Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracjiz dnia 7 lutego 2019 r.w sprawie należności za podróże służbowe i należności przysługujących z tytułu delegowania
do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości albo związanych z wykonywaniem
zadań w zakresie ochrony placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej, a także
świadczeń związanych z wykonywaniem tych zadań 1)Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji kieruje działem administracji rządowej
- sprawy wewnętrzne, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów
z dnia 10 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Spraw
Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. poz. 97 i 225).
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 172 ust. 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa zarządza się, co następuje:
§ 1.
Rozporządzenie określa wysokość i tryb przyznawania należności za podróże służbowe
i należności przysługujących z tytułu delegowania do czasowego pełnienia służby w
innej miejscowości albo związanych z wykonywaniem zadań, o których mowa w art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa, zwanej dalej „ustawą”, w tym sposób ich wypłaty, oraz świadczenia związane z wykonywaniem
zadań, o których mowa w art. 4 ust. 8 ustawy.
§ 2.
Użyte w rozporządzeniu skróty oznaczają:
1)
SOP - Służbę Ochrony Państwa;
2)
Komendant SOP - Komendanta Służby Ochrony Państwa;
3)
funkcjonariusz - funkcjonariusza SOP;
4)
przełożony - bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza.
§ 3.
1.
Funkcjonariusz odbywający podróż służbową na obszarze kraju, zwaną dalej „krajową
podróżą służbową”, otrzymuje dietę, o której mowa w art. 172 ust. 3 pkt 1 ustawy,
w wysokości określonej dla diety przysługującej w czasie podróży krajowej w przepisach
wydanych na podstawie art. 775§ 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy , zwanej dalej „Kodeksem pracy”, za każdą dobę krajowej podróży służbowej liczoną
od wyjazdu ze stałego miejsca pełnienia służby do powrotu do tego miejsca.
2.
Wysokość diety, o której mowa w ust. 1, jeżeli krajowa podróż służbowa trwa:
1)
nie dłużej niż dobę i wynosi:
a)
od 8 do 12 godzin - stanowi 50%,
b)
ponad 12 godzin - stanowi 100%
- diety przysługującej w czasie podróży krajowej określonej w przepisach wydanych
na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy;
2)
dłużej niż dobę, a niepełna, ale rozpoczęta doba wynosi:
a)
do 8 godzin - stanowi 50%,
b)
ponad 8 godzin - stanowi 100%
- diety przysługującej w czasie podróży krajowej określonej w przepisach wydanych
na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.
3.
Wysokość diety, o której mowa w ust. 1 i 2, zmniejsza się o koszty zapewnionego bezpłatnego
wyżywienia, przyjmując, że każdy posiłek stanowi odpowiednio:
1)
śniadanie - 25%,
2)
obiad - 50%,
3)
kolacja - 25%
- diety przysługującej w czasie podróży krajowej określonej w przepisach wydanych
na podstawie art. 775§ 2 Kodeksu pracy.
4.
W przypadku korzystania przez funkcjonariusza z usługi hotelarskiej, w ramach której
zapewniono wyżywienie, przepisy ust. 3 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
1.
Funkcjonariusz odbywający podróż służbową poza granicami kraju, zwaną dalej „zagraniczną
podróżą służbową”, otrzymuje dietę, o której mowa w art. 172 ust. 3 pkt 1 ustawy,
w wysokości określonej dla diety przysługującej w czasie podróży zagranicznej do danego
państwa docelowego w przepisach wydanych na podstawie art. 775§ 2 Kodeksu pracy, za każdą dobę zagranicznej podróży służbowej liczoną od chwili:
1)
przekroczenia granicy polskiej w drodze za granicę do chwili przekroczenia granicy
polskiej w drodze powrotnej do kraju - w przypadku odbywania podróży środkami komunikacji
lądowej;
2)
startu samolotu w drodze za granicę z ostatniego lotniska w kraju do chwili lądowania
samolotu w drodze powrotnej na pierwszym lotnisku w kraju - w przypadku odbywania
podróży środkami komunikacji lotniczej;
3)
wyjścia statku (promu) z portu polskiego do chwili wejścia statku (promu) w drodze
powrotnej do portu polskiego - w przypadku odbywania podróży środkami komunikacji
morskiej.
2.
Wysokość diety, o której mowa w ust. 1, za niepełną dobę zagranicznej podróży służbowej
wynoszącą:
1)
do 8 godzin - stanowi 33,33%,
2)
ponad 8 do 12 godzin - stanowi 50%,
3)
ponad 12 godzin - stanowi 100%
- diety przysługującej w czasie podróży zagranicznej do danego państwa docelowego
określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 775§ 2 Kodeksu pracy.
3.
Wysokość diety, o której mowa w ust. 1, jeżeli:
1)
funkcjonariuszowi zapewniono bezpłatne całodzienne wyżywienie,
2)
funkcjonariusz przebywa w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym
- stanowi 25% diety przysługującej w czasie podróży zagranicznej do danego państwa
docelowego określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 775§ 2 Kodeksu pracy.
4.
Wysokość diety, o której mowa w ust. 1 i 2, zmniejsza się o koszty zapewnionego bezpłatnego
wyżywienia, przyjmując, że każdy posiłek stanowi odpowiednio:
1)
śniadanie - 15%,
2)
obiad - 30%,
3)
kolacja - 30%
- diety przysługującej w czasie podróży zagranicznej do danego państwa docelowego
określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 775§ 2 Kodeksu pracy.
5.
W przypadku korzystania przez funkcjonariusza wykonującego czynności służbowe w zagranicznej
podróży służbowej z usługi hotelarskiej, w ramach której zapewniono wyżywienie, przepisy
ust. 4 stosuje się odpowiednio.
§ 5.
1.
Zwrot kosztów przejazdu, o którym mowa w art. 172 ust. 3 pkt 2 ustawy, następuje w
wysokości obejmującej cenę biletu wraz z opłatami dodatkowymi i z uwzględnieniem przysługującej
funkcjonariuszowi ulgi oraz rodzaju środka transportu właściwego do odbycia podróży
służbowej w postaci samolotu, samochodu osobowego, środków publicznego transportu
zbiorowego, motocykla lub motoroweru albo statku lub promu.
2.
W przypadku wyrażenia przez Komendanta SOP lub osobę przez niego upoważnioną zgody
na przejazd w krajowej podróży służbowej pojazdem niepozostającym w dyspozycji SOP
wysokość zwrotu kosztów przejazdu jest określana według stawek za jeden kilometr przebiegu
pojazdu nie wyższych niż określone w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym .
§ 6.
1.
Zwrot kosztów noclegu, o którym mowa w art. 172 ust. 3 pkt 2 ustawy, w krajowej podróży
służbowej przysługuje w wysokości stwierdzonej rachunkiem za nocleg w hotelu lub kwaterze
prywatnej.
2.
Ryczałt za nocleg, o którym mowa w art. 172 ust. 3 pkt 2 ustawy, w krajowej podróży
służbowej przysługuje funkcjonariuszowi w wysokości 150% diety, o której mowa w §
3 ust. 1, za każdy nocleg trwający co najmniej 6 godzin pomiędzy godzinami 2100i700.
§ 7.
1.
Zwrot kosztów noclegu, o którym mowa w art. 172 ust. 3 pkt 2 ustawy, w zagranicznej
podróży służbowej przysługuje funkcjonariuszowi w wysokości stwierdzonej rachunkiem
za nocleg w hotelu, w granicach ustalonego na ten cel limitu określonego w przepisach
wydanych na podstawie art. 775§ 2 Kodeksu pracy.
2.
Ryczałt za nocleg, o którym mowa w art. 172 ust. 3 pkt 2 ustawy, w zagranicznej podróży
służbowej przysługuje funkcjonariuszowi w wysokości odpowiadającej 25% limitu, o którym
mowa w ust. 1, za każdy nocleg trwający co najmniej 6 godzin pomiędzy godzinami 2100i700.
§ 8.
Funkcjonariuszowi delegowanemu do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości
na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przysługuje dieta za czas przejazdu do nowego
miejsca pełnienia służby w wysokości określonej w § 3.
§ 9.
Wysokość należności z tytułu zwrotu kosztów przejazdu do miejsca delegowania, na trasie
od stałego miejsca pełnienia służby do miejsca delegowania i z powrotem, przysługującej
funkcjonariuszowi delegowanemu do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości
na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stanowi równowartość kosztów przejazdu publicznym
środkiem komunikacji.
§ 10.
Funkcjonariuszowi wykonującemu zadania, o których mowa w art. 4 ust. 8 ustawy, przysługuje
dieta za czas przejazdu do nowego miejsca pełnienia służby w wysokości określonej
w § 4.
§ 11.
Funkcjonariuszowi wykonującemu zadania, o których mowa w art. 4 ust. 8 ustawy, przysługuje
zwrot kosztów noclegu albo ryczałt za nocleg, w wysokości określonej w § 7.
§ 12.
Funkcjonariuszowi odbywającemu podróż służbową, delegowanemu do czasowego pełnienia
służby w innej miejscowości na terenie Rzeczypospolitej Polskiej lub wykonującemu
zadania, o których mowa w art. 4 ust. 8 ustawy, przysługuje zwrot kosztów, o którym
mowa w art. 172 ust. 3 pkt 5 ustawy, w wysokości wskazanej na oryginale rachunku.
§ 13.
1.
Komórka organizacyjna SOP właściwa do spraw finansowych dokonuje wypłaty należności,
o których mowa w § 3-12, na podstawie rachunku kosztów sporządzonego przez funkcjonariusza,
w formie gotówkowej lub bezgotówkowej na rachunek bankowy wskazany przez funkcjonariusza.
2.
Zapewnienie funkcjonariuszowi odbywającemu podróż służbową, delegowanemu do czasowego
pełnienia służby w innej miejscowości na terenie Rzeczypospolitej Polskiej lub wykonującemu
zadania, o których mowa w art. 4 ust. 8 ustawy, bezpłatnego wyżywienia lub wyżywienia
w ramach usługi hotelarskiej potwierdza kierownik komórki organizacyjnej SOP zapewniającej
te świadczenia lub funkcjonariusz w oświadczeniu złożonym na poleceniu wyjazdu służbowego.
3.
Wypłata należności, o których mowa w § 10 i 11, następuje za pośrednictwem placówki
zagranicznej.
4.
W przypadku funkcjonariusza odbywającego krajową podróż służbową lub delegowanego
do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości na terenie Rzeczypospolitej Polskiej
zamieszkałego poza stałym miejscem pełnienia służby Komendant SOP może uznać, dla
celów rozliczenia kosztów wynikających z tych tytułów, miejscowość zamieszkania funkcjonariusza
za stałe miejsce pełnienia służby, jeżeli spowoduje to ich zmniejszenie.
§ 14.
1.
Komórka organizacyjna SOP właściwa do spraw finansowych na wniosek funkcjonariusza
odbywającego krajową podróż służbową lub delegowanego do czasowego pełnienia służby
w innej miejscowości na terenie Rzeczypospolitej Polskiej wypłaca mu zaliczkę na pokrycie
kosztów związanych z tą podróżą lub delegowaniem, w wysokości wynikającej ze wstępnej
kalkulacji tych kosztów.
2.
Funkcjonariusz rozlicza pobraną zaliczkę w terminie 14 dni od dnia zakończenia krajowej
podróży służbowej lub upływu okresu delegowania.
§ 15.
1.
Komórka organizacyjna SOP właściwa do spraw finansowych wypłaca funkcjonariuszowi
odbywającemu zagraniczną podróż służbową lub wykonującemu zadania, o których mowa
w art. 4 ust. 8 ustawy, zaliczkę w walucie obcej na niezbędne koszty podróży i pobytu
poza granicami kraju. Za zgodą funkcjonariusza zaliczka może być wypłacona w walucie
polskiej w wysokości stanowiącej równowartość zaliczki obliczonej w walucie obcej
według średniego kursu złotego w stosunku do walut obcych określanego przez Narodowy
Bank Polski z dnia poprzedzającego dzień wypłaty zaliczki.
2.
Rozliczenia kosztów związanych z zagraniczną podróżą służbową lub skierowaniem do
wykonywania zadań, o których mowa w art. 4 ust. 8 ustawy, dokonuje się w walucie otrzymanej
zaliczki, w walucie wymienianej albo w walucie polskiej, w terminie 14 dni od dnia
zakończenia podróży lub przejazdu do nowego miejsca pełnienia służby.
3.
Do rozliczenia, o którym mowa w ust. 2, dołącza się dokumenty lub rachunki potwierdzające
poszczególne wydatki, z wyjątkiem rozliczenia diet i wydatków objętych ryczałtami.
Jeżeli uzyskanie dokumentu lub rachunku nie było możliwe, funkcjonariusz składa pisemne
oświadczenie o dokonanym wydatku i przyczynach braku jego udokumentowania.
§ 16.
Świadczeniami, o których mowa w art. 172 ust. 1 pkt 2 ustawy, są:
1)
ryczałt z tytułu wykonywania czynności służbowych poza granicami Rzeczypospolitej
Polskiej - w wysokości 100% diety, o której mowa w § 4, za każdy rozpoczęty dzień
skierowania do wykonywania zadań, o których mowa w art. 4 ust. 8 ustawy;
2)
ryczałt na pokrycie kosztów utrzymania - w wysokości 50% diety, o której mowa w §
4, za każdy rozpoczęty dzień skierowania do wykonywania zadań, o których mowa w art.
4 ust. 8 ustawy;
3)
należność zagraniczna za każdy rozpoczęty dzień kalendarzowy skierowania do wykonywania
zadań, o których mowa w art. 4 ust. 8 ustawy, w wysokości:
a)
40 euro dla funkcjonariusza pełniącego funkcję dowódcy ochrony,
b)
30 euro dla pozostałych funkcjonariuszy.
§ 17.
Świadczenia, o których mowa w § 16, wypłaca się - za pośrednictwem placówki zagranicznej
- w formie bezpośredniej do rąk funkcjonariusza lub w formie bezgotówkowej na rachunek
bankowy wskazany przez funkcjonariusza.
§ 18.
Przepisy rozporządzenia w zakresie wysokości należności za podróże służbowe i należności
przysługujących z tytułu delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości
albo związanych z wykonywaniem zadań, o których mowa w art. 4 ust. 8 ustawy, oraz
świadczeń związanych z wykonywaniem zadań, o których mowa w art. 4 ust. 8 ustawy,
mają zastosowanie od dnia 2 lutego 2019 r.
§ 19.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.4)Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji z dnia 2 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania
funkcjonariuszom Biura Ochrony Rządu należności pieniężnych za podróże służbowe (Dz.
U. poz. 1773 oraz z 2015 r. poz. 341), które utraciło moc na podstawie art. 389 ust.
1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz.
138, 650, 730, 1544, 1562, 1669, 2245 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 125).
1)
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji kieruje działem administracji rządowej
- sprawy wewnętrzne, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów
z dnia 10 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Spraw
Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. poz. 97 i 225).
2)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 650, 730, 1544,
1562, 1669, 2245 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 125.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r.
poz. 1000, 1076, 1608, 1629, 2215, 2244, 2245, 2377 i 2432.
4)
Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji z dnia 2 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania
funkcjonariuszom Biura Ochrony Rządu należności pieniężnych za podróże służbowe (Dz.
U. poz. 1773 oraz z 2015 r. poz. 341), które utraciło moc na podstawie art. 389 ust.
1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz.
138, 650, 730, 1544, 1562, 1669, 2245 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 125).