Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 23 marca 2018 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Ordynacja podatkowa
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
- Dział I - Przepisy ogólne
- Dział II - Organy podatkowe i ich właściwość
- Dział IIA - Porozumienia w sprawach ustalenia cen transakcyjnych
- Dział III - Zobowiązania podatkowe
- Rozdział 1 - Powstawanie zobowiązania podatkowego
- Rozdział 2 - Odpowiedzialność podatnika, płatnika i inkasenta
- Rozdział 3 - Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych
- Rozdział 4 - Terminy płatności
- Rozdział 5 - Zaległość podatkowa
- Rozdział 6 - Odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna
- Rozdział 7 - Wygaśnięcie zobowiązań podatkowych
- Rozdział 7a - Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych
- Rozdział 8 - Przedawnienie
- Rozdział 9 - Nadpłata
- Rozdział 9a - Podpisywanie deklaracji
- Rozdział 10 - Korekta deklaracji
- Rozdział 11 - Informacje podatkowe
- Rozdział 12 - Rachunki
- Rozdział 13 - Odpowiedzialność solidarna
- Rozdział 14 - Prawa i obowiązki następców prawnych oraz podmiotów przekształconych
- Rozdział 15 - Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
- Dział IIIA - Przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania
- Dział IIIB - Przeciwdziałanie wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych
- Dział IV - Postępowanie podatkowe
- Rozdział 1 - Zasady ogólne
- Rozdział 2 - Wyłączenie pracownika organu podatkowego oraz organu podatkowego
- Rozdział 3 - Strona
- Rozdział 3a - Pełnomocnictwo
- Rozdział 4 - Załatwianie spraw
- Rozdział 5 - Doręczenia
- Rozdział 6 - Wezwania
- Rozdział 7 - Przywrócenie terminu
- Rozdział 8 - Wszczęcie postępowania
- Rozdział 9 - Metryki, protokoły i adnotacje
- Rozdział 10 - Udostępnianie akt
- Rozdział 11 - Dowody
- Rozdział 11a - Rozprawa
- Rozdział 12 - Zawieszenie postępowania
- Rozdział 13 - Decyzje
- Rozdział 14 - Postanowienia
- Rozdział 15 - Odwołania
- Rozdział 16 - Zażalenia
- Rozdział 16a - Wykonanie decyzji
- Rozdział 17 - Wznowienie postępowania
- Rozdział 18 - Stwierdzenie nieważności decyzji
- Rozdział 19 - Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej
- Rozdział 20 - Wygaśnięcie decyzji
- Rozdział 21 - Odpowiedzialność odszkodowawcza
- Rozdział 22 - Kary porządkowe
- Rozdział 23 - Koszty postępowania
- Dział V - Czynności sprawdzające
- Dział VI - Kontrola podatkowa
- Dział VII - Tajemnica skarbowa
- Dział VIIA - (uchylony)
- Dział VIII - Przepisy karne
- Dział VIIIA - Zaświadczenia
- Dział IX - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami ,
2)
ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego
oraz niektórych innych ustaw ,
3)
ustawą z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia
rodzin ,
4)
ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy o finansach
publicznych oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej ,
5)
ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa ,
6)
ustawą z dnia 9 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o niektórych uprawnieniach pracowników
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy
i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra oraz niektórych innych ustaw ,
7)
ustawą z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania
wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych ,
8)
ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa ,
9)
ustawą z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz
niektórych innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 21 marca 2018 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
odnośnika nr 1 oraz art. 108 i art. 111 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych
z innymi państwami , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża:
1)
dyrektywę Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej
w dziedzinie opodatkowania i uchylającą dyrektywę 77/799/EWG ;
2)
dyrektywę Rady (UE) 2015/2060 z dnia 10 listopada 2015 r. uchylającą dyrektywę 2003/48/WE
w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek .
”
„
Art. 108.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 306n ustawy zmienianej
w art. 94 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 306n ustawy zmienianej w art. 94, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
jednak nie dłużej niż przez 3 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
”
„
Art. 111.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 92, art. 93 pkt 1, art. 95 pkt 1 i 2, art. 106 oraz art. 107, które wchodzą w
życie z dniem 30 kwietnia 2017 r.;
2)
działu III oraz art. 89, art. 94 pkt 5 i 7, art. 95 pkt 3, art. 96, art. 98-100 oraz
art. 109, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2017 r.
”
;
2)
art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 18.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.
”
;
3)
art. 41 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami
wsparcia rodzin , który stanowi:
„
Art. 41.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2017 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1, art. 2 pkt 2, art. 3-5, art. 6 pkt 10, 11, 12 lit. d, g i lit. h w zakresie
dodawanego w art. 23 ust. 10a, pkt 13, pkt 20 lit. a i b, pkt 21 i 22, art. 7-10,
art. 11 pkt 3 lit. e, art. 12 pkt 1-42 i 44-46, art. 13 pkt 2 lit. a-c, art. 14 pkt
1, 3, pkt 4 w zakresie zmienianego w art. 6 ust. 2, pkt 5 lit. a, pkt 7-10, pkt 13,
14 i pkt 15 lit. a w zakresie zmienianego w art. 29 ust. 5 i 6 i lit. b, art. 15 pkt
5, 6, 8 lit. b w zakresie dodawanego w art. 14 ust. 4b, pkt 9, 10, 17, 18 lit. a,
b i c w zakresie zmienianego w art. 30 ust. 2, pkt 19 i 20 oraz art. 16, które wchodzą
w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;
2)
art. 14 pkt 2 i pkt 4 w zakresie zmienianego w art. 6 ust. 3, pkt 5 lit. b, pkt 6
i pkt 15 lit. a w zakresie zmienianego w art. 29 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem
1 stycznia 2019 r.
”
;
4)
art. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy
o finansach publicznych oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji
Skarbowej , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
”
;
5)
art. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
6)
art. 46 ustawy z dnia 9 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o niektórych uprawnieniach
pracowników urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy
i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 46.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 36 i
art. 40, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
7)
art. 14-19, art. 22, art. 24-27 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych
ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych , które stanowią:
„
Art. 14.
1.
Przekazywanie informacji, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 1 i 3 ustawy zmienianej
w art. 4, rozpoczyna się nie później niż:
1)
30. dnia od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - w przypadku banków w rozumieniu
art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4, z wyjątkiem banków spółdzielczych;
2)
60. dnia od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - w przypadku banków spółdzielczych
oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.
2.
Pierwsze przekazanie informacji na podstawie ust. 1 obejmuje informacje o rachunkach
otwartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i prowadzonych na dzień wejścia
w życie niniejszej ustawy oraz o rachunkach otwartych od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy do dnia poprzedzającego dzień przekazania informacji, według stanu na dzień
poprzedzający dzień przekazania informacji. W przypadku informacji, o których mowa
w art. 119zp § 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 4, pierwsze przekazanie informacji
obejmuje również informacje o rachunkach otwartych przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy i zamkniętych w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
3.
Przekazywanie zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 2 ustawy zmienianej w
art. 4, rozpoczyna się nie później niż ostatniego dnia:
1)
6. miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - w przypadku banków w rozumieniu
art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4, z wyjątkiem banków spółdzielczych;
2)
8. miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - w przypadku banków spółdzielczych
oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.
4.
Pierwsze przekazanie zestawień transakcji dotyczących rachunków otwartych przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy i prowadzonych na dzień wejścia w życie niniejszej
ustawy oraz o rachunkach otwartych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia
poprzedzającego dzień przekazania zestawienia obejmuje dane uzyskane od dnia 1 stycznia
2016 r. do dnia poprzedzającego dzień ich przekazania.
Art. 15.
1.
Przekazywanie informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1, art. 119zq
oraz art. 119zs ustawy zmienianej w art. 4, zawierających dane uzyskane przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy, które znajdują się w formie uniemożliwiającej ich
automatyczne przetwarzanie w systemach teleinformatycznych banków w rozumieniu art.
119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4 oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych,
rozpoczyna się nie później niż ostatniego dnia 9. miesiąca od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
2.
W przypadku uzupełnienia, zmiany lub przeniesienia do formy umożliwiającej automatyczne
przetwarzanie danych, o których mowa w ust. 1, przed upływem terminu, o którym mowa
w tym przepisie, dane te przekazywane są niezwłocznie na zasadach określonych w art.
119zp § 1, art. 119zq oraz art. 119zs ustawy zmienianej w art. 4.
Art. 16.
1.
Na wniosek banku w rozumieniu art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4 oraz na
wniosek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, złożony nie później niż 14
dni przed upływem terminu, o którym mowa odpowiednio w art. 14 ust. 1 i 3 oraz art.
15, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może:
1)
przedłużyć ten termin o nie więcej niż 6 miesięcy ze względu na techniczne nieprzygotowanie
do przekazywania danych lub
2)
ograniczyć zakres danych objętych zestawieniami, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt
2 ustawy zmienianej w art. 4, podlegających przekazaniu ze względu na obiektywną niemożliwość
ich przekazania.
2.
We wniosku wskazuje się:
1)
przyczyny techniczne braku przygotowania do przekazywania danych, opis działań podjętych
w celu przygotowania do przekazywania danych oraz termin rozpoczęcia przekazywania
danych - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;
2)
przyczyny obiektywnej niemożliwości przekazania danych - w przypadku, o którym mowa
w ust. 1 pkt 2.
3.
Wniosek w imieniu banków spółdzielczych lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych
może być złożony zbiorczo, odpowiednio za pośrednictwem banku zrzeszającego lub Krajowej
Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej.
4.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej rozpoznaje wniosek niezwłocznie, nie później
niż w terminie 7 dni od dnia jego wpływu.
5.
W zakresie nieuregulowanym do wniosków stosuje się odpowiednio przepisy działu IV
ustawy zmienianej w art. 4.
Art. 17.
W okresie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do przekazywania żądań,
o których mowa w dziale IIIB ustawy zmienianej w art. 4, nie stosuje się przepisu
art. 119zk § 1 tej ustawy.
Art. 18.
Ustalanie wskaźnika ryzyka w rozumieniu art. 119zg pkt 8 ustawy zmienianej w art.
4 rozpoczyna się nie później niż 60. dnia od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 19.
Pierwsza kontrola, o której mowa w art. 119zv § 9 ustawy zmienianej w art. 4, jest
przeprowadzana nie wcześniej niż po upływie 9 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
”
„
Art. 22.
1.
W przypadku umowy o wykonywanie czynności związanych z technicznym utrzymaniem, naprawą
lub zmianą funkcjonalności STIR w rozumieniu art. 119zg pkt 6 ustawy zmienianej w
art. 4, zawartej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, izba rozliczeniowa
w rozumieniu art. 119zg pkt 3 ustawy zmienianej w art. 4:
1)
przedkłada zawartą umowę Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w terminie 7 dni
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy;
2)
dostosowuje zawartą umowę do wymogów określonych w art. 119zi § 2-4 ustawy zmienianej
w art. 4, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Do umów, o których mowa w ust. 1, oraz ich zmian przepisy art. 119zi § 5-7 ustawy
zmienianej w art. 4 stosuje się odpowiednio.
”
„
Art. 24.
1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej składa Prezesowi Rady Ministrów sprawozdanie
za lata 2018-2020 w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu działalności banków
w rozumieniu art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4 i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych
do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi w rozumieniu art. 119zg pkt 9
ustawy zmienianej w art. 4 w terminie do dnia 1 czerwca odpowiednio 2019 r., 2020 r.
i 2021 r.
2.
Sprawozdanie zawiera w szczególności informacje o liczbie:
1)
przekazanych przez izbę rozliczeniową w rozumieniu art. 119zg pkt 3 ustawy zmienianej
w art. 4 informacji o wskaźnikach ryzyka, o których mowa w art. 119zo § 1 ustawy zmienianej
w art. 4;
2)
dokonanych blokad rachunków podmiotu kwalifikowanego w rozumieniu art. 119zg pkt 2
ustawy zmienianej w art. 4.
3.
Sprawozdanie jest publikowane na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Art. 25.
1.
W terminie 6 miesięcy od dnia publikacji sprawozdania za 2020 r. Szef Krajowej Administracji
Skarbowej wspólnie z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych przygotuje
raport oceniający stosowanie przepisów w sprawie przeciwdziałania wykorzystywaniu
działalności banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4 i spółdzielczych
kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi
w rozumieniu art. 119zg pkt 9 ustawy zmienianej w art. 4.
2.
W przygotowaniu raportu oceniającego mogą uczestniczyć z głosem doradczym przedstawiciele
organizacji pozarządowych.
3.
Na wniosek organizacji pozarządowych złożony do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej
raportem oceniającym może zostać objęte również, za zgodą podmiotu kwalifikowanego
w rozumieniu art. 119zg pkt 4 ustawy zmienianej w art. 4, którego wniosek dotyczy,
badanie stosowania przepisów w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu działalności
banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4 i spółdzielczych kas
oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi w
rozumieniu art. 119zg pkt 9 tej ustawy w odniesieniu do przypadków jednostkowych.
Wniosek powinien zostać złożony w terminie 4 miesięcy od dnia publikacji sprawozdania
za 2020 r.
4.
Przedstawiciele organizacji pozarządowych nie mogą uzyskać dostępu do informacji objętych
tajemnicą prawnie chronioną.
5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy tryb zgłaszania wniosków o badanie przypadków jednostkowych oraz tryb
uzgadniania z organizacjami pozarządowymi liczby badanych przypadków jednostkowych,
uwzględniając zasady przejrzystości oraz racjonalnej i harmonijnej współpracy administracji
publicznej z organizacjami pozarządowymi.
Art. 26.
1.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 82 § 7 pkt 2 ustawy zmienianej
w art. 4 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 82 § 7 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, oraz mogą być zmieniane.
2.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 148 ust. 2 ustawy zmienianej
w art. 13 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na
podstawie art. 148 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 13, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy, oraz mogą być zmieniane.
Art. 27.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 13 pkt 18-20, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2)
art. 1, art. 2, art. 4 pkt 3 w zakresie przepisów art. 119zg pkt 2, art. 119zv-119zze
i art. 119zzh § 2 oraz pkt 9 w zakresie art. 305q, art. 5 pkt 1, art. 7, art. 11 pkt
3, art. 12 oraz art. 24 ust. 2 pkt 2, które wchodzą w życie po upływie 4 miesięcy
od dnia ogłoszenia.
”
;
8)
art. 392 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa , który stanowi:
„
Art. 392.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r., z wyjątkiem art. 346, który wchodzi
w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
9)
odnośnika nr 1 oraz art. 55 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132 z dnia 14 czerwca 2017 r.
w sprawie niektórych aspektów prawa spółek .
”
„
Art. 55.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 marca 2018 r., z wyjątkiem:
1)
art. 7 pkt 2-4, art. 30, art. 44 oraz art. 54, które wchodzą w życie z dniem 9 kwietnia
2018 r.;
2)
art. 1 pkt 13 w zakresie dodawanego art. 19e ust. 5, art. 1 pkt 14 lit. b w zakresie
dodawanego ust. 1g, art. 8, art. 9, art. 10 pkt 1-5, art. 16, art. 17 pkt 2, art.
31, art. 50 oraz art. 51, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2018 r.;
3)
art. 1 pkt 16, 17, pkt 18 w zakresie dodawanego art. 21c, pkt 23, pkt 30 w zakresie
uchylenia art. 55 i art. 57, art. 3 pkt 19, art. 4-6, art. 13, art. 18-20, art. 21
pkt 1, 4 i 6, art. 22 pkt 1, art. 24, art. 25, art. 28, art. 29 pkt 1, art. 41 ust.
2 oraz art. 45, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego 2019 r.;
4)
art. 1 pkt 2, pkt 5 lit. a w zakresie zmienianego pkt 3, pkt 7, 9, 11 i pkt 13 w zakresie
dodawanego art. 19d oraz art. 19e ust. 4, art. 3 pkt 12, pkt 13 lit. c i e, pkt 14
w zakresie dodawanego art. 6943a, pkt 15 lit. c i d, pkt 18, art. 7 pkt 1, art. 17
pkt 7 i 8, art. 40 oraz art. 43, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2020 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
Dział I
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa normuje:
1)
zobowiązania podatkowe;
2)
informacje podatkowe;
3)
postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające;
4)
tajemnicę skarbową.
Art. 2.
§ 1.
Przepisy ustawy stosuje się do:
1)
podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek
samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy
podatkowe;
2)
(uchylony)
3)
opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych;
4)
spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości
organów podatkowych.
§ 2.
Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również
do opłat, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w
§ 1 pkt 1 organy.
§ 3.
Organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów podatkowych.
§ 4.
Przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków
cywilnoprawnych.
Art. 2a.
Niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga
się na korzyść podatnika.
Art. 3.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
ustawach podatkowych - rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz
niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania,
powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące
prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także
ich następców prawnych oraz osób trzecich;
2)
przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia
ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania
oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących
problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie
ustaw podatkowych;
3)
podatkach - rozumie się przez to również:
a)
zaliczki na podatki,
b)
raty podatków, jeżeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność podatku w ratach,
c)
opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe;
4)
księgach podatkowych - rozumie się przez to księgi rachunkowe, podatkową księgę przychodów
i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów podatkowych,
na podstawie odrębnych przepisów, obowiązani są podatnicy, płatnicy lub inkasenci;
5)
deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz informacje,
do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy,
płatnicy i inkasenci;
6)
ulgach podatkowych - rozumie się przez to przewidziane w przepisach prawa podatkowego
zwolnienia, odliczenia, obniżki albo zmniejszenia, których zastosowanie powoduje obniżenie
podstawy opodatkowania lub wysokości podatku, z wyjątkiem obniżenia kwoty podatku
należnego o kwotę podatku naliczonego, w rozumieniu przepisów o podatku od towarów
i usług, oraz innych odliczeń stanowiących element konstrukcji tego podatku;
7)
zwrocie podatku - rozumie się przez to zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego
w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku
przewidziane w przepisach prawa podatkowego;
8)
niepodatkowych należnościach budżetowych - rozumie się przez to niebędące podatkami
i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu
terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych;
9)
działalności gospodarczej - rozumie się przez to każdą działalność zarobkową w rozumieniu
przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu,
a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny
lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności
gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców;
10)
cenie transakcyjnej - rozumie się przez to cenę przedmiotu transakcji zawieranej pomiędzy
podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku
dochodowego od osób fizycznych, podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku
od towarów i usług;
11)
podmiocie krajowym - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę
organizacyjną niemającą osobowości prawnej, mającą miejsce zamieszkania, siedzibę
lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powiązaną w rozumieniu art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych z innym podmiotem oraz zagraniczny zakład w rozumieniu tych przepisów, położony na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
12)
podmiocie zagranicznym - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę
organizacyjną niemającą osobowości prawnej, mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę
lub zarząd poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powiązaną w rozumieniu art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych z innym podmiotem oraz zagraniczny zakład w rozumieniu tych przepisów, położony poza
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
13)
dokumencie elektronicznym - rozumie się przez to dokument elektroniczny, o którym
mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne ;
14)
portalu podatkowym - rozumie się przez to system teleinformatyczny administracji skarbowej
służący do kontaktu organów podatkowych z podatnikami, płatnikami i inkasentami, a
także ich następcami prawnymi oraz osobami trzecimi, w szczególności do wnoszenia
podań, składania deklaracji oraz doręczania pism organów podatkowych za pomocą środków
komunikacji elektronicznej;
15)
podaniu lub deklaracji odwzorowanych cyfrowo - rozumie się przez to dokument elektroniczny
będący kopią elektroniczną podania lub deklaracji, złożonych w jednostkach organizacyjnych
administracji skarbowej w postaci innej niż elektroniczna, który został wprowadzony
do systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w sposób zapewniający
niezaprzeczalność i integralność odwzorowanych danych.
Art. 3a.
§ 1.
Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, deklaracje mogą być składane za pomocą
środków komunikacji elektronicznej.
§ 2.
Organ podatkowy, elektroniczna skrzynka podawcza systemu teleinformatycznego administracji
skarbowej lub portal podatkowy potwierdzają, w formie dokumentu elektronicznego, złożenie
deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
§ 3.
(uchylony)
Art. 3b.
§ 1.
Deklaracja składana za pomocą środków komunikacji elektronicznej powinna zawierać:
1)
dane w ustalonym formacie elektronicznym, zawarte we wzorze deklaracji określonym
w odrębnych przepisach;
2)
jeden podpis elektroniczny.
§ 2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia:
1)
(uchylony)
2)
sposób przesyłania deklaracji i podań za pomocą środków komunikacji elektronicznej;
3)
rodzaje podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone poszczególne typy deklaracji
lub podań.
§ 3.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 2, minister właściwy do spraw finansów publicznych
powinien uwzględnić:
1)
potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych
w deklaracjach i podaniach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem;
2)
limity wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku wynikających
z deklaracji i rodzaj podatku, którego dotyczy deklaracja, a także wymagania dla poszczególnych
rodzajów podpisu elektronicznego, w szczególności dotyczące weryfikacji podpisu i
kwalifikowanych elektronicznych znaczników czasu.
Art. 3c.
(uchylony)
Art. 3d.
Składanie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej wójtowi, burmistrzowi
(prezydentowi miasta), staroście, marszałkowi województwa regulują odrębne przepisy.
Art. 3e.
§ 1.
Organ podatkowy może zwrócić się do podatnika, płatnika lub inkasenta o wyrażenie
zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego we wszystkich sprawach
podatkowych załatwianych przez ten organ.
§ 2.
W przypadku wyrażenia przez podatnika, płatnika lub inkasenta zgody, o której mowa
w § 1, organ podatkowy poucza ich o skutkach prawnych wynikających z wyrażenia tej
zgody.
§ 3.
Do doręczania, o którym mowa w § 1, stosuje się przepisy art. 144a oraz art. 146.
Art. 3f.
§ 1.
Uwierzytelnianie podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób
trzecich na portalu podatkowym wymaga użycia danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego
certyfikatu podpisu elektronicznego albo profilu zaufanego ePUAP w rozumieniu art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne.
§ 2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
zakres i warunki korzystania z portalu podatkowego, mając na względzie potrzebę zapewnienia
bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych we wnioskach,
deklaracjach i pismach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.
§ 3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
inny sposób identyfikacji na portalu podatkowym niż przewidziany w § 1, mając na względzie
potrzebę upowszechniania kontaktów z organami podatkowymi za pośrednictwem portalu
podatkowego oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, poufności i pewności w procesie
identyfikacji.
§ 4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
rodzaje spraw, które mogą być załatwiane z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając
na względzie potrzebę stopniowego upowszechniania elektronicznej formy kontaktów z
organami podatkowymi oraz charakter tych spraw.
§ 5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wskazać
organy podatkowe, które załatwiają sprawy z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając
na względzie usprawnienie pracy urzędów i obsługi podatników, płatników, inkasentów,
ich następców prawnych oraz osób trzecich.
Art. 4.
Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność
przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego
w tych ustawach.
Art. 5.
Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika
do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości,
w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.
Art. 6.
Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie
pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy
podatkowej.
Art. 7.
§ 1.
Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.
§ 2.
Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w § 1.
Art. 8.
Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia
i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
Art. 9.
Inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we
właściwym terminie organowi podatkowemu.
Art. 10.
§ 1.
Wprowadzenie zryczałtowanej formy opodatkowania nie pozbawia podatnika możliwości
dokonania wyboru opodatkowania na zasadach ogólnych.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe nie przewidują możliwości wyboru
przez podatnika formy opodatkowania.
Art. 11.
Rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej.
Art. 12.
§ 1.
Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu
tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego
z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.
§ 2.
Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu,
który odpowiada początkowemu dniowi terminu.
§ 3.
Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu,
który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu
nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.
§ 4.
Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada
początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było - w dniu,
który poprzedzałby bezpośrednio ten dzień.
§ 5.
Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy,
za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy,
chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej.
§ 6.
Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało:
1)
wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał
urzędowe poświadczenie odbioru;
2)
nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym
państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową
operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone
w polskim urzędzie konsularnym;
3)
złożone przez żołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie jednostki
wojskowej lub kapitanowi statku;
4)
złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego;
5)
złożone przez osobę aresztowaną w administracji aresztu śledczego.
Dział II
Organy podatkowe i ich właściwość
Rozdział 1
Organy podatkowe
Art. 13.
§ 1.
Organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest:
1)
naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego, wójt, burmistrz (prezydent
miasta), starosta albo marszałek województwa - jako organ pierwszej instancji;
1a)
naczelnik urzędu celno-skarbowego jako organ odwoławczy w zakresie decyzji, o których
mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej ;
2)
dyrektor izby administracji skarbowej - jako:
a)
organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika
urzędu celno-skarbowego, z zastrzeżeniem pkt 1a,
b)
organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów,
c)
organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji;
3)
samorządowe kolegium odwoławcze - jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza
(prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa.
§ 2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem podatkowym - jako:
1)
organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, wznowienia
postępowania, zmiany lub uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia - z urzędu;
2)
organ odwoławczy od decyzji wydanych w sprawach, o których mowa w pkt 1;
3)
organ właściwy w sprawach porozumień dotyczących ustalenia cen transakcyjnych;
4)
organ właściwy w sprawach dotyczących interpretacji przepisów prawa podatkowego, o
których mowa w art. 14b § 1, w zakresie określonym w art. 14e § 1;
51)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz. U. poz. 2491), która weszła w życie z dniem 13 stycznia 2018 r.)
organ właściwy w sprawach informacji przekazywanych przez banki i spółdzielcze kasy
oszczędnościowo-kredytowe o otwartych i zamkniętych rachunkach bankowych związanych
z prowadzeniem działalności gospodarczej;
6)
organ właściwy w sprawach opinii zabezpieczających;
7)
organ pierwszej instancji w sprawach, o których mowa w art. 119g § 1.
§ 2a.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jest organem podatkowym - jako organ właściwy
w sprawach dotyczących wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których
mowa w art. 14b § 1 i w art. 14e § 1a.
§ 2b.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych jest organem podatkowym - jako organ
właściwy w sprawach, o których mowa w art. 14a § 1.
§ 2c.
W zakresie rozstrzygania spraw podatkowych uprawnienia naczelnika urzędu skarbowego,
naczelnika urzędu celno-skarbowego oraz dyrektora izby administracji skarbowej, jako
organu podatkowego, przysługują także radcy skarbowemu, wykonującemu czynności orzecznicze
w tym organie.
§ 3.
Organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze.
Art. 13a.
Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, nadać uprawnienia organów podatkowych:
1)
Szefowi Agencji Wywiadu,
2)
Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
3)
Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
4)
Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego,
5)
Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego
- jeżeli jest to uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami bezpieczeństwa
państwa.
Art. 14.
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej sprawuje ogólny nadzór w sprawach podatkowych.
§ 2.
W ramach nadzoru, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej w celu
wykonywania ustawowych zadań, w szczególności zadań analityczno-sprawozdawczych, może
przetwarzać dane wynikające z deklaracji podatkowych składanych do naczelników urzędów
skarbowych oraz naczelników urzędów celno-skarbowych.
§ 3.
Przetwarzanie danych, o którym mowa w § 2, odbywa się z zachowaniem przepisów o ochronie
danych osobowych oraz tajemnic ustawowo chronionych.
§ 4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych zapewnia funkcjonowanie portalu podatkowego
i jest administratorem danych podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych
oraz osób trzecich korzystających z tego portalu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych .
Rozdział 1a
Interpretacje przepisów prawa podatkowego
Art. 14a.
§ 1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania
przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności:
1)
dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne),
2)
wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania
tych przepisów (objaśnienia podatkowe)
- przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości
Unii Europejskiej.
§ 1a.
Interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności:
1)
opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa
podatkowego;
2)
wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego
do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym.
§ 1b.
Z wnioskiem o wydanie interpretacji ogólnej nie może wystąpić organ administracji
publicznej.
§ 2.
Wniosek o wydanie interpretacji ogólnej powinien zawierać uzasadnienie konieczności
wydania interpretacji ogólnej, w szczególności:
1)
przedstawienie zagadnienia oraz wskazanie przepisów prawa podatkowego wymagających
wydania interpretacji ogólnej;
2)
wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach,
postanowieniach oraz interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe
w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych oraz w takich samych
stanach prawnych.
§ 3.
Interpretację ogólną wydaje się, jeżeli w dniu złożenia wniosku w sprawach, o których
mowa w § 2 pkt 2, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa, kontrola
celno-skarbowa albo od decyzji lub na postanowienie nie zostało wniesione odwołanie
lub zażalenie.
§ 4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych pozostawia wniosek o wydanie interpretacji
ogólnej bez rozpatrzenia, jeżeli:
1)
nie są spełnione warunki, o których mowa w § 2 i 3, lub wniosek nie spełnia innych
wymogów określonych przepisami prawa, lub
2)
przedstawione we wniosku zagadnienie jest przedmiotem interpretacji ogólnej i stan
prawny nie uległ w tym zakresie zmianie.
§ 5.
W sprawie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia wydaje
się postanowienie, na które służy zażalenie. Postanowienie nie zawiera danych identyfikujących
stronę postępowania, w którym wydano decyzję, postanowienie lub interpretację indywidualną,
wskazaną we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu
IV stosuje się odpowiednio.
§ 6.
Prawo dostępu do akt sprawy wydania interpretacji ogólnej nie obejmuje danych identyfikujących
stronę postępowania, w którym wydano decyzję, postanowienie lub interpretację indywidualną,
wskazaną we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej.
§ 7.
Na pisemne żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicznych organy podatkowe
przekazują niezwłocznie akta dotyczące wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji
ogólnej decyzji, postanowień oraz interpretacji indywidualnych.
§ 8.
Opłata podlega zwrotowi wyłącznie w przypadku wydania interpretacji ogólnej. Zwrot
opłaty następuje w terminie 7 dni od dnia opublikowania interpretacji ogólnej.
§ 9.
W sprawach dotyczących wydawania interpretacji ogólnych na wniosek przepisy art. 14d,
art. 14f, art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135,
art. 140, art. 143, art. 165 § 3 i 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art.
170 i art. 171 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10 i 23 działu IV stosuje się
odpowiednio.
§ 10.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu usprawnienia obsługi wnioskodawców
może, w drodze rozporządzenia, upoważnić dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do
wydawania, jako organ pierwszej instancji, postanowień o których mowa w § 5, oraz
wykonywania czynności, o których mowa w § 7.
§ 11.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, biorąc pod uwagę zapewnienie sprawności
postępowania, określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wydanie interpretacji
ogólnej, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę, dane wskazane w § 2, oraz
sposób uiszczenia opłaty.
Art. 14b.
§ 1.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego
indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
§ 2.
Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego
lub zdarzeń przyszłych.
§ 2a.
Przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego
regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych.
§ 3.
Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia
własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia
przyszłego.
§ 4.
Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem
odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte
wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego
się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że
w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu
organu podatkowego. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja
indywidualna nie wywołuje skutków prawnych.
§ 5.
Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego,
które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania
podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo gdy w tym zakresie
sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu
podatkowego.
§ 5a.
Jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają
zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie
prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia
przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym
stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje
się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane
postanowienie przysługuje zażalenie.
§ 5b.
Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego
lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą
być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub stanowić nadużycie prawa,
o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług .
§ 5c2)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy o finansach publicznych oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1537), która weszła w życie z dniem 17 sierpnia 2017 r..
Organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej
Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba że stan faktyczny
lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio
opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Opinię Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej, której przedmiotem jest zagadnienie odpowiadające stanowi faktycznemu lub
zdarzeniu przyszłemu przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,
wraz z wnioskiem organu uprawnionego do wydania interpretacji indywidualnej o jej
wydanie, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty w nich
wskazane, dołącza się do akt sprawy.
§ 6.
(uchylony)
§ 6a.
(uchylony)
§ 7.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór wniosku, o którym mowa w § 1, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę
oraz dane wskazane w § 2-5, a także sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art.
14f, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy składanych wniosków oraz zapewnienia
sprawnej obsługi wnioskodawców.
Art. 14c.
§ 1.
Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu
faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem
prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy
jest prawidłowe w pełnym zakresie.
§ 2.
W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera
wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
§ 3.
Interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
§ 4.
Interpretację indywidualną wydaną w formie dokumentu elektronicznego opatruje się
kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym
ePUAP.
Art. 14d.
§ 1.
Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki,
jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu
nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4.
§ 2.
W przypadku doręczenia interpretacji indywidualnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej
interpretację indywidualną uważa się za wydaną z zachowaniem terminu, o którym mowa
w § 1, jeżeli zawiadomienie, o którym mowa w art. 152a § 1, zostało przesłane przed
upływem tego terminu.
§ 3.
Wnioskodawca może w każdym czasie wystąpić z żądaniem poinformowania go telefonicznie
albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej o dacie wydania interpretacji indywidualnej
oraz o zawartej w niej ocenie jego stanowiska albo o innym sposobie rozstrzygnięcia
sprawy. Informację przekazuje się niezwłocznie, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił
z tym żądaniem przed wydaniem interpretacji indywidualnej - nie później niż w dniu
roboczym następującym po dniu wydania tej interpretacji albo innego rozstrzygnięcia
w sprawie.
Art. 14da.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może z urzędu zmienić wydaną interpretację
ogólną lub objaśnienia podatkowe, jeżeli stwierdzi ich nieprawidłowość, uwzględniając
w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości
Unii Europejskiej.
Art. 14e.
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu:
1)
zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając
w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości
Unii Europejskiej;
2)
uchylić wydaną interpretację indywidualną i umorzyć postępowanie w sprawie wydania
interpretacji indywidualnej, jeżeli w dniu jej wydania istniały przesłanki odmowy
wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.
§ 1a.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu:
13)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.)
zmienić interpretację indywidualną w wyniku uwzględnienia skargi do sądu administracyjnego
na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami
administracyjnymi ;
2)
stwierdzić wygaśniecie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją
ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym;
3)
uchylić wydaną interpretację indywidualną i wydać postanowienie, o którym mowa w art.
14b § 5a;
4)
zmienić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, w przypadku zmiany interpretacji
ogólnej wskazanej w tym postanowieniu;
5)
uchylić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, jeżeli przedstawione we wniosku
stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe nie odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem
wskazanej w postanowieniu interpretacji ogólnej, i rozpatruje wniosek o interpretację
indywidualną.
§ 2.
Zmiana interpretacji indywidualnej następuje w odniesieniu do opisanego we wniosku
stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, na podstawie którego wydana została zmieniona
interpretacja.
§ 3.
Uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej oraz zmiana lub
uchylenie postanowienia, o którym mowa w art. 14b § 5a, następuje w formie postanowienia,
na które służy zażalenie.
§ 4.
Zmianę interpretacji indywidualnej oraz postanowienia, o których mowa w § 3, doręcza
się podmiotowi, któremu w danej sprawie zostały wydane interpretacja indywidualna
lub postanowienie, albo jego następcy prawnemu.
§ 5.
Stwierdzając wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, w postanowieniu wskazuje się
oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji.
Art. 14f.
§ 1.
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł, którą
należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.
§ 2.
W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odrębnych
stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego
we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
§ 2a.
Zwrot nienależnej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia
postępowania w sprawie wydania interpretacji.
§ 2b.
Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie
w przypadku:
1)
wycofania wniosku - w całości;
2)
wycofania części wniosku w odniesieniu do przedstawionego w nim odrębnego stanu faktycznego
lub zdarzenia przyszłego - w odpowiedniej części;
3)
uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej - w odpowiedniej części.
§ 3.
Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi dochód budżetu państwa.
Art. 14g.
§ 1.
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w
art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.
§ 2.
(uchylony)
§ 3.
(uchylony)
Art. 14h.
W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy
art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140,
art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171,
art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego,
art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu
IV.
Art. 14i.
§ 1.
Interpretacje ogólne są publikowane, bez zbędnej zwłoki, w Dzienniku Urzędowym Ministra
Finansów oraz zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej.
§ 1a.
Objaśnienia podatkowe są zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych
pod nazwą „Objaśnienia podatkowe”, wraz z oznaczeniem daty ich zamieszczenia.
§ 2.
Interpretacja indywidualna, jej zmiana oraz postanowienia, o których mowa w art. 14e
§ 3, wraz z informacją o dacie doręczenia są niezwłocznie przekazywane organom podatkowym
właściwym ze względu na zakres spraw będących przedmiotem interpretacji.
§ 3.
Interpretacja indywidualna, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz
inne podmioty wskazane w treści interpretacji, jest niezwłocznie zamieszczana w Biuletynie
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego
do spraw finansów publicznych.
§ 4.
W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra
właściwego do spraw finansów publicznych zamieszcza się informację o zmianie, uchyleniu
oraz stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji indywidualnej.
§ 5.
W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra
właściwego do spraw finansów publicznych zamieszcza się informacje o nieprawidłowych
interpretacjach indywidualnych, które z powodu śmierci, likwidacji lub rozwiązania
wnioskodawcy, dla którego interpretacja indywidualna została wydana, nie mogą zostać
zmienione, uchylone lub nie można stwierdzić ich wygaśnięcia.
Art. 14j.
§ 1.
Stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz
(prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa.
§ 2.
W zakresie, o którym mowa w § 1, opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
stanowi dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego.
§ 2a.
Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa zmienia wydaną
przez ten organ interpretację indywidualną, uchyla ją i stwierdza jej wygaśnięcie
oraz zmienia lub uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a.
§ 3.
W zakresie nieuregulowanym w § 1-2a stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału.
Art. 14k.
§ 1.
Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej
wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia
sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy,
jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
§ 2.
Zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu,
kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu
sprawy podatkowej.
§ 3.
W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, której
wygaśnięcie stwierdzono, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy
podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia
skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się
odsetek za zwłokę.
Art. 14l.
W przypadku gdy skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny
będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce przed opublikowaniem interpretacji
ogólnej lub przed doręczeniem interpretacji indywidualnej, zastosowanie się do tej
interpretacji nie zwalnia z obowiązku zapłaty podatku.
Art. 14m.
§ 1.
Zastosowanie się do interpretacji, która następnie została zmieniona, której wygaśnięcie
stwierdzono lub która nie została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej,
powoduje zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia
będącego przedmiotem interpretacji, jeżeli:
1)
zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do interpretacji,
która uległa zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy
podatkowej oraz
2)
skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem
interpretacji, miały miejsce po opublikowaniu interpretacji ogólnej albo po doręczeniu
interpretacji indywidualnej.
§ 2.
Zwolnienie, o którym mowa w § 1, obejmuje:
1)
w przypadku rocznego rozliczenia podatków - okres do końca roku podatkowego, w którym
opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną
lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia
sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego
prawomocności;
2)
w przypadku kwartalnego rozliczenia podatków - okres do końca kwartału, w którym opublikowano
zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną lub
stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu
administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności,
oraz kwartał następny;
3)
w przypadku miesięcznego rozliczenia podatków - okres do końca miesiąca, w którym
opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną
lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia
sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego
prawomocności, oraz miesiąc następny.
§ 3.
Na wniosek podatnika, który zastosował się do interpretacji, w decyzji określającej
lub ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy określa również
wysokość podatku objętego zwolnieniem, o którym mowa w § 1, albo - w przypadku uiszczenia
podatku w zakresie objętym tym zwolnieniem - określa wysokość nadpłaty.
§ 4.
Organ podatkowy informuje podatnika w formie pisemnej o dacie doręczenia odpisu orzeczenia,
o którym mowa w § 2, podając jednocześnie informacje, z jakim dniem kończy się okres
zwolnienia z obowiązku płacenia podatku wynikającego z uchylonej przez orzeczenie
interpretacji.
Art. 14n.
§ 1.
Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku:
1)
zastosowania się przez spółkę do interpretacji indywidualnej wydanej przed powstaniem
spółki na wniosek osób planujących utworzenie tej spółki - w zakresie dotyczącym działalności
tej spółki;
1a)
zastosowania się przez podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku
dochodowym od osób prawnych do interpretacji indywidualnej wydanej przed powstaniem
grupy, na wniosek spółki planującej utworzenie tej grupy, w zakresie działalności
tej podatkowej grupy kapitałowej;
2)
zastosowania się przez oddział lub przedstawicielstwo do interpretacji indywidualnej
dotyczącej działalności tego oddziału lub przedstawicielstwa wydanej przed powstaniem
tego oddziału lub przedstawicielstwa na wniosek tworzącego je przedsiębiorcy.
§ 2.
W przypadkach, o których mowa w § 1, zmianę, uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia
interpretacji indywidualnej albo zmianę lub uchylenie postanowienia, o którym mowa
w art. 14b § 5a, doręcza się odpowiednio spółce, podatkowej grupie kapitałowej w rozumieniu
przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, oddziałowi lub przedstawicielstwu,
wskazanym przez wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej.
§ 3.
Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku:
1)
uchylenia interpretacji indywidualnej - na podstawie art. 14e § 1a pkt 3;
2)
zmiany lub uchylenia postanowienia, o którym mowa w art. 14b § 5a.
§ 4.
W przypadku zastosowania się przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym do:
1)
objaśnień podatkowych - stosuje się odpowiednio przepisy art. 14k-14m,
2)
utrwalonej praktyki interpretacyjnej organów Krajowej Administracji Skarbowej - stosuje
się odpowiednio przepisy art. 14k i art. 14m
- z zastrzeżeniem art. 14na.
§ 5.
Przez utrwaloną praktykę interpretacyjną, o której mowa w § 4 pkt 2, rozumie się wyjaśnienia
zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego, dominujące w interpretacjach
indywidualnych wydawanych w takich samych stanach faktycznych lub w odniesieniu do
takich samych zdarzeń przyszłych oraz w takim samym stanie prawnym, w trakcie okresu
rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, oraz w okresie 12 miesięcy przed rozpoczęciem
tego okresu rozliczeniowego.
§ 6.
W przypadku gdy do okresu rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, oraz okresu 12 miesięcy
przed rozpoczęciem tego okresu rozliczeniowego zastosowanie mają wydane w odniesieniu
do takiego samego zagadnienia interpretacja ogólna lub objaśnienia podatkowe, wydane
w takim samym stanie prawnym przed rozpoczęciem lub w trakcie okresu rozliczeniowego,
o którym mowa w § 4, począwszy od dnia opublikowania takiej interpretacji ogólnej
lub zamieszczenia takich objaśnień podatkowych przez utrwaloną praktykę interpretacyjną,
o której mowa w § 4 pkt 2, należy rozumieć odpowiednio wyjaśnienie zakresu i sposobu
stosowania przepisów prawa podatkowego wynikające z interpretacji ogólnej lub wyjaśnienia
przepisów prawa podatkowego, dotyczące stosowania tych przepisów, zawarte w objaśnieniach
podatkowych.
§ 7.
Przez okres rozliczeniowy, o którym mowa w § 4, w przypadku podatków nierozliczanych
okresowo, rozumie się miesiąc, w którym powstał obowiązek podatkowy w danym podatku.
Art. 14na.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
przedmiotem decyzji wydanej:
1)
z zastosowaniem art. 119a;
2)
w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Art. 14o.
§ 1.
W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje
się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji,
została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w
pełnym zakresie.
§ 2.
Przepisy art. 14e i art. 14i § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 14p.
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do należności płatników lub
inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52
§ 1.
Art. 14r.
§ 1.
Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych
uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć
w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny).
§ 2.
Zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania
w sprawie interpretacji, oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4.
§ 3.
Interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu
jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia.
§ 4.
Opłata za wniosek wspólny jest ustalana jako iloczyn kwoty określonej zgodnie z art.
14f i liczby zainteresowanych wskazanych we wniosku.
§ 5.
W zakresie nieuregulowanym w § 1-4 przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio.
§ 6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór wniosku wspólnego zawierającego dane identyfikujące zainteresowanych oraz dane
wskazane w § 2 i w art. 14b § 3-5, a także sposób uiszczenia opłaty, o której mowa
w § 4, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy składanych wniosków oraz
zapewnienia sprawnej obsługi wnioskodawców.
Art. 14s.
§ 1.
Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić zamawiający w rozumieniu
ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem
publicznym. Przepisu art. 14b § 4 nie stosuje się.
§ 2.
Przepisy art. 14k-14n stosuje się odpowiednio do podmiotu realizującego zamówienie.
Rozdział 2
Właściwość organów podatkowych
Art. 15.
§ 1.
Organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.
§ 2.
Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również zakresu zadań
i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych
przepisów.
Art. 16.
Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających
zakres ich działania.
Art. 17.
§ 1.
Jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych
ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta
lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2.
§ 2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach niektórych zobowiązań podatkowych
lub poszczególnych kategorii podatników, płatników lub inkasentów w sposób odmienny
niż określony w § 1, uwzględniając w szczególności posiadanie miejsca zamieszkania
lub siedziby za granicą, miejsce uzyskiwania dochodów oraz miejsce położenia przedmiotu
opodatkowania.
Art. 17a.
Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej
osoby trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla podatnika, płatnika lub inkasenta.
Art. 17b.
§ 1.
Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie praw i obowiązków podatnika (płatnika,
inkasenta), przejętych przez następcę prawnego, jest organ podatkowy właściwy dla
następcy prawnego.
§ 2.
Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach następstwa prawnego spadkobierców
oraz zapisobierców jest organ właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania
spadkodawcy.
Art. 18.
§ 1.
Jeżeli w trakcie roku podatkowego lub określonego w odrębnych przepisach innego okresu
rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu
podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo za ten okres rozliczeniowy pozostaje
ten organ podatkowy, który był właściwy w pierwszym dniu roku podatkowego lub okresu
rozliczeniowego.
§ 2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
przypadki, w których, w razie zmiany właściwości miejscowej w trakcie roku podatkowego
lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem podatkowym jest organ inny niż wymieniony
w § 1, uwzględniając w szczególności zmianę miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby
podatnika.
Art. 18a.
§ 1.
Jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie
powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym
miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych
jest organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń, z zastrzeżeniem art. 18b.
§ 2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
przypadki, w których, w razie zmiany właściwości miejscowej po zakończeniu roku podatkowego
lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem podatkowym będzie organ inny niż wymieniony
w § 1, uwzględniając w szczególności przypadki zmiany miejsca zamieszkania, pobytu
lub siedziby podatnika.
Art. 18b.
§ 1.
Organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej
do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego pozostają właściwe
we wszystkich sprawach związanych ze zobowiązaniem podatkowym, które jest przedmiotem
postępowania lub kontroli, chociażby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło
zdarzenie powodujące zmianę właściwości.
§ 2.
Jeżeli zdarzenie powodujące zmianę właściwości organu podatkowego nastąpiło po zakończeniu
kontroli podatkowej, organem właściwym miejscowo w sprawie, której ta kontrola dotyczy,
pozostaje organ właściwy w dniu wszczęcia kontroli podatkowej.
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio:
1)
w razie następstwa prawnego powodującego zmianę właściwości;
2)
w sprawach, o których mowa w art. 21 § 3a, art. 24 i art. 30;
3)
w sprawach orzekania o odpowiedzialności osób trzecich.
Art. 18c.
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w celu usprawnienia i przyspieszenia kontroli
podatkowej lub postępowania podatkowego w pierwszej instancji, wyznaczyć, w drodze
postanowienia, odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego albo dyrektora izby administracji
skarbowej jako właściwego do przeprowadzenia tych kontroli lub postępowań w sprawach
dotyczących podatników pozostających w zakresie właściwości miejscowej różnych organów,
jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczność
zabezpieczenia dowodów jego popełnienia, z zastrzeżeniem § 2.
§ 2.
Dyrektor izby administracji skarbowej może, w celu usprawnienia i przyspieszenia kontroli
podatkowej lub postępowania podatkowego, wyznaczyć, w drodze postanowienia, nadzorowanego
naczelnika urzędu skarbowego jako właściwego do przeprowadzenia tych kontroli lub
postępowań w sprawach dotyczących podatników pozostających w zakresie właściwości
miejscowej różnych nadzorowanych naczelników, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie
popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczność zabezpieczenia dowodów jego popełnienia.
§ 3.
Wyznaczonym organem podatkowym może być wyłącznie organ właściwy przynajmniej dla
jednego z podatników.
§ 4.
W razie wyznaczenia organu po wszczęciu kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego
wyznaczony organ podatkowy przejmuje kontrolę lub postępowanie do dalszego prowadzenia.
Czynności podjęte w toku kontroli podatkowej oraz we wszczętym postępowaniu podatkowym
pozostają w mocy.
§ 5.
Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego określa podatnika, dla którego
został wyznaczony organ podatkowy, oraz zakres spraw tego podatnika objętych właściwością
wyznaczonego organu podatkowego.
§ 6.
Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego doręcza się podatnikowi, dla
którego został wyznaczony organ podatkowy, wyznaczonemu organowi podatkowemu oraz
organom podatkowym właściwym uprzednio, a w przypadku, o którym mowa w § 1, także
dyrektorom izb administracji skarbowej.
Art. 18d.
§ 1.
Organ podatkowy pierwszej instancji przekazuje, w drodze postanowienia, do dalszego
prowadzenia przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, po wyrażeniu uprzednio zgody
przez ten organ, prowadzone postępowanie podatkowe, jeżeli informacje otrzymane przez
organ podatkowy z banku lub innej instytucji finansowej, o których mowa w art. 182,
nie pozwalają na wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy.
§ 2.
Postanowienie, o którym mowa w § 1, powinno zawierać w szczególności:
1)
wskazanie postępowania podatkowego, którego przejęcie dotyczy;
2)
uzasadnienie, że informacje otrzymane przez organ podatkowy z banku lub innej instytucji
finansowej nie pozwalają na wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy;
3)
wskazanie naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego na dzień wszczęcia przejmowanego
postępowania podatkowego.
§ 3.
Czynności podjęte we wszczętym postępowaniu podatkowym pozostają w mocy.
§ 4.
Postanowienie o przekazaniu sprawy doręcza się stronie, właściwemu naczelnikowi urzędu
celno-skarbowego oraz dyrektorowi izby administracji skarbowej nadzorującemu naczelnika
urzędu skarbowego.
Art. 19.
§ 1.
Spory o właściwość rozstrzyga:
1)
między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej
tego samego dyrektora izby administracji skarbowej - dyrektor tej izby administracji
skarbowej;
2)
między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowych
różnych dyrektorów izb administracji skarbowej - Szef Krajowej Administracji Skarbowej;
3)
między naczelnikami urzędów celno-skarbowych działających na obszarze właściwości
miejscowej tego samego dyrektora izby administracji skarbowej - dyrektor tej izby
administracji skarbowej;
4)
między naczelnikami urzędów celno-skarbowych działających na obszarze właściwości
miejscowej różnych dyrektorów izb administracji skarbowej - Szef Krajowej Administracji
Skarbowej;
4a)
między naczelnikami urzędów skarbowych a naczelnikami urzędów celno-skarbowych - Szef
Krajowej Administracji Skarbowej;
5)
między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa
a naczelnikiem urzędu skarbowego lub naczelnikiem urzędu celno-skarbowego - sąd administracyjny;
6)
między wójtami, burmistrzami (prezydentami miast) i starostami - wspólne dla nich
samorządowe kolegium odwoławcze, a w razie braku takiego kolegium - sąd administracyjny;
7)
między marszałkami województw - sąd administracyjny;
8)
w pozostałych przypadkach - Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 2.
