Wyrok Trybunału Konstytucyjnegoz dnia 20 listopada 2019 r.
Treść wyroku
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Stanisław Rymar - przewodniczący,
Mariusz Muszyński,
Piotr Pszczółkowski,
Małgorzata Pyziak-Szafnicka - sprawozdawca,
Andrzej Zielonacki,
protokolant: Krzysztof Zalecki,
po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie
w dniu 20 listopada 2019 r., wniosku Sejmiku Województwa Mazowieckiego o zbadanie
zgodności: art. 59 w związku z art. 55 ust. 1 pkt 6 oraz art. 61 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności
leczniczej oraz w związku z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o działalności leczniczej
oraz niektórych innych ustaw „w zakresie, w jakim nakłada na samorząd województwa obowiązek finansowania z budżetu
województwa świadczeń opieki zdrowotnej zrealizowanych, zgodnie z obowiązującymi przepisami,
w szczególności z art. 15 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, przez samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, dla którego samorząd województwa
jest organem tworzącym, ponad limit świadczeń sfinansowanych na podstawie umowy z
Narodowym Funduszem Zdrowia”, z art. 166 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 i w związku z art. 68 ust. 2, a także z art.
167 ust. 4 Konstytucji,
orzeka:
I
Art. 59 ust. 2 w związku z art. 55 ust. 1 pkt 6 i art. 61 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej oraz w związku z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o działalności leczniczej
oraz niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim zobowiązuje jednostkę samorządu terytorialnego, będącą podmiotem
tworzącym samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, do pokrycia straty netto
stanowiącej ekonomiczny skutek wprowadzania przepisów powszechnie obowiązujących,
które wywołują obligatoryjne skutki finansowe dla działania samodzielnego publicznego
zakładu opieki zdrowotnej, jest niezgodny z art. 167 ust. 4 w związku z art. 166 ust. 2, art. 68 ust. 2 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 166 ust. 1 Konstytucji.
II
Przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą po
upływie 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej
Polskiej.
Ponadto postanawia:
na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania
przed Trybunałem Konstytucyjnym umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie.
Orzeczenie zapadło większością głosów.