Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrówz dnia 14 października 2020 r.w sprawie urlopów funkcjonariuszy Agencji Wywiadu
Spis treści
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 100 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu zarządza się, co następuje:
§ 1.
Rozporządzenie określa:
1)
tryb udzielania funkcjonariuszowi Agencji Wywiadu, zwanemu dalej „funkcjonariuszem”,
urlopu:
a)
wypoczynkowego,
b)
dodatkowego z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych
dla zdrowia albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby,
c)
dodatkowego z tytułu osiągnięcia określonego wieku lub stażu służby,
d)
zdrowotnego,
e)
szkoleniowego,
f)
okolicznościowego w celu zawarcia związku małżeńskiego, w przypadku urodzenia się
dziecka, ślubu dziecka własnego, przysposobionego, pasierba, dziecka obcego przyjętego
na wychowanie i utrzymanie, w tym także w ramach rodziny zastępczej, a także z powodu
pogrzebu małżonka, dziecka, rodziców, rodzeństwa, teściów, dziadków i opiekunów oraz
innej osoby pozostającej na utrzymaniu funkcjonariusza lub pod jego bezpośrednią opieką,
g)
okolicznościowego w celu załatwienia ważnych spraw osobistych albo w innych przypadkach
zasługujących na szczególne uwzględnienie,
h)
bezpłatnego,
i)
dodatkowego wypoczynkowego z tytułu posiadania statusu weterana poszkodowanego;
2)
przełożonych właściwych w sprawach urlopów, o których mowa w pkt 1;
3)
sposób postępowania w przypadku odwołania funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego
lub wstrzymania udzielenia tego urlopu;
4)
sposób obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy;
5)
wzór orzeczenia komisji lekarskiej Agencji Wywiadu, zwanej dalej „AW”, zawierającego
wniosek w sprawie udzielenia funkcjonariuszowi urlopu zdrowotnego.
§ 2.
1.
Przełożonym właściwym w sprawach urlopów, o których mowa w § 1 pkt 1, jest w stosunku
do:
1)
zastępców Szefa AW, doradców Szefa AW oraz kierowników jednostek organizacyjnych AW
- Szef AW lub upoważniony przez niego funkcjonariusz;
2)
zastępców kierowników jednostek organizacyjnych AW - kierownik jednostki organizacyjnej
AW, a w przypadku jego nieobecności Szef AW lub upoważniony przez niego funkcjonariusz;
3)
funkcjonariuszy innych niż wymienieni w pkt 1 i 2 - kierownik jednostki organizacyjnej
AW, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub upoważniony przez tego kierownika funkcjonariusz.
2.
Przełożonym właściwym w sprawie urlopu, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. h, w wymiarze
powyżej 30 dni kalendarzowych jest Szef AW. Wniosek o udzielenie tego urlopu w wymiarze
powyżej 30 dni kalendarzowych funkcjonariusz składa do Szefa AW drogą służbową.
1)
lit. a, c, e, f oraz i, udziela się na pisemny wniosek funkcjonariusza;
2)
lit. b, g oraz h, można udzielić na pisemny wniosek funkcjonariusza;
3)
lit. d, można udzielić na wniosek komisji lekarskiej AW zawarty w orzeczeniu tej komisji.
§ 3.
1.
Urlopu, o którym mowa w § 1 pkt 1:
1)
lit. a-c, e oraz g-i, funkcjonariusz wskazuje przewidywane miejsce pobytu oraz sposób,
w jaki będzie można z nim nawiązać kontakt podczas tego urlopu;
2)
lit. f-h, funkcjonariusz wskazuje powody uzasadniające udzielenie mu tego urlopu.
2.
Wnioskując o udzielenie urlopu, o którym mowa w § 1 pkt 1:
3.
Wzór orzeczenia komisji lekarskiej AW, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określa załącznik
do rozporządzenia.
§ 4.
1.
Urlopu, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. a, udziela się z uwzględnieniem planu urlopów.
2.
Plan urlopów, o którym mowa w ust. 1, sporządza, do końca roku poprzedzającego rok
objęty tym planem, kierownik jednostki organizacyjnej AW, w oparciu o wnioski funkcjonariuszy
pełniących służbę w tej jednostce, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia niezakłóconego
funkcjonowania jednostki organizacyjnej AW oraz prawo funkcjonariuszy do wypoczynku.
3.
Z planem urlopów, o którym mowa w ust. 1, kierownik jednostki organizacyjnej AW zapoznaje
wszystkich podległych mu funkcjonariuszy.
§ 5.
1.
Odwołanie funkcjonariusza z urlopu, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. a, a także wstrzymanie
udzielenia tego urlopu w całości lub w części następuje na podstawie polecenia służbowego
wydanego przez kierownika jednostki organizacyjnej AW, w której funkcjonariusz pełni
służbę, lub przez jego zastępcę, przekazanego temu funkcjonariuszowi osobiście, za
pomocą środków łączności lub w inny sposób zwyczajowo przyjęty w jednostce organizacyjnej
AW.
2.
Kierownik jednostki organizacyjnej AW lub jego zastępca odnotowuje fakt:
1)
odwołania funkcjonariusza z urlopu, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. a, na wniosku o
udzielenie tego urlopu, podając przyczynę oraz datę odwołania z tego urlopu, a także
liczbę dni niewykorzystanych w ramach tego urlopu przez funkcjonariusza w związku
z odwołaniem go z tego urlopu;
2)
wstrzymania udzielenia funkcjonariuszowi urlopu, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. a,
na wniosku o udzielenie tego urlopu, podając przyczynę oraz datę wstrzymania udzielenia
tego urlopu, a także informację, czy wstrzymano udzielenie tego urlopu w całości czy
w części.
§ 6.
1.
Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oblicza się, mnożąc 1/22
uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami do uposażenia o charakterze stałym, należnego
funkcjonariuszowi w dniu zwolnienia ze służby, przez liczbę dni niewykorzystanego
urlopu wypoczynkowego.
2.
Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy obliczony w sposób, o którym
mowa w ust. 1, zaokrągla się do 10 groszy w górę.
§ 7.
Do planu urlopów za 2020 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.
§ 8.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.1)Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z
dnia 22 lipca 2011 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Agencji Wywiadu (Dz. U. poz.
950), które na podstawie art. 10 pkt 3 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy
o weteranach działań poza granicami państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
1726) utraciło moc z dniem 11 października 2019 r.
1)
Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z
dnia 22 lipca 2011 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Agencji Wywiadu (Dz. U. poz.
950), które na podstawie art. 10 pkt 3 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy
o weteranach działań poza granicami państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
1726) utraciło moc z dniem 11 października 2019 r.