Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwościz dnia 5 października 2020 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w
sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków i chorób pozostających w związku
z pełnieniem służby w Służbie Więziennej
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie ustalania
okoliczności i przyczyn wypadków i chorób pozostających w związku z pełnieniem służby
w służbie więziennej
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Ustalanie okoliczności i przyczyn wypadków pozostających w związku z pełnieniem służby
- Rozdział 3 - Ustalanie okoliczności i przyczyny chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby
- Rozdział 4 - Przepisy przejściowe i końcowe
- Załącznik nr 1 - Protokół wyjaśnień złożonych przez poszkodowanego (wzór)
- Załącznik nr 2 - Protokół informacji uzyskanych od świadka (wzór)
- Załącznik nr 3 - Protokół powypadkowy (wzór)
- Załącznik nr 4 - Rejestr wypadków pozostających w związku z pełnieniem służby (wzór)
- Załącznik nr 5 - Zgłoszenie podejrzenia związku choroby ze służbą (wzór)
- Załącznik nr 6 - Zaświadczenie lekarskie (wzór)
- Załącznik nr 7 - Rejestr podejrzeń, rozpoznań i stwierdzeń związku poszczególnych chorób ze służbą (wzór)
- Załącznik nr 8 - Informacja o podejrzeniu, rozpoznaniu i stwierdzeniu związku poszczególnych chorób ze służbą (wzór)
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych
innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie ustalania
okoliczności i przyczyn wypadków i chorób pozostających w związku z pełnieniem służby
w Służbie Więziennej , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 września 2018 r. zmieniającym rozporządzenie
w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków i chorób pozostających w związku
z pełnieniem służby w Służbie Więziennej .
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity rozporządzenia nie
obejmuje § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 września 2018 r. zmieniającego
rozporządzenie w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków i chorób pozostających
w związku z pełnieniem służby w Służbie Więziennej , który stanowi:
„
§ 2.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków i chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w służbie więziennej
Na podstawie art. 118 ust. 14 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej zarządza się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
§ 1.
Rozporządzenie określa:
1)
szczegółowy tryb ustalania okoliczności i przyczyn wypadków pozostających w związku
z pełnieniem służby i chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub
warunkami służby w Służbie Więziennej;
2)
przełożonych właściwych do ustalania okoliczności i przyczyn wypadków;
3)
szczegółowe obowiązki przełożonego i funkcjonariusza, który uległ wypadkowi;
4)
sposób powoływania, skład i tryb postępowania, a także właściwość komisji powypadkowych;
5)
tryb zgłaszania i rozpatrywania zastrzeżeń do ustaleń komisji powypadkowej oraz zatwierdzania
tych ustaleń;
6)
wzory rejestru wypadków, protokołu powypadkowego oraz innych dokumentów sporządzanych
w toku postępowania;
7)
sposób postępowania w przypadku podejrzenia choroby pozostającej w związku z pełnieniem
służby, wzory dokumentów stosowanych w postępowaniu oraz podmioty właściwe w tych
sprawach;
8)
sposób dokumentowania chorób pozostających w związku z pełnieniem służby i ich skutków
oraz prowadzenia ich rejestru.
§ 21)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 września 2018 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków i chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Służbie Więziennej (Dz. U. poz. 1940), które weszło w życie z dniem 24 października 2018 r..
Kierownikiem jednostki organizacyjnej Służby Więziennej jest Dyrektor Generalny Służby
Więziennej, zwany dalej „Dyrektorem Generalnym”, dyrektor okręgowy, Rektor-Komendant
uczelni Służby Więziennej, zwany dalej „Rektorem”, Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia
Służby Więziennej, dyrektor zakładu karnego i aresztu śledczego oraz komendant ośrodka
szkolenia Służby Więziennej i komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej,
zwany dalej „kierownikiem”.
§ 3.
Przełożonymi właściwymi do ustalania okoliczności i przyczyn wypadków oraz właściwymi
do skierowania do komisji lekarskiej są:
12)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 1.)
dyrektor zakładu karnego i aresztu śledczego, Rektor, Komendant Centralnego Ośrodka
Szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendant
ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej - w odniesieniu odpowiednio do prorektora
uczelni Służby Więziennej, zastępców kierowników jednostek organizacyjnych Służby
Więziennej i funkcjonariuszy pełniących służbę w tych jednostkach;
2)
dyrektor okręgowy - na terenie jego działania - w odniesieniu do zastępcy dyrektora
okręgowego, dyrektora zakładu karnego i aresztu śledczego oraz komendanta ośrodka
doskonalenia kadr Służby Więziennej i funkcjonariuszy pełniących służbę w okręgowym
inspektoracie Służby Więziennej;
33)W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 1.)
