Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 15 lipca 2020 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo celne
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Wprowadzanie towarów na obszar celny Unii i regulowanie sytuacji towarów
- Rozdział 3 - Zwolnienia celne
- Rozdział 4 - Dług celny
- Rozdział 4a - Wywóz, o którym mowa w art. 140 ust. 2 rozporządzenia delegowanego
- Rozdział 5 - Organy celne i ich właściwość
- Rozdział 6 - Postępowanie w sprawach celnych
- Rozdział 7 - Zasady postępowania z towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną
- Rozdział 8 - Ewidencja i statystyka dotycząca obrotu towarowego z państwami członkowskimi Unii
- Rozdział 9 - Przepis końcowy
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
oraz niektórych innych ustaw oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 14 lipca 2020 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje
art. 29 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 29.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 88, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2)
art. 11, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
3)
art. 8, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;
4)
art. 1 pkt 49-52 i 89, art. 2 pkt 10 i 12, art. 4, art. 9, art. 13 ust. 2 pkt 2 i
art. 14 ust. 2 pkt 1, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia;
5)
art. 1 pkt 82 lit. a i b, art. 2 pkt 17 oraz art. 12, które wchodzą w życie z dniem
20 lutego 2021 r.;
6)
art. 1 pkt 12 w zakresie art. 26c § 5 pkt 2 lit. b oraz pkt 13 w zakresie art. 26ca
§ 3 pkt 2 lit. b, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia;
7)
art. 1 pkt 55, art. 2 pkt 16 lit. b, art. 13 ust. 2 pkt 4 oraz art. 14 ust. 2 pkt
3, które wchodzą w życie po upływie 24 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne1)Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne.
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego:
1)
zasady przywozu towarów na obszar celny Unii Europejskiej, zwanej dalej „Unią”, i
wywozu towarów z tego obszaru,
2)
zasady postępowania z towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną,
3)
sposób przekazywania informacji do celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu
towarowego z państwami członkowskimi Unii
- oraz związane z tym prawa i obowiązki osób, a także uprawnienia i obowiązki organów
celnych.
Art. 2.
Wprowadzenie towaru na obszar celny Unii lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje
z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym ratyfikowane umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.
Art. 3.
Ustawa ma zastosowanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że umowa międzynarodowa
stanowi inaczej.
Art. 4.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
terytorium kraju - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
terytorium państwa trzeciego - terytorium państwa nienależącego do Unii;
3)
unijny kodeks celny - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października
2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny ;
4)
rozporządzenie wykonawcze - rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające
szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny ;
4a)
rozporządzenie delegowane - rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych
zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego ;
5)
Rozporządzenie ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych - rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy
system zwolnień celnych .
Art. 5.
1.
Przepisy art. 134 ust. 1 oraz art. 267 ust. 1 unijnego kodeksu celnego stosuje się odpowiednio do przemieszczania towarów pomiędzy terytorium kraju a pozostałą
częścią obszaru celnego Unii, którymi obrót podlega na mocy przepisów krajowych, przepisów
unijnych lub umów międzynarodowych zakazom lub ograniczeniom, a także do przemieszczania
towarów, których nabycie wewnątrzwspólnotowe lub dostawa wewnątrzwspólnotowa podlega
opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.
2.
W przypadku uzasadnionego przypuszczenia lub stwierdzenia naruszenia przepisów mających
zastosowanie do towarów, o których mowa w ust. 1, organ celny, w sprawach nienależących
do jego właściwości, niezwłocznie zawiadamia właściwe organy nadzoru i kontroli, które
podejmują stosowne działania. Jeżeli jest to uzasadnione, organ celny może również
w takim przypadku zatrzymać towar i niezwłocznie przekazać go tym organom.
Art. 6.
(uchylony)
Art. 7.
(uchylony)
Art. 8.
(uchylony)
Art. 8a.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia:
1)
wnioski, do których stosuje się alternatywne wymogi dla danych w stosunku do wymogów
określonych w załączniku A do rozporządzenia delegowanego, oraz alternatywne wymogi
dla danych zamieszczanych w tych wnioskach;
2)
wnioski, do których stosuje się wymogi dla danych określone w załączniku 12 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/341 z dnia 17 grudnia 2015 r. uzupełniającego
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do przepisów
przejściowych dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego w okresie,
gdy nie działają jeszcze odpowiednie systemy teleinformatyczne, i zmieniającego rozporządzenie
delegowane Komisji (UE) 2015/2446 , zamiast wymogów dla danych określonych w załączniku A do rozporządzenia delegowanego;
3)
wnioski inne niż określone w pkt 1 i 2, dla których w unijnym prawie celnym nie określono szczegółowych wymogów dla danych zawartych w tych wnioskach, a także
takie wymogi;
4)
wymogi dla danych zamieszczanych w deklaracji do czasowego składowania, powiadomieniu
o przybyciu oraz powiadomieniu o powrotnym wywozie;
5)
dokumenty załączane do wniosków, deklaracji i powiadomień, o których mowa w pkt 1-4.
2.
Przy wydawaniu rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, bierze się pod uwagę standaryzację
i ułatwienie formalności celnych.
Art. 9.
Termin przechowywania dokumentów i informacji, o którym mowa w art. 51 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, wynosi 5 lat.
Art. 10.
1.
Na wniosek eksportera lub nadawcy towaru świadectwa pochodzenia towarów wywożonych
z terytorium kraju są wystawiane przez organy celne, chyba że ratyfikowane umowy międzynarodowe
stanowią inaczej.
2.
Świadectwa potwierdzające niepreferencyjne pochodzenie towarów, o którym mowa w tytule II w rozdziale 2 w sekcji 1 unijnego kodeksu celnego, dotyczące towarów wywożonych z terytorium kraju mogą być wystawiane również przez
inne podmioty upoważnione na podstawie odrębnych ustaw.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o wystawienie świadectwa potwierdzającego
niepreferencyjne pochodzenie towaru, oraz to świadectwo,
2)
wzór świadectwa potwierdzającego niepreferencyjne pochodzenie towaru i wniosku o jego
wystawienie,
3)
sposób i tryb wystawiania przez organy celne świadectwa potwierdzającego niepreferencyjne
pochodzenie towaru
- mając na uwadze zapewnienie kompletności informacji niezbędnych do udokumentowania
niepreferencyjnego pochodzenia towaru oraz ułatwienie formalności celnych.
Art. 10a.
1.
Wymiana informacji z organami celnymi drogą elektroniczną, w szczególności deklaracji
lub zgłoszeń, jest dokonywana przez Platformę Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych,
zwaną dalej „PUESC”.
2.
Wymiana informacji, o której mowa w ust. 1, wymaga uprzedniej rejestracji na PUESC
oraz przedstawienia organowi celnemu dokumentu potwierdzającego zakres uprawnień do
korzystania z usług oferowanych na PUESC.
2a.
Adwokat, radca prawny i doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis dokumentu,
o którym mowa w ust. 2. Odpis takiego dokumentu może również uwierzytelnić osoba uprawniona
przez przedsiębiorcę posiadającego pozwolenie na korzystanie ze statusu upoważnionego
przedsiębiorcy lub pozwolenie na stosowanie uproszczeń w rozumieniu przepisów celnych,
jeżeli uprawnienie takie wynika z treści przedstawionego organom celnym upoważnienia
dla tej osoby. Organ celny może w przypadku wątpliwości zażądać okazania oryginału
dokumentu, o którym mowa w ust. 2.
2b.
Jeżeli odpis dokumentu, o którym mowa w ust. 2, został sporządzony w formie dokumentu
elektronicznego, jego uwierzytelnienia dokonuje się, opatrując odpis podpisem, o którym
mowa w art. 10b ust. 1. Odpis dokumentu jest sporządzany w formatach danych określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne .
3.
Doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej może następować przez
PUESC.
Art. 10b.
1.
Dokumenty elektroniczne przesyłane organom celnym podpisuje się kwalifikowanym podpisem
elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym lub zaawansowanym podpisem elektronicznym
weryfikowanym za pomocą certyfikatu celnego albo zapewnia się w inny sposób możliwość
potwierdzenia pochodzenia oraz integralności przesłanych danych w postaci elektronicznej,
jeżeli w przepisach wydanych na podstawie art. 3b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa minister właściwy do spraw finansów publicznych umożliwił podpisywanie określonych
dokumentów w taki sposób.
2.
Decyzje i inne dokumenty wydawane przez organ celny w postaci elektronicznej podpisuje
się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym
lub zaawansowanym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą certyfikatu celnego.
Art. 11.
W celu ustalenia wartości celnej stosuje się bieżące kursy średnie walut obcych ogłaszane
przez Narodowy Bank Polski.
Art. 12.
(uchylony)
Art. 13.
(uchylony)
Art. 13a.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
dla procedur specjalnych, o których mowa w art. 210 lit. b-d unijnego kodeksu celnego, w przypadku przeniesienia na terytorium kraju praw i obowiązków osoby korzystającej
z procedury, szczegółowe warunki lub tryb takiego przeniesienia, a także wzór dokumentu
stosowanego przy takim przeniesieniu, mając na uwadze zapewnienie skutecznego dozoru
celnego.
Art. 13b.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z właściwym ministrem
może upoważnić, w drodze rozporządzenia, inne organy administracji rządowej do wykonywania
niektórych zadań organów celnych określając szczegółowy zakres upoważnienia tych organów
oraz miejsca, w których wykonują one zadania organów celnych.
