Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 14 września 2018 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo prasowe
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Prawa i obowiązki dziennikarzy
- Rozdział 3
- Rozdział 4 - Organizacja działalności prasowej
- Rozdział 5 - Sprostowanie
- Rozdział 6 - Komunikaty i ogłoszenia
- Rozdział 7 - Odpowiedzialność prawna
- Rozdział 8 - Postępowanie w sprawach prasowych
- Rozdział 9 - Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 30 maja 1989 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe ,
2)
ustawą z dnia 11 kwietnia 1990 r. o uchyleniu ustawy o kontroli publikacji i widowisk,
zniesieniu organów tej kontroli oraz o zmianie ustawy - Prawo prasowe ,
3)
ustawą z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej ,
4)
ustawą z dnia 23 sierpnia 1996 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny ,
5)
ustawą z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny ,
6)
ustawą z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze
Sądowym ,
7)
ustawą z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim ,
8)
ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ,
9)
ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju
sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ,
10)
ustawą z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym ,
11)
ustawą z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych ,
12)
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt K 41/07 ,
13)
ustawą z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji oraz niektórych
innych ustaw ,
14)
ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe ,
15)
ustawą z dnia 14 września 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe ,
16)
ustawą z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe ,
17)
ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe ,
18)
ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 13 września 2018 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 55-57 i art. 59 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe , które stanowią:
„
Art. 55.
W ustawie z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła w rozdziale 1 po art. 3 dodaje się art. 31 w brzmieniu:
„
Art. 31.
Sprawy wydawania zezwoleń na wykonywanie rzemiosła w zakresie małej poligrafii dla
celów handlowych i reklamowych oraz rejestrowania i kontroli zakładów usługowych i
znajdujących się w nich urządzeń określają przepisy Prawa prasowego; w pozostałym zakresie do działalności tych zakładów stosuje się przepisy niniejszej
ustawy.
”
Art. 56.
W ustawie z dnia 18 lipca 1974 r. o wykonywaniu handlu oraz niektórych innych rodzajów
działalności przez jednostki gospodarki nie uspołecznionej wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3:
a)
w ust. 4 wyrazy „sztuki, przedsiębiorstw fonografii i poligrafii” zastępuje się wyrazami
„sztuki i przedsiębiorstw fonografii”,
b)
dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
„
6.
Sprawy wydawania uprawnień do prowadzenia działalności w zakresie poligrafii oraz
rejestrowania i kontroli przedsiębiorstw i urządzeń poligraficznych określają przepisy
Prawa prasowego; w pozostałym zakresie do działalności tych przedsiębiorstw stosuje się przepisy
niniejszej ustawy.
”
,
2)
w art. 4 w ust. 1 w pkt 3 wyrazy „i poligrafii” skreśla się.
Art. 57.
W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o kontroli publikacji i widowisk wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 2 skreśla się pkt 7;
2)
w art. 3 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:
„
3.
Do właściwości Głównego Urzędu należą także sprawy udzielania i cofania zezwoleń na
prowadzenie prasowej działalności wydawniczej lub nakładczej oraz na wydawanie dzienników
i czasopism w zakresie i na zasadach określonych w Prawie prasowym.
4.
W sprawach, o których mowa w ust. 3, Główny Urząd współdziała z Narodową Radą Kultury,
Radą Prasową, Polską Akademią Nauk, właściwymi ministrami, kierownikami urzędów centralnych,
z centralnymi organami organizacji politycznych, związków zawodowych, organizacji
spółdzielczych, samorządowych i innych organizacji społecznych oraz kościołów i innych
związków wyznaniowych.
”
;
3)
w art. 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Sprawy zastrzeżone w przepisach szczególnych do właściwości Głównego Urzędu Kontroli
Publikacji i Widowisk i jego organów terenowych przechodzą odpowiednio do właściwości
Głównego Urzędu oraz okręgowych urzędów.
”
;
4)
w art. 23 końcowe wyrazy „z wyjątkiem przepisów dotyczących udzielania zezwoleń na
wydawanie czasopism, jak również rejestracji i kontroli zakładów poligraficznych,
zakładów wytwarzających pieczątki, zakładów wytwarzających publikacje i ilustracje
sposobem światłoczułym oraz aparatów do powielania” skreśla się.
”
„
Art. 59.
1.
Działający w dniu wejścia w życie ustawy wydawcy dzienników i czasopism zachowują
dotychczasowe uprawnienia, jeżeli w terminie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie
oświadczą w Głównym Urzędzie Kontroli Publikacji i Widowisk gotowość prowadzenia tej
działalności oraz wskażą dane określone w art. 19 ust. 3.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zezwoleń na wydawanie określonego dziennika
lub czasopisma, z tym że wskazanie dotyczy danych określonych w art. 20 ust. 2.
