Ustawaz dnia 26 stycznia 2018 r.o zmianie ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych
dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa oraz niektórych
innych ustaw 1)Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych
i hipotece oraz ustawę z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym.
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji
reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem
prawa wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
decyzji reprywatyzacyjnej - należy przez to rozumieć ostateczną albo nieostateczną
decyzję właściwego organu:
a)
w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej
albo w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu,
b)
w przedmiocie wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności
decyzji dotyczącej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej albo odmowy
uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu,
c)
stanowiącą podstawę wypłaty odszkodowania lub przyznania odszkodowania w związku z
nieruchomością warszawską;
”
;
2)
tytuł rozdziału 2 otrzymuje brzmienie:
„
Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich
”
;
3)
w art. 3:
a)
w ust. 1 wyrazy „usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich,
wydanych z naruszeniem prawa” zastępuje się wyrazami „reprywatyzacji nieruchomości warszawskich”,
b)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Zadaniem Komisji jest wyjaśnianie nieprawidłowości i uchybień w działalności organów
i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych
dotyczących nieruchomości warszawskich oraz występowanie do właściwych organów w razie
stwierdzenia w toku postępowania przed Komisją istnienia okoliczności sprzyjających
wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw
bądź utrudniających ich ujawnianie.
”
,
c)
dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisji przysługują uprawnienia prokuratora
określone w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego , ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego oraz art. 5, art. 66, art. 69, art. 70, art. 71 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. -
Prawo o prokuraturze . Komisja może w szczególności żądać wznowienia postępowania sądowego oraz złożyć
sprzeciw od decyzji administracyjnej.
”
;
4)
po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu:
„
Art. 4a.
1.
Przewodniczący Komisji kieruje jej pracami, reprezentuje Komisję na zewnątrz oraz
wykonuje inne czynności przewidziane w ustawie oraz w regulaminie działania Komisji.
2.
Komisja może, na wniosek przewodniczącego Komisji, powołać ze swojego grona do dwóch
zastępców przewodniczącego.
3.
Przewodniczący Komisji może upoważnić członka Komisji do wykonywania niektórych czynności
przewodniczącego Komisji.
”
;
5)
w art. 5:
a)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:
„
2a.
Członków Komisji w zakresie ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego traktuje
się jak pracowników.
2b.
Płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za członków
Komisji jest urząd obsługujący Ministra Sprawiedliwości.
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Obsługę merytoryczną, administracyjną i biurową Komisji zapewnia urząd obsługujący
Ministra Sprawiedliwości. Przewodniczący Komisji może upoważniać pracownika urzędu
do załatwiania określonych spraw w jego imieniu, w szczególności do wydawania zaświadczeń
oraz do poświadczania odpisów dokumentów za zgodność z oryginałem na potrzeby prowadzonych
postępowań.
”
;
6)
w art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Komisja wydaje decyzje i postanowienia oraz podejmuje uchwały, o których mowa w art.
37c ust. 1.
”
;
7)
w art. 10:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Komisja wydaje decyzje i postanowienia oraz podejmuje uchwały, o których mowa w art.
37c ust. 1, większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej 5 członków
Komisji, w tym przewodniczącego Komisji.
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Decyzje, postanowienia oraz uchwały, o których mowa w art. 37c ust. 1, podpisuje przewodniczący
Komisji.
”
,
c)
dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
Decyzje Komisji, z wyłączeniem decyzji, o których mowa w art. 34 ust. 3, oraz postanowienia
są ostateczne.
”
;
8)
w art. 12:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Organy administracji rządowej i samorządowej, podległe im jednostki organizacyjne,
organy samorządów zawodowych, a także inne jednostki organizacyjne i instytucje, na
wniosek przewodniczącego Komisji, udzielają Komisji, w ramach swoich kompetencji i
w terminie wskazanym we wniosku, wszelkiej pomocy przy wykonywaniu zadań, w szczególności
przedstawiają informacje i dokumenty oraz wydają opinie.
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Na wniosek przewodniczącego Komisji prezes właściwego sądu przekazuje niezbędne dokumenty
z akt sprawy lub ich kopie, a także przesyła akta albo ich kopie w całości lub w określonej
części. W wypadku sprawy w toku lub postępowania niezakończonego prawomocnym orzeczeniem
prezes sądu może przekazać zamiast dokumentów lub akt ich kopie.
”
,
c)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, przekazują Komisji akta postępowań sądowych,
akta postępowań w przedmiocie wydania decyzji reprywatyzacyjnych albo innych postępowań
administracyjnych lub inne dokumenty w terminie wskazanym we wniosku przewodniczącego
Komisji.
”
;
9)
po art. 12 dodaje się art. 12a w brzmieniu:
„
Art. 12a.
1.