2.
Organom administracji rządowej przy wykonywaniu zadań, o których mowa w ust. 1, przysługują
prawa i obowiązki organów celnych.
Rozdział 2
Wprowadzanie towarów na obszar celny Unii i regulowanie sytuacji towarów
Art. 14.
Towary mogą być wprowadzane na obszar celny Unii lub wyprowadzane z tego obszaru przez
przejścia graniczne otwarte dla danego ruchu, chyba że przepis szczególny stanowi
inaczej.
Art. 15.
1.
(uchylony)
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć trasy przewozu do właściwego
miejsca, o których mowa w art. 135 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, trasy wyprowadzenia towarów poza obszar celny Unii, o których mowa w art. 267 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, a także określić:
1)
sposób poruszania się i przemieszczania towarów po tych trasach;
2)
przypadki i warunki, które powinny zostać spełnione, aby przewóz towarów oraz ich
wprowadzenie i wyprowadzenie mogły odbywać się poza wyznaczonymi trasami.
3.
Przy wydawaniu rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2, bierze się pod uwagę przepisy
dotyczące ruchu turystycznego, ruchu przygranicznego, obrotu pocztowego lub ruchu
o mało istotnym znaczeniu ekonomicznym, a także potrzebę zabezpieczenia towarów przed
ich usunięciem spod dozoru celnego.
Art. 16.
(uchylony)
Art. 17.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
urzędy celno-skarbowe oraz podległe im oddziały celne, w których są dokonywane czynności
przewidziane przepisami prawa celnego w zależności od rodzaju towarów lub procedur celnych, którymi mogą być obejmowane
towary. Rozporządzenie powinno uwzględniać możliwość sprawowania dozoru celnego i
kontroli celnej.
Art. 17a.
1.
Organ celny może udzielić osobie mającej siedzibę na terytorium kraju i posiadającej
możliwość wykonywania regularnych przewozów międzynarodowych pozwolenia na korzystanie
z procedury TIR.
2.
Organ celny może udzielić pozwolenia na uproszczenie przy obejmowaniu towarów procedurą
TIR, które polega na umożliwieniu upoważnionemu nadawcy w procedurze TIR samodzielnego
otwierania procedury tranzytu TIR bez przedstawiania towaru i karnetu TIR organowi
celnemu w urzędzie celnym wyjścia. Pozwolenie określa szczegółowy sposób korzystania
z tego uproszczenia.
3.
Uproszczenia, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się, jeżeli procedura tranzytu TIR
została otwarta poza terytorium kraju. Uproszczenie ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji,
gdy dotyczy objęcia karnetem TIR w pierwszym urzędzie celnym wyjścia na terytorium
kraju.
4.
Do udzielenia pozwolenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio warunki
określone w art. 191 rozporządzenia delegowanego. Do oceny spełnienia kryteriów, o
których mowa w art. 39 lit. a, b i d unijnego kodeksu celnego, stosuje się przepisy art. 24, art. 25 i art. 27 rozporządzenia wykonawczego.
5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
dane wymagane we wnioskach o udzielenie pozwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz
dokumenty załączane do tych wniosków, a także szczegółowy sposób korzystania z uproszczenia,
o którym mowa w ust. 2, mając na uwadze ułatwienie formalności celnych oraz zapewnienie
skutecznego dozoru celnego.
Art. 18.
(uchylony)
Art. 19.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe wymogi, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne, w tym dokonywane z wykorzystaniem
systemu teleinformatycznego, dokumenty, które mogą być wykorzystywane w charakterze
zgłoszenia celnego, oraz dokumenty dołączane do zgłoszenia celnego. W rozporządzeniu
należy w szczególności określić rodzaje i wzory dokumentów, które mogą być wykorzystywane
w charakterze zgłoszenia celnego, sposób dokonywania zgłoszeń celnych dokonywanych
z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego oraz wymogi dotyczące dokumentów dołączanych
do zgłoszenia celnego. Rozporządzenie powinno uwzględniać różne formy dokonywania
zgłoszenia celnego.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
dokumenty, na podstawie których odbywa się przewóz przesyłek pocztowych wprowadzanych
na obszar celny Unii i wyprowadzanych poza ten obszar, oraz tryb przedstawiania towarów
i dokonywania zgłoszeń celnych w obrocie pocztowym realizowanym przez operatora wyznaczonego,
mając na uwadze specyfikę obrotu pocztowego, ułatwienie formalności celnych i zapewnienie
skutecznego dozoru celnego.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony
Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy tryb wprowadzania na obszar celny Unii i wyprowadzania poza ten obszar,
a także obejmowania procedurą celną i powrotnym wywozem okrętów wojennych i wojskowych
statków powietrznych oraz wyposażenia i sprzętu jednostek wojskowych i jednostek organizacyjnych
służb podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub nadzorowanych przez
tego ministra, mając na uwadze prawidłową realizację obrotu towarowego oraz ułatwienie
formalności celnych.
Art. 20.
Zgłoszenie celne lub zgłoszenie do powrotnego wywozu dotyczące towaru niemającego
charakteru handlowego wprowadzanego na obszar celny Unii lub wyprowadzanego z tego
obszaru, dokonywane przez podróżnych, powinno być złożone najpóźniej w chwili przystąpienia
organu celnego do kontroli celnej.
Art. 21.
1.
Organ celny odmawia, w postaci papierowej lub elektronicznej, przyjęcia zgłoszenia
celnego, wskazując przyczyny odmowy, jeżeli:
1)
zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym przewidzianym w przepisach prawa celnego, określającym formy dokonania takiego zgłoszenia, wymagane dane oraz dołączane do
niego dokumenty;
2)
nie są spełnione warunki do objęcia towaru wnioskowaną procedurą celną;
3)
objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną nie może nastąpić z powodu obowiązujących
zakazów lub ograniczeń.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zgłoszenia do powrotnego wywozu.
Art. 21a.
(uchylony)
Art. 22.
(uchylony)
Art. 23.
1.
Zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub
wywozowych.
2.
(uchylony)
3.
(uchylony)
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
Art. 24.
1.
Towary zwolnione przez organ celny powinny zostać podjęte w terminie 30 dni od dnia
ich zwolnienia.
2.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może zostać przedłużony na wniosek
osoby zainteresowanej.
Art. 25.
(uchylony)
Art. 26.
1.
Wolne obszary celne mogą być tworzone na wniosek w celu:
1)
ułatwienia międzynarodowego ruchu tranzytowego towarów, w szczególności w portach
morskich, lotniczych, rzecznych lub miejscach przyległych do przejść granicznych;
2)
rozwoju eksportu i tworzenia nowych miejsc pracy.
2.
Wolne obszary celne tworzy się w miejscach niezamieszkanych, umożliwiających sprawowanie
skutecznego dozoru celnego towarów wprowadzanych do wolnego obszaru celnego i z niego
wyprowadzanych.
3.
Zarządzającym wolnym obszarem celnym może być osoba, która spełnia następujące warunki:
1)
ma siedzibę na obszarze celnym Unii;
2)
przysługuje jej prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości, na której
ma być utworzony wolny obszar celny;
3)
zapewnia prawidłową realizację operacji dokonywanych w wolnym obszarze celnym;
4)
wykaże, że utworzenie wolnego obszaru celnego jest uzasadnione gospodarczo.
3a.
Wolny obszar celny może zostać utworzony, jeżeli organy celne mogą sprawować dozór
celny bez konieczności stosowania środków administracyjnych niewspółmiernych do istniejącej
potrzeby gospodarczej.
3b.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji, odmawia utworzenia
wolnego obszaru celnego w przypadku niespełnienia przesłanek jego utworzenia.
4.
Wstęp do wolnego obszaru celnego oraz przemieszczanie się w nim odbywa się według
zasad i na warunkach ustalonych z organem celnym.
5.
Wolny obszar celny znosi się z urzędu lub na wniosek zarządzającego.
6.
Wolny obszar celny znosi się z urzędu, w przypadku gdy:
1)
wymagają tego zobowiązania międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
zarządzający rażąco naruszył przepisy podatkowe lub celne;
3)
w wolnym obszarze celnym nie została podjęta działalność gospodarcza w terminie 24
miesięcy od dnia jego utworzenia.
7.
(uchylony)
Art. 27.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór wniosku o utworzenie, zmianę powierzchni lub zniesienie wolnego obszaru celnego
oraz dokumenty, które należy do niego dołączyć, uwzględniając zakres informacji niezbędnych
do rozstrzygnięcia sprawy.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi wolne obszary celne,
określa ich obszar i wyznacza osobę zarządzającego, mając na uwadze spełnienie wymogów,
o których mowa w art. 26 ust. 1-3a.
Art. 28.
(uchylony)
Art. 28a.
1.
Osoba zamierzająca prowadzić działalność przemysłową, handlową lub usługową w wolnym
obszarze celnym składa powiadomienie, o którym mowa w art. 244 ust. 2 unijnego kodeksu celnego, do organu celnego właściwego ze względu na położenie wolnego obszaru celnego.
2.
Powiadomienie powinno zawierać w szczególności:
1)
określenie osoby, która zamierza prowadzić działalność w wolnym obszarze celnym;
2)
numer identyfikacyjny EORI.
3.
Do powiadomienia należy dołączyć kopię zezwolenia lub koncesji, w przypadku działalności,
której prowadzenie wymaga zezwolenia lub koncesji.
4.