3.
Wydane do dnia wejścia w życie ustawy zezwolenia na prowadzenie działalności poligraficznej
oraz usługowej w zakresie małej poligrafii zachowują ważność, jeżeli w terminie 6
miesięcy od dnia jej wejścia w życie osoby prowadzące taką działalność oświadczą Ministrowi
Kultury i Sztuki gotowość prowadzenia tej działalności oraz wskażą dane określone
w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 6.
”
;
2)
art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe , które stanowią:
„
Art. 2.
1.
Działalność prasowa, prowadzona w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie
zezwoleń wydanych przed jej wejściem w życie, podlega rejestracji z urzędu, prowadzonej
według przepisów tej ustawy.
2.
Do czasu rejestracji, o której mowa w ust. 1, zachowują moc dotychczasowe zezwolenia
na prowadzenie działalności prasowej.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
3)
art. 2 i art. 4 ustawy z dnia 11 kwietnia 1990 r. o uchyleniu ustawy o kontroli publikacji
i widowisk, zniesieniu organów tej kontroli oraz o zmianie ustawy - Prawo prasowe , które stanowią:
„
Art. 2.
1.
Znosi się Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk oraz okręgowe urzędy kontroli
publikacji i widowisk.
2.
Postępowania w sprawach przed organami, o których mowa w ust. 1, umarza się. Postępowania
ze skarg w sprawach z zakresu kontroli publikacji i widowisk, toczące się przed Naczelnym
Sądem Administracyjnym, podlegają umorzeniu.
3.
Rejestr dzienników i czasopism, prowadzony dotychczas w Głównym Urzędzie Kontroli
Publikacji i Widowisk, zostanie przekazany w ciągu 30 dni od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy właściwym sądom wojewódzkim.
4.
Dzienniki i czasopisma zarejestrowane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy uważa
się za zarejestrowane w rozumieniu jej przepisów.
5.
Postępowania w sprawach rejestracji dzienników lub czasopism, toczące się w dniu wejścia
w życie niniejszej ustawy w Głównym Urzędzie Kontroli Publikacji i Widowisk, oraz
postępowania ze skarg w tych sprawach, toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym,
będą prowadzić właściwe sądy.
”
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
4)
art. 59 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej , który stanowi:
„
Art. 59.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
8 ust. 2 i 3, art. 9 ust. 3, art. 10, art. 40 i art. 57 ust. 1, które wchodzą w życie
z dniem ogłoszenia.
”
;
5)
art. 4 ustawy z dnia 23 sierpnia 1996 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
6)
art. 11, art. 13-16 i art. 18 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające
Kodeks karny , które stanowią:
„
Art. 11.
§ 1.
Grzywny przewidziane w ustawach szczególnych wymierza się według zasad przewidzianych
w Kodeksie karnym.
§ 2.
Przepis § 1 nie dotyczy ustawy karnej skarbowej, a także wypadków, w których ustawa szczególna określa grzywnę kwotowo.
§ 3.
Grzywnę, którą ustawa szczególna określa kwotowo, wymierza się z uwzględnieniem dochodów
sprawcy, jego warunków osobistych, rodzinnych, stosunków majątkowych i możliwości
zarobkowych.
§ 4.
Ilekroć ustawa szczególna nie określa dolnej granicy ustawowego zagrożenia grzywną
określoną kwotowo, granicę tę ustala się na 100 złotych.
”
„
Art. 13.
Przy stosowaniu utrzymanych w mocy przepisów karnych:
1)
zamiast przewidzianej kary śmierci orzeka się karę dożywotniego pozbawienia wolności,
2)
wszystkie kary orzeka się w granicach i na zasadach przewidzianych w Kodeksie karnym, z uwzględnieniem zasady, o której mowa w art. 11,
3)
zamiast kar dodatkowych stosuje się odpowiednie środki karne.
Art. 14.
W sprawach zakończonych prawomocnym wyrokiem, w których kara nie została wykonana:
1)
orzeczoną karę śmierci zamienia się na karę dożywotniego pozbawienia wolności,
2)
grzywnę i karę ograniczenia wolności wykonuje się według zasad dotychczasowych,
3)
do osób, którym wykonanie kary warunkowo zawieszono, stosuje się odpowiednio przepisy
Kodeksu karnego o warunkowym zawieszeniu wykonania kary,
4)
do osób warunkowo zwolnionych, jak również do osób odbywających kary pozbawienia wolności
stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu karnego o warunkowym zwolnieniu.