Komisja ma dostęp do aktualnych i pełnych danych i informacji zawartych w:
1)
Krajowym Rejestrze Sądowym, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym ;
2)
Krajowym Rejestrze Karnym, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym ;
3)
centralnej bazie danych ksiąg wieczystych, o której mowa w art. 363 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece .
2.
W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisja może przetwarzać informacje,
w tym również dane osobowe, ze zbiorów prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów
przez organy władzy publicznej, a w szczególności zgromadzone w Krajowym Rejestrze
Sądowym, Krajowym Rejestrze Karnym i centralnej bazie danych ksiąg wieczystych, bez
wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą.
3.
W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisja może, w drodze teletransmisji
danych, korzystać z bezpośredniego dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze
Sądowym. Minister Sprawiedliwości oraz przewodniczący Komisji określą, w drodze porozumienia,
szczegółowe warunki techniczne dostępu do tych danych.
”
;
10)
art. 14 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 14.
1.
Na wniosek przewodniczącego Komisji albo z urzędu prokurator przekazuje Komisji informacje
o toczącym się:
1)
postępowaniu karnym, którego przedmiotem jest przestępstwo, o którym mowa w art. 30
ust. 1 pkt 2;
2)
z udziałem prokuratora postępowaniu cywilnym lub administracyjnym dotyczącym decyzji
reprywatyzacyjnych;
3)
postępowaniu wyjaśniającym związanym z decyzją reprywatyzacyjną, prowadzonym w trybie
art. 69 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze, a także postępowaniu zakończonym wniesieniem sprzeciwu od tej decyzji.
2.
Na wniosek przewodniczącego Komisji prokurator przekazuje Komisji informacje i dokumenty
z akt prowadzonego postępowania przygotowawczego lub ich kopie, chyba że sprzeciwia
się temu dobro postępowania przygotowawczego.
3.
W zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, prokurator, na wniosek przewodniczącego
Komisji, przekazuje Komisji niezbędne dokumenty z akt sprawy lub ich kopie, a także
przesyła akta albo ich kopie w całości lub określonej części.
4.
W przypadku odmowy przekazania ze względu na dobro postępowania przygotowawczego,
o którym mowa w ust. 2, prokurator przekazuje informacje i dokumenty z akt postępowania
przygotowawczego lub ich kopie, o które wnioskowano, niezwłocznie po umorzeniu postępowania
przygotowawczego albo skierowaniu do sądu aktu oskarżenia, wniosku o wydanie wyroku
skazującego, wniosku o warunkowe umorzenie postępowania albo wniosku o umorzenie postępowania
przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego.
”
;
11)
po art. 14 dodaje się art. 14a w brzmieniu:
„
Art. 14a.
Komisja w celu realizacji zadań wynikających z ustawy może korzystać z danych o osobie
uzyskanych na podstawie art. 12 ust. 1 i 1a oraz art. 14 oraz przetwarzać je bez wiedzy
i zgody osoby, której te dane dotyczą.
”
;
12)
w art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Komisja przeprowadza czynności sprawdzające oraz prowadzi postępowanie rozpoznawcze
i ogólne. Komisja przeprowadza z urzędu czynności sprawdzające w celu stwierdzenia,
czy w związku z wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej istnieją podstawy do wszczęcia
postępowania rozpoznawczego. Komisja może powierzyć przeprowadzenie czynności sprawdzających
wyznaczonemu członkowi albo wyznaczonym członkom Komisji.
”
;
13)
w art. 16:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
O wszczęciu postępowania rozpoznawczego Komisja zawiadamia m.st. Warszawę oraz pozostałe
strony postępowania. Jeżeli decyzja reprywatyzacyjna została wydana przez inny organ,
stroną postępowania przed Komisją jest ten organ albo inny organ właściwy do rozpoznania
sprawy.
”
,
b)
w ust. 3 skreśla się zdanie drugie,
c)
dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do wezwania strony lub świadka na rozprawę.
Zawiadomienie lub doręczenie zawiadomienia lub wezwania uważa się za dokonane po upływie
7 dni od dnia publicznego ogłoszenia.
”
;
14)
po art. 16 dodaje się art. 16a i art. 16b w brzmieniu:
„
Art. 16a.
1.
Komisja może wszcząć postępowanie rozpoznawcze w razie wniesienia przez prokuratora
sprzeciwu od ostatecznej decyzji reprywatyzacyjnej do organu właściwego do wznowienia
postępowania albo uchylenia lub zmiany tej decyzji.
2.
W razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego w sprawie, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi
służą prawa strony.
3.
W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 184 § 2 i art. 185 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -
Kodeks postępowania administracyjnego.
Art. 16b.
Prokurator niezwłocznie zawiadamia Komisję o wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w
art. 16a ust. 1. Do zawiadomienia dołącza się odpis sprzeciwu.
”
;
15)
w art. 17:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
W toku postępowania rozpoznawczego Komisja może przeprowadzić rozprawę.