Spór o właściwość rozstrzyga się, w drodze postanowienia, na wniosek organu będącego
stroną sporu.
§ 3.
W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2 i 4, wniosek o rozstrzygnięcie sporu wnosi
odpowiednio naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego za pośrednictwem
właściwego dyrektora izby administracji skarbowej.
Art. 20.
Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ podatkowy, na którego obszarze nastąpiło
wszczęcie postępowania, podejmuje tylko te czynności, które są niezbędne ze względu
na interes publiczny lub ważny interes strony.
Dział IIA
Porozumienia w sprawach ustalenia cen transakcyjnych
Art. 20a.
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej, zwany w niniejszym dziale „organem właściwym
w sprawie porozumienia”, na wniosek podmiotu krajowego, uznaje porównywalność istotnych
warunków ustalonych pomiędzy tym podmiotem krajowym a powiązanym z nim podmiotem lub
podmiotami z warunkami, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, oraz potwierdza
prawidłowość wyboru metody ustalania cen transakcyjnych w uznanych przez ten organ
warunkach, w tym określa:
1)
profil funkcjonalny podmiotów powiązanych, których dotyczą uznane warunki, obejmujący
w szczególności pełnione funkcje, ponoszone ryzyka i zaangażowane aktywa;
2)
algorytm kalkulacji ceny transakcyjnej;
3)
inne reguły stosowania metody ustalania cen transakcyjnych.
§ 2.
Organ właściwy w sprawie porozumienia, na wniosek podmiotu krajowego, uznaje porównywalność
istotnych warunków ustalonych w umowie o podziale kosztów zawartej z powiązanym z
nim podmiotem lub podmiotami z warunkami, jakie ustaliłyby między sobą podmioty niezależne,
w tym:
1)
profil funkcjonalny podmiotów powiązanych, pomiędzy którymi została zawarta umowa
o podziale kosztów, obejmujący w szczególności pełnione funkcje, ponoszone ryzyka
i zaangażowane aktywa;
2)
algorytm podziału kosztów;
3)
inne reguły podziału kosztów.
§ 3.
W sprawach, o których mowa w § 1 i 2, wydaje się decyzje w sprawie porozumienia.
Art. 20b.
Na wniosek podmiotu krajowego, w sprawach, o których mowa w art. 20a, organ właściwy
w sprawie porozumienia może porozumiewać się z władzą podatkową właściwą dla podmiotu
zagranicznego powiązanego z podmiotem krajowym (porozumienie dwustronne) lub władzami
podatkowymi właściwymi dla podmiotów zagranicznych powiązanych z podmiotem krajowym
(porozumienie wielostronne), w przypadku gdy warunki, o których mowa w art. 20a §
1, dotyczą podmiotu lub podmiotów zagranicznych.
Art. 20c.
Decyzji w sprawie porozumienia nie wydaje się w zakresie transakcji:
1)
zakończonych przed dniem złożenia wniosku, o którym mowa w art. 20a;
2)
rozpoczętych przed dniem złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 20a, a które w dniu
złożenia wniosku są objęte postępowaniem podatkowym, kontrolą podatkową, kontrolą
celno-skarbową lub postępowaniem przed sądem administracyjnym.
Art. 20d.
§ 1.
W przypadku gdy władza podatkowa właściwa dla podmiotu zagranicznego nie wyraża zgody
na zawarcie porozumienia lub istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo niewyrażenia
takiej zgody w terminie 6 miesięcy od dnia wystąpienia o nią, organ właściwy w sprawie
porozumienia zawiadamia o tym wnioskodawcę.
§ 2.
W przypadku, o którym mowa w § 1, wnioskodawca może w terminie 30 dni od dnia doręczenia
zawiadomienia:
1)
wycofać wniosek o zawarcie porozumienia - za zwrotem połowy wniesionej opłaty;
2)
zmienić wniosek o zawarcie porozumienia dwustronnego na wniosek o zawarcie porozumienia
jednostronnego - za zwrotem jednej czwartej wniesionej opłaty;
3)
zmienić wniosek o zawarcie porozumienia wielostronnego na wniosek o zawarcie porozumienia
dwustronnego, jeżeli władza podatkowa tylko jednego państwa wyraża zgodę na zawarcie
porozumienia - za zwrotem jednej czwartej wniesionej opłaty;
4)
zaakceptować zawarcie porozumienia dwustronnego lub wielostronnego bez uwzględnienia
tych podmiotów zagranicznych powiązanych, których dotyczą przeszkody wymienione w
§ 1 - bez zmiany wysokości opłaty.
Art. 20e.
Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 20a, podmiot zainteresowany zawarciem
porozumienia może zwrócić się do organu właściwego w sprawie porozumienia o wyjaśnienie
wszelkich wątpliwości dotyczących zawierania porozumienia w indywidualnej sprawie,
w szczególności celowości zawierania porozumienia, zakresu niezbędnych informacji,
trybu i przypuszczalnego terminu zawarcia porozumienia oraz przewidywanych warunków
i czasu jego obowiązywania.
Art. 20f.
§ 1.
W sprawach, o których mowa w art. 20a § 1, wnioskujący obowiązany jest do wskazania
wybranej metody ustalania ceny transakcyjnej, w szczególności wskazania jednej z metod,
o których mowa w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub przepisach o
podatku dochodowym od osób fizycznych, i przedstawienia propozycji jej stosowania
oraz warunków, o których mowa w art. 20a § 1, wraz z uzasadnieniem i dokumentami mającymi
wpływ na przedstawione propozycje, w tym:
1)
opisu sposobu stosowania proponowanej metody w odniesieniu do przedmiotu wniosku,
w szczególności do wskazania:
a)
algorytmu kalkulacji ceny transakcyjnej,
b)
prognoz finansowych, na których opiera się kalkulacja ceny transakcyjnej,
c)
analizy danych porównawczych, jakie wykorzystano do kalkulacji ceny transakcyjnej;
2)
okoliczności mogących mieć wpływ na prawidłowe ustalenie ceny transakcyjnej, w szczególności:
a)
warunków ustalonych między podmiotami, w tym opisu przebiegu transakcji pomiędzy podmiotami
powiązanymi, która ma być przedmiotem decyzji, o której mowa w art. 20a § 3,
b)
analizy aktywów, funkcji i ryzyk podmiotów powiązanych wnioskujących o wydanie decyzji
w sprawie porozumienia, a także opisu przewidywanych kosztów związanych z transakcją,
o której mowa w lit. a,
c)
opisu strategii gospodarczej podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 20 § 1 , i innych okoliczności, jeżeli ta strategia lub okoliczności mają wpływ na cenę transakcyjną,
d)
danych dotyczących sytuacji gospodarczej w branży, w której prowadzi działalność wnioskodawca,
w tym danych dotyczących operacji gospodarczych zawieranych przez podmioty niepowiązane,
które wykorzystano do sporządzenia kalkulacji ceny transakcyjnej,
e)
struktury organizacyjnej i kapitałowej wnioskodawcy oraz podmiotów, o których mowa
w art. 20a § 1, oraz opisu stosowanych przez te podmioty zasad rachunkowości finansowej;
3)
dokumentów mających istotny wpływ na warunki, o których mowa w art. 20a § 1, w szczególności
tekstów umów, porozumień i innych dokumentów wskazujących na zamiary podmiotów powiązanych;
4)
propozycji okresu obowiązywania porozumienia wraz ze wskazaniem, czy wniosek dotyczy
porozumienia rozpoczynającego się od dnia złożenia wniosku;
5)
wykazu podmiotów powiązanych, biorących udział w ustalaniu warunków, wraz z ich pisemną
zgodą na przedłożenie organowi właściwemu w sprawie porozumienia wszelkich dokumentów
dotyczących przedmiotu decyzji w sprawie porozumienia i złożenia niezbędnych wyjaśnień;
6)
opisu założeń krytycznych, na których oparta jest zdolność metody do dokładnego odzwierciedlenia
cen transakcyjnych zgodnie z zasadą ceny rynkowej.
§ 2.
Wnioskujący o zawarcie porozumienia, o którym mowa w art. 20a § 2, jest obowiązany
do przedstawienia propozycji warunków, o których mowa w art. 20a § 2, wraz z uzasadnieniem
i dokumentami mającymi wpływ na przedstawione propozycje, w tym:
1)
wybranej metody podziału kosztów;
2)
opisu sposobu stosowania proponowanej metody w odniesieniu do przedmiotu decyzji w
sprawie porozumienia, w szczególności do wskazania:
a)
algorytmu podziału kosztów,
b)
prognoz finansowych, na których opiera się kalkulacja ceny transakcyjnej,
c)
analizy danych porównawczych, jakie wykorzystano do kalkulacji ceny transakcyjnej;
3)
okoliczności mogących mieć wpływ na prawidłowe ustalenie ceny transakcyjnej, w szczególności:
a)
warunków ustalonych między podmiotami powiązanymi w związku z zawarciem umowy o podziale
kosztów, w tym zasad przystąpienia do umowy i odstąpienia od umowy o podziale kosztów,
b)
analizy aktywów, funkcji i ryzyk podmiotów powiązanych, które mają być objęte decyzją
w sprawie porozumienia,
c)
opisu przewidywanych kosztów i wartości wkładów związanych z przedmiotem wniosku,
d)
opisu strategii gospodarczej podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 20a § 2,
i innych okoliczności, jeżeli ta strategia lub te okoliczności mają wpływ na algorytm
podziału kosztów,
e)
danych dotyczących sytuacji gospodarczej w branży, w której prowadzi działalność wnioskodawca,
w tym danych dotyczących operacji gospodarczych zawieranych przez podmioty niepowiązane,
które wykorzystano do sporządzenia kalkulacji ceny transakcyjnej,
f)
struktury organizacyjnej i kapitałowej wnioskodawcy oraz podmiotów, z którymi została
zawarta umowa o podziale kosztów, oraz opisu stosowanych przez te podmioty zasad rachunkowości
finansowej;
4)
dokumentów mających istotny wpływ na wysokość ceny transakcyjnej, w szczególności
tekstów umów, porozumień i innych dokumentów wskazujących na zamiary podmiotów powiązanych;
5)
propozycji okresu obowiązywania decyzji wraz ze wskazaniem, czy wniosek dotyczy porozumienia
rozpoczynającego się od dnia złożenia wniosku;
6)
wykazu podmiotów powiązanych, pomiędzy którymi została zawarta umowa o podziale kosztów,
wraz z ich zgodą na przedłożenie organowi właściwemu w sprawie porozumienia wszelkich
dokumentów dotyczących porozumienia i złożenia niezbędnych wyjaśnień;
7)
opisu założeń krytycznych, na których oparta jest zdolność wskazanej we wniosku metody
podziału kosztów do dokładnego odzwierciedlenia zasady ceny rynkowej, w szczególności
warunków przystąpienia do umowy i odstąpienia od umowy o podziale kosztów.
Art. 20g.
§ 1.
W razie istnienia wątpliwości dotyczących wybranej przez wnioskującego metody ustalania
ceny transakcyjnej i zasad jej stosowania lub wątpliwości do treści dokumentów załączonych
do wniosku, organ właściwy w sprawie porozumienia zwraca się o wyjaśnienie tych wątpliwości
lub przedłożenie dokumentów uzupełniających.
§ 2.
W celu wyjaśnienia wątpliwości, o których mowa w § 1, organ właściwy w sprawie porozumienia
może organizować spotkanie uzgodnieniowe.
§ 3.
Ze spotkania uzgodnieniowego sporządza się protokół. Przebieg spotkania uzgodnieniowego
może być ponadto utrwalony za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk lub na
informatycznych nośnikach danych.
Art. 20h.
§ 1.
Do czasu wydania decyzji w sprawie porozumienia wnioskodawca może zmienić, z zastrzeżeniem
§ 2, propozycję wyboru metody ustalania ceny transakcyjnej lub warunków, o których
mowa w art. 20a.
§ 2.
Jeżeli w toku postępowania organ właściwy w sprawie porozumienia stwierdzi, że przedstawione
przez wnioskodawcę warunki różnią się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne
podmioty, lub istnieją inne przeszkody, które nie pozwalają na zaakceptowanie metody
ustalania ceny transakcyjnej lub metody podziału kosztów lub warunków, o których mowa
w art. 20a, zawiadamia o tych przeszkodach wnioskodawcę. Zawiadomienie powinno zawierać
uzasadnienie faktyczne i prawne. Wnioskodawca w terminie 30 dni od dnia doręczenia
zawiadomienia może zmienić wniosek lub złożyć dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty.
§ 3.
W przypadku wycofania wniosku po doręczeniu zawiadomienia, o którym mowa w § 2, organ
właściwy w sprawie porozumienia wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie
porozumienia, wskazując przeszkody zawarcia porozumienia przedstawione w zawiadomieniu.
Decyzję tę przekazuje się niezwłocznie naczelnikowi urzędu skarbowego i naczelnikowi
urzędu celno-skarbowego właściwym dla wnioskodawcy.
Art. 20i.
§ 1.
(uchylony)
§ 1a.
Decyzja w sprawie porozumienia nie może dotyczyć okresu sprzed dnia złożenia wniosku.
§ 2.
Organ właściwy w sprawie porozumienia niezwłocznie doręcza odpis decyzji, o której
mowa w § 6 i w art. 20a § 3, również podmiotowi powiązanemu z wnioskodawcą, wskazanemu
w decyzji w sprawie porozumienia.
§ 2a.
Decyzję, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3, doręcza się naczelnikowi urzędu skarbowego
i naczelnikowi urzędu celno-skarbowego właściwym dla podmiotów krajowych, o których
mowa w art. 20a.
§ 3.
(uchylony)
§ 4.
Termin obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia nie może być dłuższy niż 5 lat.
§ 5.
Decyzja, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3, może być odnawiana na kolejne okresy,
nie dłuższe niż 5 lat, na wniosek podmiotu krajowego, o którym mowa w art. 20a, jeżeli
elementy decyzji, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3, nie uległy istotnej zmianie.
Wniosek w sprawie odnowienia decyzji powinien być złożony nie później niż na 6 miesięcy
przed upływem okresu obowiązywania decyzji, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3,
i powinien zawierać opis zmian elementów tej decyzji wraz z uzasadnieniem.
§ 6.
Odnowienie decyzji w sprawie porozumienia następuje w drodze decyzji.
§ 7.
Początkiem terminu obowiązywania decyzji, o której mowa w § 6, jest dzień następujący
po dniu, w którym upłynął termin obowiązywania odpowiednio decyzji, o której mowa
w § 6 lub art. 20a § 3.
Art. 20j.
§ 1.
Postępowanie w sprawie, o której mowa w art. 20a, powinno być zakończone bez zbędnej
zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 6 miesięcy od dnia jego wszczęcia, z zastrzeżeniem
§ 2 i 3.
§ 2.
Postępowanie w sprawie porozumienia dwustronnego powinno być zakończone bez zbędnej
zwłoki, jednak nie później niż w ciągu roku od dnia jego wszczęcia.
§ 3.
Postępowanie w sprawie porozumienia wielostronnego powinno być zakończone bez zbędnej
zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 18 miesięcy od dnia jego wszczęcia.
Art. 20k.
§ 1.
W przypadku zmiany stosunków gospodarczych powodującej rażącą nieadekwatność wyboru
metody ustalania ceny transakcyjnej lub warunków, o której mowa w art. 20a, decyzja
w sprawie porozumienia oraz decyzja, o której mowa w art. 20i § 6, może być zmieniona
lub uchylona przez organ właściwy w sprawie porozumienia przed upływem ustalonego
okresu jej obowiązywania. Zmiana lub uchylenie decyzji następuje na wniosek strony
lub z urzędu.
§ 2.
Postępowanie wszczęte na wniosek strony:
1)
w sprawie zmiany decyzji powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie później
niż w ciągu 2 miesięcy od dnia jego wszczęcia;
2)
w sprawie uchylenia decyzji powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie
później niż w ciągu miesiąca od dnia jego wszczęcia.
Art. 20l.
§ 1.
W przypadku niestosowania w okresie obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia lub
decyzji, o której mowa w art. 20i § 6, metody ustalania ceny transakcyjnej lub niespełnienia
warunków, określonych w tej decyzji, organ właściwy w sprawie porozumienia stwierdza
z urzędu wygaśnięcie tej decyzji.
§ 2.
Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie, o której mowa w § 1, wywołuje skutki prawne od
dnia doręczenia decyzji, której wygaśnięcie stwierdza.
Art. 20m.
§ 1.
Wniosek, o którym mowa w art. 20a, art. 20b oraz w art. 20i § 5, podlega opłacie wpłacanej
na rachunek organu właściwego w sprawie porozumienia, w terminie 7 dni od dnia złożenia
wniosku.
§ 2.
Wysokość opłaty od wniosku w sprawie porozumienia wynosi 1 procent wartości transakcji
będącej przedmiotem porozumienia, przy czym dla porozumienia:
1)
jednostronnego:
a)
dotyczącego wyłącznie podmiotów krajowych - wynosi nie mniej niż 5000 zł i nie więcej
niż 50 000 zł,
b)
dotyczącego podmiotu zagranicznego - wynosi nie mniej niż 20 000 zł i nie więcej niż
100 000 zł;
2)
dwustronnego lub wielostronnego - wynosi nie mniej niż 50 000 zł i nie więcej niż
200 000 zł.
§ 3.
Wysokość opłaty od wniosku o odnowienie decyzji stanowi odpowiednio połowę wysokości
opłaty należnej od wniosku, o którym mowa w art. 20a lub art. 20b.
§ 4.
W przypadku wystąpienia w jednym wniosku odrębnych transakcji lub przedmiotów umowy
o podziale kosztów, opłatę pobiera się od każdej transakcji przedstawionej we wniosku
lub każdego przedmiotu umowy o podziale kosztów.
Art. 20n.
§ 1.
Jeżeli w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumienia organ właściwy w sprawie
porozumienia stwierdzi, iż wartość transakcji, która może być przedmiotem porozumienia,
została we wniosku podana w zaniżonej wysokości, organ ten ustala wysokość opłaty
uzupełniającej, obliczonej zgodnie z art. 20m § 2.
§ 2.
Na postanowienie w sprawie opłaty uzupełniającej służy zażalenie.
Art. 20o.
Opłaty, o których mowa w art. 20m i art. 20n, stanowią dochód budżetu państwa.
Art. 20p.
Koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 3, obciążają wnioskodawcę.
Art. 20q.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy działu
IV.
Art. 20r.
Przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio w stosunkach pomiędzy podmiotem
mającym siedzibę lub zakład na terytorium jednego państwa a jego zagranicznym zakładem
w rozumieniu przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych
i podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie przypisania części dochodu do podmiotu
krajowego.
Dział III
Zobowiązania podatkowe
Rozdział 1
Powstawanie zobowiązania podatkowego
Art. 21.
§ 1.
Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem:
1)
zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania;
2)
doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.
§ 2.
Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji,
a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany
w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3.
§ 3.
Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego
na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji
albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo
powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa
wysokość zobowiązania podatkowego.
§ 3a.
Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że w złożonej deklaracji
wykazano nieprawidłową kwotę zwrotu podatku lub kwotę podatku naliczonego przeniesionego
do rozliczenia lub kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów
o podatku od towarów i usług do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych,
w deklaracji nie wykazano tych kwot albo podatnik nie złożył deklaracji, mimo ciążącego
na nim obowiązku, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość
zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych
okresach rozliczeniowych.
§ 4.
Przepisy § 3 i art. 53a stosuje się odpowiednio, gdy podatnik lub inny podmiot jest
obowiązany do zapłaty podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez złożenia deklaracji,
a obowiązku tego nie wykonał w całości lub w części.
§ 5.
Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji,
wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z
danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób
ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego
stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania
podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.
Art. 21a.
Podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, której warunkiem, określonym
w odrębnych przepisach, jest brak zaległości podatkowych, może złożyć wniosek do właściwego
organu podatkowego o przeprowadzenie postępowania podatkowego. Do wydania decyzji
określającej wysokość zobowiązania podatkowego przepis art. 21 § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 21b.
Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik osiągnął dochód,
przychód lub zysk w wysokości niepowodującej powstania zobowiązania podatkowego, organ
wydaje decyzję, w której określa wysokość tego dochodu, przychodu lub zysku.
Art. 22.
§ 1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, w przypadkach
uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników:
1)
zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres,
w którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie;
2)
zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek na podatki
oraz określić termin wpłacenia podatku i wynikające z tego zwolnienia obowiązki informacyjne
podatników, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego
rozliczenia tego podatku.
§ 1a.
Rozporządzenie, o którym mowa w § 1 pkt 1, dotyczące zaniechania poboru podatku od
podatników prowadzących działalność gospodarczą, którzy w wyniku zaniechania poboru
podatku staną się beneficjentami pomocy w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach
dotyczących pomocy publicznej, stanowiące pomoc publiczną, zawiera program pomocowy,
określający przeznaczenie i warunki dopuszczalności pomocy publicznej.
§ 2.
Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może zwolnić płatnika z obowiązku pobrania
podatku, jeżeli:
1)
pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji,
lub
2)
podatnik uprawdopodobni, że pobrany podatek byłby niewspółmiernie wysoki w stosunku
do podatku należnego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy.
§ 2a.
Organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli
podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach
podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu
lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy.
§ 3.
(uchylony)
§ 4.
(uchylony)
§ 5.
W przypadku wydania decyzji na podstawie § 2 organ podatkowy określa termin wpłacenia
przez podatnika podatku lub zaliczki na podatek, chyba że podatnik jest obowiązany
do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku.
§ 6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach wymienionych w § 2 i 2a.
Art. 23.
§ 1.
Organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli:
1)
brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub
2)
dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania,
lub
3)
podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania.
§ 2.
Organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania,
jeżeli:
1)
pomimo braku ksiąg podatkowych dowody uzyskane w toku postępowania, pozwalają na określenie
podstawy opodatkowania;
2)
dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania,
pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.
§ 3.
Podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując w szczególności
następujące metody:
1)
porównawczą wewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w tym samym przedsiębiorstwie
za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu;
2)
porównawczą zewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach
prowadzących działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach;
3)
remanentową - polegającą na porównaniu wartości majątku przedsiębiorstwa na początku
i na końcu okresu, z uwzględnieniem wskaźnika szybkości obrotu;
4)
produkcyjną - polegającą na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa;
5)
kosztową - polegającą na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie wysokości kosztów
poniesionych przez przedsiębiorstwo, z uwzględnieniem wskaźnika udziałów tych kosztów
w obrocie;
6)
udziału dochodu w obrocie - polegającą na ustaleniu wysokości dochodów ze sprzedaży
określonych towarów i wykonywania określonych usług, z uwzględnieniem wysokości udziału
tej sprzedaży (wykonanych usług) w całym obrocie.
§ 4.
(uchylony)
§ 5.
Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia
jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy,
określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania.
Art. 23a.
Jeżeli podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania, a podatnik jest
zobowiązany do wpłaty zaliczek na podatek, organ podatkowy określa wysokość zaliczek,
za okres, za który podstawa opodatkowania została oszacowana, proporcjonalnie do wysokości
zobowiązania podatkowego za cały rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy. Przepis
art. 53a stosuje się odpowiednio.
Art. 24.
Organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez podatnika,
jeżeli w postępowaniu podatkowym organ ten stwierdzi, że podatnik nie złożył deklaracji,
nie wykazał w deklaracji straty lub wysokość poniesionej straty różni się od wysokości
wykazanej w deklaracji, a poniesienie straty zgodnie z przepisami prawa podatkowego
uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych.
Art. 24a.
(uchylony)
Art. 24b.
(uchylony)
Art. 25.
(uchylony)
Rozdział 2
Odpowiedzialność podatnika, płatnika i inkasenta
Art. 26.
Podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki.
Art. 26a.
§ 1.
Podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika
podstawy opodatkowania czynności, o których mowa w art. 12, 13 oraz 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik.
§ 2.
W przypadku, o którym mowa w § 1, nie stosuje się przepisu art. 30 § 5.
Art. 27.
(uchylony)
Art. 28.
§ 1.
Płatnikom i inkasentom przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie z tytułu terminowego
wpłacania podatków pobranych na rzecz budżetu państwa.
§ 2.
(uchylony)
§ 3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe zasady ustalania wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki
na rzecz budżetu państwa, w relacji do kwoty pobranych podatków, oraz tryb pobrania
wynagrodzenia.
2)
(uchylony)
§ 4.
Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może ustalać wynagrodzenie dla płatników
lub inkasentów z tytułu poboru podatków stanowiących dochody, odpowiednio, budżetu
gminy, powiatu lub województwa.
Art. 29.
§ 1.
W przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa
w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego
małżonka.
§ 2.
Skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej
nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem:
1)
zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej;
2)
zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem sądu;
3)
ustania wspólności majątkowej w przypadku ubezwłasnowolnienia małżonka;
4)
uprawomocnienia się orzeczenia sądu o separacji.
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do płatnika oraz inkasenta.
Art. 30.
§ 1.
Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany
lub podatek pobrany a niewpłacony.
§ 2.
Inkasent, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 9, odpowiada za podatek
pobrany a niewpłacony.
§ 3.
Płatnik lub inkasent odpowiada za należności wymienione w § 1 lub 2 całym swoim majątkiem.
§ 4.
Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa
w § 1 lub 2, organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub
inkasenta, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego,
a niewpłaconego podatku.
§ 5.
Przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli
podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy wydaje
decyzję o odpowiedzialności podatnika. Odpowiedzialność podatnika można orzec w decyzji
określającej wysokość zobowiązania podatkowego.
§ 6.
Decyzję, o której mowa w § 4 i 5, organ podatkowy może wydać również po zakończeniu
roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego.
Art. 31.
Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, będące płatnikami
lub inkasentami, są obowiązane wyznaczyć osoby, do których obowiązków należy obliczanie
i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot,
a także zgłosić właściwemu miejscowo organowi podatkowemu imiona, nazwiska i adresy
tych osób. Zgłoszenia należy dokonać w terminie wyznaczonym do dokonania pierwszej
wpłaty, a w razie zmiany osoby wyznaczonej - w terminie 14 dni od dnia, w którym wyznaczono
inną osobę.
Art. 32.
§ 1.
Płatnicy i inkasenci obowiązani są przechowywać dokumenty związane z poborem lub inkasem
podatków do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania płatnika lub inkasenta.
§ 1a.
W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej
osobowości prawnej podmiot dokonujący likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie
właściwy organ podatkowy, nie później niż w ostatnim dniu istnienia osoby prawnej
lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o miejscu przechowywania
dokumentów związanych z poborem lub inkasem podatku.
§ 2.
Po upływie okresu, o którym mowa w § 1, płatnicy i inkasenci obowiązani są przekazać
podatnikom dokumenty związane z poborem lub inkasem podatku; dokumenty podlegają zniszczeniu,
jeżeli przekazanie ich podatnikowi jest niemożliwe.
Rozdział 3
Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych
Art. 33.
§ 1.
Zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku
podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku
wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności
gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym
lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić
egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29
§ 2 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania
podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji:
1)
ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;
2)
określającej wysokość zobowiązania podatkowego;
3)
określającej wysokość zwrotu podatku.
§ 3.
W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 §
1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień
wydania decyzji o zabezpieczeniu.
§ 4.
W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych
co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu:
1)
przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed
wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;
2)
przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych
od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie
następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.
§ 5.
(uchylony)
Art. 33a.
§ 1.
Decyzja o zabezpieczeniu wygasa:
1)
po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;
2)
z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego;
3)
z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku.
§ 2.
Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego
na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 33b.
Przepis art. 33 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia na majątku:
1)
płatnika lub inkasenta; decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji
o odpowiedzialności podatkowej;
2)
osób, o których mowa w art. 115, art. 116 i art. 116a, po doręczeniu im decyzji orzekającej
o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe, jeżeli zachodzi uzasadniona
obawa, że zobowiązanie nie zostanie przez spółkę lub inną osobę prawną wykonane, w
szczególności gdy spółka lub inna osoba prawna trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań
o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku,
które mogą utrudnić lub udaremnić postępowanie egzekucyjne; decyzja o zabezpieczeniu
wygasa w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec osoby trzeciej;
3)
podatnika, o którym mowa w art. 117b, po doręczeniu mu decyzji orzekającej o odpowiedzialności
podatkowej za zaległości podatkowe podmiotu dokonującego na jego rzecz dostawy towarów,
jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie przez dostawcę wykonane,
w szczególności gdy dostawca trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze
publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą
utrudnić lub udaremnić postępowanie egzekucyjne; decyzja o zabezpieczeniu wygasa w
momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec podatnika, o którym mowa w art.
117b.
Art. 33c.
§ 1.
Przepisy art. 33 § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 oraz art. 33a § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio
do decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 53a.
§ 2.
Przepisy art. 33 § 2 pkt 2 i 3, § 3, § 4 pkt 2, art. 33a § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 33b
stosuje się odpowiednio do zaległości, o których mowa w art. 52 i art. 52a.
Art. 33d.
§ 1.
Zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie
przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu,
o którym mowa w art. 33, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji albo w formie określonej w § 2.
§ 2.
Zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy,
na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji
wraz z odsetkami za zwłokę, w formie:
1)
gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej;
2)
poręczenia banku;
3)
weksla z poręczeniem wekslowym banku;
4)
czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku;
5)
zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa
lub Narodowy Bank Polski - według ich wartości nominalnej;
6)
uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego;
7)
pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank
lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami
pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej.
§ 3.
W razie złożenia wniosku o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 zabezpieczenie
w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie objętym
tym wnioskiem, może nastąpić po wydaniu postanowienia o odmowie przyjęcia zabezpieczenia.
§ 4.
Jeżeli wniosek o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 złożono po ustanowieniu
zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zakres
zabezpieczenia ustanowionego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
uchyla się lub zmienia, w zakresie przyjętego zabezpieczenia.
Art. 33e.
Gwarantem lub poręczycielem może być osoba wpisana do wykazu gwarantów, o którym mowa
w art. 52 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne .
Art. 33f.
§ 1.
Strona może dowolnie wybrać formę lub formy zabezpieczenia, o których mowa w art.
33d § 2.
§ 2.
W przypadku przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, strona może wystąpić
o przedłużenie terminu przyjętego zabezpieczenia.
Art. 33g.
W sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub przedłużenia
terminu przyjętego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33f § 2, wydaje się postanowienie,
na które przysługuje zażalenie.
Art. 34.
§ 1.
Skarbowi Państwa i jednostce samorządu terytorialnego przysługuje hipoteka na wszystkich
nieruchomościach podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osób trzecich
z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt
2, a także z tytułu zaległości podatkowych w podatkach stanowiących ich dochód oraz
odsetek za zwłokę od tych zaległości, zwana dalej „hipoteką przymusową”.
§ 2.
W zakresie zobowiązań podatkowych stanowiących dochód jednostki samorządu terytorialnego
pobieranych przez urzędy skarbowe wniosek o wpis hipoteki przymusowej do sądu składa
właściwy naczelnik urzędu skarbowego.
§ 3.
Przedmiotem hipoteki przymusowej może być:
1)
część ułamkowa nieruchomości, jeżeli stanowi udział podatnika;
2)
nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej podatnika i jego małżonka;
3)
nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej wspólników spółki cywilnej
lub część ułamkowa nieruchomości stanowiąca udział wspólników spółki cywilnej - z
tytułu zaległości podatkowych spółki.
§ 4.
Przedmiotem hipoteki przymusowej może być także:
1)
użytkowanie wieczyste wraz z budynkami i urządzeniami na użytkowanym gruncie stanowiącymi
własność użytkownika wieczystego lub udział w tym prawie;
2)
spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu lub udział w tym prawie;
3)
wierzytelność zabezpieczona hipoteką;
4)
statek morski lub statek morski w budowie wpisane do rejestru okrętowego.
§ 5.
Do hipotek określonych w § 3 i 4 stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące hipoteki
na nieruchomości.
§ 6.
Przepisy § 2-5 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatnika, inkasenta,
następcy prawnego lub osób trzecich.
Art. 35.
§ 1.
Hipoteka przymusowa powstaje przez dokonanie wpisu do księgi wieczystej, z zastrzeżeniem
art. 38 § 2.
§ 2.
Podstawą wpisu hipoteki przymusowej jest:
1)
doręczona decyzja:
a)
ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego,
b)
określająca wysokość zobowiązania podatkowego,
c)
określająca wysokość odsetek za zwłokę,
d)
o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,
e)
o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej,
f)
o odpowiedzialności spadkobiercy,
g)
określająca wysokość zwrotu podatku;
2)
tytuł wykonawczy lub zarządzenie zabezpieczenia, jeżeli może być wystawione, na podstawie
przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bez wydawania decyzji, o której
mowa w pkt 1.
§ 3.
Wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej dokonuje właściwy sąd rejonowy, a
w przypadku hipoteki morskiej przymusowej właściwa izba morska na wniosek organu podatkowego.
Art. 36.
(uchylony)
Art. 37.
(uchylony)
Art. 38.
§ 1.
Organy podatkowe mogą występować z wnioskiem o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości
podatnika, płatnika, inkasenta, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających
za zaległości podatkowe.
§ 2.
Jeżeli przedmiot hipoteki przymusowej nie posiada księgi wieczystej, zabezpieczenie
zobowiązań podatkowych dokonywane jest przez złożenie wniosku o wpis do zbioru dokumentów.
Art. 38a.
Zaspokojenie z przedmiotu hipoteki przymusowej następuje w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji, chyba że z przedmiotu hipoteki jest prowadzona egzekucja
przez sądowy organ egzekucyjny.
Art. 39.
§ 1.
W toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej,
jeżeli zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, organ podatkowy
wzywa stronę postępowania lub kontrolowanego do złożenia oświadczenia o:
1)
nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej;
2)
rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem
zastawu skarbowego.
§ 2.
Strona lub kontrolowany mogą odmówić złożenia oświadczenia.
§ 3.
Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.
Odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania nie podlega niepodanie szacunkowej wartości
rzeczy lub praw majątkowych albo podanie wartości nieodpowiadającej rzeczywistej wartości
ujawnionych rzeczy lub praw.
§ 4.
Organ podatkowy jest obowiązany uprzedzić osobę wezwaną o prawie odmowy złożenia tego
oświadczenia oraz o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.
§ 5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednolitości składanych
oświadczeń określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza oświadczenia, o którym
mowa w § 1, uwzględniając:
1)
dane identyfikujące osobę składającą oświadczenie;
2)
rodzaj, miejsce położenia i powierzchnię nieruchomości, rodzaj prawa majątkowego,
które może być przedmiotem hipoteki przymusowej, miejsce położenia rzeczy, w stosunku
do której przysługuje prawo majątkowe, numer księgi wieczystej lub zbioru dokumentów
i oznaczenie sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej lub zbioru dokumentów,
stan prawny nieruchomości wraz z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość
nieruchomości lub praw;
3)
rodzaj rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem
zastawu skarbowego, dane identyfikujące te rzeczy lub prawa, ich stan prawny wraz
z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość rzeczy ruchomych lub praw.
Art. 40.
(uchylony)
Art. 41.
§ 1.
Skarbowi Państwa i jednostkom samorządu terytorialnego z tytułu zobowiązań podatkowych
powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości
podatkowych stanowiących ich dochód oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości przysługuje
zastaw skarbowy na wszystkich będących własnością podatnika oraz stanowiących współwłasność
łączną podatnika i jego małżonka rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych,
jeżeli wartość poszczególnych rzeczy lub praw wynosi w dniu ustanowienia zastawu co
najmniej 12 400 zł 4)Wysokość kwoty na dany rok jest ustalona na podstawie art. 119 § 2 niniejszej ustawy., z zastrzeżeniem § 2.
§ 2.
Zastawem skarbowym nie mogą być obciążone rzeczy lub prawa majątkowe niepodlegające
egzekucji oraz mogące być przedmiotem hipoteki.
§ 3.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub
inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe.
Art. 42.
Organ podatkowy dokonuje spisu rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych,
które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego.
Art. 43.
§ 1.
Tworzy się Rejestr Zastawów Skarbowych, zwany dalej „rejestrem zastawów”.
§ 2.
Wpis do rejestru zastawów obejmuje:
1)
datę ustanowienia zastawu skarbowego;
2)
podstawę prawną wniosku o wpis zastawu skarbowego;
3)
oznaczenie organu występującego z wnioskiem o wpis zastawu skarbowego;
4)
dane dotyczące podmiotu, o którym mowa w art. 41 § 1 i 3: imię i nazwisko lub nazwę
(firmę), miejsce zamieszkania lub adres siedziby oraz identyfikator podatkowy, a w
przypadku nierezydenta - numer paszportu lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie
posiada identyfikatora podatkowego, oraz znany adres do doręczeń w Rzeczypospolitej
Polskiej;
5)
dane identyfikujące przedmiot zastawu skarbowego;
6)
wysokość zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej zabezpieczonej zastawem
skarbowym;
7)
datę wygaśnięcia i wykreślenia zastawu skarbowego.
§ 3.
Rejestr zastawów jest prowadzony w systemie teleinformatycznym przez Szefa Krajowej
Administracji Skarbowej.
§ 4.
(uchylony)
§ 55)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć
organ Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej w zakresie prowadzenia rejestru zastawów, mając na względzie konieczność
zapewnienia sprawnego funkcjonowania tego rejestru oraz wymiany informacji pomiędzy
organami uprawnionymi do występowania o wpis zastawu skarbowego do tego rejestru oraz
organami egzekucyjnymi.
Art. 44.
§ 1.
Podstawą wniosku o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów jest doręczona decyzja:
1)
ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego;
2)
określająca wysokość zobowiązania podatkowego;
3)
określająca wysokość odsetek za zwłokę;
4)
o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta;
5)
o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej;
6)
o odpowiedzialności spadkobiercy;
7)
określająca wysokość zwrotu podatku.
§ 2.
W przypadku zobowiązań podatkowych powstających w sposób przewidziany w art. 21 §
1 pkt 1 podstawę wniosku o wpis zastawu skarbowego stanowi również deklaracja, jeżeli
wykazane w niej zobowiązanie podatkowe nie zostało wykonane. Wpis zastawu skarbowego
nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 14 dni od upływu terminu płatności
zobowiązania podatkowego.
Art. 45.
§ 1.
Zastaw skarbowy powstaje z dniem wpisu do rejestru zastawów.
§ 2.
O kolejności wpisu rozstrzyga czas wpływu wniosku do organu prowadzącego rejestr zastawów.
Za czas wpływu wniosku uważa się godzinę, z dokładnością co do minuty, w której w
danym dniu wniosek wpłynął do organu. Wnioski, które wpłynęły w tym samym czasie,
uznaje się za złożone równocześnie.
§ 3.
O dokonaniu wpisu zastawu skarbowego organ prowadzący rejestr zastawów zawiadamia
podatnika, płatnika lub inkasenta, następcę prawnego lub osobę trzecią odpowiadającą
za zobowiązanie podatkowe lub zaległość podatkową oraz organ, na wniosek którego dokonano
wpisu.
§ 4.
Wpisem w rejestrze zastawów jest również wykreślenie.
Art. 46.
§ 1.
Zastaw skarbowy jest skuteczny wobec każdorazowego właściciela przedmiotu zastawu
i ma pierwszeństwo przed jego wierzycielami osobistymi.
§ 2.
Zastaw skarbowy wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem skarbowym wpisanym
później.
§ 3.
W przypadku gdy rzecz ruchoma lub zbywalne prawo majątkowe zostały obciążone zastawem
ujawnionym w innym rejestrze prowadzonym na podstawie odrębnych ustaw, zastaw wpisany
wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem wpisanym później.
§ 4.
Zaspokojenie z przedmiotu zastawu skarbowego następuje w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji, chyba że z ruchomości lub zbywalnego prawa majątkowego
jest prowadzona egzekucja przez sądowy organ egzekucyjny.
Art. 46a.
§ 1.
Organ prowadzący rejestr zastawów dokonuje wpisu zastawu skarbowego na wniosek organu
uprawnionego do występowania w imieniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.
§ 2.
Wnioski i inne dokumenty przesyła się do organu prowadzącego rejestr zastawów za pomocą
środków komunikacji elektronicznej.
Art. 46b.
§ 1.
Wnioski o wpis składa się na urzędowym formularzu.
§ 2.
Rozpoznając wniosek o wpis, organ prowadzący rejestr zastawów bada:
1)
treść i formę wniosku;
2)
zgodność danych wskazanych we wniosku z dostępnymi mu danymi zgromadzonymi w systemach
teleinformatycznych, przy pomocy których są prowadzone rejestry publiczne osób, ruchomości
lub zbywalnych praw majątkowych.
§ 3.
Brak wymaganej treści lub niezachowanie wymaganej formy wniosku, lub niezgodność danych,
o których mowa w § 2, stanowi przeszkodę do dokonania wpisu. Organ prowadzący rejestr
zastawów informuje organ, który wystąpił o dokonanie wpisu, o przyczynie niedokonania
wpisu.
Art. 46c.
§ 1.
Wypis z rejestru zastawów wydaje naczelnik urzędu skarbowego, do którego wpłynął wniosek
zainteresowanego. Wypis zawiera informacje w zakresie obciążenia ruchomości lub zbywalnego
prawa majątkowego zastawem skarbowym, inne niż dane, o których mowa w art. 43 § 2
pkt 4, a także informacje dotyczące wysokości zabezpieczonego zastawem skarbowym zobowiązania
podatkowego lub zaległości podatkowej, oznaczenie organu, na wniosek którego wpisano
zastaw skarbowy do rejestru zastawów, numer jego wniosku o wpis oraz datę powstania
zastawu skarbowego.
§ 2.
Naczelnik urzędu skarbowego, do którego wpłynął wniosek zainteresowanego, wydaje,
na wniosek tego zainteresowanego, zaświadczenie o:
1)
braku wpisu zainteresowanego do rejestru zastawów;
2)
wpisie zainteresowanego do rejestru zastawów jako właściciela obciążonych zastawem
skarbowym ruchomości lub zbywalnego prawa majątkowego wraz z danymi dotyczącymi:
a)
przedmiotu zastawu skarbowego,
b)
wysokości zabezpieczonych zastawem skarbowym zobowiązania podatkowego lub zaległości
podatkowej,
c)
organu, na wniosek którego wpisano zastaw skarbowy do rejestru zastawów, i numeru
jego wniosku o wpis,
d)
daty powstania zastawu skarbowego.
§ 3.
Naczelnicy urzędów skarbowych przetwarzają dane z rejestru zastawów w zakresie niezbędnym
do wydawania wypisów z rejestru i zaświadczeń.
§ 4.
Wypisy z rejestru zastawów i zaświadczenia mają moc dokumentów urzędowych.
§ 5.
Za wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia pobiera się opłatę stanowiącą
dochód budżetu państwa w wysokości nie większej niż 50 zł. W przypadku nieuiszczenia
opłaty wniosek o wydanie wypisu lub zaświadczenia pozostawia się bez rozpatrzenia.
§ 6.
Wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia nie narusza przepisów o tajemnicy
skarbowej.
§ 7.
Wypisy i zaświadczenia mogą być sporządzane w postaci elektronicznej, zgodnie z art.
152a.
Art. 46d.
§ 1.
Rejestr zastawów jest dostępny w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
urzędu obsługującego organ prowadzący ten rejestr.
§ 2.
Bezpłatne wyszukiwanie w rejestrze zastawów informacji, o których mowa w art. 46c
§ 1, odbywa się za pośrednictwem aplikacji zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej
na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ prowadzący ten rejestr. Przepis
art. 46c § 6 stosuje się odpowiednio.
Art. 46e.
Dostęp do rejestru zastawów zapewnia się organom uprawnionym do występowania o wpis
zastawu skarbowego do tego rejestru oraz organom egzekucyjnym w zakresie niezbędnym
do wykonywania ich ustawowych zadań.
Art. 46f.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
strukturę rejestru zastawów,
2)
sposób przesyłania wniosków o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów i innych
dokumentów,
3)
wzór wniosku o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów,
4)
wzór wniosku o wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia,
5)
wysokość opłaty za wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia,
6)
tryb zapewnienia dostępu do rejestru zastawów organom uprawnionym do występowania
o wpis zastawu skarbowego do tego rejestru oraz organom egzekucyjnym, innym niż naczelnicy
urzędów skarbowych
- przy uwzględnieniu potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa przesyłania dokumentów, ujednolicenia
treści składanych wniosków, sprawności postępowania w sprawie dokonywania wpisu, ułatwienia
pozyskiwania informacji zawartych w rejestrze, sprawności wydawania wypisów z rejestru
zastawów i zaświadczeń oraz kosztów związanych z wydaniem wypisu z tego rejestru i
zaświadczenia.
Art. 46g.
Zastaw skarbowy wygasa:
1)
z mocy prawa, z dniem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego albo
2)
z dniem:
a)
sprzedaży przedmiotu zastawu skarbowego w postępowaniu egzekucyjnym lub upadłościowym
albo
b)
wykreślenia wpisu z rejestru zastawów.
Art. 46h.
§ 1.
Organ, na wniosek którego ustanowiono zastaw skarbowy, może wydać decyzję w sprawie
wykreślenia zastawu skarbowego z rejestru zastawów, na wniosek:
1)
osoby powołującej się na swoje prawo własności ruchomości lub zbywalne prawo majątkowe,
jeżeli ruchomość lub zbywalne prawo majątkowe obciążone zastawem skarbowym w dniu
jego powstania nie stanowiły własności podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego
lub osoby trzeciej odpowiadającej za zobowiązanie podatkowe lub zaległości podatkowe;
2)
podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej
za zobowiązanie podatkowe lub zaległości podatkowe, której w dniu powstania zastawu
skarbowego nie przysługiwało prawo własności obciążonej zastawem skarbowym ruchomości
lub zbywalne prawo majątkowe.
§ 2.
Ostateczną decyzję o wykreśleniu zastawu skarbowego doręcza się również organowi prowadzącemu
rejestr zastawów, który z urzędu wykreśla zastaw skarbowy z tego rejestru.
Art. 46i.
Na wniosek organu uprawnionego do występowania w imieniu Skarbu Państwa lub jednostki
samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 46a § 1, wykreśla się zastaw skarbowy
z rejestru zastawów w przypadku stwierdzenia przez ten organ:
1)
wygaśnięcia zastawu skarbowego zgodnie z art. 46g pkt 1 i 2 lit. a;
2)
utraty zasadności istnienia zastawu skarbowego, w szczególności znacznego obniżenia
wartości przedmiotu tego zastawu;
3)
ustanowienia innego zabezpieczenia zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej
zabezpieczonych uprzednio tym zastawem skarbowym.
Rozdział 4
Terminy płatności
Art. 47.
§ 1.
Termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość
zobowiązania podatkowego.
§ 2.
Jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku,
zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego
nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej
zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1.
§ 3.
Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności
uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata
powinna nastąpić.
§ 4.
Terminem płatności dla płatników jest ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami
prawa podatkowego, powinna nastąpić wpłata należności z tytułu podatku.
§ 4a.
Terminem płatności dla inkasentów jest dzień następujący po ostatnim dniu, w którym,
zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku powinna nastąpić, chyba że
organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego wyznaczył termin późniejszy.
§ 5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
terminy płatności poszczególnych podatków, zaliczek na podatek lub rat podatku, wskazując
dzień, miesiąc i rok, w którym upływa termin płatności.
Art. 48.
§ 1.
Organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem
podatnika lub interesem publicznym może odraczać terminy przewidziane w przepisach
prawa podatkowego, z wyjątkiem terminów określonych w art. 68-71, art. 77 § 13, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1 i art. 118.
§ 2.
Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do terminów dotyczących płatników lub inkasentów.
§ 3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając
właściwość organów w zakresie czynności, dla których przewidziane są terminy, oraz
termin udzielanego odroczenia.
Art. 49.
§ 1.
W razie wydania decyzji na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub pkt 2 nowym terminem płatności
jest dzień, w którym, zgodnie z decyzją, powinna nastąpić zapłata odroczonego podatku
lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę albo poszczególnych rat, na jakie
został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę.
§ 2.
Jeżeli w terminie określonym w decyzji podatnik nie dokonał zapłaty odroczonego podatku
lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub nie zapłacił którejkolwiek
z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami
za zwłokę, terminem płatności podatku lub zaległości podatkowej objętej odroczeniem
lub ratą staje się odpowiednio termin określony w art. 47 § 1-3.
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności
płatników lub inkasentów.
Art. 50.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, przedłużać
terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego z wyjątkiem terminów określonych
w art. 68-71, art. 77 § 1, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1
i art. 118, określając grupy podatników, którym przedłużono terminy, rodzaje czynności,
których termin wykonania został przedłużony, oraz dzień upływu przedłużonego terminu.
Rozdział 5
Zaległość podatkowa
Art. 51.
§ 1.
Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności.
§ 2.
Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę
na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku.
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 stosuje się również do należności z tytułu podatków, zaliczek na
podatki oraz rat podatków niewpłaconych w terminie płatności przez płatnika lub inkasenta.
Art. 52.
§ 1.
Zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega uprzednio zwrócona przez organ podatkowy
lub zaliczona na poczet zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę albo bieżących
zobowiązań podatkowych, wraz z oprocentowaniem:
1)
nadpłata lub zwrot podatku wykazane w deklaracji nienależnie lub w wysokości większej
od należnej;
2)
nadpłata lub zwrot podatku:
a)
określone lub stwierdzone w decyzji, która następnie została uchylona, zmieniona lub
stwierdzono jej nieważność albo stwierdzono jej wygaśnięcie,
b)
stwierdzone na wniosek w trybie art. 75 § 4, w zakresie wynikającym z tego wniosku,
nienależnie lub w wysokości większej od należnej,
c)
wykazane dodatkowo, w korekcie deklaracji dokonanej w trybie art. 274, nienależnie
lub w wysokości większej od należnej.
§ 2.
W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, kwoty podlegające zwrotowi traktuje się jako
zaległości podatkowe.
§ 3.
W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, w razie niedokonania zwrotu w terminie 30
dni, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa obowiązek zwrotu w terminie
30 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Po upływie tego terminu kwotę podlegającą zwrotowi
traktuje się jako zaległość podatkową.
Art. 52a.
Zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega wynagrodzenie płatników lub inkasentów
pobrane nienależnie lub w wysokości większej od należnej, które traktuje się jako
zaległość podatkową. Organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości
podatkowej.
Rozdział 6
Odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna
Art. 53.
§ 1.
Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54, naliczane
są odsetki za zwłokę.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się również do nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek
w części przekraczającej wysokość podatku należnego za okres rozliczeniowy.
§ 3.
Odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia
odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art.
