Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 20 stycznia 2021 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o kosztach komorniczych
Spis treści
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz
niektórych innych ustaw ,
2)
ustawą z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych ,
3)
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 grudnia 2020 r. sygn. akt P 6/19
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 14 stycznia 2021 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
odnośnika nr 1 oraz art. 22 i art. 24 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
cywilnego oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w
sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej .
”
„
Art. 22.
1.
W sprawach wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy
zachowują moc czynności dokonane zgodnie z przepisami ustaw zmienianych w art. 1,
art. 2, art. 4, art. 8 i art. 9 w brzmieniu dotychczasowym.
2.
W sprawach wszczętych i niezakończonych w danej instancji lub przed Sądem Najwyższym
do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, które podlegałyby rozpoznaniu w postępowaniu
w sprawach własności intelektualnej, nie stosuje się przepisów o tym postępowaniu.
Właściwy do rozpoznania takiej sprawy pozostaje sąd właściwy według przepisów dotychczasowych.
”
„
Art. 24.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2020 r., z wyjątkiem:
1)
art. 5 pkt 3-5 oraz art. 18, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2021 r.;
2)
(uchylony)
3)
art. 7 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
4)
art. 12 pkt 1 i 2, które wchodzą w życie z dniem 29 lutego 2020 r.;
5)
art. 12 pkt 3 i 4 oraz art. 15 i art. 16, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2020 r.;
6)
art. 17, który wchodzi w życie z dniem 24 marca 2020 r.;
7)
art. 19, który wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2020 r.;
8)
art. 20, który wchodzi w życie z dniem 3 września 2020 r.;
9)
art. 21, który wchodzi w życie z dniem 27 lutego 2020 r.
”
;
2)
odnośnika nr 1 oraz art. 155 i art. 166 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 29 października
2019 r. pod numerem 2019/533/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania
krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych , które wdraża dyrektywę (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r.
ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych
oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego .
”
„
Art. 155.
1.
Organy administracji rządowej oraz jednostki budżetowe obsługujące te organy są obowiązane
stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej
usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej
od dnia 1 października 2021 r.
2.
Organy władzy publicznej inne niż wymienione w ust. 1, w tym organy kontroli państwowej
i ochrony prawa, oraz jednostki budżetowe obsługujące te organy są obowiązane stosować
przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi
rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia
1 stycznia 2022 r.
3.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych i zarządzane przez niego fundusze oraz Kasa Rolniczego
Ubezpieczenia Społecznego i fundusze zarządzane przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia
Społecznego są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji
z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej
usługi hybrydowej od dnia 1 stycznia 2022 r.
4.
Narodowy Fundusz Zdrowia jest obowiązany stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania
korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego
lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 stycznia 2022 r.
5.
Agencje wykonawcze, instytucje gospodarki budżetowej, państwowe fundusze celowe, samodzielne
publiczne zakłady opieki zdrowotnej, uczelnie publiczne, Polska Akademia Nauk i tworzone
przez nią jednostki organizacyjne, państwowe i samorządowe instytucje kultury, inne
państwowe lub samorządowe osoby prawne utworzone na podstawie odrębnych ustaw w celu
wykonywania zadań publicznych są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania
korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego
lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 stycznia 2023 r.
6.
Jednostki samorządu terytorialnego i ich związki oraz związki metropolitalne oraz
samorządowe zakłady budżetowe są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania
korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego
od dnia 1 stycznia 2024 r., a w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem
publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r.
7.
Sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane
stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej
usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej
od dnia 1 października 2029 r.
8.
Minister Sprawiedliwości, mając na uwadze warunki techniczne i organizacyjne oraz
konieczność zapewnienia sprawnego toku postępowania, może określić, w drodze rozporządzenia,
terminy, od których w postępowaniach w sprawach z poszczególnych zakresów albo w poszczególnych
sądach pismo procesowe będzie można wnosić także na adres do doręczeń elektronicznych
sądu, a organy procesowe będą mogły dokonywać doręczeń na adresy do doręczeń elektronicznych
wpisane do bazy adresów elektronicznych lub na adresy powiązane z kwalifikowaną usługą
rejestrowanego doręczenia elektronicznego, za pomocą której wniesiono pismo, jeżeli
adres do doręczeń elektronicznych strony albo uczestnika postępowania nie został wpisany
do bazy adresów elektronicznych, albo za pokwitowaniem przez operatora wyznaczonego
w ramach publicznej usługi hybrydowej.
9.
Podmioty publiczne inne niż wymienione w ust. 1-7 są obowiązane stosować przepisy
ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego
doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 stycznia 2025 r.
”
„
Art. 166.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2021 r., z wyjątkiem:
1)
art. 145 i art. 146, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2)
art. 80, art. 115, art. 144 i art. 161, które wchodzą w życie po upływie 7 dni od
dnia ogłoszenia;
3)
art. 96 pkt 18, art. 130, art. 134, art. 149 ust. 1 oraz art. 150, które wchodzą w
życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
4)
art. 38 ust. 6, art. 50, art. 52 ust. 5-7, art. 54 ust. 1-5 oraz art. 57 ust. 4, które
wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia;
5)
art. 9 ust. 1 pkt 1-8, art. 11 pkt 2, art. 16 ust. 1, art. 18 ust. 2, art. 28 pkt
2 lit. b i c, art. 31, art. 83 oraz art. 141, które wchodzą w życie z dniem 1 października
2021 r.;
6)
art. 122, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r., z wyjątkiem pkt 5, który
wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.;
7)
art. 58 ust. 1 pkt 4 i art. 63, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2022 r.;
8)
art. 126 pkt 8, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.;
9)
art. 9 ust. 1 pkt 9, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2026 r.;
10)
art. 82 pkt 2, w zakresie dodawanego art. 100b, i art. 159, które wchodzą w życie
z dniem 1 października 2028 r.;
11)
art. 82 pkt 1, 2, w zakresie dodawanego art. 100a, i pkt 3-21, art. 93, art. 96 pkt
1-17 i 19, art. 105 oraz art. 162, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2029 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa wysokość kosztów komorniczych i zasady ich ponoszenia oraz tryb postępowania
w sprawach dotyczących tych kosztów.
Art. 2.
Koszty komornicze obejmują wydatki komornika sądowego, zwanego dalej „komornikiem”,
poniesione w toku prowadzonego przez niego postępowania egzekucyjnego, innego postępowania
albo dokonywania innych czynności oraz opłaty komornicze.
Art. 3.
1.
W postanowieniu w przedmiocie kosztów komorniczych komornik oznacza ich wysokość z
rozbiciem na poszczególne rodzaje opłat i wydatków oraz wskazuje, do jakiej wysokości
i przez kogo zostały uiszczone, a w razie konieczności wskazuje osobę, którą one obciążają.
W postanowieniu o pobraniu kosztów komorniczych zawiera się wezwanie strony, aby uiściła
należne koszty komornicze w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia pod rygorem
wszczęcia egzekucji.
2.
Uzasadnienie postanowienia w przedmiocie kosztów komorniczych zawiera szczegółowe
wyliczenie powstałych kosztów komorniczych wraz z dokładnym określeniem sposobu ich
obliczenia, określenie czynności lub zdarzeń stanowiących podstawę ich ustalenia oraz
wskazanie podstawy prawnej.
Art. 4.
Prawomocne postanowienie zawierające wezwanie do uiszczenia kosztów komorniczych podlega
wykonaniu bez zaopatrywania go w klauzulę wykonalności. Za egzekucję kosztów komorniczych
nie pobiera się opłaty egzekucyjnej.
Rozdział 2
Wydatki
Art. 5.
Komornikowi przysługuje zwrot niezbędnych wydatków poniesionych w toku postępowania
albo w trakcie innych czynności wyłącznie w zakresie określonym ustawą.
Art. 6.
Wydatkami są:
1)
należności biegłych i tłumaczy, o których mowa w art. 11;
2)
koszty ogłoszeń;
3)
koszty transportu specjalistycznego;
4)
koszty przejazdu poza miejscowość, która jest siedzibą kancelarii komorniczej oraz
zryczałtowane koszty przejazdu w granicach tej miejscowości;
5)
zryczałtowane koszty utrwalania czynności odbywających się poza kancelarią oraz przechowywania
zapisu obrazu i dźwięku, o ile wierzyciel domagał się utrwalenia czynności;
6)
należności osób powołanych na podstawie odrębnych przepisów do udziału w czynnościach;
7)
koszty uzyskania dokumentów lub informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania;
8)
koszty doręczenia korespondencji z wyjątkiem kosztów doręczenia stronom zawiadomienia
o wszczęciu egzekucji, postępowania zabezpieczającego lub postępowania o wykonanie
europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym;
9)
koszty działania komornika poza rewirem komorniczym, o których mowa w art. 8;
10)
koszty przekazania środków pieniężnych przekazem pocztowym lub przelewem bankowym;
11)
koszty pokrycia opłaty sądowej należnej od wniosku o wpis w księdze wieczystej.
Art. 7.
1.
Jeżeli czynność komornika powoduje wydatki, komornik uzależnia dokonanie tej czynności
od uiszczenia zaliczki przez stronę, która wnosi o dokonanie czynności.
2.
Zaliczkę na koszty doręczenia korespondencji uiszcza wierzyciel lub wnioskodawca i
nie może ona jednorazowo przekroczyć 60 złotych, chyba że planowane wydatki znacznie
przekroczą tę kwotę.
3.
W wezwaniu do uiszczenia zaliczki komornik wskazuje stronę obowiązaną do uiszczenia
zaliczki, wysokość zaliczki, termin jej uiszczenia, czynność powodującą wydatki, które
mają być pokryte z zaliczki, oraz poucza stronę wezwaną o skutkach niewykonania wezwania.
4.
Termin uiszczenia zaliczki nie może być krótszy niż 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Jeżeli wniosek złożyła strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą,
która nie ma w kraju przedstawiciela, termin ten nie może być krótszy niż miesiąc.
5.
Jeżeli zaliczka nie wystarcza na pokrycie wydatków, wydatki ponosi tymczasowo komornik.
W takim przypadku komornik może wydać postanowienie o pobraniu brakującej zaliczki
od strony, która żądała dokonania czynności powodującej wydatki, albo ściągnąć od
dłużnika kwotę odpowiadającą wysokości wydatków, które nie zostały pokryte z zaliczki.
Ściągnięcie tej kwoty od dłużnika nie wymaga wydania postanowienia.
6.
Jeżeli egzekucja okaże się w całości lub części bezskuteczna, komornik wydaje postanowienie
o pobraniu od wierzyciela kwoty odpowiadającej wysokości wydatków, które nie zostały
pokryte z uiszczonych przez niego zaliczek ani wyegzekwowanej części świadczenia i
co do których nie wydano postanowienia o pobraniu brakującej zaliczki.
Art. 8.
Jeżeli komornik wybrany przez wierzyciela podejmuje czynności poza rewirem komorniczym,
wydatki w postaci diet przysługujących komornikowi oraz osobom zatrudnionym w kancelarii
komorniczej i uczestniczącym w tych czynnościach, kosztów przejazdów i noclegów komornika
i tych osób oraz kosztów transportu specjalistycznego obciążają wierzyciela, nawet
w razie przysługującego mu zwolnienia od kosztów komorniczych. Wydatków tych nie wlicza
się do kosztów obciążających dłużnika. Wierzyciel może też wyrazić zgodę na obciążenie
go innymi wydatkami.
Art. 9.
1.
Czynność, w związku z którą komornik zażądał zaliczki na pokrycie wydatków, podejmuje
się nie później niż w terminie 7 dni od dnia uiszczenia zaliczki.
2.
Uiszczoną zaliczkę przeznacza się wyłącznie na pokrycie wydatków, na poczet których
została uiszczona. Przeznaczenie zaliczki na pokrycie innych wydatków może nastąpić
wyłącznie za zgodą strony, która ją uiściła.
Art. 10.
1.
Przyznanie należności stanowiącej wydatek, o którym mowa w art. 6 pkt 1-3 lub 6, wymaga
wydania postanowienia. W postanowieniu o przyznaniu należności komornik wskazuje podmiot
uprawniony do otrzymania należności i jej wysokość, a jeżeli należność ta ma być pokryta
z zaliczki, także zaliczkę, z której należność jest pokrywana.
2.
Postanowienie o przyznaniu należności komornik wydaje na wniosek podmiotu uprawnionego
do jej otrzymania. Złożenie faktury lub rachunku jest równoznaczne ze złożeniem wniosku.
Wniosek składa się w terminie 7 dni od dnia dokonania czynności uzasadniającej przyznanie
należności pod rygorem wygaśnięcia prawa do przyznania należności, o czym komornik
poucza podmiot uprawniony do otrzymania należności.
3.
Komornik wydaje postanowienie o przyznaniu należności w terminie 7 dni od dnia złożenia
wniosku.
Art. 11.
Biegłemu i tłumaczowi przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz zwrot poniesionych
przez nich wydatków niezbędnych do wydania opinii lub dokonania tłumaczenia. Do należności
tych stosuje się odpowiednio przepisy tytułu III działu 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych , przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 89 ust. 5 tej ustawy oraz przepisy
wykonawcze wydane na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego .
Art. 12.
Ustalając wysokość należności z tytułu wydatków, o których mowa w art. 6 pkt 2 i 3,
komornik uwzględnia wynagrodzenie oraz celowe i niezbędne wydatki wskazane na rachunku
lub fakturze złożonej przez podmiot uprawniony do otrzymania należności.
Art. 13.
1.
Ustalając wysokość należności przysługujących osobom, o których mowa w art. 6 pkt
6, komornik bierze pod uwagę wymagane kwalifikacje, nakład pracy potrzebny do dokonania
czynności oraz wysokość celowych i niezbędnych wydatków wskazanych na złożonym rachunku
lub fakturze.
2.
Należności przysługujące kuratorowi ustanowionemu przez sąd przyznaje komornik. Pobraną
od wierzyciela zaliczkę na poczet należności kuratora sąd, który go ustanowił, niezwłocznie
przekazuje komornikowi. Do należności kuratora stosuje się odpowiednio przepisy wykonawcze
wydane na podstawie art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Art. 14.
1.
Podmiotom, które przedstawiły dokument na żądanie komornika, przysługuje zwrot udokumentowanych
wydatków.
2.
Komornik określa wysokość zwrotu wydatków na podstawie złożonej faktury lub rachunku,
mając na względzie nakład pracy niezbędny do przedstawienia dokumentu, chyba że wysokość
należności z tego tytułu wynika z odrębnych przepisów.
3.
Za udzielenie informacji dotyczących stanu majątkowego dłużnika lub umożliwiających
identyfikację składników jego majątku oraz danych adresowych w zakresie niezbędnym
do zapewnienia prawidłowego toku postępowania podmiotom, o których mowa w art. 761 § 11 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego , przysługuje wynagrodzenie. Komornik uiszcza należność z tego tytułu po udzieleniu
informacji, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku o przyznanie wynagrodzenia
od podmiotu udzielającego informacji.
4.
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w sprawach o egzekucję lub wykonanie postanowienia
o udzieleniu zabezpieczenia świadczeń alimentacyjnych lub rent mających charakter
alimentów oraz w sprawach o egzekucję lub wykonanie zabezpieczenia roszczenia niezwiązanego
z wykonywaniem działalności gospodarczej wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym
na polecenie sądu lub prokuratora. W sprawach tych przedstawianie dokumentów i udzielanie
informacji jest nieodpłatne.
5.
Przepisy ust. 1-4 stosuje się, o ile tryb lub koszty przedstawiania dokumentów lub
udzielania informacji nie wynikają z odrębnych przepisów.
6.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji
publicznej oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, maksymalną wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 3, biorąc
pod uwagę nakład pracy niezbędny do udzielenia informacji i ich objętość.
Art. 15.
1.
Wysokość kosztów przejazdu poza miejscowość, która jest siedzibą kancelarii komorniczej,
odpowiada wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu
własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Do kosztów przejazdu
poza miejscowość, która jest siedzibą kancelarii komorniczej, należą diety i koszty
noclegu, których wysokość odpowiada wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych
i celowych kosztów z tego tytułu.
2.
Górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących
pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej
z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, o których mowa w przepisach wykonawczych
wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy .
2a.
Komornikowi przysługuje zwrot zryczałtowanych kosztów dojazdu w granicach miejscowości
będącej siedzibą kancelarii komornika w wysokości 20 złotych, jeżeli odległość między
siedzibą kancelarii a miejscem czynności przekracza 10 km. Przy ustalaniu odległości
bierze się pod uwagę najkrótszą drogę dojazdu samochodem.
3.
Komornikowi, który podejmuje czynności poza siedzibą kancelarii i utrwala ich przebieg
w sposób przewidziany w art. 8091 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, należy się zryczałtowany zwrot kosztów związanych z utrwalaniem oraz przechowywaniem
zapisu obrazu i dźwięku, w wysokości 50 złotych, niezależnie od liczby czynności i
objętości danych utrwalonych w sprawie.
Art. 16.
1.
Komornik rozlicza zaliczkę w terminie miesiąca od dnia poniesienia wydatków, na które
była przeznaczona, i zwraca jej niewykorzystaną część. Jeżeli opłacona zaliczkowo
czynność nie została dokonana, zaliczka podlega zwrotowi w terminie 3 miesięcy od
dnia jej pobrania.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zaliczki w zakresie, w którym została ona przeznaczona
na sfinansowanie należności przyznanej w drodze postanowienia, zaliczki na pokrycie
opłaty sądowej należnej od wniosku o wpis w księdze wieczystej oraz zaliczki na koszty
doręczenia korespondencji. Zaliczka na koszty doręczenia korespondencji podlega rozliczeniu
wraz z zakończeniem postępowania.
3.
Komornik wybrany przez wierzyciela, który przekazał sprawę innemu komornikowi, zwraca
wierzycielowi niewykorzystaną zaliczkę albo jej część w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia
się postanowienia o przekazaniu sprawy.
4.
Komornik w każdym piśmie kierowanym do strony informuje o aktualnym saldzie zaliczek
i kosztów podlegających ściągnięciu zgodnie z art. 7 ust. 5.
Art. 17.
1.
Komornik uzależnia złożenie wniosku o wpis w księdze wieczystej, w ramach postępowania
egzekucyjnego albo wykonania zabezpieczenia roszczenia, od uprzedniego uiszczenia
przez wierzyciela kwoty potrzebnej na pokrycie opłaty sądowej należnej od tego wniosku.
2.
We wniosku o wpis w księdze wieczystej komornik wskazuje wysokość pobranej opłaty
sądowej. Pobraną opłatę sądową komornik przekazuje właściwemu sądowi.
3.
Jeżeli wierzyciel został zwolniony od kosztów sądowych należnych od wniosku o wpis
w księdze wieczystej, komornik wskazuje we wniosku, że opłata sądowa nie została pobrana,
i wraz z dokumentami stanowiącymi podstawę wpisu przesyła do właściwego sądu odpis
prawomocnego postanowienia o zwolnieniu od kosztów sądowych.
4.
Komornik prowadzi ewidencję należności, o których mowa w ust. 1.
5.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób pobierania i uiszczania
oraz sposób i termin przekazywania sądom należności, o których mowa w ust. 1, a także
ich zwrotu oraz sposób prowadzenia ich ewidencji przez komornika i czas jej przechowywania,
uwzględniając łatwość uiszczania opłat i przekazywania ich sądom, szczegółowość ewidencji
oraz konieczność zapewnienia jej trwałości.
Rozdział 3
Opłaty komornicze
Oddział 1
Przepisy ogólne
Art. 18.
1.
Opłaty komornicze obejmują:
11)W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 288 i 875), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2020 r.)
opłaty egzekucyjne za przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, wykonanie zabezpieczenia
roszczenia lub europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym albo wykonanie
postanowienia o zabezpieczeniu środka dowodowego lub nakazującego wydanie środka dowodowego
w sprawach własności intelektualnej;
2)
opłaty za przeprowadzenie innego postępowania albo dokonanie innych czynności.
2.
Komornik pobiera lub ściąga opłaty komornicze tylko w przypadkach określonych w ustawie.
Art. 19.
Opłaty komornicze są stosunkowe albo stałe.
Art. 20.
Opłata egzekucyjna ustalona zgodnie z przepisami ustawy nie podlega podwyższeniu o
jakiekolwiek dodatkowe należności.
Art. 21.
1.
Opłatę egzekucyjną za egzekucję świadczeń pieniężnych komornik ściąga wraz z egzekwowanym
świadczeniem, proporcjonalnie do wartości wyegzekwowanego świadczenia. Ściągnięcie
opłaty nie wymaga wydania postanowienia. Wysokość opłat ściągniętych i należnych komornik
ustala odrębnym postanowieniem wydawanym nie rzadziej niż co roku, chyba że postępowanie
trwa krócej. W każdym postępowaniu komornik ustala wysokość opłat ściągniętych i należnych
w postanowieniu o umorzeniu postępowania albo postanowieniu o zakończeniu postępowania
w inny sposób.
2.
W przypadkach przewidzianych w ustawie komornik wydaje postanowienie o pobraniu opłaty.
Art. 22.
1.
Opłatę od wniosku o wykonanie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego lub europejskiego
nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym, opłatę za egzekucję świadczeń niepieniężnych
oraz opłaty, o których mowa w art. 40-42, art. 43 ust. 1 oraz art. 44, wnioskodawca
uiszcza wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji, wykonanie zabezpieczenia roszczenia,
wszczęcie innego postępowania albo dokonanie innej czynności.
22)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli od wniosku nie uiszczono należnej opłaty, komornik wzywa wnioskodawcę do jej
uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli wniosek złożyła osoba
zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela,
komornik wyznacza termin na uiszczenie opłaty nie krótszy niż miesiąc. W wezwaniu
komornik określa wysokość należnej opłaty, termin jej uiszczenia oraz poucza wnioskodawcę
o skutkach niewykonania wezwania.
2.
Jeżeli od wniosku nie uiszczono należnej opłaty, komornik wzywa wnioskodawcę do jej
uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli wniosek złożyła osoba
zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela i
nie posiada adresu do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych , wpisanego do bazy adresów elektronicznych, o której mowa w art. 25 tej ustawy, komornik
wyznacza termin na uiszczenie opłaty nie krótszy niż miesiąc.3)Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 139 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r.
o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320), która wejdzie w życie z dniem 1
lipca 2021 r.W wezwaniu komornik określa wysokość należnej opłaty, termin jej uiszczenia oraz poucza
wnioskodawcę o skutkach niewykonania wezwania.
3.
Komornik nie podejmuje czynności na skutek wniosku, od którego nie została uiszczona
należna opłata.
4.
Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, komornik zwraca wniosek.
Wniosek zwrócony nie wywołuje skutków, jakie ustawa wiąże z jego wniesieniem.
5.
W razie uiszczenia opłaty komornik podejmuje niezwłocznie, nie później niż w terminie
7 dni od dnia uiszczenia opłaty, działania niezbędne do skutecznego przeprowadzenia
egzekucji, wykonania zabezpieczenia roszczenia, przeprowadzenia innego postępowania
albo dokonania innej czynności.
6.
Przepisy ust. 1-5 stosuje się do wniosku o rozszerzenie egzekucji lub wykonania zabezpieczenia
roszczenia.
Art. 23.
1.
Podstawę obliczenia opłaty stosunkowej stanowi wartość świadczenia.
2.
Do wartości świadczenia wlicza się należność główną wraz z odsetkami, kosztami i innymi
należnościami ubocznymi, z wyjątkiem kosztów zastępstwa prawnego i kosztów komorniczych
należnych w postępowaniu egzekucyjnym, w którym jest obliczana opłata.
3.
W sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się należność główna odpowiada sumie
świadczeń zaległych oraz świadczeń za jeden rok, a jeżeli świadczenia należą się za
okres krótszy niż rok - sumie świadczeń za cały czas ich trwania.
4.
W sprawach o wykonanie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego lub europejskiego nakazu
zabezpieczenia na rachunku bankowym wartość świadczenia ustala się na dzień złożenia
wniosku o wykonanie zabezpieczenia albo rozszerzenia tego wniosku w zakresie wartości
świadczenia.
5.
Wartość świadczenia zaokrągla się w górę do pełnego złotego.
6.
Jeżeli na podstawie odrębnych przepisów komornik jest płatnikiem podatku od towarów
i usług, do podstawy obliczenia opłaty nie wlicza się kwoty tego podatku.
Art. 24.
W razie połączenia postępowań egzekucyjnych co do nieruchomości lub części nieruchomości
albo przyłączenia się wierzyciela do postępowania egzekucyjnego co do nieruchomości
komornik pobiera jedną opłatę egzekucyjną obliczoną od łącznej wartości wyegzekwowanych
świadczeń. Opłata nie może być wyższa niż 50 000 złotych.
Art. 25.
1.
Opłaty stosunkowe w sprawie nie mogą być niższe niż 150 złotych i wyższe niż 50 000
złotych. Przy ustaleniu sumy opłat w sprawie nie uwzględnia się opłat pobranych na
podstawie art. 24.
2.
Przepisu ust. 1 w zakresie minimalnej wysokości opłaty nie stosuje się do opłaty,
o której mowa w art. 21 ust. 1, przed ustaleniem ostatecznej wysokości opłaty w postanowieniu
o umorzeniu postępowania albo postanowieniu o zakończeniu postępowania w inny sposób.
Art. 26.
Komornik zwraca opłatę albo jej część w terminie 4 dni od dnia ustalenia, że zachodzi
podstawa do zwrotu opłaty albo jej części.
Oddział 2
Opłaty egzekucyjne w sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych
Art. 27.
1.
W sprawie o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik ściąga od dłużnika opłatę stosunkową
w wysokości 10% wartości wyegzekwowanego świadczenia.
2.
Jeżeli dłużnik, w terminie miesiąca od dnia doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu
egzekucji, wpłaci do rąk komornika lub na jego rachunek bankowy całość lub część egzekwowanego
świadczenia, komornik ściąga od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 3% wartości
wyegzekwowanego w ten sposób świadczenia.
3.
Kwota wpłacona wierzycielowi przez dłużnika nie stanowi wyegzekwowanego świadczenia.
Art. 28.
1.
Jeżeli dłużnik spełnił świadczenie w sposób i terminie, o których mowa w art. 27 ust.
2, opłata minimalna od tak zaspokojonego świadczenia wynosi 150 złotych.
2.
Jeżeli do wyegzekwowania świadczenia doszło wyłącznie wskutek egzekucji z wierzytelności,
rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę lub świadczeń z zabezpieczenia społecznego
albo na skutek spełnienia świadczenia przez dłużnika do rąk komornika lub na jego
rachunek bankowy po upływie terminu, o którym mowa w art. 27 ust. 2, opłata minimalna
wynosi 200 złotych.
3.
Jeżeli do wyegzekwowania świadczenia doszło w inny sposób, niż wskazany w ust. 1 lub
2, opłata minimalna wynosi 300 złotych.
4.
W przypadkach, o których mowa w art. 29 ust. 1, opłata minimalna wynosi 200 złotych.
Art. 29.
1.
W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela albo na podstawie
art. 824 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, wierzyciela obciąża opłata stosunkowa w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego
do wyegzekwowania. Jeżeli jednak wierzyciel wykaże, że przyczyna umorzenia postępowania
egzekucyjnego wiąże się ze spełnieniem świadczenia przez dłużnika w terminie miesiąca
od dnia doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji albo z zawarciem
w tym terminie porozumienia między wierzycielem a dłużnikiem dotyczącego sposobu lub
terminu spełnienia świadczenia, opłata ta obciąża dłużnika. Jeżeli spełnienie świadczenia
lub zawarcie porozumienia z wierzycielem nastąpiło po upływie miesiąca od dnia doręczenia
dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, obciąża go opłata w wysokości 10%
wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania.
2.
Jeżeli wniosek wierzyciela, o którym mowa w ust. 1, został zgłoszony przed doręczeniem
dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, opłata wynosi 100 złotych.
3.
W sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się w przypadku umorzenia postępowania
egzekucyjnego na wniosek wierzyciela albo na podstawie art. 824 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego dłużnika obciąża opłata stosunkowa w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego
do wyegzekwowania. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
4.
W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z innych przyczyn niż wskazane w ust.
1 komornik pobiera od wierzyciela opłatę w wysokości 150 złotych, z wyjątkiem przypadków,
o których mowa w art. 30. Opłata podlega zmniejszeniu o sumę opłat egzekucyjnych ściągniętych
i obciążających dłużnika.
5.
Opłaty, o której mowa w ust. 4, nie pobiera się:
1)
od osób fizycznych dochodzących roszczeń pracowniczych lub odszkodowawczych;
2)
od jednostek samorządu terytorialnego;
3)
od podmiotów, których przedmiotem działalności:
a)
nie jest działalność finansowa i ubezpieczeniowa w rozumieniu przepisów wydanych na
podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej albo
b)
jest działalność finansowa i ubezpieczeniowa w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie
art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej, o ile są wierzycielami pierwotnymi, a wierzytelność nie była przedmiotem obrotu
- pod warunkiem że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed upływem dwóch lat
od powstania tytułu egzekucyjnego obejmującego daną wierzytelność.
6.
Przepisu ust. 1 zdanie pierwsze nie stosuje się do wierzyciela będącego jednostką
samorządu terytorialnego.
7.
W celu pobrania opłat, o których mowa w ust. 1-4, komornik wydaje postanowienie.
Art. 30.
W razie oczywiście niecelowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego lub wskazania
we wniosku o wszczęcie egzekucji osoby niebędącej dłużnikiem komornik wydaje postanowienie
o pobraniu od wierzyciela opłaty stosunkowej w wysokości 10% egzekwowanego świadczenia.
W takim przypadku komornik nie ściąga ani nie pobiera opłaty od dłużnika, a opłatę
ściągniętą lub pobraną zwraca dłużnikowi. Przepisów art. 29 ust. 1-3 nie stosuje się.
Art. 31.
Opłata stosunkowa od wniosku o wykonanie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego lub
europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym wynosi 5% wartości świadczenia,
które ma podlegać zabezpieczeniu. Jeżeli jednak zabezpieczenie roszczenia pieniężnego
polega na zobowiązaniu do zapłaty na rzecz uprawnionego, stosuje się odpowiednio przepisy
art. 27-30.
Art. 32.
Jeżeli przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w sprawie o świadczenie pieniężne
komornik wykonał zabezpieczenie roszczenia pieniężnego lub europejski nakaz zabezpieczenia
na rachunku bankowym o to samo świadczenie, na poczet opłaty stosunkowej, o której
mowa w art. 27 lub art. 29, zalicza się pobraną przez komornika od wierzyciela opłatę
stosunkową od wniosku o zabezpieczenie. Jeżeli opłata pobrana za wykonanie zabezpieczenia
roszczenia jest wyższa niż opłata egzekucyjna, różnica nie podlega zwrotowi.
Oddział 3
Opłaty egzekucyjne w sprawach o egzekucję świadczeń niepieniężnych
Art. 33.
Opłata stała od wniosku o wszczęcie egzekucji wydania rzeczy ruchomej wynosi 400 złotych.
Art. 34.
1.
Opłata stała od wniosku o wszczęcie egzekucji wprowadzenia w posiadanie nieruchomości
służącej do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych dłużnika albo opróżnienia lokalu lub
pomieszczenia służącego do zaspokojenia takich potrzeb wynosi 1500 złotych.
2.
Opłata stała od wniosku o wszczęcie egzekucji wprowadzenia w posiadanie innej nieruchomości
albo opróżnienia innego lokalu lub pomieszczenia wynosi 2000 złotych.
3.
Jeżeli nieruchomość, lokal lub pomieszczenie są wykorzystywane przez dłużnika wyłącznie
do prowadzenia działalności gospodarczej, opłatę, o której mowa w ust. 2, powiększa
się o opłatę w wysokości 1000 złotych od drugiej i każdej kolejnej izby wchodzącej
w skład nieruchomości, lokalu lub pomieszczenia, którego ma dotyczyć egzekucja. Łączna
opłata nie może być wyższa niż 30 000 złotych.
Art. 354)W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Opłata stała od wniosku o:
1)
wprowadzenie syndyka masy upadłości albo zarządcy w posiadanie majątku,
2)
wprowadzenie zarządcy w zarząd nieruchomości,
3)
zabezpieczenie środka dowodowego w postępowaniu w sprawach własności intelektualnej,
4)
wydanie środka dowodowego w postępowaniu w sprawach własności intelektualnej
- wynosi 400 złotych.
Art. 36.
1.
Opłata stała za udział w usunięciu oporu dłużnika oraz wykonanie polecenia sądu w
sprawie osadzenia dłużnika w areszcie wynosi 1000 złotych.
2.
W razie otrzymania od sądu polecenia osadzenia dłużnika w areszcie komornik wzywa
wierzyciela do uiszczenia opłaty stałej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania,
pod rygorem odmowy wykonania polecenia. Odpis postanowienia o odmowie wykonania polecenia
komornik doręcza właściwemu sądowi.
Art. 37.
Opłata stała od wniosku o wszczęcie egzekucji innego świadczenia niepieniężnego niż
wymienione w przepisach niniejszego oddziału wynosi 400 złotych.
Art. 38.
Opłata stała od wniosku o wykonanie innego zabezpieczenia niż wymienione w art. 31
wynosi 300 złotych.
Art. 39.
Jeżeli dłużnik spełni świadczenie stwierdzone w tytule wykonawczym najpóźniej na 3
dni przed planowanym wykonaniem tytułu wykonawczego, komornik zwraca wierzycielowi
50% uiszczonej opłaty. Jeżeli spełnienie świadczenia przez dłużnika nastąpiło przed
doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji albo wezwania do dobrowolnego
wykonania obowiązku, komornik zwraca wierzycielowi część uiszczonej opłaty przekraczającą
kwotę 200 złotych.
Oddział 4
Pozostałe opłaty
Art. 40.
Opłata stała od wniosku o:
1)
wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu spadku,
2)
sporządzenie spisu inwentarza
- wynosi 400 złotych.
Art. 41.
1.
Opłata stała od zlecenia sądu albo wniosku powoda o bezpośrednie i osobiste doręczenie
pism w sposób przewidziany w art. 3 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych wynosi 60 złotych. Opłatę pobiera się za doręczenie na jeden adres oznaczonego pisma
w sprawie, niezależnie od liczby adresatów tego pisma tam zamieszkałych i liczby podjętych
prób doręczenia.
2.
Opłata stała od wniosku o podjęcie czynności zmierzających do ustalenia aktualnego
adresu zamieszkania adresata, o których mowa w art. 3 ust. 4 pkt 1a ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, wynosi 40 złotych.
Art. 42.
Opłata stała za sporządzenie protokołu stanu faktycznego wynosi 400 złotych.
Art. 43.
1.
Opłata stała od wniosku o przeprowadzenie licytacji na zlecenie zastawnika przedmiotu
zastawu rejestrowego wynosi 1000 złotych.
2.
Wysokość opłaty za przeprowadzenie dobrowolnej licytacji publicznej ustala komornik
z wnioskodawcą.
Art. 44.
Opłata stała za poszukiwanie majątku dłużnika na zlecenie wierzyciela, o którym mowa
w art. 8012 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, wynosi 100 złotych.
Rozdział 4
Zwolnienie od kosztów komorniczych i obniżenie opłaty
Art. 45.
1.
Zwolnienie od kosztów sądowych przysługujące stronie z mocy ustawy albo przyznane
stronie w postępowaniu rozpoznawczym rozciąga się na koszty komornicze.
2.
Skarb Państwa nie uiszcza opłat egzekucyjnych.
3.
Jeżeli strona będąca osobą fizyczną nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w ust.
1, i nie jest w stanie bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny
ponieść wydatków lub tych opłat komorniczych, od których uiszczenia zależy podjęcie
czynności przez komornika, może wystąpić z wnioskiem do sądu rejonowego, przy którym
działa komornik, o zwolnienie w całości lub części od tych kosztów.
4.
Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do strony będącej osobą prawną lub jednostką
organizacyjną niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, która
wykaże, że nie ma dostatecznych środków na uiszczenie kosztów komorniczych.
5.
Do wniosku o zwolnienie od kosztów komorniczych oraz jego rozpoznania stosuje się
odpowiednio przepisy tytułu IV ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
6.
Strona powołująca się na zwolnienie od kosztów przez sąd przedkłada komornikowi odpis
postanowienia o zwolnieniu od kosztów. W razie braku tego odpisu komornik wzywa stronę
do jego przedłożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem uznania,
że stronie nie przysługuje zwolnienie od kosztów.
Art. 46.
1.
Sąd rejonowy, przy którym działa komornik, wypłaca tymczasowo komornikowi, na jego
wniosek, sumy odpowiadające wysokości wydatków oraz tych opłat komorniczych, od których
zależy podjęcie czynności przez komornika, należnych od strony zwolnionej od kosztów
komorniczych.
2.
W sprawach, o których mowa w ust. 1, komornik przed zakończeniem postępowania wydaje
postanowienie o pobraniu od dłużnika albo uczestnika postępowania wypłaconych tymczasowo
kosztów komorniczych. Nie dotyczy to spraw, w których egzekucja okazała się bezskuteczna
albo postępowanie zostało umorzone z innych przyczyn.
3.
Wypłacone sumy, o których mowa w ust. 1, komornik zwraca sądowi po ich wyegzekwowaniu
z pierwszeństwem przed wszystkimi innymi należnościami.
Art. 47.
Zwolnienie strony od kosztów komorniczych nie zwalnia jej z obowiązku poniesienia
opłaty egzekucyjnej za egzekucję świadczeń pieniężnych oraz zwrotu kosztów postępowania
egzekucyjnego drugiej stronie, jeżeli zachodzą podstawy do obciążenia strony opłatą
egzekucyjną lub kosztami postępowania egzekucyjnego.
Art. 48.
1.
Dłużnik może złożyć wniosek o obniżenie opłaty egzekucyjnej za egzekucję świadczeń
pieniężnych, jeżeli przemawiają za tym szczególne okoliczności odnoszące się do nakładu
pracy komornika lub sytuacji majątkowej dłużnika oraz wysokości jego dochodów. W przypadku,
o którym mowa w art. 29 albo art. 30, wniosek o obniżenie opłaty egzekucyjnej może
złożyć wierzyciel.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia
o pobraniu lub ustaleniu opłaty.
3.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 767 i art. 7672-7674 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
4.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zażalenie na postanowienie sądu oraz skarga na orzeczenie
referendarza sądowego w przedmiocie obniżenia opłaty egzekucyjnej nie podlegają opłacie
sądowej.
5.
Opłata obniżona nie może być niższa niż jedna trzecia opłaty należnej na podstawie
ustawy, nie niższa jednak niż 200 złotych.
Rozdział 5
Przepisy zmieniające i przejściowe oraz przepis końcowy
Art. 49-51.
(pominięte)
Art. 52.
1.
Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
25)Utracił moc z dniem 8 grudnia 2020 r., w zakresie, w jakim dotyczy umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela złożony przed dniem wejścia w życie tej ustawy, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 grudnia 2020 r. sygn. akt P 6/19 (Dz. U. poz. 2184)..
Do postępowań, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 29 i art. 30 stosuje się od
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
3.
Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy powstały okoliczności uprawniające
do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 49 ust. 2b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji , do tego wniosku i jego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 53.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 40a ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
art. 17 ust. 5 niniejszej ustawy, jednak nie dłużej niż do dnia 31 marca 2019 r.
Art. 54.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.
1)
W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 288
i 875), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2020 r.
2)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 3.
3)
Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 139 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r.
o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320), która wejdzie w życie z dniem 1
lipca 2021 r.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
5)
Utracił moc z dniem 8 grudnia 2020 r., w zakresie, w jakim dotyczy umorzenia postępowania
egzekucyjnego na wniosek wierzyciela złożony przed dniem wejścia w życie tej ustawy,
na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 grudnia 2020 r. sygn. akt P
6/19 (Dz. U. poz. 2184).