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Komisja może wyłączyć jawność rozprawy w całości lub w części ze względu na bezpieczeństwo
państwa, zagrożenie spokoju, moralności i porządku publicznego, a także jeżeli w toku
rozprawy mają być roztrząsane szczegóły życia rodzinnego lub rozpatrywane informacje
stanowiące tajemnicę podlegającą ochronie na podstawie odrębnych przepisów lub informacje
stanowiące dane, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych .
”
,
c)
dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:
„
5.
Podczas rozprawy odbywającej się z wyłączeniem jawności na sali mogą być obecni: strony,
świadkowie, przedstawiciele ustawowi i pełnomocnicy stron, prokurator oraz wyznaczeni
przez przewodniczącego Komisji pracownicy urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości.
6.
Postanowienia o wyłączeniu jawności oraz decyzje kończące postępowanie w sprawie ogłasza
się w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego
Ministra Sprawiedliwości.
”
;
16)
po art. 17 dodaje się art. 17a i art. 17b w brzmieniu:
„
Art. 17a.
Dowodami w postępowaniu rozpoznawczym mogą być w szczególności: dokumenty, zeznania
świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin oraz inne
dokumenty zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa
skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
Art. 17b.
1.
Przewodniczący Komisji zezwala przedstawicielom środków masowego przekazu na dokonywanie
za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy oraz transmisję
audiowizualną za pośrednictwem sieci Internet.
2.
Komisja może określić warunki udziału w rozprawie przedstawicieli środków masowego
przekazu.
3.
Jeżeli ze względów techniczno-organizacyjnych obecność przedstawicieli środków masowego
przekazu utrudnia przebieg rozprawy, Komisja ogranicza liczbę przedstawicieli środków
masowego przekazu na sali, w której odbywa się rozprawa, i wskazuje uprawnionych do
dokonywania za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy oraz
transmisji audiowizualnej za pośrednictwem sieci Internet według kolejności zgłoszeń
lub na podstawie losowania.
4.
Przewodniczący Komisji zarządza opuszczenie sali, w której odbywa się rozprawa, przez
przedstawicieli środków masowego przekazu, którzy zakłócają przebieg rozprawy.
5.
W razie gdyby obecność przedstawicieli środków masowego przekazu mogła oddziaływać
krępująco na zeznania świadka, przewodniczący Komisji może zarządzić opuszczenie sali,
w której odbywa się rozprawa, przez przedstawicieli środków masowego przekazu na czas
przesłuchania świadka.
”
;
17)
art. 18 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 18.
1.
Komisja może wezwać stronę albo osobę fizyczną działającą w charakterze organu lub
działającą w jej imieniu albo z jej upoważnienia do stawienia się na rozprawę osobiście.
Udział osoby wezwanej do stawienia się na rozprawę osobiście jest obowiązkowy niezależnie
od miejsca zamieszkania.
2.
Strona, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła się bez uzasadnionej przyczyny
albo bez zezwolenia kierującego rozprawą opuściła rozprawę Komisji przed jej zakończeniem,
może być ukarana grzywną do 10 000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do
wezwania - grzywną do 30 000 zł.
3.
Jeżeli stroną jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej,
Komisja może ukarać grzywną osobę, która według przepisów dotyczących ustroju danej
osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej jest jej
ustawowym reprezentantem, członkiem organu uprawnionego do jej reprezentowania lub
jest upoważniona do prowadzenia jej spraw. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
”
;
18)
w art. 19:
a)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Świadek lub biegły, który mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej
przyczyny, bez zezwolenia kierującego rozprawą opuścił rozprawę Komisji przed jej
zakończeniem lub bezzasadnie odmówił złożenia zeznania albo wydania opinii, może być
ukarany grzywną do 10 000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania
- grzywną do 30 000 zł.
”
,
b)
dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
Do świadka wezwanego na rozprawę wyłącznie w sposób, o którym mowa w art. 16 ust.
4, przepisu ust. 3 w zakresie karania grzywną za niestawienie się bez uzasadnionej
przyczyny nie stosuje się.
”
;
19)
art. 20 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 20.
1.
Komisja może na wniosek ukaranego, o którym mowa w art. 18 ust. 2 lub 3 lub art. 19
ust. 3, złożony w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o ukaraniu, uznać
za usprawiedliwioną nieobecność, odmowę zeznania albo wydania opinii i zwolnić od
grzywny. Przepisu art. 88 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.
2.
Należności pieniężne z tytułu grzywny są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego
wystawionego przez Komisję. Należności te stanowią dochód budżetu państwa.
”
;
20)
po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu:
„
Art. 20a.
1.
W przypadkach określonych w art. 18 ust. 2 i 3 oraz art. 19 ust. 3 w razie ponownego
niezastosowania się do wezwania Komisja może ponadto wystąpić do właściwego prokuratora
okręgowego z wnioskiem o zarządzenie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia osoby
wezwanej. Wniosek zawiera uzasadnienie.
2.
Na zarządzenie prokuratora osobie, o której mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do
sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.
”
;
21)
w art. 23:
a)
uchyla się ust. 3,
b)
ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„
6.
Dokumenty stanowiące podstawę wpisu w księdze wieczystej niesporządzone w postaci
elektronicznej Komisja przesyła sądowi właściwemu do prowadzenia księgi wieczystej
w terminie 3 dni od dnia złożenia wniosku o wpis. Dokumenty te przewodniczący Komisji
lub wyznaczony przez niego członek Komisji zaopatruje z urzędu we wzmiankę o wykonalności.
”
;
22)
po art. 24 dodaje się art. 24a w brzmieniu:
„
Art. 24a.
1.
Komisja może, w drodze postanowienia, nakazać wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia
o podjęciu czynności sprawdzających, o których mowa w art. 15 ust. 1.
2.
Komisja uchyla postanowieniem zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w toku
czynności sprawdzających nie uprawdopodobniono okoliczności uzasadniających wszczęcie
postępowania rozpoznawczego albo jeżeli Komisja nakazuje, w drodze postanowienia,
wpis ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu rozpoznawczym.
3.
Wpis ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1, od chwili wszczęcia postępowania rozpoznawczego
wywołuje skutki ostrzeżenia, o którym mowa w art. 23.
4.
Art. 23 stosuje się odpowiednio do ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1.
”
;
23)
art. 26 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 26.
1.
W razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego toczące się przed organem administracji,
sądem administracyjnym, sądem powszechnym lub Sądem Najwyższym postępowanie dotyczące
decyzji reprywatyzacyjnej albo postępowanie o zapłatę odszkodowania lub wynagrodzenia
za korzystanie z nieruchomości, albo inne postępowanie przed tymi organami lub sądami
toczące się na skutek wydania decyzji reprywatyzacyjnej podlegają zawieszeniu.
2.
W razie powzięcia przez Komisję informacji o toczącym się postępowaniu, o którym mowa
w ust. 1, Komisja zawiadamia organ lub sąd o wszczęciu postępowania rozpoznawczego.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Komisja przekazuje organowi lub sądowi prawomocną
decyzję, o której mowa w art. 29. Zawieszone postępowanie podlega podjęciu z chwilą
przekazania organowi lub sądowi decyzji. Przekazanie może nastąpić poprzez ogłoszenie
w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Ministra
Sprawiedliwości.
”
;
24)
po art. 26 dodaje się art. 26a i art. 26b w brzmieniu:
„
Art. 26a.
1.
W razie powzięcia przez Komisję informacji o postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym
nieruchomości warszawskiej lub dotyczącym osoby zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej
będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej Komisja może wystąpić do sądu z wnioskiem
o zawieszenie tego postępowania lub wstrzymanie czynności organu egzekucyjnego w tym
postępowaniu. W przypadku wystąpienia Komisji do sądu z wnioskiem o zawieszenie postępowania
Komisja informuje o tym niezwłocznie organ egzekucyjny.
2.
Sąd rozstrzyga w przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie, nie później
jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.
3.
Do czasu rozstrzygnięcia przez sąd wniosku, o którym mowa w ust. 1, postępowanie egzekucyjne
podlega zawieszeniu lub wstrzymuje się czynności w tym postępowaniu.
Art. 26b.
1.
W razie powzięcia przez Komisję informacji o administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym
dotyczącym nieruchomości warszawskiej będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej
Komisja może wystąpić do organu egzekucyjnego z wnioskiem o zawieszenie tego postępowania
lub wstrzymanie czynności egzekucyjnych w tym postępowaniu.
2.
Organ egzekucyjny rozstrzyga w przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie,
nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.
3.
Do czasu rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny wniosku, o którym mowa w ust. 1,
administracyjne postępowanie egzekucyjne podlega zawieszeniu lub wstrzymuje się czynności
egzekucyjne w tym postępowaniu.
”
;
25)
po art. 28 dodaje się art. 28a w brzmieniu:
„
Art. 28a.
Przewodniczący Komisji po zamknięciu rozprawy zakreśla stronom postępowania rozpoznawczego
termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych
żądań.
”
;
26)
w art. 29:
a)
w ust. 1:
-
-pkt 2 otrzymuje brzmienie:„
2)
uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo, uchylając tę decyzję, umarza postępowanie w całości albo w części, albo”, -
-po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:„
2a)
uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości albo w części i zawiesza postępowanie w przypadku przeszkody uniemożliwiającej dalsze prowadzenie postępowania i wydanie decyzji, albo”, -
-po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu:„
3a)
stwierdza nieważność decyzji reprywatyzacyjnej lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego lub w przepisach szczególnych, albo”, -
-w pkt 5 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyraz „albo” oraz dodaje się pkt 6 w brzmieniu:„
6)
rozpoznaje wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu.”,
b)
dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Komisja uchyla decyzję w przedmiocie
ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej i decyzję o
przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, o której
mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego
w prawo własności nieruchomości .
”
;
27)
w art. 30:
a)
w ust. 1:
-
-po pkt 4 dodaje się pkt 4a i 4b w brzmieniu:„
4a)
stwierdzono inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności jeżeli stroną postępowania o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej była osoba, która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu, osobę uprawnioną reprezentował kurator ustanowiony dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, a nie było podstaw do jego ustanowienia, ustanowiono kuratora spadku działającego w imieniu osoby nieżyjącej lub z naruszeniem przepisów o dziedziczeniu, w tym przepisów dotyczących dziedziczenia spadków wakujących lub nieobjętych, lub stwierdzono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;4b)
decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo nieustalenia posiadania nieruchomości warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu;”, -
-pkt 5 otrzymuje brzmienie:„
5)
przeniesienie roszczeń do nieruchomości warszawskiej było rażąco sprzeczne z interesem społecznym, w szczególności jeżeli nastąpiło w zamian za świadczenie wzajemne rażąco niewspółmierne do wartości nieruchomości warszawskiej;”,
b)
dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:
„
3.
W przypadku stwierdzenia, że decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo nieustalenia
posiadania nieruchomości warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego następców
prawnych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, ciężar udowodnienia posiadania spoczywa
na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
4.
Komisja wydaje decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, jeżeli nieruchomość
warszawska jest zamieszkała przez lokatorów, którym do dnia wydania decyzji reprywatyzacyjnej
nie zapewniono lokali zamiennych lub lokali socjalnych.
”
;
28)
w art. 31:
a)
ust. 1-3 otrzymują brzmienie:
„
1.
W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może nałożyć obowiązek zwrotu równowartości
nienależnego świadczenia na osobę:
1)
na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną;
2)
działającą w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej w imieniu lub na rzecz
osoby, o której mowa w pkt 1, jeśli przeniesiono na nią prawo wynikające z tej decyzji
lub faktycznie władała nieruchomością, której dotyczyła decyzja;
3)
która nabyła w złej wierze własność lub prawo użytkowania wieczystego od osoby, na
rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną.
2.
Zakres zwrotu równowartości nienależnego świadczenia określa Komisja, przy czym nie
ustala zakresu, wartości ani obowiązku zwrotu nakładów na rzecz osób, o których mowa
w ust. 1. Równowartość obejmuje wartość korzyści uzyskanych przez te osoby z powodu
władania lub rozporządzenia w zamian nieruchomości warszawskiej lub jej części, w
szczególności cenę, czynsz lub inne pożytki, według wartości przyjętej w stosunkach
miejscowych lub w stosunkach danego rodzaju z dnia wydania decyzji przez Komisję,
a w razie trudności albo niemożności ustalenia tej wartości - średnią wartość korzyści
tego rodzaju w kwartale kalendarzowym poprzedzającym wydanie decyzji według stawek
ustalanych dla celów podatkowych, jednakże nie niżej wartości uzyskanych korzyści.
3.
W zależności od okoliczności sprawy, w szczególności stopnia przyczynienia się przez
osobę, o której mowa w ust. 1, do wydania decyzji reprywatyzacyjnej, Komisja może
nałożyć obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w wysokości niższej
niż wynikająca z ust. 2.
”
,
b)
w ust. 4 skreśla się wyrazy „pkt 4”;
29)
po art. 31 dodaje się art. 31a w brzmieniu:
„
Art. 31a.
1.
Osobę fizyczną, która dopuściła się naruszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt
6, polegających na istotnym lub uporczywym utrudnianiu korzystania z lokalu w nieruchomości
warszawskiej, Komisja w drodze decyzji może ukarać administracyjną karą pieniężną
w wysokości od 1000 do 1 000 000 zł.
2.
Jeżeli naruszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6, dopuściła się osoba działająca
w imieniu lub interesie osoby prawnej, administracyjną karą pieniężną, o której mowa
w ust. 1, może być ukarana osoba prawna.
3.
Przepisu art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.
”
;
30)
art. 32 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 32.
Dochody z tytułu świadczeń, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 31a oraz art. 39
ust. 3, należne m.st. Warszawie wykorzystuje się wyłącznie na wypłatę odszkodowania
lub zadośćuczynienia, o którym mowa w art. 33.
”
;
31)
w art. 33 skreśla się wyrazy „pkt 2-4”;
32)
w art. 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Wniosek o odszkodowanie lub zadośćuczynienie osoba, o której mowa w art. 33, składa
w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1.
”
;
33)
art. 35 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 35.
