Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 3 października 2018 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności
kulturalnej
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu
działalności kulturalnej
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Instytucje kultury
- Rozdział 2a - Pracownicy instytucji kultury
- Rozdział 3 - Zasady gospodarki finansowej instytucji kultury
- Rozdział 4 - Organizowanie imprez artystycznych i rozrywkowych
- Rozdział 4a - Udzielanie zamówień na dostawy lub usługi z zakresu działalności kulturalnej
- Rozdział 5 - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności
kulturalnej ,
2)
ustawą z dnia 12 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności
kulturalnej ,
3)
ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o związkach zawodowych oraz niektórych
innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 2 października 2018 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu
działalności kulturalnej , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
2)
art. 2-4 ustawy z dnia 12 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu
działalności kulturalnej , które stanowią:
„
Art. 2.
1.
Do postępowań dotyczących dotacji, o których mowa w art. 5 ust. 2 i art. 9 ust. 3
ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
Wnioski o udzielenie dotacji, o których mowa w art. 5 ust. 2 i art. 9 ust. 3 ustawy
zmienianej w art. 1, złożone i nierozpatrzone przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy zachowują moc.
Art. 3.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 9a ustawy zmienianej w
art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
art. 9a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie
dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
art. 23 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o związkach zawodowych oraz
niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 23.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 14 w zakresie
art. 253 ust. 6, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu
i ochronie kultury.
21)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. poz. 1105), która weszła w życie z dniem 23 czerwca 2018 r..
Państwo sprawuje mecenat nad działalnością kulturalną polegający na wspieraniu i promocji
twórczości, edukacji i oświaty kulturalnej, działań i inicjatyw kulturalnych, a także
opieki nad zabytkami i ochrony dziedzictwa narodowego w Rzeczypospolitej Polskiej
i za granicą.
3.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może wspierać
finansowo, w ramach mecenatu państwa, realizację planowanych na dany rok zadań związanych
z polityką kulturalną państwa, prowadzonych przez instytucje kultury i inne podmioty
nienależące do sektora finansów publicznych.
4.
Mecenat, o którym mowa w ust. 2 i 3, sprawują także organy jednostek samorządu terytorialnego
w zakresie ich właściwości.
Art. 2.
Formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery,
operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy
kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych
dziedzinach kultury.
Art. 3.
1.
Działalność kulturalną mogą prowadzić osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki
organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.
2.
Działalność kulturalna określona w art. 1 ust. 1 nie stanowi działalności gospodarczej
w rozumieniu odrębnych przepisów.
3.
Do działalności, o której mowa w ust. 1 i 2, w zakresie nieuregulowanym przepisami
ustawy dotyczącymi organizowania i prowadzenia działalności kulturalnej oraz przepisami
o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, stosuje się przepisy o prowadzeniu
działalności gospodarczej.
Art. 4.
1.
Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, których
podstawowym celem statutowym nie jest prowadzenie działalności kulturalnej, mogą prowadzić
taką działalność w szczególności w formie klubów, świetlic, domów kultury i bibliotek.
2.
Koszty prowadzenia działalności kulturalnej, o której mowa w ust. 1, w tym wynagrodzenia
dla pracowników, wraz ze składką na ubezpieczenie społeczne, i inne wydatki z tytułu
zatrudniania pracowników obciążają koszty działalności podstawowej.
Art. 5.
1.
Podmioty prowadzące działalność kulturalną na zasadach określonych w art. 3 mogą otrzymywać
dotacje celowe na realizację zadań państwowych.
2.
Organizacje pozarządowe prowadzące działalność kulturalną mogą otrzymywać dotacje
celowe z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na zadania objęte mecenatem państwa, w tym
dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji.
Art. 6.
(uchylony)
Art. 6a.
1.
Osobom wyróżniającym się w tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury nadaje się
odznakę honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.
2.
Odznakę honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” nadaje minister właściwy do spraw
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
3.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia:
1)
tryb nadawania odznaki „Zasłużony dla Kultury Polskiej”,
2)
warunki jakie musi spełniać wniosek o nadanie odznaki,
3)
wzór i sposób noszenia odznaki
- biorąc pod uwagę wzornictwo stosowane w polskiej falerystyce.
Art. 7.
1.
Osobom wyróżniającym się w dziedzinie twórczości artystycznej, działalności kulturalnej
lub ochronie kultury i dziedzictwa narodowego minister właściwy do spraw kultury i
ochrony dziedzictwa narodowego nadaje Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, zwany
dalej „Medalem”.
2.
Medal posiada trzy stopnie:
1)
I stopień - Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”;
2)
II stopień - Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”;
3)
III stopień - Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
3.
Medal nadaje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego z
własnej inicjatywy lub na wniosek:
1)
ministrów lub kierowników urzędów centralnych;
2)
rektorów szkół wyższych;
3)
marszałków województw;
4)
wojewodów;
5)
władz statutowych ogólnopolskich organizacji społecznych lub stowarzyszeń prowadzących
statutową działalność kulturalną;
6)
kierowników placówek dyplomatycznych lub konsularnych Rzeczypospolitej Polskiej.
4.
Medal stopnia wyższego można otrzymać po upływie 5 lat od nadania Medalu stopnia bezpośrednio
niższego. W przypadkach uzasadnionych wybitnymi osiągnięciami kandydata można odstąpić
od powyższego wymogu.
5.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia:
1)
wzór odznaki Medalu oraz miniatury Medalu,
2)
wzór wniosku o nadanie Medalu oraz wzór legitymacji potwierdzającej nadanie Medalu,
3)
tryb wydawania legitymacji potwierdzającej nadanie Medalu i warunki wydawania jej
duplikatu,
4)
sposób noszenia odznaki Medalu oraz miniatury Medalu
- z uwzględnieniem stopni Medalu oraz warunków, jakie powinny spełniać wnioski o nadanie
Medalu.
Art. 7a.
1.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz inni ministrowie,
w odniesieniu do podległych im ośrodków i instytucji kultury, w uzgodnieniu z ministrem
właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, a także jednostki samorządu
terytorialnego mogą ustanawiać i przyznawać doroczne nagrody za osiągnięcia w dziedzinie
twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury.
2.
Nagrody mogą być przyznawane osobom fizycznym lub prawnym, a także innym podmiotom
na podstawie oceny całokształtu działalności lub osiągnięć o istotnym znaczeniu.
3.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze rozporządzenia,
a organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określą
szczegółowe warunki i tryb przyznawania nagród, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc
pod uwagę charakter działalności osoby fizycznej lub prawnej lub rangę osiągnięcia
w zakresie twórczości artystycznej oraz upowszechniania lub ochrony kultury.
Art. 7b.
1.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, inni ministrowie
i kierownicy urzędów centralnych w odniesieniu do podległych im ośrodków i instytucji
kultury, a także jednostki samorządu terytorialnego, mogą przyznawać stypendia osobom
zajmującym się twórczością artystyczną, upowszechnianiem kultury oraz opieką nad zabytkami.
2.
Stypendium, o którym mowa w ust. 1, polega na przyznaniu środków finansowych osobom
realizującym określone przedsięwzięcia w zakresie twórczości artystycznej, opieki
nad zabytkami lub upowszechniania kultury.
3.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze rozporządzenia,
a organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określą
szczegółowe warunki i tryb przyznawania stypendiów, o których mowa w ust. 1, oraz
ich wysokość, mając na uwadze wspieranie rozwoju umiejętności artystycznych oraz upowszechnianie
kultury i opieki nad zabytkami.
Rozdział 2
Instytucje kultury
Art. 8.
Ministrowie oraz kierownicy urzędów centralnych organizują działalność kulturalną,
tworząc państwowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności
jest podstawowym celem statutowym.
Art. 9.
1.
Jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe
instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem
statutowym.
2.
Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego
o charakterze obowiązkowym.
3.
Instytucje kultury, dla których organizatorami są jednostki samorządu terytorialnego,
mogą otrzymywać dotacje celowe na zadania objęte mecenatem państwa, w tym dotacje
celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji, z budżetu
państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego.
Art. 9a2)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia:
1)
zakres zadań objętych mecenatem państwa;
2)
szczegółowe warunki, sposób i tryb udzielania, przekazywania i rozliczania dotacji,
o których mowa w art. 5 ust. 2 i art. 9 ust. 3, oraz dofinansowania, o którym mowa
w art. 28 ust. 1a;
3)
dane i informacje zawarte we wniosku o udzielenie dotacji, o których mowa w art. 5
ust. 2 i art. 9 ust. 3, oraz dofinansowania, o którym mowa w art. 28 ust. 1a, oraz
dokumenty dołączane do wniosku;
4)
dokumenty niezbędne do zawarcia i rozliczenia umowy o udzielenie dotacji, o których
mowa w art. 5 ust. 2 i art. 9 ust. 3, oraz dofinansowania, o którym mowa w art. 28
ust. 1a;
5)
elementy umowy o udzielenie dotacji, o których mowa w art. 5 ust. 2 i art. 9 ust.
3, oraz dofinansowania, o którym mowa w art. 28 ust. 1a.
2.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw kultury
i ochrony dziedzictwa narodowego uwzględni priorytetowy zakres zadań i cele przeznaczania
środków finansowych z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy
do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, określonych przez tego ministra
na dany rok kalendarzowy i ogłaszanych w formie programów w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra, oraz środków
współfinansowanych ze środków europejskich i międzynarodowych, konieczność zapewnienia
wszechstronnej oceny zadań, na których wykonanie ma być udzielona dotacja albo dofinansowanie,
a także konieczność zapewnienia celowości i racjonalności wydatkowania środków publicznych,
w tym zgodnie z zasadami udzielania pomocy publicznej.
Art. 10.
1.
Podmioty tworzące instytucje kultury, o których mowa w art. 8 i 9, zwane są dalej
organizatorami.
2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o instytucji kultury bez bliższego określenia - należy
przez to rozumieć zarówno państwową, jak i samorządową instytucję kultury.
Art. 11.
1.
Organizator wydaje akt o utworzeniu instytucji kultury, w którym określa jej przedmiot
działania, nazwę i siedzibę, a także określa czy dana instytucja kultury jest instytucją
artystyczną w rozumieniu ust. 2. Może być utworzona instytucja kultury prowadząca
działalność kulturalną w więcej niż jednej formie organizacyjnej, wymienionej w art.
2.
2.
Instytucjami artystycznymi są instytucje kultury powołane do prowadzenia działalności
artystycznej w dziedzinie teatru, muzyki, tańca, z udziałem twórców i wykonawców,
w szczególności: teatry, filharmonie, opery, operetki, orkiestry symfoniczne i kameralne,
zespoły pieśni i tańca oraz zespoły chóralne.
Art. 11a.
1.
Działalność kulturalna instytucji artystycznej organizowana jest w oparciu o sezony
artystyczne, na które ustala się plany repertuarowe.
2.
Sezon artystyczny rozpoczyna się w dniu 1 września a kończy w dniu 31 sierpnia następnego
roku.
Art. 12.
Organizator zapewnia instytucji kultury środki niezbędne do rozpoczęcia i prowadzenia
działalności kulturalnej oraz do utrzymania obiektu, w którym ta działalność jest
prowadzona.
Art. 13.
1.
Instytucje kultury działają na podstawie aktu o ich utworzeniu oraz statutu nadanego
przez organizatora.
2.
Statut zawiera:
1)
nazwę, teren działania i siedzibę instytucji kultury;
2)
zakres działalności;
3)
organy zarządzające i doradcze oraz sposób ich powoływania;
4)
określenie źródeł finansowania;
5)
zasady dokonywania zmian statutowych;
6)
postanowienia dotyczące prowadzenia działalności innej niż kulturalna, jeżeli instytucja
zamierza działalność taką prowadzić.
3.
Organizację wewnętrzną instytucji kultury określa regulamin organizacyjny nadawany
przez dyrektora tej instytucji, po zasięgnięciu opinii organizatora oraz opinii działających
w niej organizacji związkowych i stowarzyszeń twórców.
Art. 14.
1.
Instytucje kultury uzyskują osobowość prawną i mogą rozpocząć działalność z chwilą
wpisu do rejestru prowadzonego przez organizatora.
2.
Organizator nie odpowiada za zobowiązania instytucji kultury, z zastrzeżeniem art.
24 i 25.
3.
Instytucja kultury z urzędu podlega wpisowi do rejestru.
4.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia, sposób prowadzenia i udostępniania rejestru instytucji kultury, w
tym zakres danych zamieszczanych w rejestrze, tryb dokonywania wpisów, zmian i wykreśleń
wpisów oraz wzór księgi rejestrowej, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa danych
zamieszczanych w rejestrze i bezpieczeństwa czynności prawnych dokonywanych przez
te instytucje.
Art. 14a.
1.
Tworzy się wykaz obiektów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu
terytorialnego, w których prowadzona jest, jako podstawowa, działalność kulturalna
lub które dla takiej działalności zostały wybudowane i nie mogą być przeznaczone do
prowadzenia wyłącznie innej działalności podstawowej. Do wykazu wpisuje się obiekty
stanowiące obiekty budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane .
2.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia, wykaz obiektów, o którym mowa w ust. 1, oraz tryb zgłaszania obiektów
w celu wpisania ich do wykazu, uwzględniając wartości historyczne lub zabytkowe tych
obiektów, a także ich pierwotne przeznaczenie na cele kulturalne.
Art. 15.
1.
Dyrektora instytucji kultury powołuje organizator na czas określony, z zastrzeżeniem
ust. 3, po zasięgnięciu opinii związków zawodowych działających w tej instytucji kultury
oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych właściwych ze względu na rodzaj działalności
prowadzonej przez instytucję. Odwołanie dyrektora następuje w tym samym trybie. Zasięganie
opinii związków zawodowych oraz stowarzyszeń zawodowych i twórczych nie jest konieczne
w przypadku wyłonienia kandydata na dyrektora w drodze konkursu, o którym mowa w art.
16.
2.
Dyrektora instytucji artystycznej powołuje się na okres od trzech do pięciu sezonów
artystycznych, o których mowa w art. 11a ust. 2. Dyrektora instytucji kultury innej
niż instytucja artystyczna powołuje się na okres od trzech do siedmiu lat.
3.
Organizator powołuje i odwołuje dyrektora państwowej instytucji kultury po uzyskaniu
zgody ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. W przypadku
powoływania tej samej osoby na stanowisko dyrektora państwowej instytucji kultury
na kolejny okres, organizator zasięga opinii ministra właściwego do spraw kultury
i ochrony dziedzictwa narodowego.
4.
Organizator odwołuje dyrektora samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art.
16 ust. 2, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego.
5.
Organizator przed powołaniem dyrektora zawiera z nim odrębną umowę w formie pisemnej,
w której strony określają warunki organizacyjno-finansowe działalności instytucji
kultury oraz program jej działania. Umowa wchodzi w życie z dniem powołania dyrektora.
Odmowa zawarcia umowy przez kandydata na stanowisko dyrektora powoduje jego niepowołanie
na to stanowisko.
6.
Dyrektor instytucji kultury powołany na czas określony może być odwołany przed upływem
tego okresu:
1)
na własną prośbę;
2)
z powodu choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków;
3)
z powodu naruszenia przepisów prawa w związku z zajmowanym stanowiskiem;
4)
w przypadku odstąpienia od realizacji umowy, o której mowa w ust. 5;
5)
w przypadku przekazania państwowej instytucji kultury w trybie art. 21a ust. 2-6.
7.
W sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury w zakresie
nieuregulowanym w ustawie mają zastosowanie przepisy art. 68-72 Kodeksu pracy.
8.
Statut instytucji kultury może przewidywać utworzenie stanowiska zastępcy dyrektora
lub stanowisk zastępców dyrektora. W takim przypadku statut określa liczbę stanowisk
zastępców dyrektora oraz tryb ich powoływania i odwoływania.
Art. 15a.
1.
Organizator może powierzyć zarządzanie instytucją kultury osobie fizycznej lub prawnej.
Do wyboru zarządcy stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych .
2.
Powierzenie zarządzania następuje na podstawie umowy o zarządzaniu instytucją kultury
zawartej między organizatorem a zarządcą na czas określony, nie krótszy niż trzy lata.
3.
Umowa o zarządzaniu instytucją kultury określa:
1)
warunki wynagradzania zarządcy, uwzględniające zasadę równowagi świadczeń;
2)
sposób podziału zysku;
3)
kryteria oceny pracy zarządcy;
4)
tryb przeprowadzania kontroli;
5)
kary umowne z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy;
6)
przesłanki i tryb rozwiązywania umowy przed upływem terminu, na który została zawarta.
4.
W przypadku gdy zarządcą jest osoba prawna, umowa powinna przewidywać, kto w jej imieniu
będzie wykonywał czynności zarządu.
Art. 16.
1.
Kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury można wyłonić w drodze konkursu,
z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
W samorządowych instytucjach kultury, których wykaz określi, w drodze rozporządzenia,
minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, biorąc pod uwagę
ich znaczenie dla kultury narodowej, wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora
następuje w drodze konkursu, z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może wyrazić zgodę
na powołanie na stanowisko dyrektora, bez przeprowadzania konkursu, kandydata wskazanego
przez organizatora. W przypadku powoływania tej samej osoby na stanowisko dyrektora
na następny okres, organizator zasięga opinii ministra właściwego do spraw kultury
i ochrony dziedzictwa narodowego.
3a.
Organizator występując z wnioskiem do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego o wyrażenie zgody na powołanie dyrektora instytucji kultury
bez przeprowadzania konkursu ma obowiązek uzasadnienia wniosku, ze szczególnym uwzględnieniem
przyczyn zastosowania takiego trybu oraz podania informacji na temat wykształcenia,
kompetencji i doświadczenia zawodowego kandydata na stanowisko dyrektora.
3b.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego rozpatruje wniosek
organizatora w terminie 30 dni od dnia jego wpłynięcia, kierując się specyfiką instytucji
oraz wykształceniem, kompetencjami i doświadczeniem kandydata na stanowisko dyrektora
instytucji.
3c.
Brak pozytywnego rozpatrzenia wniosku przez ministra właściwego do spraw kultury i
ochrony dziedzictwa narodowego skutkuje niepowołaniem kandydata na stanowisko dyrektora
instytucji.
4.
W celu przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 2, organizator powołuje komisję
konkursową w składzie:
1)
trzech przedstawicieli organizatora;
2)
dwóch przedstawicieli ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;
33)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 4.)
dwóch przedstawicieli zakładowych organizacji związkowych reprezentatywnych w rozumieniu
art. 24125a Kodeksu pracy, działających w tej instytucji kultury;
34)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o związkach zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1608), która wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.)
dwóch przedstawicieli zakładowych organizacji związkowych reprezentatywnych w rozumieniu
art. 253 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych , działających w tej instytucji kultury;
4)
dwóch przedstawicieli stowarzyszeń zawodowych lub twórczych właściwych ze względu
na zakres działania tej instytucji kultury.
5.
Jeżeli w instytucji kultury nie działają zakładowe organizacje związkowe, w miejsce
osób, o których mowa w ust. 4 pkt 3, organizator powołuje do komisji konkursowej dwóch
przedstawicieli załogi tej instytucji.
6.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia, organizację i tryb przeprowadzania konkursu, sposób powoływania członków
komisji konkursowej oraz zadania tej komisji, uwzględniając w szczególności procedury
zapewniające ocenę kwalifikacji kandydatów.
Art. 16a.