66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1.
§ 4.
Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności
podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku
na rachunek organu podatkowego.
§ 5.
W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 1 pkt 1, odsetki za zwłokę naliczane są
odpowiednio od dnia zwrotu nadpłaty, zwrotu podatku, zwrotu oprocentowania lub zaliczenia
na poczet zaległości podatkowych lub na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań
podatkowych.
§ 6.
W przypadkach, o których mowa w art. 52a, odsetki za zwłokę naliczane są od dnia pobrania
wynagrodzenia.
Art. 53a.
§ 1.
Jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu
rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku
nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki
nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa
wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy
lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie - odsetki
na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek
na podatek.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczek na specjalny podatek węglowodorowy
oraz zaliczek na podatek od towarów i usług.
Art. 54.
§ 1.
Odsetek za zwłokę nie nalicza się:
1)
za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem
środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy
lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych;
2)
za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1, do dnia
otrzymania odwołania przez organ odwoławczy;
3)
za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia
doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została
wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3;
4)
w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu - od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu
postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania;
5)
jeżeli wysokość odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty pobieranej
przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe za traktowanie przesyłki listowej jako przesyłki poleconej;
6)
(uchylony)
7)
za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu
pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od
dnia wszczęcia postępowania;
7a)
za okres od dnia następnego po upływie dwóch lat od dnia złożenia deklaracji, od zaległości
związanych z popełnionymi w deklaracji błędami rachunkowymi lub oczywistymi omyłkami,
jeżeli w tym okresie nie zostały one ujawnione przez organ podatkowy;
8)
w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach.
§ 2.
Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła
się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych
od organu.
§ 3.
Przepisy § 1 pkt 2, 3 i 7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przekazania
sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji. W tym przypadku
terminy należy liczyć sumując na poszczególnych etapach okresy trwania postępowania.
§ 4.
Przepis § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w razie przeniesienia na poczet zobowiązań
podatkowych zajętych uprzednio rzeczy lub praw majątkowych.
§ 5.
(uchylony)
Art. 55.
§ 1.
Odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego.
§ 2.
Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za
zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej
oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości
podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.
Art. 56.
§ 1.
Stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu
lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym
że stawka ta nie może być niższa niż 8%.
§ 1a.
(uchylony)
§ 1b.
(uchylony)
§ 2.
(uchylony)
§ 3.
(uchylony)
Art. 56a.
§ 1.
Obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 50% stawki odsetek za zwłokę stosuje
się w przypadku spełnienia łącznie następujących warunków:
1)
złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji, nie później niż w terminie 6 miesięcy
od dnia upływu terminu do złożenia deklaracji;
2)
zapłaty zaległości podatkowej w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie zaliczenia nadpłaty lub zwrotu podatku,
a także w razie potrącenia lub przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych
w trybie określonym w art. 66, na wniosek złożony w terminie 7 dni od dnia złożenia
korekty deklaracji.
§ 3.
Obniżonej stawki odsetek za zwłokę nie stosuje się w przypadku korekty deklaracji:
1)
złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w
przypadkach gdy nie stosuje się zawiadomienia - po zakończeniu kontroli podatkowej;
1a)
złożonej po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej;
2)
dokonanej w wyniku czynności sprawdzających.
Art. 56b.
Podwyższoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 150% stawki odsetek za zwłokę stosuje
się do zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym w przypadku:
1)
zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku ujawnionych
przez organ podatkowy w toku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania
podatkowego,
2)
korekty deklaracji:
a)
złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w
przypadkach gdy nie stosuje się zawiadomienia - po zakończeniu kontroli podatkowej,
b)
dokonanej w wyniku czynności sprawdzających,
c)
złożonej po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej
- jeżeli kwota zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub zwrotu
podatku przekracza 25% kwoty należnej i jest wyższa niż pięciokrotna wysokość minimalnego
wynagrodzenia w rozumieniu ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę , obowiązującego w dniu następującym po dniu upływu terminu płatności zobowiązania
lub terminu zwrotu;
3)
ujawnienia przez organ podatkowy w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej,
kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego niezłożenia deklaracji, mimo
ciążącego obowiązku oraz braku zapłaty podatku.
Art. 56ba.
Przepisu art. 56b nie stosuje się do zaległości w podatku od towarów i usług, w przypadku
gdy ustala się dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 112b lub art. 112c ustawy o podatku od towarów i usług.
Art. 56c.
Stawki odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56-56b, ulegają obniżeniu lub podwyższeniu
w stopniu odpowiadającym obniżeniu lub podwyższeniu podstawowej stopy oprocentowania
kredytu lombardowego, począwszy od dnia, w którym stopa ta uległa zmianie.
Art. 56d.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w
Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” stawki odsetek za zwłokę,
o których mowa w art. 56-56b.
Art. 57.
§ 1.
W decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących
dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku
lub zaległości podatkowej.
§ 2.
Stawka opłaty prolongacyjnej jest równa obniżonej stawce odsetek za zwłokę.
§ 3.
Wysokość opłaty prolongacyjnej oblicza się przy zastosowaniu stawki opłaty prolongacyjnej
obowiązującej w dniu wydania decyzji, o której mowa w § 1.
§ 4.
Opłata prolongacyjna wpłacana jest w terminach płatności, o których mowa w art. 49
§ 1; w razie niedotrzymania terminu płatności przepis art. 49 § 2 i 3 oraz art. 55
§ 2 stosuje się odpowiednio.
§ 5.
Nie ustala się opłaty prolongacyjnej, gdy przyczyną wydania decyzji, o której mowa
w § 1, były klęska żywiołowa lub wypadek losowy.
§ 6.
Organ podatkowy może odstąpić od ustalenia opłaty prolongacyjnej, jeżeli wydanie decyzji,
o której mowa w § 1, następuje w związku z postępowaniem układowym lub na podstawie
odrębnych ustaw.
§ 7.
Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może wprowadzić opłatę prolongacyjną
- w wysokości nie większej niż określona w § 2 - z tytułu rozłożenia na raty lub odroczenia
terminu płatności podatków oraz zaległości podatkowych stanowiących dochód odpowiednio
- gminy, powiatu lub województwa. Przepisy § 3-5 stosuje się odpowiednio.
§ 8.
Przepisy § 1-4 i 7 stosuje się również do odroczonych lub rozłożonych na raty należności
płatników lub inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich.
Art. 58.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe zasady naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej.
Rozdział 7
Wygaśnięcie zobowiązań podatkowych
Art. 59.
§ 1.
Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek:
1)
zapłaty;
2)
pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;
3)
potrącenia;
4)
zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;
5)
zaniechania poboru;
6)
przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych;
7)
przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;
8)
umorzenia zaległości;
9)
przedawnienia;
10)
zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m;
11)
nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego
stwierdzonego przez prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku - ze skutkiem
na dzień otwarcia spadku.
§ 2.
Zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek:
1)
wpłaty;
2)
zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;
3)
umorzenia, w przypadkach przewidzianych w art. 67d § 3;
4)
przejęcia własności nieruchomości lub przejęcia prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;
5)
przedawnienia;
6)
zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m;
7)
nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego
stwierdzonego przez prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku - ze skutkiem
na dzień otwarcia spadku.
Art. 60.
§ 1.
Za termin dokonania zapłaty podatku uważa się:
1)
przy zapłacie gotówką - dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub
w kasie podmiotu obsługującego organ podatkowy lub na rachunek tego organu w banku,
w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usług płatniczych, w
instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego albo dzień pobrania
podatku przez płatnika lub inkasenta;
2)
w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, rachunku
podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego
podatnika w instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie
polecenia przelewu lub zapłaty za pomocą innego niż polecenie przelewu instrumentu
płatniczego, zwanego dalej „innym instrumentem płatniczym”.
§ 1a.
W przypadku polecenia przelewu z rachunku bankowego podatnika w banku lub instytucji
kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w unijnej instytucji płatniczej w rozumieniu
art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych lub unijnej instytucji pieniądza elektronicznego, niemających siedziby lub oddziału
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za termin zapłaty podatku uważa się dzień
złożenia zlecenia płatniczego przez podatnika, jeżeli wpłacana kwota zostanie uznana
na rachunku bankowym organu podatkowego w terminie wskazanym w art. 54 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. W razie przekroczenia tego terminu za termin zapłaty uważa się dzień uznania kwoty
na rachunku bankowym organu podatkowego.
§ 2.
Przepisy § 1 i 1a stosuje się również do wpłat dokonywanych przez płatnika lub inkasenta.
§ 2a.
W przypadku zapłaty podatku za pomocą innego instrumentu płatniczego podatnik ponosi
koszty opłat i prowizji związanych z taką zapłatą.
§ 2b.
W miejscu zapłaty innym instrumentem płatniczym organ podatkowy jest obowiązany zamieścić
informację o pobieraniu i wysokości opłat i prowizji z tytułu płatności za pomocą
tego instrumentu. Przed dokonaniem płatności podatku za pomocą innego instrumentu
płatniczego podatnik jest informowany o pobieraniu i wysokości opłat i prowizji z
tytułu płatności za pomocą tego instrumentu.
§ 2c.
Zapłata podatków stanowiących dochód budżetu państwa za pomocą innego instrumentu
płatniczego jest możliwa, jeżeli organ podatkowy dysponuje odpowiednim urządzeniem
do autoryzacji transakcji płatniczych.
§ 3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw łączności i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, może
określić, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wpłaty gotówkowej oraz polecenia
przelewu na rachunek organu podatkowego, uwzględniając dane identyfikujące wpłacającego
oraz tytuł wpłaty.
§ 4.
Zlecenia płatnicze na rzecz organów podatkowych mogą być składane również w formie
dokumentu elektronicznego przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez banki lub
innego dostawcę usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny sposób uzgodniony z
bankiem lub innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie.
§ 5.
Zlecenie płatnicze, o którym mowa w § 4, powinno zawierać dane identyfikujące wpłacającego,
w tym identyfikator podatkowy, oraz powinno wskazywać tytuł wpłaty, przy czym niepodanie
lub błędne podanie tych informacji stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej
lub polecenia przelewu.
§ 6.
Rozliczanie płatności na rzecz organów podatkowych następuje poprzez międzybankowy
system rozliczeń elektronicznych w krajowej organizacji rozliczeniowej lub poprzez
system elektronicznych rozrachunków międzyoddziałowych Narodowego Banku Polskiego.
Art. 61.
§ 1.
Zapłata podatków przez podatników prowadzących działalność gospodarczą i obowiązanych
do prowadzenia księgi rachunkowej lub podatkowej księgi przychodów i rozchodów następuje
w formie polecenia przelewu.
§ 1a.
Zapłata opłaty skarbowej przez podatników, o których mowa w § 1, może nastąpić w gotówce.
§ 1b.
Zapłata podatków przez mikroprzedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej może nastąpić również w gotówce.
§ 2.
Formę rozliczeń, o której mowa w § 1, stosuje się również do wpłat kwot podatków pobranych
przez płatników, jeżeli płatnicy spełniają warunki określone w § 1.
§ 3.
Przepisu § 1 nie stosuje się:
1)
do zapłaty podatków niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą;
2)
gdy zapłata podatku, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, jest dokonywana papierami
wartościowymi lub znakami akcyzy;
3)
do pobierania podatków przez płatników lub inkasentów.
§ 4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, dopuścić
zapłatę niektórych podatków papierami wartościowymi, określając szczegółowe zasady
stosowania tej formy zapłaty podatku, termin i sposób dokonania zapłaty, rodzaj papieru
wartościowego oraz sposób obliczenia jego wartości dla potrzeb zapłaty podatku.
Art. 61a.
§ 1.
Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa mogą, w drodze uchwały, dopuścić
zapłatę podatków, stanowiących dochody odpowiednio budżetu gminy, powiatu lub województwa,
za pomocą innego instrumentu płatniczego, w tym instrumentu płatniczego, na którym
przechowywany jest pieniądz elektroniczny.
§ 2.
W przypadku wymienionym w § 1 za termin dokonania zapłaty podatku uważa się dzień
obciążenia rachunku płatniczego podatnika, płatnika lub inkasenta lub jego rachunku
w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, innego niż płatniczy,
albo dzień pobrania wartości pieniężnej z pieniądza elektronicznego.
Art. 62.
§ 1.
Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę, z zastrzeżeniem
§ 2, zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie
płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.
§ 1a.
Jeżeli na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, dokonaną wpłatę zalicza się
w pierwszej kolejności na poczet tych kosztów.
§ 2.
Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek, dokonaną wpłatę
zalicza się na poczet zaliczki, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie
płatności.
§ 3.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dokonywania wpłat na poczet rat, na jakie
rozłożono podatek lub zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę oraz rat podatku.
§ 4.
W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz
kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie, z zastrzeżeniem
§ 4a.
§ 4a.
Postanowienie, o którym mowa w § 4, wydaje się wyłącznie na wniosek, w przypadku gdy:
1)
wpłata w całości pokrywa kwotę główną zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub
2)
zaliczenie wpłaty następuje w całości zgodnie z żądaniem podatnika, lub
3)
kwota wpłaty podlegającej zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę
lub kosztów upomnienia nie przekracza pięciokrotności kosztów upomnienia, lub
4)
od wpłat dokonanych po terminie płatności nie naliczono odsetek za zwłokę zgodnie
z art. 54 § 1 pkt 5.
§ 5.
Przepisy § 1-4a stosuje się odpowiednio do wpłat dokonywanych przez płatników, inkasentów,
następców prawnych oraz osoby trzecie.
Art. 62a.
Przepisy dotyczące zapłaty podatku stosuje się odpowiednio do zaliczenia na poczet
zobowiązania podatkowego środków pieniężnych przyjętych jako zabezpieczenie na podstawie
art. 33d § 2 pkt 6 i 7.
Art. 62b.
§ 1.
Zapłata podatku może nastąpić także przez:
1)
małżonka podatnika, jego zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę;
2)
aktualnego właściciela przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, jeżeli
podatek zabezpieczony jest hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym;
3)
inny podmiot, w przypadku gdy kwota podatku nie przekracza 1000 zł.
§ 2.
W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, jeżeli treść dowodu zapłaty nie budzi
wątpliwości co do przeznaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika uznaje się, że wpłata
pochodzi ze środków podatnika.
§ 3.
W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1-3, przepisy dotyczące zapłaty podatku przez
podatnika stosuje się odpowiednio.
Art. 63.
§ 1.
Podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie
nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych
złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a
końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem
§ 1a i 2.
§ 1a.
Podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
fizycznych, oraz kwoty podatków od nich pobierane zaokrągla się do pełnych groszy w górę.
§ 2.
Zaokrąglania podstaw opodatkowania i kwot podatków nie stosuje się do opłat, o których
mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych.
§ 3.
Przepisu § 1 nie stosuje się do zaliczenia wpłaty, zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia
zwrotu podatku.
Art. 64.
§ 1.
Zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach
stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrąceniu z
wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z
tytułu:
1)
prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172Kodeksu cywilnego;
2)
prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych
w art. 417 lub art. 4172Kodeksu cywilnego;
3)
nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie
lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami;
4)
odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego
na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego;
5)
odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych
wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego;
6)
odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się również do wzajemnych, bezspornych i wymagalnych wierzytelności
podatnika wobec państwowych jednostek budżetowych z tytułu zamówień wykonanych przez
niego na podstawie umów zawartych w trybie przepisów o zamówieniach publicznych, pod
warunkiem że potrącenie jest dokonywane przez tego podatnika i z tej wierzytelności.
§ 2a.
Do potrącenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę przepis art. 55 §
2 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Potrącenia z tytułów wymienionych w § 1 i 2 można również dokonać z urzędu.
§ 4.
Na wniosek podatnika wierzytelności z tytułów wymienionych w § 1 i 2 mogą być również
zaliczane na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.
§ 5.
Potrącenie następuje z dniem:
1)
złożenia wniosku, który został uwzględniony;
2)
wydania z urzędu postanowienia o potrąceniu.
§ 6.
Odmowa potrącenia następuje w drodze decyzji.
§ 6a.
Potrącenie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
§ 7.
Jednostka budżetowa, której zobowiązanie zostało potrącone z wierzytelności podatnika,
jest obowiązana wpłacić równowartość wygasłego podatku do organu podatkowego w terminie
7 dni od dnia dokonania potrącenia. Od niewpłaconej w terminie równowartości wygasłego
podatku nalicza się odsetki za zwłokę.
Art. 65.
§ 1.
Uprawnienie, o którym mowa w art. 64 § 1, przysługuje również podatnikom w stosunku
do gminy, powiatu lub województwa z tytułu:
1)
prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172Kodeksu cywilnego;
2)
prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych
w art. 417 lub art. 4172Kodeksu cywilnego;
3)
nabycia przez gminę, powiat lub województwo nieruchomości na cele uzasadniające jej
wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce
nieruchomościami;
4)
odszkodowania orzeczonego w decyzji wydanej przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta),
starostę lub marszałka województwa.
§ 2.
Przepisy art. 64 § 2-7 stosuje się odpowiednio.
Art. 66.
§ 1.
Szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest przeniesienie własności
rzeczy lub praw majątkowych na rzecz:
1)
Skarbu Państwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody
budżetu państwa;
2)
gminy, powiatu lub województwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków
stanowiących dochody ich budżetów.
§ 2.
Przeniesienie następuje na wniosek podatnika:
1)
w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej, za zgodą właściwego
naczelnika urzędu skarbowego, między starostą wykonującym zadanie z zakresu administracji
rządowej a podatnikiem;
2)
w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej między wójtem,
burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa a podatnikiem.
§ 3.
Umowa, o której mowa w § 2, wymaga formy pisemnej.
§ 3a.
Starosta powiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zawarciu umowy, o której
mowa w § 2, przesyłając jednocześnie jej kopię.
§ 3b.
Wyrażenie lub odmowa wyrażenia zgody, o której mowa w § 2 pkt 1, następuje w drodze
postanowienia.
§ 4.
W przypadkach wymienionych w § 1 za termin wygaśnięcia zobowiązania podatkowego uważa
się dzień przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych.
§ 5.
W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w § 2, organ podatkowy pierwszej instancji
wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Przepis art. 55
§ 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 67.
(uchylony)
Rozdział 7a
Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych
Art. 67a.
§ 1.
Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych
ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:
1)
odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;
2)
odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę
lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek;
3)
umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę
prolongacyjną.
§ 2.
Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości
lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa.
Art. 67b.
§ 1.
Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać
ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a:
1)
które nie stanowią pomocy publicznej;
2)
które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio
obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;
3)
które stanowią pomoc publiczną:
a)
udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne
zdarzenia,
b)
udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze
ponadsektorowym,
c)
udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia
gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim,
d)
udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i
oświaty,
e)
będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym
powierzonych na podstawie odrębnych przepisów,
f)
na szkolenia,
g)
na zatrudnienie,
h)
na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw,
i)
na restrukturyzację,
j)
na ochronę środowiska,
k)
na prace badawczo-rozwojowe,
l)
regionalną,
m)
udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów.
§ 2.
Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym
w § 1 pkt 3 lit. a, mogą być udzielane jako pomoc indywidualna albo w ramach programów
pomocowych określonych w odrębnych przepisach.
§ 3.
Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadkach wymienionych
w § 1 pkt 3 lit. b-l mogą być udzielane jako pomoc indywidualna zgodna z programami
rządowymi lub samorządowymi albo udzielane w ramach programów pomocowych określonych
w odrębnych przepisach.
§ 4.
(uchylony)
§ 5.
(uchylony)
§ 6.
Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, inne niż określone w § 1 pkt
3 lit. a-l, przeznaczenia pomocy udzielanej w formie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych,
o których mowa w art. 67a, oraz szczegółowe warunki udzielania tych ulg dla określonych
przez Radę Ministrów przeznaczeń wraz ze wskazaniem przypadków, w których ulgi udzielane
są jako pomoc indywidualna, mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy
państwa określone w przepisach prawa wspólnotowego.
Art. 67c.
§ 1.
Przepisy art. 67a § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności
przypadających od płatników lub inkasentów.
§ 2.
Przepisy art. 67a oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności przypadających
od spadkobierców podatnika lub płatnika oraz osób trzecich.
Art. 67d.
§ 1.
Organ podatkowy może z urzędu udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których
mowa w art. 67a § 1 pkt 3, jeżeli:
1)
zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się
kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne;
2)
kwota zaległości podatkowej nie przekracza pięciokrotnej wartości kosztów upomnienia
w postępowaniu egzekucyjnym;
3)
kwota zaległości podatkowej nie została zaspokojona w zakończonym lub umorzonym postępowaniu
likwidacyjnym lub upadłościowym albo sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości;
4)
podatnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające
egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego
użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 5000 zł, i jednocześnie
brak jest spadkobierców innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego
oraz nie ma możliwości orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.
§ 2.
W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzję umarzającą zaległość podatkową
pozostawia się w aktach sprawy.
§ 3.
Przepisy § 1 pkt 3 i 4 i § 2 stosuje się odpowiednio do umarzania zaległości płatnika
lub inkasenta.
§ 4.
W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, organ podatkowy może umorzyć zaległość podatkową,
jeżeli umorzenie nie będzie stanowiło pomocy publicznej lub będzie stanowiło pomoc
de minimis wzakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego
dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.
Art. 67e.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
właściwość rzeczową poszczególnych organów podatkowych w sprawach stosowania ulg w
spłacie zobowiązań podatkowych, uwzględniając wysokość kwoty będącej przedmiotem ulgi
oraz terminy wpłat podatku lub zaległości podatkowej.
Rozdział 8
Przedawnienie
Art. 68.
§ 1.
Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja
ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku
kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
§ 2.
Jeżeli podatnik:
1)
nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,
2)
w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości
zobowiązania podatkowego,
zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja
ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od
końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
§ 3.
Dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie powstaje, jeżeli
decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca
roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
§ 4.
§ 4a.
Zobowiązanie podatkowe z tytułu opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia
w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych nie powstaje, jeżeli
decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca
roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy w tym zakresie.
§ 5.
Bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od
rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu
terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna
lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata.
Art. 69.
§ 1.
W razie niedopełnienia przez podatnika warunków uprawniających do skorzystania z uzyskanej
ulgi podatkowej, prawo do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe powstaje
w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi.
§ 2.
Termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi 3 lata od końca roku podatkowego,
w którym nastąpiło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi podatkowej, a jeżeli
podatnik nie zgłosił organowi podatkowemu utraty prawa do ulgi co najmniej na 2 miesiące
przed upływem tego terminu - termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi
5 lat.
§ 3.
Ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego następuje na podstawie stanu prawnego
obowiązującego w dniu powstania obowiązku podatkowego oraz istniejącego w tym dniu
stanu faktycznego.
§ 4.
Jeżeli, zgodnie z odrębnymi przepisami, zobowiązanie podatkowe ustalane jest na rok
kalendarzowy lub na inny okres, decyzja, o której mowa w § 1, wydawana jest na podstawie
stanu prawnego obowiązującego w dniu nabycia prawa do ulgi.
Art. 70.
§ 1.
Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,
w którym upłynął termin płatności podatku.
§ 2.
Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu:
1)
od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu
płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub
ostatniej raty zaległości podatkowej;
2)
od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku,
wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego
terminu.
§ 3.
Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu
przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się
postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.
§ 3a.
Jeżeli ogłoszenie upadłości, o którym mowa w § 3, nastąpiło przed rozpoczęciem biegu
terminu przedawnienia, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia następującego
po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania
upadłościowego.
§ 4.
Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego,
o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie
on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.
§ 5.
(uchylony)
§ 6.
Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty
ulega zawieszeniu, z dniem:
1)
wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe,
o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa
lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;
2)
wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania;
3)
wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku
prawnego lub prawa;
4)
doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2,
lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji;
5)
doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach określonych
w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji .
§ 7.
Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia
następującego po dniu:
1)
prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie
skarbowe;
2)
doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem
jego prawomocności;
3)
uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub
nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;
4)
wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;
5)
zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji.
§ 8.
Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem
skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane
tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.
Art. 70a.
§ 1.
Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1, ulega
zawieszeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika
z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych,
których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ
podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji
od organów innego państwa.
§ 1a.
Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz art. 70 § 1, ulega
zawieszeniu w przypadku wszczęcia procedury wzajemnego porozumiewania na podstawie
ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita
Polska, jeżeli ta umowa nie przewiduje możliwości wprowadzenia w życie zawartego porozumienia
bez względu na terminy przedawnienia. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje
od dnia wszczęcia procedury wzajemnego porozumiewania, jednak trwa nie dłużej niż
przez okres 3 lat.
§ 2.
Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje od dnia wystąpienia
przez organ podatkowy z wnioskiem do organu innego państwa do dnia uzyskania przez
organ podatkowy żądanej informacji - jednak nie dłużej niż przez okres 3 lat.
§ 3.
Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1 i 1a, może następować wielokrotnie;
w takich przypadkach okres łącznego zawieszenia terminu przedawnienia nie może przekroczyć
3 lat.
Art. 70b.
(uchylony)
Art. 70c.
Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem
wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego,
zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia
zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej
z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub
dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.
Art. 70d.
Jeżeli ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
Rzeczpospolita Polska, przewiduje możliwość wprowadzenia w życie porozumienia zawartego
w toku procedury wzajemnego porozumiewania bez względu na terminy przedawnienia, to
porozumienie uwzględnia się pomimo upływu terminów przedawnienia.
Art. 71.
Przepisy art. 70, art. 70a i art. 70c stosuje się odpowiednio do:
1)
należności płatników lub inkasentów;
2)
zaległości, o których mowa w art. 52 i art. 52a, z tym że bieg terminu przedawnienia
liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym organ podatkowy dokonał zwrotu lub
zaliczenia nienależnej kwoty lub płatnik pobrał nienależne wynagrodzenie.
Rozdział 9
Nadpłata
Art. 72.
§ 1.
Za nadpłatę uważa się kwotę:
1)
nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;
2)
podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
3)
zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której
mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
4)
zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o
ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego
spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.
§ 1a.
Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę stanowiącą różnicę określoną zgodnie z art. 27f ust. 8-10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazaną w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub wynikającą z decyzji.
§ 1b.
Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 26ea ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 18da ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
prawnych, wykazaną w zeznaniu lub wynikającą z decyzji.
§ 2.
Na równi z nadpłatą traktuje się:
1)
część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, jeżeli wpłata ta
dotyczyła zaległości podatkowej;
2)
nienależnie zapłacone:
a)
zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a,
b)
odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek,
c)
opłatę prolongacyjną.
Art. 73.
§ 1.
Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem:
1)
zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej;
2)
pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej;
3)
zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego odpowiedzialności
podatkowej, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej
od należnej;
4)
wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego
podatku;
5)
zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decyzji o odpowiedzialności
podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy,
jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej.
6)
(uchylony)
§ 2.
Nadpłata powstaje z dniem złożenia:
1)
zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego;
1a)
złożenia deklaracji rocznej - dla podatników specjalnego podatku węglowodorowego;
2)
deklaracji podatku akcyzowego - dla podatników podatku akcyzowego;
3)
deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy - dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa
i przedsiębiorstw państwowych.
4)
(uchylony)
Art. 74.
Jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe
powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1:
1)
złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której
wynika wysokość zobowiązania podatkowego - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku
o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację;
2)
został rozliczony przez płatnika - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o
jej zwrot, składając równocześnie zeznanie (deklarację), o którym mowa w art. 73 §
2 pkt 1;
3)
nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we
wniosku o jej zwrot.
Art. 74a.
W przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 wysokość nadpłaty określa organ
podatkowy.
Art. 75.
§ 1.
Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość
pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.
§ 2.
Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom
i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania
spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik lub inkasent jest uprawniony do złożenia
wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika.
§ 2a.
Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje spółkom, które
tworzyły podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od
osób prawnych, w momencie utraty przez grupę statusu podatnika w zakresie zobowiązań
tej grupy.
§ 3.
Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji),
to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty
jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).
§ 3a.
Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki, jest
obowiązana złożyć równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty skorygowane zeznanie
(deklarację) w zakresie zobowiązań spółki oraz umowę spółki aktualną na dzień rozwiązania
spółki.
§ 4.
Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ
podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku
korekta wywołuje skutki prawne.
§ 4a.
W decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego
w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane
ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny,
organ odmawia stwierdzenia nadpłaty.
§ 4b.
Przepis § 4a nie ogranicza możliwości wydania decyzji w trybie art. 21 § 3, o czym
informuje się adresata w decyzji stwierdzającej nadpłatę.
§ 5.
Jeżeli zwrotu nadpłaty w trybie, o którym mowa w § 4, dokonano nienależnie lub w wysokości
wyższej od należnej, w zakresie nadpłaty będącej przedmiotem wniosku nie wszczyna
się postępowania w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe.
§ 5a.
Zwrotu nadpłaty osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania
spółki, dokonuje się w proporcjach wynikających z prawa do udziału w zysku określonego
w umowie spółki. Jeżeli z dołączonej umowy nie wynikają te udziały w zysku, przyjmuje
się, że prawa do udziału w zysku są równe.
§ 6.
Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu
podatku.
§ 7.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając
w szczególności rodzaj podatku i przypadki poboru podatku przez płatnika.
Art. 76.
§ 1.
Nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości
podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie
zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w
razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie
nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.
§ 2.
(uchylony)
§ 2a.
W razie zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku jej zaliczenie na poczet
zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w
decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych ma pierwszeństwo
przed realizacją zajęcia.
§ 3.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczania nadpłaty:
1)
płatnika lub inkasenta na poczet jego zaległości podatkowych, bieżących zobowiązań
podatkowych lub zobowiązań powstałych w związku z wykonywaniem obowiązków płatnika
lub inkasenta;
2)
spółki cywilnej na poczet zobowiązań wspólników lub byłych wspólników tej spółki,
z tym że w przypadku istniejącej spółki wymaga to zgody wszystkich wspólników.
§ 4.
(uchylony)
Art. 76a.
§ 1.
W sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych
wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty
na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem:
1)
powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1-3 i 5 oraz
§ 2;
2)
złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.
Art. 76b.
§ 1.
Przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b, art. 79 i art. 80 stosuje się odpowiednio do
zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje odpowiednio
z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji.
§ 2.
W przypadku złożenia przez podatnika upoważnienia organu podatkowego na podstawie
przepisów o podatku od towarów i usług, zwrot podatku wraz z oprocentowaniem może
być przekazany, w całości lub w części, na wskazany rachunek banku lub spółdzielczej
kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie kredytu udzielanego przez ten
bank lub przez tę kasę, jeżeli w dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku,
w stosunku do podatnika nie jest prowadzone postępowanie mające na celu ustalenie
lub określenie wysokości zobowiązań podatkowych.
§ 3.
Przekazanie zwrotu podatku wraz z oprocentowaniem bankowi lub spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej traktuje się na równi z przekazaniem zwrotu na rachunek
podatnika.
§ 4.
Przekazanie bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej zwrotu podatku
wraz z oprocentowaniem ma pierwszeństwo przed:
1)
zaliczeniem tego zwrotu na poczet zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań podatkowych
ujawnionych po złożeniu deklaracji wykazującej zwrot podatku;
2)
realizacją zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku w postępowaniu egzekucyjnym,
otrzymanego przez organ podatkowy po dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot.
Art. 76c.
Nadpłatę wynikającą z zaliczek na podatek zwraca się po zakończeniu okresu, za który
rozlicza się podatek. Jeżeli jednak nadpłata wynika z decyzji stwierdzającej nadpłatę,
wydanej w związku z art. 75 § 1, zwrot nadpłaty następuje w terminie 30 dni od dnia
wydania tej decyzji.
Art. 77.
§ 1.
Nadpłata podlega zwrotowi w terminie:
1)
30 dni od dnia wydania nowej decyzji - jeżeli nadpłata powstała w związku z uchyleniem
albo stwierdzeniem nieważności decyzji;
2)
30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty;
3)
30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności
decyzji - jeżeli w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji nie
wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji;
4)
30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74;
4a)
30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji
sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części
akt normatywny, jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 74, został złożony przed terminem
wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;
5)
3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2
pkt 1-3, z zastrzeżeniem § 2;
6)
2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze:
a)
skorygowanym zeznaniem (deklaracją) - w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 3,
b)
skorygowanym zeznaniem (deklaracją) i z umową spółki aktualną na dzień rozwiązania
spółki - w przypadku, o którym mowa w art. 75 § 3a
- lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji,
o których mowa w art. 73 § 2.
7)
(uchylony)
§ 2.
W przypadku skorygowania deklaracji:
1)
w trybie określonym w art. 274 § 1 pkt 1 - nadpłata podlega zwrotowi w terminie 3
miesięcy od dnia upływu terminu do wniesienia sprzeciwu;
2)
przez podatnika - nadpłata podlega zwrotowi w terminie 3 miesięcy od dnia jej skorygowania.
§ 3.
(uchylony)
§ 4.
W przypadku niewydania nowej decyzji w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia albo
stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu
odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego
decyzję albo stwierdzającego jej nieważność, nadpłata stanowiąca kwotę wpłaconą na
podstawie decyzji uchylonej albo decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi
bez zbędnej zwłoki.
Art. 77a.
Organ podatkowy może, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych jego ważnym
interesem, dokonać zwrotu nadwyżki wpłaconych kwot zaliczek na podatek dochodowy.
Art. 77b.
§ 1.
Zwrot nadpłaty następuje:
1)
w przypadku gdy podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do posiadania rachunku
bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, wyłącznie
na ten rachunek wskazany przez podatnika, płatnika lub inkasenta;
2)
w przypadku gdy podatnik, płatnik lub inkasent nie jest obowiązany do posiadania rachunku
bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, na wskazany
rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej podatnika,
płatnika lub inkasenta albo przekazem pocztowym, chyba że podatnik, płatnik lub inkasent
zażądają zwrotu nadpłaty w kasie.
§ 2.
Za dzień zwrotu nadpłaty uważa się dzień:
1)
obciążenia rachunku bankowego organu podatkowego na podstawie polecenia przelewu;
2)
nadania przekazu pocztowego;
3)
wypłacenia kwoty nadpłaty przez organ podatkowy lub postawienia nadpłaty do dyspozycji
podatnika w kasie.
§ 3.
Nadpłata, której wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów upomnienia w postępowaniu
egzekucyjnym, jeżeli nie wskazano rachunku, na który ma zostać zwrócona, podlega zwrotowi
w kasie.
§ 4.
Nadpłata zwracana przekazem pocztowym jest pomniejszana o koszty jej zwrotu.
§ 5.
Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do:
1)
następców prawnych i osób trzecich;
2)
osób, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki;
3)
spółek, które tworzyły podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku
dochodowym od osób prawnych w chwili utraty przez tę podatkową grupę kapitałową statusu
podatnika.
Art. 77c.
§ 1.
Nadpłata wynikająca z korekty zeznania w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
pomniejszana o kwotę odpowiadającą nadwyżce kwoty przekazanej na rzecz organizacji
pożytku publicznego zgodnie z wnioskiem podatnika, o którym mowa w odrębnych przepisach,
ponad zaokrągloną do pełnych dziesiątek groszy w dół kwotę 1% podatku należnego wynikającego
z tej korekty.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do nadpłat wynikających z decyzji.
Art. 78.
§ 1.
Nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę,
o których mowa w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych.
§ 2.
Nadpłaty, których wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów upomnienia w postępowaniu
egzekucyjnym, nie podlegają oprocentowaniu.
§ 3.
Oprocentowanie przysługuje:
1)
w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 - od dnia powstania nadpłaty,
a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia
decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie - od dnia wydania decyzji o zmianie
lub uchyleniu decyzji;
2)
(uchylony)
3)
w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku
o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją):
a)
jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej
nadpłatę,
b)
jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od
dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji
przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent,
c)
jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6,
chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent;
4)
w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 - od dnia powstania nadpłaty,
jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania
lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1-3, lub od dnia skorygowania zeznania
lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a.
5)
(uchylony)
§ 4.
Oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje do dnia zwrotu nadpłaty, zaliczenia jej
na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku
o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem
§ 5 pkt 2.
§ 5.
W przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a oprocentowanie przysługuje za
okres:
1)
od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu - pod warunkiem złożenia przez podatnika
wniosku o zwrot nadpłaty przed terminem albo w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie
orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia,
w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny;
2)
od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału
Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii
Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono
lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny - jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty
został złożony po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono
w całości lub w części ten akt.
Art. 78a.
Jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem,
zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej
oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do
kwoty oprocentowania.
Art. 79.
§ 1.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania
postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej - w zakresie
zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. W razie wszczęcia
z urzędu postępowania podatkowego w sprawie, w której został złożony wniosek o stwierdzenie
nadpłaty, żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu
w tym postępowaniu.
§ 2.
Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa
po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe
przewidują inny tryb zwrotu podatku.
§ 3.
Decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty na wniosek złożony przed upływem terminu przedawnienia
można wydać także po upływie tego terminu.
§ 4.
Wniosek o stwierdzenie nadpłaty można złożyć po upływie terminu przedawnienia, jeżeli
istnienie nadpłaty wynika z porozumienia zawartego w trybie procedury wzajemnego porozumiewania
na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych
umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Przepis § 3 stosuje
się odpowiednio.
Art. 80.
§ 1.
Prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,
w którym upłynął termin jej zwrotu.
§ 2.
Po upływie terminu określonego w § 1 wygasa również prawo do złożenia wniosku o zaliczenie
nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych oraz możliwość zaliczenia nadpłaty
na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych.
§ 3.
Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet
przyszłych zobowiązań podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty.
Rozdział 9a
Podpisywanie deklaracji
Art. 80a.
§ 1.
Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, deklaracja, w tym deklaracja składana
za pomocą środków komunikacji elektronicznej, może być podpisana także przez pełnomocnika
podatnika, płatnika lub inkasenta.
§ 2.
Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa
składa się organowi podatkowemu właściwemu w sprawach podatku, którego dana deklaracja
dotyczy.
§ 2a.
Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji
elektronicznej oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa podatnik, płatnik
lub inkasent składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawach ewidencji
podatników i płatników.
§ 2b.
Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa
może być złożone w formie dokumentu elektronicznego.
§ 2c.
Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa
składane w formie dokumentu elektronicznego podatnik, płatnik lub inkasent składa
do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 3.
Jeżeli przepisy prawa podatkowego wymagają podpisania deklaracji przez więcej niż
jedną osobę, pełnomocnictwo do podpisania tej deklaracji jest skuteczne, jeżeli udzieliły
go wszystkie osoby.
§ 4.
W kwestiach dotyczących pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji stosuje się odpowiednio
przepisy dotyczące pełnomocnictwa w postępowaniu podatkowym.
§ 5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzory pełnomocnictw do podpisywania deklaracji i wzory zawiadomienia o zmianie lub
odwołaniu tych pełnomocnictw, uwzględniając zakres pełnomocnictwa i dane identyfikujące
podatnika, płatnika lub inkasenta oraz pełnomocnika, a także mając na celu uproszczenie
zgłaszania pełnomocnictwa oraz pewność ustalenia zakresu działania pełnomocnika.
Art. 80b.
Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, podpisanie deklaracji przez pełnomocnika
zwalnia podatnika, płatnika lub inkasenta z obowiązku podpisania deklaracji.
Rozdział 10
Korekta deklaracji
Art. 81.
§ 1.
Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
skorygować uprzednio złożoną deklarację.
§ 1a.
Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, może skorygować
uprzednio złożoną deklarację w zakresie wskazanym w art. 75 § 3a.
§ 2.
Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
§ 3.
(uchylony)
Art. 81a.
(uchylony)
Art. 81b.
§ 1.
Uprawnienie do skorygowania deklaracji:
1)
ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej
- w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą;
2)
przysługuje nadal po zakończeniu:
a)
kontroli podatkowej,
b)
postępowania podatkowego - w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania
podatkowego.
§ 1a.
Prawo do skorygowania deklaracji przysługuje podatnikowi także w toku postępowania
podatkowego, o którym mowa w art. 119g, przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji,
w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wyznaczeniu terminu, o którym
mowa w art. 200 § 3. Ponowne skorygowanie deklaracji po zakończeniu postępowania podatkowego
nie wywołuje skutków prawnych w zakresie, w jakim wcześniej dokonana korekta przewidywała
cofnięcie skutków unikania opodatkowania.
§ 2.
Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych.
Organ podatkowy zawiadamia pisemnie składającego korektę o jej bezskuteczności.
§ 2a.
Korekta złożona wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych
w razie odmowy stwierdzenia nadpłaty w całości lub w części oraz w razie umorzenia
postępowania w związku z wycofaniem wniosku. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ
podatkowy wskazuje bezskuteczność takiej korekty.
§ 3.
(uchylony)
Art. 81c.
(uchylony)
Rozdział 11
Informacje podatkowe
Art. 82.
§ 1.
Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne
prowadzące działalność gospodarczą są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji:
1)
na pisemne żądanie organu podatkowego - o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywilnoprawnych
albo z prawa pracy, mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość
zobowiązania podatkowego osób lub jednostek, z którymi zawarto umowę;
2)
bez wezwania przez organ podatkowy - o umowach zawartych z nierezydentami w rozumieniu
przepisów prawa dewizowego;
3)
w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach.
§ 1a.
Przepisu § 1 pkt 2 nie stosuje się do podmiotów, o których mowa w § 1, obowiązanych
do sporządzenia uproszczonego sprawozdania w sprawie transakcji z podmiotami powiązanymi
lub innych zdarzeń zachodzących pomiędzy podmiotami powiązanymi, lub w związku z którymi
zapłata należności dokonywana jest bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu mającego
miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą
konkurencję podatkową, na podstawie przepisów art. 45 ust. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Wyłączenie, o którym mowa w zdaniu pierwszym, nie dotyczy podatników, o których
mowa w art. 25a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
fizycznych oraz w art. 9a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
prawnych.
§ 1b.
Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
prowadzące księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych, są obowiązane, bez
wezwania organu podatkowego, do przekazywania, za pomocą środków komunikacji elektronicznej,
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informacji o prowadzonej ewidencji, o której
mowa w art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art.
193a § 2, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3, za okresy miesięczne w terminie
do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, wskazując miesiąc,
którego ta informacja dotyczy.
§ 27)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe są obowiązane do sporządzania
i przekazywania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, w formie dokumentu elektronicznego,
w okresie sprawozdawczym - odpowiednio od 1 do 15 dnia miesiąca oraz od 16 do ostatniego
dnia miesiąca - informacji o otwartych i zamkniętych rachunkach bankowych związanych
z prowadzeniem działalności gospodarczej, w terminie do 7. dnia następnego okresu
sprawozdawczego. Obowiązek sporządzania i przekazywania informacji nie dotyczy rachunków
bankowych otwartych i zamkniętych w tym samym okresie sprawozdawczym ani rachunków
podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu art. 119zg pkt 5 podlegających przekazaniu
na podstawie art. 119zq pkt 1.
§ 2a.
Jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na pisemne żądanie naczelnika
urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celno-skarbowego obowiązane są do sporządzenia
i przekazania informacji o składkach płatnika i ubezpieczonego.
§ 2b.
(uchylony)
§ 2c.
Informacje, o których mowa w § 2, Szef Krajowej Administracji Skarbowej udostępnia
naczelnikom urzędów skarbowych, naczelnikom urzędów celno-skarbowych, dyrektorom izb
administracji skarbowej oraz ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych.
§ 2d.
Informacje, o których mowa w § 1b, udostępniane są organom Krajowej Administracji
Skarbowej do realizacji celów i zadań ustawowych.
§ 5.
Organ podatkowy określa zakres żądanych informacji, o których mowa w § 1 pkt 1 i §
2a, oraz termin ich przekazania.
§ 6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
przypadki oraz zakres informacji, o których mowa w § 1 pkt 2, a także szczegółowe
zasady, termin oraz tryb ich sporządzania i przekazywania, ze szczególnym uwzględnieniem
powiązań kapitałowych oraz nadzorczych pomiędzy rezydentami i nierezydentami w rozumieniu
przepisów prawa dewizowego oraz posiadania przez nierezydentów przedsiębiorstw, oddziałów
i przedstawicielstw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
organy administracji rządowej lub samorządowej obowiązane do przekazywania informacji
podatkowych bez wezwania przez organ podatkowy, zakres tych informacji, a także tryb
ich sporządzania oraz terminy przekazywania.
§ 7.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych mając na uwadze usprawnienie przekazywania
i przetwarzania informacji, o których mowa w § 2, określi, w drodze rozporządzenia:
1)
format i tryb przekazywania dokumentu elektronicznego, uwzględniając jego zabezpieczenie
przed nieuprawnionym dostępem;
29)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
wzór informacji o otwartych i zamkniętych rachunkach bankowych oraz rachunkach w spółdzielczych
kasach oszczędnościowo-kredytowych, o których mowa w § 2, uwzględniając numer rachunku,
datę jego otwarcia albo zamknięcia, dane identyfikujące posiadacza rachunku, w tym
nazwisko i imię lub nazwę posiadacza, miejsce zamieszkania lub adres siedziby, rodzaj
i numer identyfikatora posiadacza rachunku, kod kraju posiadacza rachunku, numer identyfikacji
podatkowej.
§ 8.
Obowiązek określony w § 2 może być wykonany za pośrednictwem instytucji, o których
mowa w art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe .
Art. 82a.
§ 1.
Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne
prowadzące działalność gospodarczą obowiązane są do gromadzenia, sporządzania i przekazywania,
bez wezwania przez organ podatkowy, informacji o wynagrodzeniach za świadczone na
ich rzecz usługi (wykonywaną pracę), wypłacanych przez podmiot będący nierezydentem
osobom fizycznym będącym nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, świadczącym
te usługi (wykonującym pracę), jeżeli:
1)
w związku z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innymi ratyfikowanymi
umowami międzynarodowymi, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, może to mieć
wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego osób
otrzymujących wynagrodzenie;
2)
podmiot będący nierezydentem bezpośrednio lub pośrednio bierze udział w zarządzaniu
lub kontroli podmiotu, którego dotyczy obowiązek informacyjny, albo posiada udział
w kapitale tego podmiotu uprawniający do co najmniej 5% wszystkich praw głosu.
§ 2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
zakres informacji, o których mowa w § 1, a także szczegółowe zasady, termin oraz tryb
ich sporządzania, ze szczególnym uwzględnieniem czasu pobytu nierezydenta w kraju,
danych identyfikujących nierezydenta i podmiot wypłacający nierezydentowi wynagrodzenie,
wysokość wynagrodzenia, formy i termin jego wypłaty.
Art. 82b.
§ 1.
Organy administracji rządowej i samorządowej oraz państwowe i samorządowe jednostki
organizacyjne są obowiązane współdziałać, nieodpłatnie udostępniać informacje w sprawach
indywidualnych oraz udzielać pomocy organom podatkowym przy wykonywaniu zadań określonych
w ustawie.
§ 2.
Przy wykonywaniu swoich zadań organy podatkowe są uprawnione do nieodpłatnego korzystania
z informacji zgromadzonych w aktach spraw, zbiorach danych, ewidencjach i rejestrach
przez organy administracji rządowej i samorządowej, sądy, państwowe i samorządowe
jednostki organizacyjne oraz państwowe osoby prawne, w tym również z informacji zapisanych
w postaci elektronicznej, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów.
Art. 83.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony
Narodowej, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw
administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, zakres i termin przekazywania
informacji, o których mowa w art. 82 § 1, przez organy lub jednostki podległe tym
ministrom, uwzględniając dane identyfikujące strony zawartej umowy oraz tryb ich przekazywania
zapewniający szczególną ochronę informacji w nich zawartych.
Art. 84.
§ 1.
Sądy, komornicy sądowi oraz notariusze są obowiązani sporządzać i przekazywać właściwym
organom podatkowym informacje wynikające ze zdarzeń prawnych, które mogą spowodować
powstanie zobowiązania podatkowego.
§ 2.
Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,
określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje informacji, ich formę, z uwzględnieniem
formy wypisu aktu, zakres, terminy oraz sposób przekazywania informacji przez sądy,
komorników sądowych i notariuszy.
Art. 85.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,
w zakresie niezbędnym do kontroli prawidłowości wykonywania obowiązków podatkowych
oraz korzystania z uprawnień przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, grupy
podmiotów obowiązanych do składania zeznań, wykazów, informacji lub deklaracji oraz
ustalać zakres danych zawartych w tych dokumentach, a także terminy ich składania
i rodzaje dokumentów, które powinny być do nich dołączone.
Art. 86.
§ 1.
Podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane
z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego,
chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej.
§ 2.
W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej
osobowości prawnej podmiot dokonujący jej likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie
właściwy organ podatkowy, nie później niż w ostatnim dniu istnienia tej osoby prawnej
lub jednostki organizacyjnej, o miejscu przechowywania ksiąg podatkowych oraz dokumentów
związanych z ich prowadzeniem.
Rozdział 12
Rachunki
Art. 87.
§ 1.
Jeżeli z odrębnych przepisów nie wynika obowiązek wystawienia faktury, podatnicy prowadzący
działalność gospodarczą są obowiązani, na żądanie kupującego lub usługobiorcy, wystawić
rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi.
§ 2.
Obowiązek wystawienia rachunku, o którym mowa w § 1, nie dotyczy rolników sprzedających
produkty roślinne i zwierzęce pochodzące z własnej uprawy, hodowli lub chowu, nieprzerobione
lub nieprzetworzone sposobem przemysłowym, chyba że sprzedaż jest dokonywana w ich
odrębnych, stałych miejscach sprzedaży poza obrębem uprawy, hodowli lub chowu, z wyjątkiem
sprzedaży na targowiskach, o których mowa w art. 20 ust. 1c pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
osób fizycznych.
§ 3.
Podatnicy wymienieni w § 1, od których zażądano rachunku przed wykonaniem usługi lub
wydaniem towaru, wystawiają rachunek nie później niż w terminie 7 dni od dnia wykonania
usługi lub wydania towaru. Jeżeli jednak żądanie wystawienia rachunku zostało zgłoszone
po wykonaniu usługi lub wydaniu towaru, wystawienie rachunku następuje w terminie
7 dni od dnia zgłoszenia żądania.
§ 4.
Podatnik nie ma obowiązku wystawienia rachunku, jeżeli żądanie zostało zgłoszone po
upływie 3 miesięcy od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.
§ 5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
zakres informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, uwzględniając w szczególności
dane identyfikujące sprzedawcę i kupującego, wykonawcę i odbiorcę usług oraz oznaczenie
wartości i rodzaju transakcji.
Art. 88.
§ 1.
Podatnicy wystawiający rachunki są obowiązani kolejno je numerować i przechowywać
kopie tych rachunków, w kolejności ich wystawienia, do czasu upływu okresu przedawnienia
zobowiązania podatkowego.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podatników obowiązanych do żądania rachunków.
Art. 89.
(uchylony)
Art. 90.