Roszczenia z tytułu zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w
art. 31 ust. 1, oraz roszczenia o zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia,
o którym mowa w art. 39 ust. 3, przedawniają się z upływem 30 lat od dnia:
1)
wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2a, 3a i 4;
2)
w którym decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, zawierająca odmienne rozstrzygnięcie
niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna, stała się ostateczna.
”
;
34)
uchyla się art. 36;
35)
w art. 37:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
W postępowaniach w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia
nieważności decyzji, a także zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej do przewodniczącego
Komisji oraz członków Komisji nie stosuje się przepisu art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
”
,
b)
dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego tożsamość okoliczności dotyczących przewodniczącego Komisji z okolicznościami dotyczącymi
członków Komisji nie sprzeciwia się ich udziałowi w wydaniu postanowienia, o którym
mowa w ust. 3.
”
;
36)
po art. 37 dodaje się art. 37a-37d w brzmieniu:
„
Art. 37a.
1.
Na podstawie zapisu dźwiękowego przebiegu przesłuchania osoby wezwanej na rozprawę
lub na posiedzenie Komisji sporządza się protokół.
2.
O rejestracji przebiegu przesłuchania w postaci zapisu dźwiękowego przewodniczący
Komisji informuje osobę wezwaną.
3.
Zapis dźwiękowy przebiegu przesłuchania stanowi załącznik do protokołu.
4.
Protokół podpisują przewodniczący Komisji i osoba wezwana. Jeżeli osoba wezwana odmawia
podpisania protokołu lub nie może go podpisać, przewodniczący Komisji zaznacza w protokole
przyczynę braku podpisu.
Art. 37b.
1.
W celu wyjaśnienia nieprawidłowości lub uchybień w działalności organów i osób prowadzących
postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości
warszawskich Komisja może wszcząć postępowanie ogólne.
2.
Do postępowania ogólnego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu rozpoznawczym,
z wyjątkiem art. 29-31.
3.
Dowody i materiały zebrane i dopuszczone w postępowaniu ogólnym Komisja może włączyć
i uwzględnić jako dowody i materiały w postępowaniu rozpoznawczym bez przeprowadzania
dowodu w tym postępowaniu.
Art. 37c.
1.
W postępowaniu ogólnym Komisja może podjąć uchwałę o stwierdzeniu nieprawidłowości
lub uchybień w działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie
wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich lub skierować
zawiadomienie do odpowiedniego organu.
2.
W razie niestwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień, o których mowa w ust. 1, Komisja
może umorzyć postępowanie ogólne, żądać przeprowadzenia kontroli lub wszczęcia postępowań,
o których mowa w art. 28.
3.
W razie stwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień mniejszej wagi Komisja może zakończyć
postępowanie bez podejmowania uchwały, o której mowa w ust. 1.
Art. 37d.
Od uchwały, o której mowa w art. 37c ust. 1, i czynności, o których mowa w art. 37a
ust. 1 i 2, nie służy odwołanie, powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw ani skarga
do sądu administracyjnego.
”
;
37)
w art. 38:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 8 § 2, art. 13, art. 25, art. 31, art. 96-96n, art. 114-122,
art. 127-144 tej ustawy.
”
,
b)
dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu:
„
3.
Do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji Komisji stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
4.
Do zawiadomień i wezwań, o których mowa w art. 16 ust. 3 i 4, oraz do spraw określonych
w art. 17b nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.
5.
Nie stwierdza się nieważności decyzji Komisji, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia
upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.
”
;
38)
w art. 39 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3a i 4, oraz ostateczna decyzja właściwego
organu wydana na skutek decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, zawierająca
odmienne rozstrzygnięcie niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna, stanowią podstawę
wznowienia postępowania cywilnego o zapłatę odszkodowania lub dotyczącego zapłaty
wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości.
”
;
39)
po art. 39 dodaje się art. 39a w brzmieniu:
„
Art. 39a.
1.
Od decyzji Komisji stronie nie przysługują przewidziane w odrębnych przepisach środki
prawne wzruszenia decyzji dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub
stwierdzenia nieważności decyzji.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postanowień Komisji.
”
;
40)
art. 40 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 40.
1.
Decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3 lub 3a oraz ust. 3, stanowi podstawę
wykreślenia w księdze wieczystej wpisu dokonanego na podstawie uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej,
decyzji w przedmiocie użytkowania wieczystego, decyzji o przekształceniu prawa użytkowania
wieczystego w prawo własności nieruchomości, o której mowa w art. 29 ust. 3, lub na
podstawie aktu notarialnego sporządzonego z uwzględnieniem uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej,
oraz stanowi podstawę wpisania jako właściciela odpowiednio m.st. Warszawy albo Skarbu
Państwa. Przepisu art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece nie stosuje się.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wpisu dokonanego na podstawie aktu notarialnego,
na mocy albo wskutek którego osoba trzecia nabyła prawo lub została zwolniona z obowiązku.