Do czasu powołania dyrektora wyłonionego w trybie przepisów art. 15 lub art. 16 albo
do czasu powierzenia zarządzania instytucją kultury osobie fizycznej lub prawnej w
trybie przepisów art. 15a organizator może powierzyć pełnienie obowiązków dyrektora
wyznaczonej osobie na okres nie dłuższy niż do końca sezonu artystycznego następującego
po sezonie, w trakcie którego dyrektor został odwołany albo akt jego powołania wygasł
- w przypadku instytucji artystycznej oraz na okres nie dłuższy niż rok - w przypadku
instytucji kultury innej niż instytucja artystyczna.
Art. 17.
Dyrektor instytucji kultury zarządza instytucją i reprezentuje ją na zewnątrz.
Art. 18.
1.
Organizator może dokonać połączenia instytucji kultury, w tym instytucji kultury prowadzących
działalność w różnych formach, lub podziału instytucji kultury.
2.
W przypadku połączenia instytucji artystycznej z instytucją kultury inną niż instytucja
artystyczna, instytucja kultury powstała w wyniku takiego połączenia ma status instytucji
artystycznej.
3.
Organizator jest obowiązany na 3 miesiące przed wydaniem aktu o połączeniu lub podziale
instytucji kultury podać do publicznej wiadomości informację o zamiarze i przyczynach
takiej decyzji.
Art. 19.
1.
Połączenie instytucji kultury polega na utworzeniu jednej instytucji, w której skład
wchodzą załogi i mienie należące do instytucji podlegających połączeniu.
1a.
(uchylony)
2.
Połączenie instytucji kultury następuje w drodze aktu wydanego przez organizatora,
a także w trybie określonym w art. 21.
3.
Akt o połączeniu instytucji kultury zawiera:
1)
nazwy łączonych instytucji kultury;
2)
nazwę, rodzaj, siedzibę i przedmiot działania instytucji kultury, powstałej w wyniku
połączenia;
3)
określenie terminu połączenia instytucji kultury;
4)
ustalenie zasad przejęcia zobowiązań i wierzytelności przez instytucję powstającą
w wyniku połączenia.
4.
Statut nowej instytucji kultury powstałej w wyniku połączenia nadaje organizator.
Przepisy art. 13 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
5.
Z dniem wpisu do rejestru nowo utworzonej instytucji kultury organizator wykreśla
z rejestru instytucje kultury, które uległy połączeniu.
Art. 20.
1.
Podział instytucji kultury polega na utworzeniu dwóch lub więcej instytucji kultury
w oparciu o załogę i mienie należące do instytucji kultury ulegającej podziałowi.
2.
Podział instytucji kultury może również polegać na wyłączeniu z instytucji kultury
wyodrębnionej jednostki lub jednostek organizacyjnych w celu włączenia ich do innej
instytucji kultury lub utworzenia nowej instytucji kultury w oparciu o pracowników
i mienie tej jednostki lub jednostek. Zasady przekazania składników majątkowych ujętych
w bilansie wyłączonych jednostek określa organizator.
3.
Akt o podziale instytucji kultury zawiera:
1)
nazwę dzielonej instytucji kultury;
2)
nazwę, rodzaj, siedzibę i przedmiot działania instytucji kultury powstałych w wyniku
podziału;
3)
określenie jednostek organizacyjnych wyłączonych w celu utworzenia nowej instytucji
kultury lub włączenia do instytucji tworzonych w wyniku podziału;
4)
ustalenie zasad przejęcia zobowiązań i wierzytelności przez instytucje powstające
w wyniku podziału.
4.
Przepisy art. 19 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 21.
1.
Organizatorzy, o których mowa w art. 8 oraz w art. 9, mogą na podstawie umowy zawartej
między sobą:
1)
tworzyć lub łączyć prowadzone przez nich instytucje kultury;
2)
prowadzić jako wspólną instytucję kultury prowadzoną przez jednego z organizatorów
instytucji kultury.
1a.
Instytucja kultury utworzona na zasadach określonych w ust. 1 pkt 1 jest wspólną instytucją
kultury organizatorów, którzy ją utworzyli, chyba że umowa stanowi inaczej.
2.
Organizatorzy, o których mowa w ust. 1, mogą na podstawie umowy zawartej z osobą fizyczną,
osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej tworzyć
instytucje kultury.
2a5)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Organizatorzy, o których mowa w ust. 1, mogą na podstawie umowy zawartej z podmiotem
prowadzącym działalność w zakresie ochrony dziedzictwa narodowego utworzonym na podstawie
prawa obcego tworzyć instytucje kultury z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2b5)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Stroną umowy, o której mowa w ust. 2a, oprócz podmiotu, o którym mowa w ust. 2a, może
być także osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca
osobowości prawnej.
36)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W umowach, o których mowa w ust. 1, 2 i 2a, strony określają wielkość środków wnoszonych
przez każdą z nich, niezbędnych do prowadzenia działalności przez instytucję kultury.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, strony określają ponadto okres, na który
umowa została zawarta.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, strony w umowie określają swoje uprawnienia odnośnie
do treści statutu, powołania dyrektora, likwidacji instytucji, a także wskazują organizatora
prowadzącego rejestr tej instytucji.
57)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 i 2a, strony określają w umowie uprawnienia podmiotu
zawierającego umowę z organizatorem odnośnie do treści statutu, powołania dyrektora
oraz likwidacji instytucji kultury.
Art. 21a.
1.
Minister lub kierownik urzędu centralnego administracji rządowej może powierzyć jednostce
samorządu terytorialnego, za jej zgodą, prowadzenie instytucji kultury. Instytucja
taka pozostaje państwową instytucją kultury i otrzymuje konieczne do wykonania zadań
środki finansowe.
2.
Minister lub kierownik urzędu centralnego administracji rządowej może przekazać jednostce
samorządu terytorialnego, na jej wniosek, państwową instytucję kultury w celu wykonywania
zadań własnych tej jednostki samorządu terytorialnego w zakresie działalności kulturalnej.
Przekazanie następuje w drodze umowy.
2a.
Jednostka samorządu terytorialnego, będąca organizatorem instytucji kultury, może
przekazać tę instytucję innej jednostce samorządu terytorialnego, na jej wniosek,
w celu wykonywania zadań własnych w zakresie działalności kulturalnej. Przekazanie
następuje w drodze umowy.
2b.
Przepisy ust. 2a nie dotyczą tych instytucji kultury, które jednostka samorządu terytorialnego
jest obowiązana tworzyć i prowadzić na podstawie odrębnych ustaw.
3.
Warunkiem niezbędnym przekazania jest wykazanie przez jednostkę samorządu terytorialnego,
że posiada program działania oraz środki na prowadzenie instytucji kultury, którą
przejmuje w trybie określonym w ust. 2 lub 2a.
4.
Umowa, o której mowa w ust. 2 i 2a, stanowi podstawę do wykreślenia instytucji kultury
z rejestru prowadzonego przez organizatora przekazującego instytucję kultury i wpisania
do rejestru prowadzonego przez organizatora, któremu instytucja kultury została przekazana.
Pracownicy przekazanej instytucji kultury stają się pracownikami samorządowej instytucji
kultury tej jednostki samorządu terytorialnego, której instytucja ta została przekazana,
z zachowaniem dotychczasowych warunków pracy i płacy.
5.
Mienie przekazywanej instytucji kultury nabywa nieodpłatnie właściwa jednostka samorządu
terytorialnego, z zastrzeżeniem art. 21b.
6.
Koszty związane z uregulowaniem stanu prawnego mienia, o którym mowa w ust. 5, obciążają
budżet przekazywanej instytucji.
7.
(uchylony)
Art. 21b.
1.
W przypadku likwidacji samorządowej instytucji kultury, przekazanej w trybie art.
21a ust. 2-6, jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana zwrócić właściwemu
organowi administracji rządowej lub właściwej jednostce samorządu terytorialnego mienie
otrzymane na podstawie art. 21a ust. 5 i 6.
2.
Na wniosek jednostki samorządu terytorialnego, organ administracji rządowej lub właściwa
jednostka samorządu terytorialnego, w drodze decyzji administracyjnej, może zwolnić
jednostkę samorządu terytorialnego od tego obowiązku w części lub w całości; zwolnienie
nie dotyczy obiektów wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 14 ust. 4.
Art. 21c.
(uchylony)
Art. 22.
1.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach organizator może zlikwidować instytucję kultury.
2.
Organizator jest obowiązany na 6 miesięcy przed wydaniem aktu o likwidacji instytucji
kultury podać do publicznej wiadomości informację o zamiarze i przyczynach likwidacji.
3.
W przypadku likwidacji instytucji kultury z powodu braku środków finansowych, celem
informacji, o której mowa w ust. 2, powinno być, między innymi, stworzenie możliwości
podjęcia działań do zgromadzenia tych środków, które umożliwią dalsze funkcjonowanie
instytucji.
Art. 23.
Akt o likwidacji instytucji kultury stanowi podstawę do wykreślenia jej z rejestru.
Art. 24.
Zobowiązania i wierzytelności likwidowanej instytucji kultury przejmuje organizator.
Art. 25.
18)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W przypadku likwidacji instytucji kultury utworzonej w trybie art. 21 ust. 1 pkt 1,
ust. 2 i 2a, podmioty, które ją utworzyły, przejmują zobowiązania i wierzytelności,
przy czym odpowiedzialność za zobowiązania jest solidarna.
2.
W przypadku likwidacji instytucji kultury prowadzonej jako wspólna w trybie art. 21
ust. 1 pkt 2, podmioty, które ją prowadziły jako wspólną, przejmują zobowiązania i
wierzytelności na zasadach określonych w umowie o wspólnym prowadzeniu instytucji
kultury.
Art. 25a.
1.
Instytucja kultury utworzona w trybie określonym w art. 18 ust. 1 albo art. 20 ust.
1 albo przekazana w trybie art. 21a ust. 2 albo ust. 2a, wstępuje we wszystkie stosunki
prawne, których podmiotem była łączona, dzielona albo przekazywana instytucja, bez
względu na charakter prawny tych stosunków, w szczególności pozostaje podmiotem zezwoleń,
koncesji oraz ulg, które zostały przyznane tej instytucji przed jej przekształceniem,
chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej.
2.
Organizator likwidowanej instytucji kultury, wstępuje we wszystkie stosunki prawne,
których podmiotem była likwidowana instytucja, bez względu na charakter prawny tych
stosunków, w szczególności pozostaje podmiotem zezwoleń, koncesji oraz ulg, które
zostały przyznane likwidowanej instytucji przed jej likwidacją, chyba że ustawa lub
decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej.
Art. 26.
19)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Organizator może przekazać odpłatnie lub w wyjątkowych przypadkach nieodpłatnie składniki
mienia zlikwidowanej instytucji kultury osobie prawnej lub fizycznej w celu prowadzenia
działalności kulturalnej na zasadach określonych w art. 3 ust. 3, chyba że umowa,
o której mowa w art. 21 ust. 1, 2 i 2a, stanowi inaczej.
2.
Organizator obowiązany jest do zabezpieczenia mienia likwidowanej instytucji.
Rozdział 2a
Pracownicy instytucji kultury
Art. 26a.
1.
W sprawach nieuregulowanych w ustawie do pracowników instytucji kultury stosuje się
przepisy Kodeksu pracy.
2.
Osoba zatrudniona w instytucji kultury do wykonywania pracy polegającej na tworzeniu,
opracowywaniu lub artystycznym wykonywaniu utworów w dziedzinie teatru, muzyki, tańca,
filmu lub innych sztuk audiowizualnych jest pracownikiem artystycznym.
Art. 26b.
1.
Okres rozliczeniowy czasu pracy w instytucji kultury może, z uzasadnionych przyczyn
dotyczących organizacji pracy oraz pod warunkiem przestrzegania ogólnych zasad dotyczących
bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników, zostać przedłużony do 12 miesięcy.
2.
Ustalenie przedłużonego okresu rozliczeniowego w zakresie i w granicach określonych
w ust. 1 następuje na podstawie:
1)
układu zbiorowego pracy, jeżeli został zawarty w danej instytucji kultury, albo
2)
porozumienia zawartego pomiędzy pracodawcą i pracownikami, w trybie przyjętym u danego
pracodawcy, po uprzednim zawiadomieniu właściwego inspektora pracy.
3.
Rozkłady czasu pracy pracowników są ustalane na okresy nie krótsze niż 2 tygodnie.
Art. 26c.
1.
Jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją, do pracowników instytucji
kultury może być stosowany przerywany czas pracy, według z góry ustalonego rozkładu,
przewidującego nie więcej niż jedną przerwę w pracy w ciągu doby, trwającą nie dłużej
niż 5 godzin.
2.
Przerwa, o której mowa w ust. 1, nie jest wliczana do czasu pracy.
3.
W uzasadnionych przypadkach do pracowników, o których mowa w ust. 1, można stosować
równocześnie system organizacji czasu pracy określony w art. 135 § 1 Kodeksu pracy.
Art. 26d.
Pracownikom instytucji kultury mogą być udzielane dni wolne od pracy, wynikające z
rozkładu czasu pracy w pięciodniowym tygodniu pracy, łącznie z urlopem wypoczynkowym.
Art. 26e.
Do pracowników instytucji kultury nie stosuje się przepisu art. 15112 zdanie pierwsze Kodeksu pracy.
Art. 26f10)Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Pracownicy instytucji kultury, o których mowa w art. 21 ust. 2a, mogą być zatrudniani
na podstawie przepisów państwa, w którym wykonują pracę.
Rozdział 3
Zasady gospodarki finansowej instytucji kultury
Art. 27.
1.
Instytucja kultury gospodaruje samodzielnie przydzieloną i nabytą częścią mienia oraz
prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadami
efektywności ich wykorzystania.
2.
Instytucja kultury może zbywać środki trwałe. Przy zbywaniu środków trwałych stosuje
się odpowiednio przepisy dotyczące przedsiębiorstw państwowych.
3.
Podstawą gospodarki finansowej instytucji kultury jest plan finansowy ustalony przez
dyrektora, z zachowaniem wysokości dotacji organizatora.
4.
Instytucja kultury sporządza plan finansowy zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych .
Art. 28.
1.
Instytucja kultury pokrywa koszty bieżącej działalności i zobowiązania z uzyskiwanych
przychodów.
1a11)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz za jego zgodą
państwowe instytucje kultury, których organizatorem jest ten minister, mogą udzielać
dofinansowania, w tym wydatków inwestycyjnych i bieżących, podmiotom prowadzącym działalność
w dziedzinie kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w tym poza granicami Rzeczypospolitej
Polskiej.
1b.
Państwowe instytucje kultury mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetów jednostek samorządu
terytorialnego na zadania ważne z punktu widzenia regionalnej polityki rozwoju w zakresie
rozwoju kultury, w tym dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji
inwestycji.
1c.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania dotacji, o których mowa w ust.
1b, mając w szczególności na względzie konieczność zapewnienia zgodności udzielanej
pomocy z zasadami wydatkowania środków publicznych.
2.
Przychodami instytucji kultury są przychody z prowadzonej działalności, w tym ze sprzedaży
składników majątku ruchomego, przychody z najmu i dzierżawy składników majątkowych,
dotacje podmiotowe i celowe z budżetu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego,
środki otrzymane od osób fizycznych i prawnych oraz z innych źródeł.
3.
Organizator przekazuje instytucji kultury środki finansowe w formie dotacji:
1)
podmiotowej na dofinansowanie działalności bieżącej w zakresie realizowanych zadań
statutowych, w tym na utrzymanie i remonty obiektów;
2)
celowej na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji;
3)
celowej na realizację wskazanych zadań i programów.
Art. 28a12)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 152), która weszła w życie z dniem 3 lutego 2018 r..
1.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może udzielać
pomocy publicznej na działalność kulturalną jako podmiot udzielający pomocy w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej w związku z realizacją umowy zawartej między Unią Europejską a państwem lub państwami
członkowskimi Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA).
2.
W przypadku gdy udzielenie przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego pomocy publicznej następuje w związku z realizacją umowy zawartej między
Unią Europejską a państwem lub państwami członkowskimi Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA), minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego
może określić, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki i tryb udzielania pomocy publicznej,
2)
szczegółowe przeznaczenie pomocy publicznej, jeżeli wynika to z umowy, na podstawie
której pomoc jest udzielana
- uwzględniając wszystkie źródła pochodzenia środków niepodlegających zwrotowi przekazywanych
jako pomoc publiczna w związku z realizacją umowy, konieczność zapewnienia przejrzystości
udzielania tej pomocy oraz zgodność udzielanej pomocy publicznej z warunkami jej dopuszczalności.
Art. 29.
1.
Instytucja kultury tworzy:
1)
fundusz instytucji kultury;
2)
fundusz rezerwowy.
2.
Fundusz instytucji kultury odzwierciedla wartość mienia wydzielonego dla instytucji
kultury w momencie jej utworzenia i ulega zwiększeniu o wartość niepodlegających amortyzacji
aktywów trwałych sfinansowanych z dotacji lub otrzymanych nieodpłatnie oraz zmniejszeniu
o wartość niepokrytej straty netto, o której mowa w ust. 3.
3.
Fundusz rezerwowy tworzy się z zysku netto za poprzedni rok obrotowy i przeznacza
się na pokrycie strat instytucji kultury.
4.
W przypadku gdy strata netto jest wyższa niż fundusz rezerwowy, pozostałą jej część
pokrywa się z funduszu instytucji kultury.
5.
Roczne sprawozdanie finansowe instytucji kultury zatwierdza organizator. W przypadku
samorządowej instytucji kultury roczne sprawozdanie finansowe zatwierdza organ wykonawczy
jednostki samorządu terytorialnego.
Art. 29a.
Nie ujawnia się:
1)
wysokości wynagrodzenia podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu
działalności artystycznej lub twórczej,
2)
danych osobowych podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu
działalności kulturalnej, związanych z posiadanymi prawami wyłącznymi
- jeżeli do tych usług lub dostaw nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, a podmiot ten zastrzegł, że powyższe informacje nie mogą być udostępniane.
Art. 30.
(uchylony)
Art. 31.
1.
Wynagrodzenie pracownika instytucji kultury składa się z wynagrodzenia zasadniczego
przewidzianego dla danego stanowiska pracy oraz dodatku za wieloletnią pracę. Pracownik
pełniący funkcje kierownicze otrzymuje dodatek funkcyjny.
2.
Pracownikowi instytucji kultury przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w wysokości
wynoszącej po pięciu latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek
ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia
zasadniczego.
3.
Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę wlicza się wszystkie
poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli na
podstawie przepisów odrębnych podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego
zależą uprawnienia pracownicze.
4.
Pracownik instytucji kultury może otrzymać dodatek specjalny za wykonywanie dodatkowych,
powierzonych przez pracodawcę zadań, na okres wykonywania tych zadań albo za pracę
w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
5.
Pracownik instytucji kultury może otrzymywać nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy.
Art. 31a.
1.
Pracownik artystyczny może otrzymywać dodatkowe wynagrodzenie, w szczególności za
udział w określonej roli w przedstawieniu lub koncercie, za reżyserię, scenografię,
choreografię lub kierownictwo muzyczne przedstawienia lub współtworzenie utworu audiowizualnego
w rozumieniu przepisu art. 69 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych .
2.
Pracownikowi artystycznemu, który używa w pracy, za zgodą pracodawcy, własnego instrumentu
lub własnych akcesoriów do instrumentu, ubioru scenicznego, rekwizytu lub narzędzi,
przysługuje ekwiwalent pieniężny za ich używanie.
3.
Do pracowników zatrudnionych na stanowisku dyrektora lub zastępcy dyrektora instytucji
kultury, wykonujących zadania określone w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 5 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi
podmiotami prawnymi .
4.
Podjęcie przez pracownika artystycznego dodatkowego zatrudnienia lub zajęć na rzecz
innego podmiotu wymaga uzyskania zgody pracodawcy, o ile dodatkowe zatrudnienie lub
zajęcia mogłyby kolidować z wykonywaniem przez pracownika obowiązków wynikających
ze stosunku pracy.
5.
Pracodawca może uzależnić udzielenie zgody na podjęcie przez pracownika artystycznego
dodatkowego zatrudnienia lub zajęć na rzecz innego podmiotu od uzyskania zobowiązania
tego podmiotu do pokrycia kosztów, które pracodawca poniesie w związku z wykonywaniem
przez pracownika dodatkowego zatrudnienia lub zajęć, w szczególności z tytułu odwołania
spektaklu lub koncertu, zaangażowania nowego wykonawcy lub przeprowadzenia dodatkowych
prób.
6.
Wykonywanie dodatkowego zatrudnienia lub innych zajęć bez uzyskania zgody, o której
mowa w ust. 4, może stanowić podstawę do rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia
z winy pracownika.
Art. 31b.
1.
Za wieloletnią pracę artystyczną pracownik artystyczny otrzymuje nagrodę jubileuszową
w wysokości:
1)
w przypadku pracy w balecie:
a)
po 10 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego,
b)
po 15 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego,
c)
po 20 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;
2)
w przypadku pracy w charakterze solisty wokalisty, muzyka grającego na instrumentach
dętych oraz artysty chóru:
a)
po 15 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego,
b)
po 20 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego,
c)
po 25 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego.
2.
Za lata pracy powyżej okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. c,
wysokość nagrody jubileuszowej wynosi 300% wynagrodzenia miesięcznego i jest wypłacana
po zakończeniu kolejnych pięcioletnich okresów pracy artystycznej.
3.
Za wieloletnią pracę pozostali pracownicy instytucji kultury otrzymują nagrodę jubileuszową
w wysokości:
1)
po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego;
2)
po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;
3)
po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;
4)
po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;
5)
po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego.
4.
Do okresów pracy, o których mowa w ust. 1-3, wlicza się wszystkie poprzednie zakończone
okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli na podstawie przepisów odrębnych
podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.
5.
W przypadku ustania stosunku pracy pracownika instytucji kultury w związku z przejściem
na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy pracownikowi, któremu do nabycia
prawa do nagrody jubileuszowej brakuje mniej niż 12 miesięcy, licząc od dnia rozwiązania
stosunku pracy, nagrodę jubileuszową wypłaca się w dniu rozwiązania stosunku pracy.
6.
Nagrodę jubileuszową oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.
Art. 31c.
1.
Pracownikowi instytucji kultury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem
na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy przysługuje jednorazowa odprawa
pieniężna w wysokości:
1)
jednomiesięcznego wynagrodzenia - jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 15 lat;
2)
dwumiesięcznego wynagrodzenia - jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 15 lat;
3)
trzymiesięcznego wynagrodzenia - jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 20 lat.
2.
Do okresu pracy, o którym mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie poprzednie zakończone
okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów
podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.
3.
Odprawę, o której mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.
Art. 31d.
1.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania:
1)
prawa do dodatku za wieloletnią pracę i jego wypłacania,
2)
wysokości dodatku funkcyjnego i jego wypłacania,
3)
wysokości dodatku specjalnego i jego wypłacania,
4)
prawa do ekwiwalentu pieniężnego i jego wysokości,
5)
prawa do nagrody jubileuszowej i jej wypłacania,
6)
prawa do jednorazowej odprawy pieniężnej przysługującej w związku z przejściem na
emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz jej wypłacania
- mając na uwadze charakter pracy wykonywanej przez pracowników instytucji kultury,
warunki w jakich jest ona wykonywana, zakres, złożoność zadań oraz odpowiedzialność
tych pracowników, możliwość pozostawania przez pracowników równocześnie w więcej niż
jednym stosunku pracy, określenie wysokości dodatku w odniesieniu do wysokości wynagrodzenia
zasadniczego, określenie terminu wypłacania dodatku, nagrody oraz odprawy, koszty
ponoszone przez pracownika związane z zakupem lub utrzymaniem w należytym stanie rzeczy,
o których mowa w art. 31a ust. 2.
2.
W przypadku gdy w instytucji kultury nie jest zawarty układ zbiorowy pracy, warunki
wynagradzania za pracę oraz stanowiska pracy w tej instytucji określa jej dyrektor
w regulaminie wynagradzania.
3.
Zasady wynagradzania za pracę pracowników zatrudnionych w instytucjach kultury i przyznawania
im innych świadczeń związanych z pracą określone w ustawie obowiązują do czasu objęcia
ich układem zbiorowym pracy lub regulaminem wynagradzania.
Art. 32.
(uchylony)
Art. 33.
(uchylony)
Rozdział 4
Organizowanie imprez artystycznych i rozrywkowych
Art. 34.
1.
Imprezy artystyczne lub rozrywkowe organizowane w ramach działalności kulturalnej
przez podmioty, o których mowa w art. 3, odbywające się poza stałą siedzibą albo w
sposób objazdowy, wymagają zawiadomienia organu gminy właściwej ze względu na miejsce
imprezy.
2.
Zawiadomienie powinno zawierać następujące dane:
1)
imię, nazwisko lub nazwę podmiotu organizującego imprezę artystyczną lub rozrywkową,
siedzibę i adres do korespondencji;
2)
rodzaj i charakter imprezy;
3)
miejsce, datę, godzinę rozpoczęcia, planowany czas trwania, przewidywaną liczbę uczestników;
4)
określenie planowanych środków służących zapewnieniu bezpieczeństwa uczestników.
3.
Pomieszczenia, obiekty lub miejsca, w których odbywają się imprezy artystyczne i rozrywkowe,
a także urządzenia techniczne używane przy ich organizowaniu lub w trakcie ich odbywania,
powinny odpowiadać wymaganiom przewidzianym prawem.
4.
Organ samorządu terytorialnego może zażądać załączenia do zawiadomienia zaświadczenia
właściwego organu o spełnieniu wymagań, o których mowa w ust. 3.
5.
Zawiadomienie o imprezie powinno być złożone nie później niż 30 dni przed planowanym
terminem jej rozpoczęcia.
6.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4, termin określony w ust. 5 liczy się od dnia doręczenia
zaświadczenia.
7.
Imprezy artystyczne i rozrywkowe organizowane cyklicznie nie rzadziej niż 2 razy w
roku przez te same podmioty w tych samych pomieszczeniach, obiektach i miejscach do
tego dostosowanych wymagają jednorazowego zawiadomienia organu gminy właściwej ze
względu na miejsce imprezy.
8.
Obowiązki organizatora imprezy masowej w zakresie bezpieczeństwa tej imprezy reguluje
ustawa z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych .
Art. 35.
Organ gminy wydaje decyzję o zakazie odbycia imprezy artystycznej lub rozrywkowej,
jeżeli zagraża ona życiu lub zdrowiu ludzi, moralności publicznej albo mieniu w znacznych
rozmiarach lub nie zostały spełnione wymagania, o których mowa w art. 34 ust. 3.
Art. 36.
1.
Decyzja o zakazie odbycia imprezy artystycznej lub rozrywkowej powinna być doręczona
podmiotowi, który ją organizuje, w terminie 14 dni od dnia złożenia zawiadomienia,
nie później jednak niż 10 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia imprezy.
2.
Odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 3 dni od dnia jej doręczenia.
3.
Odwołanie od decyzji podlega rozpoznaniu w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania.
Niewydanie decyzji w tym terminie oznacza zgodę na odbycie imprezy.
4.
Decyzję wydaną w wyniku wniesienia odwołania doręcza się w terminie 3 dni.
Art. 37.
1.
Prezes Rady Ministrów może z powodu żałoby narodowej zarządzić, na czas jej trwania,
zawieszenie organizowania imprez artystycznych i rozrywkowych.
2.
Wojewoda może z powodu klęski żywiołowej lub w celu zapobieżenia epidemii albo ze
względu na żałobę, na czas niezbędny, zarządzić zawieszenie organizowania imprez określonych
w ust. 1 na terenie województwa lub jego części.
Rozdział 4a
Udzielanie zamówień na dostawy lub usługi z zakresu działalności kulturalnej
Art. 37a.
Podmiot prowadzący działalność kulturalną, udzielając zamówienia, o którym mowa w
art. 4d ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, którego wartość przekracza wyrażoną w złotych równowartość kwoty 30 000 euro, zamieszcza
ogłoszenie o udzielanym zamówieniu na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji
Publicznej.
Art. 37b.
Zamówienie, o którym mowa w art. 37a, jest udzielane w sposób zapewniający przejrzystość,
równe traktowanie podmiotów zainteresowanych wykonaniem zamówienia oraz z uwzględnieniem
okoliczności mogących mieć wpływ na jego udzielenie.
Art. 37c.
Podmiot prowadzący działalność kulturalną nie udostępnia informacji związanych z zamówieniem,
o którym mowa w art. 37a, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów
o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, jeżeli podmiot zainteresowany wykonaniem zamówienia,
nie później niż przed zawarciem umowy o wykonanie tego zamówienia, zastrzegł, że nie
mogą być one udostępniane.
Art. 37d.
Podmiot prowadzący działalność kulturalną zamieszcza niezwłocznie na swojej stronie
podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej informację o udzieleniu zamówienia, o
którym mowa w art. 37a, podając nazwę (firmę) albo imię i nazwisko podmiotu, z którym
zawarł umowę o wykonanie zamówienia, albo informację o nieudzieleniu tego zamówienia.
Rozdział 5
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 38.
Działalność kulturalną organizowaną i prowadzoną przez kościelne osoby prawne regulują
odrębne przepisy.
Art. 39.
1.
Przepisów ustawy nie stosuje się do działalności kulturalnej prowadzonej przez Ministra
Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości i ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
2.
Ministrowie, o których mowa w ust. 1, w drodze rozporządzenia, mogą rozciągnąć stosowanie
przepisów ustawy w całości lub części na działalność kulturalną prowadzoną przez podległe
im lub nadzorowane przez nich jednostki organizacyjne, biorąc pod uwagę zakres działalności
kulturalnej prowadzonej przez te jednostki.
Art. 39a.
Do dnia 31 grudnia 2002 r. termin na podanie informacji o zamiarze i przyczynach likwidacji
wszystkich instytucji kultury, określony w art. 22 ust. 2, nie może być krótszy niż
12 miesięcy.
Art. 40.
Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami , ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach oraz ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach w zakresie prowadzenia działalności kulturalnej w formach określonych w tych ustawach.
Art. 41-44.
(pominięte)
Art. 44a.
1.
Wierzytelności Skarbu Państwa wobec instytucji kultury z tytułu odpłatnego nabycia,
na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu
nieruchomości oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami , własności budynków i innych urządzeń oraz lokali, stwierdzone decyzjami wydanymi
na podstawie tych ustaw, wygasają z dniem 1 lipca 2005 r.
2.
Wykreślenie hipotek zabezpieczających wierzytelności Skarbu Państwa, o których mowa
w ust. 1, następuje na wniosek organizatora i podlega opłacie stałej w kwocie 30 zł.
Art. 45.
Tracą moc:
1)
ustawa z dnia 9 kwietnia 1968 r. o zezwoleniach na publiczną działalność artystyczną,
rozrywkową i sportową14)Ustawa utraciła moc na podstawie art. 66 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze
fizycznej (Dz. U. poz. 113), która weszła w życie z dniem 6 kwietnia 1996 r. (Dz. U. poz. 64) - w zakresie dotyczącym imprez artystycznych i rozrywkowych;
2)
ustawa z dnia 26 kwietnia 1984 r. o upowszechnianiu kultury oraz o prawach i obowiązkach
pracowników upowszechniania kultury ;
3)
ustawa z dnia 28 grudnia 1984 r. o instytucjach artystycznych .
Art. 46.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia15)Ustawa została ogłoszona w dniu 12 grudnia 1991 r..
1)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 kwietnia 2018 r. o zmianie
ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. poz. 1105),
która weszła w życie z dniem 23 czerwca 2018 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
3)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 4.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy
o związkach zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1608), która wejdzie
w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.
5)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
6)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
7)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
8)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
9)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
10)
Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
11)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
12)
Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o organizowaniu
i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 152), która weszła w
życie z dniem 3 lutego 2018 r.
13)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1991 r. poz. 373, z 1992 r.
poz. 455, z 1994 r. poz. 201, 369, 384 i 601, z 1996 r. poz. 33 oraz z 1997 r. poz.
675.
14)
Ustawa utraciła moc na podstawie art. 66 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze
fizycznej (Dz. U. poz. 113), która weszła w życie z dniem 6 kwietnia 1996 r.
15)
Ustawa została ogłoszona w dniu 12 grudnia 1991 r.