(uchylony)
Rozdział 13
Odpowiedzialność solidarna
Art. 91.
Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych.
Art. 92.
§ 1.
Jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność
za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art.
21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą
wysokość zobowiązania podatkowego.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego
zobowiązania pieniężnego. W tym przypadku zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje
się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) osobie, na którą, zgodnie z odrębnymi
przepisami, wystawia się decyzję (nakaz płatniczy).
§ 3.
Małżonkowie opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów na podstawie odrębnych przepisów
ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich
wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku od sumy dochodów małżonków, z zastrzeżeniem
§ 3a.
§ 3a.
W razie śmierci jednego z małżonków, o których mowa w § 3, drugi z małżonków ponosi
odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz przysługuje mu wierzytelność o zwrot
nadpłaty podatku.
§ 4.
Do wierzytelności o zwrot nadpłaty, o której mowa w § 3, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o wierzytelnościach cywilnoprawnych.
Rozdział 14
Prawa i obowiązki następców prawnych oraz podmiotów przekształconych
Art. 93.
§ 1.
Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się:
1)
osób prawnych,
2)
osobowych spółek handlowych,
3)
osobowych i kapitałowych spółek handlowych
- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki
każdej z łączących się osób lub spółek.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie:
1)
innej osoby prawnej (osób prawnych);
2)
osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).
§ 3.
(uchylony)
Art. 93a.
§ 1.
Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku:
1)
przekształcenia innej osoby prawnej,
2)
przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej
- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki
przekształcanej osoby lub spółki.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do:
1)
osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształcenia:
a)
innej spółki niemającej osobowości prawnej,
b)
spółki kapitałowej;
2)
(uchylony)
3)
stowarzyszenia utworzonego w wyniku przekształcenia stowarzyszenia zwykłego.
§ 3.
Bank utworzony przez wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego wszystkich składników
majątkowych oddziału instytucji kredytowej, stanowiących przedsiębiorstwo lub jego
zorganizowaną część, wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego
prawa i obowiązki instytucji kredytowej związane z działalnością tego oddziału.
§ 4.
Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego
osobą fizyczną wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa przekształcanego
przedsiębiorcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem tych praw,
które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie
spółek kapitałowych.
§ 5.
Spółka niemająca osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie
udziału wkład w postaci swojego przedsiębiorstwa, wstępuje w przewidziane w przepisach
prawa podatkowego prawa wniesionego przedsiębiorstwa, z wyjątkiem tych praw, które
nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie spółek
niemających osobowości prawnej.
Art. 93b.
Przepisy art. 93 i art. 93a § 1-3 stosuje się odpowiednio do łączenia się i przekształceń
samorządowych zakładów budżetowych.
Art. 93c.
§ 1.
Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem
podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego
prawa i obowiązki osoby prawnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im,
w planie podziału, składnikami majątku.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale
przez wydzielenie - także majątek osoby prawnej dzielonej, stanowi zorganizowaną część
przedsiębiorstwa.
Art. 93d.
Przepisy art. 93-93c mają zastosowanie również do praw i obowiązków wynikających z
decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego.
Art. 93e.
Przepisy art. 93-93d stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy, umowy o unikaniu
podwójnego opodatkowania oraz inne ratyfikowane umowy międzynarodowe, których stroną
jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej.
Art. 94.
Przepisy art. 93 § 1, art. 93d i art. 93e, z zastrzeżeniem art. 95, stosuje się również
do nabywców przedsiębiorstw państwowych oraz do spółek, które na podstawie przepisów
o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych 10)Obecnie o komercjalizacji i prywatyzacji na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5
grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących
Skarbowi Państwa, ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2055), która weszła w życie z dniem 15 stycznia
2003 r. nabyły lub przejęły te przedsiębiorstwa.
Art. 95.
§ 1.
Odpowiedzialność nabywców lub spółek, o których mowa w art. 94, z tytułu:
1)
odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych zlikwidowanego przedsiębiorstwa,
2)
oprocentowania przypadających do zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów i
usług
- ograniczona jest do odsetek (oprocentowania) naliczonych do dnia wykreślenia przedsiębiorstwa
z rejestru przedsiębiorstw państwowych 11)Obecnie Krajowy Rejestr Sądowy na podstawie art. 86 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r.
o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 700, 1089 i 1133 oraz z 2018 r.
poz. 398), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r..
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności Skarbu Państwa lub gminy,
powiatu albo województwa z tytułu oprocentowania nadpłat oraz oprocentowania zwrotu
różnicy podatku od towarów i usług.
Art. 96.
Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w art. 95, naliczane są nadal:
1)
po upływie 14 dni od dnia doręczenia spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania
podatkowego lub wydania decyzji w sprawie zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów
i usług;
2)
począwszy od dnia otrzymania przez organ podatkowy wniosku o zwrot nadpłaty lub o
zwrot różnicy podatku od towarów i usług.
Art. 97.
§ 1.
Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 2, przejmują przewidziane w przepisach prawa
podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy.
§ 2.
Jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy przysługiwały prawa
o charakterze niemajątkowym, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, uprawnienia
te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem dalszego prowadzenia tej działalności
na ich rachunek.
§ 3.
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do praw i obowiązków z tytułu sprawowanej przez
spadkodawcę funkcji płatnika.
§ 4.
Przepisy § 1-3 stosuje się również do praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych
na podstawie przepisów prawa podatkowego.
Art. 97a.
(uchylony)
Art. 98.
§ 1.
Do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się
przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności spadkobierców za:
1)
zaległości podatkowe, w tym również za zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art.
52a;
2)
odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy;
3)
pobrane, a niewpłacone podatki z tytułu sprawowanej przez spadkodawcę funkcji płatnika
lub inkasenta;
4)
niezwrócone przez spadkodawcę zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług oraz
ich oprocentowanie;
5)
opłatę prolongacyjną;
6)
koszty postępowania podatkowego;
7)
koszty upomnienia i koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spadkodawcy
powstałe do dnia otwarcia spadku.
§ 3.
(uchylony)
Art. 99.
Bieg terminów przewidzianych w art. 70, art. 71, art. 77 § 1 oraz art. 80 § 1 nie
rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia śmierci spadkodawcy do dnia
uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowania
aktu poświadczenia dziedziczenia, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły
2 lata od śmierci spadkodawcy.
Art. 100.
§ 1.
Organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień
poszczególnych spadkobierców na podstawie decyzji ostatecznych wydanych wobec spadkodawcy
oraz jego zobowiązań wynikających z prawidłowych deklaracji.
§ 2.
Jeżeli deklaracja złożona przez spadkodawcę jest nieprawidłowa lub deklaracji nie
złożono, orzekając o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień spadkobierców, organ
podatkowy jednocześnie ustala lub określa kwoty, o których mowa w art. 21 § 3 i 3a,
art. 24 lub art. 74a.
§ 3.
Termin płatności przez spadkobiercę zobowiązań wynikających z decyzji o zakresie jego
odpowiedzialności wynosi 14 dni od dnia jej doręczenia.
Art. 101.
§ 1.
Odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy oraz oprocentowanie niezwróconych
zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług naliczane są do dnia otwarcia spadku.
§ 2.
Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w § 1, naliczane są nadal w
przypadku niedotrzymania przez spadkobierców terminu określonego w art. 100 § 3.
§ 3.
(uchylony)
Art. 102.
§ 1.
(uchylony)
§ 2.
W miejsce strony zmarłej w toku postępowania w sprawach dotyczących praw i obowiązków
wymienionych w art. 97 wstępują jej spadkobiercy.
§ 3.
Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do następców prawnych, o których mowa w art. 93-93c
i art. 94.
Art. 103.
§ 1.
Organy podatkowe zawiadamiają spadkobierców o:
1)
złożonych przez spadkodawcę odwołaniach od decyzji, zażaleniach na postanowienia i
skargach do sądu administracyjnego;
2)
decyzjach wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, jeżeli nie upłynął termin
płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej lub termin płatności rat;
3)
decyzjach i postanowieniach, które zostały doręczone spadkodawcy, a w dniu jego śmierci
nie upłynął jeszcze termin do złożenia odwołania, zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego;
4)
wszczętej kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej;
5)
złożonych przez spadkodawcę wnioskach o wszczęcie postępowania;
6)
postępowaniach wszczętych z urzędu wobec spadkodawcy.
§ 2.
W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, terminy do złożenia odwołania, zażalenia
lub skargi do sądu administracyjnego biegną ponownie od dnia doręczenia zawiadomienia.
Art. 104.
(uchylony)
Art. 105.
§ 1.
Oprocentowanie z tytułu przypadających na rzecz spadkodawcy nadpłat oraz zwrotów podatków
naliczane jest do dnia otwarcia spadku.
§ 2.
Przypadające na rzecz spadkodawcy nadpłaty oraz zwroty podatków, a także oprocentowanie
z tych tytułów zwracane są poszczególnym spadkobiercom proporcjonalnie do ich udziału
spadkowego określonego w prawomocnym postanowieniu sądu o stwierdzeniu nabycia spadku
lub zarejestrowanym akcie poświadczenia dziedziczenia złożonym w organie podatkowym.
§ 3.
(uchylony)
§ 4.
Oprocentowanie naliczane jest nadal, jeżeli zwrot nadpłaty lub zwrot podatku nie został
dokonany w terminie 15 dni od dnia złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu
nabycia spadku lub zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia.
Art. 106.
§ 1.
Zapisobierca, który otrzymał należny mu zapis, ponosi odpowiedzialność za zobowiązania
podatkowe spadkodawcy.
§ 2.
Zakres odpowiedzialności zapisobiercy ograniczony jest do wartości otrzymanego zapisu.
§ 3.
Do odpowiedzialności zapisobiercy stosuje się odpowiednio art. 97 § 1 oraz art. 98-103.
Rozdział 15
Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Art. 107.
§ 1.
W przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe
podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby
trzecie.
§ 1a.
Osoby trzecie odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z następcą prawnym podatnika
za przejęte przez niego zaległości podatkowe.
§ 2.
Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za:
1)
podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów;
2)
odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych;
3)
niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie
tych zaliczek;
4)
koszty postępowania egzekucyjnego.
§ 3.
Ogłoszenie upadłości podatnika lub jego następcy prawnego nie ma wpływu na naliczanie
odsetek za zwłokę w odniesieniu do osoby trzeciej.
Art. 108.
§ 1.
O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji.
§ 2.
Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać
wszczęte przed:
1)
upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania;
2)
dniem doręczenia decyzji:
a)
określającej wysokość zobowiązania podatkowego,
b)
o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,
c)
w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług,
d)
określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę,
e)
określającej wysokość zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 oraz art. 52a;
3)
dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w § 3;
4)
dniem odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych,
zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w przypadku, o
którym mowa w § 3a.
§ 3.
W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych
w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności
osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji, o której mowa w § 2 pkt
2.
§ 3a.
W razie odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych,
zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem
o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika lub płatnika
z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt
1 nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego
i decyzji, o której mowa w art. 53a.
§ 4.
Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby
trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała
się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpiono od czynności zmierzających do
zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji administracyjnej
w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku
egzekucji administracyjnej kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Art. 109.
§ 1.
W sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy art. 29, art. 47 §
1, art. 51 § 1, art. 53 § 3, art. 54, art. 55, art. 57, art. 59, art. 60, art. 64-66
oraz art. 76-76b stosuje się odpowiednio.
§ 2.
W razie niedotrzymania terminu płatności osoba trzecia odpowiada również za naliczone
po dniu wydania decyzji o jej odpowiedzialności podatkowej odsetki za zwłokę od:
1)
zaległości podatkowych;
2)
należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;
3)
niezwróconych w terminie zaliczek na naliczony podatek od towarów i usług.
Art. 110.
§ 1.
Rozwiedziony małżonek podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z byłym
małżonkiem za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w czasie
trwania wspólności majątkowej, jednakże tylko do wysokości wartości przypadającego
mu udziału w majątku wspólnym.
§ 2.
Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie obejmuje:
1)
niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;
2)
odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych powstałych po dniu uprawomocnienia się
orzeczenia o rozwodzie.
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie unieważnienia małżeństwa oraz separacji.
Art. 111.
§ 1.
Członek rodziny podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem
prowadzącym działalność gospodarczą za zaległości podatkowe wynikające z tej działalności
i powstałe w okresie, w którym stale współdziałał z podatnikiem w jej wykonywaniu,
osiągając korzyści z prowadzonej przez niego działalności.
§ 2.
Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie dotyczy osób, które w okresie stałego współdziałania
z podatnikiem były osobami, wobec których na podatniku ciążył obowiązek alimentacyjny
- w zakresie wynikającym z obowiązku alimentacyjnego.
§ 3.
Za członków rodziny podatnika uważa się zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, małżonków
zstępnych, osobę pozostającą w stosunku przysposobienia oraz pozostającą z podatnikiem
w faktycznym pożyciu.
§ 4.
Przepis § 1 stosuje się również do małżonków, którzy zawarli umowę o ograniczeniu
lub wyłączeniu wspólności majątkowej, których wspólność majątkowa została zniesiona
przez sąd, oraz małżonków pozostających w separacji.
§ 5.
Odpowiedzialność, o której mowa w § 1:
1)
ograniczona jest do wysokości uzyskanych korzyści;
2)
nie obejmuje niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1, z wyjątkiem
należności, które nie zostały pobrane od osób wymienionych w § 3 i 4.
Art. 112.
§ 1.
Nabywca przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa odpowiada całym
swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe
związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, chyba że przy zachowaniu należytej
staranności nie mógł wiedzieć o tych zaległościach.
§ 2.
(uchylony)
§ 3.
Zakres odpowiedzialności nabywcy jest ograniczony do wartości nabytego przedsiębiorstwa
lub jego zorganizowanej części.
§ 4.
Zakres odpowiedzialności nabywcy nie obejmuje:
1)
należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;
2)
odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz oprocentowania, o którym mowa w art.
107 § 2 pkt 3, powstałych po dniu nabycia.
§ 5.
Przepisu § 4 nie stosuje się do nabywców będących małżonkami lub członkami rodziny
podatnika, o których mowa w art. 111 § 3.
§ 6.
Nabywca nie odpowiada za zaległości podatkowe, które nie zostały wykazane w zaświadczeniu,
o którym mowa w art. 306g.
§ 7.
Nabywca odpowiada również za zaległości podatkowe i inne należności zbywcy, wymienione
w art. 107 § 2 pkt 2-4, z zastrzeżeniem § 4 pkt 2, powstałe po dniu wydania zaświadczenia,
o którym mowa w art. 306g, a przed dniem nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej
części, jeżeli od dnia wydania zaświadczenia do dnia zbycia upłynęło więcej niż 30
dni.
Art. 112a.
Przepisu art. 112 nie stosuje się do nabycia w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym.
Art. 112b.
Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego
osobą fizyczną odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z tą osobą fizyczną za powstałe
do dnia przekształcenia zaległości podatkowe przedsiębiorcy związane z prowadzoną
działalnością gospodarczą.
Art. 112c.
Spółka niemająca osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie
udziału swoje przedsiębiorstwo, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z tą osobą
fizyczną za powstałe do dnia wniesienia przedsiębiorstwa zaległości podatkowe związane
z wniesionym przedsiębiorstwem.
Art. 113.
Jeżeli podatnik, za zgodą innej osoby, w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej
lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności, posługuje się lub posługiwał się imieniem
i nazwiskiem, nazwą lub firmą tej osoby, osoba ta ponosi solidarną odpowiedzialność
z podatnikiem całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe powstałe podczas prowadzenia
tej działalności.
Art. 114.
§ 1.
Właściciel, samoistny posiadacz lub użytkownik wieczysty rzeczy lub prawa majątkowego
pozostający z użytkownikiem danej rzeczy lub prawa majątkowego w związku, o którym
mowa w § 2, odpowiada za zaległości podatkowe użytkownika powstałe w związku z działalnością
gospodarczą prowadzoną przez użytkownika, jeżeli dana rzecz lub prawo są związane
z działalnością gospodarczą lub służą do jej prowadzenia.
§ 2.
Związek, o którym mowa w § 1, ma miejsce, gdy podczas trwania użytkowania między:
1)
właścicielem, samoistnym posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa
majątkowego a ich użytkownikiem lub
2)
osobami pełniącymi funkcje zarządzające, nadzorcze albo kontrolne w podmiocie będącym
właścicielem, samoistnym posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa
majątkowego a osobami pełniącymi takie funkcje w podmiocie będącym ich użytkownikiem
- istnieją powiązania o charakterze rodzinnym, kapitałowym lub majątkowym w rozumieniu
przepisów o podatku dochodowym albo wynikające ze stosunku pracy.
§ 3.
Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, ograniczona jest do równowartości rzeczy lub
praw majątkowych będących przedmiotem użytkowania.
§ 4.
Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów
o podobnym charakterze.
Art. 114a.
§ 1.
Dzierżawca lub użytkownik nieruchomości odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie
z podatnikiem będącym właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiadaczem samoistnym
nieruchomości za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych wynikających
z opodatkowania nieruchomości, powstałych podczas trwania dzierżawy lub użytkowania.
§ 1a.
Przepis § 1 stosuje się, jeżeli między dzierżawcą lub użytkownikiem a podatnikiem
istnieją powiązania o charakterze rodzinnym, kapitałowym lub majątkowym w rozumieniu
przepisów o podatku dochodowym albo wynikające ze stosunku pracy.
§ 2.
Zakres odpowiedzialności dzierżawcy lub użytkownika nieruchomości nie obejmuje należności
wymienionych w art. 107 § 2.
Art. 115.
§ 1.
Wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej
albo komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z
pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości
podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był
on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie,
gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych
przepisów po rozwiązaniu spółki, za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których
termin płatności upływał po rozwiązaniu spółki, oraz za zaległości wymienione w art.
52 oraz art. 52a powstałe po rozwiązaniu spółki, odpowiadają osoby będące wspólnikami
w momencie rozwiązania spółki.
§ 3.
(uchylony)
§ 4.
Orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, nie wymaga uprzedniego wydania
decyzji w sprawach, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2, a rozstrzygnięcie w tych
sprawach następuje w decyzji orzekającej o odpowiedzialności.
§ 5.
Przepis § 4 stosuje się również w przypadku rozwiązania spółki.
Art. 116.
§ 1.
Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji
odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja
z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:
1)
nie wykazał, że:
a)
we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało
otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo
b)
niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;
2)
nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych
spółki w znacznej części.
§ 1a.
Jeżeli obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstał i istniał wyłącznie
w czasie, gdy prowadzona była egzekucja przez zarząd przymusowy albo przez sprzedaż
przedsiębiorstwa na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, uznaje się, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka
zarządu, o którym mowa w § 1.
§ 2.
Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań,
których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka
zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia
obowiązków członka zarządu.
§ 2a.
Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych przepisów po likwidacji
spółki, za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał
po likwidacji spółki, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe
po likwidacji spółki, odpowiadają osoby pełniące obowiązki członka zarządu w momencie
likwidacji spółki. Przepis art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
W przypadku gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji lub spółka akcyjna
w organizacji nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki odpowiada jej pełnomocnik
albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełnomocnik nie został powołany. Przepisy § 1 i
2 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
Przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika
lub wspólnika spółki w organizacji.
Art. 116a.
§ 1.
Za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają
solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepis
art. 116 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Za zaległości podatkowe stowarzyszenia powstałe przed jego wpisem do właściwego rejestru
odpowiadają solidarnie osoby działające na rzecz stowarzyszenia do chwili wpisu.
§ 3.
Członek zarządu stowarzyszenia zwykłego odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie
ze stowarzyszeniem i pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe stowarzyszenia.
§ 4.
W przypadku gdy stowarzyszenie zwykłe nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe
stowarzyszenia odpowiada całym swoim majątkiem członek stowarzyszenia solidarnie ze
stowarzyszeniem i pozostałymi członkami.
§ 5.
Do odpowiedzialności podatkowej, o której mowa w § 3 i 4, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 115 § 2 i 4.
Art. 116b.
§ 1.
Likwidatorzy spółki, z wyjątkiem likwidatorów ustanowionych przez sąd, odpowiadają
za zaległości podatkowe spółki powstałe w czasie likwidacji.
§ 2.
Likwidatorzy innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają za zaległości
podatkowe tych osób powstałe w czasie likwidacji.
§ 3.
Do odpowiedzialności likwidatorów przepisy art. 116 i art. 116a stosuje się odpowiednio.
Art. 117.
§ 1.
Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału (osoby nowo zawiązane)
odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe osoby prawnej
dzielonej, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie
- także majątek osoby prawnej dzielonej, nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
§ 2.
Zakres odpowiedzialności osób prawnych przejmujących lub osób prawnych nowo zawiązanych
ograniczony jest do wartości aktywów netto nabytych, wynikających z planu podziału.
§ 3.
Zakres odpowiedzialności osób prawnych przejmujących lub osób prawnych nowo zawiązanych
przy podziale przez wydzielenie ograniczony jest do zaległości z tytułu zobowiązań
podatkowych powstałych do dnia wydzielenia.
§ 4.
Przepis art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio do orzekania o odpowiedzialności podatkowej
za zaległości podatkowe osoby prawnej wykreślonej z właściwego rejestru na skutek
jej podziału.
Art. 117a.
§ 1.
Gwarant lub poręczyciel, którego zabezpieczenie zostało przyjęte przez organ podatkowy,
odpowiada całym swoim majątkiem, solidarnie z podatnikiem, płatnikiem, inkasentem,
ich następcą prawnym lub osobą trzecią, za zobowiązanie wynikające z decyzji, która
jest przedmiotem zabezpieczenia, wraz z odsetkami za zwłokę, oraz kosztami postępowania
egzekucyjnego powstałymi w związku z wykonaniem tej decyzji - do wysokości kwoty gwarancji
lub poręczenia i w terminie wskazanym w gwarancji lub poręczeniu.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się do gwaranta lub poręczyciela, którego zabezpieczenie zostało
przyjęte przez organ podatkowy, w związku ze zwrotem podatku od towarów i usług.
Art. 117b.
§ 1.
Podatnik, o którym mowa w art. 105a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe podmiotu dokonującego
na jego rzecz dostawy towarów w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o
podatku od towarów i usług.
§ 2.
Zakres odpowiedzialności podatkowej nie obejmuje należności wymienionych w art. 107
§ 2 pkt 1, 3 i 4 oraz odsetek za zwłokę powstałych przed dniem wydania decyzji o tej
odpowiedzialności.
Art. 117c.
Pełnomocnik, o którym mowa w art. 96 ust. 4b ustawy o podatku od towarów i usług, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za zaległości podatkowe
podatnika powstałe z tytułu czynności wykonanych w ciągu 6 miesięcy od dnia zarejestrowania
podatnika jako podatnika VAT czynnego, na zasadach określonych w przepisach o podatku
od towarów i usług. Przepisu art. 107 § 2 nie stosuje się.
Art. 118.
§ 1.
Nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca
roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat, a w przypadku,
o którym mowa:
1)
w art. 117b § 1 - jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym miała miejsce dostawa
towarów, upłynęły 3 lata;
2)
w art. 117c - jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym upływa 6-miesięczny okres
od dnia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego, upłynęły 3 lata.
§ 2.
Przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w § 1, następuje
po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja
o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Przepisy art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4
stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi
3 lata.
Art. 119.
§ 1.
Kwota, o której mowa w art. 41 § 1, podlega w każdym roku podwyższeniu w stopniu odpowiadającym
wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w pierwszych dwóch kwartałach
danego roku w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego roku, a jeżeli wskaźnik
ten ma wartość ujemną, kwota nie ulega zmianie.
§ 2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Prezesem Głównego
Urzędu Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”, do dnia 15 sierpnia danego roku, kwotę, o której mowa w
art. 41 § 1, w zaokrągleniu do pełnych setek złotych, z pominięciem dziesiątek złotych.
Dział IIIA
Przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania
Rozdział 1
Klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania
Art. 119a.
§ 1.
Czynność dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej
w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej, nie skutkuje
osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli sposób działania był sztuczny (unikanie opodatkowania).
§ 2.
W sytuacji określonej w § 1 skutki podatkowe czynności określa się na podstawie takiego
stanu rzeczy, jaki mógłby zaistnieć, gdyby dokonano czynności odpowiedniej.
§ 3.
Za odpowiednią uznaje się czynność, której podmiot mógłby w danych okolicznościach
dokonać, jeżeli działałby rozsądnie i kierował się zgodnymi z prawem celami innymi
niż osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem i celem przepisu ustawy
podatkowej.
§ 4.
Jeżeli w toku postępowania strona wskaże czynność odpowiednią, skutki podatkowe określa
się na podstawie takiego stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby dokonano tej czynności.
§ 5.
Przepisy § 2-4 nie mają zastosowania, jeżeli okoliczności wskazują, że osiągnięcie
korzyści podatkowej było jedynym celem dokonania czynności, o której mowa w § 1. W
takiej sytuacji skutki podatkowe określa się na podstawie takiego stanu rzeczy, jaki
zaistniałby, gdyby czynności nie dokonano.
Art. 119b.
§ 1.
Przepisu art. 119a nie stosuje się:
1)
jeżeli korzyść podatkowa lub suma korzyści podatkowych osiągniętych przez podmiot
z tytułu czynności nie przekracza w okresie rozliczeniowym 100 000 zł, a w przypadku
podatków, które nie są rozliczane okresowo - jeżeli korzyść podatkowa z tytułu czynności
nie przekracza 100 000 zł;
2)
do podmiotu, który uzyskał opinię zabezpieczającą - w zakresie objętym opinią, do
dnia doręczenia uchylenia lub zmiany opinii zabezpieczającej;
3)
do podmiotu, którego wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej nie został załatwiony
w terminie, o którym mowa w art. 119zb - w zakresie objętym wnioskiem, do dnia doręczenia
zmiany opinii zabezpieczającej;
4)
do podatku od towarów i usług oraz do opłat i niepodatkowych należności budżetowych;
5)
jeżeli zastosowanie innych przepisów prawa podatkowego pozwala na przeciwdziałanie
unikaniu opodatkowania.
§ 2.
W przypadku zastosowania w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania klauzul przeciwko
unikaniu opodatkowania odnoszących się do głównego lub jednego z głównych celów zawarcia
transakcji lub utworzenia struktury, lub odnoszących się do uzyskania dochodu w związku
ze sztuczną strukturą, przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio.
Art. 119c.
§ 1.
Sposób działania uznaje się za sztuczny, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności
należy przyjąć, że nie zostałby zastosowany przez podmiot działający rozsądnie i kierujący
się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej
z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej.
§ 2.
Przy ocenie, czy sposób działania był sztuczny, należy wziąć pod uwagę w szczególności
występowanie:
1)
nieuzasadnionego dzielenia operacji lub
2)
angażowania podmiotów pośredniczących mimo braku uzasadnienia ekonomicznego lub gospodarczego,
lub
3)
elementów prowadzących do uzyskania stanu identycznego lub zbliżonego do stanu istniejącego
przed dokonaniem czynności, lub
4)
elementów wzajemnie się znoszących lub kompensujących, lub
5)
ryzyka ekonomicznego lub gospodarczego przewyższającego spodziewane korzyści inne
niż podatkowe w takim stopniu, że należy uznać, że działający rozsądnie podmiot nie
wybrałby tego sposobu działania.
Art. 119d.
Czynność uznaje się za podjętą przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej,
gdy pozostałe cele ekonomiczne lub gospodarcze czynności, wskazane przez podatnika,
należy uznać za mało istotne.
Art. 119e.
Korzyścią podatkową w rozumieniu przepisów niniejszego działu jest:
1)
niepowstanie zobowiązania podatkowego, odsunięcie w czasie powstania zobowiązania
podatkowego lub obniżenie jego wysokości albo powstanie lub zawyżenie straty podatkowej;
2)
powstanie nadpłaty lub prawa do zwrotu podatku albo podwyższenie kwoty nadpłaty lub
zwrotu podatku.
Art. 119f.
§ 1.
W rozumieniu niniejszego działu czynność oznacza także zespół powiązanych ze sobą
czynności, dokonanych przez te same bądź różne podmioty.
§ 2.
W przypadku zespołu powiązanych ze sobą czynności dokonywanych przez ten sam podmiot
lub pomiędzy tymi samymi podmiotami wysokość korzyści podatkowych, o której mowa w
art. 119b § 1 pkt 1, oblicza się, sumując korzyści podatkowe wynikające z tych czynności.
Rozdział 2
Postępowanie podatkowe w przypadku unikania opodatkowania
Art. 119g.
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej wszczyna postępowanie podatkowe lub, w drodze
postanowienia, w całości lub w części przejmuje do dalszego prowadzenia postępowanie
podatkowe lub kontrolę celno-skarbową, jeżeli w sprawach:
1)
określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,
2)
określenia wysokości straty podatkowej,
3)
stwierdzenia nadpłaty lub określenia wysokości nadpłaty albo zwrotu podatku,
4)
odpowiedzialności podatnika za podatek niepobrany przez płatnika,
5)
o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień spadkobiercy
- może być wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a.
§ 2.
W przypadku podatków, do których ustalania lub określania uprawnieni są wójt, burmistrz
(prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa, wszczęcie lub przejęcie przez
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej postępowania podatkowego następuje na wniosek
właściwego organu podatkowego.
§ 3.
Przejmując kontrolę celno-skarbową, Szef Krajowej Administracji Skarbowej z urzędu
ją zawiesza i jednocześnie wszczyna postępowanie podatkowe. Do zawieszonej kontroli
celno-skarbowej przepisy art. 201 § 3 i art. 206 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
W postanowieniu, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje,
w jakim zakresie przejmuje postępowanie lub kontrolę celno-skarbową.
§ 5.
Czynności dokonane przez organ podatkowy przed przejęciem kontroli celno-skarbowej
lub postępowania podatkowego pozostają w mocy.
§ 6.
Postanowienie o przejęciu postępowania doręcza się stronie albo kontrolowanemu oraz
organowi, który prowadził postępowanie.
Art. 119h.
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w toku postępowania, zasięgnąć opinii
Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do
zasadności zastosowania art. 119a.
§ 2.
Na wniosek strony zgłoszony w odwołaniu od decyzji wydanej w sprawie, o której mowa
w art. 119g § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej zasięga opinii Rady, chyba
że wcześniej opinia została wydana. Decyzja w sprawie, o której mowa w art. 119g §
1, wydana w pierwszej instancji zawiera pouczenie o prawie złożenia wniosku o zasięgnięcie
opinii Rady.
§ 3.
Występując o opinię, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje akta sprawy
Radzie. O wystąpieniu o opinię Szef Krajowej Administracji Skarbowej niezwłocznie
informuje stronę.
Art. 119i.
§ 1.
Rada może zwrócić się do strony oraz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o udzielenie
informacji i wyjaśnień dotyczących sprawy, w której Szef Krajowej Administracji Skarbowej
zwrócił się do Rady o wydanie opinii.
§ 2.
Strona i Szef Krajowej Administracji Skarbowej z własnej inicjatywy mogą przedłożyć
Radzie swoje stanowisko na piśmie. Strona może dostarczyć Radzie dodatkowe dokumenty.
§ 3.
Na zaproszenie przewodniczącego w posiedzeniu Rady, którego przedmiotem jest wyrażenie
opinii co do zasadności zastosowania art. 119a, lub w jego części może uczestniczyć
przedstawiciel Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz strona, jej przedstawiciel
lub pełnomocnik. Zaproszenie przedstawiciela Szefa Krajowej Administracji Skarbowej
do udziału w posiedzeniu wymaga skierowania zaproszenia w takim samym zakresie także
do strony.
§ 4.
Rada wydaje pisemną opinię co do zasadności zastosowania art. 119a wraz z uzasadnieniem.
§ 5.
Opinię wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy
od dnia otrzymania akt sprawy. Do tego terminu nie wlicza się terminów wyznaczonych
przez Radę na udzielenie przez stronę lub Szefa Krajowej Administracji Skarbowej informacji
i wyjaśnień dotyczących sprawy.
§ 6.
Opinię doręcza się Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz stronie.
§ 7.
Członek Rady, który nie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w opinii Rady lub z jego
uzasadnieniem, może zgłosić zdanie odrębne, sporządzając jego pisemne uzasadnienie.
Członkowie Rady mogą zgłosić wspólne zdanie odrębne. Zdania odrębne podlegają doręczeniu
wraz z opinią Rady.
§ 8.
Po wydaniu opinii Rada zwraca akta sprawy Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 9.
Niewydanie przez Radę opinii w terminie, o którym mowa w § 5, uważa się za równoznaczne
z opinią Rady o zasadności zastosowania art. 119a. Rada zwraca akta sprawy Szefowi
Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 10.
Przepisu § 9 nie stosuje się w przypadku zasięgania opinii na wniosek strony.
Art. 119j.
§ 1.
Podmiot inny niż strona postępowania zakończonego decyzją wydaną w sprawie, o której
mowa w art. 119g § 1, uczestniczący w czynności, której skutki podatkowe określono
w tej decyzji, może skorygować swoją deklarację, uwzględniając treść decyzji, a także
wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie umorzenia postępowania w następstwie skorygowania
deklaracji, o którym mowa w art. 81b § 1a.
Art. 119k.
§ 1.
W razie stwierdzenia, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 119a,
Szef Krajowej Administracji Skarbowej umarza postępowanie albo przekazuje sprawę właściwemu
organowi podatkowemu. Czynności dokonane przed przekazaniem sprawy pozostają w mocy.
§ 2.
W przypadku wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a Szef Krajowej Administracji
Skarbowej przekazuje przejętą kontrolę celno-skarbową organowi podatkowemu.
§ 3.
W sprawie przekazania, o którym mowa w § 1 i 2, wydaje się postanowienie.
§ 4.
Postanowienie, o którym mowa w § 3, doręcza się stronie oraz organowi, któremu sprawa
lub postępowanie są przekazywane.
Art. 119l.
Wsprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy działu IV.
Rozdział 3
Rada do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania
Art. 119m.
Rada jest niezależnym organem, którego zadaniem jest opiniowanie zasadności zastosowania
art. 119a w indywidualnych sprawach.
Art. 119n.
Radę powołuje minister właściwy do spraw finansów publicznych na czteroletnią kadencję.
Rada działa do dnia powołania Rady kolejnej kadencji, nie dłużej jednak niż przez
okres 6 miesięcy od dnia upływu kadencji.
Art. 119o.
§ 1.
W skład Rady wchodzą:
1)
2 osoby wskazane przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych;
2)
1 osoba wskazana przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego spośród sędziów Naczelnego
Sądu Administracyjnego w stanie spoczynku;
3)
2 osoby powołane spośród pracowników szkół wyższych, jednostek organizacyjnych Polskiej
Akademii Nauk lub instytutów badawczych w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych ;
4)
1 osoba wskazana przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego jako przedstawiciel
jednostek samorządu terytorialnego;
5)
1 osoba będąca doradcą podatkowym, wskazana przez Krajową Radę Doradców Podatkowych;
6)
1 osoba wskazana przez Ministra Sprawiedliwości;
7)
1 osoba wskazana przez Radę Dialogu Społecznego.
§ 2.
Do Rady może być powołana osoba, która:
1)
ma wiedzę, doświadczenie i autorytet w zakresie prawa podatkowego, systemu finansowego,
rynków finansowych, obrotu gospodarczego lub międzynarodowego prawa gospodarczego
dające rękojmię prawidłowej realizacji zadań Rady;
2)
ma obywatelstwo polskie;
3)
korzysta z pełni praw publicznych;
4)
ma pełną zdolność do czynności prawnych;
5)
nie była prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.
§ 3.
Podmiot wskazujący członka Rady ocenia spełnianie przez niego przesłanki określonej
w § 2 pkt 1. Osoby, o których mowa w § 1 pkt 3, minister właściwy do spraw finansów
publicznych powołuje po zasięgnięciu pisemnej opinii podmiotu zatrudniającego tę osobę.
§ 4.
Przed powołaniem w skład Rady osoba powoływana składa oświadczenie o spełnieniu przesłanek,
o których mowa w § 2 pkt 2-5.
§ 5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w celu wyłonienia kandydatów na członków
Rady, o których mowa w § 1 pkt 3, zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na
stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych
ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń kandydatów na członków Rady. Ogłoszenie zawiera
w szczególności termin składania zgłoszeń nie krótszy niż 30 dni od dnia zamieszczenia
ogłoszenia, sposób i miejsce składania zgłoszeń.
Art. 119p.
§ 1.
Przed upływem kadencji członkostwo w Radzie wygasa w razie śmierci członka, rezygnacji
z członkostwa w Radzie lub zaprzestania spełniania przez członka którejkolwiek z przesłanek,
o których mowa w art. 119o § 2 pkt 2-5. Wygaśnięcie członkostwa stwierdza minister
właściwy do spraw finansów publicznych.
§ 2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek przewodniczącego Rady może
odwołać członka Rady w razie nieusprawiedliwionego niewykonywania przez niego obowiązków
lub nienależytego ich wykonywania, w szczególności przyczynienia się do uchybienia
terminowi wydania opinii na wniosek strony, lub trwałej niemożności ich wykonywania.
Odwołanie przewodniczącego Rady nie wymaga wniosku, o którym mowa w zdaniu pierwszym.
Art. 119q.
§ 1.
Wygaśnięcie członkostwa w Radzie lub odwołanie członka Rady nie wstrzymuje jej prac,
chyba że skład Rady uległ zmniejszeniu o więcej niż 2 członków.
§ 2.
Osoba powołana w miejsce członka Rady, którego członkostwo ustało wskutek odwołania
lub wygasło, pełni funkcję do upływu kadencji Rady.
Art. 119r.
§ 1.
Rada wybiera przewodniczącego spośród swoich członków w głosowaniu tajnym, zwykłą
większością głosów, w obecności co najmniej połowy składu Rady, na pierwszym posiedzeniu
zwołanym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, odbywającym się
nie później niż w terminie miesiąca od dnia powołania Rady.
§ 2.
Jeżeli przewodniczący nie zostanie wybrany na pierwszym posiedzeniu, wybiera go minister
właściwy do spraw finansów publicznych.
§ 3.
Przewodniczący pełni funkcję do końca kadencji Rady. W razie złożenia przez niego
rezygnacji z funkcji przewodniczącego, wygaśnięcia jego członkostwa lub jego odwołania,
stosuje się odpowiednio tryb wyboru przewodniczącego określony w § 1, z tym że minister
właściwy do spraw finansów publicznych zwołuje posiedzenie Rady tylko w przypadku,
gdy nie zostało ono zwołane przez dotychczasowego przewodniczącego w okresie pełnienia
przez niego funkcji.
Art. 119s.
§ 1.
Przewodniczący Rady:
1)
kieruje jej pracami;
2)
zwołuje posiedzenia Rady;
3)
wyznacza członków Rady, których zadaniem jest sporządzenie projektu uzasadnienia opinii
Rady co do zasadności zastosowania art. 119a w indywidualnej sprawie;
4)
informuje ministra właściwego do spraw finansów publicznych o każdym przypadku uchybienia
przez Radę terminowi określonemu w art. 119i § 5, podając przyczyny tego uchybienia
oraz wskazując członków Rady, którzy się do tego przyczynili.
§ 2.
Stanowisko co do zasadności zastosowania art. 119a w indywidualnej sprawie Rada przyjmuje
na posiedzeniu bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy składu
Rady.
§ 3.
Szczegółowy tryb pracy Rady określa regulamin uchwalony przez nią zwykłą większością
głosów w obecności co najmniej połowy składu Rady.
§ 4.
Obsługę prac Rady zapewnia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Wydatki
związane z działaniem Rady są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem
jest minister właściwy do spraw finansów publicznych.
§ 5.
Sekretarz Rady jest powoływany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych
spośród pracowników urzędu obsługującego tego ministra.
§ 6.
Do zadań sekretarza Rady należy organizacja posiedzeń Rady, w szczególności zapewnienie
obsługi finansowej związanej z funkcjonowaniem Rady oraz sprawowanie obsługi administracyjno-biurowej
Rady.
§ 7.
Sekretarz może uczestniczyć w posiedzeniach Rady bez prawa głosu.
Art. 119t.
Opinie Rady, po usunięciu danych identyfikujących stronę oraz inne podmioty wskazane
w jej treści, są niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Art. 119u.
Do wyłączenia członków Rady w zakresie wydawania opinii w poszczególnych sprawach
stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2.
Art. 119v.
§ 1.
Przewodniczącemu oraz sekretarzowi Rady przysługuje wynagrodzenie za każdy miesiąc,
w którym odbyło się posiedzenie Rady.
§ 2.
Członkom Rady przysługuje:
1)
wynagrodzenie za udział w pracach Rady, w tym za sporządzenie projektu uzasadnienia
stanowiska zawartego w opinii, z zastrzeżeniem § 3, przy czym sposób podziału wynagrodzenia
za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska zawartego w opinii między członków
Rady wskazuje przewodniczący Rady;
2)
zwrot kosztów podróży i noclegów obejmujący świadczenia przewidziane w przepisach
o należnościach przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej
jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, w tym diety
i ryczałty.
§ 3.
W przypadku wydania opinii z uchybieniem terminu określonego w art. 119i § 5 członkowi
Rady, który przyczynił się do uchybienia temu terminowi, nie przysługuje wynagrodzenie
za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska zawartego w opinii.
§ 4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość:
a)
wynagrodzenia: przewodniczącego Rady, sekretarza Rady oraz członka Rady za uczestniczenie
w posiedzeniach Rady, biorąc pod uwagę zakres ich obowiązków,
b)
łącznego wynagrodzenia dla członków Rady za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska
zawartego w opinii w indywidualnej sprawie, uwzględniając szacunkowo nakład pracy
niezbędny do przygotowania uzasadnienia opinii, a także mając na uwadze, aby wysokość
tego wynagrodzenia nie przekraczała dwukrotności kwoty bazowej dla członków korpusu
służby cywilnej, której wysokość, ustaloną według odrębnych przepisów, określa ustawa
budżetowa;
2)
warunki i tryb zwrotu kosztów podróży i noclegów przysługującego członkom Rady w związku
z poniesieniem tych kosztów w ramach udziału w pracach Rady oraz sposób obliczania
wysokości albo maksymalną kwotę tego zwrotu, biorąc pod uwagę racjonalność ponoszonych
kosztów podróży i noclegów.
Rozdział 4
Opinie zabezpieczające
Art. 119w.
§ 1.
Zainteresowany może zwrócić się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o wydanie
opinii zabezpieczającej.
§ 2.
Zainteresowani mogą wystąpić ze wspólnym wnioskiem.
§ 3.
Wniosek może dotyczyć czynności planowanej, rozpoczętej lub dokonanej.
Art. 119x.
§ 1.
Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej powinien zawierać dane istotne z punktu
widzenia skutków podatkowych czynności, w tym w szczególności:
1)
dane identyfikujące wnioskodawcę;
2)
wskazanie podmiotów dokonujących czynności;
3)
wyczerpujący opis czynności wraz ze wskazaniem występujących pomiędzy podmiotami związków,
o których mowa w art. 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych i art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
4)
wskazanie celów, których realizacji czynność ma służyć;
5)
wskazanie ekonomicznego lub gospodarczego uzasadnienia czynności;
6)
określenie skutków podatkowych, w tym korzyści podatkowych, będących rezultatem czynności
objętych wnioskiem;
7)
przedstawienie własnego stanowiska w sprawie.
§ 2.
Do wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej może być załączona dokumentacja dotycząca
czynności, w szczególności oryginały lub kopie umów lub ich projektów.
§ 3.
Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej niespełniający wymogów określonych w § 1
lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.
§ 4.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwrócić się o wyjaśnienie wątpliwości co
do danych zawartych we wniosku lub zorganizować spotkanie uzgodnieniowe w celu wyjaśnienia
tych wątpliwości.
Art. 119y.
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydaje opinię zabezpieczającą, jeżeli przedstawione
we wniosku okoliczności wskazują, że do czynności nie ma zastosowania art. 119a.
§ 2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej odmawia wydania opinii zabezpieczającej, jeżeli
przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, że do czynności ma zastosowanie art.
119a. Odmawiając wydania opinii zabezpieczającej, wskazuje się okoliczności świadczące
o tym, że do czynności może mieć zastosowanie art. 119a.
§ 3.
Odmowa wydania opinii zabezpieczającej zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi
do sądu administracyjnego.
Art. 119z.
Złożenie wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej nie stanowi przeszkody do prowadzenia
czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego lub kontroli
celno-skarbowej.
Art. 119za.
Opinia zabezpieczająca zawiera w szczególności:
1)
wyczerpujący opis czynności, której dotyczył wniosek;
2)
ocenę, że do czynności nie ma zastosowania przepis art. 119a;
3)
pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Art. 119zb.
§ 1.
Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej załatwia się bez zbędnej zwłoki, nie później
niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku przez Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej.
§ 2.
Do terminu określonego w § 1 nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art.
139 § 4.
Art. 119zc.
§ 1.
Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej podlega opłacie w wysokości 20 000 zł, którą
należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.
§ 2.
Opłata podlega zwrotowi w przypadku:
1)
wycofania wniosku - w połowie;
2)
uiszczenia jej w kwocie wyższej niż należna - w odpowiedniej części.
§ 3.
Zwrot nienależnie uiszczonej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od
dnia zakończenia postępowania w sprawie wydania opinii zabezpieczającej.
§ 4.
Koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 3, obciążają wnioskodawcę.
Art. 119zd.
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną opinię zabezpieczającą
lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej, jeżeli jest ona sprzeczna z orzecznictwem
Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zmiany opinii zabezpieczającej wydanej w związku
z zastosowaniem art. 14o.
Art. 119ze.
Wrazie wycofania wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej przepisy art. 208 oraz
art. 210-212 stosuje się odpowiednio.
Art. 119zf.
Wsprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy
art. 14b § 4 i 5, art. 14c § 4, art. 14d § 2 i 3, art. 14e § 1 pkt 2 i § 2-4, art.
14f § 3, art. 14i § 2-5, art. 14o, art. 20g § 3, art. 120, art. 123, art. 125, art.
126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3 i 3b, art. 165a,
art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 189 § 3, art. 197 § 1 i 3,
art. 213-215 oraz przepisy działu IV rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 9, 10, 14, 16 i 23.
Dział IIIB
Przeciwdziałanie wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 119zg.
Ilekroć w niniejszym dziale jest mowa o:
1)
banku - rozumie się przez to:
a)
bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe,
b)
oddział instytucji kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe,
c)
oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe;
213)Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r.)
blokadzie rachunku podmiotu kwalifikowanego - rozumie się przez to czasowe uniemożliwienie
dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku podmiotu kwalifikowanego
prowadzonym przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową i korzystania
z tych środków;
3)
izbie rozliczeniowej - rozumie się przez to izbę rozliczeniową, o której mowa w art. 67 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, która w roku kalendarzowym poprzedzającym o 2 lata rok kalendarzowy, w którym będą
wykonywane obowiązki określone w niniejszym dziale, rozliczyła największą liczbę poleceń
przelewu w złotych ze wszystkich izb rozliczeniowych działających na podstawie tego
przepisu;
4)
podmiocie kwalifikowanym - rozumie się przez to:
a)
osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej,
b)
osobę fizyczną prowadzącą działalność zarobkową na własny rachunek, która nie jest
przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. a,
c)
osobę prawną,
d)
jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje
zdolność prawną;
5)
rachunku podmiotu kwalifikowanego - rozumie się przez to rachunek rozliczeniowy, o
którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, podmiotu kwalifikowanego oraz rachunek członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej
będącego podmiotem kwalifikowanym;
6)
STIR - rozumie się przez to system teleinformatyczny izby rozliczeniowej spełniający
minimalne wymagania dla systemów teleinformatycznych określone w przepisach wydanych
na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne, służący do:
a)
odbioru i przetwarzania danych w celu ustalenia wskaźnika ryzyka,
b)
przekazywania danych i informacji o wskaźniku ryzyka do Centralnego Rejestru Danych
Podatkowych oraz do systemów teleinformatycznych banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych,
c)
pośredniczenia w przekazywaniu danych, informacji i żądań pomiędzy Szefem Krajowej
Administracji Skarbowej a bankami oraz spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi;
7)
transakcji - rozumie się przez to uznanie lub obciążenie rachunku podmiotu kwalifikowanego
na podstawie dyspozycji jego posiadacza lub osób trzecich;
8)
wskaźniku ryzyka - rozumie się przez to wskaźnik wykorzystywania działalności banków
i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami
skarbowymi;
9)
wyłudzeniach skarbowych - rozumie się przez to:
a)
przestępstwa skarbowe, o których mowa w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 56 § 1 i 2, art. 62 § 1-2a oraz art. 76 § 1
i 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy ,
b)
przestępstwa, o których mowa w art. 270a § 1 i 2, art. 271a § 1 i 2 oraz art. 277a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
- Kodeks karny ,
c)
przestępstwa, o których mowa w art. 258 § 1-3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, mające na celu popełnienie przestępstw skarbowych, o których mowa w lit. a, lub
przestępstw, o których mowa w lit. b.
Art. 119zh.
Przepisów niniejszego działu nie stosuje się do rachunków:
1)
podmiotów kwalifikowanych prowadzonych przez Narodowy Bank Polski;
2)
banków spółdzielczych prowadzonych przez bank zrzeszający w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych,
ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających ;
3)
banków prowadzonych przez inne banki;
4)
spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych prowadzonych przez Krajową Spółdzielczą
Kasę Oszczędnościowo-Kredytową;
5)
spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej
prowadzonych przez banki;
6)
Skarbu Państwa;
7)
Narodowego Funduszu Zdrowia;
8)
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;
9)
Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
Art. 119zi.
§ 1.
Czynności związane z realizacją obowiązków izby rozliczeniowej, o których mowa w niniejszym
dziale, mogą być wykonywane wyłącznie przez jej upoważnionych pracowników.
§ 2.
Izba rozliczeniowa może zlecić wykonywanie czynności związanych z technicznym utrzymaniem,
naprawą lub zmianą funkcjonalności STIR przedsiębiorcy zapewniającemu bezpieczne i
prawidłowe ich wykonywanie. Zlecenie wykonywania tych czynności następuje na podstawie
umowy, w formie pisemnej, zawierającej listę pracowników przedsiębiorcy wyznaczonych
do wykonywania czynności związanych z dostępem do STIR, w tym algorytmów, o których
mowa w art. 119zn § 3, zawartej po zasięgnięciu opinii Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej.
§ 3.
W celu zachowania tajemnicy prawnie chronionej wykonywanie przez przedsiębiorcę lub
jego pracowników czynności, o których mowa w § 2, związanych z dostępem do STIR, w
tym algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3, odbywa się pod nadzorem izby rozliczeniowej,
w posiadanych przez nią lokalach na obszarze województwa, w którym jest położona jej
siedziba, i nie może powodować przetwarzania danych poza STIR.
§ 4.
Zlecenie wykonywania czynności, o których mowa w § 2, nie może obejmować:
1)
prowadzenia STIR ani przetwarzania danych w STIR;
2)
ustalania algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3;
3)
ustalania wskaźnika ryzyka.
§ 5.
Izba rozliczeniowa zawiadamia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o zamiarze zawarcia
lub zmiany umowy, o której mowa w § 2, zawarciu takiej umowy i jej zmianach. Izba
rozliczeniowa przedstawia Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej odpowiednio projekt
umowy lub jej zmian oraz zawartą umowę lub dokonane zmiany.
§ 6.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może żądać od izby rozliczeniowej:
1)
przedstawienia informacji i dokumentów dotyczących umowy, o której mowa w § 2, jej
projektu lub projektu jej zmian lub informacji i dokumentów dotyczących przedsiębiorcy,
który jest lub ma być jej stroną;
2)
złożenia wyjaśnień dotyczących realizacji umowy, o której mowa w § 2;
3)
dostarczenia opisu rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne
i prawidłowe wykonywanie zleconych czynności, o których mowa w § 2, w szczególności
ochronę tajemnicy prawnie chronionej, algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3,
i wskaźników ryzyka.
§ 7.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej pisemnie nakazuje izbie rozliczeniowej niezwłoczne
podjęcie działań zmierzających do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w §
2, jeżeli wykonanie umowy zagraża bezpiecznemu lub prawidłowemu wykonywaniu przez
izbę rozliczeniową obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale, w szczególności
nie zapewnia właściwej ochrony tajemnicy prawnie chronionej, algorytmów, o których
mowa w art. 119zn § 3, ani wskaźników ryzyka.
§ 8.
Pracownicy izby rozliczeniowej oraz przedsiębiorca, o którym mowa w § 2, i jego pracownicy
są obowiązani do zachowania w tajemnicy:
1)
algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3;
2)
informacji o wskaźniku ryzyka;
3)
informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1, art. 119zq i art. 119zs §
1;
4)
informacji objętych żądaniami Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa
w art. 119zo § 9, art. 119zv § 3, art. 119zw § 3 i art. 119zz § 2.
Art. 119zj.
§ 1.
W celu umożliwienia przedstawicielowi Szefa Krajowej Administracji Skarbowej obecności
przy dokonywaniu czynności, o których mowa w art. 119zi § 3, izba rozliczeniowa zawiadamia,
z odpowiednim wyprzedzeniem, Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o terminie wykonywania
tych czynności.
§ 2.
W nagłych wypadkach, w szczególności w przypadku wystąpienia awarii lub problemów
technicznych, izba rozliczeniowa zawiadamia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej
o planowanym terminie wykonania czynności niezwłocznie po zawiadomieniu o zaistniałym
zdarzeniu przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 119zi § 2.
§ 3.
Niestawienie się przedstawiciela Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nie wstrzymuje
wykonywania czynności, jeżeli Szef Krajowej Administracji Skarbowej został zawiadomiony
zgodnie z § 1 lub 2.
§ 4.
Izba rozliczeniowa prowadzi i przechowuje w swojej siedzibie rejestr czynności, o
których mowa w art. 119zi § 3.
§ 5.
Czynność jest wpisywana do rejestru, o którym mowa w § 4, niezwłocznie po jej zakończeniu,
ze wskazaniem daty i godziny jej dokonania, osób obecnych przy jej dokonaniu oraz
jej opisu.
§ 6.
Rejestr, o którym mowa w § 4, jest udostępniany Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej
na jego żądanie.
Art. 119zk.
§ 1.
Przekazywanie danych, informacji i żądań, o których mowa w niniejszym dziale, z systemu
teleinformatycznego banku i spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej do STIR,
ze STIR do Centralnego Rejestru Danych Podatkowych oraz z Centralnego Rejestru Danych
Podatkowych do systemu teleinformatycznego banku i spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej
następuje automatycznie i niezwłocznie za pośrednictwem STIR.
§ 2.
Przekazywanie danych, informacji i żądań, o których mowa w niniejszym dziale, pomiędzy
zrzeszonymi bankami spółdzielczymi i spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi
a STIR może następować za pośrednictwem systemów teleinformatycznych odpowiednio banku
zrzeszającego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych,
ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających albo Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej.
§ 3.
W przypadku gdy bank lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa korzysta z systemu
płatności izby rozliczeniowej za pośrednictwem innego banku lub innej spółdzielczej
kasy oszczędnościowo-kredytowej, przekazywanie danych, informacji i żądań, o których
mowa w niniejszym dziale, pomiędzy tym bankiem lub spółdzielczą kasą oszczędnościowo-kredytową
a STIR może następować za pośrednictwem odpowiednio tego innego banku lub tej innej
spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa
są obowiązani pośredniczyć w przekazywaniu tych danych, informacji i żądań również
po zaprzestaniu pośredniczenia w korzystaniu z systemu płatności izby rozliczeniowej,
do czasu gdy przekazywanie tych danych, informacji i żądań nie będzie realizowane
za pośrednictwem innego banku lub innej spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej.
§ 4.
W uzasadnionych przypadkach Szef Krajowej Administracji Skarbowej może przekazać dane,
informacje i żądania, o których mowa w niniejszym dziale, bezpośrednio bankom lub
spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym, wskazując sposób oraz termin ich przesłania.
Art. 119zl.
§ 1.
Do biegu terminów, o których mowa w niniejszym dziale, z wyjątkiem art. 119zzb § 2
i § 5 pkt 2, nie wlicza się sobót ani dni ustawowo wolnych od pracy.
§ 2.
W przypadkach, o których mowa w art. 119zn § 2, art. 119zo § 1 i art. 119zq, czynności
określone w tych przepisach są wykonywane także w soboty oraz dni ustawowo wolne od
pracy.
Art. 119zm.
§ 1.
Zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia wyłudzenia skarbowego dokonywane
przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zawiera w szczególności:
1)
imię i nazwisko, numer PESEL lub numer identyfikacji podatkowej oraz adres miejsca
zamieszkania osoby podejrzewanej o popełnienie wyłudzenia skarbowego,
2)
dane identyfikacyjne podmiotu kwalifikowanego, jeżeli posiadane informacje wskazują
na wykorzystywanie tych danych do działalności w zakresie wyłudzeń skarbowych, w szczególności
firmę, nazwę albo imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 119zg pkt
4 lit. b, numer identyfikacyjny REGON, numer identyfikacji podatkowej oraz adres siedziby
lub adres miejsca zamieszkania,
3)
numer rachunku podmiotu kwalifikowanego objętego zawiadomieniem, ze wskazaniem waluty,
w której rachunek podmiotu kwalifikowanego jest prowadzony, oraz formy i miejsca jego
otwarcia,
4)
imię i nazwisko, numer PESEL lub numer identyfikacji podatkowej oraz adres miejsca
zamieszkania pełnomocnika do rachunku podmiotu kwalifikowanego objętego zawiadomieniem,
jeżeli został ustanowiony,
5)
strony i kwoty transakcji dokonanych lub zleconych z wykorzystaniem rachunku podmiotu
kwalifikowanego objętego zawiadomieniem oraz informacje o saldach i obrotach na tym
rachunku podmiotu kwalifikowanego,
6)
informacje o blokadach rachunku podmiotu kwalifikowanego i zajęciach rachunku podmiotu
kwalifikowanego objętego zawiadomieniem,
7)
informacje podatkowe dotyczące podmiotu kwalifikowanego objętego zawiadomieniem, w
szczególności dane o jego rejestracji jako podatnika podatku od towarów i usług, złożonych
deklaracjach podatkowych i uzyskanych zwrotach podatku
- jeżeli znajdują się w posiadaniu Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 2.
Prokurator, Policja albo inny właściwy organ uprawniony do prowadzenia postępowania
przygotowawczego, który otrzymał zawiadomienie, o którym mowa w § 1, może żądać uzupełnienia
informacji, także w toku czynności podejmowanych na podstawie art. 307 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego .
Rozdział 2
Analiza ryzyka
Art. 119zn.
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej dokonuje analizy ryzyka wykorzystywania działalności
banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek
z wyłudzeniami skarbowymi, uwzględniając posiadane dane, w tym wskaźnik ryzyka oraz
informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zq oraz art. 119zs.
§ 2.
Wskaźnik ryzyka ustala izba rozliczeniowa automatycznie w STIR, nie rzadziej niż raz
dziennie.
§ 3.
Wskaźnik ryzyka jest ustalany w odniesieniu do podmiotu kwalifikowanego na podstawie
opracowanych przez izbę rozliczeniową algorytmów, uwzględniających najlepsze praktyki
sektora bankowego i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych w zakresie przeciwdziałania
wykorzystywaniu ich działalności do przestępstw oraz przestępstw skarbowych, a także:
1)
kryteria ekonomiczne - polegające na ocenie dokonywanej przez podmiot kwalifikowany
transakcji za pomocą rachunku podmiotu kwalifikowanego w otoczeniu gospodarczym, w
szczególności pod względem celu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej,
lub dokonywaniu transakcji nieuzasadnionych charakterem prowadzonej działalności;
2)
kryteria geograficzne - polegające na dokonywaniu transakcji z podmiotami z państw,
w których występuje wysokie zagrożenie wyłudzeń skarbowych;
3)
kryteria przedmiotowe - polegające na prowadzeniu przez podmiot kwalifikowany działalności
gospodarczej wysokiego ryzyka z punktu widzenia podatności na wyłudzenia skarbowe;
4)
kryteria behawioralne - polegające na nietypowym, w danej sytuacji, zachowaniu podmiotu
kwalifikowanego;
5)
kryteria powiązań - polegające na istnieniu powiązań podmiotu kwalifikowanego z podmiotami,
co do których występuje ryzyko, że uczestniczą w działaniach mających związek z wyłudzeniami
skarbowymi lub organizują takie działania.
§ 4.
Najlepsze praktyki, o których mowa w § 3, mogą być zgłaszane izbie rozliczeniowej
przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe wskazane odpowiednio przez
bankowe izby gospodarcze, o których mowa w art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, oraz Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową.
Art. 119zo.
§ 1.
Izba rozliczeniowa przekazuje informacje o wskaźniku ryzyka niezwłocznie po jego ustaleniu,
nie rzadziej niż raz dziennie, wyłącznie:
1)
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej,
2)
bankom i spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym - w zakresie rachunków podmiotów
kwalifikowanych prowadzonych przez te banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe
oraz w przypadku, o którym mowa w § 3
- chyba że wskaźnik ryzyka i istotność wpływu na wskaźnik ryzyka poszczególnych kryteriów
uwzględnianych przy jego ustalaniu nie uległy zmianie.
§ 2.
Informacja o wskaźniku ryzyka zawiera:
1)
dane identyfikacyjne podmiotu kwalifikowanego - firmę, nazwę albo imię i nazwisko
osoby fizycznej, o której mowa w art. 119zg pkt 4 lit. b, a także jego numer identyfikacji
podatkowej, numer identyfikacyjny REGON lub numer PESEL, jeżeli są dostępne;
2)
numery rachunków podmiotu kwalifikowanego;
3)
wskaźnik ryzyka i wskazanie istotności wpływu na wskaźnik ryzyka poszczególnych kryteriów
uwzględnianych przy jego ustalaniu.
§ 3.
W przypadku otwierania rachunku podmiotu kwalifikowanego bank lub spółdzielcza kasa
oszczędnościowo-kredytowa występuje do izby rozliczeniowej o przekazanie informacji
o wskaźniku ryzyka w zakresie rachunków podmiotu kwalifikowanego prowadzonych przez
inne banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, z wyłączeniem wskazania
istotności wpływu na wskaźnik ryzyka poszczególnych kryteriów uwzględnianych przy
jego ustalaniu, w zakresie rachunków podmiotów kwalifikowanych prowadzonych przez
inne banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe.
§ 4.
Banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe mogą wykorzystywać informacje
o wskaźniku ryzyka wyłącznie w celu wykonywania uprawnień lub obowiązków, o których
mowa w:
1)
art. 106 i art. 106a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe oraz art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych , w tym dokonywania oceny ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, o której
mowa w ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu
terroryzmu ;
2)
art. 106d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, z tym że banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe mogą udostępniać wzajemnie
informacje o wskaźniku ryzyka wyłącznie innym bankom lub spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym.
§ 5.
Przepis § 4 nie ogranicza uprawnień banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych
do wykorzystywania w innych obszarach ich działalności rezultatów procedur dotyczących
wykonywania uprawnień lub obowiązków wymienionych w § 4.
§ 6.
Informacje o wskaźniku ryzyka są udostępniane innym podmiotom niż wymienione w § 1
wyłącznie przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na zasadach i w trybie określonych
w dziale VII.
§ 7.
Informacje o wskaźniku ryzyka nie podlegają udostępnieniu podmiotom kwalifikowanym.
§ 8.
Dostęp do informacji o istotności wpływu poszczególnych kryteriów na wskaźnik ryzyka,
przekazywanych bankom i spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym, mają wyłącznie
osoby wyznaczone do realizacji celów, o których mowa w § 4.
§ 9.
Izba rozliczeniowa udostępnia algorytmy, na podstawie których jest ustalany wskaźnik
ryzyka, wyłącznie Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, na jego żądanie.
§ 10.
Za ustalanie wskaźnika ryzyka bank i spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa ponoszą
roczną opłatę na rzecz izby rozliczeniowej ustalaną ryczałtowo w odniesieniu do liczby
rachunków podmiotu kwalifikowanego prowadzonych przez ten bank lub spółdzielczą kasę
oszczędnościowo-kredytową. W przypadku gdy wskaźnik ryzyka ustalany jest za okres
krótszy niż rok kalendarzowy, opłata ustalana jest w wysokości proporcjonalnej do
liczby miesięcy, w których wskaźnik ryzyka jest ustalany.
§ 11.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość i terminy wnoszenia opłaty, o której mowa w § 10, uwzględniając koszty ustalania
i przekazywania wskaźnika ryzyka, koszty wdrożenia i utrzymania STIR oraz okres, za
który wskaźnik ryzyka jest ustalany.
Art. 119zp.
§ 1.
Banki oraz spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe przekazują izbie rozliczeniowej:
1)
informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych:
a)
otwieranych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe - niezwłocznie,
nie później jednak niż do godziny 1200 dnia następującego po dniu otwarcia rachunku podmiotu kwalifikowanego,
b)
prowadzonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe - niezwłocznie,
nie później jednak niż do godziny 1200 dnia następującego po dniu uzyskania, zmiany lub uzupełnienia tych informacji;
2)
dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotu kwalifikowanego - niezwłocznie,
nie później jednak niż do godziny 1500 dnia następującego po dniu dokonania transakcji;
3)
informacje o rachunkach oszczędnościowych i rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych
prowadzonych dla osób fizycznych przez banki oraz informacje o rachunkach członków
spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, niebędących rachunkami podmiotów kwalifikowanych,
niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1200 dnia następującego po dniu otwarcia rachunku.
§ 2.
W przypadkach, o których mowa w art. 119zk § 2 i 3, banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe
przekazują:
1)
informacje, o których mowa:
a)
w § 1 pkt 1 lit. a - niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1800 dnia następującego po dniu otwarcia rachunku podmiotu kwalifikowanego,
b)
w § 1 pkt 1 lit. b - niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1800 dnia następującego po dniu uzyskania, zmiany lub uzupełnienia tych informacji,
c)
w § 1 pkt 3 - niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1800 dnia następującego po dniu otwarcia rachunku;
2)
zestawienia, o których mowa w § 1 pkt 2, niezwłocznie, nie później jednak niż do końca
dnia następującego po dniu dokonania transakcji.
Art. 119zq.
Izba rozliczeniowa, na podstawie informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp
§ 1, przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, nie rzadziej niż raz dziennie:
1)
informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych prowadzonych i otwieranych przez
banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe;
2)
informacje o łącznej kwocie obciążeń oraz łącznej kwocie uznań rachunków podmiotów
kwalifikowanych dotyczących transakcji uznających lub obciążających rachunki, o którym
mowa w art. 119zp § 1 pkt 3;
3)
dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotów kwalifikowanych w zakresie
transakcji innych niż wskazane w pkt 2.
Art. 119zr.
§ 1.
Informacje, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 1 i art. 119zq pkt 1, obejmują:
1)
identyfikator banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej;
2)
datę i godzinę wysłania danych;
3)
kod waluty rachunku podmiotu kwalifikowanego, numer rachunku podmiotu kwalifikowanego
w formacie Numeru Rachunku Bankowego oraz datę otwarcia i zamknięcia rachunku podmiotu
kwalifikowanego;
4)
dane identyfikacyjne podmiotu kwalifikowanego, jeżeli są dostępne, zawierające:
a)
firmę, nazwę albo imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 119zg pkt
4 lit. b,
b)
rodzaj prowadzonej działalności, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym i datę rejestracji
lub rozpoczęcia działalności oraz kraj rejestracji podmiotu kwalifikowanego lub rezydencji
podatkowej,
c)
numer PESEL, numer identyfikacyjny REGON oraz numer identyfikacji podatkowej, a w
przypadku podmiotu kwalifikowanego mającego miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd
w państwie lub na terytorium spoza Unii Europejskiej - EURONIP lub inny numer identyfikacji
podatkowej,
d)
dane adresowe prowadzonej działalności, siedziby oraz adres korespondencyjny podmiotu
kwalifikowanego zawierający kod kraju, kod pocztowy, miejscowość, ulicę, numer domu
i lokalu,
e)
numer telefonu i adres poczty elektronicznej podmiotu kwalifikowanego;
5)
dane identyfikacyjne pełnomocnika do rachunków podmiotu kwalifikowanego i reprezentanta
podmiotu kwalifikowanego, a także jego beneficjenta rzeczywistego w rozumieniu art. 2 pkt 1a ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy
oraz finansowaniu terroryzmu, jeżeli są dostępne, zawierające:
a)
imię i nazwisko,
b)
numer PESEL oraz rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości,
c)
datę i kraj urodzenia oraz obywatelstwo,
d)
dane adresowe zawierające kod kraju, kod pocztowy, miejscowość, ulicę, numer domu
i lokalu,
e)
numer telefonu i adres poczty elektronicznej.
§ 2.
Informacje, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 1 i art. 119zq pkt 1, obejmują także:
1)
datę ustanowienia pełnomocnika do rachunku podmiotu kwalifikowanego i reprezentanta
podmiotu kwalifikowanego;
2)
zakres umocowania pełnomocnika do rachunku podmiotu kwalifikowanego.
§ 3.
Zestawienia, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 2 i art. 119zq pkt 3, obejmują:
1)
dane identyfikacyjne nadawcy i odbiorcy transakcji, jeżeli są dostępne, zawierające:
a)
imię i nazwisko lub nazwę,
b)
dane adresowe zawierające kod kraju, kod pocztowy, miejscowość, ulicę, numer domu
i lokalu;
2)
numer rachunku nadawcy transakcji i rachunku odbiorcy transakcji;
3)
datę obciążenia lub uznania rachunku podmiotu kwalifikowanego;
4)
kwotę i walutę transakcji;
5)
tytuł i opis transakcji;
6)
saldo początkowe i saldo końcowe zestawienia transakcji dotyczących rachunku podmiotu
kwalifikowanego.
§ 4.
Informacje, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 3, obejmują:
1)
identyfikator banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej;
2)
datę i godzinę przekazania informacji;
3)
kody walut rachunków, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 3, numery tych rachunków
w formacie Numeru Rachunku Bankowego oraz daty ich otwarcia i zamknięcia.
§ 5.
Dane, o których mowa w art. 119zp § 1 oraz art. 119zq, są przekazywane w postaci elektronicznej
odpowiadającej strukturze logicznej dostępnej w Biuletynie Informacji Publicznej na
stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Art. 119zs.
§ 1.
W celu weryfikacji lub uzupełnienia posiadanych przez Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej informacji niezbędnych do wykonywania zadań, o których mowa w niniejszym
dziale, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może żądać przekazania przez bank lub
spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową:
1)
informacji lub zestawień innych niż przekazane na podstawie art. 119zq, przy czym
przepisy art. 119zr § 1-3 stosuje się odpowiednio;
2)
informacji o blokadach środków na rachunku podmiotu kwalifikowanego, ze wskazaniem
kwoty blokady, terminu, do którego obowiązuje blokada, i rodzaju organu, na żądanie
którego blokada została dokonana;
3)
informacji o zajęciach wierzytelności z rachunku podmiotu kwalifikowanego ze wskazaniem,
czy zajęcie zostało dokonane w postępowaniu egzekucyjnym lub postępowaniu zabezpieczającym,
organu egzekucyjnego, który dokonał zajęcia, oraz kwoty należności pieniężnej, na
poczet której dokonano zajęcia.
§ 2.
Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa przekazują Szefowi Krajowej
Administracji Skarbowej posiadane dane objęte żądaniem, o którym mowa w § 1, niezwłocznie,
nie później niż w terminie 3 dni od dnia otrzymania żądania, a w przypadku gdy dane
te znajdują się w formie uniemożliwiającej ich automatyczne przetwarzanie - nie później
niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania żądania.
Art. 119zt.
Informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zp § 1 i art. 119zq, są udzielane
przez izbę rozliczeniową podmiotom innym niż Szef Krajowej Administracji Skarbowej
wyłącznie na żądanie:
1)
sądu lub prokuratora - w związku z toczącym się postępowaniem o wyłudzenia skarbowe
przeciwko podmiotowi kwalifikowanemu będącemu posiadaczem rachunku podmiotu kwalifikowanego;
2)
Prezesa Najwyższej Izby Kontroli - w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania
kontrolnego określonego w ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli ;
3)
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu,
Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii
Wojskowej, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu 14)Obecnie Służbie Ochrony Państwa na podstawie art. 347 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 grudnia
2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138), która weszła w życie
z dniem 1 lutego 2018 r. i ich posiadających pisemne upoważnienie funkcjonariuszy lub żołnierzy - w zakresie
niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o
ochronie informacji niejawnych;
4)
Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych - w zakresie niezbędnym do realizacji
ustawowych zadań określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych;
5)
Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego - na zasadach i w trybie określonych w art. 23 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym ;
6)
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - na zasadach i w trybie określonych w art. 34a ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz
Agencji Wywiadu .
Art. 119zu.
§ 1.
W celu ustalenia wskaźnika ryzyka izba rozliczeniowa przetwarza dane:
1)
przekazane na podstawie art. 119zp § 1;
2)
udostępnione z Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników, o których
mowa w art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników .
§ 2.
Do przetwarzania danych, o których mowa w art. 119zp § 1 oraz art. 119zq, stosuje
się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, z tym że dane te mogą być przetwarzane w STIR bez wiedzy i zgody osoby, której dane
te dotyczą.
§ 3.
Dane przetwarzane na podstawie przepisów niniejszego działu są przechowywane przez
izbę rozliczeniową, banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe oraz Szefa
Krajowej Administracji Skarbowej przez 5 lat, licząc od pierwszego dnia roku następującego
po roku, w którym otrzymały dane.
§ 4.
Jeżeli w okresie, o którym mowa w § 3, nie upłynął termin przedawnienia zobowiązania
podatkowego, zwrotu podatku lub wyłudzenia skarbowego, w związku z którym przechowywane
dane mogłyby stanowić dowód w postępowaniu, dane te mogą być przechowywane przez Szefa
Krajowej Administracji Skarbowej nie dłużej niż do upływu terminu przedawnienia.
§ 5.
Izba rozliczeniowa, która wykonywała obowiązki określone w niniejszym dziale, jest
obowiązana do przekazania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej danych i informacji
przechowywanych na podstawie ustawy w terminie miesiąca, licząc od ostatniego dnia
realizacji tych obowiązków.
§ 6.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest obowiązany do przekazania danych i informacji,
o których mowa w § 5, izbie rozliczeniowej, która przejęła realizację obowiązków wynikających
z niniejszego działu, w zakresie koniecznym do ustalenia wskaźnika ryzyka, w terminie
miesiąca, licząc od dnia ich otrzymania.
§ 7.
Do okresu przechowywania danych, o którym mowa w § 3, przez izbę rozliczeniową, o
której mowa w § 6, wlicza się okres przechowywania danych przez izbę rozliczeniową,
o której mowa w § 5.
Rozdział 3
Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego
Art. 119zv13)Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r..
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wydać postanowienie o blokadzie rachunku
podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje,
w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że
podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas
oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub
do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego
jest konieczna, aby temu przeciwdziałać.
§ 2.
Postanowienie, o którym mowa w § 1, zawiera:
1)
oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego;
2)
okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;
3)
pouczenie o treści art. 119zx, art. 119zy § 1, art. 119zz § 1, art. 119zza § 1 i art.
119zzb.
§ 3.
W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji
Skarbowej przekazuje:
1)
bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej żądanie blokady rachunku
podmiotu kwalifikowanego zawierające dane, o których mowa w § 2 pkt 1 i 2;
2)
właściwemu dla podmiotu kwalifikowanego naczelnikowi urzędu skarbowego, naczelnikowi
urzędu celno-skarbowego oraz prokuratorowi zawiadomienie o blokadzie rachunku podmiotu
kwalifikowanego zawierające dane określone w postanowieniu.
§ 4.
Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa niezwłocznie po otrzymaniu żądania,
o którym mowa w § 3 pkt 1:
1)
odnotowują datę i godzinę jego otrzymania;
2)
dokonują blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;
3)
informują Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o:
a)
dacie i godzinie otrzymania żądania, o którym mowa w § 3 pkt 1, i dokonania blokady
rachunku podmiotu kwalifikowanego oraz saldzie tego rachunku podmiotu kwalifikowanego
w momencie dokonania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego,
b)
nieprowadzeniu rachunku podmiotu kwalifikowanego wskazanego w żądaniu, o którym mowa
w § 3 pkt 1.
§ 5.
Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczna również w odniesieniu do
rachunku podmiotu kwalifikowanego, którego podmiot kwalifikowany jest współposiadaczem.
§ 6.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej po otrzymaniu informacji, o której mowa w §
4 pkt 3 lit. a, niezwłocznie doręcza podmiotowi kwalifikowanemu postanowienie, o którym
mowa w § 1.
§ 7.
W okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego Szef Krajowej Administracji Skarbowej,
w drodze postanowienia:
1)
może ograniczyć zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego lub
2)
uchyla blokadę, jeżeli stwierdzi, że ustała przesłanka blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.
§ 8.
W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 7, przepis § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 9.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych przeprowadza, nie rzadziej niż raz
na kwartał, kontrolę przestrzegania przepisów § 1, 2, 6 i 7 przez Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej, a w przypadku upoważnienia, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
art. 119zze, innego organu Krajowej Administracji Skarbowej - przez ten organ.
Art. 119zw13)Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r..
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin
blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż
3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona
istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu
odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro
przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank
Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie.
§ 2.
Postanowienie, o którym mowa w § 1, zawiera:
1)
oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego;
2)
zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;
3)
oznaczenie terminu przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;
4)
uzasadnienie przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;
5)
pouczenie o treści art. 119zx, art. 119zy § 1, art. 119zz § 1, art. 119zza § 1 i art.
119zzb.
§ 3.
Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej
przekazuje:
1)
bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej żądanie przedłużenia terminu
blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawierające dane, o których mowa w § 2 pkt
1-3;
2)
właściwemu dla podmiotu kwalifikowanego naczelnikowi urzędu skarbowego, naczelnikowi
urzędu celno-skarbowego oraz prokuratorowi zawiadomienie o przedłużeniu terminu blokady
rachunku podmiotu kwalifikowanego zawierające dane określone w postanowieniu.
§ 4.
Żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne,
jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej
w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv §
2 pkt 2.
§ 5.
W okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w § 2 pkt 3, Szef
Krajowej Administracji Skarbowej, w drodze postanowienia:
1)
może zmienić zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;
2)
uchyla blokadę rachunku podmiotu kwalifikowanego, jeżeli stwierdzi, że ustała przesłanka
blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.
§ 6.
W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 5, przepis § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 119zx13)Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r..
W okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego wierzytelności z tego rachunku
podmiotu kwalifikowanego nie mogą być przedmiotem zabezpieczenia rzeczowego.
Art. 119zy13)Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r..
§ 1.
Na wniosek podmiotu kwalifikowanego Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w
drodze postanowienia, wyrazić zgodę na wypłatę z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego
środków na:
1)
bieżące wynagrodzenie za pracę wypłacane na podstawie umowy o pracę zawartej co najmniej
3 miesiące przed dniem dokonania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego wraz z
zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składkami na ubezpieczenie społeczne
należnymi od wypłacanego wynagrodzenia - po przedłożeniu odpisu listy płac oraz dokumentu
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzającego zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych
z tytułu umowy o pracę;
2)
zasądzone alimenty lub rentę o charakterze alimentacyjnym zasądzoną tytułem odszkodowania
- po przedłożeniu tytułu stwierdzającego obowiązek podmiotu kwalifikowanego do płacenia
alimentów lub renty.
§ 2.
W postanowieniu, o którym mowa w § 1, określa się wysokość środków podlegających wypłacie,
w tym na rzecz pracownika oraz osoby uprawnionej do alimentów lub renty o charakterze
alimentacyjnym zasądzonej tytułem odszkodowania, odpowiadającą wysokości minimalnego
wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
§ 3.
Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, po uzyskaniu informacji od
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o wyrażeniu zgody, o której mowa w § 1, dokonują
wypłaty wynagrodzenia, alimentów lub renty osobie uprawnionej do tych świadczeń.
Art. 119zz13)Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r..
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze postanowienia, wyrazić zgodę
na:
1)
zapłatę zobowiązania podatkowego lub należności celnej przed terminem płatności z
zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego - na wniosek podmiotu kwalifikowanego
zawierający wskazanie zobowiązania podatkowego lub należności celnej, jej wysokości
oraz naczelnika urzędu skarbowego właściwego do jej poboru;
2)
zwolnienie środków z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego - na wniosek
podmiotu kwalifikowanego w szczególnie uzasadnionych przypadkach.
§ 2.
Jeżeli postanowienie, o którym mowa w § 1, stało się ostateczne, Szef Krajowej Administracji
Skarbowej przekazuje bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej żądanie
odpowiednio przekazania środków właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego lub zwolnienia
środków z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego, wskazując zakres zwolnienia.
Art. 119zza13)Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r..
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze postanowienia, zwolnić środki
z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego na zapłatę zaległości podatkowej
lub celnej oraz odsetek za zwłokę, w przypadku:
1)
złożenia deklaracji, korekty deklaracji lub zgłoszenia celnego;
2)
wydania ostatecznej decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego
lub należności celnej, potwierdzającej istnienie zaległości podatkowej lub celnej;
3)
nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ustalającej lub określającej wysokość
zobowiązania podatkowego lub należności celnej, potwierdzającej istnienie zaległości
podatkowej lub celnej.
§ 2.
Przepis art. 119zz § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 119zzb13)Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r..
§ 1.
Na postanowienia, o których mowa w art. 119zv § 1 i 7, art. 119zw § 1 i 5, art. 119zy
§ 1, art. 119zz § 1 i art. 119zza § 1, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie
sprawy do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Wniesienie wniosku nie wstrzymuje
wykonania postanowienia.
§ 2.
Wniosek, o którym mowa w § 1, jest rozpatrywany niezwłocznie, nie później jednak niż
w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.
§ 3.
Do wniosku, o którym mowa w § 1, przepis art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu
przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio.
§ 4.
W zakresie nieuregulowanym do postępowań, o których mowa w niniejszym rozdziale, stosuje
się odpowiednio przepisy działu IV.
§ 5.
Do skarg na postanowienia, o których mowa w art. 119zv § 1, art. 119zw § 1 i art.
119zza § 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że:
1)
przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 5 dni od dnia otrzymania
skargi;
2)
skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią
na skargę.
Art. 119zzc13)Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r..
§ 1.
Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego upada z dniem:
1)
upływu okresu określonego w żądaniu, o którym mowa w art. 119zv § 3 pkt 1, jeżeli
nie przedłużono terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;
2)
otrzymania przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową żądania, o którym
mowa w art. 119zv § 3 pkt 1, przekazanego po wydaniu postanowienia, o którym mowa
w art. 119zv § 7 pkt 2;
3)
upływu terminu określonego w postanowieniu, o którym mowa w art. 119zw § 1;
4)
dokonania zajęcia na podstawie zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji na zabezpieczenie zobowiązania podatkowego lub należności
celnej wraz z odsetkami za zwłokę lub postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym wydanego
w trybie przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - w części odpowiadającej wysokości określonej odpowiednio w zarządzeniu zabezpieczenia
lub postanowieniu o zabezpieczeniu majątkowym.
§ 2.
Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa niezwłocznie uchylają blokadę
rachunku podmiotu kwalifikowanego:
1)
w przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1-3;
2)
w części wolnej od zajęcia - w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 4.
Art. 119zzd13)Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r..
Dokonanie przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową blokady rachunku
podmiotu kwalifikowanego lub zmiany jej zakresu zgodnie z żądaniami Szefa Krajowej
Administracji Skarbowej, o których mowa w niniejszym rozdziale, nie powoduje odpowiedzialności
dyscyplinarnej, cywilnej, karnej ani innej określonej odrębnymi przepisami.
Art. 119zze13)Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r..
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, upoważnić
inny organ Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania niektórych zadań Szefa
Krajowej Administracji Skarbowej określonych w niniejszym rozdziale, mając na względzie
zapewnienie sprawnego i skutecznego wykonywania tych zadań.
Rozdział 4
Kontrola
Art. 119zzf.
§ 1.
Kontrolę wypełniania obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale, przez banki,
spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, izbę rozliczeniową, banki zrzeszające
oraz Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową sprawuje Szef Krajowej Administracji
Skarbowej.
§ 2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeprowadza, nie rzadziej niż raz na rok, kontrolę
wypełniania przez izbę rozliczeniową obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale.
§ 3.
Kontrolę, o której mowa w § 1, przeprowadzają upoważnieni przez Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej pracownicy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych
lub organów podległych Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 4.
Kontrolę, o której mowa w § 1, przeprowadzają osoby posiadające poświadczenie bezpieczeństwa
upoważniające do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „poufne”.
§ 5.
Do kontroli, o której mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 62 ust. 1-3, 8 i 10, art. 64 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7, 8, 10, 11 i 17 i ust. 3 i
4, art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 8-11 oraz ust. 3, art. 84 ust. 1, 2 i 4, art. 93 oraz
art. 97 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.
Art. 119zzg.
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych przeprowadza, nie rzadziej niż raz na
2 lata, kontrolę izby rozliczeniowej w zakresie ochrony danych osobowych przy wypełnianiu
obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale.
Rozdział 5
Kary pieniężne
Art. 119zzh.
§ 1.
Bank, spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, bank zrzeszający oraz Krajowa Spółdzielcza
Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa, które nie dopełniają obowiązku przekazywania informacji
i zestawień, o których mowa w art. 119zp, lub danych, o których mowa w art. 119zs
§ 2, przekazują je niezgodnie z posiadanymi informacjami, zestawieniami lub danymi,
lub zatajają prawdziwe informacje, zestawienia lub dane, podlegają karze pieniężnej.
§ 213)Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r..
Tej samej karze podlega bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, które
nie dopełniają obowiązku dokonania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, przedłużenia,
zmiany zakresu lub uchylenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.
Art. 119zzi.
Izba rozliczeniowa, która nie dopełnia obowiązku:
1)
prowadzenia STIR,
2)
ustalenia wskaźnika ryzyka,
3)
przekazania informacji o wskaźniku ryzyka,
4)
pośredniczenia w przekazaniu danych, informacji i żądań pomiędzy Szefem Krajowej Administracji
Skarbowej a bankami oraz spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi
- podlega karze pieniężnej.
Art. 119zzj.
§ 1.
Karę pieniężną, o której mowa w art. 119zzh i art. 119zzi, nakłada Szef Krajowej Administracji
Skarbowej, w drodze decyzji, w wysokości nie większej niż 1 000 000 zł.
§ 2.
Od decyzji przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych
w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
Dział IV
Postępowanie podatkowe
Rozdział 1
Zasady ogólne
Art. 120.
Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa.
Art. 121.
§ 1.
Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów
podatkowych.
§ 2.
Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji
i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego
postępowania.
Art. 122.
W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu
dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.
Art. 123.
§ 1.
Organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania,
a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i
materiałów oraz zgłoszonych żądań.
§ 2.
Organ podatkowy może odstąpić od zasady przewidzianej w § 1, jeżeli w wyniku postępowania
wszczętego na wniosek strony ma zostać wydana decyzja w całości uwzględniająca wniosek
strony, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2.
Art. 124.
Organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się
przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony
decyzji bez stosowania środków przymusu.
Art. 125.
§ 1.
Organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie
najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.
§ 2.
Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być
załatwiane niezwłocznie.
Art. 126.
Sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego,
chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.
Art. 127.
Postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne.
Art. 128.
Decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne.
Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania
mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach
podatkowych.
Art. 129.
Postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron.
Rozdział 2
Wyłączenie pracownika organu podatkowego oraz organu podatkowego
Art. 130.
§ 1.
Funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej, zwany dalej „funkcjonariuszem”, pracownik urzędu
gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby administracji skarbowej,
Krajowej Informacji Skarbowej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów
publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu
od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych
spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których:
1)
są stroną;
2)
pozostają ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć
wpływ na ich prawa lub obowiązki;
3)
stroną jest ich małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny lub powinowaty do drugiego
stopnia;
4)
stronami są osoby związane z nimi z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
5)
byli świadkami lub biegłymi, byli lub są przedstawicielami podatnika albo przedstawicielem
podatnika jest jedna z osób wymienionych w pkt 3 i 4;
6)
brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;
7)
zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciw nim postępowanie służbowe,
dyscyplinarne lub karne;
8)
stroną jest osoba pozostająca wobec nich w stosunku nadrzędności służbowej.
§ 2.
Przyczyny wyłączenia od załatwienia sprawy trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia,
opieki lub kurateli.
§ 3.
Bezpośredni przełożony pracownika lub funkcjonariusza jest obowiązany na jego żądanie
lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli
zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą
wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika lub funkcjonariusza.
§ 4.
Jeżeli nastąpi wyłączenie pracownika lub funkcjonariusza, odpowiednio naczelnik urzędu
skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego, wójt, burmistrz (prezydent miasta),
starosta albo marszałek województwa, dyrektor izby administracji skarbowej, dyrektor
Krajowej Informacji Skarbowej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej wyznaczają innego
pracownika lub funkcjonariusza do prowadzenia sprawy.
§ 5.
W przypadku wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego jego prezes wyznacza
osobę uprawnioną do zastąpienia osoby wyłączonej. Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze
na skutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy z braku pełnego składu
orzekającego, Prezes Rady Ministrów, w drodze postanowienia, wyznacza do załatwienia
sprawy inne samorządowe kolegium odwoławcze.
Art. 131.
§ 1.
Naczelnik urzędu skarbowego podlega wyłączeniu od załatwiania spraw dotyczących zobowiązań
podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w przypadku
gdy sprawa dotyczy:
1)
naczelnika urzędu skarbowego albo jego zastępcy;
2)
dyrektora izby administracji skarbowej albo jego zastępcy;
3)
małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych do drugiego stopnia osób
wymienionych w pkt 1 albo 2;
4)
osoby związanej stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobą wymienioną
w pkt 1 albo 2;
5)
podmiotu, z którym osoby wymienione w pkt 1-4 pozostają w takim stosunku prawnym,
że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na ich prawa lub obowiązki.
§ 2.
W przypadku wyłączenia naczelnika urzędu skarbowego z przyczyn określonych w:
1)
§ 1 pkt 1, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 1 - sprawę załatwia naczelnik urzędu
skarbowego wyznaczony przez właściwego dyrektora izby administracji skarbowej;
2)
§ 1 pkt 5 w zakresie pkt 1, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 1 - sprawę załatwia
naczelnik urzędu skarbowego wyznaczony przez właściwego dyrektora izby administracji
skarbowej;
3)
§ 1 pkt 2, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 2 - sprawę załatwia naczelnik urzędu
skarbowego wyznaczony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej;
4)
§ 1 pkt 5 w zakresie pkt 2, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 2 - sprawę załatwia
naczelnik urzędu skarbowego wyznaczony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 3.
W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 3 i 4, Szef Krajowej Administracji Skarbowej
nie może wyznaczyć naczelnika urzędu skarbowego podlegającego dyrektorowi izby administracji
skarbowej, której dyrektora lub jego zastępcy dotyczą przesłanki wyłączenia.
Art. 131a.
W sprawach wyłączenia naczelnika urzędu celno-skarbowego art. 131 stosuje się odpowiednio.
Art. 131b.
W sprawie wyznaczenia innego organu podatkowego, w przypadkach wymienionych w art.
131 i 131a, wydaje się postanowienie.
Art. 132.
§ 1.
Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa, ich zastępcy
oraz skarbnik jednostki samorządu terytorialnego podlegają wyłączeniu od załatwiania
spraw dotyczących ich zobowiązań podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami
prawa podatkowego.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się również do spraw dotyczących:
1)
małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych do drugiego stopnia osób
wymienionych w § 1;
2)
osób związanych stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobami wymienionymi
w § 1;
3)
osób pozostających z osobami wymienionymi w § 1 w takim stosunku prawnym, że może
to mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
§ 3.
W przypadku wyłączenia organu, o którym mowa w § 1, samorządowe kolegium odwoławcze
wyznacza, w drodze postanowienia, organ właściwy do załatwienia sprawy.
Art. 132a.
Przyczyny wyłączenia od załatwienia sprawy trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia,
opieki lub kurateli.
Rozdział 3
Strona
Art. 133.
§ 1.
Stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca
prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117c, która z uwagi na swój
interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego
się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy.
§ 2.
Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub
jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona w § 1, jeżeli
zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą
na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego
prawa.
§ 2a.
Stroną w postępowaniu podatkowym w sprawach dotyczących zwrotu podatku od towarów
i usług może być wspólnik spółki wymienionej w art. 115 § 1, uprawniony na podstawie
przepisów o podatku od towarów i usług do otrzymania zwrotu podatku.
§ 2b.
Stroną w postępowaniu podatkowym w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zakresie zobowiązań
byłej spółki cywilnej może być osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili
rozwiązania spółki.
§ 3.
W przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3, jedną stroną postępowania są małżonkowie
i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga.
Art. 133a.
§ 1.
Organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby, za jej zgodą, występować
z żądaniem:
1)
wszczęcia postępowania,
2)
dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu
- jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za
tym interes publiczny.
§ 2.
Organ podatkowy, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia
o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu.
Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu
organizacji społecznej służy zażalenie.
§ 3.
Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony.
Art. 134.
(uchylony)
Art. 135.
Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się
według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej.
Art. 136.
(uchylony)
Art. 137.
(uchylony)
Art. 138.
§ 1.
Organ podatkowy występuje do sądu z wnioskiem o wyznaczenie kuratora dla osoby niezdolnej
do czynności prawnych lub osoby nieobecnej, jeżeli kurator nie został już wyznaczony.
§ 2.
(uchylony)
§ 3.
Jeżeli osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej nie może
prowadzić swoich spraw wskutek braku powołanych do tego organów, organ podatkowy składa
do sądu wniosek o ustanowienie kuratora.
Rozdział 3a
Pełnomocnictwo
Art. 138a.
§ 1.
Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego
działania.
§ 2.
Pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń.
§ 3.
Pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego opatruje się kwalifikowanym podpisem
elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP.
§ 4.
Adwokat, radca prawny i doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego
im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ
podatkowy może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
§ 5.
Jeżeli odpis pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie zostały
sporządzone w formie dokumentu elektronicznego, ich uwierzytelnienia, o którym mowa
w § 4, dokonuje się, opatrując odpisy kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo
podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP. Odpisy pełnomocnictwa lub odpisy innych
dokumentów wykazujących umocowanie uwierzytelniane elektronicznie są sporządzane w
formatach danych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne.
Art. 138b.
§ 1.
Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych.
§ 2.
(uchylony)
§ 3.
W kwestiach mniejszej wagi wynikających w toku postępowania, organ podatkowy może
nie żądać pełnomocnictwa, jeżeli pełnomocnikiem jest małżonek strony, a nie ma wątpliwości
co do istnienia i zakresu jego upoważnienia do występowania w imieniu strony.
Art. 138c.
§ 1.
Pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy,
dane identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, a w przypadku
nierezydenta - numer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,
lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, adres
tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, a w przypadku adwokata, radcy prawnego lub
doradcy podatkowego - także jego adres elektroniczny.
§ 2.
Pełnomocnik ustanowiony w procedurach szczególnych rozliczania podatku od towarów
i usług, będący nierezydentem i nieposiadający identyfikatora podatkowego, ma obowiązek
wskazać numer służący do identyfikacji dla celów podatkowych nadany w jego państwie.
W przypadku braku takiego numeru pełnomocnik ten podaje numer i serię paszportu lub
innego dokumentu potwierdzającego tożsamość. Pełnomocnik ten ma również obowiązek
wskazać swój adres elektroniczny.
§ 3.
Jeżeli pełnomocnictwa udziela osoba, która nie może się podpisać, pełnomocnictwo zgłasza
się ustnie do protokołu albo pełnomocnictwo podpisuje za taką osobę osoba sprawująca
nad nią opiekę, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.
Art. 138d.
§ 1.
Pełnomocnictwo ogólne upoważnia do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz
w innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych.
§ 2.
Za pełnomocnika ogólnego strony w sprawach podatkowych uznaje się kuratora wyznaczonego
przez sąd na wniosek organu podatkowego, o którym mowa w art. 138.
§ 3.
Pełnomocnictwo ogólne oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu
zgłasza mocodawca, wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego, według wzoru określonego
w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 1, do Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej. W przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających złożenie
pełnomocnictwa ogólnego, jego zmianę, odwołanie lub wypowiedzenie, w formie dokumentu
elektronicznego, pełnomocnictwo składa się w formie pisemnej według wzoru, o którym
mowa w zdaniu pierwszym.
§ 4.
Informacje o udzieleniu pełnomocnictwa, o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu
Szef Krajowej Administracji Skarbowej umieszcza w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw
Ogólnych, zwanym dalej „Centralnym Rejestrem”.
§ 5.
Adwokat, radca prawny oraz doradca podatkowy mogą sami zgłaszać udzielenie im pełnomocnictwa
ogólnego oraz zawiadamiać o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu, ze wskazaniem
daty zwolnienia z obowiązku reprezentacji.
§ 6.
W przypadku, o którym mowa w art. 138c § 3, pełnomocnictwo ogólne, zawiadomienie o
jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu zgłasza osoba sprawująca opiekę nad osobą,
która nie może się podpisać, a w przypadku zgłoszenia pełnomocnictwa ustnie do protokołu
- organ podatkowy.
§ 7.
(uchylony)
§ 8.
Organ, na wniosek którego sąd wyznaczył kuratora, niezwłocznie informuje Szefa Krajowej
Administracji Skarbowej o treści postanowienia sądu o ustanowieniu kuratora.
§ 9.
(uchylony)
Art. 138e.
§ 1.
Pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub
innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego.
§ 2.
Pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego
lub zgłoszone ustnie do protokołu.
§ 3.
Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu
lub wypowiedzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych
na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis.
§ 4.
Pełnomocnik może okazać oryginał lub notarialnie poświadczony odpis pełnomocnictwa
szczególnego oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu w celu
sporządzenia przez organ podatkowy jego urzędowego odpisu i dołączenia do akt sprawy.
Art. 138f.
§ 1.
Strona ma obowiązek ustanowienia w kraju pełnomocnika do doręczeń, jeżeli nie ustanawia
pełnomocnika ogólnego lub szczególnego, gdy:
1)
zmienia adres miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu na adres w państwie niebędącym
państwem członkowskim Unii Europejskiej;
2)
nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej lub w
innym państwie członkowskim Unii Europejskiej i składa w kraju wniosek o wszczęcie
postępowania lub w kraju doręczono jej postanowienie o wszczęciu postępowania.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli doręczanie pism stronie następuje za pomocą środków
komunikacji elektronicznej.
§ 3.
W razie niedopełnienia przez stronę obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń,
pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem w kraju, a organ podatkowy
pozostawia pismo w aktach sprawy.
§ 4.
Do pełnomocnictwa do doręczeń stosuje się przepisy dotyczące pełnomocnictwa szczególnego.
Art. 138g.
Ustanawiając więcej niż jednego pełnomocnika o tym samym zakresie działania lub ustanawiając
pełnomocnika ogólnego oraz szczególnego w tej samej sprawie, strona wskazuje organowi
jednego z nich jako pełnomocnika do doręczeń.
Art. 138h.
Organ podatkowy w razie potrzeby dołącza do akt sprawy wydruk pełnomocnictwa ogólnego
lub szczególnego udzielonego w formie dokumentu elektronicznego oraz zawiadomienia
o zmianie zakresu, odwołaniu lub wypowiedzeniu pełnomocnictwa. Zgodność wydruku z
dokumentem elektronicznym potwierdza, w formie adnotacji, pracownik urzędu obsługującego
organ podatkowy lub funkcjonariusz, który dokonał wydruku.
Art. 138i.
§ 1.
Ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa ogólnego
wywiera skutek od dnia wpływu do Centralnego Rejestru.
§ 2.
Ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa szczególnego
wywiera skutek od dnia zawiadomienia organu podatkowego.
§ 3.
Adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest
obowiązany działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie od wypowiedzenia, chyba że
mocodawca zwolni go od tego obowiązku.
Art. 138j.
§ 1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzór pełnomocnictwa ogólnego i wzór zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu
tego pełnomocnictwa, obejmujący dane identyfikujące mocodawcę i pełnomocnika, mając
na celu uproszczenie zgłaszania pełnomocnictwa;
2)
wzór pełnomocnictwa szczególnego oraz wzór pełnomocnictwa do doręczeń, a także wzór
zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw, umożliwiający
wskazanie zakresu pełnomocnictwa oraz dane identyfikujące mocodawcę i pełnomocnika,
mając na celu uproszczenie zgłaszania pełnomocnictwa.
§ 2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
sposób przesyłania, w formie dokumentu elektronicznego, pełnomocnictwa ogólnego, pełnomocnictwa
szczególnego oraz pełnomocnictwa do doręczeń, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa,
wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w pełnomocnictwach oraz potrzebę
ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.
Art. 138k.
§ 1.
Centralny Rejestr jest prowadzony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 2.
Dostęp do Centralnego Rejestru mają organy podatkowe.
§ 3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, upoważnić
organ Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej w zakresie prowadzenia Centralnego Rejestru, mając na celu zapewnienie sprawnego
funkcjonowania tego rejestru.
Art. 138l.
§ 1.
W sprawie niecierpiącej zwłoki organ podatkowy wyznacza dla osoby nieobecnej tymczasowego
pełnomocnika szczególnego, upoważnionego do działania do czasu wyznaczenia przez sąd
kuratora dla osoby nieobecnej.
§ 2.
Tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym może być w pierwszej kolejności wyznaczony
przez organ podatkowy członek rodziny osoby nieobecnej, jeżeli wyrazi na to zgodę,
a w przypadku braku takiej zgody - adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy wyznaczony
w trybie art. 138n § 1 lub 2.
Art. 138m.
§ 1.
W przypadku niemożności wszczęcia postępowania lub prowadzenia postępowania wobec
osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej z powodu
braku powołanych do tego organów lub niemożności ustalenia adresu siedziby, miejsca
prowadzenia działalności lub miejsca zamieszkania osób upoważnionych do reprezentowania
jej spraw, organ podatkowy wyznacza dla tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
niemającej osobowości prawnej tymczasowego pełnomocnika szczególnego upoważnionego
do działania do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd.
§ 2.
Tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym jest adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy
wyznaczony w trybie art. 138n § 1 lub 2.
Art. 138n.
§ 1.
O wyznaczenie doradcy podatkowego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego organ
podatkowy zwraca się do Krajowej Rady Doradców Podatkowych. Jeżeli doradca podatkowy
ustanowiony w ten sposób ma podjąć czynności poza siedzibą organu podatkowego, Krajowa
Rada Doradców Podatkowych, na wniosek ustanowionego doradcy podatkowego, wyznaczy
w razie potrzeby doradcę podatkowego z innej miejscowości.
§ 2.
O wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego
organ podatkowy zwraca się do okręgowej rady adwokackiej lub okręgowej izby radców
prawnych właściwej dla siedziby organu podatkowego. Jeżeli adwokat lub radca prawny
ustanowiony w ten sposób ma podjąć czynności poza siedzibą organu podatkowego, Naczelna
Rada Adwokacka lub Krajowa Rada Radców Prawnych, na wniosek ustanowionego adwokata
lub radcy prawnego, wyznaczy w razie potrzeby adwokata lub radcę prawnego z innej
miejscowości.
§ 3.
Do ustalenia wynagrodzenia oraz kosztów adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego,
wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym, stosuje się odpowiednio przepisy
o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, wydane na
podstawie art. 41b ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym .
Art. 138o.
Wzakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego oraz Kodeksu postępowania cywilnego.
Rozdział 4
Załatwianie spraw
Art. 139.
§ 1.
Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić
bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie
skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania,
chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.
§ 2.
Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie
dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub
na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu
postępowanie.
§ 3.
Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu
2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której
przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie
później niż w ciągu 3 miesięcy.
§ 4.
Do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach
prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania
oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od
organu.
Art. 140.
§ 1.
O każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany
jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy
termin załatwienia sprawy.
§ 2.
Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie
terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu.
Art. 141.
§ 1.
Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie
art. 140 stronie służy ponaglenie do:
1)
organu podatkowego wyższego stopnia;
2)
dyrektora izby administracji skarbowej, jeżeli sprawa dotyczy rozpatrywania odwołań
od decyzji, o których mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, wydanych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego;
3)
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez
dyrektora izby administracji skarbowej.
§ 2.
Organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy
termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych
niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające
naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie,
czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Art. 142.
Pracownik organu podatkowego, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy
w terminie lub nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 140 albo nie załatwił sprawy
w dodatkowym terminie ustalonym zgodnie z art. 141 § 2, podlega odpowiedzialności
porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej przepisami
prawa.
Art. 143.
§ 1.
Organ podatkowy może upoważnić funkcjonariusza lub pracownika kierowanej jednostki
organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności
do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń.
§ 1a.
Upoważnienie może obejmować podpisywanie pism w formie dokumentu elektronicznego kwalifikowanym
podpisem elektronicznym.
§ 2.
Upoważnienie, o którym mowa w § 1 i 1a, może być udzielone również:
1)
pracownikom obsługującym naczelnika urzędu skarbowego - przez naczelnika urzędu skarbowego;
2)
funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym dyrektora izby administracji skarbowej
- przez dyrektora izby administracji skarbowej;
3)
funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym naczelnika urzędu celno-skarbowego -
przez naczelnika urzędu celno-skarbowego;
4)
pracownikom Krajowej Informacji Skarbowej - przez dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej;
5)
funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym naczelnika urzędu celno-skarbowego lub
dyrektora izby administracji skarbowej albo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej
- przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej;
6)
funkcjonariuszom lub pracownikom komórek organizacyjnych urzędu obsługującego ministra
właściwego do spraw finansów publicznych - przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
§ 3.
Upoważnienie udzielane jest w formie pisemnej.
Rozdział 5
Doręczenia
Art. 144.
§ 1.
Organ podatkowy doręcza pisma:
1)
za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników
innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych
przepisów, lub
2)
za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.
§ 2.
Jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej,
doręczenie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów
lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą.
§ 3.
W przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu
doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pisma doręcza się w
sposób określony w § 1 pkt 1.
§ 4.
W przypadku gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma
może doręczać sołtys, za pokwitowaniem.
§ 5.
Doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym
oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej
albo w siedzibie organu podatkowego.
Art. 144a.
§ 1.
Doręczanie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona
spełni jeden z następujących warunków:
1)
złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą
organu podatkowego lub portal podatkowy;
2)
wniesie o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi
podatkowemu adres elektroniczny;
3)
wyrazi zgodę na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże
organowi podatkowemu adres elektroniczny.
§ 1a.
Wystąpienie organu podatkowego o wyrażenie zgody, o której mowa w § 1 pkt 3, może
nastąpić za pomocą środków komunikacji elektronicznej i zostać przesłane stronie przez
portal podatkowy lub na jej adres elektroniczny. Przepisów art. 152a § 1-5 nie stosuje
się.
§ 1b.
Strona ma prawo do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W takim przypadku organ podatkowy doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie
innej niż forma dokumentu elektronicznego.
§ 2.
(uchylony)
Art. 144b.
§ 1.
W przypadku pism wydanych w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu
teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, które zostały opatrzone
kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym
ePUAP, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu
odzwierciedlającego treść tego pisma, jeżeli strona nie wnosiła o doręczanie pism
za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub nie wyraziła zgody na doręczanie
pism w taki sposób.
§ 2.
Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera:
1)
informację, że pismo zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu
systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej i podpisane kwalifikowanym
podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, ze wskazaniem
imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała;
2)
identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej.
§ 3.
Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, może zawierać mechanicznie odtwarzany podpis osoby,
która podpisała pismo.
§ 4.
Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie
wydanym w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
Art. 145.
§ 1.
Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi.
§ 2.
Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym
w pełnomocnictwie.
§ 2a.
Pełnomocnikowi mającemu miejsce zamieszkania za granicą, który nie wskazuje adresu
do doręczeń w kraju, pisma doręcza się za pomocą środków komunikacji elektronicznej
na wskazany adres elektroniczny.
§ 3.
W razie niewyznaczenia pełnomocnika do doręczeń, o którym mowa w art. 138g, organ
podatkowy doręcza pisma jednemu z pełnomocników.
Art. 146.
§ 1.
W toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek
zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń, lub
adresu elektronicznego.
§ 2.
W razie niedopełnienia obowiązku przewidzianego w § 1, w przypadku doręczania pisma
za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem z upływem ostatniego dnia
okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Art. 146a.
§ 1.
Pełnomocnik ogólny ma obowiązek zawiadomić o zmianie adresu, pod którym dokonuje się
doręczeń, lub adresu elektronicznego. Zawiadomienie o zmianie pełnomocnictwa w zakresie
adresu jest składane do Centralnego Rejestru.
§ 2.
W razie niedopełnienia przez pełnomocnika ogólnego obowiązku przewidzianego w § 1,
pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem. Przepisy art. 146 § 2 oraz
art. 152a § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 147.
(uchylony)
Art. 147a.
Wsprawach dotyczących podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu
importu towarów stosuje się przepisy art. 83 i art. 84 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne.
Art. 148.
§ 1.
Pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem
do doręczeń w kraju.
§ 2.
Pisma osobom fizycznym mogą być także doręczane:
1)
w siedzibie organu podatkowego;
2)
w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub
osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji.
3)
(uchylony)
§ 3.
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych
uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.
Art. 149.
W przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń
w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie
było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby
te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi,
zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach
mieszkania adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje
adresat lub której adres wskazano jako adres do doręczeń.
Art. 150.
§ 1.
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:
1)
operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania
pisma przez operatora pocztowego;
2)
pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania
pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.
§ 1a.
(uchylony)
§ 2.
Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o
możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni
od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej
lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego
jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w
którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu
na posesję adresata.
§ 3.
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne
zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia
pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
§ 4.
W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego
dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Art. 150a.
Na wniosek strony doręczenie może być dokonane na wskazany przez nią adres skrytki
pocztowej. W tym przypadku pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego w
rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe składa się w placówce pocztowej tego operatora. Przepisy art. 150 § 2-4 stosuje się
odpowiednio, z tym że zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, wraz
z informacją o możliwości jego odbioru, umieszcza się w skrytce pocztowej adresata.
Art. 151.
§ 1.
Osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma
doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie
upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148
§ 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio.
§ 2.
W razie niemożności doręczenia pisma w lokalu siedziby pisma doręcza się za pokwitowaniem
zarządcy budynku lub dozorcy, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie
o doręczeniu pisma zarządcy budynku lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce
pocztowej, na drzwiach lokalu siedziby adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu
na posesję, na której mieści się lokal tej siedziby.
Art. 151a.
§ 1.
Jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości
prawnej adres jej siedziby nie istnieje, został wykreślony z rejestru lub jest niezgodny
z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo
doręcza się osobie fizycznej upoważnionej do reprezentowania adresata, także wtedy
gdy reprezentacja ma charakter łączny z innymi osobami.
§ 2.
W razie niemożności ustalenia adresu osoby fizycznej upoważnionej do reprezentowania
adresata, pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.
Art. 152.
§ 1.
Odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem
daty doręczenia.
§ 2.
Jeżeli odbierający pismo nie może potwierdzić doręczenia lub uchyla się od tego, doręczający
sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę
braku jej podpisu.
§ 3.
W przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie
jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w art.
152a § 1 pkt 3.
Art. 152a.
§ 1.
W celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła
na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające:
1)
informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego;
2)
wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym
powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma;
3)
pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji
pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego,
oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób.
§ 2.
W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony
w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia,
przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma.
§ 3.
W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni,
licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.
§ 4.
Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2, mogą być automatycznie tworzone i przesyłane
przez system teleinformatyczny organu podatkowego, a odbioru tych zawiadomień nie
potwierdza się.
§ 5.
W przypadku doręczenia, o którym mowa w § 3, organ podatkowy umożliwia adresatowi
pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego przez okres co najmniej
3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone oraz
informacji o dacie uznania pisma za doręczone i o datach wysłania zawiadomień, o których
mowa w § 1 i 2, w systemie teleinformatycznym.
§ 6.
Warunki techniczne i organizacyjne doręczania pism w formie dokumentu elektronicznego
określają przepisy ustawy, o której mowa w § 1 pkt 3.
Art. 153.
§ 1.
Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma doręczanego mu w sposób określony w art. 144
§ 1 pkt 1, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy.
Pismo wraz z adnotacją pozostawia się w aktach sprawy.
§ 2.
W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu
odmowy jego przyjęcia przez adresata.
Art. 154.
§ 1.
Pisma skierowane do osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości
prawnej, które nie mają organów, doręcza się kuratorowi wyznaczonemu przez sąd.
§ 2.
(uchylony)
§ 3.
Pisma kierowane do osób korzystających ze szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu
dyplomatycznego lub konsularnego doręcza się w sposób przewidziany w przepisach szczególnych,
w umowach i przyjętych zwyczajach międzynarodowych.
Art. 154a.
§ 1.
Organ podatkowy może wystąpić do władzy państwa członkowskiego Unii Europejskiej właściwej
w sprawach podatkowych, zwanej dalej „obcą władzą”, z wnioskiem o doręczenie pisma,
gdy doręczenie zgodnie z art. 144 osobie przebywającej na terytorium tego państwa
nie jest możliwe lub gdy powodowałoby nieproporcjonalne trudności.
§ 2.
Wnioski o doręczenie przekazywane są obcej władzy za pośrednictwem organu wyznaczonego
przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
§ 3.
Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa oraz samorządowe
kolegium odwoławcze przekazują wniosek o doręczenie do organu wyznaczonego przez ministra
właściwego do spraw finansów publicznych za pośrednictwem dyrektora izby skarbowej
właściwego miejscowo ze względu na siedzibę wójta, burmistrza (prezydenta miasta),
starosty, marszałka województwa albo samorządowego kolegium odwoławczego.
§ 4.
Wniosek o doręczenie powinien zawierać dane niezbędne do identyfikacji podmiotu, któremu
ma być doręczone pismo, w szczególności nazwisko lub nazwę (firmę) oraz adres, a także
dane dotyczące przedmiotu pisma.
§ 5.
Wniosek o doręczenie przesyła się za pomocą środków komunikacji elektronicznej, przy
użyciu standardowego formularza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1156/2012 z dnia 6 grudnia 2012 r. ustanawiającego
szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie
współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania . W przypadku braku możliwości przekazania wniosku o doręczenie za pomocą środków
komunikacji elektronicznej wniosek przesyła się w postaci papierowej.
§ 6.
Pismo będące przedmiotem wniosku o doręczenie przekazuje się obcej władzy przez operatora
pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.
§ 7.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, wyznacza
organ Krajowej Administracji Skarbowej do przekazywania obcym władzom wniosków o doręczenie,
mając na względzie konieczność zapewnienia sprawnego doręczania pism.
Art. 154b.
§ 1.
Wniosek o doręczenie pisma pochodzący od obcej władzy organ wyznaczony zgodnie z art.
154a § 7 przekazuje naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu ze względu na miejsce
zamieszkania lub siedzibę podmiotu, którego dotyczy wniosek. Naczelnik urzędu skarbowego
doręcza pismo stosując odpowiednio przepisy art. 144-154.
§ 2.
Organ wyznaczony zgodnie z art. 154a § 7 niezwłocznie informuje obcą władzę, za pomocą
środków komunikacji elektronicznej, przy użyciu standardowego formularza, według wzoru
określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1156/2012 z dnia 6 grudnia 2012 r. ustanawiającego
szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie
współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, o działaniach podjętych na podstawie wniosku o doręczenie, w szczególności o dacie
doręczenia pisma.
Art. 154c15)W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 8..
Pisma obcych władz są doręczane z zachowaniem zasady wzajemności.
Rozdział 6
Wezwania
Art. 155.
§ 1.
Organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia
dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na
piśmie, w tym także w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla
wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.
§ 2.
Jeżeli osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa lub innej ważnej
przyczyny, organ podatkowy może przyjąć wyjaśnienie lub zeznanie albo dokonać czynności
w miejscu pobytu tej osoby.
Art. 156.
§ 1.
Wezwany jest obowiązany do osobistego stawienia się tylko na obszarze województwa,
w którym zamieszkuje lub przebywa.
§ 2.
Jeżeli właściwym miejscowo do rozpatrzenia sprawy jest organ podatkowy mający siedzibę
na obszarze województwa innego niż określone w § 1, osoba obowiązana do osobistego
stawienia się może zastrzec, że chce stawić się przed organem właściwym do rozpatrzenia
sprawy.
§ 3.
W przypadku wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu organ podatkowy w postanowieniu
o wszczęciu postępowania poucza stronę o możliwości złożenia, w terminie 7 dni od
dnia doręczenia postanowienia, zastrzeżenia, o którym mowa w § 2.
§ 4.
Wezwany w postępowaniu prowadzonym przez organ wyznaczony na podstawie art. 18c jest
obowiązany do osobistego stawienia się także poza obszarem województwa, w którym zamieszkuje
lub przebywa.
§ 5.
Wezwany w toku postępowania w sprawie, o której mowa w art. 119g § 1, jest obowiązany
do osobistego stawienia się także poza obszarem województwa, w którym zamieszkuje
lub przebywa.
Art. 157.
§ 1.
Jeżeli postępowanie podatkowe prowadzone jest przez organ podatkowy, którego siedziba
nie znajduje się na obszarze województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa osoba
obowiązana do osobistego stawiennictwa, oraz jeżeli osoba ta nie złożyła zastrzeżenia,
o którym mowa w art. 156 § 2, organ ten zwraca się do organu podatkowego właściwego
ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu tej osoby o wezwanie jej w celu złożenia
wyjaśnień lub zeznań albo dokonania innych czynności, związanych z prowadzonym postępowaniem.
§ 2.
Zwracając się do innego organu podatkowego, organ prowadzący postępowanie określa
okoliczności, które mają być przedmiotem wyjaśnień lub zeznań, albo czynności, jakie
mają być dokonane.
Art. 157a.
Organ podatkowy, przed którym toczy się postępowanie podatkowe, może zwrócić się o
dokonanie określonej czynności związanej z prowadzonym postępowaniem do innego organu
podatkowego, jeżeli przyczyni się to do skrócenia czasu trwania lub obniżenia kosztów
postępowania.
Art. 158.
Przepisów art. 156 § 1 oraz art. 157 nie stosuje się w przypadkach, w których charakter
sprawy lub czynności wymaga osobistego stawienia się przed organem podatkowym prowadzącym
postępowanie.
Art. 159.
§ 1.
W wezwaniu należy wskazać:
1)
nazwę i adres organu podatkowego;
2)
imię i nazwisko osoby wzywanej;
3)
w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana;
4)
czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może
złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego;
4a)
czy dokumenty mogą być przedłożone w formie dokumentu elektronicznego lub na informatycznych
nośnikach danych;
5)
termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce zgłoszenia
się osoby wzywanej lub jej pełnomocnika;
6)
skutki prawne niezastosowania się do wezwania.
§ 1a.
W przypadku wzywania strony na przesłuchanie w wezwaniu należy również poinformować
o prawie odmowy wyrażenia zgody na przesłuchanie i o związanej z tym możliwości niestawienia
się na wezwanie.
§ 2.
Wezwanie powinno być podpisane przez pracownika organu podatkowego, z podaniem jego
imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, a jeżeli jest sporządzone w formie dokumentu
elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo
podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP.
Art. 160.
§ 1.
W sprawach uzasadnionych ważnym interesem adresata lub gdy stan sprawy tego wymaga,
wezwania można dokonać telegraficznie lub telefonicznie albo przy użyciu innych środków
łączności, z podaniem danych wymienionych w art. 159 § 1 i 1a.
§ 2.
Wezwanie przekazane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy
nie ma wątpliwości, że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie.
Rozdział 7
Przywrócenie terminu
Art. 161.
(uchylony)
Art. 162.
§ 1.
W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli
uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
§ 2.
Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny
uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności,
dla której był określony termin.
§ 3.
Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne.
§ 4.
Przepisy § 1-3 stosuje się do terminów procesowych.
Art. 163.
§ 1.
W sprawie przywrócenia terminu postanawia właściwy w sprawie organ podatkowy.
§ 2.
W sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie
organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.
§ 3.
Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.
Art. 164.
Przed rozpatrzeniem podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia
organ podatkowy pierwszej instancji, na żądanie strony, może wstrzymać wykonanie decyzji
lub postanowienia.
Rozdział 8
Wszczęcie postępowania
Art. 165.
§ 1.
Postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.
§ 2.
Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia.
§ 3.
Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi
podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a.
§ 3a.
O wszczęciu postępowania na wniosek jednej ze stron organ podatkowy zawiadamia wszystkie
pozostałe osoby będące stroną w sprawie.
§ 3b.
Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione za pomocą środków komunikacji
elektronicznej jest dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu
podatkowego.
§ 4.
Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o
wszczęciu postępowania.
§ 5.
Przepisów § 2 i § 4 nie stosuje się do postępowania w sprawie:
1)
ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są
corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania
podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie;
2)
umorzenia zaległości podatkowych w przypadkach, o których mowa w art. 67d § 1;
3)
nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;
4)
zabezpieczenia;
5)
zaliczenia wpłaty, nadpłaty lub zwrotu podatku;
6)
wstrzymania wykonania decyzji;
7)
wygaśnięcia decyzji.
§ 6.
W postępowaniu przed organem podatkowym w sprawach dotyczących podatku od towarów
i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, prowadzonym w związku ze
stwierdzeniem nieprawidłowości w zgłoszeniu celnym przed zwolnieniem towaru, nie wydaje
się postanowienia o wszczęciu postępowania. Za datę wszczęcia postępowania przyjmuje
się datę przyjęcia zgłoszenia celnego.
§ 7.
Organ podatkowy nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania w przypadku złożenia:
1)
zeznania podatkowego przez podatników podatku od spadków i darowizn;
2)
informacji przez podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego;
3)
deklaracji do wymiaru zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych
produkcji rolnej przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych.
§ 8.
W przypadkach wymienionych w § 7 za datę wszczęcia postępowania przyjmuje się odpowiednio
datę złożenia zeznania, deklaracji lub informacji.
Art. 165a.
§ 1.
Gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną
lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy
wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
§ 2.
Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.
Art. 165b.
§ 1.
W przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania
się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz
niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji
w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ podatkowy wszczyna postępowanie
podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w
terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się w przypadku, gdy złożone przez kontrolowanego wyjaśnienia
lub zastrzeżenia do protokołu kontroli zostały w całości uwzględnione przez kontrolujących.
§ 3.
W przypadku, o którym mowa w § 1, postępowanie podatkowe może być wszczęte także po
upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli podatkowej, jeżeli:
1)
podatnik dokona ponownej korekty deklaracji, w której nie zostaną uwzględnione nieprawidłowości
ujawnione w kontroli podatkowej;
2)
organ podatkowy otrzyma informacje od organów podatkowych lub od innych organów, uzasadniające
wszczęcie postępowania podatkowego.
Art. 165c.
§ 1.
Nie wszczyna się postępowania podatkowego, gdy wskutek objęcia danego okresu rozliczeniowego
powtórną kontrolą podatkową ujawniono w jej trakcie wyłącznie nieprawidłowości co
do stosowania, w odniesieniu do danego towaru lub danej usługi, stawki podatku od
towarów i usług, innej niż stawka podstawowa w rozumieniu przepisów o podatku od towarów
i usług, które to nieprawidłowości, przy weryfikacji prawidłowości stosowania stawki
w odniesieniu do tego towaru lub tej usługi, potwierdzonej w protokole kontroli, nie
zostały w trakcie poprzedniej kontroli ujawnione.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się w przypadku, gdy:
1)
dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały
się fałszywe;
2)
protokół kontroli został sporządzony w wyniku przestępstwa;
3)
po sporządzeniu protokołu kontroli z poprzedniej kontroli wyszły na jaw istotne dla
sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nieznane organowi podatkowemu w
chwili przeprowadzania kontroli, w tym wskazujące na wystąpienie nadużycia prawa,
o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
4)
w protokole kontroli zostały uwzględnione ustalenia wynikające z decyzji lub orzeczenia
sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność,
mogące mieć wpływ na dokonaną ocenę prawną sprawy będącej przedmiotem kontroli;
5)
przed poprzednią kontrolą została opublikowana interpretacja ogólna lub zostały zamieszczone
objaśnienia podatkowe, których przedmiotem jest stosowanie właściwej stawki podatku
od towarów i usług w odniesieniu do dostawy danego towaru lub świadczenia danej usługi.
§ 3.
W przypadku, o którym mowa w § 1, protokół z powtórnej kontroli zawiera szczegółowy
opis ustaleń dokonanych w trakcie poprzedniej kontroli wraz z oceną prawną sprawy
dokonaną w trakcie powtórnej kontroli.
§ 4.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do okresów rozliczeniowych innych niż okres objęty
powtórną kontrolą, nie dłużej jednak niż do dnia opublikowania interpretacji ogólnej
lub zamieszczenia objaśnień podatkowych, z uwzględnieniem których można dokonać innej
oceny prawnej sprawy niż dokonana w protokole poprzedniej kontroli.
§ 5.
Przepisu § 1 nie stosuje się do okresów rozliczeniowych następujących po okresie,
w którym w ramach powtórnej kontroli podatkowej stwierdzono, że poprzednie ustalenie
prawidłowości stosowania stawki podatku od towarów i usług w odniesieniu do danego
towaru lub danej usługi potwierdzonej w protokole kontroli było nieprawidłowe.
Art. 166.
§ 1.
W sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego
oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ podatkowy,
można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony.
§ 2.
W sprawie połączenia postępowań organ podatkowy wydaje postanowienie, na które służy
zażalenie.
Art. 166a.
Organ podatkowy może, w drodze postanowienia, połączyć oddzielne postępowania w sprawach
dotyczących podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów
w celu ich łącznego rozpatrzenia, jeżeli dotyczą tej samej osoby i są ze sobą w związku.
Art. 167.
§ 1.
Do czasu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji strona może wystąpić o rozszerzenie
zakresu żądania lub zgłosić nowe żądanie, niezależnie od tego, czy żądanie to wynika
z tej samej podstawy prawnej co dotychczasowe, pod warunkiem że dotyczy tego samego
stanu faktycznego. Termin określony w art. 139 § 1 biegnie na nowo od dnia rozszerzenia
zakresu lub zgłoszenia nowego żądania.
§ 2.
Odmowa uwzględnienia żądania w sprawie zmiany zakresu postępowania następuje w drodze
postanowienia. Nieuwzględnione żądanie wszczyna odrębne postępowanie podatkowe; przepisy
art. 165 § 1-3b stosuje się odpowiednio.
Art. 168.
§ 1.
Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski) mogą być
wnoszone pisemnie lub ustnie do protokołu, a także za pomocą środków komunikacji elektronicznej
przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego, utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne, lub portal podatkowy.
§ 1a.
Podania organów administracji publicznej są wnoszone za pomocą środków komunikacji
elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego, chyba że
wystąpią problemy techniczne uniemożliwiające wnoszenie pism w tej formie. W takim
przypadku podanie wnosi się w formie pisemnej.
§ 2.
Podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi,
oraz jej adres (miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia
działalności) lub adres do doręczeń w kraju, identyfikator podatkowy, a w przypadku
nierezydentów - numer i serię paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość,
lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiadają identyfikatora podatkowego, a
także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych.
§ 3.
Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokółu powinno być podpisane przez wnoszącego,
a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Jeżeli podanie wnosi osoba,
która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią
inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.
§ 3a.
Podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno:
1)
być podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem
zaufanym ePUAP;
2)
zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych
przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru;
3)
zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie.
§ 3b.
Jeżeli podanie, o którym mowa w § 3a, nie zawiera adresu elektronicznego, organ podatkowy
przyjmuje, że właściwym jest adres elektroniczny, z którego nadano podanie wniesione
w formie dokumentu elektronicznego, a gdy wniesiono je w innej formie i zawiera ono
żądanie, o którym mowa w art. 144a § 1 pkt 2, doręczenie pism następuje na adres wskazany
zgodnie z § 2, przy czym w pierwszym piśmie poucza się o warunku podania adresu elektronicznego
w żądaniu doręczania pism środkami komunikacji elektronicznej.
§ 4.
Organ podatkowy obowiązany jest potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego
zażąda. W przypadku wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego, organ obowiązany
jest potwierdzić wniesienie podania przez doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru
na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny.
§ 4a.
Urzędowe poświadczenie odbioru podania wniesionego w formie dokumentu elektronicznego
zawiera:
1)
informację o tym, że pisma w sprawie będą doręczane za pomocą środków komunikacji
elektronicznej;
2)
pouczenie o prawie do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej,
o którym mowa w art. 144a § 1b.
§ 5.
(uchylony)
Art. 169.
§ 1.
Jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa
wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie
tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
§ 1a.
Jeżeli podanie nie zawiera adresu, organ pozostawia je bez rozpatrzenia. W tym przypadku
nie dokonuje się wezwania, o którym mowa w § 1, oraz nie wydaje postanowienia, o którym
mowa w § 4.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się również, jeżeli strona nie wniosła opłat, które zgodnie z
odrębnymi przepisami powinny zostać uiszczone z góry.
§ 3.
Organ podatkowy rozpatrzy jednak podanie niespełniające warunku, o którym mowa w §
2, jeżeli:
1)
za niezwłocznym rozpatrzeniem podania przemawia interes publiczny lub ważny interes
strony;
2)
wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin zawity;
3)
podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą.
§ 4.
Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na
które przysługuje zażalenie.
Art. 170.
§ 1.
Jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie,
powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego
podanie.
§ 2.
Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami
prawa uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.
Art. 171.
§ 1.
Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ
podatkowy, do którego wniesiono podanie, rozpatruje sprawę należącą do jego właściwości.
Równocześnie organ podatkowy zawiadamia wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien
wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując go o treści § 2.
§ 2.
Jeżeli organ podatkowy otrzyma podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym
mowa w § 1, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, podanie uważa się
za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania, z tym że nie wywołuje ono skutków
w postaci skrócenia terminów określonych w art. 139 § 1 i 3.
§ 2a.
Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw, w tym spraw niepodlegających załatwieniu przez
organy podatkowe, organ podatkowy, do którego wniesiono podanie, zawiadamia wnoszącego,
że w tych sprawach powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując
go o treści art. 66 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
§ 3.
Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić
na podstawie danych zawartych w podaniu, albo gdy z podania wynika, że właściwym w
sprawie jest sąd, organ podatkowy zwraca podanie osobie, która je wniosła, z odpowiednim
pouczeniem. Zwrot podania następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie.
§ 4.
Organ podatkowy nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwy jest sąd powszechny,
jeżeli w tej sprawie sąd uznał się za niewłaściwy.
Rozdział 9
Metryki, protokoły i adnotacje
Art. 171a.
§ 1.
W aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy w formie pisemnej lub elektronicznej.
§ 2.
W treści metryki sprawy wskazuje się wszystkie osoby, które uczestniczyły w podejmowaniu
czynności w postępowaniu podatkowym oraz określa się wszystkie podejmowane przez te
osoby czynności wraz z odpowiednim odesłaniem do dokumentów zachowanych w formie pisemnej
lub elektronicznej określających te czynności.
§ 3.
Metryka sprawy, wraz z dokumentami do których odsyła, stanowi obowiązkową część akt
sprawy i jest na bieżąco aktualizowana.
§ 4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia,
wzór i sposób prowadzenia metryki sprawy, uwzględniając treść i formę metryki określoną
w § 1 i 2 oraz obowiązek bieżącej aktualizacji metryki, a także, aby w oparciu o treść
metryki było możliwe ustalenie treści czynności w postępowaniu podatkowym podejmowanych
w sprawie przez poszczególne osoby.
§ 5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia,
rodzaje spraw, w których obowiązek prowadzenia metryki sprawy jest wyłączony ze względu
na nieproporcjonalność nakładu środków koniecznych do prowadzenia metryki w stosunku
do prostego i powtarzalnego charakteru tych spraw.
§ 6.
Przepisy § 4 i 5 stosuje się odpowiednio do postępowań uregulowanych w odrębnych przepisach,
do których mają zastosowanie przepisy niniejszego działu.
Art. 172.
§ 1.
Organ podatkowy sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania mającej
istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób
utrwalona na piśmie.
§ 2.
W szczególności sporządza się protokół:
1)
przyjęcia wniesionego ustnie podania;
2)
przesłuchania strony, świadka i biegłego;
3)
oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale pracownika organu podatkowego;
4)
ustnego ogłoszenia postanowienia;
5)
rozprawy.
Art. 173.
§ 1.
Protokół sporządza się tak, aby z jego treści wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich
czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy nich obecny, co i w jaki sposób
w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.
§ 2.
Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej,
które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby
należy omówić w protokóle.
Art. 174.
§ 1.
Protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedłożony do podpisu osobie zeznającej
niezwłocznie po złożeniu zeznania.
§ 2.
W protokółach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać
w przekładzie na język polski treść złożonego zeznania oraz wskazać osobę i adres
tłumacza, który dokonał przekładu. Tłumacz powinien podpisać protokół przesłuchania.
Art. 175.
Organ podatkowy może zezwolić na dołączenie do protokółu zeznania na piśmie podpisanego
przez zeznającego oraz innych dokumentów mających znaczenie dla sprawy.
Art. 176.
Skreśleń i poprawek w protokóle należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i poprawione
były czytelne. Dokonanie skreśleń i poprawek powinno być potwierdzone w protokóle
przed jego podpisaniem.
Art. 177.
§ 1.
Czynności organu podatkowego, z których nie sporządza się protokółu, a które mają
znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji
podpisanej przez pracownika dokonującego tych czynności.
§ 2.
Adnotacja może być sporządzona w formie dokumentu elektronicznego.
Rozdział 10
Udostępnianie akt
Art. 178.
§ 1.
Strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania
kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Prawo to przysługuje również
po zakończeniu postępowania.
§ 2.
Czynności określone w § 1 dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika
tego organu.
§ 3.
Strona może żądać wydania jej kopii akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów akt sprawy
albo uwierzytelnienia kopii akt sprawy.
§ 4.
Organ podatkowy może zapewnić stronie dokonanie czynności, o których mowa w § 1, w
swoim systemie teleinformatycznym, po identyfikacji strony w sposób, o którym mowa
w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
Art. 179.
§ 1.
Przepisów art. 178 nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów
zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy
wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny.
§ 2.
Odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1, sporządzania
z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych
odpisów następuje w drodze postanowienia.
§ 3.
Na postanowienie, o którym mowa w § 2, służy zażalenie.
Rozdział 11
Dowody
Art. 180.
§ 1.
Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
a nie jest sprzeczne z prawem.
§ 2.
Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu
prawnego w drodze zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek,
oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania; przepis
art. 196 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że strona będąca osobą fizyczną nie ujawniła
wszystkich obrotów lub przychodów mających znaczenie dla określenia lub ustalenia
wysokości zobowiązania podatkowego, organ podatkowy może zwrócić się do strony o złożenie
oświadczenia o stanie majątkowym na określony dzień. Oświadczenie to składane jest
pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Organ podatkowy, zwracając
się o złożenie oświadczenia, uprzedza stronę o odpowiedzialności karnej za fałszywe
zeznania.
§ 4.
Przepis § 3 stosuje się odpowiednio do osób fizycznych będących wspólnikami spółki
nieposiadającej osobowości prawnej będącej stroną postępowania.
Art. 18116)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz. U. poz. 2169), która weszła w życie z dniem 25 grudnia 2017 r..
Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje
złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane
w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności
analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli
podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania
karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
Art. 181a.
§ 1.
Podanie lub deklaracja odwzorowane cyfrowo są równoważne pod względem skutków prawnych
podaniu i deklaracji złożonym w formie pisemnej.
§ 2.
Przepis § 1 nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko podaniu lub deklaracji
odwzorowanym cyfrowo.
§ 3.
Wydruk podania lub deklaracji odwzorowanych cyfrowo zawiera identyfikator tego podania
lub deklaracji nadawany przez system teleinformatyczny Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej.
Art. 182.
§ 1.
Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego wynika potrzeba uzupełnienia
tych dowodów lub ich porównania z informacjami pochodzącymi z banku, bank jest obowiązany
na pisemne żądanie naczelnika urzędu skarbowego, a w toku postępowania odwoławczego
na żądanie dyrektora izby administracji skarbowej, zwanych dalej „upoważnionymi organami
podatkowymi”, do sporządzenia i przekazania informacji dotyczących strony postępowania
w zakresie:
1)
posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych, liczby tych rachunków,
a także obrotów i stanów tych rachunków;
2)
posiadanych rachunków pieniężnych lub rachunków papierów wartościowych, liczby tych
rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków;
3)
zawartych umów kredytowych lub umów pożyczek pieniężnych, a także umów depozytowych;
4)
nabytych za pośrednictwem banków akcji Skarbu Państwa lub obligacji Skarbu Państwa,
a także obrotu tymi papierami wartościowymi;
5)
obrotu wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi.
§ 2.
Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do zakładów ubezpieczeń, funduszy inwestycyjnych,
dobrowolnych funduszy emerytalnych i banków prowadzących działalność maklerską, w
zakresie prowadzonych indywidualnych kont emerytalnych oraz indywidualnych kont zabezpieczenia
emerytalnego, a także do domów maklerskich oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.
§ 3.
Towarzystwa funduszy inwestycyjnych na pisemne żądanie upoważnionego organu podatkowego
są obowiązane do sporządzania informacji o umorzonych jednostkach uczestnictwa. Przepis
§ 1 w części dotyczącej wystąpienia z żądaniem stosuje się odpowiednio.
§ 3a.
Podmioty prowadzące rachunki zbiorcze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi , na pisemne żądanie upoważnionego organu podatkowego są obowiązane do sporządzania
informacji o wysokości dochodów (przychodów) przekazanych na rzecz podatników uprawnionych
z papierów wartościowych zapisanych na takich rachunkach oraz o kwocie pobranego podatku.
Przepis § 1 w części dotyczącej wystąpienia z żądaniem stosuje się odpowiednio.
§ 4.
Żądanie udzielenia informacji, o którym mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia.
§ 5.
Udzielenie informacji następuje nieodpłatnie.
§ 6.
Informacje mogą być przekazane w postaci elektronicznej. Przepis art. 168 § 3a pkt
1 stosuje się odpowiednio.
Art. 183.
Z żądaniem sporządzenia i przekazania informacji, o których mowa w art. 182, upoważniony
organ podatkowy może wystąpić po uprzednim wezwaniu do udzielenia informacji z tego
zakresu albo do upoważnienia tego organu do wystąpienia do instytucji finansowych
o przekazanie tych informacji, a strona w wyznaczonym terminie:
1)
nie udzieliła informacji;
2)
nie upoważniła tego organu podatkowego do wystąpienia do instytucji finansowych o
przekazanie informacji, lub
3)
udzieliła informacji, które wymagają uzupełnienia lub porównania z informacjami pochodzącymi
z instytucji finansowej.
Art. 184.
§ 1.
Upoważniony organ podatkowy, występując z żądaniem, o którym mowa w art. 182, powinien
zwracać szczególną uwagę na zasadę szczególnego zaufania pomiędzy instytucjami finansowymi
a ich klientami.
§ 1a.
Jeżeli umowa z bankiem lub inną instytucją finansową została zawarta przez podatnika
wspólnie z innymi podmiotami, bank nie przekazuje informacji dotyczących podmiotów,
których nie dotyczy żądanie upoważnionego organu podatkowego.
§ 217)W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 8..
W żądaniu określa się zakres informacji, okres, którego informacje mają dotyczyć,
oraz termin ich przekazania.
§ 2a18)Dodany przez art. 94 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 8..
Żądanie oznacza się klauzulą: „Tajemnica skarbowa”, a jego przekazanie następuje w
trybie przewidzianym dla dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli „zastrzeżone”.
§ 3.
Żądanie zawiera ponadto:
1)
wskazanie przesłanek uzasadniających konieczność uzyskania informacji objętych żądaniem;
2)
dowody potwierdzające, że strona:
a)
odmówiła udzielenia informacji lub
b)
nie wyraziła zgody na udzielenie upoważnionemu organowi podatkowemu upoważnienia do
zażądania tych informacji, lub
c)
w terminie określonym przez upoważniony organ podatkowy nie udzieliła informacji albo
upoważnienia.
§ 4.
(uchylony)
Art. 185.
Instytucje finansowe wymienione w art. 182 odmawiają udzielenia informacji, jeżeli
żądanie upoważnionego organu podatkowego nie spełnia wymogów określonych w art. 184
§ 2 i 3.
Art. 186.
(uchylony)
Art. 187.
§ 1.
Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał
dowodowy.
§ 2.
Organ podatkowy może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić
swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu.
§ 3.
Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają
dowodu. Fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie.
Art. 188.
Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem
dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone
są wystarczająco innym dowodem.
Art. 189.
§ 1.
Organ podatkowy może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodu będącego w
jej posiadaniu.
§ 2.
Termin ustala się uwzględniając charakter dowodu i stan postępowania, przy czym nie
może on być krótszy niż 3 dni.
§ 3.
Organ podatkowy może żądać od strony przedstawienia tłumaczenia na język polski sporządzonej
w języku obcym dokumentacji przedłożonej przez stronę. Czynności te strona jest obowiązana
wykonać na własny koszt.
Art. 190.
§ 1.
Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań
świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem.
§ 2.
Strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom
i biegłym oraz składać wyjaśnienia.
Art. 191.
Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana
okoliczność została udowodniona.
Art. 192.
Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość
wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.
Art. 193.
§ 1.
Księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co
wynika z zawartych w nich zapisów.
§ 2.
Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają
stan rzeczywisty.
§ 3.
Za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi
z odrębnych przepisów.
§ 4.
Organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które
są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy.
§ 5.
Organ podatkowy uznaje jednak za dowód księgi podatkowe, które prowadzone są w sposób
wadliwy, jeżeli wady nie mają istotnego znaczenia dla sprawy.
§ 6.
Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie lub
w sposób wadliwy, to w protokóle badania ksiąg określa, za jaki okres i w jakiej części
nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów.
§ 7.
Odpis protokółu, o którym mowa w § 6, organ podatkowy doręcza stronie.
§ 8.
Strona, w terminie 14 dni od dnia doręczenia protokółu, może wnieść zastrzeżenia do
zawartych w nim ustaleń, przedstawiając jednocześnie dowody, które umożliwią organowi
podatkowemu prawidłowe określenie podstawy opodatkowania.
Art. 193a.
§ 1.
W przypadku prowadzenia ksiąg podatkowych przy użyciu programów komputerowych, organ
podatkowy może żądać przekazania całości lub części tych ksiąg oraz dowodów księgowych
za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznych nośnikach danych,
w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w § 2,
wskazując rodzaj ksiąg podatkowych oraz okres, którego dotyczą.
§ 2.
Struktura logiczna postaci elektronicznej ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych,
z uwzględnieniem możliwości wytworzenia jej z programów informatycznych używanych
powszechnie przez przedsiębiorców oraz automatycznej analizy danych, jest dostępna
w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra
właściwego do spraw finansów publicznych.
§ 3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
sposób przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej ksiąg podatkowych,
części tych ksiąg oraz dowodów księgowych w postaci elektronicznej oraz wymagania
techniczne dla informatycznych nośników danych, na których księgi, części tych ksiąg
oraz dowody księgowe mogą być zapisane i przekazywane, uwzględniając potrzebę zapewnienia
bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w księgach oraz
potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.
Art. 194.
§ 1.
Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane
do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne
jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania.
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom
wymienionym w tych przepisach.
Art. 194a.
§ 1.
Jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub jednostki, o których mowa w art.
194 § 1 i 2, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub jednostkę
odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ podatkowy zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu,
jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ podatkowy uzna za konieczne przejrzenie
oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie.
§ 2.
Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność
z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie
pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym.
§ 2a.
Jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, poświadczenia
jego zgodności z oryginałem, o którym mowa w § 2, dokonuje się przy użyciu kwalifikowanego
podpisu elektronicznego albo podpisu potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP. Odpisy
dokumentów poświadczane elektronicznie są sporządzane w formatach danych określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne.
§ 3.
Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego
w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym
ma charakter dokumentu urzędowego.
§ 4.
Jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, organ podatkowy zażąda od strony,
składającej odpis dokumentu, o którym mowa w § 2, przedłożenia oryginału tego dokumentu.
Art. 195.
Świadkami nie mogą być:
1)
osoby niezdolne do postrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń;
2)
osoby obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych na okoliczności objęte
tajemnicą, jeżeli nie zostały, w trybie określonym obowiązującymi przepisami, zwolnione
od obowiązku zachowania tej tajemnicy;
3)
duchowni prawnie uznanych wyznań - co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi.
Art. 196.
§ 1.
Nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony,
wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz powinowatych pierwszego stopnia, jak
również osób pozostających ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.
Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub
kurateli.
§ 2.
Świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub
jego bliskich wymienionych w § 1 na odpowiedzialność karną, karną skarbową albo spowodować
naruszenie obowiązku zachowania ustawowo chronionej tajemnicy zawodowej.
§ 3.
Przed odebraniem zeznania organ podatkowy poucza świadka o prawie odmowy zeznań i
odpowiedzi na pytania oraz uprzedza o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.
§ 4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości
określi, w drodze rozporządzenia, sposób sporządzania oraz przechowywania protokołów
zeznań obejmujących okoliczności, na które rozciąga się obowiązek ochrony informacji
niejawnych lub dochowania tajemnicy zawodowej.
Art. 197.
§ 1.
W przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać
na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii.
§ 2.
Powołanie na biegłego następuje z urzędu, jeżeli opinii biegłego wymagają przepisy
prawa podatkowego.
§ 3.
Do wyłączenia biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2. W pozostałym
zakresie do biegłych stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków.
Art. 198.
§ 1.
Organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny.
§ 2.
Jeżeli przedmiot oględzin znajduje się u osób trzecich, osoby te są obowiązane, na
wezwanie organu podatkowego, do okazania tego przedmiotu.
Art. 199.
Organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody. Do przesłuchania
strony stosuje się przepisy dotyczące świadka, z wyłączeniem przepisów o środkach
przymusu.
Art. 199a.
§ 1.
Organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar
stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez
strony czynności.
§ 2.
Jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki
podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej.
§ 3.
Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony,
chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub
nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ
podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego
stosunku prawnego lub prawa.
Art. 200.
§ 1.
Przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia
się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się:
1)
w przypadkach przewidzianych w art. 123 § 2 oraz w art. 165 § 5;
2)
w sprawach zabezpieczenia i zastawu skarbowego;
3)
w przypadku przewidzianym w art. 165 § 7, jeżeli decyzja ma zostać wydana wyłącznie
na podstawie danych zawartych w złożonym zeznaniu, złożonej informacji lub deklaracji.
§ 3.
Przed wydaniem decyzji z zastosowaniem art. 119a Szef Krajowej Administracji Skarbowej
wyznacza stronie czternastodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego
materiału dowodowego, przedstawiając ocenę prawną sprawy i pouczając o prawie skorygowania
deklaracji.
Rozdział 11a
Rozprawa
Art. 200a.
§ 1.
Organ odwoławczy przeprowadzi w toku postępowania rozprawę:
1)
z urzędu - jeżeli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego
sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub sprecyzowania
argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania;
2)
na wniosek strony.
§ 2.
Strona we wniosku o przeprowadzenie rozprawy uzasadnia potrzebę przeprowadzenia rozprawy,
wskazuje jakie okoliczności sprawy powinny być wyjaśnione i jakie czynności powinny
być dokonane na rozprawie.
§ 3.
Organ odwoławczy może odmówić przeprowadzenia rozprawy, jeżeli przedmiotem rozprawy
mają być okoliczności niemające znaczenia dla sprawy albo okoliczności te są wystarczająco
potwierdzone innym dowodem.
§ 4.
W sprawie odmowy przeprowadzenia rozprawy wydaje się postanowienie.
Art. 200b.
Termin rozprawy powinien być tak wyznaczony, aby doręczenie wezwania nastąpiło najpóźniej
na 7 dni przed rozprawą.
Art. 200c.
§ 1.
Rozprawą kieruje upoważniony do przeprowadzenia rozprawy pracownik organu odwoławczego.
§ 2.
Gdy postępowanie toczy się przed samorządowym kolegium odwoławczym, rozprawą kieruje
przewodniczący albo wyznaczony członek tego kolegium.
§ 3.
W rozprawie uczestniczy upoważniony pracownik organu pierwszej instancji, od którego
decyzji wniesiono odwołanie.
Art. 200d.
§ 1.
Na rozprawie strona może składać wyjaśnienia, zgłaszać żądania, propozycje i zarzuty
oraz przedstawiać dowody na ich poparcie. Ponadto strona może wypowiadać się co do
wyników postępowania dowodowego.
§ 2.
Kierujący rozprawą może uchylić pytanie zadane uczestnikowi rozprawy, jeżeli nie ma
ono istotnego znaczenia dla sprawy. Jednakże na żądanie strony należy zamieścić w
protokole treść uchylonego pytania.
Rozdział 12
Zawieszenie postępowania
Art. 201.
§ 1.
Organ podatkowy zawiesza postępowanie:
1)
w razie śmierci strony, jeżeli postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe;
2)
gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia
wstępnego przez inny organ lub sąd;
3)
w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony;
4)
w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności
prawnych;
5)
(uchylony)
6)
(uchylony)
7)
w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylającą w całości
decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia
przez ten organ lub stwierdzającą nieważność decyzji;
8)
w razie wystąpienia o opinię Rady.
§ 1a.
Organ podatkowy zawiesza postępowanie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby
trzeciej do dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 2, stanie się
ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3 oraz art. 115 § 4.
§ 1b.
Organ podatkowy może zawiesić postępowanie:
1)
w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania
lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita
Polska, do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia
lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego, jeżeli nie ma żadnych innych okoliczności
poza objętymi wystąpieniem, które mogą być przedmiotem dowodu, albo
2)
jeżeli wszczęta została procedura wzajemnego porozumiewania.
§ 2.
Postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania organ podatkowy doręcza stronie lub
jej spadkobiercom, z zastrzeżeniem § 2a.
§ 2a.
W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, 3 i 4, postanowienie w sprawie zawieszenia
postępowania pozostawia się w aktach sprawy do czasu ustalenia spadkobierców, kuratora
lub przedstawiciela strony.
§ 3.
Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie.
§ 4.
W przypadkach, o których mowa w § 1b, zawieszenie postępowania może następować wielokrotnie,
z tym że okres łącznego zawieszenia postępowania nie może przekraczać 3 lat.
Art. 202.
Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyn określonych w art. 201 § 1
pkt 1, 3, 4 i 8, nie podejmuje żadnych czynności, z wyjątkiem tych, które mają na
celu podjęcie postępowania albo zabezpieczenie dowodu.
Art. 203.
§ 1.
Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 201 § 1
pkt 2, wzywa równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego
organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, że
już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu.
§ 2.
Jeżeli strona nie wystąpiła do właściwego organu lub sądu w wyznaczonym terminie,
organ podatkowy z urzędu zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie
zagadnienia wstępnego.
Art. 204.
§ 1.
Organ podatkowy, na wniosek strony, może zawiesić postępowanie w sprawie udzielenia
ulg w zapłacie zobowiązań podatkowych.
§ 2.
Jeżeli w ciągu 3 lat od daty zawieszenia postępowania strona nie zwróci się o jego
podjęcie, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane.
§ 3.
W postanowieniu o zawieszeniu postępowania organ podatkowy poucza stronę o treści
§ 2.
Art. 204a.
(uchylony)
Art. 205.
§ 1.
Organ podatkowy podejmuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze postanowienia,
zawieszone postępowanie, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie.
§ 2.
Na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie.
Art. 205a.
§ 1.
Organ podatkowy podejmuje postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia,
w szczególności:
1)
w razie śmierci strony - po zgłoszeniu się lub po ustaleniu spadkobierców zmarłego
albo po ustanowieniu, w trybie określonym odrębnymi przepisami, kuratora spadku;
2)
w razie utraty zdolności do czynności prawnych - po ustanowieniu kuratora;
3)
w razie braku przedstawiciela ustawowego - po jego ustanowieniu;
4)
gdy rozstrzygnięcie sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego
przez inny organ lub sąd - w dniu powzięcia przez organ podatkowy wiadomości o uprawomocnieniu
się orzeczenia kończącego to postępowanie.
§ 2.
Jeżeli w ciągu roku od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania nie zgłoszą
się lub nie zostaną ustaleni spadkobiercy zmarłej strony, organ podatkowy może zwrócić
się do sądu o ustanowienie kuratora spadku, chyba że kurator taki już wcześniej został
ustanowiony.
Art. 206.
Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w niniejszym dziale.
Rozdział 13
Decyzje
Art. 207.
§ 1.
Organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy
stanowią inaczej.
§ 2.
Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie
w danej instancji.
Art. 208.
§ 1.
Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności
w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu
postępowania.
§ 2.
Organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie
postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża
to interesowi publicznemu.
Art. 209.
§ 1.
Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ,
w tym wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie, decyzję
wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
§ 2.
Organ podatkowy załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska,
zawiadamia o tym stronę.
§ 3.
Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je
niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia wystąpienia
o zajęcie stanowiska.
§ 4.
Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie
wyjaśniające.
§ 5.
Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy
zażalenie, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.
§ 6.
W przypadku braku stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy
art. 139-142.
Art. 210.
§ 1.
Decyzja zawiera:
1)
oznaczenie organu podatkowego;
2)
datę jej wydania;
3)
oznaczenie strony;
4)
powołanie podstawy prawnej;
5)
rozstrzygnięcie;
6)
uzasadnienie faktyczne i prawne;
7)
pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie;
8)
podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego,
a jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany
podpis elektroniczny albo podpis potwierdzony profilem zaufanym ePUAP.
§ 1a.
Decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku
rolnym lub podatku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, sporządzana
z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego
osoby upoważnionej do jej wydania, zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby
lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do
jej wydania.
§ 2.
Decyzja, w stosunku do której może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego,
zawiera pouczenie o możliwości wniesienia skargi.
§ 2a.
Decyzja nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o
postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera również pouczenie o odpowiedzialności
karnej za usunięcie, ukrycie, zbycie, darowanie, zniszczenie, rzeczywiste lub pozorne
obciążenie albo uszkodzenie składników majątku strony, mające na celu udaremnienie
zabezpieczenia lub egzekucji obowiązku wynikającego z tej decyzji.
§ 2b.
W decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a organ podatkowy wskazuje także wysokość
zobowiązania podatkowego, nadpłaty, zwrotu podatku lub straty podatkowej ustaloną
albo określoną w związku z zastosowaniem tego przepisu.
§ 2c.
Decyzja organu podatkowego w sprawie, w której Rada wydała negatywną opinię, zawiera
ustosunkowanie się do tej opinii.
§ 3.
Przepisy prawa podatkowego mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać
decyzja.
§ 4.
Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ
uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym
dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy
prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
§ 5.
Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony.
Nie dotyczy to decyzji wydanej na skutek odwołania bądź na podstawie której przyznano
ulgę w zapłacie podatku.
Art. 211.
Decyzję doręcza się stronie na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Art. 212.
Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia.
Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania.
Art. 213.
§ 1.
Strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia
co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego
albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.
§ 2.
Organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję
w zakresie, o którym mowa w § 1.
§ 3.
Uzupełnienie lub sprostowanie decyzji następuje w drodze decyzji.
§ 4.
W przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia
odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji.
§ 5.
Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na
które służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 214.
Nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skargi
do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia.
Art. 215.
§ 1.
Organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia
błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.
§ 2.
Organ podatkowy, który wydał decyzję, na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnia
w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji.
§ 3.
Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie.
Rozdział 14
Postanowienia
Art. 216.
§ 1.
W toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia.
§ 2.
Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego,
lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią
inaczej.
Art. 217.
§ 1.
Postanowienie zawiera:
1)
oznaczenie organu podatkowego;
2)
datę jego wydania;
3)
oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu;
4)
powołanie podstawy prawnej;
5)
rozstrzygnięcie;
6)
pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego;
7)
podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego,
a jeżeli postanowienie zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany
podpis elektroniczny albo podpis potwierdzony profilem zaufanym ePUAP.
§ 2.
Postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie
lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na
postanowienie.
Art. 218.
Postanowienie, od którego służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza
się na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Art. 219.
Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art.
211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których
mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast
decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie.
Rozdział 15
Odwołania
Art. 220.
§ 1.
Od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie
tylko do jednej instancji.
§ 2.
Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia.
Art. 221.
§ 1.
W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze
odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy
o postępowaniu odwoławczym.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
Art. 221a.
§ 1.
W przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego
decyzji, o której mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, odwołanie od tej decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio
przepisy o postępowaniu odwoławczym.
§ 2.
W przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego
decyzji innej niż decyzja, o której mowa w § 1, odwołanie od tej decyzji służy do
dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia
postępowania podatkowego.
§ 3.
Jeżeli nie można ustalić właściwego dyrektora izby administracji skarbowej zgodnie
z § 2, odwołanie służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego ze względu
na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję.
Art. 222.
Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody
uzasadniające to żądanie.
Art. 223.
§ 1.
Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego,
który wydał decyzję.
§ 2.
Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia:
1)
decyzji stronie;
2)
zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1.
Art. 223a.
(uchylony)
Art. 224.
(uchylony)
Art. 224a.
(uchylony)
Art. 224b.
(uchylony)
Art. 224c.
(uchylony)
Art. 225.
(uchylony)
Art. 226.
§ 1.
Jeżeli organ podatkowy, który wydał decyzję, uzna, że odwołanie wniesione przez stronę
zasługuje na uwzględnienie w całości, wyda nową decyzję, którą uchyli lub zmieni zaskarżoną
decyzję.
§ 2.
Od nowej decyzji służy stronie odwołanie.
Art. 227.
§ 1.
Organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy
organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni
od dnia otrzymania odwołania, chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art.
226.
§ 2.
Organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych
zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich.
Art. 228.
§ 1.
Organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia:
1)
niedopuszczalność odwołania;
2)
uchybienie terminowi do wniesienia odwołania;
3)
pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających
z art. 222.
§ 2.
Postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne.
Art. 229.
Organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie
w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego
postępowania organowi, który wydał decyzję.
Art. 230.
(uchylony)
Art. 231.
(uchylony)
Art. 232.
§ 1.
Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, z zastrzeżeniem
§ 2.
§ 2.
Organ odwoławczy odmawia uwzględnienia cofnięcia odwołania, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo
pozostawienia w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów, które uzasadnia jej
uchylenie lub zmianę.
Art. 233.
§ 1.
Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
1)
utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo
2)
uchyla decyzję organu pierwszej instancji:
a)
w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając
tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie,
b)
w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji,
jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo
3)
umarza postępowanie odwoławcze.
§ 2.
Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać
sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga
uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części.
Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy
zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
§ 3.
Samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej
sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu
jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W pozostałych
przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się
do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Art. 234.
Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba
że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny.
Art. 234a.
Organ odwoławczy zwraca akta sprawy organowi pierwszej instancji nie wcześniej niż
po upływie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Art. 235.
W sprawach nieuregulowanych w art. 220-234 w postępowaniu przed organami odwoławczymi
mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji.
Rozdział 16
Zażalenia
Art. 236.
§ 1.
Na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi.
§ 2.
Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia:
1)
postanowienia stronie;
2)
zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1.
Art. 237.
Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu
od decyzji.
Art. 238.
(uchylony)
Art. 239.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie
przepisy dotyczące odwołań.
Rozdział 16a
Wykonanie decyzji
Art. 239a.
Decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie
przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba
że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Art. 239b.
§ 1.
Decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:
1)
organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie
egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub
2)
strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej
wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw
skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub
3)
strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub
4)
okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3
miesiące.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające
z decyzji nie zostanie wykonane.
§ 3.
Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadawany jest przez organ podatkowy pierwszej
instancji w drodze postanowienia.
§ 4.
Na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności służy zażalenie.
Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania decyzji.
§ 5.
Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie skraca terminu płatności, wynikającego
z decyzji lub przepisu prawa.
Art. 239c.
Decyzja o zabezpieczeniu ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, chyba
że przyjęto zabezpieczenie, o którym mowa w art. 33d § 2.
Art. 239d.
§ 1.
Nie nadaje się rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ustalającej lub określającej
wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość zwrotu podatku lub wysokość odsetek za
zwłokę albo orzekającej o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, osoby
trzeciej albo spadkobiercy, w zakresie objętym wnioskiem, o którym mowa w art. 14m
§ 3.
§ 2.
Nie nadaje się rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej z zastosowaniem
art. 119a.
Art. 239e.
Decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie.
Art. 239f.
§ 1.
Organ podatkowy pierwszej instancji wstrzymuje wykonanie decyzji ostatecznej w razie
wniesienia skargi do sądu administracyjnego do momentu uprawomocnienia się orzeczenia
sądu administracyjnego:
1)
na wniosek - po przyjęciu zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji
wraz z odsetkami za zwłokę, o którym mowa w art. 33d § 2 - do wysokości zabezpieczenia
i na czas jego trwania lub
2)
z urzędu - po prawomocnym wpisie hipoteki przymusowej lub wpisie zastawu skarbowego
korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia, które zabezpieczają wykonanie zobowiązania
wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę - do wysokości odpowiadającej wartości
przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego.
§ 2.
Wniosek, o którym mowa w § 1 pkt 1, podlega załatwieniu bez zbędnej zwłoki, nie później
niż w terminie 14 dni. Niezałatwienie wniosku w tym terminie powoduje wstrzymanie
wykonania decyzji do czasu doręczenia postanowienia w sprawie przyjęcia zabezpieczenia,
chyba że przyczyny niezałatwienia wniosku w terminie zostały spowodowane przez stronę.
§ 3.
W sprawach nieuregulowanych w § 1 przepisy art. 33d-33g stosuje się odpowiednio.
§ 4.
W sprawie wstrzymania wykonania decyzji wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie.
Art. 239g.
Wstrzymanie wykonania decyzji nie pozbawia strony możliwości dobrowolnego wykonania
decyzji.
Art. 239h.
Wstrzymanie wykonania decyzji nie ma wpływu na naliczanie odsetek za zwłokę.
Art. 239i.
Ustanowienie hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego nie stanowi wykonania decyzji.
Art. 239j.
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do wykonania postanowień.
Rozdział 17
Wznowienie postępowania
Art. 240.
§ 1.
W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
1)
dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały
się fałszywe;
2)
decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3)
decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu
stosownie do art. 130-132;
4)
strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
5)
wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące
w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;
6)
decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
7)
decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie
zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący
mieć wpływ na treść wydanej decyzji;
8)
została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;
9)
ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa
międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej
decyzji;
10)
wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej,
prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska,
ma wpływ na treść wydanej decyzji;
11)
orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji.
§ 2.
Jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie
postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn
określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd
orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa.
§ 3.
Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku,
gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych
przyczyn, określonych w przepisach prawa.
Art. 241.
§ 1.
Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.
§ 2.
Wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1:
1)
pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia
wiadomości o wydaniu decyzji;
2)
pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio
od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji
orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej;
3)
pkt 9 następuje tylko na żądanie strony.
Art. 242.
(uchylony)
Art. 243.
§ 1.
W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie
o wznowieniu postępowania.
§ 1a.
(uchylony)
§ 2.
Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania
co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
§ 3.
Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.
Art. 244.
§ 1.
Organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 243 jest organ, który wydał w sprawie
decyzję w ostatniej instancji.
§ 2.
Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działanie organu wymienionego w § 1,
o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza
organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 243 § 2.
§ 3.
Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, w których decyzja w ostatniej instancji została
wydana przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji
skarbowej, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub samorządowe kolegium odwoławcze.
Art. 245.
§ 1.
Organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje
decyzję, w której:
1)
uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek
określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza
postępowanie w sprawie;
2)
odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi
istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1;
3)
odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi
istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz:
a)
w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy
tak jak decyzja dotychczasowa, albo
b)
wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi
na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118.
§ 2.
Odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3, organ podatkowy
w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje
okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji.
Art. 246.
§ 1.
Organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na
żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo
uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
§ 2.
Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie,
chyba że postanowienie zostało wydane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej,
dyrektora izby administracji skarbowej, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub samorządowe
kolegium odwoławcze.
Rozdział 18
Stwierdzenie nieważności decyzji
Art. 247.
§ 1.
Organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:
1)
została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;
2)
została wydana bez podstawy prawnej;
3)
została wydana z rażącym naruszeniem prawa;
4)
dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;
5)
została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
6)
była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
7)
zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;
8)
w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.
§ 2.
Organ podatkowy odmawia stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wydanie nowej decyzji
orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych
w art. 68, art. 70 lub art. 118.
§ 3.
Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku wymienionym w § 2, organ podatkowy
w rozstrzygnięciu stwierdza, że decyzja zawiera wady określone w § 1, oraz wskazuje
okoliczności uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji.
Art. 248.
§ 1.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub
na żądanie strony.
§ 2.
Właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest:
1)
organ wyższego stopnia;
1a)
dyrektor izby administracji skarbowej, jeżeli decyzja została wydana przez naczelnika
urzędu celno-skarbowego;
2)
Szef Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej, lub
samorządowe kolegium odwoławcze, jeżeli decyzja została wydana przez ten organ;
3)
Szef Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli decyzja została wydana przez dyrektora
izby administracji skarbowej, z tym że w tym przypadku postępowanie może być wszczęte
wyłącznie z urzędu.
§ 3.
Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.
Art. 249.
§ 1.
Organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia
nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności:
1)
żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub
2)
sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na
przepisie art. 247 § 1 pkt 4.
§ 2.
Okoliczności, o których mowa w § 1, uwzględnia się również w zakresie wszczęcia postępowania
z urzędu.
Art. 250.
(uchylony)
Art. 251.
(uchylony)
Art. 252.
§ 1.
Organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z
urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo,
że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1.
§ 2.
Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy zażalenie.
Rozdział 19
Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej
Art. 253.
§ 1.
Decyzja ostateczna, na mocy której strona nie nabyła prawa, może być uchylona lub
zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes publiczny
lub ważny interes podatnika.
§ 2.
(uchylony)
§ 3.
Uprawnienie, o którym mowa w § 1, nie przysługuje samorządowemu kolegium odwoławczemu.
§ 4.
W przypadkach wymienionych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia
lub zmiany dotychczasowej decyzji.
Art. 253a.
§ 1.
Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona
lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie
sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny
lub ważny interes strony.
§ 2.
Przepisy art. 253 § 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Organ nie może wydać decyzji na niekorzyść strony.
Art. 253b.
Przepisów art. 253 i art. 253a nie stosuje się do decyzji:
1)
ustalającej albo określającej wysokość zobowiązania podatkowego;
2)
o odpowiedzialności podatkowej płatników lub inkasentów;
3)
o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich;
4)
określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę;
5)
o odpowiedzialności spadkobiercy;
6)
określającej wysokość zwrotu podatku.
Art. 254.
§ 1.
Decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na
dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej
doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub
określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały
uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.
§ 2.
Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono
wysokość zobowiązania podatkowego.
Art. 255.
§ 1.
Organ podatkowy pierwszej instancji uchyla decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem
dopełnienia przez stronę określonych czynności, a strona nie dopełniła ich w wyznaczonym
terminie.
§ 2.
Organ podatkowy uchyla decyzję w formie decyzji.
Art. 256.
§ 1.
Organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji
ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od jej doręczenia.
§ 2.
Termin określony w § 1 stosuje się również do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie
uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej.
§ 3.
Odmowa wszczęcia postępowania, o którym mowa w § 1, następuje w formie decyzji.
Art. 257.
(uchylony)
Rozdział 20
Wygaśnięcie decyzji
Art. 258.
§ 1.
Organ podatkowy, który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:
1)
stała się bezprzedmiotowa;
2)
została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona
nie dopełniła tego warunku;
3)
strona nie dopełniła przewidzianych w tej decyzji lub w przepisach prawa podatkowego
warunków uprawniających do skorzystania z ulg;
4)
strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających
do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania.
5)
(uchylony)
§ 1a.
Organ podatkowy drugiej instancji, który stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji, stwierdza
także wygaśnięcie decyzji organu pierwszej instancji.
§ 2.
Organ podatkowy stwierdza wygaśnięcie decyzji w drodze decyzji.
§ 3.
W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji
wywołuje skutki prawne od dnia doręczenia decyzji, której wygaśnięcie się stwierdza.
Art. 259.
§ 1.
W razie niedotrzymania terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej
bądź terminu płatności którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub
zaległość podatkowa, następuje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji:
1)
o odroczeniu terminu płatności podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami
za zwłokę - w całości;
2)
o rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej - w części dotyczącej
raty niezapłaconej w terminie płatności.
§ 1a.
W razie niedotrzymania terminu płatności trzech kolejnych rat, na jakie został rozłożony
podatek lub zaległość podatkowa, następuje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji o rozłożeniu
na raty w zakresie wszystkich niezapłaconych rat.
§ 2.
Przepisy § 1 i 1a stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności
płatników lub inkasentów oraz odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek.
Art. 259a.
Decyzja stwierdzająca nadpłatę podatku wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej
wysokość zobowiązania podatkowego, w zakresie tego samego podatku oraz za ten sam
rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, wydanej w wyniku postępowania wszczętego
z urzędu.
Rozdział 21
Odpowiedzialność odszkodowawcza
Art. 260.
Do odpowiedzialności odszkodowawczej stosuje się przepisy prawa cywilnego.
Art. 261.
(uchylony)
Rozdział 22
Kary porządkowe
Art. 262.
§ 1.
Strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania
organu podatkowego:
1)
nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani,
lub
2)
bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień,
zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji
obcojęzycznej lub udziału w innej czynności, lub
2a)
bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów,
których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów
księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach, lub
3)
bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem,
mogą zostać ukarani karą porządkową do 2800 zł 19)Wysokość kwoty na dany rok jest ustalana na podstawie art. 262a § 2 niniejszej ustawy..
§ 1a.
Jeżeli stroną jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej,
organ podatkowy może ukarać karą porządkową osobę, która według przepisów dotyczących
ustroju danej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej
jest jej ustawowym reprezentantem, członkiem organu uprawnionego do jej reprezentowania
lub jest upoważniona do prowadzenia jej spraw. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która wyraziła zgodę na powołanie jej
na biegłego.
§ 3.
Przepis § 1 stosuje się również do:
1)
osób trzecich, które bezzasadnie odmawiają okazania przedmiotu oględzin;
2)
uczestników rozprawy, którzy poprzez swoje niewłaściwe zachowanie utrudniają jej przeprowadzenie;
3)
osób, którym podatnik zlecił prowadzenie lub przechowanie ksiąg podatkowych lub dokumentów
będących podstawą zapisów w tych księgach (biura rachunkowe), jeżeli osoby te bezzasadnie
odmówią okazania lub nie przedstawią w wyznaczonym terminie ksiąg rachunkowych lub
dokumentów będących podstawą zapisów w tych księgach.
§ 4.
Kary porządkowej, o której mowa w § 1, nie stosuje się, jeżeli dokonanie czynności
jest uzależnione od wyrażenia zgody przez stronę lub innego uczestnika postępowania,
a zgoda taka nie została wyrażona.
§ 5.
Karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, na które służy zażalenie.
§ 5a.
Termin płatności kary porządkowej wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o
którym mowa w § 5.
§ 6.
Organ podatkowy, który nałożył karę porządkową, może, na wniosek ukaranego, złożony
w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, uznać
za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewykonanie innych obowiązków, o których
mowa w § 1, i uchylić postanowienie nakładające karę.
Art. 262a.
§ 1.
Kwota, o której mowa w art. 262 § 1, podlega w każdym roku podwyższeniu w stopniu
odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w pierwszych
dwóch kwartałach danego roku w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego roku,
a jeżeli wskaźnik ten ma wartość ujemną, kwota nie ulega zmianie.
§ 2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Prezesem Głównego
Urzędu Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”, do dnia 15 sierpnia danego roku, kwotę, o której mowa w
§ 1, zaokrąglając ją do pełnych setek złotych (z pominięciem dziesiątek złotych).
Art. 263.
§ 1.
O nałożeniu kary porządkowej oraz o jej uchyleniu rozstrzyga organ podatkowy, przed
którym toczy się postępowanie.
§ 2.
Na postanowienie o odmowie uchylenia kary przysługuje zażalenie.
§ 3.
Ukaranie karą porządkową nie wyklucza możliwości zastosowania wobec opornego świadka
lub biegłego środków przymusu przewidzianych w przepisach szczególnych.
§ 4.
Przepisy art. 68 § 1 i art. 70 stosuje się odpowiednio do kar porządkowych.
Rozdział 23
Koszty postępowania
Art. 264.
Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi
ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina.
Art. 265.
§ 1.
Do kosztów postępowania zalicza się:
1)
koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, ustalone zgodnie z
przepisami zawartymi w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych ;
2)
koszty, o których mowa w pkt 1, związane z osobistym stawiennictwem strony, jeżeli
postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do
stawienia się;
2a)
koszty związane z osobistym stawiennictwem strony poza obszar województwa, w którym
zamieszkuje lub przebywa, oraz koszty stawiennictwa związane ze skorzystaniem przez
stronę z prawa wglądu do akt sprawy, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu
przez organ podatkowy niewłaściwy miejscowo lub wyznaczony na podstawie art. 18c, ustalone zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych;
2b)
koszty związane z osobistym stawiennictwem strony poza obszar województwa, w którym
zamieszkuje lub przebywa, oraz koszty stawiennictwa związane ze skorzystaniem przez
stronę z prawa wglądu do akt sprawy, jeżeli postępowanie jest prowadzone w sprawie,
o której mowa w art. 119g § 1, ustalone zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych;
3)
wynagrodzenie przysługujące biegłym i tłumaczom;
4)
koszty oględzin;
5)
koszty doręczenia pism urzędowych;
6)
koszty ustanowienia i reprezentacji tymczasowego pełnomocnika szczególnego.
§ 2.
Organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania także inne wydatki bezpośrednio
związane z rozstrzygnięciem sprawy.
Art. 266.
§ 1.
Organ podatkowy, na żądanie, zwraca koszty postępowania, o których mowa w art. 265
§ 1 pkt 1-2b.
§ 2.
Żądanie zwrotu poniesionych kosztów podróży należy zgłosić organowi podatkowemu, który
prowadzi postępowanie, przed wydaniem decyzji w sprawie, pod rygorem utraty roszczenia.
Art. 267.
§ 1.
Stronę obciążają koszty:
1)
które zostały poniesione w jej interesie albo na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego
obowiązku organów prowadzących postępowanie;
1a)
stawiennictwa uczestników postępowania na rozprawę, która nie odbyła się w wyniku
nieusprawiedliwionego niestawiennictwa strony, która złożyła wniosek o przeprowadzenie
rozprawy;
1b)
tłumaczenia na język polski dokumentacji przedłożonej przez stronę;
2)
(uchylony)
3)
sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178;
4)
przewidziane w odrębnych przepisach;
5)
powstałe z jej winy, a w szczególności koszty:
a)
o których mowa w art. 268,
b)
wynikłe wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie,
c)
wynikłe wskutek złożenia wyjaśnień lub zeznań niezgodnych z prawdą.
§ 1a.
Koszty ustanowienia i działania adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego ustanowionego
tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym ponosi Skarb Państwa.
§ 2.
W uzasadnionych przypadkach organ podatkowy może zażądać od strony złożenia zaliczki
w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania.
Art. 268.
§ 1.
Osobę, która przez niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 262 § 1, spowodowała
dodatkowe koszty postępowania, można obciążyć tymi kosztami.
§ 2.
Jeżeli dodatkowe koszty spowodowało kilka osób, odpowiadają one solidarnie.
§ 3.
Obciążenie dodatkowymi kosztami postępowania następuje w formie postanowienia, na
które służy zażalenie.
§ 4.
Przepisu § 3 nie stosuje się w razie uchylenia kary porządkowej.
Art. 269.
§ 1.
Organ podatkowy ustala, w drodze postanowienia, wysokość kosztów postępowania, które
obowiązana jest ponieść strona, oraz termin i sposób ich uiszczenia.
§ 2.
Organ podatkowy odstępuje od ustalenia kosztów postępowania w wysokości nieprzekraczającej
czterokrotności kosztów upomnienia, w przypadku stwierdzenia, że wydatki na postępowanie
i koszty poboru nie przekraczają tej kwoty.
Art. 270.
§ 1.
Organ podatkowy, na wniosek osoby obowiązanej, w przypadku uzasadnionym jej ważnym
interesem lub interesem publicznym, może rozłożyć koszty postępowania na raty albo
umorzyć w całości lub w części.
§ 2.
Przepisy art. 67b § 1 pkt 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 270a.
W sprawie kosztów postępowania wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie.
Art. 270b.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów, mając na uwadze szacunkowe
nakłady pracy z tym związane oraz koszty wykorzystanych materiałów.
Art. 271.
§ 1.
Koszty postępowania podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji.
§ 2.
Przepisy art. 68 § 1 i art. 70 stosuje się odpowiednio do kosztów postępowania.
Dział V
Czynności sprawdzające
Art. 272.
Organy podatkowe pierwszej instancji, z zastrzeżeniem art. 272a, dokonują czynności
sprawdzających, mających na celu:
1)
sprawdzenie terminowości:
a)
składania deklaracji,
b)
wpłacania podatków, w tym również pobieranych przez płatników oraz inkasentów;
2)
stwierdzenie formalnej poprawności dokumentów wymienionych w pkt 1;
3)
ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi
dokumentami;
4)
weryfikację poniesionych przez podatnika wydatków i uzyskanych przychodów (dochodów)
opodatkowanych lub przychodów (dochodów) nieopodatkowanych - w zakresie niezbędnym
do ujawnienia podstawy opodatkowania z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia
w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych;
5)
weryfikację danych i dokumentów przedstawionych przez podatników dokonujących rejestracji
podatkowej.
Art. 272a.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej lub organ podatkowy upoważniony przez ministra
właściwego do spraw finansów publicznych w zakresie wymiany z państwami członkowskimi
Unii Europejskiej informacji o podatku od towarów i usług, dokonuje czynności sprawdzających
odnoszących się do dokumentów składanych do tego organu.
Art. 273.
(uchylony)
Art. 274.
§ 1.
W razie stwierdzenia, że deklaracja zawiera błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki
bądź że wypełniono ją niezgodnie z ustalonymi wymaganiami, organ podatkowy w zależności
od charakteru i zakresu uchybień:
1)
koryguje deklarację, dokonując stosownych poprawek lub uzupełnień, jeżeli zmiana wysokości
zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty, kwoty zwrotu podatku albo kwoty nadwyżki
podatku do przeniesienia lub wysokości straty w wyniku tej korekty nie przekracza
kwoty 5000 zł;
2)
zwraca się do składającego deklarację o jej skorygowanie oraz złożenie niezbędnych
wyjaśnień, wskazując przyczyny, z powodu których informacje zawarte w deklaracji podaje
się w wątpliwość.
§ 2.
Organ podatkowy:
1)
uwierzytelnia kopię skorygowanej deklaracji, o której mowa w § 1 pkt 1;
2)
doręcza podatnikowi uwierzytelnioną kopię skorygowanej deklaracji wraz z informacją
o związanej z korektą deklaracji zmianie wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty
nadpłaty lub zwrotu podatku albo kwoty nadwyżki podatku do przeniesienia lub wysokości
straty, albo informacją o braku takich zmian, oraz pouczeniem o prawie wniesienia
sprzeciwu.
§ 3.
Na korektę, o której mowa w § 1 pkt 1, podatnik może wnieść sprzeciw do organu, który
dokonuje korekty, w terminie 14 dni od dnia doręczenia uwierzytelnionej kopii skorygowanej
deklaracji. Wniesienie sprzeciwu anuluje korektę.
§ 4.
W razie niewniesienia sprzeciwu w terminie, korekta deklaracji, o której mowa w §
1 pkt 1, wywołuje skutki prawne jak korekta deklaracji złożona przez podatnika.
§ 5.
Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do deklaracji składanych przez płatników lub
inkasentów oraz do załączników do deklaracji.
§ 6.
Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do deklaracji składanych przez podatnika, płatnika
lub inkasenta za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Art. 274a.
§ 120)W brzmieniu ustalonym przez art. 14 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 398), która weszła w życie z dniem 15 marca 2018 r..
Organ podatkowy może zażądać złożenia wyjaśnień w sprawie przyczyn niezłożenia deklaracji
lub sprawozdania finansowego lub wezwać do ich złożenia, jeżeli nie zostały złożone
mimo takiego obowiązku.
§ 2.
W razie wątpliwości co do poprawności złożonej deklaracji organ podatkowy może wezwać
do udzielenia, w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia deklaracji,
wskazując przyczyny podania w wątpliwość rzetelności danych w niej zawartych.
Art. 274b.
§ 1.
Jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia
terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić
o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających.
§ 2.
Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.
Art. 274c.
§ 1.
Organ podatkowy, w związku z postępowaniem podatkowym lub kontrolą podatkową, może
zażądać od kontrahentów podatnika wykonujących działalność gospodarczą:
1)
przedstawienia dokumentów, w zakresie objętym postępowaniem lub kontrolą u podatnika,
w celu sprawdzenia ich prawidłowości i rzetelności;
2)
przekazania, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznym nośniku
danych, wyciągu z ksiąg podatkowych i dowodów księgowych zapisanego w postaci elektronicznej
odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2, jeżeli kontrahent
podatnika prowadzi księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych; przepis art.
168 § 3a pkt 1 stosuje się odpowiednio.
§ 1a.
Z czynności sprawdzających u kontrahenta podatnika sporządza się protokół.
§ 1b.
Czynności określone w § 1 pkt 2 kontrahent podatnika jest obowiązany wykonać na własny
koszt.
§ 1c.
Przepisy § 1-1b stosuje się także do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą
uczestniczących w dostawie tego samego towaru lub świadczeniu tej samej usługi będących
zarówno dostawcami, jak i nabywcami biorącymi udział pośrednio lub bezpośrednio w
dostawie towaru lub świadczeniu usługi. W takim przypadku żądanie, o którym mowa w
§ 1, może dotyczyć wyłącznie dokumentów związanych z tą dostawą towaru lub tym świadczeniem
usługi.
§ 2.
Jeżeli miejsce zamieszkania, siedziba lub miejsce wykonywania działalności kontrahenta
podatnika znajdują się poza obszarem działania organu prowadzącego postępowanie lub
kontrolę, czynności sprawdzających, o których mowa w § 1, na zlecenie tego organu
może także dokonać organ właściwy miejscowo.
Art. 275.
§ 1.
Jeżeli ze złożonej deklaracji wynika, że podatnik skorzystał z przysługujących mu
ulg podatkowych, organ podatkowy może zwrócić się do niego o okazanie dokumentów lub
o złożenie fotokopii dokumentów, których posiadania przez podatnika, w określonym
czasie, wymaga przepis prawa.
§ 2.
Banki, na żądanie naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celno-skarbowego,
są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji o zdarzeniach stanowiących
podstawę do skorzystania przez podatnika z ulg podatkowych, jeżeli zostały wykazane
w deklaracji złożonej przez podatnika.
§ 3.
Przepis § 2 stosuje się również do zakładów ubezpieczeń, funduszy inwestycyjnych i
dobrowolnych funduszy emerytalnych, w zakresie prowadzonych indywidualnych kont emerytalnych
i indywidualnych kont zabezpieczenia emerytalnego, oraz do domów maklerskich, banków
prowadzących działalność maklerską, towarzystw funduszy inwestycyjnych, zarządzających
ASI w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
funduszami inwestycyjnymi i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.
§ 421)W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 8..
Do informacji, o których mowa w § 2 i 3, przepis art. 184 § 2a stosuje się odpowiednio.
Art. 276.
§ 1.
Organ podatkowy, za zgodą podatnika, może dokonać oględzin lokalu mieszkalnego lub
części tego lokalu, jeżeli jest to niezbędne do zweryfikowania zgodności stanu faktycznego
z danymi wynikającymi ze złożonej przez podatnika deklaracji oraz z innych dokumentów
potwierdzających poniesienie wydatków na cele mieszkaniowe.
§ 2.
W przypadku określonym w § 1 pracownik organu podatkowego, w porozumieniu z podatnikiem,
ustala termin dokonania oględzin. Podpisaną przez podatnika adnotację o ustaleniu
terminu oględzin zamieszcza się w aktach sprawy.
§ 3.
W razie nieudostępnienia lokalu mieszkalnego w uzgodnionym terminie organ podatkowy
może wyznaczyć nowy termin przeprowadzenia oględzin.
§ 4.
Pracownik organu podatkowego sporządza protokół przeprowadzonych oględzin, który dołącza
do akt sprawy.
§ 5.
Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio w przypadku skorzystania przez podatnika z
ulg inwestycyjnych.
Art. 277.
Przepisy art. 274-276 stosuje się odpowiednio w przypadku złożenia deklaracji lub
wniosku w sprawie zwrotu podatku.
Art. 278.
W przypadku wyłączenia organu podatkowego od dokonywania czynności sprawdzających,
deklaracja jest składana w organie podatkowym podlegającym wyłączeniu. Organ ten przekazuje
deklarację do organu wyznaczonego do dokonywania czynności sprawdzających, pozostawiając
jej kopię.
Art. 278a.
(uchylony)
Art. 279.
(uchylony)
Art. 280.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy art.
143, art. 193a oraz rozdziałów 1-3a, 5, 6, 9, z wyłączeniem art. 171a, rozdziałów
10, 14, 16, 22 i 23 działu IV.
Dział VI
Kontrola podatkowa
Art. 281.
§ 1.
Organy podatkowe pierwszej instancji, z zastrzeżeniem § 3, przeprowadzają kontrolę
podatkową u podatników, płatników, inkasentów oraz następców prawnych, zwanych dalej
„kontrolowanymi”.
§ 2.
Celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie, czy kontrolowani wywiązują się z obowiązków
wynikających z przepisów prawa podatkowego.
§ 3.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeprowadza kontrolę podatkową, której celem
jest sprawdzenie stosowania uznanej przez ten organ metody ustalania ceny transakcyjnej
między podmiotami powiązanymi.
Art. 281a.
(uchylony)
Art. 282.
Kontrolę podatkową podejmuje się z urzędu.
Art. 282a.
§ 1.
W zakresie spraw rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu podatkowego kontrola podatkowa
nie może być ponownie wszczęta, z zastrzeżeniem § 2.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kontrola podatkowa jest niezbędna dla przeprowadzenia
postępowania w:
1)
sprawie stwierdzenia nieważności, stwierdzenia wygaśnięcia, uchylenia lub zmiany decyzji
ostatecznej lub wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną;
2)
związku z uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności decyzji przez sąd administracyjny;
3)
sprawie stwierdzenia nadpłaty.
Art. 282b.
§ 1.
Organy podatkowe zawiadamiają kontrolowanego o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej,
z zastrzeżeniem art. 282c.
§ 2.
Kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem
30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Jeżeli kontrola
nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie
kontroli wymaga ponownego zawiadomienia.
§ 3.
Wszczęcie kontroli przed upływem 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia wymaga zgody
lub wniosku kontrolowanego. W razie wyrażenia zgody lub złożenia wniosku ustnie kontrolujący
sporządza adnotację.
§ 4.
Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej zawiera:
1)
oznaczenie organu;
2)
datę i miejsce wystawienia;
3)
oznaczenie kontrolowanego;
4)
wskazanie zakresu kontroli;
5)
pouczenie o prawie złożenia korekty deklaracji;
6)
podpis osoby upoważnionej do zawiadomienia, a jeżeli zawiadomienie zostało wydane
w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny albo podpis
potwierdzony profilem zaufanym ePUAP.
§ 5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, uwzględniając elementy
zawiadomienia określone w § 4 oraz możliwość wyrażenia zgody na wszczęcie kontroli
lub złożenia wniosku o wszczęcie kontroli przed upływem 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.
Art. 282c.
§ 1.
Nie zawiadamia się o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, jeżeli:
1)
kontrola:
a)
dotyczy zasadności zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w rozumieniu
przepisów o podatku od towarów i usług,
b)
ma być wszczęta na żądanie organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze o przestępstwo
lub przestępstwo skarbowe,
c)
dotyczy opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub
pochodzących ze źródeł nieujawnionych,
d)
dotyczy niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej,
e)
ma być podjęta w oparciu o informacje uzyskane na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu
praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu,
f)
zostaje wszczęta w trybie, o którym mowa w art. 284a § 1,
g)
ma charakter doraźny dotyczący ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej,
użytkowania kasy rejestrującej lub sporządzania spisu z natury,
h)
dotyczy podatku od wydobycia niektórych kopalin,
i)
ma charakter doraźny dotyczący sprawdzenia zachowania warunków zawieszenia działalności
gospodarczej;
2)
organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że kontrolowany:
a)
został prawomocnie skazany w Rzeczypospolitej Polskiej za popełnienie przestępstwa
skarbowego, przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, przestępstwa z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości lub wykroczenia polegającego na utrudnianiu kontroli; w przypadku osoby prawnej ten
warunek odnosi się do każdego członka zarządu lub osoby zarządzającej, a w przypadku
spółek niemających osobowości prawnej - do każdego wspólnika,
b)
jest zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym w administracji,
c)
nie ma miejsca zamieszkania lub adresu siedziby albo doręczanie pism na podane adresy
było bezskuteczne lub utrudnione.
§ 2.
Przepis § 1 pkt 1 stosuje się również w razie konieczności rozszerzenia zakresu kontroli
na inne okresy rozliczeniowe, z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone w wyniku dokonanych
już czynności kontrolnych.
§ 3.
Po wszczęciu kontroli informuje się kontrolowanego o przyczynie braku zawiadomienia
o zamiarze wszczęcia kontroli.
Art. 283.
§ 1.
Kontrola podatkowa jest przeprowadzana na podstawie imiennego upoważnienia udzielonego
przez:
1)
naczelnika urzędu skarbowego lub osobę zastępującą naczelnika urzędu skarbowego -
pracownikom izby administracji skarbowej obsługującej tego naczelnika;
1a)
(uchylony)
2)
wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa lub osobę
zastępującą wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa
albo skarbnika jednostki samorządu terytorialnego - pracownikom urzędu gminy (miasta),
starostwa lub urzędu marszałkowskiego;
3)
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub osobę zastępującą Szefa Krajowej Administracji
Skarbowej - pracownikom urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów
publicznych.
§ 2.
Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej zawiera:
1)
oznaczenie organu, datę i miejsce wystawienia;
1a)
wskazanie podstawy prawnej;
2)
imię i nazwisko kontrolującego (kontrolujących);
3)
numer legitymacji służbowej kontrolującego (kontrolujących);
4)
oznaczenie kontrolowanego;
5)
określenie zakresu kontroli;
6)
datę rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli;
7)
podpis osoby udzielającej upoważnienia, z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji;
8)
pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego wynikających z przepisów niniejszego
działu.
§ 3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, uwzględniając
elementy upoważnienia określone w § 2.
§ 4.
Upoważnienie, które nie spełnia wymagań, o których mowa w § 2, nie stanowi podstawy
do przeprowadzenia kontroli.
§ 5.
Zakres kontroli nie może wykraczać poza zakres wskazany w upoważnieniu.
Art. 284.
§ 1.
Wszczęcie kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem § 3 i art. 284a § 1, następuje przez
doręczenie kontrolowanemu upoważnienia do jej przeprowadzenia oraz okazanie legitymacji
służbowej. Kontrolowany jest obowiązany ustanowić pełnomocnika na wypadek swojej nieobecności
w czasie kontroli, jeżeli nie ustanowił pełnomocnika ogólnego lub szczególnego.
§ 2.
Jeżeli kontrolowanym jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości
prawnej, upoważnienie doręcza się oraz okazuje się legitymację służbową członkowi
zarządu, wspólnikowi albo innej osobie upoważnionej do reprezentowania kontrolowanego
lub prowadzenia jego spraw (reprezentant kontrolowanego).
§ 2a.
Jeżeli kontrolowanym jest zakład podmiotu zagranicznego, upoważnienie doręcza się
oraz okazuje się legitymację służbową osobie faktycznie kierującej, nadzorującej lub
reprezentującej działalność prowadzoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 3.
W razie niemożności wszczęcia kontroli w trybie wskazanym w § 1-2a z powodu nieobecności
kontrolowanego, reprezentanta kontrolowanego lub pełnomocnika, kontrolujący wzywa
kontrolowanego, reprezentanta kontrolowanego lub pełnomocnika do stawienia się w siedzibie
organu podatkowego następnego dnia po upływie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
§ 4.
W przypadku niestawienia się osoby wzywanej, w terminie, o którym mowa w § 3, kontrolę
uznaje się za wszczętą w dniu upływu tego terminu. W tym przypadku upoważnienie do
kontroli doręcza się niezwłocznie, gdy ta osoba stawi się w miejscu prowadzenia kontroli.
§ 5.
W razie niemożności prowadzenia czynności kontrolnych z powodu nieobecności kontrolowanego,
reprezentanta kontrolowanego lub pełnomocnika, w szczególności gdy nie jest zapewniony
dostęp do dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, kontrolę zawiesza się do czasu
umożliwienia przeprowadzenia tych czynności.
§ 5a.
(uchylony)
§ 6.
Do czasu trwania kontroli nie wlicza się okresu zawieszenia, o którym mowa w § 5.
Art. 284a.
§ 1.
Kontrola podatkowa może być wszczęta po okazaniu legitymacji służbowej kontrolowanemu,
gdy czynności kontrolne są niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa
skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia.
§ 1a.
W razie nieobecności kontrolowanego, reprezentanta kontrolowanego lub pełnomocnika,
kontrola podatkowa może być wszczęta po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi
kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 Kodeksu cywilnego, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny,
niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę.
§ 2.
W przypadkach, o których mowa w § 1 i 1a, należy bez zbędnej zwłoki, jednak nie później
niż w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli, doręczyć upoważnienie do
przeprowadzenia kontroli.
§ 3.
Dokumenty z czynności kontrolnych dokonanych z naruszeniem obowiązku, o którym mowa
w § 2, nie stanowią dowodu w postępowaniu podatkowym.
§ 4.
(uchylony)
§ 5.
Organ podatkowy może zawiesić kontrolę podatkową, jeżeli w okresie 30 dni od dnia
jej wszczęcia nie zostaną ustalone dane identyfikujące kontrolowanego.
§ 5a.
Zawieszona kontrola podatkowa może być podjęta w każdym czasie, gdy zostaną ustalone
dane identyfikujące kontrolowanego.
§ 5b.
Zawieszona kontrola podatkowa podlega umorzeniu, jeżeli w ciągu 5 lat od dnia wydania
postanowienia o zawieszeniu nie zostaną ustalone dane identyfikujące kontrolowanego.
§ 5c.
Przepisów § 5-5b nie stosuje się do kontrolowanego przedsiębiorcy.
§ 6.
Postanowienie o zawieszeniu kontroli oraz postanowienie o umorzeniu kontroli pozostawia
się w aktach sprawy.
Art. 284b.
§ 1.
Kontrola powinna zostać zakończona bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie
wskazanym w upoważnieniu, o którym mowa w art. 283.
§ 2.
O każdym przypadku niezakończenia kontroli w terminie wskazanym w upoważnieniu, o
którym mowa w art. 283, kontrolujący obowiązany jest zawiadomić na piśmie kontrolowanego,
podając przyczyny przedłużenia terminu zakończenia kontroli i wskazując nowy termin
jej zakończenia.
§ 3.
Dokumenty dotyczące czynności kontrolnych dokonanych po upływie tego terminu nie stanowią
dowodu w postępowaniu podatkowym, chyba że został wskazany nowy termin zakończenia
kontroli.
Art. 285.
§ 1.
Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego, reprezentanta kontrolowanego
lub pełnomocnika, chyba że kontrolowany zrezygnuje z prawa uczestniczenia w czynnościach
kontrolnych.
§ 2.
Oświadczenie o rezygnacji z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych składane
jest na piśmie. W razie odmowy złożenia oświadczenia kontrolujący dokonuje odpowiedniej
adnotacji, dołączając ją do protokołu.
§ 3.
W przypadku gdy w toku kontroli kontrolowany, reprezentant kontrolowanego lub pełnomocnik
jest nieobecny, lecz nie zrezygnowano z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych,
czynności kontrolne mogą być wykonywane w obecności innych osób, o których mowa w
art. 284a § 1a.
Art. 285a.
§ 1.
Czynności kontrolne prowadzone są w siedzibie kontrolowanego, w innym miejscu przechowywania
dokumentacji oraz w miejscach związanych z prowadzoną przez niego działalnością i
w godzinach jej prowadzenia, a w przypadku skrócenia w toku kontroli czasu prowadzenia
działalności - czynności kontrolne mogą być prowadzone przez 8 godzin dziennie. W
przypadku gdy księgi podatkowe są prowadzone lub przechowywane poza siedzibą kontrolowanego,
kontrolowany na żądanie kontrolującego obowiązany jest zapewnić dostęp do ksiąg w
swojej siedzibie albo w miejscu ich prowadzenia lub przechowywania, jeżeli udostępnienie
ich w siedzibie może w znacznym stopniu utrudnić prowadzenie przez kontrolowanego
bieżącej działalności.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się również w przypadku, gdy kontrolowany prowadzi działalność
w lokalu mieszkalnym.
§ 3.
(uchylony)
§ 4.
(uchylony)
Art. 285b.
Kontrola lub poszczególne czynności kontrolne za zgodą kontrolowanego mogą być przeprowadzane
również w siedzibie organu podatkowego, jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli
lub kontrolowany zrezygnował z uczestniczenia w czynnościach kontrolnych.
Art. 286.
§ 1.
Kontrolujący, w zakresie wynikającym z upoważnienia, są w szczególności uprawnieni
do:
1)
wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń kontrolowanego;
2)
wstępu do lokali mieszkalnych w przypadku, o którym mowa w art. 276 § 1;
3)
żądania okazania majątku podlegającego kontroli oraz do dokonania jego oględzin;
4)
żądania udostępniania akt, ksiąg i wszelkiego rodzaju dokumentów związanych z przedmiotem
kontroli oraz do sporządzania z nich odpisów, kopii, wyciągów, notatek, wydruków i
udokumentowanego pobierania danych w formie elektronicznej;
5)
zbierania innych niezbędnych materiałów w zakresie objętym kontrolą;
6)
zabezpieczania zebranych dowodów;
7)
legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb
kontroli;
8)
żądania przeprowadzenia spisu z natury;
9)
przesłuchiwania świadków, kontrolowanego oraz innych osób wymienionych w art. 287
§ 4;
10)
zasięgania opinii biegłych.
§ 2.
Kontrolujący może zażądać wydania, na czas trwania kontroli, za pokwitowaniem:
1)
próbek towarów;
2)
akt, ksiąg i dokumentów, o których mowa w § 1 pkt 4:
a)
w razie powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że są one nierzetelne, lub
b)
gdy podatnik nie zapewnia kontrolującym warunków umożliwiających wykonywanie czynności
kontrolnych związanych z badaniem tej dokumentacji, a w szczególności nie udostępnia
kontrolującym samodzielnego pomieszczenia i miejsca do przechowywania dokumentów.
§ 3.
Przeglądanie akt postępowania przygotowawczego i sądowego, akt spraw sądowych, a także
dokumentów zawierających informacje niejawne lub stanowiące tajemnicę zawodową oraz
sporządzanie z nich odpisów i notatek następuje z zachowaniem właściwych przepisów.
Art. 286a.
§ 1.
Kontrolujący może w razie uzasadnionej potrzeby wezwać, w pilnych przypadkach także
ustnie, pomocy organu Policji, Straży Granicznej lub straży miejskiej (gminnej), jeżeli
trafi na opór uniemożliwiający lub utrudniający przeprowadzenie czynności kontrolnych,
albo zwrócić się o ich asystę, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że na taki
opór natrafi. Jeżeli opór stawia żołnierz czynnej służby wojskowej, kontrolujący wzywa
do pomocy właściwy organ wojskowy, chyba że zwłoka grozi udaremnieniem czynności kontrolnych,
a na miejscu nie ma organu wojskowego.
§ 2.
Organy wymienione w § 1 nie mogą odmówić udzielenia pomocy lub asysty.
§ 3.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres obowiązków organów udzielających
pomocy lub asystujących przy wykonywaniu czynności kontrolnych, tryb udzielania pomocy
lub asysty, sposób dokumentowania przebiegu pomocy lub asysty oraz właściwość miejscową
organów do udzielenia pomocy lub asysty.
§ 4.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 3, uwzględnia się w szczególności zróżnicowanie
zakresu obowiązków organów udzielających pomocy w zależności od sposobu stawiania
oporu.
Art. 287.
§ 1.
Kontrolowany, jego pracownik oraz osoba współdziałająca z kontrolowanym są obowiązani
umożliwić wykonywanie czynności, o których mowa w art. 286, w szczególności:
1)
umożliwić, nieodpłatnie, filmowanie, fotografowanie, dokonywanie nagrań dźwiękowych
oraz utrwalanie stanu faktycznego za pomocą innych nośników informacji, jeżeli film,
fotografia, nagranie lub informacja zapisana na innym nośniku może stanowić dowód
lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;
2)
przedstawić, na żądanie kontrolującego, tłumaczenie na język polski sporządzonej w
języku obcym dokumentacji dotyczącej spraw będących przedmiotem kontroli;
3)
przekazać, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznym nośniku
danych, wyciąg z ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych zapisany w postaci elektronicznej
odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2, jeżeli kontrolowany
prowadzi księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych; przepis art. 168 §
3a pkt 1 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Czynności określone w § 1 pkt 2 i 3 kontrolowany jest obowiązany wykonać na własny
koszt.
§ 3.
Kontrolowany ma obowiązek w wyznaczonym terminie udzielać wszelkich wyjaśnień dotyczących
przedmiotu kontroli, dostarczać kontrolującemu żądane dokumenty oraz zapewnić kontrolującemu
warunki do pracy, a w tym w miarę możliwości udostępnić samodzielne pomieszczenie
i miejsce do przechowywania dokumentów.
§ 4.
Reprezentant kontrolowanego, pracownik oraz osoba współdziałająca z kontrolowanym
są obowiązani udzielić wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli, w zakresie wynikającym
z wykonywanych czynności lub zadań.
§ 5.
Kontrolujący są uprawnieni do wstępu na teren jednostki kontrolowanej oraz poruszania
się po tym terenie na podstawie legitymacji służbowej bez potrzeby uzyskiwania przepustki
oraz nie podlegają rewizji osobistej przewidzianej w regulaminie wewnętrznym tej jednostki;
podlegają natomiast przepisom o bezpieczeństwie i higienie pracy obowiązującym w kontrolowanej
jednostce.
Art. 288.
§ 1.
Kontrolujący ma prawo wstępu na teren, do budynku lub lokalu mieszkalnego kontrolowanego
w celu:
1)
dokonania oględzin, jeżeli:
a)
zostały one wskazane jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej lub jako siedziba
kontrolowanego,
b)
jest to niezbędne dla ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego
lub podstawy opodatkowania,
c)
jest to niezbędne do zweryfikowania faktu poniesienia wydatków na cele mieszkaniowe
uprawniających do skorzystania z ulg podatkowych;
2)
dokonania oględzin oraz przeszukania lokali mieszkalnych, innych pomieszczeń lub rzeczy,
jeżeli powzięto informację o prowadzeniu niezgłoszonej do opodatkowania działalności
gospodarczej albo w przypadku gdy są tam przechowywane przedmioty, księgi podatkowe,
akta lub inne dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie istnienia obowiązku podatkowego
lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego.
§ 2.
Czynności wymienione w § 1 pkt 2 przeprowadzają upoważnieni pracownicy organu podatkowego
po uzyskaniu, na wniosek organu podatkowego, zgody prokuratora rejonowego. Przed przystąpieniem
do tych czynności kontrolowanemu okazuje się postanowienie prokuratora o wyrażeniu
na nie zgody. Przepisy Kodeksu postępowania karnego o przeszukaniu odnoszące się do Policji mają także zastosowanie do kontrolujących.
Sporządza się protokół tych czynności, który wymaga zatwierdzenia przez prokuratora.
W razie odmowy zatwierdzenia protokołu materiały i informacje zebrane w toku czynności
nie stanowią dowodu w postępowaniu podatkowym.
§ 3.
Czynności wymienione w § 1 pkt 1 dokonywane są za zgodą kontrolowanego. W razie braku
takiej zgody przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
W przypadku gdy nieruchomości lub ich części albo rzeczy znajdują się w posiadaniu
osób trzecich, osoby te są obowiązane je udostępnić, w celu przeszukania lub oględzin,
na żądanie organu podatkowego. Przepisy § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 288a.
(uchylony)
Art. 289.
§ 1.
Kontrolowanego zawiadamia się o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań
świadków lub opinii biegłych przynajmniej na 3 dni przed terminem ich przeprowadzenia,
a dowodu z oględzin nie później niż bezpośrednio przed podjęciem tych czynności.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kontrolowany jest nieobecny, a okoliczności sprawy
uzasadniają natychmiastowe przeprowadzenie dowodu.
Art. 290.
§ 1.
Przebieg kontroli kontrolujący dokumentuje w protokole. Stan faktyczny może być ponadto
utrwalony za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk lub na informatycznych
nośnikach danych.
§ 2.
Protokół kontroli zawiera w szczególności:
1)
wskazanie kontrolowanego;
2)
wskazanie osób kontrolujących;
3)
określenie przedmiotu i zakresu kontroli;
4)
określenie miejsca i czasu przeprowadzenia kontroli;
5)
opis dokonanych ustaleń faktycznych;
6)
dokumentację dotyczącą przeprowadzonych dowodów;
6a)
ocenę prawną sprawy będącej przedmiotem kontroli;
7)
pouczenie o prawie złożenia zastrzeżeń lub wyjaśnień oraz prawie złożenia korekty
deklaracji;
8)
pouczenie o obowiązku zawiadomienia organu podatkowego przez kontrolowanego o każdej
zmianie swojego adresu dokonanej w ciągu 6 miesięcy od dnia zakończenia kontroli podatkowej,
jeżeli w toku kontroli podatkowej ujawniono nieprawidłowości, oraz skutkach niedopełnienia
tego obowiązku.
§ 3.
(uchylony)
§ 4.
Załącznik do protokołu kontroli stanowią protokoły czynności, o których mowa w art.
289 § 1.
§ 5.
W protokole kontroli mogą być zawarte również ustalenia dotyczące badania ksiąg w
zakresie przewidzianym w art. 193. W tym przypadku nie sporządza się odrębnego protokołu
badania ksiąg, o którym mowa w art. 193 § 6.
§ 6.
Protokół jest sporządzany w dwóch egzemplarzach. Jeden egzemplarz protokołu kontrolujący
doręcza kontrolowanemu, z wyłączeniem załączonych do protokołu kontroli fotokopii,
odpisów i wydruków z akt, ksiąg oraz innych, dokumentów udostępnionych przez kontrolowanego,
które zostały zwrócone przez kontrolującego, czyniąc o tym wzmiankę w protokole kontroli.
Art. 290a.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości
oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji, w drodze rozporządzenia, określi
sposób zabezpieczania, odtwarzania i wykorzystywania dowodów utrwalonych za pomocą
aparatury rejestrującej obraz i dźwięk lub na informatycznych nośnikach danych, uwzględniając
rodzaje czynników zewnętrznych, których działanie może spowodować zniszczenie lub
uszkodzenie dowodu, obecność przedstawiciela organu kontrolującego podczas ich odtwarzania,
formę oznakowania dowodu oraz ewidencjonowania czynności odtworzenia i wykorzystania
dowodu.
Art. 290b.
§ 1.
W przypadku stwierdzenia w toku kontroli, że organ przeprowadzający kontrolę był niewłaściwy
miejscowo w momencie wszczęcia kontroli, kontrolujący sporządza protokół z czynności
kontrolnych. Czynności podjęte we wszczętej kontroli podatkowej pozostają w mocy.
§ 2.
Protokół z czynności kontrolnych jest sporządzany w trzech egzemplarzach, przy czym
jeden egzemplarz protokołu kontrolujący doręcza kontrolowanemu, a drugi przekazuje
organowi podatkowemu właściwemu w sprawie.
§ 3.
Do protokołu z czynności kontrolnych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące protokołu
kontroli, z wyłączeniem art. 290 § 2 pkt 6a i 8.
Art. 291.
§ 1.
Kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu, może w terminie 14 dni
od dnia jego doręczenia przedstawić zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując równocześnie
stosowne wnioski dowodowe.
§ 2.
Kontrolujący jest obowiązany rozpatrzyć zastrzeżenia, o których mowa w § 1, i w terminie
14 dni od dnia ich otrzymania zawiadomić kontrolowanego o sposobie ich załatwienia,
wskazując w szczególności, które zastrzeżenia nie zostały uwzględnione, wraz z uzasadnieniem
faktycznym i prawnym.
§ 3.
W przypadku niezłożenia wyjaśnień lub zastrzeżeń w terminie określonym w § 1, przyjmuje
się, że kontrolowany nie kwestionuje ustaleń kontroli.
§ 4.
Kontrola zostaje zakończona w dniu doręczenia protokołu kontroli.
Art. 291a.
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może uzgadniać z obcymi władzami przeprowadzenie
kontroli jednoczesnych.
§ 2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej, występując do obcej władzy o przeprowadzenie
kontroli jednoczesnej, podaje uzasadnienie wszczęcia takiej kontroli oraz czas jej
przeprowadzenia.
§ 3.
W przypadku gdy obca władza wystąpiła o przeprowadzenie kontroli jednoczesnej, Szef
Krajowej Administracji Skarbowej potwierdza przystąpienie do kontroli albo odmawia
przeprowadzenia kontroli, uzasadniając przyczynę odmowy.
Art. 291b.
Jeżeli w toku kontroli podatkowej ujawniono nieprawidłowości, kontrolowany ma obowiązek
zawiadomienia organu podatkowego o każdej zmianie swojego adresu dokonanej w ciągu
6 miesięcy od dnia zakończenia kontroli podatkowej. W razie niedopełnienia tego obowiązku
postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego uznaje się za doręczone pod dotychczasowym
adresem.
Art. 291c.
Do kontroli działalności gospodarczej podatnika będącego przedsiębiorcą stosuje się
przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
Art. 291d.
§ 1.
Przepisy dotyczące kontrolowanego stosuje się odpowiednio do reprezentanta kontrolowanego
lub pełnomocnika, z wyłączeniem art. 282c § 1 pkt 2 i art. 291b.
§ 2.
Jeżeli pełnomocnik jest nieobecny w miejscu prowadzenia kontroli, podczas gdy jest
obecny kontrolowany, pisma doręcza się kontrolowanemu, a czynności kontrolnych dokonuje
się w obecności kontrolowanego.
Art. 292.
W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy art.
102, art. 135, art. 138, art. 139 § 4, art. 140 § 2, art. 141 i art. 142, przepisy
rozdziałów 1, 2, 3a, 5, 6, 9-12, z wyłączeniem art. 171a, rozdziałów 14, 16, 22 i
23 działu IV.
Dział VII
Tajemnica skarbowa
Art. 293.
§ 1.
Indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników,
płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w:
1)
informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez podmioty inne niż
wymienione w § 1;
2)
aktach dokumentujących czynności sprawdzające;
3)
aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz
aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe;
4)
dokumentacji rachunkowej organu podatkowego;
5)
informacjach uzyskanych przez organy Krajowej Administracji Skarbowej z banków oraz
z innych źródeł niż wymienione w § 1 lub w pkt 1;
6)
informacjach uzyskanych w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumień, o których
mowa w dziale IIa;
722)Dodany przez art. 94 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 8; wszedł w życie z dniem 1 maja 2017 r.)
aktach dokumentujących kontrolę, o której mowa w rozdziale 9 działu III ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych
z innymi państwami ;
823)Dodany przez art. 4 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
informacjach o wynikach analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, oraz innych
informacjach i dokumentach, o których mowa w dziale IIIB.
§ 324)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16..
Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do udostępnienia kontrahentowi podatnika prowadzącego
działalność gospodarczą informacji o:
1)
niezłożeniu lub złożeniu przez podatnika deklaracji lub innego dokumentu, do których
złożenia był obowiązany na podstawie przepisów ustaw podatkowych;
2)
nieujęciu lub ujęciu przez podatnika w złożonej deklaracji lub złożonym innym dokumencie
zdarzeń, do których ujęcia był obowiązany na podstawie przepisów ustaw podatkowych;
3)
zaleganiu lub niezaleganiu przez podatnika w podatkach wynikających z deklaracji lub
innego dokumentu składanych na podstawie przepisów ustaw podatkowych.
Art. 294.
§ 1.
Do przestrzegania tajemnicy skarbowej obowiązani są:
1)
pracownicy izb administracji skarbowej;
1a)
funkcjonariusze;
1b)
pracownicy Krajowej Informacji Skarbowej;
2)
wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa oraz pracownicy
urzędów ich obsługujących;
3)
członkowie samorządowych kolegiów odwoławczych, a także pracownicy biur tych kolegiów;
4)
minister właściwy do spraw finansów publicznych oraz pracownicy Ministerstwa Finansów25);
4a)
Szef Krajowej Administracji Skarbowej;
5)
osoby odbywające staż, praktykę zawodową lub studencką w urzędzie obsługującym ministra
właściwego do spraw finansów publicznych lub w innych organach podatkowych;
6)
przedstawiciele obcej władzy przebywający w siedzibach organów podatkowych, obecni
w toku postępowania podatkowego lub obecni w toku czynności kontrolnych, w związku
z wymianą informacji;
7)
członkowie Rady.
§ 2.
Osoby wymienione w § 1 są obowiązane do złożenia na piśmie przyrzeczenia następującej
treści:
„
Przyrzekam, że będę przestrzegał tajemnicy skarbowej. Oświadczam, że są mi znane przepisy
o odpowiedzialności karnej za ujawnienie tajemnicy skarbowej.
”
.
§ 3.
Zachowanie tajemnicy skarbowej obowiązuje również po ustaniu zatrudnienia, zakończeniu
stażu lub praktyki lub po ustaniu członkostwa w Radzie.
§ 4.
Do przestrzegania tajemnicy skarbowej obowiązane są również inne osoby, którym udostępniono
informacje objęte tajemnicą skarbową, chyba że na ich ujawnienie zezwala przepis prawa.
§ 5.
Przepisu § 4 nie stosuje się do osób, których dotyczą informacje objęte tajemnicą
skarbową.
Art. 295.
W toku postępowania podatkowego dostęp do informacji pochodzących z banku lub innej
instytucji finansowej, a także do informacji uzyskanych z banku lub innej instytucji
finansowej mających siedzibę na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej,
przysługuje:
1)
funkcjonariuszowi lub pracownikowi - załatwiającym sprawę, ich przełożonym, naczelnikowi
urzędu skarbowego, naczelnikowi urzędu celno-skarbowego, dyrektorowi izby administracji
skarbowej oraz Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej;
226)W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.)
pracownikowi załatwiającemu sprawę, jego przełożonemu oraz organom, o których mowa
w art. 5 i art. 9 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z
innymi państwami, właściwym w zakresie wymiany informacji podatkowych.
Art. 295a.
W toku postępowania w sprawie zawarcia porozumień, o których mowa w dziale IIa, dostęp
do informacji przekazanych przez przedsiębiorców w tym postępowaniu przysługuje pracownikowi
załatwiającemu sprawę, jego przełożonemu oraz Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.
Art. 295b27)Dodany przez art. 94 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 8; wszedł w życie z dniem 1 maja 2017 r..
Wtoku kontroli, o której mowa w rozdziale 9 działu III ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych
z innymi państwami, dostęp do akt przysługuje pracownikowi załatwiającemu sprawę, jego przełożonemu
oraz organowi przeprowadzającemu tę kontrolę.
Art. 296.
§ 1.
Akta spraw zawierające informacje:
1)
pochodzące z banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, z wyłączeniem
informacji, o których mowa w art. 82 § 2, oraz z innych instytucji finansowych,
228)W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.)
określone w ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, uzyskane od obcych państw, pochodzące z banków oraz innych instytucji finansowych,
3)
uzyskane w postępowaniu w sprawie zawarcia porozumień, o których mowa w dziale IIa
- przechowuje się w pomieszczeniach zabezpieczonych zgodnie z przepisami o ochronie
informacji niejawnych.
§ 229)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Informacje, o których mowa w § 1, po ich wykorzystaniu są wyłączane z akt sprawy i
przechowywane z zachowaniem zasad określonych dla informacji niejawnych o klauzuli
„zastrzeżone”. Adnotacji o wyłączeniu dokonuje się w aktach sprawy.
§ 3.
Ponowne włączenie do akt sprawy informacji, o których mowa w § 1, następuje wyłącznie
w przypadkach określonych w art. 297 i 297a.
Art. 297.
§ 1.
Akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów
skarbowych i naczelnicy urzędów celno-skarbowych udostępniają wyłącznie:
1)
ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, Szefowi Krajowej Administracji
Skarbowej, dyrektorowi izby administracji skarbowej - w toku postępowania podatkowego,
postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, kontroli
podatkowej lub kontroli celno-skarbowej;
2)
innym naczelnikom urzędów skarbowych lub naczelnikom urzędów celno-skarbowych - w
związku ze wszczętym postępowaniem podatkowym, postępowaniem w sprawach o przestępstwa
skarbowe lub wykroczenia skarbowe, kontrolą podatkową, kontrolą celno-skarbową lub
w związku z postępowaniem przejętym w trybie art. 18d;
2a)
Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej - zgodnie z przepisami o przeciwdziałaniu
praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;
3)
sądom lub prokuratorowi - w związku z toczącym się postępowaniem;
4)
Rzecznikowi Praw Obywatelskich - w związku z jego udziałem w postępowaniu przed sądem
administracyjnym;
5)
Prokuratorowi Generalnemu - na wniosek właściwego prokuratora:
a)
w przypadkach określonych w dziale IV Kodeksu postępowania administracyjnego,
b)
w związku z udziałem prokuratora w postępowaniu przed sądem administracyjnym;
6)
(uchylony)
730)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 280 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2018 r.)
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu,
Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Policji, Żandarmerii
Wojskowej, Straży Granicznej, Służbie Więziennej, Służbie Ochrony Państwa i ich posiadającym
pisemne upoważnienie funkcjonariuszom lub żołnierzom w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia
postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych;
831)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu w zakresie niezbędnym do:
a)
przeprowadzenia czynności kontrolnych określonych w rozdziale 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym,
b)
realizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych i analityczno-informacyjnych, jeżeli
mają związek z wyłudzeniem skarbowym w rozumieniu art. 119zg pkt 9 lub przestępstwem,
o którym mowa w art. 231 lub art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny
- na zasadach i w trybie określonych w art. 22a ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym;
932)Dodany przez art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o niektórych uprawnieniach pracowników urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 106), która weszła w życie z dniem 27 stycznia 2018 r.)
Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego - w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych
w art. 11a ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania
nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych .
§ 2.
W przypadkach określonych w § 1 pkt 1 lub 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 295.
§ 334)W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 8..
W przypadkach, o których mowa w § 1, akta spraw są oznaczane oraz przekazywane w sposób
przewidziany w art. 184 § 2a.
§ 4.
Naczelnicy urzędów skarbowych oraz naczelnicy urzędów celno-skarbowych udostępniają
Najwyższej Izbie Kontroli, w związku z toczącym się postępowaniem kontrolnym, akta,
o których mowa w § 1, po wyłączeniu z nich informacji wymienionych w art. 182, chyba
że informacje takie zostały uprzednio udzielone Najwyższej Izbie Kontroli na podstawie
odrębnych przepisów.
§ 5.
Naczelnicy urzędów skarbowych udostępniają Państwowej Komisji Wyborczej, w związku
z badaniem sprawozdania komitetu wyborczego, informacji, o której mowa w art. 34 ust. 1, lub sprawozdania, o którym mowa w art. 38 ustawy z dnia 27 czerwca
1997 r. o partiach politycznych , akta, o których mowa w § 1.
Art. 297a35)W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 8..
§ 1.
Informacje podatkowe, o których mowa w ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, uzyskane od państw członkowskich Unii Europejskiej lub akta zawierające takie informacje
są udostępniane organom wymienionym w art. 297 oraz innym niż wymienione w tym przepisie
organom podatkowym, gdy toczące się przed tym organem postępowanie lub czynności wykonywane
przez ten organ są związane z prawidłowym określaniem podstaw opodatkowania i wysokości
zobowiązania podatkowego lub wymiarem innych należności, których dochodzenie, zgodnie
z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest możliwe na wniosek
obcego państwa.
§ 2.
Udostępnianie informacji podatkowych, o których mowa w ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, uzyskanych od państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej lub akt
zawierających takie informacje następuje na zasadach określonych w § 1 oraz z uwzględnieniem
umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, innych ratyfikowanych umów międzynarodowych,
których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których
stroną jest Unia Europejska.
§ 3.
Udostępnienie informacji dla celów innych niż wymienione w § 1 i 2 wymaga uzyskania
zgody obcego państwa, od którego otrzymano informacje.
§ 4.
Akta i dokumenty zawierające informacje, o których mowa w § 1 i 2, oznacza się klauzulą:
„Tajemnica skarbowa”, a ich przekazanie następuje w trybie przewidzianym dla dokumentów
zawierających informacje niejawne o klauzuli „zastrzeżone”.
Art. 297b.
Akta spraw zawarcia porozumień, o których mowa w dziale IIa, lub informacje wynikające
z tych akt, są udostępniane wyłącznie organom wymienionym w art. 297 § 1 pkt 1 i pkt
2a-7 oraz na zasadach określonych w tym przepisie.
Art. 297c36)Dodany przez art. 4 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Dane, informacje i dokumenty, o których mowa w dziale IIIB, w tym zawierające dane
stanowiące tajemnicę bankową lub tajemnicę zawodową, Szef Krajowej Administracji Skarbowej
udostępnia wyłącznie:
1)
organom Krajowej Administracji Skarbowej - w celu realizacji ich ustawowych zadań;
2)
Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej - zgodnie z przepisami o przeciwdziałaniu
praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;
3)
innym organom wymienionym w art. 297 - na zasadach określonych w tych przepisach.
Art. 298.
Akta niezawierające informacji, o których mowa w art. 182, organy podatkowe udostępniają:
1)
ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych;
1a)
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej;
2)
innym organom podatkowym;
3)
(uchylony)
3a)
(uchylony)
4)
Najwyższej Izbie Kontroli - w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o Najwyższej
Izbie Kontroli;
5)
sądowi, prokuratorowi, a także upoważnionym pisemnie przez prokuratora funkcjonariuszom
Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub Centralnego Biura
Antykorupcyjnego - w związku z toczącym się postępowaniem;
5a30)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 280 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2018 r.)
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu,
Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Policji, Żandarmerii
Wojskowej, Straży Granicznej, Służbie Więziennej, Służbie Ochrony Państwa i ich posiadającym
pisemne upoważnienie funkcjonariuszom lub żołnierzom w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia
postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych;
5b37)W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 32.)
Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Biuru Nadzoru Wewnętrznego, Policji, Żandarmerii
Wojskowej, Straży Granicznej i ich posiadającym pisemne upoważnienie funkcjonariuszom
lub żołnierzom, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom
lub ich wykrycia, ustalenia sprawców i uzyskania dowodów albo ujawnienia mienia zagrożonego
przepadkiem;
6)
biegłym powołanym w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej - w zakresie
określonym przez organ podatkowy;
6a)
wojewodzie i Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców - w zakresie prowadzonych postępowań
dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
6b)
Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej - w związku z prowadzonym postępowaniem
oraz wydawaniem opinii prawnej;
6c)
organom nadzoru górniczego - w celu weryfikacji pomiaru urobku rudy miedzi, wydobytego
gazu ziemnego oraz wydobytej ropy naftowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin ;
6d)
Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego - w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia
postępowania wyjaśniającego na podstawie ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym ;
6e)
organom właściwym w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych - w zakresie
niezbędnym do przeprowadzenia czynności sprawdzających i postępowania na podstawie
przepisów o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych;
7)
innym organom - w przypadkach i na zasadach określonych w odrębnych ustawach oraz
ratyfikowanych umowach międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Art. 299.
§ 1.
Organy podatkowe udostępniają informacje zawarte w aktach spraw podatkowych, z wyłączeniem
informacji określonych w art. 182, organom i osobom wymienionym w art. 298.
§ 2.
Organy podatkowe udostępniają informacje wynikające z akt spraw podatkowych w zakresie
i na zasadach określonych w odrębnych ustawach oraz ratyfikowanych umowach międzynarodowych,
których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
§ 3.
Informacje, o których mowa w § 1, udostępniane są również:
1)
(uchylony)
2)
(uchylony)
3)
powiatowym oraz wojewódzkim urzędom pracy;
4)
jednostkom organizacyjnym Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego;
5)
jednostkom organizacyjnym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;
6)
ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w celu realizacji zadań określonych
w przepisach o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców;
7)
Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w celu realizacji jego zadań ustawowych;
8)
komornikom sądowym i administracyjnym organom egzekucyjnym w związku z toczącym się
postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym;
8a)
upoważnionemu przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę albo marszałka
województwa kierownikowi jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego
niemającej osobowości prawnej oraz upoważnionemu pracownikowi tej jednostki, do wykonywania
w jego imieniu praw i obowiązków wierzyciela na podstawie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji, w zakresie niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia postępowania
egzekucyjnego lub zabezpieczającego;
8b)
upoważnionemu przez organ egzekucyjny kierownikowi jednostki organizacyjnej gminy
niemającej osobowości prawnej oraz upoważnionemu pracownikowi tej jednostki, do działania
w jego imieniu jako organ egzekucyjny na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji, w zakresie niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego
lub zabezpieczającego;
939)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz. U. poz. 1428); wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.)
wójtom, burmistrzom, prezydentom miast lub wojewodom w zakresie prowadzonych postępowań
o przyznanie świadczeń rodzinnych, zasiłków dla opiekunów, świadczeń pieniężnych wypłacanych
w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów lub świadczenia wychowawczego;
10)
ośrodkom pomocy społecznej i powiatowym centrom pomocy rodzinie w zakresie prowadzonych
postępowań o świadczenia z pomocy społecznej;
11)
służbom statystyki publicznej w zakresie wynikającym z programu badań statystycznych;
12)
instytucjom zajmującym się obsługą środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej
lub środków niepodlegających zwrotowi, pochodzących z innych źródeł zagranicznych;
13)
organizacjom pożytku publicznego - w zakresie i na zasadach określonych w ustawach
podatkowych;
14)
akredytowanym agencjom płatniczym realizującym zadania w ramach Wspólnej Polityki
Rolnej;
15)
organom Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej w celu realizacji jej zadań ustawowych.
§ 4.
Informacje o numerach rachunków bankowych posiadanych przez podatników mogą być udostępniane:
1)
Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych i Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego;
2)
organom egzekucyjnym w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym;
340)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 39; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.)
wójtom, burmistrzom, prezydentom miast lub wojewodom w zakresie prowadzonych postępowań
o przyznanie świadczeń rodzinnych, zasiłków dla opiekunów, świadczeń pieniężnych wypłacanych
w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów lub świadczenia wychowawczego.
§ 5.
(uchylony)
§ 6.
Komornicy sądowi są obowiązani do uiszczenia opłaty na rachunek organu podatkowego
za udostępnienie informacji, o których mowa w § 3 pkt 8 oraz w § 4 pkt 2, chyba że
przepisy odrębne stanowią inaczej.
§ 7.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość opłaty uiszczanej na rachunek organu podatkowego za udostępnienie informacji
komornikom sądowym, uwzględniając formę udostępnienia informacji, ponoszone przez
organy podatkowe koszty związane z udostępnieniem informacji;
2)
tryb pobierania oraz sposób uiszczania opłaty przez komorników sądowych za udostępnienie
informacji, uwzględniając organizację czynności związanych z poborem opłaty i formę
zapłaty opłaty.
Art. 299a.
Akta, o których mowa w art. 298, i dokumenty zawierające informacje, o których mowa
w art. 299, przekazywane organom i osobom wymienionym w art. 298 pkt 4-7 oraz art.
299 § 2-4 oznacza się klauzulą „Tajemnica skarbowa”.
Art. 299b.
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wyrazić zgodę na ujawnienie przez naczelników
urzędów skarbowych, naczelników urzędów celno-skarbowych, dyrektorów izb administracji
skarbowej, określonych informacji stanowiących tajemnicę skarbową, z wyłączeniem informacji
stanowiących tajemnicę inną niż skarbowa i objętych ochroną na podstawie odrębnych
ustaw, wskazując jednocześnie sposób udostępnienia i wykorzystania ujawnianych informacji.
§ 2.
Wyrażenie zgody, o której mowa w § 1, może nastąpić wyłącznie ze względu na ważny
interes publiczny oraz gdy jest to konieczne dla osiągnięcia celów kontroli podatkowej,
kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego lub jeżeli ujawnienie tych informacji
urzeczywistni prawo obywateli do ich rzetelnego informowania o działaniach organów
podatkowych i jawności życia publicznego.
§ 3.
Wyrażenie zgody, o której mowa w § 1, następuje w formie pisemnej, na uzasadniony
wniosek naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub dyrektora
izby administracji skarbowej.
Art. 299c.
Organy podatkowe udostępniają informacje zawarte w aktach spraw podatkowych, z wyłączeniem
informacji określonych w art. 182, organom, które na podstawie odrębnych ustaw są
obowiązane do przyjęcia zaświadczenia albo oświadczenia o wysokości dochodów (przychodów)
lub zaświadczenia albo oświadczenia o niezaleganiu w podatkach, w zakresie niezbędnym
do weryfikacji treści oświadczenia.
Art. 299d.
Do informacji, o których mowa w art. 293 § 2 pkt 1 i 5, stosuje się przepisy niniejszego
działu dotyczące udostępniania informacji wynikających z akt spraw podatkowych.
Art. 299e41)Dodany przez art. 4 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Dane z akt podatkowych Szef Krajowej Administracji Skarbowej może udostępniać za pośrednictwem
systemu teleinformatycznego organom, o których mowa w art. 297 § 1 i art. 298, jeżeli
dane te znajdują się w Centralnym Rejestrze Danych Podatkowych.
Art. 300.
(uchylony)
Art. 301.
Przepisy art. 297-299 nie naruszają uprawnień strony przewidzianych w art. 178 i art.
179.
Art. 302.
(uchylony)
Art. 303.
(uchylony)
Art. 304.
(uchylony)
Art. 305.
§ 1.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej podaje do wiadomości publicznej zbiorcze informacje
dotyczące podatków.
§ 2.
Uprawnienie, o którym mowa w § 1, przysługuje również organom podatkowym.
§ 3.
Uprawnienie, o którym mowa w § 1, przysługuje również Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli.
Dział VIII
Przepisy karne
Art. 305p43)Dodany przez art. 4 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Kto, wbrew przepisom art. 119zk, art. 119zp i art. 119zq, działając w imieniu lub
w interesie banku w rozumieniu art. 119zg pkt 1, spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej,
banku zrzeszającego, Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej lub izby
rozliczeniowej w rozumieniu art. 119zg pkt 3, nie przekazuje, przekazuje niezgodne
z posiadanymi lub zataja prawdziwe:
1)
informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu art. 119zg pkt 5,
2)
informacje o łącznej kwocie obciążeń oraz łącznej kwocie uznań rachunków podmiotów
kwalifikowanych w rozumieniu art. 119zg pkt 5, dotyczących transakcji z osobami fizycznymi
niebędącymi podmiotami kwalifikowanymi w rozumieniu art. 119zg pkt 4,
3)
dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu
art. 119zg pkt 5 w zakresie transakcji innych niż wskazane w pkt 2,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.
§ 2.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie, podlega grzywnie.
Art. 305q44)Dodany przez art. 4 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r..
§ 1.
Kto, działając w imieniu lub w interesie banku w rozumieniu art. 119zg pkt 1 lub spółdzielczej
kasy oszczędnościowo-kredytowej, nie dopełnia obowiązku dokonania blokady rachunku
podmiotu kwalifikowanego w rozumieniu art. 119zg pkt 2, przedłużenia, zmiany zakresu
lub uchylenia tej blokady, podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.
§ 2.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie, podlega grzywnie.
Art. 305r43)Dodany przez art. 4 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, ujawnia lub wykorzystuje:
1)
algorytmy, o których mowa w art. 119zn § 3,
2)
informacje o wskaźniku ryzyka,
3)
informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zp § 1, art. 119zq i art. 119zs
§ 1,
4)
informacje objęte żądaniami Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa
w art. 119zo § 9, art. 119zv § 3, art. 119zw § 3 i art. 119zz § 2,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.
§ 2.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie, podlega grzywnie.
Art. 306.
§ 1.
Kto, będąc obowiązanym do zachowania tajemnicy skarbowej, ujawnia informacje objęte
tą tajemnicą,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.
§ 2.
Kto, będąc obowiązanym do zachowania tajemnicy skarbowej, ujawnia informacje określone
w art. 182,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2.
§ 4.
Jeżeli pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Dział VIIIA
Zaświadczenia
Art. 306a.
§ 1.
Organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.
§ 2.
Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
1)
urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
2)
osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu
określonych faktów lub stanu prawnego.
§ 3.
Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania.
§ 4.
Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy.
§ 545)W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 8..
Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie
7 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia.
Art. 306b.
§ 1.
W przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać
zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających
z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących
się w jego posiadaniu.
§ 2.
Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie
postępowanie wyjaśniające.
Art. 306c.
Odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą
się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Art. 306d.
§ 1.
Organ podatkowy nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie faktów
lub stanu prawnego, jeżeli znane są one organowi z urzędu lub możliwe są do ustalenia
przez organ na podstawie:
1)
posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych;
2)
przedstawionych przez zainteresowanego do wglądu dokumentów urzędowych;
3)
rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których organ
ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne;
4)
informacji otrzymanych od innego podmiotu publicznego na zasadach określonych w przepisach
ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.
§ 2.
Organ podatkowy żądający od strony zaświadczenia albo oświadczenia w celu potwierdzenia
faktów albo stanu prawnego jest obowiązany wskazać przepis prawa wymagający urzędowego
potwierdzenia tych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia albo oświadczenia.
§ 3.
Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie może uzyskać w formie dokumentu
elektronicznego zaświadczenia wymaganego na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego
lub innego dokumentu wydanego przez podmiot publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne, jak również potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów postępowania, strona lub inny
uczestnik postępowania może złożyć elektroniczną kopię takiego dokumentu, po uwierzytelnieniu
jej przez wnoszącego, przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego albo podpisu
potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP.
§ 4.
Organ podatkowy może żądać przedłożenia oryginału zaświadczenia, innego dokumentu
lub potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów postępowania, o których mowa w § 3, o
ile złożona kopia nie pozwala na weryfikację autentyczności oraz integralności lub
jeżeli jest to uzasadnione innymi okolicznościami sprawy.
§ 5.
Strona lub inny uczestnik postępowania przechowują zaświadczenie, inny dokument lub
potwierdzenie uiszczenia opłat i kosztów postępowania, o których mowa w § 3, do dnia,
w którym decyzja kończąca postępowanie stała się ostateczna.
Art. 306e.
§ 1.
Zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości wydaje
się na podstawie dokumentacji danego organu podatkowego oraz informacji otrzymanych
od innych organów podatkowych.
§ 2.
Przed wydaniem zaświadczeń, o których mowa w § 1, ustala się, czy w stosunku do wnioskodawcy
nie jest prowadzone postępowanie mające na celu ustalenie lub określenie wysokości
jego zobowiązań podatkowych. Jeżeli takie postępowanie jest prowadzone i zgromadzony
materiał dowodowy pozwala na jego zakończenie, powinna być niezwłocznie wydana decyzja
ustalająca lub określająca wysokość zobowiązań podatkowych, w celu wykazania ich w
zaświadczeniu.
§ 3.
Nie można odmówić wydania zaświadczenia, jeżeli nie jest możliwe doręczenie decyzji
kończącej postępowanie podatkowe, o którym mowa w § 2, przed upływem terminu określonego
w art. 306a § 5. Wydając zaświadczenie, organ podaje informację o prowadzonym postępowaniu
lub jego zakończeniu.
§ 4.
Na żądanie wnioskodawcy w zaświadczeniu podaje się także informacje:
1)
czy w stosunku do wnioskodawcy prowadzone jest:
a)
postępowanie mające na celu ujawnienie jego zaległości podatkowych i określenie ich
wysokości,
b)
postępowanie egzekucyjne w administracji, również w zakresie innych niż podatkowe
zobowiązań wnioskodawcy,
c)
postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe;
2)
dotyczące:
a)
okresów, z których pochodzą zaległości, i ich tytułów,
b)
podatków, których termin płatności został odroczony lub których płatność została rozłożona
na raty.
§ 5.
Jeżeli zapłata zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę została odroczona
lub rozłożona na raty, uznaje się, że podatnik, płatnik lub inkasent, do dnia upływu
terminów, o których mowa w art. 49 § 1, nie posiada zaległości podatkowych.
§ 6.
W zakresie, o którym mowa w art. 239d, uznaje się, że do czasu wydania ostatecznej
decyzji nie istnieje zaległość podatkowa.
§ 7.
Przepisy § 1-3 i 5 stosuje się odpowiednio w zakresie odsetek za zwłokę, o których
mowa w art. 53a.
Art. 306f.
§ 1.
Organ podatkowy na wniosek osoby, która uprawdopodobni, że może być spadkobiercą,
wydaje zaświadczenie o wysokości znanych temu organowi zobowiązań spadkodawcy wymienionych
w art. 98 § 1 i 2.
§ 2.
Jeżeli postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązań podatkowych
spadkodawcy nie zostało zakończone, w zaświadczeniu podaje się przybliżoną wysokość
zobowiązania na podstawie posiadanych danych co do podstawy opodatkowania.
Art. 306g.
§ 1.
Organy podatkowe w zakresie, o którym mowa w art. 112 § 1, wydają zaświadczenie o
wysokości zaległości podatkowych zbywającego:
1)
na wniosek zbywającego;
2)
na wniosek nabywcy, za zgodą zbywającego.
§ 2.
W zaświadczeniu, o którym mowa w § 1, organ podatkowy określa wysokość zaległości
podatkowych zbywającego na dzień wydania zaświadczenia.
§ 3.
Przepisy § 1-2 stosuje się odpowiednio do należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt
2-4, objętych zakresem odpowiedzialności nabywcy.
Art. 306h.
§ 1.
Organy podatkowe, za zgodą podatnika, wydają zaświadczenie o wysokości zaległości
podatkowych podatnika na żądanie:
1)
jednostek organizacyjnych, które na podstawie ustaw regulujących zasady ich funkcjonowania
uprawnione są do udzielania kredytów (pożyczek);
2)
kontrahentów podatników prowadzących działalność gospodarczą oraz dzierżawców i użytkowników
nieruchomości - w zakresie opodatkowania dzierżawionej lub użytkowanej nieruchomości;
3)
małżonka podatnika, z zastrzeżeniem § 2, a także rozwiedzionego małżonka w zakresie
zaległości powstałych w czasie trwania wspólności majątkowej oraz innych osób wymienionych
w art. 111;
4)
wspólnika spółek wymienionych w art. 115 § 1.
§ 2.
Zgoda podatnika nie jest wymagana, jeżeli z żądaniem wydania zaświadczenia, o którym
mowa w § 1, występuje małżonek podatnika pozostający z nim we wspólności majątkowej.
Małżonek podatnika składa oświadczenie o pozostawaniu z podatnikiem we wspólności
majątkowej pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.
§ 3.
Organy podatkowe wydają zaświadczenie o wysokości zaległości podatkowych rozwiązanej
spółki cywilnej na żądanie byłego wspólnika tej spółki.
§ 4.
Organy podatkowe wydają zaświadczenie o wysokości zobowiązania podatkowego, zaległości
podatkowych, kosztów upomnienia, kosztów egzekucyjnych zabezpieczonych hipoteką przymusową
lub zastawem skarbowym oraz objętego wnioskiem o wpis hipoteki, jeżeli hipoteka nie
jest wpisana, na żądanie właściciela przedmiotu hipoteki lub zastawu.
§ 5.
Organ podatkowy, który ustanowił hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, na wniosek
właściciela przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, który zapłacił
należności zabezpieczone tą hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym wydaje temu
właścicielowi zaświadczenie o wysokości zapłaconej należności zabezpieczonej hipoteką
przymusową lub zastawem skarbowym.
Art. 306ha.
§ 1.
Organ podatkowy na wniosek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej
zamierzających udzielić podatnikowi kredytu, za pisemną zgodą podatnika, wydaje zaświadczenia
dotyczące jego wskazanych spraw podatkowych, w tym deklaracji wykazujących zwrot podatku,
o kwotach i terminach dokonywanych zwrotów oraz o zajęciach egzekucyjnych wierzytelności
z tytułu zwrotu podatku.
§ 2.
Na wniosek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, za pisemną zgodą
podatnika, do zaświadczenia dołącza się uwierzytelnioną kopię deklaracji wykazującej
zwrot podatku.
Art. 306i.
§ 1.
Organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje zaświadczenie o wysokości jego dochodu
lub obrotu.
§ 1a.
W razie śmierci podatnika zaświadczenie, o którym mowa w § 1, wydaje się na wniosek
wstępnego, zstępnego lub małżonka, którzy uprawdopodobnią, że mogą być spadkobiercami.
§ 2.
W zaświadczeniach dotyczących wysokości dochodu lub obrotu stwierdza się wyłącznie,
czy wnioskodawca jest lub nie jest podatnikiem:
1)
podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, z określeniem wysokości obrotu;
2)
podatku dochodowego (we wszystkich formach opodatkowania); w przypadku opodatkowania
podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych - z określeniem wysokości
dochodu przyjętego do podstawy opodatkowania, a w przypadku osób prawnych - z określeniem
wysokości dochodu przyjętego do podstawy opodatkowania, jak również kwoty podatku
należnego.
Art. 306ia47)Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 16..
Organ podatkowy, na wniosek kontrahenta podatnika prowadzącego działalność gospodarczą,
wydaje zaświadczenie w zakresie informacji, o których mowa w art. 293 § 3. W przypadku
gdy wniosek dotyczy deklaracji lub innego dokumentu, których termin złożenia nie upłynął,
a podatnik nie złożył takiej deklaracji lub innego dokumentu, organ podatkowy odmawia
wydania zaświadczenia.
Art. 306j.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
tryb wydawania zaświadczeń, uwzględniając w szczególności odpowiednią organizację
czynności związanych z wydawaniem zaświadczeń oraz możliwość doręczania zaświadczeń
w formie dokumentu elektronicznego;
2)
właściwość miejscową i rzeczową organów podatkowych do wydawania zaświadczeń, uwzględniając
rodzaj zobowiązania podatkowego;
3)
wzór rejestru zaświadczeń oraz szczegółowy sposób jego prowadzenia, uwzględniając
treść wniosku o wydanie zaświadczenia, datę złożenia wniosku lub wyrażenia zgody na
wydanie zaświadczenia, sposób załatwienia wniosku, treść wydanego zaświadczenia oraz
dane identyfikujące wnioskodawcę, biorąc pod uwagę uproszczenie i usprawnienie procesu
wydawania zaświadczeń;
4)
wzór ewidencji przekazanych lub otrzymanych informacji w sprawach zaświadczeń oraz
szczegółowy sposób jej prowadzenia, uwzględniając w szczególności dane identyfikujące
osobę, której dotyczy zaświadczenie, treść przekazanych lub otrzymanych informacji,
dane identyfikujące osobę lub organ przekazujący informacje;
5)
wzory zaświadczeń, uwzględniając w szczególności zakres danych wykazywanych w zaświadczeniu
oraz dane identyfikujące wnioskodawcę i organ wydający zaświadczenie;
6)
wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 306h § 2, uwzględniając dane identyfikujące
małżonków.
Art. 306k48)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 16..
W sprawach nieuregulowanych w art. 306a-306ia oraz art. 306l stosuje się odpowiednio
przepisy rozdziałów 1-6, 8 i 9, z wyłączeniem art. 171a, rozdziałów 10-12, 14, 16
oraz 23 działu IV.
Art. 306l.
Organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje zaświadczenie o jego miejscu zamieszkania
lub siedzibie dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (certyfikat
rezydencji).
Art. 306m.
Art. 306n50)W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 8..
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
wzór zaświadczenia, o którym mowa w art. 306l, uwzględniając zakres danych wykazywanych
w zaświadczeniu oraz dane identyfikujące wnioskodawcę i organ wydający zaświadczenie.
Dział IX
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Rozdział 1
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 307-323.
(pominięte)
Rozdział 2
Przepisy przejściowe
Art. 324.
§ 1.
Do spraw wszczętych, a nierozpatrzonych przez organ podatkowy pierwszej instancji
przed dniem 1 stycznia 1998 r. stosuje się, z zastrzeżeniem § 2, przepisy niniejszej
ustawy.
§ 2.
Wnioski złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w sprawach:
1)
odroczenia terminu płatności podatku,
2)
rozłożenia na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej,
3)
potrącenia zobowiązań podatkowych
- rozpatrywane są na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Art. 325.
Przepis art. 22 § 4 stosuje się również do złożonych, a nierozpatrzonych przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy wniosków o zaniechanie poboru podatków.
Art. 326.
§ 1.
Hipoteka ustawowa powstała w okresie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy
wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia jej powstania, chyba że organ podatkowy złoży
w tym czasie wniosek o jej wpis do księgi wieczystej.
§ 2.
Hipoteki ustawowe powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wygasają,
jeżeli organ podatkowy nie złoży wniosku o ich wpis do księgi wieczystej w terminie
12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 327.
Wygasają zastawy ustawowe powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 328.
Wierzytelności wobec Skarbu Państwa lub państwowych jednostek budżetowych, które stały
się wymagalne do dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, mogą podlegać potrąceniu na zasadach
przewidzianych w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, jeżeli wniosek o dokonanie potrącenia zostanie złożony przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy.
Art. 329.
Terminy przewidziane w:
1)
art. 69 § 2 - stosuje się również do zdarzeń, które nastąpiły przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy;
2)
art. 80 § 1 pkt 1 - stosuje się również, jeżeli płatnik, w ciągu miesiąca poprzedzającego
dzień wejścia w życie niniejszej ustawy, pobrał podatek nienależnie lub w wysokości
większej od należnej.
Art. 330.
Zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dokonywany
jest na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Art. 331.
§ 1.
Prawo do skorygowania deklaracji, o którym mowa w art. 81 § 2, stosuje się również
do deklaracji złożonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
§ 2.
W sprawach, o których mowa w § 1, przepis art. 81 § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 332.
Do odpowiedzialności osób trzecich, o których mowa w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy stosuje się przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Art. 333.
Osoby prawne, o których mowa w art. 117, ponoszą również odpowiedzialność za zaległości
podatkowe powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 334.
§ 1.
Odwołania od decyzji urzędu skarbowego, wniesione do podatkowej komisji odwoławczej
przed dniem 1 stycznia 1998 r., przekazuje się do dalszego prowadzenia właściwym izbom
skarbowym. Czynności podjęte w toku postępowania przez podatkową komisję odwoławczą
pozostają w mocy.
§ 2.
Wnioski w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną przez
podatkową komisję odwoławczą, a także wnioski w sprawie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia
nieważności takiej decyzji rozpatrywane są przez izbę skarbową, przy której działała
ta komisja.
§ 3.
Wnioski w sprawach, o których mowa w § 2, złożone przed dniem 1 stycznia 1998 r.,
rozpatrywane są na podstawie dotychczasowych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 335.
Odwołania od decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych,
wniesione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów
tej ustawy oraz dotychczasowych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 336.
Wnioski o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej, na podstawie której strona nabyła
prawo, wniesione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlegają rozpatrzeniu w trybie i
na zasadach przewidzianych w art. 155 i art. 177 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 337.
Żądanie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej
wysokość zaległości podatkowej, wniesione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlega
rozpatrzeniu na zasadach przewidzianych w dotychczasowych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
Art. 338.
§ 1.
Umarza się wszczęte z urzędu postępowania w sprawie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia
nieważności decyzji ostatecznych, jeżeli decyzje te zostały wydane przed dniem 1 stycznia
1997 r., chyba że strona wniesie o dalsze rozpoznanie sprawy.
§ 2.
Przepis § 1 nie dotyczy postępowania w sprawach, o których mowa w art. 250.
Art. 339.
Przepisy art. 258 § 1 pkt 3-5, § 2 i 3 oraz art. 259 stosuje się również do decyzji
wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 340.
Oświadczenia, o których mowa w art. 278 § 3-5 oraz art. 279 § 3, składane są w terminie
2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 341.
Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na ustawę o zobowiązaniach podatkowych lub odsyłają ogólnie do przepisów o zobowiązaniach podatkowych, stosuje się przepisy
działu III niniejszej ustawy.
Art. 342.
§ 1.
W okresie do dnia 31 grudnia 1999 r. instytucje finansowe wymienione w art. 182 mogą
występować do urzędu skarbowego, który żądał przekazania informacji, z wnioskami o
ograniczenie zakresu żądanej informacji i terminu jej przekazania.
§ 2.
Wniosek, o którym mowa w § 1, składany jest w terminie 14 dni od dnia otrzymania żądania
i wymaga uzasadnienia.
§ 3.
Urząd skarbowy w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku postanawia ostatecznie
o zakresie żądanych informacji i terminie ich przekazania.
Rozdział 3
Przepisy końcowe
Art. 343.
§ 1.
Tracą moc:
1)
dekret z dnia 16 maja 1956 r. o umarzaniu i udzielaniu ulg w spłacaniu należności
państwowych ;
2)
ustawa z dnia 21 grudnia 1958 r. o szczególnym trybie ściągania zaległości z tytułu
niektórych zobowiązań właścicieli nieruchomości wobec Państwa ;
3)
ustawa z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych .
§ 2.
(pominięty)
Art. 344.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z tym że przepisy art. 22 § 6,
art. 28 § 3, art. 46 § 3, art. 48 § 3, art. 56 § 3, art. 58, art. 67 § 3, art. 79
§ 3, art. 82 § 3, art. 83, art. 84 § 2, art. 87 § 5, art. 119, art. 196 § 4, art.
283 § 3, art. 303, art. 314 pkt 2 i 3, art. 316 pkt 1 oraz art. 328 wchodzą w życie
z dniem ogłoszenia51)Ustawa została ogłoszona w dniu 13 listopada 1997 r..
1)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie
niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń
skarbowych (Dz. U. poz. 2491), która weszła w życie z dniem 13 stycznia 2018 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie
ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy o finansach publicznych oraz ustawy - Przepisy
wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1537), która
weszła w życie z dniem 17 sierpnia 2017 r.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.
4)
Wysokość kwoty na dany rok jest ustalona na podstawie art. 119 § 2 niniejszej ustawy.
5)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
6)
Z dniem 28 lutego 2015 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18
lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. poz. 985).
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
8)
Przez art. 94 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych
z innymi państwami (Dz. U. poz. 648), która weszła w życie z dniem 4 kwietnia 2017 r.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
10)
Obecnie o komercjalizacji i prywatyzacji na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5
grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących
Skarbowi Państwa, ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2055), która weszła w życie z dniem 15 stycznia
2003 r.
11)
Obecnie Krajowy Rejestr Sądowy na podstawie art. 86 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r.
o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 700, 1089 i 1133 oraz z 2018 r.
poz. 398), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.
12)
Dział dodany przez art. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
13)
Wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r.
14)
Obecnie Służbie Ochrony Państwa na podstawie art. 347 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 grudnia
2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138), która weszła w życie
z dniem 1 lutego 2018 r.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
16)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie
ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz. U. poz. 2169), która weszła w życie z dniem 25 grudnia
2017 r.
17)
W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
8.
18)
Dodany przez art. 94 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
19)
Wysokość kwoty na dany rok jest ustalana na podstawie art. 262a § 2 niniejszej ustawy.
20)
W brzmieniu ustalonym przez art. 14 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy
o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 398), która
weszła w życie z dniem 15 marca 2018 r.
21)
W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
22)
Dodany przez art. 94 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 8; wszedł w życie z dniem
1 maja 2017 r.
23)
Dodany przez art. 4 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
24)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
26)
W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
27)
Dodany przez art. 94 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 8; wszedł w życie z dniem
1 maja 2017 r.
28)
W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
29)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
30)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 280 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony
Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2018 r.
31)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
32)
Dodany przez art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o niektórych
uprawnieniach pracowników urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych
oraz funkcjonariuszy i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 106), która weszła w życie z dniem
27 stycznia 2018 r.
33)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 443 i 943, z 1998 r.
poz. 860, z 2006 r. poz. 1592, z 2007 r. poz. 162, z 2010 r. poz. 1228, z 2012 r.
poz. 908 oraz z 2018 r. poz. 106 i 138.
34)
W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
35)
W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
36)
Dodany przez art. 4 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
37)
W brzmieniu ustalonym przez art. 11 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 32.
38)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2017 r.
poz. 724, 791, 819, 1089, 2102 i 2486.
39)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych
ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz. U. poz. 1428); wszedł w życie z
dniem 1 stycznia 2018 r.
40)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 39; wszedł
w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.
41)
Dodany przez art. 4 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
42)
Dział uchylony przez art. 94 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
43)
Dodany przez art. 4 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
44)
Dodany przez art. 4 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wejdzie w życie z dniem
30 kwietnia 2018 r.
45)
W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
8.
46)
Przez art. 94 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
47)
Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
48)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
49)
Przez art. 94 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
50)
W brzmieniu ustalonym przez art. 94 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
51)
Ustawa została ogłoszona w dniu 13 listopada 1997 r.