”
;
41)
po art. 40 dodaje się art. 40a-40e w brzmieniu:
„
Art. 40a.
W przypadku sprzedaży nieruchomości warszawskiej w postępowaniu egzekucyjnym lub innym
postępowaniu mającym skutki sprzedaży egzekucyjnej prawa osobiste i roszczenia dotyczące
nieruchomości warszawskiej ujawnione przez wpis w księdze wieczystej lub nieujawnione
w ten sposób pozostają w mocy bez potrącania ich wartości z ceny nabycia.
Art. 40b.
1.
Decyzja Komisji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-3, stanowi podstawę niezwłocznego
przywrócenia posiadania nieruchomości warszawskiej lub jej odpowiedniej części najemcy
lub innej osobie zajmującej nieruchomość na podstawie umowy zawartej z gminą albo
Skarbem Państwa przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej.
2.
Gmina albo Skarb Państwa ma obowiązek niezwłocznego przywrócenia posiadania najemcy
lub innej osobie zajmującej nieruchomość warszawską lub jej część przed dniem wydania
decyzji reprywatyzacyjnej od chwili wpisu, o którym mowa w art. 40.
3.
Decyzja, o której mowa w ust. 1, ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa.
4.
Czynności prawne dokonane przez osobę, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną,
o której mowa w ust. 1, lub przez jej następcę prawnego uznaje się za bezskuteczne
wobec osoby zajmującej nieruchomość warszawską lub jej część.
5.
Umowę, o której mowa w ust. 1, poczytuje się w razie wątpliwości za przedłużoną na
czas nieoznaczony.
6.
Prawa i obowiązki, o których mowa w ust. 1 i 2, pozostają w mocy do czasu wydania
przez Komisję decyzji prawomocnej.
Art. 40c.
1.
Decyzja reprywatyzacyjna nie narusza uprawnień i obowiązków z umowy najmu zawartej
z najemcą nieruchomości warszawskiej lub jej części przez gminę albo Skarb Państwa.
2.
Jeżeli umowa najmu, o której mowa w ust. 1, została zawarta przed wydaniem decyzji
reprywatyzacyjnej, osoba, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną, ani jej
następca prawny nie wstępuje w stosunek najmu. Nie dotyczy to osoby, na rzecz której
wydana została prawomocna decyzja Komisji, albo gdy Komisja umorzyła postępowanie
na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 5.
3.
Osoba, która wstąpiła w stosunek najmu, może wypowiedzieć najem na zasadach określonych
w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie
gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.
4.
Do czasu zapewnienia najemcy lub innej osobie zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej
odpowiedniego lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki decyzja Komisji,
decyzja reprywatyzacyjna oraz zawarta na ich podstawie umowa o ustanowieniu użytkowania
wieczystego oraz o sprzedaży budynku na podstawie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w
prawo własności nie podlegają wykonaniu ani egzekucji w zakresie, w jakim naruszałoby
to uprawnienia i obowiązki, o których mowa w art. 40b ust. 1 i 2, chociażby decyzja
była ostateczna lub prawomocna.
5.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się w razie sprzedaży budynku osobie, na rzecz której
wydano decyzję reprywatyzacyjną, na podstawie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Art. 40d.
Umowa najmu nieruchomości warszawskiej lub jej części powinna być zawarta na piśmie
pod rygorem nieważności.
Art. 40e.
1.
W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-3, Komisja może nakazać gminie przejęcie
zarządu nieruchomością warszawską lub jej odpowiednią częścią na zasadach określonych
w art. 184a-186a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
2.
Gmina w terminie 7 dni od dnia wydania przez Komisję decyzji, o której mowa w ust.
1, przejmuje od dotychczasowego zarządcy czynności związane z zarządzaniem nieruchomością
i wyznacza nowego, innego zarządcę nieruchomości.
3.
Gmina w terminie 14 dni od przejęcia czynności związanych z zarządzaniem nieruchomością
wydaje w stosunku do najemcy lokalu lub innej osoby zajmującej nieruchomość decyzję
określającą wysokość czynszu za zajmowany lokal na podstawie umowy, o której mowa
w art. 40b ust. 1.
4.
Oświadczenia woli dotychczasowego zarządcy złożone osobie, o której mowa w ust. 3,
są w stosunku do niej bezskuteczne, choćby zostały dokonane na podstawie umowy o zarządzanie
nieruchomością warszawską lub jej częścią przed dniem wydania decyzji, o której mowa
w ust. 1, a po wydaniu decyzji reprywatyzacyjnej lub po powierzeniu sprawowania zarządu
przez osobę, o której mowa w art. 31 ust. 1.
5.
Do czasu doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 2, najemca lub inna osoba zajmująca
nieruchomość warszawską jest zobowiązana do uiszczenia czynszu najmu oraz innych opłat
w związku z używaniem nieruchomości lub jej części w wysokości należnej na dzień przed
dniem powierzenia sprawowania zarządu przez osobę, o której mowa w art. 31 ust. 1,
lub na dzień przed dniem wydania decyzji reprywatyzacyjnej.
”
;
42)
art. 41 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 41.
1.
W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może stwierdzić, że wskutek wydania
decyzji reprywatyzacyjnej wyrządzono szkodę gminie lub Skarbowi Państwa przez niezgodne
z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej.
2.
Wyrządzenie szkody, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę odpowiedzialności osoby
działającej w charakterze organu administracji publicznej lub z jego upoważnienia
albo jako członek kolegialnego organu administracji publicznej lub osoby wykonującej
w urzędzie organu administracji publicznej pracę w ramach stosunku pracy, stosunku
służbowego lub umowy cywilnoprawnej, biorącej udział w prowadzeniu sprawy rozstrzyganej
w drodze decyzji reprywatyzacyjnej.
3.
Komisja doręcza decyzję, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi okręgowemu właściwemu
ze względu na siedzibę organu, który wydał decyzję reprywatyzacyjną.
4.
Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania z winy
umyślnej, odpowiada ona do pełnej wysokości szkody, o której mowa w ust. 1.
5.
Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania nieumyślnie,
odszkodowanie ustala się w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1,
jednak nie może ono przewyższać 12-krotności miesięcznego wynagrodzenia tej osoby.
6.
Wynagrodzenie przysługujące osobie, o której mowa w ust. 2, określa się na dzień działania
lub na koniec okresu zaniechania, którym wyrządzono szkodę. W przypadku gdy zgodnie
ze zdaniem poprzedzającym wynagrodzenie może być określone w różnej wysokości, przyjmuje
się wysokość najwyższą.
7.
Do postępowania dotyczącego odpowiedzialności osoby, o której mowa w ust. 2, stosuje
się przepisy art. 7 ust. 3-5 i art. 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej
funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa . Decyzja określona w ust. 1 zastępuje wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej
ustawy.
”
;
43)
po art. 41 dodaje się art. 41a w brzmieniu:
„
Art. 41a.
1.
Nieważne jest oświadczenie woli mające za przedmiot nieruchomość warszawską, złożone
przez osobę, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną na podstawie okoliczności,
o których mowa w art. 30 ust. 1, która nabyła prawo lub roszczenie od osoby uprawnionej
lub która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu.
2.
Nieważność oświadczenia woli, o którym mowa w ust. 1, nie ma wpływu na skuteczność
dokonanej na jego podstawie odpłatnej czynności prawnej, jeżeli wskutek tej czynności
osoba trzecia nabyła prawo lub została zwolniona od obowiązku, chyba że działała w
złej wierze.
3.
W złej wierze jest ten, kto w chwili dokonania czynności prawnej z osobą, o której
mowa w ust. 1, wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć o okolicznościach, o których
mowa w art. 30 ust. 1.
”
.
Art. 2.
W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 364wust. 8 w pkt 21 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 22 w brzmieniu:
„
22)
Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich.
”
;
2)
w art. 365wust. 3 wyrazy „oraz 19” zastępuje się wyrazami „, 19 oraz 22”.
Art. 3.
W ustawie z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym w art. 6 w ust. 1 po pkt 7b dodaje się pkt 7c w brzmieniu:
„
7c)
Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, w związku z prowadzonymi
czynnościami sprawdzającymi, postępowaniem rozpoznawczym lub ogólnym;
”
.
Art. 4.
Przepis art. 31a ustawy zmienianej w art. 1 ma zastosowanie również do naruszeń, które
miały miejsce przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli skutki, o których
mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 1, trwają po dniu wejścia w życie
niniejszej ustawy.
Art. 5.
Przepisy art. 40b i art. 40c ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się także do umów
zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy niezależnie od tego, czy przed
tym dniem decyzja reprywatyzacyjna stała się ostateczna, chyba że umowa wygasła wskutek
odstąpienia albo wypowiedzenia przez osobę zajmującą nieruchomość warszawską lub jej
część. Nie wyłącza to odpowiedzialności gminy względem najemcy z tytułu niewykonania
lub nienależytego wykonania zobowiązania.
Art. 6.
Ilekroć przepisy z zakresu ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego uzależniają
prawo do świadczeń od zachowania okresu lub ciągłości ubezpieczenia, w stosunku do
członków Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących
nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa, powołanych przed dniem wejścia
w życie art. 5 ust. 2a i 2b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, do okresu i ciągłości ubezpieczenia zalicza się okres od dnia powołania na
członka Komisji.
Art. 7.
Do postępowań toczących się przed Komisją do spraw usuwania skutków prawnych decyzji
reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem
prawa, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 8.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
1)
Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych
i hipotece oraz ustawę z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym.