Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 22 lutego 2019 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o nadzorze makroostrożnościowym nad
systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad
systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Organizacja i tryb działania Komitetu
- Rozdział 3 - Gromadzenie oraz wymiana informacji
- Rozdział 4 - Stanowiska i rekomendacje
- Rozdział 5 - Bufor zabezpieczający
- Rozdział 6 - Bufor antycykliczny
- Rozdział 7 - Bufory instytucji o znaczeniu systemowym
- Rozdział 8 - Bufor ryzyka systemowego
- Rozdział 9 - Ograniczenia wypłat z zysków
- Rozdział 10 - Plan ochrony kapitału
- Rozdział 11 - Sankcje administracyjne za naruszenie przepisów
- Rozdział 12 - Instrumenty nadzoru makroostrożnościowego wynikające z art. 458 rozporządzenia 575/2013
- Rozdział 13 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 14 - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym
i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców
oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej ,
2)
ustawą z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem
nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 19 lutego 2019 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 236 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców
oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej , który stanowi:
„
Art. 236.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 184, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r.;
2)
art. 185, który wchodzi w życie z dniem 11 lipca 2019 r.;
3)
art. 188, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.
”
;
2)
art. 48 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze
wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku , który stanowi:
„
Art. 48.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c, art. 2 pkt 3-5, art. 18 oraz art. 19, które wchodzą w
życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2)
art. 2 pkt 1, art. 8 pkt 3-6, art. 10 pkt 2, 4, 6 i 9-16, art. 11 pkt 1 i 2, art.
15, art. 36 oraz art. 43, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
3)
art. 4, art. 6, art. 9 pkt 1-4, pkt 6 lit. a i pkt 7, art. 14, art. 44 oraz art. 45,
które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2019 r.
”
.
Załącznik
-
Tekst jednolity ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad
systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym1)Niniejsza ustawa:
- w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr
2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych
do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami
inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE
oraz 2006/49/WE (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 338, z późn. zm.),
- służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013
z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych
i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE
L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.).
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Nadzór makroostrożnościowy nad systemem finansowym, zwany dalej „nadzorem makroostrożnościowym”,
obejmuje identyfikację, ocenę i monitorowanie ryzyka systemowego powstającego w systemie
finansowym lub jego otoczeniu oraz działanie na rzecz wyeliminowania lub ograniczania
tego ryzyka z wykorzystaniem instrumentów makroostrożnościowych.
2.
Celem nadzoru makroostrożnościowego jest w szczególności wzmacnianie odporności systemu
finansowego na wypadek materializacji ryzyka systemowego i wspieranie przez to długookresowego,
zrównoważonego wzrostu gospodarczego kraju.
Art. 2.
1.
Zarządzanie kryzysowe w systemie finansowym, zwane dalej „zarządzaniem kryzysowym”,
obejmuje działanie na rzecz utrzymania lub przywrócenia stabilności systemu finansowego
w przypadku bezpośredniego zagrożenia tej stabilności.
2.
Celem zarządzania kryzysowego jest w szczególności efektywna współpraca członków Komitetu
Stabilności Finansowej, zwanego dalej „Komitetem”, w tym koordynacja działań podmiotów
reprezentowanych przez tych członków, na rzecz utrzymania lub przywrócenia stabilności
systemu finansowego oraz wymiana informacji, opinii i ocen.
Art. 3.
1.
Organem właściwym w zakresie nadzoru makroostrożnościowego i zarządzania kryzysowego
jest Komitet.
2.
Organem wyznaczonym w rozumieniu art. 458 ust. 1 rozporządzenia 575/2013 jest Komitet,
a w zakresie stosowania środków krajowych, o których mowa w art. 458 ust. 2 lit. d,
ust. 5 i 10 rozporządzenia 575/2013 - Minister Finansów.
Art. 4.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
firmie inwestycyjnej - rozumie się przez to firmę inwestycyjną, o której mowa w art.
4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 575/2013;
2)
grupie - rozumie się przez to grupę kapitałową, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości ;
3)
instytucji - rozumie się przez to instytucję, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3
rozporządzenia 575/2013, która otrzymała zezwolenie Komisji Nadzoru Finansowego na
prowadzenie działalności bankowej lub maklerskiej, z wyłączeniem:
a)
firm inwestycyjnych nieposiadających zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej
obejmującej wykonywanie czynności polegających na nabywaniu lub zbywaniu na własny
rachunek instrumentów finansowych, lub świadczeniu usług w wykonaniu zawartych umów
o subemisje usługowe, lub zawieraniu i wykonywaniu innych umów o podobnym charakterze,
jeżeli ich przedmiotem są instrumenty finansowe,
b)
Banku Gospodarstwa Krajowego,
c)
spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych;
4)
instytucji finansowej - rozumie się przez to instytucję oraz inny podmiot objęty nadzorem
Komisji Nadzoru Finansowego, o którym mowa w ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym ;
5)
kapitale podstawowym Tier I - rozumie się przez to element funduszy własnych instytucji,
o którym mowa w art. 26-50 rozporządzenia 575/2013;
6)
kapitale dodatkowym Tier I - rozumie się przez to element funduszy własnych instytucji,
o którym mowa w art. 51-61 rozporządzenia 575/2013;
7)
kapitale Tier II - rozumie się przez to element funduszy własnych instytucji, o którym
mowa w art. 62-71 rozporządzenia 575/2013;
8)
Ministrze Finansów - rozumie się przez to odpowiednio ministra właściwego do spraw
budżetu, ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub ministra właściwego
do spraw instytucji finansowych;
9)
państwie członkowskim - rozumie się przez to państwo będące członkiem Unii Europejskiej
lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego;
10)
państwie trzecim - rozumie się przez to państwo niebędące państwem członkowskim;
11)
podmiocie zależnym - rozumie się przez to jednostkę zależną, o której mowa w art.
4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia 575/2013;
12)
rozporządzeniu 575/2013 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca
2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych,
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 ;
13)
rozporządzeniu 1092/2010 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada
2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i
ustanowienia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego ;
14)
rozporządzeniu 1093/2010 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada
2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu
Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE ;
15)
ryzyku systemowym - rozumie się przez to ryzyko zakłócenia w funkcjonowaniu systemu
finansowego, które w razie jego materializacji zaburza działanie systemu finansowego
i gospodarki narodowej jako całości, którego źródłem mogą być w szczególności tendencje
związane z nadmierną dynamiką akcji kredytowej lub zadłużenia i związane z nimi nierównowagi
w zakresie cen aktywów, niestabilne modele finansowania, rozkład ryzyka w systemie
finansowym, powiązania pomiędzy instytucjami finansowymi lub nierównowagi makroekonomiczne
i sektorowe;
16)
systemie finansowym - rozumie się przez to system finansowy, o którym mowa w art.
2 lit. b rozporządzenia 1092/2010;
17)
unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej - rozumie się przez to unijną dominującą
finansową spółkę holdingową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia 575/2013;
18)
unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej - rozumie
się przez to unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej,
o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia 575/2013;
19)
unijnej instytucji dominującej - rozumie się przez to unijną instytucję dominującą,
o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia 575/2013;
203)W brzmieniu ustalonym przez art. 166 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 650), która weszła w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r.)
ustawie - Prawo przedsiębiorców - rozumie się przez to ustawę z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców ;
21)
ustawie - Prawo bankowe - rozumie się przez to ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe ;
22)
właściwych podmiotach - rozumie się przez to Bankowy Fundusz Gwarancyjny, Komisję
Nadzoru Finansowego, Ministra Finansów oraz Narodowy Bank Polski, w zakresie działań
służących wyeliminowaniu lub ograniczeniu ryzyka systemowego;
23)
zasadzie indywidualnej - rozumie się przez to zasadę indywidualną, o której mowa w
art. 6-10 rozporządzenia 575/2013;
24)
zasadzie skonsolidowanej - rozumie się przez to zasadę skonsolidowaną, o której mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia 575/2013;
25)
zasadzie subskonsolidowanej - rozumie się przez to zasadę subskonsolidowaną, o której
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia 575/2013.
Art. 5.
Do zadań Komitetu w zakresie nadzoru makroostrożnościowego należy:
1)
stosowanie instrumentów makroostrożnościowych, w tym przedstawianie stanowisk, oraz
wydawanie rekomendacji;
2)
identyfikowanie instytucji finansowych stwarzających istotne ryzyko dla systemu finansowego;
3)
współpraca z Europejską Radą do spraw Ryzyka Systemowego, innymi organami Unii Europejskiej,
organami nadzoru makroostrożnościowego z państw członkowskich lub państw trzecich,
a także instytucjami międzynarodowymi;
4)
zapewnienie właściwego obiegu informacji pomiędzy członkami Komitetu służących realizacji
jego zadań.
Art. 6.
1.
Do zadań Komitetu w zakresie zarządzania kryzysowego należy:
1)
opracowywanie i przyjmowanie procedur współdziałania na wypadek wystąpienia bezpośredniego
zagrożenia dla stabilności systemu finansowego;
2)
koordynowanie działań członków Komitetu w przypadku bezpośredniego zagrożenia dla
stabilności systemu finansowego lub zidentyfikowania instytucji finansowej, której
obecna lub prognozowana sytuacja finansowa może stanowić zagrożenie dla dalszego funkcjonowania
tej instytucji;
3)
zapewnienie właściwego obiegu informacji pomiędzy członkami Komitetu służących realizacji
jego zadań.
2.
Procedury, o których mowa w ust. 1 pkt 1, są przekazywane Ministrowi Finansów, Narodowemu
Bankowi Polskiemu, Komisji Nadzoru Finansowego i Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Komitetowi przedstawiają opinię:
1)
Prezes Narodowego Banku Polskiego - w zakresie płynności sektora bankowego, w odniesieniu
do instytucji finansowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2;
2)
Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego - w zakresie wypłacalności instytucji finansowej,
o której mowa w ust. 1 pkt 2;
3)
Minister Finansów - w zakresie możliwości wsparcia instytucji finansowej, o której
mowa w ust. 1 pkt 2, ze środków publicznych;
4)
Prezes Zarządu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego - w zakresie możliwych wypłat środków
gwarantowanych oraz możliwości wsparcia instytucji finansowej, o której mowa w ust.
1 pkt 2, ze środków Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
Rozdział 2
Organizacja i tryb działania Komitetu
Art. 7.
1.
Członkami Komitetu są:
1)
Minister Finansów;
2)
Prezes Narodowego Banku Polskiego;
3)
Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego;
4)
Prezes Zarządu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
2.
Przewodniczącym Komitetu jest:
1)
Prezes Narodowego Banku Polskiego - w zakresie realizacji zadań określonych w art.
5;
2)
Minister Finansów - w zakresie realizacji zadań określonych w art. 6 ust. 1.
3.
Członkowie Komitetu uczestniczą w jego posiedzeniach osobiście. W przypadku gdy nie
jest możliwy osobisty udział w posiedzeniu przewodniczącego Komitetu lub innego członka
Komitetu, wyznaczają oni swoich przedstawicieli, którym podczas posiedzenia przysługują
uprawnienia odpowiednio reprezentowanego przewodniczącego lub innego członka Komitetu.
4.
W posiedzeniach Komitetu mogą również uczestniczyć z głosem doradczym osoby posiadające
odpowiednią wiedzę lub doświadczenie w zakresie zagadnień objętych zadaniami Komitetu,
zaproszone przez przewodniczącego Komitetu z własnej inicjatywy lub wskazane przez
poszczególnych członków Komitetu.
Art. 8.
1.
Posiedzenia Komitetu są zwoływane przez przewodniczącego Komitetu właściwego w zakresie
realizacji zadań Komitetu albo przez wyznaczonego przez niego przedstawiciela, z własnej
inicjatywy albo na wniosek innego członka Komitetu.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać uzasadnienie zwołania posiedzenia
Komitetu oraz może wskazywać proponowany termin tego posiedzenia.
Art. 9.
1.
Przewodniczący Komitetu kieruje pracami Komitetu i reprezentuje go na zewnątrz zgodnie
z podziałem zadań, o którym mowa w art. 7 ust. 2.
2.
Przewodniczący Komitetu przedstawia Sejmowi roczną informację o działalności Komitetu
w zakresie realizacji zadań określonych w art. 5, w terminie do dnia 31 lipca roku
następującego po roku, którego dotyczy informacja.
Art. 10.
1.
Komitet może tworzyć grupy robocze, w skład których wchodzą pracownicy Narodowego
Banku Polskiego, urzędu obsługującego Ministra Finansów, Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego
oraz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. Za zgodą Komitetu w skład grup roboczych mogą
wchodzić inne osoby posiadające odpowiednią wiedzę lub doświadczenie w zakresie zagadnień
objętych zadaniami Komitetu.
2.
Zadania grup roboczych określa Komitet.
3.
Wyniki prac grup roboczych są przedstawiane Komitetowi.
Art. 11.
1.
Obsługę Komitetu w zakresie realizacji zadań określonych w art. 5 zapewnia Narodowy
Bank Polski, a w zakresie realizacji zadań określonych w art. 6 ust. 1 - urząd obsługujący
Ministra Finansów.
2.
Komitet przyjmuje regulamin określający sposób i tryb jego działania w głosowaniu
jawnym, jednomyślnie, w obecności wszystkich członków Komitetu.
Art. 12.
1.
W celu realizacji zadań Komitet podejmuje uchwały.
2.
Uchwały Komitetu w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 5, są podejmowane
w głosowaniu jawnym, większością głosów, w obecności co najmniej trzech członków Komitetu,
w tym przewodniczącego Komitetu. W przypadku równej liczby głosów rozstrzyga głos
przewodniczącego Komitetu.
3.
Uchwały Komitetu w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1, są podejmowane
w głosowaniu jawnym, jednomyślnie, w obecności wszystkich członków Komitetu.
4.
Uchwały w imieniu Komitetu podpisuje przewodniczący Komitetu właściwy w zakresie realizacji
zadań Komitetu.
5.
Uchwały Komitetu w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 5, mogą być podane
do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Narodowego Banku Polskiego
lub przez zamieszczenie na stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego.
6.
Uchwały Komitetu w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1, mogą
być podane do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Ministra
Finansów lub przez zamieszczenie na stronie internetowej Ministerstwa Finansów.
7.
O podaniu uchwały do publicznej wiadomości decyduje Komitet.
Art. 13.
1.
Informacje podawane przez Komitet do publicznej wiadomości nie stanowią podstawy roszczeń
ani zobowiązań osób trzecich wobec Skarbu Państwa, Narodowego Banku Polskiego lub
Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
2.
Osoby wykonujące czynności związane z realizacją zadań Komitetu nie ponoszą odpowiedzialności
za szkodę wynikłą z działania lub zaniechania zgodnego z przepisami ustawy, które
pozostaje w związku z realizacją zadań Komitetu.
Rozdział 3
Gromadzenie oraz wymiana informacji
Art. 14.
1.
Osoby, o których mowa w art. 7 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 10 ust. 1:
1)
dokonują wzajemnej wymiany informacji, w tym informacji prawnie chronionych, niezbędnych
do prawidłowej realizacji zadań Komitetu;
2)
są obowiązane do nieujawniania osobom nieupoważnionym informacji, z którymi zapoznały
się w trakcie wykonywania zadań Komitetu.
24)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku (Dz. U. poz. 2243), który wszedł w życie z dniem 15 grudnia 2018 r..
Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być udostępniane Prezesowi Rady Ministrów,
członkom Komisji Nadzoru Finansowego oraz członkom Rady Polityki Pieniężnej.
34)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku (Dz. U. poz. 2243), który wszedł w życie z dniem 15 grudnia 2018 r..
Dostęp do informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, posiadają upoważnieni pracownicy
Narodowego Banku Polskiego, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, urzędu obsługującego
Ministra Finansów, Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego oraz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
4.
Do osób, o których mowa w ust. 2 i 3, przepisy ust. 1 pkt 2 oraz ust. 5 stosuje się
odpowiednio także po ustaniu ich członkostwa w organach, o których mowa w ust. 2,
oraz po ustaniu ich zatrudnienia w podmiotach, o których mowa w ust. 3.
5.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, trwa również po ustaniu członkostwa w Komitecie
lub zaprzestaniu uczestnictwa w pracach Komitetu i stosuje się do osób, o których
mowa w art. 7 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 10 ust. 1.
Art. 15.
Komitet może zawierać porozumienia służące realizacji zadań Komitetu z podmiotami,
o których mowa w art. 5 pkt 3.
Art. 16.
Członkowie Komitetu, w celu wzmocnienia współpracy międzynarodowej na rzecz realizacji
zadań określonych w art. 6 ust. 1, mogą zawierać porozumienia z instytucjami realizującymi
zadania z tego zakresu w państwach członkowskich, z bankami centralnymi wchodzącymi
w skład Europejskiego Systemu Banków Centralnych, w tym z Europejskim Bankiem Centralnym,
oraz z ministrami finansów i organami nadzoru nad rynkiem finansowym w państwach członkowskich.
Rozdział 4
Stanowiska i rekomendacje
Art. 17.
W przypadku identyfikacji źródła ryzyka systemowego w systemie finansowym lub jego
otoczeniu Komitet może przedstawić stanowisko zawierające informację o rodzaju tego
źródła, zasięgu jego oddziaływania oraz przewidywanych skutkach dla systemu finansowego.
Komitet może skierować swoje stanowisko do właściwych podmiotów lub do podmiotów tworzących
system finansowy lub jego część, w tym zarządzających produktami lub wykorzystujących
infrastruktury rynkowe.
Art. 18.
1.
Komitet może wydać właściwym podmiotom rekomendację, w której wskaże konieczność podjęcia
przez te podmioty działań służących ograniczeniu ryzyka systemowego.
2.
Wydając rekomendację, Komitet może wskazać termin, w którym jest niezbędne, w ocenie
Komitetu, podjęcie działań służących ograniczeniu ryzyka systemowego przez właściwe
podmioty.
3.
Właściwe podmioty odnoszą się do rekomendacji Komitetu, w tym informują Komitet o
działaniach służących ograniczeniu ryzyka systemowego lub przekazują wyjaśnienia dotyczące
przyczyn niepodjęcia takich działań.
4.
Komitet może podać do publicznej wiadomości informacje, o których mowa w ust. 3, jeżeli
nie stanowią one informacji prawnie chronionej.
Rozdział 5
Bufor zabezpieczający
Art. 19.
1.
Instytucja utrzymuje kwotę kapitału podstawowego Tier I, dodatkową w stosunku do kapitału
podstawowego Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania wymogu w zakresie funduszy
własnych, o którym mowa w art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013, w wysokości 2,5%
łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 tego rozporządzenia
na zasadach indywidualnej i skonsolidowanej (bufor zabezpieczający).
2.
Dodatkowa kwota kapitału podstawowego Tier I, o której mowa w ust. 1, nie jest jednocześnie
zaliczana na poczet spełniania przez te instytucje wymogów nałożonych na podstawie
art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013 oraz wymogów nałożonych przez Komisję Nadzoru
Finansowego na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 2a ustawy - Prawo bankowe oraz art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi .
Art. 20.
15)W brzmieniu ustalonym przez art. 166 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Obowiązkiem, o którym mowa w art. 19 ust. 1, nie są objęte firmy inwestycyjne będące
mikroprzedsiębiorcami, małymi albo średnimi przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy -
Prawo przedsiębiorców.
2.
Komitet informuje Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego,
Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe w sprawach nadzoru makroostrożnościowego
zainteresowanych państw członkowskich o zakresie wyłączenia, o którym mowa w ust.
1.
Rozdział 6
Bufor antycykliczny
Art. 21.
1.
Instytucja utrzymuje kwotę kapitału podstawowego Tier I, dodatkową w stosunku do kapitału
podstawowego Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania wymogu w zakresie funduszy
własnych, o którym mowa w art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013, na poziomie łącznej
kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 tego rozporządzenia,
pomnożonej przez średnią ważoną wskaźników bufora antycyklicznego obliczoną zgodnie
z ust. 4 (bufor antycykliczny specyficzny dla instytucji).
2.
Instytucja utrzymuje bufor antycykliczny specyficzny dla instytucji na zasadach indywidualnej
i skonsolidowanej.
3.
Dodatkowa kwota kapitału podstawowego Tier I, o której mowa w ust. 1, nie jest jednocześnie
zaliczana na poczet spełniania przez te instytucje wymogów nałożonych na podstawie
art. 19 ust. 1, wymogów nałożonych na podstawie art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013
oraz wymogów nałożonych przez Komisję Nadzoru Finansowego na podstawie art. 138 ust.
1 pkt 2a ustawy - Prawo bankowe oraz art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.
4.
Do obliczania średniej ważonej wskaźników bufora antycyklicznego instytucja stosuje
do wszystkich wskaźników bufora antycyklicznego łączne wymogi w zakresie funduszy
własnych z tytułu ryzyka kredytowego związane z ekspozycjami kredytowymi w danym państwie
członkowskim lub państwie trzecim, podzielone przez łączne wymogi w zakresie funduszy
własnych z tytułu ryzyka kredytowego związanego z ekspozycjami kredytowymi tej instytucji.
5.
Ekspozycje kredytowe, o których mowa w ust. 4, obejmują wszystkie kategorie ekspozycji,
z wyjątkiem ekspozycji wymienionych w art. 112 lit. a-f rozporządzenia 575/2013, jeżeli
podlegają one:
1)
wymogom w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego zgodnie z art. 107-311
rozporządzenia 575/2013;
2)
wymogom w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka szczególnego zgodnie z art. 326-350
rozporządzenia 575/2013 lub z tytułu dodatkowego ryzyka niewykonania zobowiązań i
ryzyka migracji zgodnie z art. 362-377 tego rozporządzenia - w przypadku gdy ekspozycja
dotyczy portfela handlowego;
3)
wymogom w zakresie funduszy własnych zgodnie z art. 242-270 rozporządzenia 575/2013
- w przypadku gdy ekspozycja ma charakter sekurytyzacyjny.
Art. 22.
16)W brzmieniu ustalonym przez art. 166 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Obowiązkiem, o którym mowa w art. 21 ust. 1, nie są objęte firmy inwestycyjne będące
mikroprzedsiębiorcami, małymi albo średnimi przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy -
Prawo przedsiębiorców.
2.
Komitet informuje Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego,
Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe w sprawach nadzoru makroostrożnościowego
zainteresowanych państw członkowskich o zakresie wyłączenia, o którym mowa w ust.
1.
Art. 23.
1.
Komitet oblicza co kwartał wartość odniesienia wskaźnika bufora antycyklicznego. Wartość
odniesienia stanowi zmienna, która odzwierciedla cykl kredytowy i ryzyko związane
z nadmiernym wzrostem akcji kredytowej w gospodarce narodowej, z uwzględnieniem specyfiki
polskiej gospodarki i jej systemu finansowego.
2.
Wartość odniesienia opiera się na wskaźniku odchylenia od długoterminowej tendencji
zmiany wskaźnika kredytów do produktu krajowego brutto (PKB) i uwzględnia w szczególności:
1)
wskaźnik wzrostu akcji kredytowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym wskaźnik
odzwierciedlający zmiany dotyczące wskaźnika kredytów udzielonych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej do PKB;
2)
zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania wskaźnika
bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia 1092/2010.
Art. 24.
1.
Wskaźnik bufora antycyklicznego jest określony jako 0 albo 0,25 punktu procentowego
lub wielokrotność 0,25 punktu procentowego i może wynosić od 0 do 2,5% łącznej kwoty
ekspozycji na ryzyko instytucji, które posiadają ekspozycje kredytowe na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia 575/2013.
W uzasadnionych przypadkach wskaźnik bufora antycyklicznego może przekraczać 2,5%.
2.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych ocenia co kwartał wysokość wskaźnika
bufora antycyklicznego, biorąc pod uwagę rekomendację Komitetu.
3.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wskaźnik bufora antycyklicznego;
2)
dzień, od którego instytucje stosują ten wskaźnik - w przypadku gdy wskaźnik bufora
antycyklicznego jest podwyższany; dzień ten ustala się na pierwszy dzień po upływie
12 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia, chyba że wyjątkowe okoliczności uzasadniają
określenie krótszego terminu.
4.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw instytucji
finansowych bierze pod uwagę:
1)
rekomendację Komitetu dotyczącą wysokości wskaźnika bufora antycyklicznego;
2)
wartość odniesienia, o której mowa w art. 23;
3)
zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania wskaźnika
bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia 1092/2010;
4)
inne zmienne istotne z punktu widzenia reagowania na cykliczne ryzyko systemowe;
5)
wynik oceny kwartalnej, o której mowa w ust. 2, oraz konieczność właściwego reagowania
na cykliczne ryzyko systemowe.
Art. 25.
1.
Komitet zamieszcza co kwartał informacje o wskaźniku bufora antycyklicznego na stronie
internetowej Narodowego Banku Polskiego, w tym informacje o:
1)
wysokości obowiązującego wskaźnika bufora antycyklicznego;
2)
wartości odniesienia dotyczącej wskaźnika bufora antycyklicznego;
3)
wskaźniku kredytów do PKB, o którym mowa w art. 23 ust. 2;
4)
dniu, od którego instytucje stosują podwyższony wskaźnik - w przypadku podwyższenia
wskaźnika bufora antycyklicznego;
5)
przewidywanym okresie obowiązywania obniżonego wskaźnika - w przypadku obniżenia wskaźnika
bufora antycyklicznego.
2.
Komitet przekazuje Europejskiej Radzie do spraw Ryzyka Systemowego informacje, o których
mowa w ust. 1.
Art. 26.
Instytucja stosuje do obliczenia bufora antycyklicznego specyficznego dla instytucji
wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita
Polska lub państwa trzeciego na poziomie ustalonym przez organ właściwy w sprawach
nadzoru makroostrożnościowego tego państwa członkowskiego lub tego państwa trzeciego,
jeżeli ten wskaźnik został ustalony na poziomie do 2,5% łącznej kwoty ekspozycji na
ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia 575/2013. W przypadku gdy
minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi wskaźnik bufora antycyklicznego
zgodnie z art. 29 ust. 2, instytucja stosuje ten wskaźnik.
Art. 27.
1.
W przypadku gdy organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa członkowskiego
innego niż Rzeczpospolita Polska lub państwa trzeciego ustalił wskaźnik bufora antycyklicznego
dla tego państwa na poziomie powyżej 2,5%, instytucja stosuje do obliczenia bufora
antycyklicznego specyficznego dla instytucji wskaźnik określony zgodnie z ust. 3.
2.
W przypadku gdy minister właściwy do spraw instytucji finansowych:
1)
nie określi wskaźnika bufora antycyklicznego zgodnie z ust. 3 - instytucja dla ekspozycji
na ryzyko w tym innym państwie niż Rzeczpospolita Polska stosuje wskaźnik na poziomie
2,5%;
2)
określi wskaźnik bufora antycyklicznego zgodnie z art. 30 ust. 2 - instytucja stosuje
ten wskaźnik.
3.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość wskaźnika bufora antycyklicznego ustalonego w państwie członkowskim innym
niż Rzeczpospolita Polska lub państwie trzecim dla tego państwa członkowskiego lub
tego państwa trzeciego na poziomie powyżej 2,5% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko,
obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia 575/2013;
2)
dzień, od którego instytucja stosuje ten wskaźnik; dzień ten ustala się na pierwszy
dzień po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia, chyba że wyjątkowe
okoliczności uzasadniają określenie krótszego terminu.
4.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw instytucji
finansowych bierze pod uwagę:
1)
rekomendację Komitetu dotyczącą uznania wysokości wskaźnika bufora antycyklicznego,
ustalonego w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska lub państwie trzecim
dla tego innego państwa, na poziomie powyżej 2,5% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko,
obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia 575/2013;
2)
zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania wskaźnika
bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia 1092/2010.
Art. 28.
Komitet zamieszcza informacje o wskaźniku bufora antycyklicznego, o którym mowa w
art. 27 ust. 3, na stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego, w tym informacje
o:
1)
wysokości obowiązującego wskaźnika bufora antycyklicznego;
2)
państwie członkowskim lub państwie trzecim, do których ten wskaźnik ma zastosowanie;
3)
dniu, od którego instytucje stosują ten wskaźnik.
Art. 29.
1.
Jeżeli organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa trzeciego nie
ustalił lub nie opublikował wskaźnika bufora antycyklicznego dla tego państwa trzeciego,
w którym co najmniej jedna instytucja posiada ekspozycje kredytowe, instytucja stosuje
do obliczenia bufora antycyklicznego specyficznego dla instytucji wskaźnik bufora
antycyklicznego określony zgodnie z ust. 2.
2.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia:
1)
wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego, które nie ustaliło lub nie
opublikowało tego wskaźnika;
2)
dzień, od którego instytucja stosuje ten wskaźnik; dzień ten ustala się na pierwszy
dzień po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia, chyba że wyjątkowe
okoliczności uzasadniają określenie krótszego terminu.
3.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw instytucji
finansowych bierze pod uwagę:
1)
rekomendację Komitetu dotyczącą konieczności określenia wskaźnika bufora antycyklicznego
oraz jego wysokości dla tego państwa trzeciego;
2)
zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania wskaźnika
bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia 1092/2010.
Art. 30.
1.
Instytucja stosuje do obliczenia bufora antycyklicznego specyficznego dla instytucji
wskaźnik bufora antycyklicznego określony przez ministra właściwego do spraw instytucji
finansowych:
1)
zgodnie z ust. 2 pkt 1 - w przypadku gdy minister właściwy do spraw instytucji finansowych
uzna, że wskaźnik bufora antycyklicznego ustalony przez państwo trzecie nie jest wystarczający,
aby w należyty sposób chronić instytucje przed ryzykiem nadmiernego wzrostu akcji
kredytowej w tym państwie trzecim;
2)
zgodnie z ust. 2 pkt 2, jednak na poziomie nie niższym niż 2,5% - w przypadku gdy
wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego ustalony przez organ właściwy
w sprawach nadzoru makroostrożnościowego tego państwa wynosi ponad 2,5% łącznej kwoty
ekspozycji na ryzyko instytucji, które mają ekspozycje kredytowe w tym państwie trzecim.
2.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może, w drodze rozporządzenia, określić:
1)
wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego powyżej poziomu ustalonego przez
organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa trzeciego, w przypadku
gdy uzna, że wskaźnik bufora antycyklicznego ustalony przez państwo trzecie nie jest
wystarczający, aby w należyty sposób chronić instytucje przed ryzykiem nadmiernego
wzrostu akcji kredytowej w tym państwie trzecim, albo
2)
wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego poniżej poziomu ustalonego przez
organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa trzeciego, w przypadku
gdy ten wskaźnik wynosi ponad 2,5% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko instytucji,
które mają ekspozycje kredytowe w tym państwie trzecim;
3)
dzień, od którego instytucja stosuje ten wskaźnik; dzień ten ustala się na pierwszy
dzień po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia rozporządzenia, chyba że wyjątkowe
okoliczności uzasadniają określenie krótszego terminu.
3.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw instytucji
finansowych bierze pod uwagę:
1)
rekomendację Komitetu dotyczącą konieczności określenia wskaźnika bufora antycyklicznego
oraz jego wysokości;
2)
zalecenia Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego dotyczące ustalania wskaźnika
bufora antycyklicznego, wydane na podstawie art. 16 rozporządzenia 1092/2010.
Art. 31.
Komitet zamieszcza informacje o wskaźniku bufora antycyklicznego dla państwa trzeciego,
na stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego, w tym informacje o:
1)
wysokości obowiązującego wskaźnika bufora antycyklicznego;
2)
dniu, od którego instytucje stosują ten wskaźnik.
Art. 32.
1.
Do obliczania średniej ważonej wskaźników bufora antycyklicznego w przypadkach, o
których mowa w art. 27 ust. 1 i 2, przyjmuje się, że:
1)
wskaźnik bufora antycyklicznego dla państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita
Polska ma zastosowanie od dnia określonego zgodnie z prawem tego państwa przez organ
właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego danego państwa członkowskiego, jeżeli
skutkiem takiej decyzji jest podwyższenie wskaźnika tego bufora,
2)
w przypadku gdy organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa trzeciego
ustalił wskaźnik bufora antycyklicznego dla tego państwa trzeciego na poziomie wyższym
od dotychczasowego, znajduje on zastosowanie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia
w sposób przewidziany w prawie właściwym dla państwa trzeciego, bez względu na wyznaczenie
przez ten organ krótszego terminu dla instytucji zarejestrowanych w tym państwie,
3)
wskaźnik bufora antycyklicznego ma zastosowanie od dnia określonego zgodnie z prawem
państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska albo państwa trzeciego, jeżeli
organy właściwe w sprawach nadzoru makroostrożnościowego tego państwa ustalą wskaźnik
bufora antycyklicznego na poziomie niższym od dotychczasowego
- z zastrzeżeniem że w przypadku określenia wskaźnika bufora antycyklicznego w przepisach
wydanych na podstawie art. 27 ust. 3, art. 29 ust. 2 lub art. 30 ust. 2, do obliczenia
średniej ważonej wskaźnika bufora antycyklicznego stosuje się odpowiednio wskaźnik
określony zgodnie z tymi przepisami.
2.
Do obliczania średniej ważonej wskaźników bufora antycyklicznego obowiązujących w
państwach członkowskich lub państwach trzecich, w których znajdują się ekspozycje
kredytowe instytucji, instytucje określają lokalizację geograficzną stosownej ekspozycji
kredytowej zgodnie z regulacyjnymi standardami technicznymi przyjętymi przez Komisję
Europejską w trybie art. 10-13 rozporządzenia 1093/2010.
Rozdział 7
Bufory instytucji o znaczeniu systemowym
Art. 33.
1.
Globalną instytucją o znaczeniu systemowym może być unijna instytucja dominująca,
unijna dominująca finansowa spółka holdingowa, unijna dominująca finansowa spółka
holdingowa o działalności mieszanej lub instytucja.
2.
Globalną instytucją o znaczeniu systemowym nie może być instytucja, która jest jednostką
zależną unijnej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej
lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej.
Art. 34.
1.
Globalna instytucja o znaczeniu systemowym utrzymuje kwotę kapitału podstawowego Tier
I dodatkową w stosunku do kapitału podstawowego Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania
wymogu w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 rozporządzenia 575/2013,
na poziomie 1-3,5% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92
ust. 3 tego rozporządzenia, zgodnie z kategorią, do której została przyporządkowana
(bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym).
2.
Globalna instytucja o znaczeniu systemowym jest obowiązana utrzymywać bufor globalnej
instytucji o znaczeniu systemowym na zasadzie skonsolidowanej.
3.
Globalna instytucja o znaczeniu systemowym przyporządkowana do:
1)
pierwszej kategorii - utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym
na poziomie 1%;
2)
drugiej kategorii - utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym na
poziomie 1,5%;
3)
trzeciej kategorii - utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym na
poziomie 2%;
4)
czwartej kategorii - utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym na
poziomie 2,5%;
5)
piątej kategorii - utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym na
poziomie 3%;
6)
szóstej kategorii - utrzymuje bufor globalnej instytucji o znaczeniu systemowym na
poziomie 3,5%.
Art. 35.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego, po zasięgnięciu opinii Komitetu, w drodze decyzji, identyfikuje
globalne instytucje o znaczeniu systemowym oraz przyporządkowuje je do jednej z kategorii,
o których mowa w art. 34 ust. 3, wyznaczających, narastająco, znaczenie systemowe
globalnej instytucji o znaczeniu systemowym.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego w uzasadnionych przypadkach może, w drodze decyzji, po
zasięgnięciu opinii Komitetu, przyporządkować globalną instytucję o znaczeniu systemowym
do kategorii, której odpowiada bufor na wyższym poziomie.
3.
Do wydawanych opinii, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepis art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego , z tym że na postanowienie nie służy zażalenie.
4.
Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, są natychmiast wykonalne.
Art. 36.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego identyfikuje globalne instytucje o znaczeniu systemowym
i przyporządkowuje je do jednej z kategorii, o których mowa w art. 34 ust. 3, na podstawie
następujących równoważnych kryteriów:
1)
wielkości grupy, której częścią jest globalna instytucja o znaczeniu systemowym;
2)
wzajemnych powiązań danej grupy z systemem finansowym;
3)
zastępowalności usług lub infrastruktury finansowej zapewnianych przez daną grupę;
4)
złożoności danej grupy;
5)
transgranicznej działalności danej grupy, w tym transgranicznej działalności między
państwami członkowskimi oraz między państwem członkowskim a państwem trzecim.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego, biorąc pod uwagę stanowisko Komitetu, przyjmuje procedury
w celu identyfikacji, o której mowa w ust. 1, w oparciu o rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 1222/2014 z dnia 8 października
2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu
do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących określenia metody identyfikacji
globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz definiowania podkategorii globalnych
instytucji o znaczeniu systemowym .
Art. 37.
Inną instytucją o znaczeniu systemowym niż globalna instytucja o znaczeniu systemowym,
zwaną dalej „inną instytucją o znaczeniu systemowym”, może być wyłącznie unijna instytucja
dominująca, unijna dominująca finansowa spółka holdingowa, unijna dominująca finansowa
spółka holdingowa o działalności mieszanej lub instytucja.
Art. 38.
1.
Inna instytucja o znaczeniu systemowym utrzymuje kwotę kapitału podstawowego Tier
I dodatkową w stosunku do kapitału podstawowego Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania
wymogu w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 rozporządzenia 575/2013,
w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 1, nie większej niż
2% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 tego rozporządzenia
(bufor innej instytucji o znaczeniu systemowym).
2.
Inna instytucja o znaczeniu systemowym jest obowiązana utrzymywać bufor innej instytucji
o znaczeniu systemowym na zasadzie indywidualnej, subskonsolidowanej lub skonsolidowanej.
Art. 39.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, po zasięgnięciu opinii Komitetu, identyfikuje
inną instytucję o znaczeniu systemowym i nakłada na nią bufor innej instytucji o znaczeniu
systemowym.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, po zasięgnięciu
opinii Komitetu, może uznać, inną instytucję o znaczeniu systemowym za globalną instytucję
o znaczeniu systemowym i przyporządkować ją do jednej z kategorii, o których mowa
w art. 34 ust. 3. Komisja, za pośrednictwem Komitetu, powiadamia Europejski Urząd
Nadzoru Bankowego o każdej wydanej decyzji, przedstawiając jednocześnie jej uzasadnienie.
3.
Do wydawanych opinii, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepis art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z tym że na postanowienie nie służy zażalenie.
4.
Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, są natychmiast wykonalne.
5.
Komisja Nadzoru Finansowego ocenia znaczenie systemowe innych instytucji o znaczeniu
systemowym na podstawie:
1)
wielkości;
2)
znaczenia dla gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej lub Unii Europejskiej;
3)
znaczenia działalności transgranicznej;
4)
wzajemnego powiązania danej instytucji lub danej grupy z systemem finansowym.
6.
Dokonując oceny, o której mowa w ust. 5, Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia wytyczne
Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego wydane w porozumieniu z Europejską Radą do
spraw Ryzyka Systemowego zgodnie z art. 16 rozporządzenia 1093/2010 oraz rekomendację
Komitetu dotyczącą znaczenia systemowego innych instytucji o znaczeniu systemowym.
Art. 40.
Wydając decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego bierze
pod uwagę, czy bufor innej instytucji o znaczeniu systemowym nie będzie wywierał nieproporcjonalnych
i niekorzystnych skutków dla całości lub części systemu finansowego Unii Europejskiej
poprzez tworzenie przeszkód dla funkcjonowania rynku wewnętrznego Unii Europejskiej.
Art. 41.
W przypadku gdy inna instytucja o znaczeniu systemowym jest jednostką zależną globalnej
instytucji o znaczeniu systemowym albo innej instytucji o znaczeniu systemowym, która
jest unijną instytucją dominującą, i podlega buforowi innej instytucji o znaczeniu
systemowym na zasadzie skonsolidowanej, bufor, o którym mowa w art. 38 ust. 1, który
ma zastosowanie na poziomie indywidualnym lub subskonsolidowanym, nie przekracza wyższej
z następujących wartości:
1)
1% łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia
575/2013;
2)
wskaźnika bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym lub innej instytucji
o znaczeniu systemowym mającego zastosowanie do danej grupy na poziomie skonsolidowanym.
Art. 42.
Dodatkowa kwota kapitału podstawowego Tier I, którą globalne instytucje o znaczeniu
systemowym oraz inne instytucje o znaczeniu systemowym utrzymują w celu spełnienia
wymogów, o których mowa w art. 34 ust. 1 oraz art. 38 ust. 1, nie jest jednocześnie
zaliczana na poczet spełniania przez te instytucje innych wymogów nałożonych na podstawie
art. 19 ust. 1 i art. 21 ust. 1, wymogów nałożonych na podstawie art. 92 ust. 1 rozporządzenia
575/2013 oraz wymogów nałożonych przez Komisję Nadzoru Finansowego na podstawie art.
138 ust. 1 pkt 2a ustawy - Prawo bankowe i art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.
Art. 43.
1.
W przypadku gdy grupa na zasadzie skonsolidowanej podlega wymogowi bufora globalnej
instytucji o znaczeniu systemowym i bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym
albo bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, bufora innej instytucji o
znaczeniu systemowym i bufora ryzyka systemowego, o którym mowa w art. 47, ma zastosowanie
bufor najwyższy, z zastrzeżeniem art. 49.
2.
W przypadku gdy instytucja na zasadzie indywidualnej lub subskonsolidowanej podlega
wymogowi bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym i bufora ryzyka systemowego,
o którym mowa w art. 47, ma zastosowanie wyższy z nich.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, instytucja będąca częścią grupy, do której
należy globalna instytucja o znaczeniu systemowym lub inna instytucja o znaczeniu
systemowym, podlega wymogowi połączonego bufora, o którym mowa w art. 55 ust. 4, mającemu
do niej zastosowanie na zasadzie indywidualnej, który nie może być niższy od sumy
bufora zabezpieczającego, bufora antycyklicznego oraz - wyższemu z dwóch buforów -
buforowi innej instytucji o znaczeniu systemowym albo buforowi ryzyka systemowego,
mającemu do niej zastosowanie na zasadzie indywidualnej.
Art. 44.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia, za pośrednictwem Komitetu, Komisję
Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego i Europejski Urząd Nadzoru
Bankowego o:
1)
globalnych instytucjach o znaczeniu systemowym oraz innych instytucjach o znaczeniu
systemowym;
2)
kategoriach przyporządkowania poszczególnych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza informacje, o których mowa w ust. 1, na swojej
stronie internetowej.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia, za pośrednictwem Komitetu, Komisję
Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego, Europejski Urząd Nadzoru
Bankowego oraz organy właściwe w sprawach nadzoru makroostrożnościowego z zainteresowanych
państw członkowskich o zamiarze nałożenia bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym.
4.
Powiadomienie, o którym mowa w ust. 3, zawiera:
1)
uzasadnienie wprowadzenia bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym jako skutecznego
i proporcjonalnego instrumentu ograniczenia ryzyka;
2)
ocenę przewidywanego wpływu bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym na rynek
wewnętrzny Unii Europejskiej;
3)
wskaźnik bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym, który Komisja Nadzoru Finansowego
nałożyła.
Art. 45.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje raz w roku przeglądu identyfikacji globalnych
instytucji o znaczeniu systemowym i ich przyporządkowania do odpowiednich kategorii.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie informuje, za pośrednictwem Komitetu, Komisję
Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego i Europejski Urząd Nadzoru
Bankowego oraz globalne instytucje o znaczeniu systemowym o wyniku przeglądu, o którym
mowa w ust. 1.
3.
Komisja Nadzoru Finansowego może w wyniku przeglądu, o którym mowa w ust. 1, uchylić
albo zmienić decyzję, o której mowa w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 39 ust. 2. W
przypadku zmiany tej decyzji Komisja Nadzoru Finansowego przyporządkowuje globalną
instytucję o znaczeniu systemowym do jednej z kategorii, o których mowa w art. 34
ust. 3.
4.
Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza informacje o globalnych instytucjach o znaczeniu
systemowym i kategoriach ich przyporządkowania po dokonanym przeglądzie na swojej
stronie internetowej.
Art. 46.
1.
Komisja Nadzoru Finansowego, co najmniej raz w roku, dokonuje przeglądu adekwatności
wskaźnika bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego w wyniku przeglądu, o którym mowa w ust. 1, może uchylić
albo zmienić decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 1, określając wskaźnik bufora innej
instytucji o znaczeniu systemowym.
Rozdział 8
Bufor ryzyka systemowego
Art. 47.
W przypadku gdy instytucja stwarza niecykliczne ryzyko systemowe lub jest na nie narażona,
utrzymuje dodatkową kwotę kapitału podstawowego Tier I w stosunku do kapitału podstawowego
Tier I utrzymywanego na potrzeby spełniania wymogu w zakresie funduszy własnych, o
którym mowa w art. 92 rozporządzenia 575/2013, w celu zapobiegania długoterminowemu
niecyklicznemu ryzyku systemowemu nieobjętemu tym rozporządzeniem (bufor ryzyka systemowego)
i ograniczania tego ryzyka, w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie
art. 50 ust. 8.
Art. 48.
Dodatkowa kwota kapitału podstawowego Tier I, którą instytucja utrzymuje w celu spełnienia
wymogów, o których mowa w art. 47, nie jest jednocześnie zaliczana na poczet spełniania
przez tę instytucję wymogów nałożonych na podstawie art. 19 ust. 1 i art. 21 ust.
1, wymogów nałożonych na podstawie art. 92 ust. 1 rozporządzenia 575/2013 oraz wymogów
nałożonych przez Komisję Nadzoru Finansowego na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 2a ustawy
- Prawo bankowe i art. 110y ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. Przepisy art. 43 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 49.
1.
W przypadku gdy bufor ryzyka systemowego ma zastosowanie do wszystkich ekspozycji
znajdujących się wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ten bufor stosuje
się łącznie z buforem globalnej instytucji o znaczeniu systemowym lub buforem innej
instytucji o znaczeniu systemowym.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, instytucja będąca częścią grupy, do której należy
globalna instytucja o znaczeniu systemowym lub inna instytucja o znaczeniu systemowym,
podlega wymogowi połączonego bufora, o którym mowa w art. 55 ust. 4, mającemu do niej
zastosowanie na zasadzie indywidualnej, który nie może być niższy od sumy bufora zabezpieczającego,
bufora antycyklicznego, bufora innej instytucji o znaczeniu systemowym i bufora ryzyka
systemowego, mającej do niej zastosowanie na zasadzie indywidualnej.
Art. 50.
1.
Bufor ryzyka systemowego jest obliczany zgodnie z art. 92 rozporządzenia 575/2013
w odniesieniu do kwoty ekspozycji na ryzyko instytucji, wobec których bufor ryzyka
systemowego ma mieć zastosowanie zgodnie z ust. 8, na zasadzie indywidualnej, skonsolidowanej
lub subskonsolidowanej.
2.
Bufor ryzyka systemowego jest określany na poziomie co najmniej 1% i może być zmieniony
o 0,5 punktu procentowego lub wielokrotność 0,5 punktu procentowego, z tym że w przypadku
podwyższenia tego bufora o więcej niż 0,5 punktu procentowego określa się harmonogram,
zgodnie z którym instytucje powinny osiągnąć podwyższony poziom tego bufora.
3.
Wysokość bufora ryzyka systemowego wobec instytucji, o których mowa w art. 47, może
być zróżnicowana w zależności od stwarzanego niecyklicznego ryzyka systemowego lub
narażenia na nie.
4.
W przypadku gdy wskaźnik bufora ryzyka systemowego określony zgodnie z ust. 8 przyjmuje
wartość na poziomie do 3% i obejmuje ekspozycje znajdujące się w państwach członkowskich
innych niż Rzeczpospolita Polska, ten wskaźnik powinien być określony w tej samej
wysokości w odniesieniu do wszystkich ekspozycji znajdujących się na terytorium Unii
Europejskiej.
5.
Określenie wskaźnika bufora ryzyka systemowego na poziomie od 3% do 5% może nastąpić
po:
1)
otrzymaniu opinii Komisji Europejskiej; w przypadku gdy opinia jest negatywna, minister
właściwy do spraw instytucji finansowych uwzględnia tę opinię albo informuje Komisję
Europejską, za pośrednictwem Komitetu, o przyczynach jej nieuwzględnienia;
2)
wydaniu przez Komisję Europejską i Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego zalecenia
dotyczącego ustalenia bufora - jeżeli wymóg utrzymania bufora ryzyka systemowego obejmuje
jednostkę zależną jednostki dominującej, która ma siedzibę w innym państwie członkowskim;
3)
podjęciu decyzji przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, w przypadku skierowania
sprawy do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, zgodnie z art. 19 rozporządzenia
1093/2010 - jeżeli wymóg utrzymania bufora ryzyka systemowego obejmuje jednostkę zależną
jednostki dominującej, która ma siedzibę w innym państwie członkowskim.
6.
Określenie wskaźnika bufora ryzyka systemowego na poziomie przekraczającym 5% następuje
po udzieleniu przez Komisję Europejską zgody na:
1)
przyjęcie proponowanego poziomu wskaźnika bufora ryzyka systemowego;
2)
objęcie wymogiem utrzymania bufora ryzyka systemowego określonego rodzaju ekspozycji
znajdujących się w państwach członkowskich innych niż Rzeczpospolita Polska.
7.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych co najmniej raz na dwa lata ocenia
adekwatność wysokości wskaźnika bufora ryzyka systemowego oraz rodzaje ekspozycji,
do których ma on zastosowanie, biorąc pod uwagę rekomendacje Komitetu.
8.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia:
1)
wskaźnik bufora ryzyka systemowego;
2)
rodzaje ekspozycji, do których ma zastosowanie bufor ryzyka systemowego, oraz państwa,
w których one się znajdują;
3)
kategorie instytucji, do których ma zastosowanie bufor ryzyka systemowego;
4)
dzień, od którego instytucje stosują bufor ryzyka systemowego;
5)
harmonogram, o którym mowa w ust. 2.
9.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, minister właściwy do spraw instytucji
finansowych bierze pod uwagę:
1)
rekomendację Komitetu dotyczącą:
a)
wysokości wskaźnika bufora ryzyka systemowego,
b)
rodzajów ekspozycji, do których ma on zastosowanie,
c)
kategorii instytucji, do których ma on zastosowanie
- wydaną po przeprowadzonej przez Komitet analizie w zakresie wywierania przez bufor
ryzyka systemowego nieproporcjonalnych i niekorzystnych skutków dla całości lub części
systemu finansowego przez tworzenie przeszkód dla funkcjonowania rynku wewnętrznego
Unii Europejskiej;
2)
opinię, zalecenie lub decyzję, o których mowa w ust. 5, w przypadku ich wydania;
3)
potrzebę zapobiegania długoterminowemu niecyklicznemu ryzyku systemowemu nieobjętemu
rozporządzeniem 575/2013 i ograniczania tego ryzyka, a także rekomendację Komitetu
w tym zakresie.
Art. 51.
1.
Jeżeli wskaźnik bufora ryzyka systemowego określony w przepisach wydanych na podstawie
art. 50 ust. 8 nie przekracza 3%, minister właściwy do spraw instytucji finansowych,
za pośrednictwem Komitetu, powiadamia Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw
Ryzyka Systemowego, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe w sprawach
nadzoru makroostrożnościowego z zainteresowanych państw członkowskich innych niż Rzeczpospolita
Polska o zamiarze nałożenia bufora ryzyka systemowego w wysokości do 3%, nie później
niż na miesiąc przed dniem określenia tego wskaźnika.
2.
Jeżeli wskaźnik bufora ryzyka systemowego określony w przepisach wydanych na podstawie
art. 50 ust. 8 przekracza 3%, minister właściwy do spraw instytucji finansowych, za
pośrednictwem Komitetu, powiadamia Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka
Systemowego, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz organy właściwe w sprawach nadzoru
makroostrożnościowego z zainteresowanych państw członkowskich innych niż Rzeczpospolita
Polska o zamiarze określenia tego wskaźnika.
3.
Jeżeli bufor ryzyka systemowego ma zastosowanie do ekspozycji w państwach trzecich,
minister właściwy do spraw instytucji finansowych, za pośrednictwem Komitetu, powiadamia
także organy sprawujące funkcję nadzoru makroostrożnościowego tych państw.
4.
W przypadku gdy wskaźnik bufora ryzyka systemowego przyjmuje wartość na poziomie od
3% do 5% oraz gdy wymóg utrzymania bufora ryzyka systemowego obejmuje jednostkę zależną
jednostki dominującej, która ma siedzibę w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita
Polska, minister właściwy do spraw instytucji finansowych, za pośrednictwem Komitetu,
powiadamia także właściwe organy tego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 4 ust.
1 pkt 40 rozporządzenia 575/2013.
5.
Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1-4, zawiera:
1)
opis ryzyka systemowego w Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
powody, dla których rozmiar ryzyka systemowego zagraża stabilności systemu finansowego
na szczeblu krajowym, uzasadniające wysokość wskaźnika bufora ryzyka systemowego;
3)
uzasadnienie wprowadzenia wskaźnika bufora ryzyka systemowego jako skutecznego i proporcjonalnego
instrumentu ograniczenia tego ryzyka;
4)
ocenę prawdopodobnego wpływu wskaźnika bufora ryzyka systemowego na rynek wewnętrzny
Unii Europejskiej na podstawie dostępnych informacji;
5)
wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie środków przewidzianych w przepisach krajowych lub
w rozporządzeniu 575/2013, z wyłączeniem art. 458 i art. 459 tego rozporządzenia,
nie zapobiegnie wskazanemu ryzyku systemowemu, z uwzględnieniem stosunkowej skuteczności
tych środków;
6)
wskaźnik bufora ryzyka systemowego.
Art. 52.
Komitet zamieszcza informacje o wskaźniku bufora ryzyka systemowego na stronie internetowej
Narodowego Banku Polskiego, w tym informacje o:
1)
wysokości obowiązującego wskaźnika bufora ryzyka systemowego;
2)
kategoriach instytucji, do których ma zastosowanie bufor ryzyka systemowego;
3)
dniu, od którego instytucje stosują bufor ryzyka systemowego;
4)
rodzajach ekspozycji i państwach, w których one się znajdują.
Art. 53.
1.
W przypadku gdy organ właściwy w sprawach nadzoru makroostrożnościowego państwa członkowskiego
innego niż Rzeczpospolita Polska ustalił wskaźnik bufora ryzyka systemowego dla tego
państwa, instytucja stosuje wskaźnik bufora ryzyka systemowego określony zgodnie z
ust. 2 w odniesieniu do swoich ekspozycji w tym państwie.
2.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość wskaźnika bufora ryzyka systemowego ustalonego w państwie członkowskim innym
niż Rzeczpospolita Polska dla tego państwa;
2)
dzień, od którego instytucja stosuje ten wskaźnik.
3.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw instytucji
finansowych bierze pod uwagę:
1)
rekomendację Komitetu dotyczącą uznania wysokości wskaźnika bufora ryzyka systemowego,
ustalonego w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska dla tego państwa;
2)
informacje zawarte w powiadomieniu przekazanym przez organ właściwy w sprawach nadzoru
makroostrożnościowego państwa członkowskiego, o którym mowa w ust. 1;
3)
zalecenie Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego skierowane do Rzeczypospolitej
Polskiej, dotyczące uznania wskaźnika bufora systemowego ustalonego w innym państwie
członkowskim.
4.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych powiadamia, za pośrednictwem Komitetu,
Komisję Europejską, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego, Europejski Urząd
Nadzoru Bankowego i organ nadzoru makroostrożnościowego, który ustalił ten wskaźnik,
o określeniu wskaźnika bufora ryzyka systemowego zgodnie z ust. 2.
Art. 54.
Po określeniu wskaźnika bufora ryzyka systemowego minister właściwy do spraw instytucji
finansowych może, za pośrednictwem Komitetu, zwrócić się do Europejskiej Rady do spraw
Ryzyka Systemowego o wydanie zalecenia uznania tego wskaźnika, zgodnie z art. 16 rozporządzenia
1092/2010, dla jednego lub kilku państw członkowskich.
Rozdział 9
Ograniczenia wypłat z zysków
Art. 55.
1.
Instytucja jest obowiązana przeprowadzać wewnętrzny proces oceny w celu sprawdzenia,
czy spełnia wymóg połączonego bufora.
2.
Instytucja nie dokonuje wypłat związanych z kapitałem podstawowym Tier I w zakresie,
w jakim obniżyłoby to jej kapitał podstawowy Tier I do poziomu, przy którym wymóg
połączonego bufora nie byłby spełniony.
3.
Wypłata związana z kapitałem podstawowym Tier I obejmuje:
1)
wypłatę dywidend pieniężnych;
2)
przydział akcji w trybie art. 442 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych lub przydział innych instrumentów kapitałowych, o których mowa w art. 26 ust. 1 lit.
a rozporządzenia 575/2013;
3)
umorzenie lub nabycie przez instytucję jej własnych udziałów lub innych instrumentów
kapitałowych, o których mowa w art. 26 ust. 1 lit. a rozporządzenia 575/2013;
4)
spłatę kwot opłaconych w związku z instrumentami kapitałowymi, o których mowa w art.
26 ust. 1 lit. a rozporządzenia 575/2013;
5)
wypłatę pozycji, o których mowa w art. 26 ust. 1 lit. b-e rozporządzenia 575/2013.
4.
Wymóg połączonego bufora stanowi łączny kapitał podstawowy Tier I, który jest wymagany
do pokrycia bufora zabezpieczającego, powiększonego o bufor antycykliczny specyficzny
dla instytucji, bufor globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, bufor innych instytucji
o znaczeniu systemowym lub bufor ryzyka systemowego (wymóg połączonego bufora).
Art. 56.
1.
Instytucja, która nie spełnia wymogu połączonego bufora, oblicza maksymalną kwotę
podlegającą wypłacie (MDA) i niezwłocznie powiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o
jej wysokości. W takim przypadku instytucja nie może dokonywać wypłat, o których mowa
w ust. 3, w wysokości przekraczającej MDA.
2.
Ustalenie MDA następuje wyłącznie w odniesieniu do zobowiązań, które powodują obniżenie
kapitału podstawowego Tier I, jeżeli ograniczenie to nie skutkuje niewykonaniem lub
nienależytym wykonaniem istniejących zobowiązań instytucji.
3.
Przed obliczeniem MDA instytucja:
1)
nie dokonuje wypłat związanych z kapitałem podstawowym Tier I;
2)
nie podejmuje zobowiązań w zakresie wypłat zmiennych składników wynagrodzeń lub uznaniowych
świadczeń emerytalnych;
3)
nie dokonuje wypłat zmiennych składników wynagrodzenia, jeżeli zobowiązanie do ich
wypłaty powstało w okresie, w którym instytucja nie spełniała wymogu połączonego bufora;
4)
nie dokonuje wypłat z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I, o których mowa w art.
52 rozporządzenia 575/2013.
Art. 57.
1.
MDA stanowi iloczyn wartości liczbowej uzyskanej na podstawie obliczeń, o których
mowa w ust. 2 i 3, oraz wartości współczynnika MDA, ustalonego zgodnie z art. 58,
pomniejszony o kwoty, o których mowa w art. 56 ust. 3.
2.
Wartość liczbową, o której mowa w ust. 1, uzyskuje się w wyniku zsumowania zysków
z bieżącego okresu niewłączonych do kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 26
ust. 2 rozporządzenia 575/2013, które uzyskano od dnia podjęcia ostatniej decyzji
w sprawie wypłat, o których mowa w art. 56 ust. 3, oraz zysków rocznych niewłączonych
do kapitału podstawowego Tier I zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia 575/2013,
które uzyskano od dnia podjęcia ostatniej decyzji w sprawie wypłat, o których mowa
w art. 56 ust. 3.
3.
Od kwoty obliczonej zgodnie z ust. 2 odejmuje się wartość kwot należnych z tytułu
podatku, jeżeli zyski, o których mowa w ust. 2, nie zostałyby wypłacone.
Art. 58.
1.
W przypadku gdy utrzymywany przez instytucję kapitał podstawowy Tier I, który nie
jest zaliczany na poczet spełnienia wymogu w zakresie funduszy własnych zgodnie z
art. 92 ust. 1 lit. c rozporządzenia 575/2013, wyrażony jako odsetek łącznej kwoty
ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 tego rozporządzenia, znajduje
się w:
1)
pierwszym kwartylu wymogu połączonego bufora - współczynnik MDA wynosi 0;
2)
drugim kwartylu wymogu połączonego bufora - współczynnik MDA wynosi 0,2;
3)
trzecim kwartylu wymogu połączonego bufora - współczynnik MDA wynosi 0,4;
4)
czwartym kwartylu wymogu połączonego bufora - współczynnik MDA wynosi 0,6.
2.
Dolne i górne kresy przedziału dla poszczególnych kwartyli oblicza się jako:
1)
dolny kres kwartylu - ((wymóg połączonego bufora)/4) x (Qn - 1),
2)
górny kres kwartylu - ((wymóg połączonego bufora)/4) x Qn
- w których „Qn” oznacza numer porządkowy danego kwartylu.
3.
Przez kwartyl, o którym mowa w ust. 1 i 2, rozumie się parametr statystyczny, którego
trzy wartości dzielą uporządkowany zbiór danych na cztery zbiory równe pod względem
liczebności.
Art. 59.
1.
Jeżeli instytucja, która nie spełnia wymogu połączonego bufora, planuje dokonać wypłaty,
o której mowa w art. 56 ust. 3, niezwłocznie powiadamia Komisję Nadzoru Finansowego
o:
1)
wysokości utrzymywanego przez nią kapitału w podziale na:
a)
kapitał podstawowy Tier I,
b)
kapitał dodatkowy Tier I,
c)
kapitał Tier II;
2)
wysokości zysków z bieżącego okresu i zysków rocznych;
3)
MDA obliczonej zgodnie z art. 57;
4)
wysokości zysków podlegających podziałowi, które ma zamiar przeznaczyć na:
a)
wypłatę dywidendy,
b)
nabycie akcji własnych,
c)
płatności z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I, o których mowa w art. 52 rozporządzenia
575/2013,
d)
wypłatę zmiennych składników wynagrodzenia lub uznaniowych świadczeń emerytalnych,
zarówno w wyniku powstania nowego zobowiązania do ich wypłaty, jak i wypłaty wynikające
z zobowiązania powstałego w okresie, w którym instytucja nie spełniała wymogu połączonego
bufora.
2.
Instytucja opracowuje metodę, która pozwala prawidłowo obliczyć wysokość zysków podlegających
podziałowi i MDA, oraz przedstawia ją Komisji Nadzoru Finansowego na jej żądanie.
Rozdział 10
Plan ochrony kapitału
Art. 60.
1.
W przypadku gdy instytucja nie spełnia wymogu połączonego bufora, przygotowuje plan
ochrony kapitału, który przedstawia Komisji Nadzoru Finansowego w terminie 5 dni roboczych
od dnia, w którym stwierdziła, że nie spełnia tego wymogu.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego może dopuścić przedstawienie planu ochrony kapitału w
terminie późniejszym, nieprzekraczającym jednak łącznie 10 dni, biorąc pod uwagę indywidualną
sytuację instytucji.
Art. 61.
1.
Plan ochrony kapitału instytucji obejmuje:
1)
przewidywane przychody i wydatki oraz prognozowany bilans;
2)
środki mające na celu podwyższenie współczynników kapitałowych;
3)
plan podwyższenia funduszy własnych w celu osiągnięcia zgodności z wymogiem połączonego
bufora i przewidywany okres, w jakim to nastąpi.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego ocenia plan ochrony kapitału i zatwierdza ten plan, jeżeli
uzna, że jego wdrożenie pozwoli utrzymać lub pozyskać wystarczający kapitał, aby umożliwić
instytucji spełnienie jej wymogu połączonego bufora w terminach określonych przez
Komisję. Komisja Nadzoru Finansowego może żądać uzupełnienia planu ochrony kapitału
o informacje, które uzna za niezbędne do należytego dokonania jego oceny.
3.
Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego nie otrzyma takiego planu w terminie, o którym
mowa w art. 60, albo nie zatwierdzi planu ochrony kapitału, w drodze decyzji, zobowiązuje
instytucję do podwyższenia funduszy własnych, w terminach określonych przez Komisję,
do poziomu niezbędnego do ostrożnego i stabilnego funkcjonowania instytucji.
Rozdział 11
Sankcje administracyjne za naruszenie przepisów
Art. 62.
1.
W przypadku stwierdzenia naruszenia przez instytucję przepisów art. 19 ust. 1, art.
21 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 47, art. 55 ust. 1 i 2, art. 56 ust.
1 lub art. 61 ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego może:
1)
wystąpić do właściwego organu instytucji z wnioskiem o odwołanie prezesa, wiceprezesa
lub innego członka zarządu instytucji bezpośrednio odpowiedzialnego za stwierdzone
nieprawidłowości;
2)
w drodze decyzji:
a)
zawiesić w czynnościach członków zarządu, o których mowa w pkt 1, do czasu podjęcia
uchwały w sprawie wniosku o ich odwołanie przez radę nadzorczą na najbliższym posiedzeniu;
zawieszenie w czynnościach polega na wyłączeniu z podejmowania decyzji za instytucję
w zakresie jej praw i obowiązków majątkowych,
b)
ograniczyć zakres działalności instytucji lub jej jednostek organizacyjnych, lub zmniejszyć
sieć tych jednostek,
c)
nałożyć na instytucję karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu wykazanego w ostatnim
zbadanym sprawozdaniu finansowym, a w przypadku braku takiego sprawozdania - karę
pieniężną w wysokości do 10% prognozowanego przychodu określonego na podstawie sytuacji
ekonomiczno-finansowej instytucji,
d)
nałożyć na osobę fizyczną, o której mowa w pkt 1, karę pieniężną w wysokości nie większej
niż 20 000 000 zł,
e)
uchylić zezwolenie na utworzenie instytucji i podjąć decyzję o jej likwidacji albo
cofnąć zezwolenie na prowadzenie działalności przez instytucję.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego odprowadza na rzecz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego kwoty
wyegzekwowane z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c i d,
nałożonych na instytucję prowadzącą działalność bankową lub na osobę fizyczną, o której
mowa w ust. 1 pkt 1, będącą członkiem zarządu tej instytucji.
3.
Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c i d, podlega egzekucji w trybie
przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
4.
W przypadku zastosowania wobec instytucji prowadzącej działalność bankową sankcji,
o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. e, przepisy art. 147 ust. 3 i art. 153-156 ustawy
- Prawo bankowe stosuje się odpowiednio.
Rozdział 12
Instrumenty nadzoru makroostrożnościowego wynikające z art. 458 rozporządzenia 575/2013
Art. 63.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,
w odniesieniu do instytucji środki, o których mowa w art. 458 ust. 2 lit. d, ust.
5 i 10 rozporządzenia 575/2013, biorąc pod uwagę rekomendacje Komitetu w tym zakresie
oraz wzrost ryzyka systemowego w systemie finansowym, które może mieć negatywne skutki
dla systemu finansowego i gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 64.
1.
W przypadku, o którym mowa w art. 458 ust. 5 rozporządzenia 575/2013, instytucja prowadząca
działalność w innym państwie członkowskim w formie oddziału stosuje środki określone
w przepisach wydanych na podstawie ust. 2.
2.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,
środki, o których mowa w art. 458 rozporządzenia 575/2013, ustalone w innym państwie
członkowskim, wobec oddziałów instytucji zlokalizowanych w tym państwie, biorąc pod
uwagę rekomendację Komitetu dotyczącą uznania wysokości wskaźnika bufora ryzyka systemowego,
ustalonego w innym państwie członkowskim niż Rzeczpospolita Polska dla tego państwa,
oraz zalecenie Europejskiej Rady do spraw Ryzyka Systemowego skierowane do Rzeczypospolitej
Polskiej, dotyczące uznania wskaźnika bufora systemowego ustalonego w innym państwie
członkowskim.
Rozdział 13
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 65-80.
(pominięte)
Rozdział 14
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 81.
Zidentyfikowane globalne instytucje o znaczeniu systemowym utrzymują:
1)
25% bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym w 2016 r.;
2)
50% bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym w 2017 r.;
3)
75% bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym w 2018 r.;
4)
100% bufora globalnej instytucji o znaczeniu systemowym od 2019 r.
Art. 82.
Komitet Stabilności Finansowej działający na podstawie ustawy, o której mowa w art.
95, staje się Komitetem.
Art. 83.
Wskaźnik bufora antycyklicznego, o którym mowa w art. 24 ust. 1, wynosi 0% w okresie
do dnia poprzedzającego dzień, od którego instytucja będzie obowiązana stosować wskaźnik
określony w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 3.
Art. 84.
1.
W okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. bufor zabezpieczający
składa się z kapitału podstawowego Tier I równoważnego 1,25% łącznych kwot ekspozycji
ważonych ryzykiem dotyczących instytucji, obliczonych zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia
nr 575/2013.
2.
W okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. bufor zabezpieczający
składa się z kapitału podstawowego Tier I równoważnego 1,875% łącznych kwot ekspozycji
ważonych ryzykiem dotyczących instytucji, obliczonych zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia
nr 575/2013.
Art. 85.
Pozostają w mocy zgody, o których mowa w art. 127 ust. 3 pkt 2, ust. 4, 6 i 7 i art.
128 ust. 3, 9 i 10, oraz wyłączenia, o których mowa w art. 128b ust. 1 ustawy zmienianej
w art. 68, w brzmieniu dotychczasowym, a także zgody, o których mowa w art. 105 ust.
1 pkt 1-10 i art. 105c ust. 1 ustawy zmienianej w art. 72, w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 86.
Do dnia, w którym znajdą zastosowanie wykonawcze standardy techniczne wydane na podstawie
art. 136 rozporządzenia 575/2013, w zakresie nieuregulowanym w tym rozporządzeniu
stosuje się przepisy art. 105b ustawy zmienianej w art. 72, w brzmieniu dotychczasowym.
Art. 87.
Za naruszenia przepisów ustaw zmienianych w art. 68 i art. 72, w brzmieniu dotychczasowym,
zaistniałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, sankcje administracyjne
nakłada się według przepisów dotychczasowych, chyba że wymierzenie sankcji na podstawie
ustaw zmienianych odpowiednio w art. 68 i art. 72, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
byłoby względniejsze dla strony postępowania.
Art. 88.
Przepisów art. 167a ust. 2a oraz art. 169a ust. 1c ustawy zmienianej w art. 72, w
brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się w przypadkach, gdy do naruszenia
przepisów doszło przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przy czym administracyjna
kara pieniężna nie może zostać nałożona po upływie 5 lat od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
Art. 89.
1.
Do badań i ocen nadzorczych rozpoczętych przed dniem 31 grudnia 2015 r. stosuje się
przepisy ustaw zmienianych w art. 68 i art. 72, w brzmieniu obowiązującym przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Komisja Nadzoru Finansowego opracowuje programy oceny nadzorczej i przeprowadza nadzorcze
testy warunków skrajnych, o których mowa w przepisach ustaw zmienianych w art. 68
i art. 72, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, po raz pierwszy w roku następującym
po roku, w którym niniejsza ustawa weszła w życie.
Art. 90.
Banki uprawnione do wykonywania w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy czynności,
o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 72, w brzmieniu dotychczasowym,
zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy, są uprawnione od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy do wykonywania czynności, o których mowa w art. 70 ust. 2 pkt 3 ustawy zmienianej
w art. 72, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 91.
Do kontroli wszczętych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 71 i niezakończonych
do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 92.
Na potrzeby stosowania art. 395 ust. 1 rozporządzenia 575/2013 do dnia wejścia w życie
przepisów wydanych na podstawie art. 71 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, wyłącza się w odniesieniu do banków:
1)
ekspozycje, o których mowa w art. 493 ust. 3 lit. a, d-g oraz j rozporządzenia 575/2013;
2)
80% wartości ekspozycji, o których mowa w art. 493 ust. 3 lit. b rozporządzenia 575/2013;
3)
ekspozycje wobec własnych jednostek zależnych, w tym udziały kapitałowe i innego rodzaju
udziały, w zakresie, w jakim te jednostki są objęte nadzorem Komisji Nadzoru Finansowego
na zasadzie skonsolidowanej, o których mowa w art. 493 ust. 3 lit. c rozporządzenia
575/2013;
4)
50% pozabilansowych akredytyw dokumentowych średniego/niskiego ryzyka i pozabilansowych
niewykorzystanych zobowiązań kredytowych średniego/niskiego ryzyka, o których mowa
w art. 493 ust. 3 lit. i rozporządzenia 575/2013.
Art. 93.
1.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 5 i 5a oraz
art. 98i ust. 2 ustawy zmienianej w art. 72, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują
moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 94 ust.
1 pkt 5 oraz art. 110x ustawy zmienianej w art. 72, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
2.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 23 ust. 2c ustawy zmienianej
w art. 67, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 2c ustawy zmienianej w art. 67, w
brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez dwanaście miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 94.
1.
Dotychczasowe przepisy wydane na podstawie:
1)
art. 9f, art. 9g i art. 128 ust. 6 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu
dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych
na podstawie art. 9f ust. 1 i art. 128 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy;
2)
art. 92b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują
moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 92b
ust. 3 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej
jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy;
3)
art. 137 pkt 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują
moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 31b
ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak
niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy;
4)
art. 137 pkt 1a ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują
moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 6a ust.
9 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak
niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy;
5)
art. 141l ust. 3 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują
moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 141l
ust. 3 ustawy zmienianej w art. 68, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej
jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Dotychczasowe przepisy wydane na podstawie art. 137 pkt 3 ustawy zmienianej w art.
68, zachowują moc do dnia, w którym znajdą zastosowanie przepisy wydane na podstawie
wniosku ustawodawczego, o którym mowa w art. 510 ust. 3 rozporządzenia 575/2013, z
wyłączeniem przepisów w zakresie nadzorczych miar płynności krótkoterminowej oraz
nadzorczych miar płynności określających współczynnik udziału podstawowej i uzupełniającej
rezerwy płynności w aktywach ogółem, które zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 128 ust. 6a pkt 5 ustawy zmienianej w art.
68, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, o ile w przepisach tych zostanie określony
wyższy wymóg dotyczący pokrycia płynności wynoszący 100%, nie dłużej jednak niż do
dnia 31 grudnia 2017 r.
Art. 95.
Traci moc ustawa z dnia 7 listopada 2008 r. o Komitecie Stabilności Finansowej .
Art. 96.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia8)Ustawa została ogłoszona w dniu 1 października 2015 r., z wyjątkiem:
1)
art. 19-46, art. 55-62, art. 81 i art. 83, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2016 r.;
2)
art. 65 pkt 3-5, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
1)
Niniejsza ustawa:
- w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 338, z późn. zm.),
- służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.).
- w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającą dyrektywę 2002/87/WE i uchylającą dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 338, z późn. zm.),
- służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.).
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r.
poz. 398, 650, 1629, 2212 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 55.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 166 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy
wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności
gospodarczej (Dz. U. poz. 650), która weszła w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych
ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów
na tym rynku (Dz. U. poz. 2243), który wszedł w życie z dniem 15 grudnia 2018 r.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 166 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
6)
W brzmieniu ustalonym przez art. 166 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r.
poz. 398, 650, 1544, 2219 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 55 i 60.
8)
Ustawa została ogłoszona w dniu 1 października 2015 r.