Zmiana danych, o których mowa w powiadomieniu lub załączonych dokumentach, wymaga
zgłoszenia do organu celnego właściwego ze względu na miejsce złożenia powiadomienia,
w terminie 14 dni od dnia ich powstania.
Art. 29.
(uchylony)
Art. 30.
1.
W celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 unijnego kodeksu celnego, organ celny może dokonać zajęcia towaru.
2.
Zajęcie towaru może być dokonane bez względu na prawa osób trzecich i z pierwszeństwem
przed wszystkimi obciążeniami i przywilejami.
3.
Zajęcie towaru następuje w drodze decyzji.
4.
(uchylony)
5.
W sprawach o zajęcie towaru, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące zajęcia ruchomości.
Art. 31.
1.
Jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne zakazują posiadania towarów, ich
rozpowszechniania lub obrotu nimi albo uzależniają ich posiadanie, rozpowszechnianie
lub obrót nimi od spełnienia określonych wymogów, a wymogi te nie zostały spełnione,
organ celny w celu uregulowania sytuacji towaru może:
1)
cofnąć towar poza obszar celny Unii lub nie zezwolić na opuszczenie tego obszaru,
2)
zająć towar i wystąpić o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa,
3)
wyrazić zgodę na zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa zgodnie z art. 199
unijnego kodeksu celnego
- chyba że umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne przewidują inny sposób postępowania.
2.
O przepadku towaru na rzecz Skarbu Państwa orzeka, na wniosek organu celnego, sąd,
stosując przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Niemożność ustalenia osoby, na której ciążą obowiązki wynikające z przepisów prawa celnego, nie stanowi przeszkody do wystąpienia z wnioskiem o orzeczenie przepadku towaru
i do orzeczenia tego przepadku.
3.
Przepis ust. 2 stosuje się również, gdy umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne
przewidują przepadek towaru.
4.
Wyroby tytoniowe oraz produkty lecznicze, których przepadek orzeczono lub które były
przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa, podlegają zniszczeniu.
5.
Napoje alkoholowe oraz produkty kosmetyczne, których przepadek orzeczono lub które
były przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa, podlegają zniszczeniu w całości
albo w części, jeżeli sprzedaż tych towarów jest niemożliwa, znacznie utrudniona lub
nieuzasadniona lub towary te nie odpowiadają warunkom dopuszczenia do obrotu określonym
w przepisach odrębnych.
6.
(uchylony)
7.
W przypadku gdy zajęty towar jest dobrem kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 maja 2017 r. o restytucji narodowych dóbr kultury , organ celny przekazuje go w depozyt instytucji kultury wskazanej przez wojewódzkiego
konserwatora zabytków.
8.
Kosztów, o których mowa w art. 198 ust. 3 unijnego kodeksu celnego, w szczególności kosztów zniszczenia towaru lub likwidacji w inny sposób oraz kosztów
związanych z jego przechowywaniem nie pobiera się, jeżeli łączna kwota tych kosztów
nie przekracza równowartości kwoty 10 euro.
Art. 32.
1.
W celu uregulowania sytuacji towarów innych niż będące przedmiotem zakazów lub ograniczeń
organ celny może zająć towar i wystąpić o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu
Państwa, chyba że przepisy prawa celnego stanowią inaczej.
2.
(uchylony)
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 31 ust. 2 i 7.
4.
(uchylony)
5.
Kosztów, o których mowa w art. 198 ust. 3 unijnego kodeksu celnego, w szczególności kosztów zniszczenia towaru lub likwidacji w inny sposób oraz kosztów
związanych z jego przechowywaniem nie pobiera się, jeżeli łączna kwota tych kosztów
nie przekracza równowartości kwoty 10 euro.
Art. 33.
1.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do sprzedaży towaru, o której mowa
w art. 250 rozporządzenia wykonawczego, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji.
2.
Przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji dotyczące zobowiązanego stosuje się do osoby, na której ciążą obowiązki wynikające
z przepisów prawa celnego, lub każdej innej osoby, w której posiadaniu znajduje się towar.
3.
W przypadku gdy zobowiązany jest nieznany, w dokumentach stosowanych przy sprzedaży
wskazuje się ten fakt.
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
6.
Jeżeli sprzedaż towaru jest dokonywana pod warunkiem objęcia określoną procedurą celną
albo powrotnym wywozem, obowiązki wynikające z przepisów prawa celnego powstają z chwilą wydania towaru nabywcy.
Art. 34.
(uchylony)
Art. 35.
1.
W depozycie urzędu celno-skarbowego przechowuje się czasowo:
1)
towary nieunijne przed objęciem procedurą celną lub uregulowaniem sytuacji towarów
w inny sposób bądź towary unijne niedopuszczone do wywozu, jeżeli cofnięcie towarów
odpowiednio poza obszar celny Unii lub na ten obszar albo ich złożenie w magazynie
czasowego składowania jest niemożliwe lub utrudnione;
2)
towary zajęte w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 unijnego kodeksu celnego;
3)
inne towary, w przypadkach przewidzianych w przepisach odrębnych.
2.
Towary przyjęte do przechowania w depozycie mogą być przekazane przez organ celny
innej osobie do przechowania pod dozorem celnym.
3.
Przechowaniu w depozycie nie podlegają towary niebezpieczne, szkodliwe dla zdrowia
lub środowiska naturalnego oraz łatwo psujące się.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki przyjmowania towarów do depozytu i wydawania towarów z depozytu,
2)
przypadki, w których organ celny odmówi przyjęcia towarów do depozytu,
3)
terminy przechowywania towarów w depozycie
- mając na uwadze, w szczególności, rodzaj towarów oraz uproszczenie formalności w
przyjmowaniu towarów do depozytu.
Art. 35a.
Pozwolenia, o których mowa w art. 185 unijnego kodeksu celnego, są udzielane przedsiębiorcom dokonującym zgłoszeń celnych w swoim imieniu i na swoją
rzecz.
Art. 35b.
Składający rozliczenie zamknięcia, o którym mowa w art. 175 rozporządzenia delegowanego,
jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy,
że w przypadku nieuiszczenia w terminie w całości lub w części należności pieniężnej
wynikającej z rozliczenia zamknięcia, rozliczenie niniejsze stanowi podstawę do wystawienia
tytułu wykonawczego.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie, że rozliczenie zamknięcia
stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.
Rozdział 3
Zwolnienia celne
Art. 36.
Zwolnienie od należności przywozowych lub należności wywozowych stosuje się na wniosek
zgłaszającego.
Art. 37.
1.
Zwolnione od należności przywozowych są paliwa, smary i inne materiały eksploatacyjne
niezbędne do funkcjonowania środków transportu, innych niż wymienione w art. 107 ust.
1 lit. a Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, przewożone
w tych środkach transportu, wykorzystywane do ich napędu lub działania instalacji,
w które są wyposażone.
2.
Towary, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wykorzystywane w innych środkach transportu
niż ten, w którym zostały przywiezione, ani nie mogą zostać usunięte z tego środka
transportu, chyba że jest to konieczne ze względu na jego naprawę, oraz nie mogą zostać
odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia.
3.
W przypadku naruszenia warunku, o którym mowa w ust. 2, powstaje dług celny. Wysokość długu celnego określa się według stanu i wartości
celnej towaru w dniu naruszenia warunku i według stawek celnych obowiązujących w tym
dniu. Jeżeli nie można ustalić daty naruszenia warunku, przepis art. 85 unijnego kodeksu
celnego stosuje się odpowiednio.
Art. 38.
1.
Zwolnione od należności przywozowych są środki spożywcze oraz zapasy pokładowe przywożone
w innych niż wymienione w art. 107 ust. 1 lit. a Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy
system zwolnień celnych środkach transportu, użytkowanych w celach zarobkowych, przeznaczone
do konsumpcji lub jednorazowego zużycia przez załogę lub pasażerów w tych środkach
transportu w czasie rejsu lub podróży, jeżeli tego rodzaju usługa jest normalną praktyką.
2.
W przypadku sprzedaży podróżnym towarów, o których mowa w ust. 1, opakowania towarów
muszą być oznaczone w sposób umożliwiający ich identyfikację poza środkiem transportu.
3.
Zwolnień, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się do alkoholu i napojów alkoholowych
z pozycji 2208 Taryfy celnej oraz tytoniu i wyrobów tytoniowych przewożonych w wagonach
restauracyjnych kolejowych środków transportu.
Art. 39.
(uchylony)
Art. 40.
(uchylony)
Art. 41.
Na zasadzie wzajemności i pod warunkiem nieodstępowania towarów przez okres 3 lat
od dnia dopuszczenia do obrotu osobom innym niż wymienione w tym artykule zwolnione
od należności przywozowych, zgodnie z postanowieniami Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych, sporządzonej w Wiedniu dnia 18
kwietnia 1961 r. , Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych, sporządzonej w Wiedniu dnia 24 kwietnia
1963 r. , oraz Konwencji otwartej do podpisu w Nowym Jorku dnia 16 grudnia 1969 r. o misjach specjalnych, , są towary przeznaczone do użytku:
1)
urzędowego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji
specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej, a także organizacji międzynarodowych mających
siedzibę lub placówkę w Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
osobistego uwierzytelnionych w Rzeczypospolitej Polskiej szefów przedstawicielstw
dyplomatycznych państw obcych, osób należących do personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw
i misji specjalnych, osób należących do personelu organizacji międzynarodowych oraz
innych osób korzystających z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub
powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych, jak również pozostających z nimi
we wspólnocie domowej członków ich rodzin;
3)
osobistego urzędników konsularnych państw obcych oraz pozostających z nimi we wspólnocie
domowej członków ich rodzin;
4)
osobistego osób niekorzystających z immunitetów, a należących do cudzoziemskiego personelu
przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji specjalnych w Rzeczypospolitej
Polskiej.
Art. 42.
Zwolnione od należności przywozowych są towary przywożone w zakresie przewidzianym
w Umowie między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu
ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r. (Dz. U. z 2000 r.
poz. 257 oraz z 2008 r. poz. 1052).
Art. 43.
Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw oświaty i wychowania, ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi,
w drodze rozporządzenia, wykaz jednostek i organizacji uprawnionych do korzystania
ze zwolnienia od należności przywozowych, o których mowa w art. 43 lit. b Rozporządzenia
ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, mając na uwadze rodzaj działalności
prowadzonej przez te jednostki i organizacje.
Art. 44.
Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw oświaty i wychowania oraz ministrem właściwym do spraw finansów
publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wykaz prywatnych instytucji, których
podstawową działalnością jest nauczanie lub prowadzenie badań naukowych, uprawnionych
do korzystania ze zwolnienia od należności przywozowych, o których mowa w art. 44
ust. 2 lit. b Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych,
mając na uwadze rodzaj działalności prowadzonej przez te instytucje.
Art. 45.
Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw rolnictwa oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych
określi, w drodze rozporządzenia, wykaz prywatnych instytucji, których podstawową
działalnością jest nauczanie lub prowadzenie badań naukowych, uprawnionych do korzystania
ze zwolnienia od należności przywozowych, o których mowa w art. 53 ust. 2 lit. b Rozporządzenia
ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, mając na uwadze rodzaj działalności
prowadzonej przez te instytucje.
Art. 46.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa
wyższego i nauki oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w
drodze rozporządzenia, wykaz instytucji i laboratoriów uprawnionych do korzystania
ze zwolnienia od należności przywozowych, o których mowa w art. 55 lit. a Rozporządzenia
ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, mając na uwadze rodzaj działalności
prowadzonej przez te instytucje i laboratoria.
Art. 47.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa
wyższego i nauki oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w
drodze rozporządzenia, wykaz szpitali i innych jednostek służby zdrowia oraz medycznych
instytutów badawczych uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od należności przywozowych,
o których mowa w art. 57 ust. 1 Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system
zwolnień celnych. W wykazie mogą być umieszczone tylko jednostki, które gwarantują
wykorzystanie zwolnionych od należności przywozowych towarów zgodnie z przeznaczeniem.
Art. 48.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze
rozporządzenia, wykaz instytucji powołanych do kontroli jakości surowców używanych
do produkcji produktów leczniczych, uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od należności
przywozowych, o których mowa w art. 59 Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy
system zwolnień celnych. W wykazie mogą być umieszczone tylko instytucje, które wykorzystują
substancje posiadające atest Światowej Organizacji Zdrowia w celu kontroli jakości
surowców używanych do produkcji produktów leczniczych oraz gwarantują wykorzystanie
zwolnionych od należności przywozowych towarów zgodnie z przeznaczeniem.
Art. 49.
Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zdrowia, ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki,
jakie muszą spełniać instytucje i organizacje, o których mowa w art. 61 ust. 1 Rozporządzenia
ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, mając na uwadze rodzaj i charakter
działalności prowadzonej przez te instytucje i organizacje.
Art. 50.
Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zdrowia, ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem
właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki,
jakie muszą spełniać instytucje i organizacje, o których mowa w art. 67 ust. 1 lit.
b oraz w art. 68 ust. 1 lit. b Rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień
celnych, mając na uwadze rodzaj i charakter działalności prowadzonej przez te instytucje
i organizacje.
Rozdział 4
Dług celny
Art. 51.
(uchylony)
Art. 52.
1.
Gwarantem zatwierdzonym przez organy celne, o którym mowa w art. 94 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, jest osoba wpisana do wykazu gwarantów uprawnionych do udzielania gwarancji składanych
jako zabezpieczenie pokrycia kwot wynikających z długów celnych, zwanego dalej „wykazem”.
2.
Do wykazu wpisuje się osobę, która:
1)
ma siedzibę na obszarze celnym Unii;
2)
prowadzi na terytorium kraju działalność:
a)
bankową albo
b)
ubezpieczeniową;
3)
posiada uprawnienie do udzielania gwarancji;
4)
daje rękojmię prawidłowego wywiązywania się z zobowiązań wobec organów celnych.
3.
Wykaz prowadzi i dokonuje w nim odpowiednich wpisów minister właściwy do spraw finansów
publicznych.
4.
Wpis do wykazu następuje na wniosek zainteresowanej osoby, złożony do ministra właściwego
do spraw finansów publicznych, po uzyskaniu od Komisji Nadzoru Finansowego informacji:
1)
potwierdzającej spełnianie przez tę osobę:
a)
warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3,
b)
wymogów kapitałowych określonych przepisami prawa;
2)
o toczących się przed Komisją Nadzoru Finansowego postępowaniach wobec tej osoby.
5.
W przypadku instytucji kredytowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe , oraz zakładu ubezpieczeń, który wykonuje działalność na podstawie przepisów rozdziału 8 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej , Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informację, o której mowa w ust. 4, niezwłocznie
po otrzymaniu informacji od właściwego organu nadzoru państwa członkowskiego Unii
Europejskiej.
6.
Wykaz składa się z dwóch części, w których wpisuje się:
1)
w części I - banki i instytucje kredytowe;
2)
w części II - zakłady ubezpieczeń.
7.
Wpis do wykazu zawiera nazwę osoby oraz adres jej siedziby.
8.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzje o wpisie do wykazu,
odmowie dokonania wpisu oraz skreśleniu z wykazu. Decyzje są przekazywane do wiadomości
Komisji Nadzoru Finansowego.
9.
Komisja Nadzoru Finansowego jest zobowiązana niezwłocznie powiadamiać ministra właściwego
do spraw finansów publicznych o zmianach:
1)
dotyczących informacji, o których mowa w ust. 4;
2)
danych, o których mowa w ust. 7.
10.
Z wykazu skreśla się osobę, jeżeli:
1)
nie spełnia wymogów, o których mowa w ust. 2;
2)
nie wywiązuje się z zobowiązań wobec organów celnych;
3)
złożyła wniosek o skreślenie z wykazu;
4)
uległa likwidacji.
11.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia i aktualizuje do celów
informacyjnych w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego
ministra właściwego do spraw finansów publicznych wykaz, a także informację o gwarantach
akredytowanych w Unii, o których mowa w art. 94 ust. 1 unijnego kodeksu celnego.
Art. 53.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
sposób złożenia zabezpieczenia w formie depozytu w gotówce,
2)
dokumenty uważane za równoważne z depozytem w gotówce, mające wartość płatniczą, które
mogą być przyjmowane przez organy celne,
3)
sposób potwierdzenia przez organ celny złożenia zabezpieczenia
- mając na uwadze, w szczególności, jednolitość postępowania w tym zakresie, a także
uwzględniając potrzeby gospodarcze przedsiębiorców.
Art. 54.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia:
1)
określić formy zabezpieczenia, o których mowa w art. 92 ust. 1 lit. c unijnego kodeksu celnego, oraz przypadki i warunki korzystania z tych form zabezpieczenia,
2)
zezwolić, aby zobowiązanie gwaranta było składane w formie innej niż określono w załącznikach
32-01, 32-02 i 32-03 do rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z art. 151 ust. 7 rozporządzenia
wykonawczego, a także określić tę formę
- biorąc pod uwagę zapewnienie skuteczności poboru należności celnych.
Art. 55.
Organ celny odstępuje od powiadomienia o długu celnym w przypadku, o którym mowa w
art. 88 ust. 1 i 2 rozporządzenia delegowanego.
Art. 56.
W przypadku, o którym mowa w art. 103 ust. 2 unijnego kodeksu celnego, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc
od dnia powstania długu celnego.
Art. 57.
1.
Za termin dokonania zapłaty kwoty należności uważa się:
1)
przy zapłacie gotówką - dzień wpłacenia kwoty należności w kasie urzędu skarbowego
lub w kasie podmiotu obsługującego ten urząd lub na rachunek właściwego urzędu skarbowego
w banku, w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usług płatniczych, w
instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego;
2)
w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego dłużnika lub rachunku
dłużnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego
dłużnika w instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie
polecenia przelewu lub zapłaty za pomocą innego niż polecenie przelewu instrumentu
płatniczego, zwanego dalej „innym instrumentem płatniczym”.
2.
W przypadku polecenia przelewu z rachunku bankowego dłużnika w banku lub instytucji
kredytowej lub rachunku płatniczego dłużnika w unijnej instytucji płatniczej w rozumieniu
art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych lub unijnej instytucji pieniądza elektronicznego niemających siedziby lub oddziału
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za termin zapłaty kwoty należności uważa się
dzień złożenia zlecenia płatniczego przez dłużnika, jeżeli wpłacana kwota zostanie
uznana na rachunku bankowym urzędu skarbowego w terminie wskazanym w art. 54 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. W razie przekroczenia tego terminu za termin zapłaty uważa się dzień uznania kwoty
na rachunku bankowym urzędu skarbowego.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw łączności i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, może
określić, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wpłaty gotówkowej oraz polecenia
przelewu na rachunek bankowy urzędu skarbowego, uwzględniając dane identyfikujące
wpłacającego oraz tytuł wpłaty.
Art. 57a.
1.
Zlecenia płatnicze na rzecz urzędów skarbowych mogą być składane również w postaci
elektronicznej, przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez bank lub innego dostawcę
usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych, albo w inny sposób uzgodniony z
bankiem lub z innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie.
2.
Zlecenie płatnicze, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać dane identyfikujące wpłacającego
oraz wskazywać tytuł wpłaty, przy czym niepodanie lub błędne podanie tych informacji
stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej lub polecenia przelewu.
3.
Rozliczanie płatności na rzecz urzędu skarbowego następuje poprzez międzybankowy system
rozliczeń elektronicznych w krajowej organizacji rozliczeniowej lub poprzez system
elektronicznych rozrachunków międzyoddziałowych Narodowego Banku Polskiego.
Art. 57b.
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2, dłużnik ponosi koszty opłat i prowizji
związanych z zapłatą kwoty należności za pomocą innego instrumentu płatniczego.
2.
W miejscu zapłaty innym instrumentem płatniczym urząd skarbowy jest obowiązany zamieścić
informację o pobieraniu i wysokości opłat i prowizji z tytułu płatności za pomocą
tego instrumentu. Przed dokonaniem zapłaty należności za pomocą innego instrumentu
płatniczego dłużnik jest informowany o pobieraniu i wysokości opłat i prowizji z tytułu
zapłaty za pomocą tego instrumentu.
3.
Zapłata należności za pomocą innego instrumentu płatniczego jest możliwa, jeżeli urząd
skarbowy dysponuje odpowiednim urządzeniem do autoryzacji transakcji płatniczych.
Art. 58.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wyrażoną w euro równowartość kwoty, powyżej której należności uiszcza się w formie
bezgotówkowej. Rozporządzenie powinno uwzględniać zachowanie bezpieczeństwa w obrocie
pieniężnym.
Art. 59.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
termin, w którym może być złożony wniosek o wydanie pozwolenia na odroczenie terminu
płatności należności celnych w przypadku, o którym mowa w art. 110 lit. a unijnego kodeksu celnego,
2)
termin, od którego możliwe jest korzystanie z odroczenia płatności należności celnych
w przypadkach, o których mowa w art. 110 lit. b lub c unijnego kodeksu celnego,
3)
termin płatności należności celnych w przypadkach, o których mowa w art. 111 ust.
3 lub 4 unijnego kodeksu celnego
- biorąc pod uwagę zapewnienie jednolitości postępowania organów celnych oraz ułatwienie
formalności celnych.
Art. 60.
(uchylony)
Art. 61.
1.
Jeżeli nie zostało złożone zabezpieczenie albo gdyby kwota złożonego zabezpieczenia
nie pokryła kwoty wynikającej z długu celnego, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3 działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że przepisy prawa celnego stanowią inaczej.
2.
Zabezpieczenia można dokonać również:
1)
przed zaksięgowaniem kwoty należności;
2)
w toku postępowania celnego lub kontroli celnej, przed wydaniem decyzji określającej
kwotę należności wynikającą z długu celnego.
3.
Zabezpieczenie następuje w drodze decyzji. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organ
celny określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę należności w oparciu o
dane dotyczące podstawy ustalenia wysokości tej kwoty.
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
Art. 62.
(uchylony)
Art. 63.
1.
Decyzja o zabezpieczeniu, o której mowa w art. 61, wygasa po upływie 10 dni od dnia
powiadomienia dłużnika o wysokości zaksięgowanej kwoty należności.
2.
(uchylony)
Art. 63a.
1.
W przypadku uchylenia decyzji określającej kwotę należności wynikającą z długu celnego
i przekazania sprawy do rozpatrzenia właściwemu organowi celnemu kwota należności
uiszczona na podstawie decyzji określającej tę kwotę staje się zabezpieczeniem kwoty
wynikającej z długu celnego w dniu następującym po dniu doręczenia decyzji o uchyleniu
przez organ celny lub po dniu doręczenia organowi celnemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego
stwierdzającego nieważność lub uchylającego tę decyzję, wraz ze stwierdzeniem jego
prawomocności.
2.
Jeżeli zostanie wydana nowa decyzja określająca kwotę należności w tej sprawie, to:
1)
różnica pomiędzy zabezpieczeniem, o którym mowa w ust. 1, a kwotą wynikającą z nowej
decyzji jako nadwyżka zabezpieczenia podlega zwolnieniu;
2)
pozostała część zabezpieczenia jest zaliczana na poczet należności wynikających z
nowej decyzji.
Art. 64.
(uchylony)
Art. 65.
1.
Termin, o którym mowa w art. 108 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, wynosi 10 dni.
2.
Kwotę należności celnych nieuiszczoną w terminie pokrywa się ze złożonego zabezpieczenia.
3.
Do ustalenia stawki odsetek kredytowych, o której mowa w art. 112 unijnego kodeksu celnego, oraz stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 114 unijnego kodeksu celnego, stosuje się stopę referencyjną ustalaną zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim.
4.
(uchylony)
5.
(uchylony)
6.
(uchylony)
6a.
(uchylony)
6b.
(uchylony)
6c7)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070), która weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r.; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2020 r..
Do odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 114 unijnego kodeksu celnego, przepisy art. 53 § 3 i art. 55 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 58 tej ustawy stosuje się odpowiednio.
6d8)Dodany przez art. 8 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2020 r..
Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty należności celnej wraz z odsetkami za zwłokę,
wpłatę tę zalicza się w pierwszej kolejności na poczet kwoty należności celnej.
7.
Kwot należności można dochodzić w terminie 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały
zaksięgowane.
8.
Bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w ust. 7, zostaje przerwany wskutek zastosowania
środka egzekucyjnego, o którym dłużnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu
przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono
postępowanie egzekucyjne.
9.
Kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia.
10.
Bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w ust. 7, zostaje zawieszony z dniem:
1)
wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe,
o którym dłużnik został zawiadomiony;
2)
wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
11.
Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu:
1)
prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo
skarbowe lub wykroczenie skarbowe;
2)
doręczenia organowi celnemu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego.
Art. 65a.
1.
W przypadku doręczania przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, zwanego dalej „operatorem”, przesyłek zawierających towary, w stosunku do których
istnieje obowiązek uiszczenia należności przywozowych, operator jest zobowiązany pobrać
te należności od odbiorcy przed wydaniem mu przesyłki.
2.
Pobrane należności przywozowe operator jest zobowiązany przekazać na rachunek urzędu
skarbowego określonego na podstawie art. 70 ust. 5 w terminie 10 dni od dnia wydania
przesyłki odbiorcy.
3.
Najpóźniej następnego dnia roboczego po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, operator
jest zobowiązany dostarczyć do urzędu celno-skarbowego, w którym przesyłka została
przedstawiona, dowód przekazania należności przywozowych wraz z wykazem zawierającym
numery dokumentów celnych dotyczących przesyłki, datę wydania przesyłki odbiorcy oraz
kwotę należności przywozowych.
4.
W przypadku niepobrania należności przywozowych od odbiorcy przesyłki, operator jest
zobowiązany do uiszczenia tych należności w terminie 10 dni od dnia wydania przesyłki
odbiorcy.
5.
W przypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 2 i 4, operator jest zobowiązany
do zapłaty odsetek, o których mowa w art. 114 unijnego kodeksu celnego.
6.
(uchylony)
7.
(uchylony)
8.
Organ celny, w drodze decyzji, określa:
1)
kwotę należności przywozowych wynikającą z dokumentów celnych towarzyszących przesyłce,
nieprzekazanych lub nieuiszczonych przez operatora w terminie, o którym mowa w ust.
2 lub 4;
2)
równowartość kwoty uiszczonej przez Rzeczpospolitą Polską za nieterminowe przekazanie
środka własnego do budżetu Unii spowodowane niedotrzymaniem przez operatora terminów:
a)
zwrotu organowi celnemu uzupełnionych i podpisanych przez odbiorcę przesyłki kart
dokumentów celnych,
b)
dostarczenia organowi celnemu dowodu przekazania należności przywozowych wraz z wykazem
zawierającym numery dokumentów celnych, datę pobrania należności od odbiorcy oraz
ich kwotę.
9.
Operator jest zobowiązany do uiszczenia równowartości kwoty, o której mowa w ust.
8 pkt 2, pomniejszonej o kwotę odsetek, o których mowa w ust. 5.
10.
W przypadku gdy organ celny wyda, na podstawie przepisów unijnego kodeksu celnego, decyzję o zwrocie lub umorzeniu w całości lub części należności przywozowych wynikających
z dokumentów celnych, to:
1)
zwrot tych należności następuje na rzecz operatora, jeżeli operator uiścił je w sytuacji,
o której mowa w ust. 4;
2)
umorzenie tych należności następuje również w stosunku do operatora.
Art. 65b.
W przypadku przyjęcia przez operatora przesyłek zawierających towary przeznaczone
do wywozu poza obszar celny Unii, w stosunku do których na nadawcy ciąży obowiązek
uiszczenia należności wywozowych, przepisy art. 65a stosuje się odpowiednio, przy
czym termin określony w art. 65a ust. 2 i 4 liczony jest od dnia, w którym nadawca
przesyłki uzupełnił i podpisał odpowiedni dokument celny.
Art. 65c.
Organ celny zawiadamia dłużnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia kwoty należności
w przypadku, o którym mowa w art. 65 ust. 10 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia,
o którym mowa w art. 65 ust. 7, oraz o dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie
okresu zawieszenia.
Art. 66.
1.
Do odpowiedzialności z tytułu długu celnego oraz odsetek, o których mowa w art. 114 unijnego kodeksu celnego, stosuje się odpowiednio przepisy art. 29 oraz działu III rozdziałów 14 i 15 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
podatkowa.
2.
W zakresie wykonania obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym wynikających
z przepisów prawa celnego stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, chyba że przepisy
prawa celnego stanowią inaczej.
Art. 67.
1.
(uchylony)
2.
(uchylony)
3.
(uchylony)
4.
Od ceł antydumpingowych zwracanych na podstawie decyzji Komisji Europejskiej, o której
mowa w art. 11 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w
sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących
członkami Wspólnoty Europejskiej , organ celny płaci odsetki, jeżeli decyzja Komisji Europejskiej nie zostanie wykonana
w terminie, o którym mowa w art. 11 ust. 8 zdanie ostatnie tego rozporządzenia.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4, odsetki oblicza się w wysokości i według zasad
obowiązujących dla wypłaty odsetek od zwracanych należności celnych.
Art. 67a.
Do zaokrąglania podstaw naliczania należności przywozowych i wywozowych, kwoty tych
należności oraz odsetek stosuje się odpowiednio art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Art. 68.
Kwota należności podlegających zwrotowi może zostać zaliczona na zaległe lub bieżące
zobowiązania dłużnika wobec organu celnego.
Art. 68a.
(uchylony)
Rozdział 4a
Wywóz, o którym mowa w art. 140 ust. 2 rozporządzenia delegowanego
Art. 68b.
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 140 ust. 2 rozporządzenia delegowanego, urząd celny,
o którym mowa w art. 221 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, wydaje na wniosek osoby
zainteresowanej zaświadczenie potwierdzające wywóz towarów.
2.
Warunkiem wydania zaświadczenia jest przedstawienie przez wnioskodawcę dokumentów,
z których jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem wywozu zostały dostarczone
do miejsca ich przeznaczenia i odebrane przez odbiorcę wskazanego w dokumentach przewozowych
i fakturze.
Rozdział 5
Organy celne i ich właściwość
Art. 69.
1.
Organem celnym, stosownie do swojej właściwości, jest:
1)
naczelnik urzędu celno-skarbowego - jako organ pierwszej instancji;
2)
dyrektor izby administracji skarbowej - jako:
a)
organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego,
b)
organ pierwszej instancji w sprawach określonych w przepisach prawa celnego oraz przepisach odrębnych,
c)
organ odwoławczy od decyzji wydanych przez ten organ w pierwszej instancji, chyba
że przepis szczególny stanowi inaczej;
3)
Szef Krajowej Administracji Skarbowej - jako organ odwoławczy od decyzji, o których
mowa w art. 70 ust. 2;
4)
minister właściwy do spraw finansów publicznych - jako organ odwoławczy od decyzji
wydanych przez ten organ w pierwszej instancji.
2.
Organami wyższego stopnia są organy odwoławcze.
Art. 70.
1.
Dyrektor izby administracji skarbowej jest właściwy w sprawach, o których mowa w:
1)
art. 38 ust. 1, art. 89 ust. 5, art. 110, art. 112 ust. 1, art. 166 ust. 2, art. 179
ust. 1, art. 182 ust. 1, art. 185 ust. 1, art. 214 ust. 1 - w zakresie dotyczącym
zatwierdzania ewidencji w wolnych obszarach celnych, art. 230, art. 233 ust. 4, art.
243 ust. 1 - w zakresie dotyczącym określania miejsc wejścia i wyjścia w wolnym obszarze
celnym, i art. 244 ust. 2-4 unijnego kodeksu celnego;
2)
art. 115 - z wyjątkiem wyznaczenia lub uznania miejsca w celu jednorazowego przedstawienia
towarów organom celnym, art. 120 ust. 1 i art. 128 rozporządzenia delegowanego;
3)
art. 17a ust. 2 i art. 96 ust. 1 pkt 4-6.
2.
Dyrektor lub dyrektorzy izb administracji skarbowej wyznaczeni przez ministra właściwego
do spraw finansów publicznych są właściwi w sprawach dotyczących:
1)
pozwoleń na korzystanie z procedury TIR;
2)
wiążącej informacji taryfowej i wiążącej informacji o pochodzeniu towaru;
3)
prowadzenia listy agentów celnych oraz wydawania decyzji w sprawach wpisu osoby na
listę agentów celnych, skreślenia osoby z listy agentów celnych i zawieszenia w działalności
agenta celnego;
4)
wydawania decyzji w sprawach ochrony praw własności intelektualnej.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, wyznaczy
dyrektora lub dyrektorów izb administracji skarbowej właściwych do prowadzenia spraw,
o których mowa w ust. 2. Rozporządzenie powinno szczegółowo określać zakres spraw,
które może prowadzić wyznaczony dyrektor izby administracji skarbowej, uwzględniając
potrzebę sprawnego wykonywania zadań oraz jednolitości postępowania.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, może wyznaczyć
dyrektora lub dyrektorów izb administracji skarbowej właściwych do prowadzenia spraw
innych niż określone w ust. 2. Rozporządzenie powinno szczegółowo określać zakres
spraw, które może prowadzić wyznaczony dyrektor izby administracji skarbowej, uwzględniając
potrzebę sprawnego wykonywania zadań oraz jednolitości postępowania.
5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
urząd skarbowy lub urzędy skarbowe, na których rachunek bankowy dokonuje się wpłaty
kwot z tytułu należności przywozowych lub wywozowych oraz z których rachunku bankowego
dokonuje się wypłaty z tytułu zwrotu należności przywozowych lub wywozowych, uwzględniając
potrzebę zapewnienia sprawnego poboru i zwrotu tych należności.
Art. 71.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
właściwość miejscową organów celnych, mając na uwadze, w szczególności, zakres zadań
wykonywanych przez te organy, a także rodzaje procedur celnych, którymi mogą być obejmowane
towary. Rozporządzenie powinno uwzględniać możliwość sprawowania dozoru celnego i
kontroli celnej, a także gospodarcze potrzeby przedsiębiorców.
Art. 72.
W przypadku sporu o właściwość miejscową i rzeczową, przepisy art. 19 i 20 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa stosuje się odpowiednio.
Rozdział 6
Postępowanie w sprawach celnych
Art. 73.
1.
Do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów
2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29
sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3,
art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art.
221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art.
234a tej ustawy.
2.
Czynności podjęte w sprawach celnych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem rozstrzygnięć, o których mowa w art. 163 § 2, art. 179 § 2, art. 228
§ 1, art. 262 § 5, art. 263 § 1, art. 268 § 3 oraz art. 270a tej ustawy:
1)
nie są uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego;
2)
są zaskarżalne tylko w odwołaniu od decyzji.
3.
Do wydawania zaświadczeń stosuje się odpowiednio przepisy działu VIIIa ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę
ubiegającą się o nie następuje w drodze decyzji w rozumieniu przepisów prawa celnego.
Art. 73a.
(uchylony)
Art. 73b.
W sprawie wstrzymania wykonania decyzji właściwy jest:
1)
organ celny, który wydał decyzję - do czasu przekazania odwołania wraz z aktami sprawy
właściwemu organowi odwoławczemu;
2)
organ odwoławczy - po otrzymaniu odwołania wraz z aktami sprawy.
Art. 73c.
Na potrzeby stosowania przepisów prawa celnego za osobę uznaje się również spółkę cywilną.
Art. 74.
W zakresie praw i obowiązków następców prawnych i podmiotów przekształconych stosuje
się odpowiednio przepisy rozdziału 14 działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Art. 75.
(uchylony)
Art. 76.
Czynności dokonane przez przedstawiciela celnego w granicach upoważnienia pociągają
za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła.
Art. 77.
Przedstawiciel celny może udzielić dalszego upoważnienia do wykonania określonych
czynności za zgodą osoby udzielającej upoważnienia.
Art. 78.
(uchylony)
Art. 79.
Agentem celnym jest osoba wpisana na listę agentów celnych.
Art. 80.
1.
Na listę agentów celnych wpisuje się osobę fizyczną, jeżeli spełnia następujące warunki:
1)
ma pełną zdolność do czynności prawnych;
2)
posiada kwalifikacje lub doświadczenie w zakresie obsługi celnej podmiotów gospodarczych;
3)
nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,
mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub
przestępstwo skarbowe;
4)
wystąpiła z wnioskiem o wpis na listę agentów celnych.
2.
Warunek określony w ust. 1 pkt 2 należy uznać za spełniony, jeżeli wnioskodawca posiada:
1)
dyplom ukończenia studiów wyższych, na kierunku w dziedzinie nauk ekonomicznych, prawnych
lub technicznych, obejmującym wiedzę i umiejętności z zakresu prawa administracyjnego
i finansowego, w szczególności prawa celnego, albo świadectwo ukończenia studiów podyplomowych w tym zakresie, lub
2)
co najmniej trzyletnie doświadczenie w sprawach celnych albo
3)
decyzję o uznaniu kwalifikacji do wykonywania zawodu agenta celnego wydaną na podstawie
przepisów ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej .
3.
Przez doświadczenie w sprawach celnych należy rozumieć okres zawodowego wykonywania
przed organem celnym czynności określonych przepisami prawa celnego lub okres kształcenia specjalistycznego w szkołach policealnych, przygotowującego
do wykonywania takich czynności, w przypadku ukończenia go nie wcześniej niż 5 lat
przed złożeniem wniosku o wpis.
4.
Działalność agenta celnego może zostać zawieszona na czas toczącego się przeciwko
agentowi postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
5.
Agent celny jest obowiązany zawiadomić organ prowadzący listę agentów celnych o zaprzestaniu
spełniania warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 3, w terminie 30 dni od dnia
zaistnienia tego faktu.
6.
Z listy agentów celnych skreśla się osobę w przypadku:
1)
gdy przestała ona spełniać jeden z warunków, o których mowa w ust. 1;
2)
jej śmierci.
7.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia do celów informacyjnych
listę agentów celnych w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu
obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
8.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
sposób prowadzenia listy agentów celnych oraz tryb dokonywania wpisu na listę, a także
dokumenty dołączane do wniosku o wpis, mając na uwadze zapewnienie sprawnego i jednolitego
postępowania przy dokonywaniu wpisu.
Art. 81.
(uchylony)
Art. 82.
1.
W przypadku niemożności ustalenia osoby, na której ciążą obowiązki wynikające z przepisów
prawa celnego, organ celny może podejmować wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji
towaru, w tym także prowadzić postępowanie i wydawać decyzje w stosunku do osoby nieznanej.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzja jest wydawana bez oznaczania strony.
Art. 83.
Pisma, w tym decyzje, skierowane do osób nieznanych z miejsca pobytu lub adresu oraz
decyzje, o których mowa w art. 82, wywiesza się na okres 14 dni w siedzibie organu
celnego prowadzącego postępowanie. Pisma oraz decyzje uważa się za doręczone po upływie
tego terminu.
Art. 84.
1.
Osoba, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby na terytorium
kraju lub w innym państwie członkowskim Unii, jeżeli nie ustanowiła przedstawiciela
celnego, jest obowiązana do ustanowienia w kraju pełnomocnika do spraw doręczeń. Ustanowienie
pełnomocnika jest skuteczne także w postępowaniu, o którym mowa w art. 31 ust. 2.
1a.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli doręczanie pism osobie następuje za pomocą
środków komunikacji elektronicznej.
2.
W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio
art. 83.
3.
(uchylony)
Art. 85.
(uchylony)
Art. 86.
1.
Organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy
celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego.
2.
Organ celny może żądać od strony postępowania:
1)
urzędowego tłumaczenia na język polski dokumentów sporządzonych w języku obcym;
2)
przedłożenia dokumentów zagranicznych zalegalizowanych przez właściwe organy polskie
działające w kraju albo polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne lub urzędy konsularne.
Art. 87.
(uchylony)
Art. 88.
Prowadzenie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe lub
postępowania karnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania w sprawie
celnej.
Art. 89.
1.
Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu
prawnego w drodze zaświadczenia, organ celny przyjmuje od strony, na jej wniosek,
oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
2.
Przed przyjęciem oświadczenia organ celny uprzedza stronę o odpowiedzialności karnej
za złożenie fałszywego oświadczenia.
Art. 90.
Organ celny może połączyć toczące się przed nim oddzielne sprawy w celu ich łącznego
rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli dotyczą tej samej osoby i są ze sobą
w związku.
Art. 90a.
(uchylony)
Art. 90b.
Odwołanie od decyzji organu celnego powinno również wskazywać osobę, od której pochodzi,
jej adres (miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia
działalności) lub adres do doręczeń w kraju, numer EORI, o ile go posiada, a w przypadku
nierezydentów - numer i serię paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość,
lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiadają numeru EORI.
Art. 90c.
W przypadku nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu organ odwoławczy wydaje
jedną decyzję w sprawie nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu i uchybienia
terminowi do wniesienia odwołania.
Art. 90d.
Przed wydaniem decyzji organ odwoławczy wyznacza osobie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia
się w sprawie zebranego materiału dowodowego; termin ten za zgodą osoby może zostać
skrócony.
Art. 90e.
1.
Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu
2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy.
2.
Do terminu określonego w ust. 1 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach
prawa celnego dla dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy osoby
składającej odwołanie albo z przyczyn niezależnych od organu.
Art. 91.
Badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria
akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez podmioty, o których mowa
w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie
wyższym i nauce , lub inne podmioty, które dysponują metodami i wyposażeniem niezbędnym dla danego
rodzaju badań lub analiz.
Art. 92.
1.
Z tytułu przeprowadzonych badań lub analiz towarów pobierane są opłaty, w przypadku
gdy:
1)
badanie lub analiza zostaną przeprowadzone na żądanie osoby;
2)
rozpatrzenie wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej lub wiążącej informacji
o pochodzeniu towaru wymaga przeprowadzenia badania lub analizy.
3)
(uchylony)
4)
(uchylony)
2.
Osoba, na wezwanie organu celnego, jest obowiązana do uiszczenia zaliczki w określonej
wysokości na pokrycie opłat za badania lub analizy, o których mowa w ust. 1.
2a.
W przypadku nieuiszczenia zaliczki w wyznaczonym terminie:
1)
uznaje się żądanie osoby za wycofane - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;
2)
organ celny odmawia przyjęcia wniosku lub wydaje decyzję o odmowie wydania wiążącej
informacji - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.
3.
Kwota opłat powinna odpowiadać rzeczywistym wydatkom poniesionym z tytułu przeprowadzonych
badań lub analiz.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
ryczałtowe stawki opłat za badania lub analizy przeprowadzane przez laboratoria celne.
Określając stawki opłat, należy uwzględnić rodzaj przeprowadzanych badań lub analiz,
stopień ich skomplikowania i pracochłonność.
Art. 93.
1.
Pobierane są opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa, za:
1)
przechowanie towarów w depozycie lub w magazynie czasowego składowania prowadzonym
przez organ celny;
2)
wykonywanie na wniosek osoby zainteresowanej czynności przewidzianych w przepisach
prawa celnego w miejscu innym niż urząd celno-skarbowy lub poza czasem pracy urzędu celno-skarbowego.
1a.
W przypadku przechowywania w depozycie urzędu celno-skarbowego towarów zajętych na
podstawie art. 30 ust. 1 całkowita opłata za to przechowywanie nie może być niższa
niż równowartość kwoty 10 euro i wyższa niż wartość celna towaru.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
stawki opłat oraz sposób ich obliczania za:
1)
przechowywanie towarów w depozycie, w tym w depozycie, o którym mowa w ust. 1a, oraz
w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny, uwzględniając wartość
celną tych towarów albo wartość rynkową towaru identycznego lub podobnego;
2)
czynności przewidziane w przepisach prawa celnego, o których mowa w ust. 1 pkt 2,
uwzględniając ich charakter.
Art. 93a.
1.
Kwoty opłat, o których mowa w art. 92 i art. 93, są ustalane przez organ celny w drodze
decyzji.
2.
Doręczenie decyzji, o której mowa w ust. 1, nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc
od dnia zakończenia czynności, za dokonanie których pobierane są opłaty.
3.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2, w odniesieniu do zabezpieczania i poboru
opłat stosuje się odpowiednio przepisy prawa celnego, dotyczące zabezpieczania i poboru należności przywozowych.
Art. 93b.
1.
Opłaty podlegają odpowiednio zwrotowi lub umorzeniu, gdy okaże się, że w chwili ich
uiszczenia lub ustalenia, kwota tych opłat była nienależna.
2.
Opłaty nie podlegają zwrotowi lub umorzeniu, w przypadku gdy fakty, które doprowadziły
do uiszczenia lub ustalenia opłat nienależnych, są wynikiem świadomego działania osoby
zobowiązanej.
3.
Opłaty są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem roku od dnia doręczenia
decyzji, o której mowa w art. 93a ust. 1.
4.
W sprawie zwrotu lub umorzenia opłat w całości lub części organ celny orzeka w drodze
decyzji.
5.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 3 i 4, w odniesieniu do zwrotu lub umorzenia opłat
stosuje się odpowiednio przepisy prawa celnego, dotyczące zwrotu lub umorzenia należności przywozowych.
Art. 94.
(uchylony)
Art. 95.
Pozwolenia wydawane na podstawie przepisów prawa celnego nie podlegają opłacie skarbowej oraz innym opłatom o charakterze publicznoprawnym.
Art. 95a.
(uchylony)
Art. 95b.
1.
Indywidualne dane zawarte w zgłoszeniu celnym oraz innych dokumentach składanych przez
zgłaszającego objęte są tajemnicą celną.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się również do danych zawartych w:
1)
aktach postępowania celnego oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe
lub wykroczenia skarbowe;
2)
dokumentacji rachunkowej organu celnego;
3)
informacjach uzyskanych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub naczelnika
urzędu celno-skarbowego z banków oraz z innych źródeł niż wymienione w ust. 1.
3.
Do przestrzegania tajemnicy celnej obowiązani są funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej
oraz członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych
Krajowej Administracji Skarbowej, którzy w związku z wykonywaniem obowiązków uzyskali
dostęp do informacji stanowiących tajemnicę celną.
4.
Osoby wymienione w ust. 3 są obowiązane do złożenia na piśmie przyrzeczenia następującej
treści:
„
Przyrzekam, że będę przestrzegał tajemnicy celnej. Oświadczam, że są mi znane przepisy
o odpowiedzialności karnej za ujawnienie tej tajemnicy.
”
.
5.
Do przestrzegania tajemnicy celnej obowiązane są również inne osoby, którym udostępniono
informacje objęte tajemnicą celną, chyba że na ich ujawnienie zezwala przepis prawa.
6.
Przepisu ust. 5 nie stosuje się do osób, które przekazały informacje objęte tajemnicą
celną.
7.
W zakresie nieuregulowanym w ust. 1-6 przepisy art. 294 § 3, art. 295, art. 296-297a oraz art. 299-299b i art. 301 ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa stosuje się odpowiednio.
8.
Naruszenie tajemnicy celnej podlega odpowiedzialności karnej jak za naruszenie tajemnicy
skarbowej.
9.
Przepisów o tajemnicy celnej nie stosuje się do informacji podlegających ochronie
na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych.
Rozdział 7
Zasady postępowania z towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną
Art. 96.
1.
W zakresie przewidzianym dla organów celnych postępowanie z towarami objętymi Wspólną
Polityką Rolną obejmuje czynności związane z przywozem towarów na obszar celny Unii
i wywozem towarów z tego obszaru oraz:
1)
sprawdzanie i saldowanie pozwoleń na przywóz lub wywóz oraz świadectw IP, o których
mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1488/2001 z dnia 19 lipca 2001 r. ustanawiającego
zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do obejmowania
pewnych ilości niektórych produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do Traktatu
ustanawiającego Wspólnotę Europejską ustaleniami dotyczącymi uszlachetniania czynnego
bez uprzedniego badania warunków gospodarczych ;
2)
przyjmowanie, sprawdzanie i potwierdzanie wniosków o refundację;
3)
pobór i badania laboratoryjne próbek towarów;
4)
wydawanie pozwoleń na prowadzenie magazynów żywnościowych;
5)
wydawanie pozwoleń na stosowanie procedury planowej;
6)
uznawanie miejsc załadunku dla potrzeb odpraw towarów wywożonych z wnioskiem o refundację;
7)
wykonywanie czynności dozoru i kontroli celnej w miejscach, w których towary objęte
refundacją są składowane lub przetwarzane przed ich wywozem;
8)
inne czynności wynikające z przepisów unijnych regulujących Wspólną Politykę Rolną.
2.
Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1, przepisy dotyczące przywozu towarów
na obszar celny Unii i wywozu towarów z tego obszaru oraz wykonywania czynności kontroli
celnej stosuje się odpowiednio.
3.
Czynności w ramach postępowania z towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną w zakresie
przewidzianym dla organów celnych są realizowane we współpracy z właściwą agencją
płatniczą ustanowioną w przepisach odrębnych.
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw rynków rolnych może określić, w drodze rozporządzenia, sposób współpracy
organów celnych z agencją płatniczą przy wykonywaniu zadań wynikających z przepisów
unijnych regulujących Wspólną Politykę Rolną, uwzględniając konieczność zapewnienia
prawidłowej realizacji tych zadań.
5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw rynków rolnych może określić, w drodze rozporządzenia, dokumenty stosowane
w obrocie towarami objętymi Wspólną Polityką Rolną oraz szczegółowe warunki i tryb
postępowania z tymi towarami, w zakresie przewidzianym dla organów celnych, mając
na uwadze zapewnienie właściwego dozoru i kontroli celnej oraz wykonywania zadań wynikających
z przepisów unijnych regulujących Wspólną Politykę Rolną. Rozporządzenie powinno określać
wzory i szczegółowy sposób stosowania dokumentów, szczegółowe warunki i tryb wydawania
pozwoleń na prowadzenie magazynów żywnościowych i stosowanie procedury planowej oraz
szczegółowe warunki i tryb uznawania miejsc uznanych na potrzeby załadunku.
Rozdział 8
Ewidencja i statystyka dotycząca obrotu towarowego z państwami członkowskimi Unii
Art. 97.
Użyte w niniejszym rozdziale określenia oznaczają:
1)
zgłoszenie INTRASTAT - przekazanie organom celnym w postaci elektronicznej, sporządzonych
w określony sposób, informacji dla celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu
towarowego z państwami członkowskimi Unii;
2)
osoba zobowiązana - osobę fizyczną lub osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną
niemającą osobowości prawnej, uczestniczącą w obrocie towarowym z państwami członkowskimi
Unii i zobowiązaną do przekazywania informacji dla celów ewidencji i statystyki dotyczącej
obrotu towarowego z państwami członkowskimi Unii, zgodnie z przepisami unijnymi regulującymi
statystykę dotyczącą obrotu towarowego pomiędzy państwami członkowskimi Unii, przepisami
o statystyce publicznej oraz przepisami niniejszej ustawy, lub jej przedstawiciela
podatkowego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług.
Art. 98.
1.
Osoba zobowiązana dokonuje zgłoszeń INTRASTAT na zasadach i w terminach określonych
w przepisach unijnych regulujących statystykę dotyczącą obrotu towarowego pomiędzy
państwami członkowskimi Unii, przepisach o statystyce publicznej oraz przepisach niniejszej
ustawy.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy tryb, sposób i terminy dokonywania zgłoszeń INTRASTAT i korekt tych zgłoszeń
oraz przypadki, gdy dokonanie zgłoszenia INTRASTAT lub korekty tego zgłoszenia nie
jest wymagane,
2)
wymogi, jakie powinno spełniać zgłoszenie INTRASTAT oraz korekta tego zgłoszenia,
3)
szczegółowy tryb, sposób i terminy dokonywania upomnień oraz szczegółowy tryb dokonywania
wezwań,
4)
właściwość miejscową organów celnych w sprawach dotyczących zgłoszeń INTRASTAT i ich
korekty
- mając na względzie wysokość progów statystycznych, która jest ustalana corocznie
w programie badań statystycznych statystyki publicznej, zakres przekazywanych informacji
wymaganych od osoby zobowiązanej oraz możliwość wykorzystania systemu teleinformatycznego,
a także potrzebę zapewnienia skutecznego egzekwowania wykonania obowiązku przekazywania
prawidłowych informacji dla celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu towarowego
z państwami członkowskimi Unii.
Art. 99.
1.
Osoba zobowiązana może dokonywać zgłoszeń INTRASTAT przez przedstawiciela.
2.
Przedstawicielem, o którym mowa w ust. 1, może być osoba, o której mowa w art. 5 pkt 4 unijnego kodeksu celnego, w szczególności przedstawiciel celny.
Art. 100.
1.
W przypadku niewykonania lub nieprawidłowego wykonania obowiązku, o którym mowa w
art. 98 ust. 1, organ celny, nie więcej niż trzykrotnie, upomina w postaci papierowej
lub elektronicznej osobę zobowiązaną o konieczności złożenia zgłoszenia INTRASTAT
lub dokonania korekty zgłoszenia już dokonanego.
2.
Organ celny, przed skierowaniem upomnienia o konieczności dokonania korekty zgłoszenia
INTRASTAT, może wezwać, telefonicznie, telefaksem lub za pomocą innego środka łączności,
osobę zobowiązaną do dokonania korekty zgłoszenia lub złożenia wyjaśnień w tym zakresie.
Art. 101.
1.
Na osobę zobowiązaną, która pomimo trzykrotnego upomnienia, o którym mowa w art. 100
ust. 1, za okres sprawozdawczy:
1)
nie dokonała zgłoszenia INTRASTAT lub
2)
nie dokonała korekty złożonego uprzednio zgłoszenia INTRASTAT
- organ celny może nałożyć karę pieniężną w wysokości 3000 zł.
2.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, organ celny nakłada w drodze decyzji.
3.
Termin płatności kary pieniężnej wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
4.
Karę pieniężną uiszcza się gotówką w kasie urzędu skarbowego lub przekazuje na rachunek
bankowy urzędu skarbowego określonego na podstawie art. 70 ust. 5.
5.
Kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa.
6.
Do dochodzenia kary pieniężnej stosuje się odpowiednio art. 65 ust. 7-11.
Art. 102.
Do postępowania w sprawach ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu towarowego z państwami
członkowskimi Unii, w zakresie nieuregulowanym przepisami unijnymi regulującymi statystykę
dotyczącą obrotu towarowego z państwami członkowskimi Unii, przepisami o statystyce
publicznej oraz przepisami niniejszej ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, działu III rozdziału 14 oraz działów IV i VIIIa ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Rozdział 9
Przepis końcowy
Art. 103.
Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych ustawą z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne .
1)
Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej
ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej
- dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie
specjalne.
2)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013,
str. 90.
3)
Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016,
str. 35.
4)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 69 z 15.03.2016,
str. 1, Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016, str. 35 oraz Dz. Urz. UE L 111 z 27.04.2016,
str. 1.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r.
poz. 924, 1018, 1495, 1520, 1553, 1556, 1649, 1655, 1667, 1751, 1818, 1978, 2020 i
2200 oraz z 2020 r. poz. 285, 568, 695, 1065, 1086 i 1106.
6)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r.
poz. 1495, 1501, 1553, 1579, 1798, 1901 i 2070 oraz z 2020 r. poz. 288.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie
ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. poz. 2070), która weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r.; wszedł w życie z dniem
1 stycznia 2020 r.
8)
Dodany przez art. 8 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem
1 stycznia 2020 r.
9)
Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 7 z 12.01.2010,
str. 22, Dz. Urz. UE L 237 z 03.09.2012, str. 1, Dz. Urz. UE L 344 z 14.12.2012, str.
1, Dz. Urz. UE L 18 z 21.01.2014, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 44 z 19.02.2016, str.
20.
10)
Ustawa weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 1 ustawy z dnia 19
marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne.