Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 25 października 2018 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie osób i mienia
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Obszary, obiekty, urządzenia i transporty podlegające obowiązkowej ochronie
- Rozdział 3 - Wewnętrzne służby ochrony
- Rozdział 4 - Zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz kontrola tej działalności
- Rozdział 5 - Wymagania kwalifikacyjne pracowników ochrony
- Rozdział 6 - Środki ochrony fizycznej osób i mienia oraz prawa i obowiązki pracownika ochrony
- Rozdział 7 - Nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi oraz kontrola stanu ochrony obszarów, obiektów i urządzeń przez nie chronionych
- Rozdział 8 - Przepisy karne
- Rozdział 9 - Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa ,
2)
ustawą z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców
oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej ,
3)
ustawą z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie
wyższym i nauce ,
4)
ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 22 października 2018 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 392 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa , który stanowi:
„
Art. 392.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r., z wyjątkiem art. 346, który wchodzi
w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
2)
art. 236 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców
oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej , który stanowi:
„
Art. 236.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 184, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r.;
2)
art. 185, który wchodzi w życie z dniem 11 lipca 2019 r.;
3)
art. 188, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.
”
;
3)
art. 350 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie
wyższym i nauce , który stanowi:
„
Art. 350.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 1, art. 42 pkt 2 lit. b oraz art. 334 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem
następującym po dniu ogłoszenia;
2)
art. 19 pkt 3 lit. b w zakresie dodawanego w art. 21 w ust. 1 pkt 39c, art. 120 pkt
1, art. 127 pkt 33-36 i 39 oraz art. 167, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2019 r.
”
;
4)
art. 125 i art. 135 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem
osoby fizycznej , które stanowią:
„
Art. 125.
Przepisy ustawy stosuje się, jeżeli śmierć przedsiębiorcy nastąpiła po dniu poprzedzającym
dzień wejścia w życie niniejszej ustawy.
”
„
Art. 135.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 30, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2)
art. 122, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa:
1)
obszary, obiekty i urządzenia podlegające obowiązkowej ochronie;
2)
zasady tworzenia i funkcjonowania wewnętrznych służb ochrony;
3)
zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia;
4)
wymagane kwalifikacje i uprawnienia pracowników ochrony;
5)
nadzór nad funkcjonowaniem ochrony osób i mienia;
6)
zasady ochrony transportowanej broni, amunicji, materiałów wybuchowych, uzbrojenia,
urządzeń i sprzętu wojskowego.
Art. 2.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
kierownik jednostki - osobę lub organ przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej,
uprawnionych, zgodnie z przepisami prawa, statutem, umową, do zarządzania nią; za
kierownika jednostki uważa się również likwidatora lub syndyka;
2)
(uchylony)
3)
obszar podlegający obowiązkowej ochronie - obszar określony przez ministrów, kierowników
urzędów centralnych i wojewodów, wydzielony i odpowiednio oznakowany;
3a)
transport podlegający obowiązkowej ochronie - transport broni, amunicji, materiałów
wybuchowych, uzbrojenia, urządzeń i sprzętu wojskowego, wysyłany z obszarów i obiektów
podlegających obowiązkowej ochronie;
4)
ochrona osób - działania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia
i nietykalności osobistej;
5)
ochrona mienia - działania zapobiegające przestępstwom i wykroczeniom przeciwko mieniu,
a także przeciwdziałające powstawaniu szkody wynikającej z tych zdarzeń oraz niedopuszczające
do wstępu osób nieuprawnionych na teren chroniony;
6)
pracownik ochrony - osobę wpisaną na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej
lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, i wykonującą zadania
ochrony w ramach wewnętrznej służby ochrony albo na rzecz przedsiębiorcy, który uzyskał
koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i
mienia, lub osobę wykonującą zadania ochrony, w zakresie niewymagającym wpisu na te
listy, na rzecz przedsiębiorcy, który uzyskał koncesję na prowadzenie działalności
gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia;
71)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 650), która weszła w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r.)
specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne - wewnętrzne służby ochrony oraz przedsiębiorców,
którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
ochrony osób i mienia, posiadających broń na podstawie świadectwa broni, o którym
mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji , zwanej dalej „ustawą o broni i amunicji”;
8)
wewnętrzne służby ochrony - uzbrojone i umundurowane zespoły pracowników przedsiębiorców
lub jednostek organizacyjnych, powołane do ich ochrony.
Art. 3.
Ochrona osób i mienia realizowana jest w formie:
1)
bezpośredniej ochrony fizycznej:
a)
stałej lub doraźnej,
b)
polegającej na stałym dozorze sygnałów przesyłanych, gromadzonych i przetwarzanych
w elektronicznych urządzeniach i systemach alarmowych,
c)
polegającej na konwojowaniu wartości pieniężnych oraz innych przedmiotów wartościowych
lub niebezpiecznych;
2)
zabezpieczenia technicznego, polegającego na:
a)
montażu elektronicznych urządzeń i systemów alarmowych, sygnalizujących zagrożenie
chronionych osób i mienia, oraz eksploatacji, konserwacji i naprawach w miejscach
ich zainstalowania,
b)
montażu urządzeń i środków mechanicznego zabezpieczenia oraz ich eksploatacji, konserwacji,
naprawach i awaryjnym otwieraniu w miejscach zainstalowania.
Art. 4.
1.
Ustawa nie narusza przepisów dotyczących ochrony obszarów, obiektów i urządzeń jednostek
organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez:
1)
Ministra Obrony Narodowej,
2)
ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
3)
Ministra Sprawiedliwości,
4)
ministra właściwego do spraw zagranicznych,
5)
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
6)
Szefa Agencji Wywiadu,
7)
Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego
a także przepisów dotyczących ochrony transportu broni, amunicji, materiałów wybuchowych,
uzbrojenia, urządzeń i sprzętu wojskowego wykonywanego przez te jednostki.
2.
Ustawa nie narusza przepisów dotyczących organizacji i zasad funkcjonowania innych
uzbrojonych służb i formacji ochronnych, tworzonych na podstawie odrębnych ustaw.
3.
Ustawy nie stosuje się do Straży Marszałkowskiej podległej Marszałkowi Sejmu.
Rozdział 2
Obszary, obiekty, urządzenia i transporty podlegające obowiązkowej ochronie
Art. 5.
1.
Obszary, obiekty, urządzenia i transporty ważne dla obronności, interesu gospodarczego
państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa podlegają obowiązkowej
ochronie przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne lub odpowiednie zabezpieczenie
techniczne.
2.
Do obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, należą:
1)
w zakresie obronności państwa w szczególności:
a)
zakłady produkcji specjalnej oraz zakłady, w których prowadzone są prace naukowo-badawcze
lub konstruktorskie w zakresie takiej produkcji,
b)
zakłady produkujące, remontujące i magazynujące uzbrojenie, urządzenia i sprzęt wojskowy,
c)
magazyny rezerw strategicznych, o których mowa w art. 15 ustawy z dnia 29 października 2010 r. o rezerwach strategicznych ;
2)
w zakresie ochrony interesu gospodarczego państwa w szczególności:
a)
zakłady mające bezpośredni związek z wydobyciem surowców mineralnych o strategicznym
znaczeniu dla państwa,
b)
porty morskie i lotnicze,
c)
banki i przedsiębiorstwa wytwarzające, przechowujące bądź transportujące wartości
pieniężne w znacznych ilościach;
3)
w zakresie bezpieczeństwa publicznego w szczególności:
a)
zakłady, obiekty i urządzenia mające istotne znaczenie dla funkcjonowania aglomeracji
miejskich, których zniszczenie lub uszkodzenie może stanowić zagrożenie dla życia
i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności elektrownie i ciepłownie, ujęcia
wody, wodociągi i oczyszczalnie ścieków,
b)
zakłady stosujące, produkujące lub magazynujące w znacznych ilościach materiały jądrowe,
źródła i odpady promieniotwórcze, materiały toksyczne, odurzające, wybuchowe bądź
chemiczne o dużej podatności pożarowej lub wybuchowej,
c)
rurociągi paliwowe, linie energetyczne i telekomunikacyjne, zapory wodne i śluzy oraz
inne urządzenia znajdujące się w otwartym terenie, których zniszczenie lub uszkodzenie
może stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, środowiska albo spowodować poważne
straty materialne;
4)
w zakresie ochrony innych ważnych interesów państwa w szczególności:
a)
zakłady o unikalnej produkcji gospodarczej,
b)
obiekty i urządzenia telekomunikacyjne, pocztowe oraz telewizyjne i radiowe,
c)
muzea i inne obiekty, w których zgromadzone są dobra kultury narodowej,
d)
archiwa państwowe;
5)
obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi ujęte w jednolitym
wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury
krytycznej.
3.
Szczegółowe wykazy obszarów, obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 2, sporządzają:
Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, ministrowie,
kierownicy urzędów centralnych i wojewodowie w stosunku do podległych, podporządkowanych
lub nadzorowanych jednostek organizacyjnych. Umieszczenie w wykazie określonego obszaru,
obiektu lub urządzenia następuje w drodze decyzji administracyjnej.
4.
Wykazy, o których mowa w ust. 3, Prezes Narodowego Banku Polskiego, Krajowa Rada Radiofonii
i Telewizji, ministrowie i kierownicy urzędów centralnych przesyłają do właściwych
terytorialnie wojewodów oraz bieżąco aktualizują.
5.
Wojewodowie prowadzą ewidencję obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej
ochronie, znajdujących się na terenie województwa. Ewidencja ma charakter poufny.
6.
Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może umieścić w ewidencji, o której mowa
w ust. 5, znajdujące się na terenie województwa obszary, obiekty i urządzenia innych
podmiotów niż określone w ust. 3.
Art. 6.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Prezesa Narodowego Banku Polskiego,
Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz zainteresowanych ministrów lub kierowników
urzędów centralnych, może wprowadzić dla jednostek organizacyjnych podległych lub
podporządkowanych wnioskującemu organowi albo przez niego nadzorowanych regulaminy
ogólnych warunków i trybu wykonywania ochrony obszarów, obiektów i urządzeń, o których
mowa w art. 5.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego
Banku Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinna odpowiadać
ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców
i inne jednostki organizacyjne, uwzględniając konieczność zapewnienia należytego poziomu
bezpieczeństwa chronionych wartości pieniężnych.
Art. 7.
1.
Kierownik jednostki, który bezpośrednio zarządza obszarami, obiektami i urządzeniami
umieszczonymi w ewidencji, o której mowa w art. 5 ust. 5, albo upoważniona przez niego
osoba są obowiązani uzgadniać plan ochrony tych obszarów, obiektów i urządzeń z właściwym
terytorialnie komendantem wojewódzkim Policji, a w zakresie zagrożeń o charakterze
terrorystycznym, z właściwym terytorialnie dyrektorem delegatury Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego.
1a.
Kierownik jednostki, o którym mowa w ust. 1, w terminie najpóźniej 3 dni przed planowaną
datą rozpoczęcia transportu podlegającego obowiązkowej ochronie, jest obowiązany uzgadniać
z komendantem wojewódzkim Policji, właściwym terytorialnie ze względu na miejsce rozpoczęcia
transportu, plan ochrony tego transportu. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
2.
Plan ochrony powinien:
1)
uwzględniać charakter produkcji lub rodzaj działalności jednostki;
2)
zawierać analizę stanu potencjalnych zagrożeń, w tym zagrożeń o charakterze terrorystycznym,
i aktualnego stanu bezpieczeństwa jednostki;
3)
podawać ocenę aktualnego stanu ochrony jednostki;
4)
zawierać dane dotyczące specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej, a w tym:
a)
stan etatowy,
b)
rodzaj oraz ilość uzbrojenia i wyposażenia,
c)
sposób zabezpieczenia broni i amunicji;
5)
zawierać dane dotyczące rodzaju zabezpieczeń technicznych;
6)
zawierać zasady organizacji i wykonywania ochrony jednostki.
3.
Komendant wojewódzki Policji przy uzgadnianiu planu ochrony bierze pod uwagę potencjalny
stan zagrożenia jednostki oraz wymagania określone w obowiązujących przepisach prawa.
4.
Odmowa uzgodnienia planu ochrony następuje w drodze decyzji administracyjnej.
Rozdział 3
Wewnętrzne służby ochrony
Art. 8.
1.
Wewnętrzne służby ochrony w szczególności:
1)
zapewniają ochronę mienia w granicach chronionych obszarów i obiektów;
2)
zapewniają ochronę ważnych urządzeń jednostki, znajdujących się poza granicami chronionych
obszarów i obiektów;
3)
konwojują mienie jednostki;
4)
wykonują inne zadania wynikające z planu ochrony jednostki.
2.
Wewnętrzne służby ochrony, powołane przez przedsiębiorców, mogą wykonywać usługi w
zakresie ochrony osób i mienia po uzyskaniu przez nich koncesji, o której mowa w art.
15.
Art. 9.
Wewnętrzne służby ochrony podlegają kierownikowi jednostki lub osobie pisemnie przez
niego upoważnionej, bezpośrednio podporządkowanej temu kierownikowi.
Art. 9a.
1.
Kierownik jednostki wystawia legitymację kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej
pracownikowi wpisanemu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub
legitymację kwalifikowanego pracownika zabezpieczenia technicznego pracownikowi wpisanemu
na listę kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, którzy wchodzą w
skład podległej mu wewnętrznej służby ochrony.
2.
Legitymacje, o których mowa w ust. 1, zawierają:
1)
indywidualny numer zgodny z ewidencją legitymacji, o której mowa w ust. 3;
2)
aktualne zdjęcie pracownika;
3)
imię i nazwisko pracownika;
4)
nazwę, adres i numer telefonu jednostki, w której wewnętrzna służba ochrony sprawuje
ochronę;
5)
pouczenie o ustawowych uprawnieniach przysługujących jej posiadaczowi;
6)
datę i miejsce wydania oraz imię, nazwisko i podpis kierownika jednostki.
2a.
Legitymacje, o których mowa w ust. 1, mogą zawierać pieczęć kierownika jednostki.
3.
Kierownik jednostki prowadzi ewidencję legitymacji, o których mowa w ust. 1.
4.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzory legitymacji, o których mowa w ust. 1,
2)
tryb i warunki ich wydawania, wymiany lub zwrotu,
3)
sposób prowadzenia ewidencji legitymacji, o której mowa w ust. 3
- mając na względzie jednolitość stosowanych legitymacji, dokumentacji oraz procedur
związanych z ich wydawaniem, wymianą lub zwrotem, a także możliwość odczytania przez
osobę zainteresowaną danych zawartych w tych legitymacjach.
Art. 10.
1.
Właściwy terytorialnie komendant wojewódzki Policji może, w drodze decyzji administracyjnej,
wydać zezwolenie na utworzenie wewnętrznej służby ochrony w jednostce, w skład której
nie wchodzą obszary, obiekty i urządzenia umieszczone w ewidencji, o której mowa w
art. 5 ust. 5, na wniosek kierowników tych jednostek, uzasadniony ważnym interesem
gospodarczym lub publicznym.
2.
Wniosek powinien zawierać informacje, o których mowa w art. 7 ust. 2.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wewnętrznych służb ochrony, działających na terenach
jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra
Obrony Narodowej.
Art. 11.
1.
Zezwolenie na utworzenie wewnętrznej służby ochrony, o którym mowa w art. 10 ust.
1, nie może być wydane, jeżeli:
1)
plan ochrony nie zawiera informacji, o których mowa w art. 7 ust. 2;
2)
jednostka wnioskująca nie zapewnia spełnienia warunków wynikających z przepisów wydanych
na podstawie ustawy.
2.
Komendant wojewódzki Policji, w drodze decyzji administracyjnej, cofa zezwolenie na
działalność wewnętrznej służby ochrony, jeżeli:
1)
kierownik jednostki złoży taki wniosek;
2)
nie utworzono wewnętrznej służby ochrony w okresie 3 miesięcy od dnia wydania zezwolenia;
3)
nie usunięto w wyznaczonym terminie stwierdzonych podczas kontroli rażących uchybień
lub nieprawidłowości w organizacji wewnętrznej służby ochrony;
4)
działalność wewnętrznej służby ochrony prowadzona jest niezgodnie z planem ochrony;
5)
ustały okoliczności, dla których zezwolenie zostało wydane.
3.
Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego
Policji.
Art. 12.
Wewnętrzne służby ochrony w zakresie ochrony osób i mienia współpracują z Policją,
jednostkami ochrony przeciwpożarowej, obrony cywilnej i strażami gminnymi (miejskimi).
Art. 13.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, dla wewnętrznych
służb ochrony:
1)
szczegółowe zasady oraz tryb ich tworzenia;
2)
strukturę organizacyjną, zakres działania i sposób prowadzenia dokumentacji ochronnej;
3)
uzbrojenie i wyposażenie;
4)
umundurowanie i odznaki służbowe oraz sposób tworzenia dla nich nazw.
Art. 14.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, dla wewnętrznych służb
ochrony działających na terenach podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jednostek
organizacyjnych:
1)
warunki i tryb ich tworzenia;
2)
strukturę organizacyjną i zakres działania;
3)
uzbrojenie i wyposażenie;
4)
warunki zatrudnienia pracowników;
5)
umundurowanie i odznaki służbowe.
Rozdział 4
Zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz kontrola tej działalności
Art. 15.
1.
Podjęcie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia wymaga uzyskania
koncesji, określającej zakres i formy prowadzenia tych usług.
2.
Koncesji nie wymaga działalność gospodarcza w zakresie, o którym mowa w art. 3 pkt
2, jeżeli nie dotyczy obszarów, obiektów i urządzeń określonych w art. 5 ust. 5.
Art. 16.
1.
Organem koncesyjnym, właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany, ograniczenia
zakresu działalności gospodarczej lub formy usług oraz cofania koncesji na działalność
gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia jest minister właściwy do spraw
wewnętrznych.
2.
Przed udzieleniem koncesji organ koncesyjny zasięga opinii komendanta wojewódzkiego
Policji, właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy,
a przed wydaniem decyzji, o których mowa w ust. 1, innych niż udzielenie koncesji,
organ koncesyjny może zasięgnąć opinii tego komendanta.
Art. 17.
1.
Koncesję wydaje się na wniosek:
1)
przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, jeżeli jest on wpisany na listę kwalifikowanych
pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego;
2)
przedsiębiorcy innego niż osoba fizyczna, jeżeli na listę kwalifikowanych pracowników
ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego jest
wpisana co najmniej jedna osoba będąca wspólnikiem spółki jawnej lub komandytowej,
członkiem organu zarządzającego, prokurentem lub pełnomocnikiem ustanowionym przez
przedsiębiorcę do kierowania działalnością określoną w koncesji, a pozostałe osoby
uprawnione do reprezentacji przedsiębiorcy nie były karane za przestępstwo umyślne
lub umyślne przestępstwo skarbowe.
1a.
Do wniosku dołącza się dokumenty w formie oryginału, poświadczonej kopii lub poświadczonego
tłumaczenia.
2.
(uchylony)
3.
Wniosek o udzielenie koncesji powinien zawierać:
1)
firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu lub adresu zamieszkania;
2)
numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo informację o wpisie
do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz numer identyfikacji
podatkowej (NIP);
3)
określenie zakresu i form wykonywanej działalności gospodarczej, na którą ma być udzielona
koncesja;
4)
datę rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją;
5)
adresy miejsc wykonywania działalności gospodarczej objętej wnioskiem, w tym przechowywania
dokumentacji, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2 i 3;
6)
dane przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, osób uprawnionych lub wchodzących w skład
organu uprawnionego do reprezentowania przedsiębiorcy, prokurentów oraz pełnomocnika
ustanowionego w celu kierowania działalnością określoną w koncesji, zawierające:
a)
imię i nazwisko,
b)
datę i miejsce urodzenia,
c)
obywatelstwo,
d)
numer PESEL, o ile został nadany,
e)
serię i numer paszportu albo innego dokumentu stwierdzającego tożsamość oraz adresy
zamieszkania tych osób na pobyt stały i czasowy,
f)
informację o wpisie na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych
pracowników zabezpieczenia technicznego;
7)
informacje o posiadanych koncesjach, zezwoleniach lub wpisach do rejestru działalności
regulowanej.
8)
(uchylony)
4.
(uchylony)
5.
Do wniosku o udzielenie koncesji należy dołączyć następujące dokumenty:
1)
zaświadczenie o wpisie na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub
kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego;
2)
oświadczenie o niekaralności przedsiębiorcy oraz osób, o których mowa w art. 17 ust.
3 pkt 6, obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym
oraz obywateli państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
które mogą korzystać ze swobody przedsiębiorczości na podstawie umów zawartych przez
te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi;
3)
poświadczone tłumaczenie zaświadczenia o niekaralności przedsiębiorców oraz osób innych
niż wymienione w pkt 2.
6.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do
zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej
za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań.
7.
(uchylony)
8.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku
składanego do organu koncesyjnego przez przedsiębiorcę ubiegającego się o udzielenie
lub zmianę koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony
osób i mienia z uwzględnieniem danych zawartych w ust. 3 oraz informacji o dokumentach
wymaganych przy złożeniu wniosku o udzielenie koncesji, mając na względzie ułatwienie
przedsiębiorcom czynności związanych ze złożeniem wniosku oraz zapewnienie sprawności
postępowania.
Art. 17a.
Organ koncesyjny może odmówić udzielenia koncesji lub ograniczyć jej zakres w stosunku
do wniosku o udzielenie koncesji albo odmówić zmiany koncesji:
1)
gdy przedsiębiorca nie spełnia określonych w ustawie warunków wykonywania działalności
objętej koncesją;
2)
ze względu na zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa lub
dóbr osobistych obywateli;
3)
przedsiębiorcy, któremu w ciągu ostatnich trzech lat cofnięto koncesję na działalność
określoną ustawą z przyczyn wymienionych w art. 22 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3, lub przedsiębiorcę
reprezentuje osoba, która była osobą uprawnioną do reprezentowania innego przedsiębiorcy
lub była jej pełnomocnikiem ustanowionym do kierowania działalnością określoną w koncesji,
a jej działalność spowodowała wydanie decyzji cofającej koncesję temu przedsiębiorcy;
4)
przedsiębiorcy, którego w ciągu ostatnich trzech lat wykreślono z rejestru działalności
regulowanej z powodu złożenia oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym;
5)
gdy w stosunku do przedsiębiorcy otwarto likwidację albo ogłoszono upadłość.
Art. 17b2)Dodany przez art. 46 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Przedsiębiorca przekazujący podczas postępowania o udzielenie koncesji informacje
stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej
konkurencji może zgłosić wniosek, aby informacjom tym była nadana klauzula poufności.
2.
Informacjom nadaje się klauzulę poufności, pod warunkiem że przedsiębiorca:
1)
przekazując informacje, uzasadni swoje żądanie;
2)
z przekazanych informacji sporządzi streszczenie, które może zostać udostępnione innym
uczestnikom postępowania.
3.
Informacje, którym nadano klauzulę poufności, nie mogą być udostępniane innym uczestnikom
postępowania bez zgody przedsiębiorcy przekazującego informacje.
Art. 17c2)Dodany przez art. 46 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Przedsiębiorca, który zamierza podjąć działalność gospodarczą wymagającą uzyskania
koncesji, może ubiegać się o przyrzeczenie udzielenia koncesji, zwane dalej „promesą”.
W promesie uzależnia się udzielenie koncesji od spełnienia warunków wykonywania działalności
gospodarczej wymagającej uzyskania koncesji.
2.
W postępowaniu o udzielenie promesy stosuje się przepisy dotyczące udzielenia koncesji.
3.
W promesie ustala się okres jej ważności, z tym że nie może on być krótszy niż 6 miesięcy.
4.
W okresie ważności promesy nie można odmówić udzielenia koncesji na wykonywanie działalności
gospodarczej określonej w promesie, chyba że:
1)
uległy zmianie dane zawarte we wniosku o udzielenie promesy;
2)
wnioskodawca nie spełnił wszystkich warunków określonych w promesie;
3)
wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 17a pkt 1 i 2.
53)Dodany przez art. 77 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej (Dz. U. poz. 1629), która wejdzie w życie z dniem 25 listopada 2018 r..
W przypadku śmierci przedsiębiorcy, w okresie ważności promesy nie można odmówić udzielenia
koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej określonej w promesie właścicielowi
przedsiębiorstwa w spadku w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby
fizycznej albo, jeżeli przedsiębiorca był wspólnikiem spółki cywilnej, innemu wspólnikowi tej
spółki, jeżeli osoba ta przedłoży pisemną zgodę właścicieli przedsiębiorstwa w spadku
na udzielenie jej tej koncesji, chyba że:
1)
uległy zmianie dane zawarte we wniosku o udzielenie promesy inne niż dane osoby, która
złożyła wniosek o udzielenie promesy;
2)
właściciel przedsiębiorstwa w spadku albo wspólnik spółki cywilnej, który złożył wniosek
o udzielenie koncesji, nie spełnił warunków określonych w promesie;
3)
właściciel przedsiębiorstwa w spadku albo wspólnik spółki cywilnej, który złożył wniosek
o udzielenie koncesji, nie spełnił warunków wykonywania działalności objętej koncesją;
4)
jest to uzasadnione zagrożeniem obronności i bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa
lub dóbr osobistych obywateli.
Art. 17d2)Dodany przez art. 46 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Za udzielenie koncesji lub jej zmianę oraz za udzielenie promesy pobiera się opłatę
skarbową.
Art. 18.
1.
Koncesja zawiera:
1)
firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu albo adresu zamieszkania;
1a)
numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo informację o wpisie
do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz numer identyfikacji
podatkowej (NIP);
2)
imiona i nazwiska wspólników lub członków zarządu, prokurentów oraz pełnomocników
w razie ich ustanowienia, ze wskazaniem osób wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników
ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego;
3)
określenie zakresu działalności gospodarczej i formy usług;
4)
wskazanie miejsca wykonywania działalności gospodarczej;
5)
określenie czasu jej ważności;
6)
określenie obszaru wykonywania działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i
mienia oraz datę jej rozpoczęcia.
2.
Koncesja może zawierać szczególne warunki wykonywania działalności gospodarczej w
zakresie usług ochrony osób i mienia, określone przez organ, o którym mowa w art.
16.
3.
Przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać organowi koncesyjnemu zmiany danych, o których
mowa w ust. 1 pkt 1, 1a, 2 i 4, w terminie 14 dni od dnia ich powstania.
Art. 19.
1.
Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia
jest obowiązany:
1)
powiadomić organ koncesyjny o podjęciu, zawieszeniu i trwałym zaprzestaniu wykonywania
działalności gospodarczej;
2)
prowadzić i przechowywać dokumentację dotyczącą:
a)
pracowników ochrony, w tym umowy o pracę i umowy cywilnoprawne,
b)
organizacji i wykonywania ochrony przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne,
w zakresie dobowego wykorzystania stanu osobowego pracowników ochrony, ich wyposażenia
i uzbrojenia oraz użytych środków transportu wraz ze szczegółowym opisem wykonywanej
ochrony;
3)
zachowywać formę pisemną umów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej oraz
przechowywać zawarte umowy i dotyczącą ich dokumentację;
4)
przedstawić dokumentację, o której mowa w pkt 2 i 3, na żądanie organu uprawnionego
do kontroli;
5)
spełniać w sposób nieprzerwany warunki, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2, jeżeli
koncesję uzyskał przedsiębiorca inny niż osoba fizyczna;
6)
sprawować nadzór nad wykonywaniem zadań ochrony przez pracowników ochrony;
7)
weryfikować karalność pracowników ochrony, a w przypadku przedsiębiorcy innego niż
osoba fizyczna, dodatkowo osób, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2.
2.
W ramach dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, przedsiębiorca prowadzi
wykaz pracowników ochrony, który zawiera:
1)
imię i nazwisko pracownika ochrony;
2)
datę i miejsce urodzenia;
3)
adres zamieszkania lub pobytu czasowego;
4)
numer PESEL, a w przypadku jego nienadania osobie posiadającej obywatelstwo innego
państwa, serię i numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;
5)
datę wpisu na listy, o których mowa w art. 28 ust. 1, oraz określenie organu, który
dokonał wpisu;
6)
numer legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni;
7)
datę zawarcia z pracownikiem ochrony umowy oraz datę jej rozwiązania;
8)
daty szkoleń i kursów, o których mowa w art. 26 ust. 7 pkt 3-7 i art. 38b ust. 1;
9)
daty weryfikacji karalności pracowników ochrony.
3.
Dokumentację, o której mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, przechowuje się przez okres 5 lat
od dnia zakończenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia,
a w przypadku dokumentacji dotyczącej realizacji umowy - od dnia wygaśnięcia umowy.
4.
Dane, o których mowa w ust. 2 pkt 5, 6 i 8, zamieszcza się w wykazie pracowników ochrony,
w odniesieniu do pracowników ochrony, których one dotyczą.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, formę i
sposób prowadzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 3, oraz
wykazu, o którym mowa w ust. 2, sposób dokonywania poprawek i zakres danych, jakie
powinna zawierać dokumentacja, mając na uwadze konieczność zapewnienia właściwej rejestracji
zawieranych umów, oraz właściwego zabezpieczenia danych zawartych w rejestrze przed
ich utratą, nieuprawnioną zmianą, nieuprawnionym dostępem lub usunięciem.
Art. 20.
1.
Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia:
1)
oznacza pracowników ochrony w sposób jednolity, umożliwiający ich identyfikację oraz
identyfikację podmiotu zatrudniającego;
2)
zapewnia noszenie ubioru przez pracowników ochrony, umożliwiającego ich identyfikację
oraz identyfikację podmiotu zatrudniającego w przypadku, o którym mowa w art. 40 ust.
1;
3)
wystawia pracownikowi ochrony legitymację pracownika ochrony fizycznej, legitymację
kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej lub legitymację kwalifikowanego pracownika
zabezpieczenia technicznego przed dopuszczeniem go do wykonywania zadań związanych
z ochroną osób i mienia.
2.
Legitymację kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej oraz kwalifikowanego pracownika
zabezpieczenia technicznego wystawia się wyłącznie pracownikowi ochrony, który jest
wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych
pracowników zabezpieczenia technicznego.
3.
Legitymacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zawierają:
1)
indywidualny numer, zgodny z prowadzoną przez przedsiębiorcę ewidencją legitymacji,
o której mowa w ust. 4;
2)
aktualne zdjęcie pracownika ochrony;
3)
imię i nazwisko pracownika ochrony;
4)
oznaczenie przedsiębiorcy wydającego dokument, firmę przedsiębiorcy, siedzibę i adres,
numer telefonu oraz numer koncesji;
5)
pouczenie o ustawowych uprawnieniach przysługujących jej posiadaczowi;
6)
datę oraz miejsce wydania, imię i nazwisko oraz podpis wystawiającego legitymację.
3a.
Legitymacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, mogą zawierać pieczęć podmiotu wystawiającego.
4.
Przedsiębiorca prowadzi ewidencję legitymacji, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
5.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wzory legitymacji, o których mowa w ust. 1 pkt 3,
2)
tryb i warunki ich wydawania, wymiany lub zwrotu,
3)
sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 4
- mając na względzie jednolitość stosowanych legitymacji, dokumentacji oraz procedur
związanych z ich wydawaniem, wymianą lub zwrotem, a także możliwość odczytania przez
osobę zainteresowaną danych zawartych w tych legitymacjach.
Art. 21.
1.
Ubiory pracowników ochrony zatrudnianych przez przedsiębiorcę powinny posiadać oznaczenia
różniące je w sposób widoczny od mundurów pozostających pod szczególną ochroną lub
których wzory zostały wprowadzone na podstawie odrębnych przepisów.
2.
Identyfikatory i odznaki pracowników ochrony zatrudnianych przez przedsiębiorcę powinny
w sposób widoczny różnić się od identyfikatorów i odznak funkcjonariuszy i pracowników
służb publicznych.
3.
Pracownik ochrony nie może zakrywać twarzy w celu uniemożliwienia lub istotnego utrudnienia
jego identyfikacji.
Art. 21a.
1.
Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i
mienia jest obowiązany do spełnienia obowiązku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej
za szkody wyrządzone w związku z ochroną osób i mienia.
2.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym
mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,
biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanej działalności oraz zakres realizowanych
zadań.
Art. 22.
1.
Organ koncesyjny cofa, w drodze decyzji administracyjnej, koncesję na wykonywanie
działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli:
1)
wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej
objętej koncesją;
2)
przedsiębiorca nie podjął w wyznaczonym terminie działalności objętej koncesją mimo
wezwania organu koncesyjnego lub trwale zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej
objętej koncesją.
2.
Organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca:
1)
w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami
określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą
koncesją;
2)
rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej
działalności gospodarczej, określone przepisami prawa;
3)
nie zawarł umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 21a ust. 1.
3.
Organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres ze względu na:
1)
zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli albo zagrożenie
bezpieczeństwa porządku publicznego;
2)
niepoinformowanie przez przedsiębiorcę organu koncesyjnego o zmianie danych określonych
w koncesji, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, 1a, 2 i 4, w terminie wyznaczonym
w art. 18 ust. 3;
3)
ogłoszenie upadłości lub likwidacji przedsiębiorcy;
4)
dopuszczenie do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej lub
kwalifikowanego pracownika zabezpieczenia technicznego osoby niewpisanej na listę
kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia
technicznego;
54)Dodany przez art. 46 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
wydanie decyzji o stwierdzeniu niedopuszczalności wykonywania praw z udziałów albo
akcji przedsiębiorcy, na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o kontroli niektórych inwestycji .
Art. 22a.
1.
Przedsiębiorca ubiegający się o zawarcie umowy na prowadzenie działalności w zakresie
ochrony lotnictwa cywilnego w portach lotniczych jest obowiązany:
1)
przedstawić informację o dotychczasowej działalności, w tym dokumenty finansowe za
ostatnie 3 lata oraz za rok, w którym ubiega się on o wykonywanie działalności w zakresie
kontroli bezpieczeństwa;
2)
prowadzić działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia co najmniej
przez okres 5 lat;
3)
przedstawić informację o liczbie zatrudnionych kwalifikowanych pracowników ochrony
fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego;
4)
przedstawić informację o liczbie zatrudnionych pracowników spełniających wymagania
określone w przepisach z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego dla osób wykonujących
zadania w zakresie kontroli bezpieczeństwa w ruchu lotniczym;
5)
przedstawić informację o planowanych szkoleniach osób, które będą wykonywać zadania
w zakresie kontroli bezpieczeństwa w ruchu lotniczym, oraz przewidywanym terminie
ich zakończenia;
6)
przedstawić dokumenty potwierdzające posiadanie uprawnień do prowadzenia kontroli
bezpieczeństwa w ruchu lotniczym co najmniej przez 10% liczby pracowników niezbędnych
dla prawidłowego wykonywania tej kontroli;
7)
wskazać deklarowany termin, w którym zostaną zatrudnieni pracownicy spełniający wymagania
dotyczące osób dokonujących kontroli bezpieczeństwa w ruchu lotniczym w liczbie niezbędnej
do wykonywania zadań;
8)
przedstawić zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz urzędu skarbowego
o niezaleganiu z należnościami z tytułu zobowiązań publicznoprawnych;
9)
przedstawić oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie
fałszywych oświadczeń, o posiadaniu środków finansowych albo zdolności kredytowej
w wysokości niezbędnej do realizacji zadań w zakresie kosztów przygotowania pracowników
do realizacji zadań;
10)
przedstawić oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie
fałszywych oświadczeń, że nie toczy się postępowanie w sprawie o cofnięcie koncesji
na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia;
11)
udokumentować możliwość spełnienia warunków organizacyjnych niezbędnych dla zapewnienia
prawidłowego, niezakłóconego wykonywania kontroli bezpieczeństwa w ruchu lotniczym
w zakresie liczby pracowników ochrony posiadających odpowiednie poświadczenia bezpieczeństwa
oraz kwalifikacje, którzy mają wykonywać te zadania;
12)
przedstawić oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie
fałszywych oświadczeń, o zdolności do samodzielnego wykonywania kontroli bezpieczeństwa
w ruchu lotniczym;
13)
zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku
z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego w portach
lotniczych.
2.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust.
1 pkt 13, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,
z uwzględnieniem specyfiki prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie ochrony
lotnictwa cywilnego w portach lotniczych.
Art. 22b.
Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego
w portach lotniczych jest obowiązany wykonywać tę działalność samodzielnie, bez możliwości
powierzania wykonywania czynności z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego w portach
lotniczych innym podmiotom.
Art. 23.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych może upoważnić Komendanta Głównego Policji
do kontroli działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia wymagającej
koncesji.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Komendant Główny Policji może powierzać przeprowadzenie
kontroli komendantom wojewódzkim Policji.
Art. 23a.
1.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych może upoważnić Komendanta Głównego Straży
Granicznej do kontroli działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia
dotyczących prawidłowości dokonywania kontroli bezpieczeństwa przeprowadzanej w portach
lotniczych.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Komendant Główny Straży Granicznej może powierzyć
przeprowadzenie kontroli komendantom oddziałów Straży Granicznej.
Art. 23b.
1.
Organ koncesyjny do przeprowadzenia kontroli działalności gospodarczej wykonywanej
przez przedsiębiorcę w zakresie usług ochrony osób i mienia może powołać na czas trwania
kontroli zespół kontrolny, w skład którego mogą wejść przedstawiciele ministra właściwego
do spraw wewnętrznych, Ministra Obrony Narodowej, Komendanta Głównego Policji, Komendanta
Głównego Straży Granicznej lub Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego.
2.
Na wniosek organu koncesyjnego Minister Obrony Narodowej, Komendant Główny Policji,
Komendant Główny Straży Granicznej lub Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego delegują
do prac w zespole kontrolnym funkcjonariuszy, żołnierzy lub pracowników podległych
lub nadzorowanych jednostek organizacyjnych.
3.
Organ koncesyjny, powołując zespół kontrolny, wyznacza jego kierownika, który kieruje
przebiegiem czynności kontrolnych oraz sporządza protokół pokontrolny.
4.
Czynności kontrolne są wykonywane na podstawie upoważnienia wydanego przez organ koncesyjny
i legitymacji służbowej.
Art. 23c.
1.
Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie, o którym mowa w art.
3, podlega kontroli organu koncesyjnego w zakresie:
1)
zgodności wykonywanej działalności z udzieloną koncesją;
2)
przestrzegania warunków wykonywania działalności gospodarczej;
3)
stwarzania zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego;
4)
ochrony bezpieczeństwa lub dóbr osobistych innych osób.
2.
Osoby upoważnione przez organ koncesyjny do dokonywania kontroli działalności gospodarczej
w zakresie usług ochrony osób i mienia są uprawnione do:
1)
wstępu na teren nieruchomości, obiektu, lokalu lub ich części, gdzie jest wykonywana
działalność gospodarcza objęta koncesją, w dniach i w godzinach, w których ta działalność
jest wykonywana lub powinna być wykonywana, w tym swobodnego wstępu na teren chronionych
obszarów i obiektów, a także innych miejsc, w których jest prowadzona ochrona w ramach
wykonywanej działalności gospodarczej;
2)
żądania ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazania dokumentów lub innych nośników informacji
oraz udostępnienia danych i przedmiotów mających związek z przedmiotem kontroli;
3)
legitymowania pracowników ochrony w celu ustalenia lub potwierdzenia ich tożsamości.
2a5)Dodany przez art. 46 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Protokół kontroli zawiera w szczególności:
1)
oznaczenie przedsiębiorcy i jego adres;
2)
imię i nazwisko kontrolującego lub kontrolujących;
3)
datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;
4)
określenie zakresu kontroli;
5)
opis stwierdzonego w wyniku kontroli stanu faktycznego, w tym stwierdzonych nieprawidłowości.
Art. 23d7)Dodany przez art. 46 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Organ koncesyjny, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wykonywanej działalności
gospodarczej objętej koncesją, może wezwać przedsiębiorcę do ich usunięcia, w wyznaczonym
terminie.
Art. 248)W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W sprawach udzielenia koncesji, odmowy udzielenia koncesji, zmiany koncesji, cofania
koncesji, ograniczenia zakresu koncesji oraz kontroli działalności gospodarczej w
zakresie usług ochrony osób i mienia nie stosuje się przepisu art. 32 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców .
Art. 24a.
Organ koncesyjny może zwracać się do sądów, prokuratury, Policji, Straży Granicznej
oraz organów administracji publicznej o przekazanie informacji, materiałów i danych
będących w ich posiadaniu, istotnych dla prowadzonego postępowania administracyjnego
lub postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy działalność gospodarcza
wykonywana w zakresie usług ochrony osób i mienia przez przedsiębiorcę, w sprawie
którego prowadzone jest postępowanie, rażąco narusza warunki określone w koncesji
lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone
przepisami prawa albo czy działalność tego przedsiębiorcy nie stanowi zagrożenia obronności
i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli.
Art. 24b9)Dodany przez art. 46 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Organ koncesyjny, w przypadku posiadania informacji o możliwych nieprawidłowościach
w wykonywanej działalności gospodarczej objętej koncesją, może wezwać przedsiębiorcę
do złożenia pisemnych wyjaśnień oraz przekazania dokumentów celem zweryfikowania posiadanych
informacji oraz ustalenia, czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania działalności
gospodarczej objętej koncesją.
Rozdział 5
Wymagania kwalifikacyjne pracowników ochrony
Art. 25.
Zadania ochrony osób i mienia realizowane przez wewnętrzne służby ochrony oraz przedsiębiorców,
którzy uzyskali koncesję w zakresie usług ochrony osób i mienia, wykonują pracownicy
ochrony.
Art. 26.
1.
Wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej uprawnia do wykonywania
czynności, o których mowa w art. 3 pkt 1, przez:
1)
pracowników ochrony wykonujących czynności w ramach specjalistycznych uzbrojonych
formacji ochronnych;
2)
pracowników ochrony wchodzących w skład zespołów konwojujących wartości pieniężne
oraz inne przedmioty wartościowe lub niebezpieczne;
3)
pracowników ochrony wykonujących bezpośrednio czynności związane z ochroną osób;
4)
osoby nadzorujące i kontrolujące pracę pracowników ochrony fizycznej nieposiadających
wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej;
5)
pracowników ochrony mających prawo do czynności określonych:
a)
w art. 36 ust. 1 pkt 4,
b)
w art. 36 ust. 1 pkt 5 po dopuszczeniu do posiadania broni w trybie przepisów ustawy o broni i amunicji;
6)
pracowników ochrony wykonujących zadania na obszarach, w obiektach i urządzeniach
podlegających obowiązkowej ochronie.
2.
Osoba wpisana na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest uprawniona
do:
1)
opracowywania planu ochrony w zakresie określonym w art. 3 pkt 1;
2)
organizowania i kierowania zespołami pracowników ochrony fizycznej.
3.
Na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która:
1)
posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o
Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
2)
ukończyła 21 lat;
3)
ukończyła co najmniej gimnazjum lub ośmioletnią szkołę podstawową;
4)
ma pełną zdolność do czynności prawnych;
5)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko
niej postępowanie karne o takie przestępstwo;
6)
posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania
komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie
aktualnie posiadanych przez Policję informacji albo - w przypadku obywatela innego
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw - przez
organ odpowiedniego szczebla i kompetencji tych państw, właściwy ze względu na miejsce
zamieszkania tej osoby;
7)
posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami
lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła;
8)
posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego,
samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem
ochrony osób i mienia.
4.
Na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się również osobę,
której uznano kwalifikacje do wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej na podstawie
ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej .
5.
Opinię, o której mowa w ust. 3 pkt 6, wydaje się nie rzadziej niż co 3 lata, w formie
postanowienia, na które służy zażalenie, a w przypadku opinii dotyczącej obywatela
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa
członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o
Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie
tych państw, w formie przyjętej w tym państwie.
6.
Spełnienie wymogów określonych w ust. 3 pkt 4 i 5 pracownik ochrony potwierdza własnym
oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
zeznań.
7.
Spełnienie wymogu określonego w ust. 3 pkt 8 potwierdzają:
1)
dyplomy potwierdzające kwalifikacje zawodowe w zawodzie technika ochrony fizycznej
osób i mienia lub świadectwa potwierdzające kwalifikacje w zawodzie technika ochrony
fizycznej osób i mienia;
2)
dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży
Granicznej;
3)
świadectwo szkolenia zawodowego zakończonego złożeniem egzaminu na pierwszy stopień
podoficerski, chorążego lub oficerski Służby Więziennej wraz ze świadectwem szkolenia
specjalistycznego w zakresie specjalizacji ochronnej w Służbie Więziennej;
410)W brzmieniu ustalonym przez art. 277 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2018 r.)
zaświadczenia o ukończeniu kursów organizowanych przez ośrodki szkolenia Policji,
Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu lub Służby Ochrony Państwa,
o ile kursy te spełniają wymagania określone w przepisach wykonawczych wydanych na
podstawie ust. 9;
5)
zaświadczenie o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego lub kursu umiejętności
zawodowych, potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia
strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa
związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, realizowanych zgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie art. 117 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe ;
6)
zaświadczenia o ukończeniu innych kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne
i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych
oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, prowadzonych
przez publiczne i niepubliczne placówki i ośrodki zgodnie z przepisami wydanymi na
podstawie art. 117 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe;
7)
świadectwa ukończenia szkoleń lub kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne
i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych
oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia prowadzonych
przez uczelnie.
8.
Dyplomy uczelni kształcących w zakresie prawa, administracji publicznej, bezpieczeństwa
narodowego lub bezpieczeństwa wewnętrznego potwierdzają specjalistyczne przygotowanie
teoretyczne w zakresie znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony
osób i mienia.
911)W brzmieniu ustalonym przez art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669), która weszła w życie z dniem 1 października 2018 r..
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
oświaty i wychowania oraz ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki
określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie kursów i szkoleń, o których
mowa w ust. 7 pkt 6 i 7, w tym szczegółową tematykę i formę przeprowadzonych zajęć,
mając na względzie zapewnienie właściwego poziomu wyszkolenia pracowników ochrony
fizycznej.
Art. 27.
1.
Wpis na listę kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego uprawnia do
wykonywania czynności, o których mowa w art. 3 pkt 2.
2.
Na listę kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego wpisuje się osobę,
która:
1)
ukończyła 18 lat;
2)
spełnia wymogi, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1 i 4-6;
3)
posiada zdolność fizyczną i psychiczną do pracy stwierdzoną orzeczeniem lekarskim,
wydanym przez lekarza uprawnionego do przeprowadzania badań, o którym mowa w przepisach
wydanych na podstawie art. 229 § 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy ;
4)
posiada wykształcenie co najmniej zawodowe techniczne o specjalności elektronicznej,
elektrycznej, łączności, mechanicznej, informatycznej lub ukończyła kurs pracownika
zabezpieczenia technicznego albo została przyuczona do wymienionych zawodów na podstawie
przepisów ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle .
3.
Na listę kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego wpisuje się również
osobę, której uznano kwalifikacje do wykonywania zawodu pracownika zabezpieczenia
technicznego na podstawie ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej.
4.
Osoba wpisana na listę kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego jest
uprawniona do:
1)
opracowywania planu ochrony w zakresie określonym w art. 3 pkt 2;
2)
organizowania i kierowania zespołami pracowników zabezpieczenia technicznego.
Art. 28.
1.
Listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej i kwalifikowanych pracowników
zabezpieczenia technicznego prowadzi Komendant Główny Policji w systemie teleinformatycznym.
Wprowadzania danych podlegających wpisowi dokonują komendanci wojewódzcy Policji właściwi
ze względu na miejsce zamieszkania osoby, której wpisywane dane dotyczą.
2.
Listy, o których mowa w ust. 1, zawierają następujące dane:
1)
numer porządkowy wpisu;
2)
imię (imiona) i nazwisko, imię ojca i matki, datę i miejsce urodzenia, adres zamieszkania
oraz numer PESEL, jeżeli osoba której wpis dotyczy go posiada;
3)
informację o pełnieniu funkcji członka organu zarządzającego, prokurenta lub pełnomocnika
ustanowionego do kierowania działalnością koncesjonowaną, lub prowadzeniu koncesjonowanej
działalności gospodarczej jako przedsiębiorca indywidualny lub wspólnik osobowej spółki
handlowej, ze wskazaniem pełnionej funkcji oraz numeru koncesji przedsiębiorcy - jeżeli
taki posiada.
Art. 29.
1.
Właściwy komendant wojewódzki Policji dokonuje wpisu na listy, o których mowa w art.
28 ust. 1, lub dokonuje zmiany danych objętych wpisem na pisemny wniosek osoby, której
wpisywane dane dotyczą.
2.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się:
1)
dokument potwierdzający posiadane wykształcenie;
2)
oświadczenie wnioskodawcy:
a)
o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych,
b)
o niekaralności za przestępstwa umyślne oraz nietoczeniu się przeciwko wnioskodawcy
postępowania karnego o takie przestępstwa;
3)
zaświadczenie lub świadectwo potwierdzające przygotowanie teoretyczne i praktyczne
w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość
przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia w przypadku osób ubiegających
się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej;
4)
zaświadczenie potwierdzające odbycie kursu pracownika zabezpieczenia technicznego
lub zaświadczenie o przyuczeniu do zawodu w przypadku osób ubiegających się o wpis
na listę kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego;
5)
orzeczenia, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 7 albo art. 27 ust. 2 pkt 3;
6)
decyzję pozytywną o uznaniu kwalifikacji w zawodzie pracownika ochrony fizycznej albo
w zawodzie pracownika zabezpieczenia technicznego - jeżeli taka decyzja była wydana.
3.
Właściwy komendant wojewódzki Policji wydaje osobie, której wpisywane dane dotyczą,
zaświadczenie o dokonaniu wpisu na listę.
4.
Opłatę za wydanie zaświadczenia ponosi wnioskodawca według stawek określonych w ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej .
5.
Odmowa wpisu na listę następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta
wojewódzkiego Policji, w przypadku gdy:
1)
pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 26 ust. 3;
2)
pracownik zabezpieczenia technicznego nie spełnia wymogów określonych w art. 27 ust.
2.
6.
Pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej,
w przypadku gdy:
1)
pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie
przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie
przestępstwo;
2)
nie spełnia warunków określonych w art. 26 ust. 3 pkt 1 i 4-8, w art. 30 albo w art.
38b;
3)
wykonując zadania pracownika ochrony fizycznej dopuścił się czynu zabronionego określonego
w art. 70 § 2 lub art. 87 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń .
7.
Pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia
technicznego, w przypadku gdy:
1)
pracownik zabezpieczenia technicznego został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za
popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne
o takie przestępstwo;
2)
nie spełnia wymogów określonych w art. 26 ust. 3 pkt 1 i 4-6, art. 27 ust. 2 pkt 3
lub w art. 30;
3)
wykonując zadania pracownika zabezpieczenia technicznego dopuścił się czynu zabronionego
określonego w art. 70 § 2 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń.
8.
Skreślenie z listy następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta
wojewódzkiego Policji.
9.
Decyzja administracyjna, o której mowa w ust. 8, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
10.
O skreśleniu z listy osób pełniących funkcje określone w art. 28 ust. 2 pkt 3 właściwy
komendant wojewódzki Policji zawiadamia niezwłocznie organ koncesyjny.
11.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku
o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, wzór wniosku o wpis
na listę kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego oraz wzór zaświadczenia
o wpisie na te listy, z uwzględnieniem danych, o których mowa w art. 28 ust. 2.
Art. 30.
Kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej oraz kwalifikowany pracownik zabezpieczenia
technicznego jest obowiązany do zawiadamiania właściwego komendanta wojewódzkiego
Policji o zmianie danych objętych wpisem w terminie 14 dni od dnia jej powstania.
Art. 31.
Pracownikiem ochrony, co do którego nie jest wymagany wpis na listę kwalifikowanych
pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego,
może być osoba pełnoletnia, nieskazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne.
Art. 32.
Badania lekarskie i psychologiczne osób wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników
ochrony fizycznej przeprowadza się co 3 lata lub w okresach krótszych niż 3 lata:
1)
jeżeli w orzeczeniu lekarskim lub psychologicznym wskazano krótszy termin następnego
badania niż 3 lata;
2)
po okresie niezdolności do pracy spowodowanej chorobą trwającą dłużej niż 6 miesięcy;
3)
na wniosek pracodawcy lub właściwego komendanta wojewódzkiego Policji - w razie uzasadnionego
podejrzenia utraty zdolności fizycznej lub psychicznej do wykonywania zadań.
Art. 33.
1.
Badania lekarskie i psychologiczne osoby ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych
pracowników ochrony fizycznej lub posiadającej taki wpis przeprowadza się na wniosek
tej osoby, z zastrzeżeniem przypadków, o których mowa w art. 32 pkt 3 i art. 33a ust.
3.
2.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, osoba ubiegająca się o wpis na listę kwalifikowanych
pracowników ochrony fizycznej lub posiadająca taki wpis jest obowiązana dołączyć oświadczenie,
złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że nie
jest osobą niepełnosprawną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu
osób niepełnosprawnych lub nie posiada orzeczenia o inwalidztwie lub niezdolności do pracy wydanego przez
właściwy organ rentowy albo dokumenty potwierdzające orzeczony stopień niepełnosprawności,
inwalidztwa lub niezdolności do pracy.
3.
W przypadkach, o których mowa w art. 32 pkt 3 i art. 33a ust. 3, osoba poddająca się
badaniu jest obowiązana złożyć lekarzowi i psychologowi przeprowadzającemu badanie
oświadczenie albo dokumenty, o których mowa w ust. 2.
4.
Do przeprowadzania badań lekarskich osób ubiegających się o wpis na listę kwalifikowanych
pracowników ochrony fizycznej lub posiadających taki wpis oraz wydawania orzeczeń
lekarskich, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 7, uprawniony jest lekarz upoważniony,
o którym mowa w art. 15b ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który posiada uprawnienie
do wykonywania badań, o których mowa w art. 229 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Do kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich oraz wydawanych orzeczeń
lekarskich stosuje się przepisy art. 15i oraz art. 15j ustawy o broni i amunicji.
Art. 33a.
1.
Do przeprowadzania badań psychologicznych osób ubiegających się o wpis na listę kwalifikowanych
pracowników ochrony fizycznej lub posiadających taki wpis oraz wydawania orzeczeń
psychologicznych, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 7, jest uprawniony psycholog
upoważniony, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Do kontroli wykonywania i dokumentowania badań psychologicznych oraz wydawanych
orzeczeń psychologicznych stosuje się przepisy art. 15i oraz art. 15j ustawy o broni i amunicji.
2.
Opłaty za badania lekarskie i psychologiczne, którym jest obowiązana poddać się osoba
ubiegająca się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, oraz
za badania lekarskie i psychologiczne, którym jest obowiązana poddać się osoba posiadająca
taki wpis, a także wydane na ich podstawie orzeczenia, ponosi osoba poddana badaniu,
a w odniesieniu do pracowników, pracodawca zatrudniający tę osobę.
3.
Badania lekarskie i psychologiczne, którym jest obowiązana poddać się osoba, ubiegająca
się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, oraz badania lekarskie
i psychologiczne, którym jest obowiązana poddać się osoba posiadająca taki wpis, w
stosunku do pracowników przeprowadza się na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę,
a orzeczenie lekarskie wydane na podstawie badań lekarskich, w obu przypadkach, traktuje
się jako orzeczenie, o którym mowa w art. 229 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych
określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowy zakres oraz tryb przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych,
którym jest obowiązana poddać się osoba ubiegająca się o wpis lub posiadająca wpis
na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej,
1a)
jednostki o wyższym poziomie referencyjnym, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1,
2)
maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne,
3)
wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 2, oraz druków orzeczeń
- uwzględniając potrzebę zapewnienia, aby wyniki badań odzwierciedlały stan zdrowia
osób poddających się badaniu, potencjał wykonawczy jednostki referencyjnej, w szczególności
liczbę i kwalifikacje personelu medycznego, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną
oraz możliwości diagnostyczno-terapeutyczne w określonej dziedzinie medycyny, oraz
aby stawki opłat, o których mowa w pkt 2, odpowiadały kosztom przeprowadzonych badań.
Art. 34.
1.
Od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie.
2.
Odwołanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobie ubiegającej się o wpis na listę
kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub posiadającej taki wpis, pracodawcy
oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji, o którym mowa w art. 29 ust. 1.
3.
Odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia
orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego
z podmiotów odwoławczych, którymi są:
1)
wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia
lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy - jednostka o wyższym poziomie
referencyjnym;
2)
jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez
ministra właściwego do spraw wewnętrznych;
3)
podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej.
4.
Lekarz lub psycholog, za którego pośrednictwem jest wnoszone odwołanie przekazuje
je wraz z dokumentacją badań oraz oświadczeniem lub dokumentacją, o których mowa w
art. 33 ust. 2, do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.
5.
Badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania.
6.
Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.
Art. 35.
(uchylony)
Art. 35a.
(uchylony)
Rozdział 6
Środki ochrony fizycznej osób i mienia oraz prawa i obowiązki pracownika ochrony
Art. 36.
1.
Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia ma prawo do:
1)
ustalania uprawnień do przebywania na obszarach lub w obiektach chronionych oraz legitymowania
osób w celu ustalenia ich tożsamości;
2)
wezwania osób do opuszczenia obszaru lub obiektu w przypadku stwierdzenia braku uprawnień
do przebywania na terenie chronionego obszaru lub obiektu albo stwierdzenia zakłócania
porządku;
3)
ujęcia w granicach obszarów lub obiektów chronionych lub poza ich granicami osób stwarzających
w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, a także chronionego
mienia, w celu niezwłocznego oddania tych osób Policji;
4)
użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d, pkt 2 lit. a, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a i pkt 13
ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej :
a)
w granicach chronionych obiektów i obszarów - w przypadkach, o których mowa w art.
11 pkt 2, 5, 8, 10 i 13 tej ustawy,
b)
poza granicami obiektów i obszarów chronionych - w przypadku, o którym mowa w art.
11 pkt 9 tej ustawy;
5)
użycia lub wykorzystania broni palnej:
a)
w granicach chronionych obiektów i obszarów - w przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 oraz art. 47 pkt 3, 6 i 7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r.
o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, z wyłączeniem przypadków przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio
do zamachów, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c tej ustawy,
b)
poza granicami obiektów i obszarów chronionych - w przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. e oraz art. 47 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach
przymusu bezpośredniego i broni palnej.
2.
Wewnętrzna służba ochrony lub przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w
zakresie usług ochrony osób i mienia prowadzą ewidencję notatek użycia lub wykorzystania
środków przymusu bezpośredniego i broni palnej przez pracowników ochrony.
3.
Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie
tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
4.
(uchylony)
5.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działań, o których
mowa w ust. 1 pkt 1-3.
Art. 37.
(uchylony)
Art. 38.
(uchylony)
Art. 38a.
1.
Pracownik ochrony podczas wykonywania zadań ochrony osób i mienia jest obowiązany:
1)
posiadać przy sobie legitymację, o której mowa w art. 9a ust. 1 lub art. 20 ust. 1
pkt 3, oraz okazywać ją na żądanie osoby, której czynności dotyczą w taki sposób aby
zainteresowany miał możliwość odczytać i zanotować imię i nazwisko pracownika ochrony,
numer legitymacji, dane podmiotu wystawiającego oraz zapoznać się z treścią pouczenia,
o którym mowa w art. 9a ust. 2 pkt 5 lub art. 20 ust. 3 pkt 5;
2)
wykonywać polecenia osób działających w imieniu instytucji państwowych lub samorządowych
wydane na podstawie przepisów prawa.
2.
Pracownik ochrony jest zwolniony z obowiązku okazywania legitymacji, o którym mowa
w ust. 1 pkt 1, w przypadku gdy osoba, wobec której wykonuje czynności, swoim zachowaniem
w sposób oczywisty zagraża życiu lub zdrowiu pracownika ochrony lub innych osób albo
dobrom powierzonym ochronie.
Art. 38b.
1.
Kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej ma obowiązek co 5 lat przejść kurs doskonalący
umiejętności, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8, oraz przedstawić właściwemu komendantowi
wojewódzkiemu Policji, zaświadczenie o odbyciu tego kursu.
2.
Z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jest zwolniona osoba pełniąca funkcję członka
organu zarządzającego, prokurenta lub pełnomocnika ustanowionego do kierowania działalnością
określoną w koncesji lub prowadząca koncesjonowaną działalność gospodarczą jako przedsiębiorca
indywidualny lub wspólnik osobowej spółki handlowej, jeżeli osobiście nie wykonuje
czynności, o których mowa w art. 3 pkt 1.
3.
Kurs doskonalący, o którym mowa w ust. 1, prowadzą podmioty wskazane w art. 26 ust.
7 pkt 4, 6 i 7.
412)W brzmieniu ustalonym przez art. 39 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
oświaty i wychowania oraz ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową tematykę, formę oraz czas trwania kursu,
o którym mowa w ust. 1, w wymiarze nieprzekraczającym 50 godzin, mając na względzie
zapewnienie właściwego poziomu wyszkolenia pracowników ochrony fizycznej.
Art. 38c.
Osoba, która jest wpisana na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub
kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego i pełni funkcję członka organu
zarządzającego, prokurenta lub pełnomocnika ustanowionego do kierowania działalnością
określoną w koncesji lub prowadzi koncesjonowaną działalność gospodarczą jako przedsiębiorca
indywidualny lub wspólnik osobowej spółki handlowej, jeżeli osobiście nie wykonuje
czynności, o których mowa w art. 3 pkt 1 lub 2, jest zwolniona z obowiązku określonego
w art. 26 ust. 3 pkt 7 lub art. 27 ust. 2 pkt 3, jeżeli dysponuje orzeczeniem lekarskim
uzyskanym w trybie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych .
Art. 39.
1.
(uchylony)
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zasady uzbrojenia
specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunki przechowywania oraz ewidencjonowania
broni i amunicji.
Art. 40.
1.
Pracownik ochrony nosi, z zastrzeżeniem art. 41, przydzieloną broń palną tylko wtedy,
gdy występuje w umundurowaniu lub ubiorze używanym przez specjalistyczną uzbrojoną
formację ochronną.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik ochrony wykonuje zadanie
ochrony osób w miejscu publicznym.
Art. 41.
Pracownik ochrony nie może nosić przy sobie broni palnej, jeżeli wykonuje bezpośrednio
zadania w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas trwania
masowych imprez publicznych.
Art. 42.
Pracownik ochrony podczas wykonywania zadań ochrony obszarów, obiektów i urządzeń
podlegających obowiązkowej ochronie korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.
Rozdział 7
Nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi oraz kontrola stanu ochrony obszarów, obiektów i urządzeń przez nie chronionych
Art. 43.
1.
Komendant Główny Policji sprawuje nadzór nad działalnością specjalistycznych uzbrojonych
formacji ochronnych, z zastrzeżeniem art. 44 i 44a, w zakresie:
1)
zasad i sposobów realizacji zadań ochrony osób i mienia;
2)
sposobów użycia przez pracowników tych formacji środków przymusu bezpośredniego lub
broni palnej;
3)
posiadania przez pracowników ochrony niezbędnych kwalifikacji.
2.
Nadzór, o którym mowa w ust. 1, polega na:
1)
kontroli organizacji i zasad działania, uzbrojenia, wyposażenia oraz współpracy z
innymi formacjami i służbami;
2)
kontroli zgodności aktualnego stanu ochrony jednostki z planem ochrony;
3)
wstępie na teren obszarów i obiektów, a także innych miejsc, w których jest prowadzona
ochrona, oraz żądaniu wyjaśnień i udostępniania bądź wglądu w dokumentację ochronną;
4)
wstępie na teren siedziby przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie ochrony
osób i mienia, w takich dniach i godzinach, w jakich jest prowadzona lub powinna być
prowadzona działalność;
5)
wydawaniu pisemnych zaleceń mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości
i dostosowanie działalności specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej do przepisów
prawa.
3.
Naruszenia przepisów prawa i nieprawidłowości stwierdzone w ramach sprawowanego nadzoru,
o którym mowa w ust. 1, w terminie określonym w zaleceniu, usuwa:
1)
kierownik jednostki, w skład której wchodzą obszary, obiekty i urządzenia podlegające
obowiązkowej ochronie;
21)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 650), która weszła w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r.)
osoba działająca w imieniu lub interesie przedsiębiorcy, który uzyskał koncesję na
wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, posiadającego
świadectwo broni;
3)
kierownik jednostki, w której utworzono wewnętrzną służbę ochrony.
Art. 44.
1.
Minister Obrony Narodowej, w zakresie określonym w art. 43, sprawuje nadzór nad specjalistycznymi
uzbrojonymi formacjami ochronnymi działającymi na terenach, o których mowa w art.
4 ust. 1 pkt 1.
1a.
Kontrolę ochrony terenów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, przez specjalistyczne
uzbrojone formacje ochronne może przeprowadzać Żandarmeria Wojskowa.
2.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ochrony
terenów podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jednostek organizacyjnych,
chronionych przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne.
Art. 44a.
1.
Komendant Główny Straży Granicznej, na zasadach określonych w art. 43 oraz w przepisach
dotyczących ochrony lotnictwa cywilnego, sprawuje nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi
formacjami ochronnymi w zakresie wykonywania zadań związanych z kontrolą bezpieczeństwa
przeprowadzaną w portach lotniczych. Przepis art. 46 stosuje się odpowiednio.
2.
W zakresie, o którym mowa w ust. 1, Komendant Główny Straży Granicznej może powierzyć
przeprowadzenie kontroli komendantom oddziałów Straży Granicznej.
Art. 45.
Przepisy art. 43, 44 i 44a nie naruszają uprawnień właściwych ministrów, kierowników
urzędów centralnych w zakresie sprawowania przez nich nadzoru nad działalnością wewnętrznych
służb ochrony oraz pracowników przedsiębiorców świadczących usługi ochrony osób i
mienia w podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jednostkach organizacyjnych.
Art. 46.
1.
Funkcjonariuszowi Policji przysługuje prawo do wykonywania czynności, o których mowa
w art. 43 ust. 2, po okazaniu legitymacji służbowej i pisemnego upoważnienia.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady wydawania upoważnień do kontroli oraz tryb wykonywania czynności, o których
mowa w art. 43 ust. 2.
Art. 47.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady współpracy specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych z Policją, jednostkami
ochrony przeciwpożarowej, obrony cywilnej i strażami gminnymi (miejskimi).
Rozdział 8
Przepisy karne
Art. 48.
Kto wbrew obowiązkowi nie zapewnia fizycznej lub technicznej ochrony obszaru, obiektu,
urządzeń lub transportu,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 49.
Kto prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia bez wymaganej
koncesji,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 50.
Pracownik ochrony, który przy wykonywaniu zadań przekroczył upoważnienia lub nie dopełnił
obowiązku, naruszając w ten sposób dobro osobiste człowieka,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.
Art. 50a.
Kto, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 43 ust. 3, nie usuwa, w terminie określonym
w zaleceniu, stwierdzonych w ramach sprawowanego nadzoru Komendanta Głównego Policji
naruszeń przepisów prawa lub nieprawidłowości,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 50b.
Kto osobie upoważnionej do przeprowadzania kontroli działalności gospodarczej wykonywanej
w zakresie usług ochrony osób i mienia udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności
służbowej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności
do lat 2.
Rozdział 9
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe
Art. 51-53.
(pominięte)
Art. 54.
(uchylony)
Art. 55.
1.
Zgody na powołanie Straży Przemysłowych (Portowych, Bankowych) oraz Straży Pocztowych
tracą moc z dniem 31 grudnia 2000 r.
2.
Koncesje na działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia, po spełnieniu
przez przedsiębiorcę warunków określonych w ustawie, podlegają wymianie w terminie
do dnia 31 grudnia 2000 r.; w pozostałych przypadkach tracą moc.
3.
Przedsiębiorcy ubiegający się o wymianę koncesji, o których mowa w ust. 2, obowiązani
są złożyć organowi właściwemu do udzielenia koncesji wniosek o wymianę koncesji w
terminie do dnia 30 września 2000 r.
Art. 56.
Wnioski o wydanie zgody na powołanie albo rozwiązanie Straży Przemysłowych (Portowych,
Bankowych) oraz Straży Pocztowych lub o wydanie koncesji na świadczenie usług ochrony
osób i mienia, złożone, lecz nierozpatrzone do dnia wejścia w życie ustawy, podlegają
rozpatrzeniu w trybie i na zasadach określonych w niniejszej ustawie.
Art. 57.
Tracą moc:
1)
dekret z dnia 17 października 1946 r. o Straży Pocztowej ;
2)
ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o Straży Przemysłowej .
Art. 58.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia13)Ustawa została ogłoszona w dniu 26 września 1997 r..
1)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy
wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności
gospodarczej (Dz. U. poz. 650), która weszła w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r.
2)
Dodany przez art. 46 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
3)
Dodany przez art. 77 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem
osoby fizycznej (Dz. U. poz. 1629), która wejdzie w życie z dniem 25 listopada 2018 r.
4)
Dodany przez art. 46 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
5)
Dodany przez art. 46 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
6)
Przez art. 46 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
7)
Dodany przez art. 46 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
9)
Dodany przez art. 46 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
10)
W brzmieniu ustalonym przez art. 277 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony
Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2018 r.
11)
W brzmieniu ustalonym przez art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy
wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669), która
weszła w życie z dniem 1 października 2018 r.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 39 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
13)
Ustawa została ogłoszona w dniu 26 września 1997 r.