Dyrektor Generalny - w odniesieniu do zastępcy Dyrektora Generalnego, dyrektorów okręgowych,
Rektora, Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka
szkolenia Służby Więziennej oraz komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej
bezpośrednio mu podległego i funkcjonariuszy pełniących służbę w Centralnym Zarządzie
Służby Więziennej;
4)
Minister Sprawiedliwości - w odniesieniu do Dyrektora Generalnego.
Rozdział 2
Ustalanie okoliczności i przyczyn wypadków pozostających w związku z pełnieniem służby
§ 4.
1.
Postępowanie w sprawie ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku toczy się na wniosek
albo z urzędu.
2.
W razie niemożności złożenia przez funkcjonariusza, który uległ wypadkowi, zwanego
dalej „poszkodowanym”, pisemnego powiadomienia o wypadku kierownik niezwłocznie po
wiadomości o wypadku wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia okoliczności
i przyczyn wypadku.
§ 5.
Do czasu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku kierownik podejmuje następujące
działania:
1)
zabezpiecza miejsce wypadku przed ewentualnymi dalszymi następstwami zdarzenia;
2)
podejmuje działania eliminujące lub ograniczające zagrożenie, w wyniku którego funkcjonariusz
uległ wypadkowi;
3)
udziela niezwłocznie pomocy poszkodowanym lub osobom, którym zagraża niebezpieczeństwo.
§ 6.
1.
W celu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku kierownik powołuje komisję powypadkową,
zwaną dalej „komisją”, spośród funkcjonariuszy i pracowników jednostki organizacyjnej
Służby Więziennej, zwanej dalej „jednostką organizacyjną”, w której poszkodowany pełni
służbę na stałe.
2.
Kierownik jest obowiązany do udostępnienia informacji i materiałów niezbędnych do
ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku oraz udzielania wszechstronnej pomocy komisji.
3.
W skład komisji wchodzą:
1)
funkcjonariusz Służby Więziennej, zwany dalej „funkcjonariuszem”, lub pracownik, któremu
powierzono wykonywanie zadań z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy;
2)
społeczny inspektor pracy lub przedstawiciel funkcjonariuszy i pracowników, posiadający
aktualne zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie bezpieczeństwa i higieny
pracy, zgodnie z przepisami dotyczącymi szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny
pracy.
4.
W skład komisji nie mogą wchodzić osoby zainteresowane wynikiem działania komisji,
zwłaszcza gdy może mieć to wpływ na ich odpowiedzialność, oraz osoby będące świadkami
wypadku.
§ 7.
1.
Do zadań komisji należy ustalenie czasu, miejsca oraz okoliczności i przyczyn wypadku,
a w szczególności:
1)
dokonanie oględzin miejsca wypadku, stanu technicznego maszyn i innych urządzeń, stanu
urządzeń ochronnych oraz zbadanie warunków pełnienia służby, a także innych okoliczności,
które mogły mieć wpływ na powstanie wypadku lub mają z nim związek;
2)
wysłuchanie wyjaśnień złożonych przez poszkodowanego, jeżeli stan jego zdrowia na
to pozwala;
3)
odebranie informacji, które mogą mieć znaczenie dla ustalenia okoliczności i przyczyn
wypadku, uzyskanych od świadków wypadku oraz innych osób;
4)
zapoznanie się z przekazaną przez poszkodowanego, na potrzeby prowadzonego postępowania
powypadkowego, dokumentacją medyczną;
5)
zbieranie innych dowodów dotyczących wypadku, uznanych za niezbędne, a w szczególności
sporządzanie szkicu lub wykonywanie fotografii miejsc wypadku, zasięganie opinii lekarza
oraz w razie potrzeby opinii innych specjalistów lub biegłych, w zakresie niezbędnym
do oceny rodzaju i skutków wypadku;
6)
ustalanie związku wypadku z pełnieniem służby przez poszkodowanego.
2.
Komisja wykorzystuje materiały udostępnione przez organy prowadzące postępowanie karne
lub inne postępowanie.
3.
Jeżeli wydanie opinii lekarza lub biegłego, o której mowa w ust. 1 pkt 5, wymaga przeprowadzenia
badania poszkodowanego, a ten odmawia poddania się temu badaniu lub w inny sposób
utrudnia jego przeprowadzenie, lekarz lub biegły ograniczają swoje czynności do możliwych
w tej sytuacji, dokonując odpowiedniej adnotacji w opinii.
4.
Po dokonaniu czynności, o których mowa w ust. 1, komisja sporządza:
1)
protokół wyjaśnień złożonych przez poszkodowanego, którego wzór stanowi załącznik
nr 1 do rozporządzenia;
2)
protokół informacji uzyskanych od świadka, którego wzór stanowi załącznik nr 2 do
rozporządzenia.
§ 8.
1.
Ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku, któremu uległ poszkodowany w czasie wykonywania
obowiązków służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby, dokonuje komisja jednostki
organizacyjnej, w której poszkodowany pełni służbę na stałe.
2.
Na wniosek przełożonego, o którym mowa w § 3 pkt 1-4, kierownik jednostki, w której
miał miejsce wypadek, ustala okoliczności i przyczyny wypadku, a zgromadzoną w toku
postępowania dokumentację przesyła przełożonemu właściwemu do ustalania okoliczności
i przyczyn wypadków w celu zatwierdzenia w trybie określonym w § 16.
§ 9.
1.
Po ustaleniu okoliczności i przyczyn wypadku komisja, nie później niż w ciągu 14 dni
od dnia uzyskania zawiadomienia o wypadku, sporządza protokół ustalenia okoliczności
i przyczyn wypadku, zwany dalej „protokołem powypadkowym”.
2.
Dane dotyczące obrażeń ciała doznanych przez poszkodowanego wpisuje się do protokołu
powypadkowego na podstawie dokumentacji medycznej.
3.
W przypadku gdy postępowanie powypadkowe nie może być zakończone w terminie określonym
w ust. 1, przyczyny opóźnienia podaje się w treści protokołu powypadkowego.
4.
Komisja sporządza protokół powypadkowy w czterech jednobrzmiących egzemplarzach.
5.
Wzór protokołu powypadkowego stanowi załącznik nr 3 do rozporządzenia.
§ 10.
Jeżeli w sprawie wypadku, któremu uległ poszkodowany, są prowadzone postępowanie karne
lub inne postępowanie, a wynik postępowania może mieć wpływ na uprawnienia poszkodowanego
lub członka jego rodziny do odszkodowania, kierownik, który powołał komisję, może
przedłużyć czas prowadzenia postępowania powypadkowego lub zawiesić to postępowanie
do chwili zakończenia właściwego postępowania prowadzonego przez organy.
§ 11.
1.
W razie ustalenia, że wyłączną przyczyną wypadku było umyślne lub rażąco niedbałe
działanie albo zaniechanie poszkodowanego, naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy,
należy to szczegółowo uzasadnić oraz wskazać:
1)
przepis lub rozkaz, które zostały przez poszkodowanego naruszone;
2)
czy i w jaki sposób przełożeni poszkodowanego zapewnili warunki odpowiadające tym
przepisom i czy sprawowali właściwy nadzór nad ich przestrzeganiem, a także czy poszkodowany
był przeszkolony w zakresie znajomości tych przepisów;
3)
czy poszkodowany posiadał umiejętności niezbędne do wykonywania czynności związanych
z wypadkiem.
2.
W razie ustalenia, że przyczyną wypadku było zachowanie poszkodowanego spowodowane
użyciem alkoholu lub środka odurzającego albo uraz lub śmierć poszkodowanego zostały
spowodowane przez niego z winy umyślnej, należy to szczegółowo uzasadnić.
3.
Stwierdzenie w protokole powypadkowym, że wypadek nie jest wypadkiem w związku z pełnieniem
służby albo że zachodzą okoliczności, które mogą mieć wpływ na prawo poszkodowanego
lub członków jego rodziny uprawnionych do świadczeń przysługujących z tytułu wypadku,
wymaga wydania szczegółowego uzasadnienia i wskazania dowodów stanowiących podstawę
takiego stwierdzenia.
§ 12.
1.
Członek komisji ma prawo złożyć do protokołu powypadkowego zdanie odrębne wraz z uzasadnieniem
własnego stanowiska.
2.
W przypadku rozbieżności stanowisk członków komisji co do okoliczności lub przyczyn
wypadku o treści protokołu powypadkowego decyduje kierownik.
§ 13.
1.
Jeżeli w związku z wypadkiem poszkodowany poniósł szkodę wskutek utraty, całkowitego
zniszczenia lub uszkodzenia przedmiotów osobistego użytku albo przedmiotów służących
do wykonywania obowiązków służbowych, z wyjątkiem pojazdów samochodowych oraz wartości
pieniężnych, komisja ustala i wpisuje do protokołu powypadkowego:
1)
jakie przedmioty zostały przez poszkodowanego utracone, czy też uległy zniszczeniu
lub uszkodzeniu i w jakim stopniu;
2)
stan (stopień zużycia) i przybliżoną wartość tych przedmiotów przed wypadkiem;
3)
w jakich okolicznościach te przedmioty zostały utracone lub zniszczone.
2.
Poszkodowany jest obowiązany okazać komisji uszkodzone przedmioty osobistego użytku
w celu ustalenia stopnia ich zużycia i uszkodzenia oraz przedstawić inne dowody będące
w jego posiadaniu, umożliwiające ustalenie rozmiaru poniesionej szkody.
3.
Do protokołu powypadkowego załącza się opinię rzeczoznawcy, jeżeli jej zasięgnięcie
było niezbędne do oceny stopnia zniszczenia lub uszkodzenia przedmiotów osobistego
użytku lub z uwagi na okoliczności towarzyszące powstaniu szkody.
§ 14.
1.
Poszkodowany lub członkowie jego rodziny mają prawo zgłaszania uwag i zastrzeżeń do
ustaleń zawartych w protokole powypadkowym w terminie 7 dni od dnia zapoznania się
z materiałami i treścią protokołu powypadkowego, o czym komisja jest obowiązana ich
pouczyć.
2.
Osoby, o których mowa w ust. 1, mają prawo do wglądu w akta sprawy na każdym etapie
postępowania oraz do sporządzania z nich notatek i odpisów.
§ 15.
Do protokołu powypadkowego dołącza się całość materiałów zebranych w toku postępowania
powypadkowego, w szczególności wyjaśnienia złożone przez poszkodowanego, informacje
uzyskane od świadków wypadku, pisemne opinie lekarzy, specjalistów, biegłych, szkice
lub fotografie miejsc wypadku oraz inne dokumenty wskazujące okoliczności i przyczyny
wypadku, a także zdanie odrębne złożone przez członka komisji oraz uwagi i zastrzeżenia,
jeżeli zostały złożone przez poszkodowanego lub członków jego rodziny.
§ 16.
1.
Protokół powypadkowy wraz z całością dokumentacji komisja przedstawia niezwłocznie
kierownikowi, który zatwierdza protokół nie później niż w terminie 7 dni od dnia sporządzenia.
2.
Kierownik zwraca niezatwierdzony protokół powypadkowy w celu wyjaśnienia i uzupełnienia
go przez komisję, jeżeli:
1)
uzna, że okoliczności i przyczyny wypadku nie zostały dostatecznie wyjaśnione;
2)
do treści protokołu powypadkowego zostały zgłoszone zastrzeżenia przez poszkodowanego
lub członków jego rodziny;
3)
protokół powypadkowy nie odpowiada warunkom określonym w rozporządzeniu.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 2, komisja sporządza, nie później niż w ciągu
7 dni od dnia otrzymania niezatwierdzonego protokołu powypadkowego, nowy protokół
powypadkowy, który następnie przedstawia kierownikowi do zatwierdzenia w terminie
określonym w ust. 1. Poprzedni protokół powypadkowy dołącza się do materiałów postępowania
powypadkowego.
§ 17.
1.
Zatwierdzony protokół powypadkowy przekazuje się po jednym egzemplarzu:
1)
poszkodowanemu, a jeżeli poszkodowany poniósł śmierć w wypadku - członkowi jego rodziny,
za pisemnym potwierdzeniem odbioru;
2)
właściwej komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
i administracji;
3)
kierownikowi poszkodowanego;
4)
właściwej komórce kadrowej.
2.
Jeżeli w protokole są zawarte dane stanowiące tajemnicę państwową lub służbową, poszkodowanemu
lub osobie uprawnionej doręcza się wyciąg z protokołu z pominięciem tych danych.
