laboratoryjnych do samorządu jest obowiązkowa.
Art. 35.
Do zadań samorządu należy w szczególności:
1)
sprawowanie nadzoru nad należytym wykonywaniem czynności diagnostyki laboratoryjnej;
2)
reprezentowanie diagnostów laboratoryjnych oraz ochrona ich interesów zawodowych;
3)
działanie na rzecz stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez diagnostów laboratoryjnych;
4)
udział w ustalaniu standardów i zasad oceny pracy w diagnostyce laboratoryjnej;
5)
integrowanie środowiska diagnostów laboratoryjnych;
6)
prowadzenie badań w zakresie ochrony zdrowia.
Art. 36.
1.
Organami samorządu są:
1)
Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych;
2)
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych;
3)
Komisja Rewizyjna;
4)
Wyższy Sąd Dyscyplinarny;
5)
Sąd Dyscyplinarny.
2.
Członkami organów samorządu mogą być tylko diagności laboratoryjni.
Art. 37.
1.
Kadencja organów samorządu trwa 4 lata, jednak organy są obowiązane działać do czasu
ukonstytuowania się nowo wybranych organów.
2.
Tę samą funkcję w organach samorządu można pełnić nie dłużej niż przez 2 następujące
po sobie kadencje.
Art. 38.
1.
Wybory do organów samorządu odbywają się w głosowaniu tajnym.
2.
Czynne i bierne prawo wyborcze przysługuje wszystkim członkom samorządu, z wyjątkiem
osób ukaranych karą, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 3.
Art. 39.
1.
Uchwały organów samorządu są podejmowane większością głosów, w obecności co najmniej
połowy członków danego organu.
2.
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych przesyła ministrowi właściwemu do spraw zdrowia
uchwały Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych w terminie nie dłuższym niż 30 dni
od dnia ich podjęcia.
3.
Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych przesyła ministrowi właściwemu do spraw zdrowia,
w terminie do dnia 31 maja, sprawozdanie z działalności samorządu diagnostów laboratoryjnych
za rok ubiegły.
Art. 40.
(uchylony)
Art. 41.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia może zaskarżyć do Sądu Najwyższego sprzeczną z
prawem uchwałę organu samorządu w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia tej uchwały.
Sąd Najwyższy utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy lub ją uchyla.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia może zwrócić się do Krajowego Zjazdu Diagnostów
Laboratoryjnych lub Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych o podjęcie uchwały w
sprawie należącej do właściwości samorządu. Uchwała Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych
powinna być podjęta w terminie 3 miesięcy, a uchwała Krajowego Zjazdu Diagnostów Laboratoryjnych
na najbliższym Zjeździe.
Art. 42.
Najwyższym organem samorządu jest Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych, zwany
dalej „Krajowym Zjazdem”.
Art. 43.
1.
W Krajowym Zjeździe biorą udział delegaci wybrani przez zgromadzenia wojewódzkie diagnostów
laboratoryjnych, zwane dalej „zgromadzeniami wojewódzkimi”, oraz z głosem doradczym,
niebędący delegatami, członkowie ustępujących organów samorządu.
2.
W zgromadzeniu wojewódzkim uczestniczą diagności laboratoryjni zamieszkali na terenie
danego województwa.
3.
Jeżeli liczba diagnostów laboratoryjnych w danym województwie przekracza 300 osób,
wyboru delegatów na Krajowy Zjazd dokonują zebrania rejonowe zgromadzenia wojewódzkiego.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych dokonuje
podziału na rejony w danym województwie.
5.
Zasady przeprowadzania wyborów delegatów na Krajowy Zjazd oraz liczbę tych delegatów
z poszczególnych województw określa Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.
6.
Krajowy Zjazd zwołuje Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.
Art. 44.
Do Krajowego Zjazdu należy:
1)
wybór Prezesa Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, zwanego dalej „Prezesem Krajowej
Rady”;
2)
wybór Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, Komisji Rewizyjnej, Sądu Dyscyplinarnego,
Wyższego Sądu Dyscyplinarnego oraz Rzecznika Dyscyplinarnego i jego zastępców;
3)
uchwalanie wytycznych działania samorządu i jego organów;
4)
określenie zasad przeprowadzania wyborów do organów samorządu, liczby członków tych
organów oraz trybu ich odwoływania, a także zasad podejmowania uchwał przez organy
samorządu;
5)
rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,
Komisji Rewizyjnej, Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego Sądu Dyscyplinarnego i Rzecznika
Dyscyplinarnego;
6)
kodyfikowanie zasad etyki diagnostów laboratoryjnych;
7)
ustalanie podstawowych zasad gospodarki finansowej samorządu.
Art. 45.
1.
Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych zwołuje Krajowa Rada Diagnostów
Laboratoryjnych:
1)
z własnej inicjatywy;
2)
na wniosek prezydium Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych;
3)
na wniosek Komisji Rewizyjnej;
4)
na wniosek co najmniej 500 diagnostów laboratoryjnych.
2.
Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych powinien być zwołany w terminie
3 miesięcy od dnia wpływu wniosku o jego zwołanie i obraduje nad sprawami, dla których
został zwołany.
Art. 46.
1.
Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych, zwaną dalej „Krajową Radą”, stanowią Prezes
Krajowej Rady i członkowie wybrani przez Krajowy Zjazd.
2.
Prezydium Krajowej Rady stanowią Prezes Krajowej Rady i wybrani przez Krajową Radę
wiceprezesi, sekretarz, skarbnik i członkowie.
3.
Prezydium Krajowej Rady jest organem wykonawczym Krajowej Rady i zdaje jej sprawę
ze swojej działalności.
4.
Prezydium działa w imieniu Krajowej Rady w sprawach określonych jej uchwałą, z wyjątkiem
uchwalania budżetu.
Art. 47.
Do zakresu działania Krajowej Rady należy:
1)
reprezentowanie samorządu wobec organów państwowych i samorządowych, sądów, Narodowego
Funduszu Zdrowia, instytucji i organizacji;
2)
wykonywanie uchwał Krajowego Zjazdu;
3)
udzielanie opinii o projektach aktów prawnych oraz przedstawianie wniosków dotyczących
unormowań prawnych z zakresu ochrony zdrowia;
4)
opiniowanie programu studiów wyższych i studiów podyplomowych z zakresu diagnostyki
laboratoryjnej;
5)
uchwalanie budżetu Krajowej Rady i zatwierdzanie sprawozdań z jego wykonania oraz
rozpatrywanie wniosków Komisji Rewizyjnej;
6)
wybór Prezesa Krajowej Rady oraz Rzecznika Dyscyplinarnego, jeżeli ich mandat wygasł
w okresie pomiędzy Krajowymi Zjazdami;
7)
wybór przewodniczącego Zespołu Wizytatorów, jego zastępcy i członków;
8)
koordynowanie doskonalenia zawodowego diagnostów laboratoryjnych;
9)
uchwalanie regulaminów:
a)
działalności samorządu i jego organów,
b)
zakresu i zasad działania wizytatorów,
c)
(uchylona)
d)
prowadzenia listy diagnostów laboratoryjnych,
e)
prowadzenia ewidencji;
10)
ustalanie zasad gospodarki finansowej samorządu;
11)
określanie wysokości składki członkowskiej i zasad jej podziału oraz wysokości opłat
związanych z decyzją w sprawie wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych oraz opłat
manipulacyjnych;
12)
wykonywanie innych zadań określonych w ustawie oraz przepisach odrębnych.
Art. 48.
Do zakresu działania Komisji Rewizyjnej należy kontrola działalności finansowej i
gospodarczej Krajowej Rady.
Art. 49.
1.
Sąd Dyscyplinarny rozpatruje sprawy dyscyplinarne diagnostów laboratoryjnych, wniesione
przez Rzecznika Dyscyplinarnego, oraz sprawuje sądownictwo polubowne.
2.
Od orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego służy odwołanie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego.
Art. 50.
Wyższy Sąd Dyscyplinarny:
1)
uchwala regulaminy wewnętrzne Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego;
2)
rozpatruje odwołania od orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego.
Art. 51.
Rzecznik Dyscyplinarny przygotowuje postępowanie dyscyplinarne i wykonuje czynności
oskarżyciela przed Sądem Dyscyplinarnym i Wyższym Sądem Dyscyplinarnym.
Art. 52.
1.
Pracodawca nie może, bez zgody Krajowej Rady, wypowiedzieć lub rozwiązać umowy o pracę
ani wypowiedzieć warunków pracy i płacy diagnoście laboratoryjnemu pełniącemu funkcję
z wyboru w organach samorządu, w czasie jej pełnienia oraz w okresie jednego roku
po ustaniu kadencji.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach określonych w art. 40, 411 oraz art. 43 pkt 2 Kodeksu pracy.
Art. 53.
Samorząd może prowadzić działalność gospodarczą.
Art. 54.
Działalność samorządu jest finansowana:
1)
ze składek członkowskich i opłat związanych z postępowaniem w sprawie wpisu na listę
diagnostów laboratoryjnych;
2)
z dochodów z innych źródeł, a w szczególności z dotacji, subwencji, darowizn i spadków;
3)
z działalności gospodarczej.
Art. 55.
Nieopłacone w terminie składki członkowskie i koszty postępowania w przedmiocie odpowiedzialności
dyscyplinarnej podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji.
Rozdział 7
Odpowiedzialność dyscyplinarna
Art. 56.
1.
Diagności laboratoryjni podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za zawinione, nienależyte
wykonywanie czynności diagnostyki laboratoryjnej oraz za czyny sprzeczne z zasadami
etyki zawodowej lub przepisami dotyczącymi wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.
2.
Od odpowiedzialności dyscyplinarnej wyłączone są czyny naruszające przepisy o odpowiedzialności
porządkowej pracowników, określone w Kodeksie pracy.
Art. 57.
1.
Postępowanie dyscyplinarne o ten sam czyn toczy się niezależnie od postępowania karnego
lub postępowania dyscyplinarnego wszczętego w jednostce organizacyjnej, w której przepisy
szczególne przewidują takie postępowanie. Postępowanie dyscyplinarne może być jednak
zawieszone do czasu ukończenia postępowania karnego.
2.
Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza, jeżeli zaszła okoliczność,
która według ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego wyłącza ściganie.
Art. 57a.
Za obwinionego uważa się diagnostę laboratoryjnego, wobec którego w toku postępowania
wyjaśniającego Rzecznik Dyscyplinarny wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutów
lub przeciwko któremu skierował do Sądu Dyscyplinarnego wniosek o ukaranie.
Art. 58.
1.
Karami dyscyplinarnymi są:
1)
upomnienie;
2)
nagana;
3)
zawieszenie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego na okres od 12 miesięcy
do 5 lat;
4)
pozbawienie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.
2.
W przypadku prawomocnego ukarania karą, o której mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, stosunek
pracy diagnosty laboratoryjnego wygasa z mocy prawa. Wygaśnięcie to pociąga za sobą
skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia
z winy pracownika.
3.
Kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego powoduje skreślenie
z listy diagnostów laboratoryjnych bez prawa ubiegania się o ponowny wpis na listę
przez okres 10 lat od uprawomocnienia się orzeczenia kary pozbawienia prawa wykonywania
zawodu diagnosty laboratoryjnego.
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
Art. 58a.
1.
Orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego kończące postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności
dyscyplinarnej, są prawomocne z chwilą ogłoszenia.
2.
Orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego doręcza się podmiotom, o których mowa w art.
58b ust. 1, w terminie 2 miesięcy od dnia jego ogłoszenia.
Art. 58b.
1.
Od prawomocnego orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego kończącego postępowanie w
przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej:
1)
osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości
prawnej, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przewinienie
dyscyplinarne,
2)
obwinionemu diagnoście laboratoryjnemu,
3)
Rzecznikowi Dyscyplinarnemu,
4)
ministrowi właściwemu do spraw zdrowia,
5)
Prezesowi Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych
- przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia
orzeczenia.
2.
Kasację w stosunku do tego samego obwinionego i od tego samego orzeczenia każdy uprawniony
może wnieść tylko raz.
Art. 58c.
1.
Kasacja może być wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego lub innego rażącego naruszenia prawa. Kasacja może być wniesiona również z powodu
niewspółmierności kary.
2.
Niedopuszczalne jest uwzględnienie kasacji na niekorzyść obwinionego diagnosty laboratoryjnego
wniesionej po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.
Art. 58d.
Kasację wnosi się do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego.
Art. 58e.
1.
W kasacji należy podać, na czym polega zarzucane uchybienie.
2.
Kasacja wnoszona przez podmioty, o których mowa w art. 58b ust. 1 pkt 1-3, powinna
być sporządzona i podpisana przez obrońcę będącego adwokatem albo radcą prawnym albo
pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym.
Art. 59.
1.
Diagnosta laboratoryjny, wobec którego Sąd Dyscyplinarny orzekł w pierwszej instancji
karę, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 3 i 4, może być tymczasowo zawieszony w czynnościach
zawodowych. Postanowienie o tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych wydaje
Sąd Dyscyplinarny z urzędu lub na wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego.
2.
Postanowienie Sądu Dyscyplinarnego o tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych
jest natychmiast wykonalne. Jeżeli okres tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych
trwa dłużej niż 3 miesiące, Wyższy Sąd Dyscyplinarny bada z urzędu zasadność zawieszenia
i wydaje postanowienie w sprawie.
3.
Za okres tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych diagnosta laboratoryjny
zachowuje prawo do dotychczasowego wynagrodzenia oraz do innych świadczeń ze stosunku
pracy. Pracodawca może w tym czasie powierzyć diagnoście laboratoryjnemu wykonywanie
innej pracy.
Art. 60.
1.
Do orzekania w sprawach dyscyplinarnych powołane są następujące sądy:
1)
Sąd Dyscyplinarny orzekający w sprawach, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 59
ust. 1;
2)
Wyższy Sąd Dyscyplinarny orzekający w sprawach, o których mowa w art. 50 pkt 2 i art.
59 ust. 2;
3)
Sąd Najwyższy.
2.
Członkowie Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego orzekają na podstawie
swojego przekonania opartego na swobodnej ocenie całokształtu dowodów z uwzględnieniem
okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.
Art. 61.
Oskarżycielem w postępowaniu dyscyplinarnym przed Sądem Dyscyplinarnym i Wyższym Sądem
Dyscyplinarnym jest Rzecznik Dyscyplinarny. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się
na wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego.
Art. 62.
1.
Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego:
1)
jeżeli od chwili popełnienia przewinienia upłynęły 3 lata;
2)
po upływie 6 miesięcy od powzięcia wiadomości przez Rzecznika Dyscyplinarnego o popełnieniu
przewinienia.
2.
Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie
następuje wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach karnych.
3.
Przedawnienie dyscyplinarne przerywa każda czynność Rzecznika Dyscyplinarnego w sprawie.
Art. 63.
Diagnosta laboratoryjny, którego dotyczy postępowanie oraz obwiniony diagnosta laboratoryjny
może ustanowić nie więcej niż dwóch obrońców spośród diagnostów laboratoryjnych, adwokatów
lub radców prawnych.
Art. 64.
W razie śmierci obwinionego diagnosty laboratoryjnego przed ukończeniem postępowania
dyscyplinarnego toczy się ono nadal, jeżeli tego zażąda małżonek obwinionego, jego
krewny w linii prostej, brat lub siostra w terminie 2 miesięcy od dnia zgonu obwinionego.
Art. 64a.
1.
Osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości
prawnej, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przewinienie
dyscyplinarne, może ustanowić nie więcej niż dwóch pełnomocników spośród diagnostów
laboratoryjnych, adwokatów lub radców prawnych.
2.
W razie śmierci osoby, o której mowa w ust. 1, jej prawa w postępowaniu w przedmiocie
odpowiedzialności dyscyplinarnej, w tym prawo dostępu do informacji medycznej oraz
dokumentacji medycznej, może wykonywać małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty
w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej
małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.
3.
W przypadku gdy organ prowadzący postępowanie dysponuje informacjami o osobach, o
których mowa w ust. 2, powinien pouczyć o przysługujących uprawnieniach co najmniej
jedną z nich.
Art. 65.
1.
W przypadku uniewinnienia lub umorzenia postępowania w wyniku kasacji lub wznowienia
postępowania, diagnoście laboratoryjnemu przysługuje roszczenie w stosunku do Krajowej
Izby Diagnostów Laboratoryjnych za szkodę pozostającą w związku przyczynowym z prowadzonym
postępowaniem lub wydanym orzeczeniem.
2.
Roszczenie o odszkodowanie wygasa w razie niezgłoszenia wniosku w terminie 12 miesięcy
od daty uprawomocnienia się orzeczenia, o którym mowa w ust. 1.
3.
W sprawach roszczeń o odszkodowanie orzeka sąd powszechny.
Art. 66.
Na wniosek diagnosty laboratoryjnego orzeczenie o uniewinnieniu lub umorzeniu postępowania
w jego sprawie, z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej, podlega opublikowaniu
w organie prasowym samorządu.
Art. 67.
1.
Krajowa Rada prowadzi Rejestr Ukaranych Diagnostów Laboratoryjnych, zwany dalej „Rejestrem
Ukaranych”.
2.
Usunięcie wzmianki o orzeczeniu dyscyplinarnym z Rejestru Ukaranych następuje z urzędu
po upływie:
1)
3 lat od uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego orzekającego karę upomnienia
lub nagany;
2)
5 lat od upływu okresu zawieszenia prawa do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;
3)
15 lat od uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego orzekającego karę pozbawienia
prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.
3.
(uchylony)
Art. 68.
(uchylony)
Art. 69.
1.
Sąd Dyscyplinarny w sporach dotyczących wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego,
za pisemną zgodą stron, może rozpatrywać jako sąd polubowny spory między diagnostami
laboratoryjnymi oraz między diagnostami laboratoryjnymi i innymi pracownikami ochrony
zdrowia lub innymi osobami i instytucjami ochrony zdrowia, jeżeli spory te dotyczą
wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Sąd Dyscyplinarny stosuje odpowiednio przepisy
Kodeksu postępowania cywilnego.
Art. 70.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po
zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, określa, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe zasady i tryb postępowania dyscyplinarnego w stosunku do diagnostów laboratoryjnych
ze szczególnym uwzględnieniem składu, trybu powoływania i właściwości sądów dyscyplinarnych,
trybu postępowania wyjaśniającego, postępowania dyscyplinarnego w pierwszej instancji
oraz postępowania odwoławczego, a także zasad wykonania orzeczeń oraz obciążenia kosztami
postępowania.
Art. 70a.
W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania w przedmiocie odpowiedzialności
dyscyplinarnej stosuje się odpowiednio przepisy:
1)
ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego; nie stosuje się przepisów o oskarżycielu prywatnym, powodzie cywilnym, przedstawicielu
społecznym, o postępowaniu przygotowawczym oraz środkach przymusu, z wyjątkiem przepisów
o karze pieniężnej;
2)
rozdziałów I-III i art. 53 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny .
Rozdział 8
Odpowiedzialność karna
Art. 71.
1.
Kto bez uprawnień wykonuje czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium,
podlega karze grzywny.
2.
Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
3.
Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 9
Zmiana w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 72.
(pominięty)
Art. 73.
1.
Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniają łącznie następujące warunki:
1)
ukończyły studia wyższe,
2)
spełniają wymogi, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2-6,
3)
udzielają lub udzielały świadczeń zdrowotnych związanych z badaniem diagnostycznym,
w tym z analityką medyczną, w rozumieniu ustawy o zakładach opieki zdrowotnej,
4)
wykonują lub wykonywały świadczenia zdrowotne, o których mowa w pkt 3, w wyodrębnionych
organizacyjnie jednostkach utworzonych i utrzymywanych w celu udzielania świadczeń
zdrowotnych i promocji zdrowia
- stają się diagnostami laboratoryjnymi w rozumieniu tej ustawy, z zastrzeżeniem ust.
2.
2.
Jeżeli osoba ubiegająca się o wpis na listę diagnostów laboratoryjnych w trybie, o
którym mowa w ust. 1, w dniu wejścia w życie ustawy, nie wykonywała świadczeń zdrowotnych,
o których mowa w ust. 1 pkt 3, od ponad 2 lat, licząc od dnia wejścia w życie ustawy,
osoba ta musi udokumentować, że wykonywała te świadczenia nieprzerwanie przez okres
5 lat i nie nabyła uprawnień emerytalnych.
Art. 74.
(pominięty)
Art. 75.
Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy są obwinione o popełnienie wykroczenia
zawodowego w rozumieniu dotychczasowych przepisów, a postępowanie w zakresie odpowiedzialności
zawodowej w tej sprawie nie zostało zakończone, nie mogą ubiegać się o wpis na listę
diagnostów laboratoryjnych do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie.
Art. 76.
Czyny diagnostów laboratoryjnych popełnione przed wejściem w życie ustawy, które stanowią
wykroczenie zawodowe, a postępowanie w zakresie odpowiedzialności zawodowej w tej
sprawie, do dnia wejścia w życie ustawy, nie zostało wszczęte, podlegają rozpoznaniu
w trybie postępowania dyscyplinarnego, o którym mowa w ustawie.
Art. 77-79.
(pominięte)
Art. 80.
Przepisów ustawy z dnia 18 lipca 1950 r. o odpowiedzialności zawodowej fachowych pracowników
służby zdrowia nie stosuje się do osób wpisanych na listę diagnostów laboratoryjnych.
Art. 81.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia4)Ustawa została ogłoszona w dniu 18 września 2001 r..
1)
Dodany przez art. 112 ustawy z dnia 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych (Dz.
U. poz. 974), która weszła w życie z dniem 26 maja 2022 r.
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2021 r.
poz. 2120 oraz z 2022 r. poz. 830, 974, 1095, 1344 i 1733.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r.
poz. 583, 655, 682, 807, 1010, 1079, 1117 i 1459.
4)
Ustawa została ogłoszona w dniu 18 września 2001 r.