§ 18.
Kopię protokołu powypadkowego dotyczącego wypadku ze skutkiem śmiertelnym, wypadku
ciężkiego lub wypadku zbiorowego, przekazuje się niezwłocznie po zatwierdzeniu przez
kierownika do Dyrektora Generalnego oraz do dyrektora okręgowego, na którego terenie
działania funkcjonariusz pełni lub pełnił służbę.
§ 19.
1.
Kierownik jest obowiązany prowadzić rejestr wypadków pozostających w związku z pełnieniem
służby, którego wzór stanowi załącznik nr 4 do rozporządzenia.
2.
Kierownik jest obowiązany przechowywać protokół powypadkowy wraz z pozostałą dokumentacją
powypadkową przez 10 lat od dnia wypadku.
Rozdział 3
Ustalanie okoliczności i przyczyny chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby
§ 20.
1.
Podejrzenie związku choroby ze służbą zgłasza kierownikowi lekarz medycyny pracy Służby
Więziennej.
2.
Podejrzenie związku choroby ze służbą mogą zgłosić kierownikowi:
1)
funkcjonariusz oraz funkcjonariusz, którego stosunek służbowy ustał;
2)
bezpośredni przełożony funkcjonariusza.
3.
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, następuje za pośrednictwem lekarza służby medycyny
pracy na druku, którego wzór stanowi załącznik nr 5 do rozporządzenia.
§ 21.
1.
Po przeprowadzeniu badania lekarz medycyny pracy wydaje funkcjonariuszowi lub funkcjonariuszowi,
którego stosunek służbowy ustał, zaświadczenie zawierające informację o konieczności
skierowania na komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
w celu rozpoznania i stwierdzenia związku poszczególnych chorób ze służbą lub braku
podstaw do takiego rozpoznania i stwierdzenia.
2.
Wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, stanowi załącznik nr 6 do rozporządzenia.
§ 22.
1.
Skierowanie na komisję lekarską funkcjonariuszowi wystawia przełożony, o którym mowa
w § 3 pkt 1-4.
2.
Skierowanie na komisję lekarską funkcjonariusza, którego stosunek służbowy ustał,
wystawia kierownik jednostki, w której funkcjonariusz pełnił służbę przed ustaniem
stosunku służbowego.
3.
Skierowanie na komisję lekarską funkcjonariusza, którego stosunek służbowy ustał,
a jednostka organizacyjna, w której pełnił służbę przed ustaniem stosunku służbowego,
została zlikwidowana, wystawia kierownik nadrzędnej jednostki organizacyjnej nad tą,
w której funkcjonariusz pełnił służbę przed ustaniem stosunku służbowego.
§ 23.
Jednostkami orzeczniczymi właściwymi do wydania orzeczenia o rozpoznaniu i stwierdzeniu
związku poszczególnych chorób ze służbą lub braku podstaw do rozpoznania i stwierdzenia
związku chorób ze służbą, zwanego dalej „orzeczeniem”, są komisje lekarskie podległe
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
§ 24.
1.
Orzeczenie, o którym mowa w § 23, otrzymuje na podstawie odrębnych przepisów przełożony,
o którym mowa w § 3 pkt 1-4.
2.
Kierownik przesyła kopię orzeczenia do właściwej jednostki służby medycyny pracy Służby
Więziennej.
§ 25.
Podstawowa jednostka służby medycyny pracy Służby Więziennej prowadzi rejestr podejrzeń,
rozpoznań i stwierdzeń związku poszczególnych chorób ze służbą, którego wzór stanowi
załącznik nr 7 do rozporządzenia.
§ 26.
Podstawowa jednostka służby medycyny pracy Służby Więziennej przesyła informację o
podejrzeniu, rozpoznaniu i stwierdzeniu związku poszczególnych chorób ze służbą do
Dyrektora Generalnego, sporządzoną według wzoru stanowiącego załącznik nr 8 do rozporządzenia.
Rozdział 4
Przepisy przejściowe i końcowe
§ 27.
Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje
się dotychczasowe przepisy.
§ 28.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 sierpnia 2010 r.
1)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
27 września 2018 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustalania okoliczności
i przyczyn wypadków i chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Służbie
Więziennej (Dz. U. poz. 1940), które weszło w życie z dniem 24 października 2018 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku
1.
3)
W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku
1.