Art. 15.
Do czynów popełnionych przed wejściem w życie Kodeksu karnego stosuje się przepisy tego kodeksu o przedawnieniu i zatarciu skazania, chyba że termin
przedawnienia już upłynął.
Art. 16.
W sprawach określonych w art. 14, jeżeli postępowanie nie jest uregulowane innymi
przepisami, orzeka na posiedzeniu sąd właściwy do wykonania kary; na postanowienie
przysługuje zażalenie.
”
„
Art. 18.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.
”
;
7)
art. 99 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym
Rejestrze Sądowym , który stanowi:
„
Art. 99.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą
w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
8)
art. 19 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim , który stanowi:
„
Art. 19.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
9)
art. 25 i art. 26 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej , które stanowią:
„
Art. 25.
1.
Do spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej, niezakończonych w dniu wejścia
w życie ustawy ostatecznym albo prawomocnym rozstrzygnięciem, stosuje się przepisy
niniejszej ustawy.
2.
Podmioty są obowiązane w sprawach, o których mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia
wejścia w życie ustawy, udostępnić informację publiczną albo wydać decyzję o odmowie
udostępnienia informacji.
Art. 26.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem przepisu art. 8 ust.
3, który odnośnie do nałożonego obowiązku udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej
informacji publicznych w zakresie, o którym mowa w:
1)
art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. e oraz pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d - wchodzi
w życie po upływie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy;
2)
art. 6 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. a-d i lit. f - wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy
od dnia wejścia w życie ustawy;
3)
art. 6 ust. 1 pkt 5 - wchodzi w życie po upływie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie
ustawy.
”
;
10)
art. 97, art. 99-102 i art. 103-106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające
ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed
sądami administracyjnymi , które stanowią:
„
Art. 97.
§ 1.
Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed
dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu
przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
§ 2.
W sprawach, o których mowa w § 1, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych
kosztach sądowych.
”
„
Art. 99.
Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed
dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd
administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Art. 100.
Ocena prawna wyrażona w wydanych przed dniem 1 stycznia 2004 r. uchwałach Naczelnego
Sądu Administracyjnego nie wiąże wojewódzkiego sądu administracyjnego rozpoznającego
sprawę, o której mowa w art. 97 § 1.
Art. 101.
W sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego
przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji
nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do dnia 31 marca 2004 r.,
wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów
ustawy, o której mowa w art. 2.
Art. 102.
§ 1.
Sąd Najwyższy umorzy postępowanie w sprawach, w których wniesiono rewizje nadzwyczajne
od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, nierozpoznane do dnia 1 stycznia 2004 r.
§ 2.
W sprawach, o których mowa w § 1, strona może, w terminie 30 dni od dnia doręczenia
postanowienia Sądu Najwyższego o umorzeniu postępowania, wnieść skargę kasacyjną do
Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art.
2.
”
„
Art. 103.
W sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego
Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki
sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2.
Art. 104.
Naczelny Sąd Administracyjny umorzy nierozpoznane do dnia 1 stycznia 2004 r. postępowania
prowadzone na podstawie art. 18 ust. 2 oraz art. 49 ust. 2 ustawy, o której mowa w
art. 3.
Art. 105.
Akta spraw zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego
przed dniem 1 stycznia 2004 r. przechowuje się, zgodnie z właściwymi przepisami, w
odpowiednich wojewódzkich sądach administracyjnych.
Art. 106.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 8 pkt
1 i 2, art. 10 pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90
§ 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
11)
art. 35 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym , który stanowi:
„
Art. 35.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
33, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
12)
art. 191 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych , który stanowi:
„
Art. 191.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,
który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.
”
;
13)
odnośnika nr 2 oraz art. 11 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji oraz
niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
2) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie
koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw
członkowskich, dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa
o audiowizualnych usługach medialnych) .
”
„
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 13, który wchodzi w życie z pierwszym dniem kwartału następującego po dniu
wejścia w życie ustawy;
2)
art. 1 pkt 8 i 20, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2011 r.;
3)
art. 1 pkt 11, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
”
;
14)
art. 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
15)
art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 14 września 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe , które stanowią:
„
Art. 2.
1.
Uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o opublikowanie sprostowania na podstawie przepisów
ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przysługuje także
w przypadku, w którym:
1)
utrata mocy art. 31 ustawy zmienianej w art. 1 nastąpiła w trakcie biegu terminu,
o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a uprawniony nie złożył wniosku o opublikowanie
sprostowania,
2)
wniosek lub roszczenie o opublikowanie sprostowania nie zostało uwzględnione w związku
z utratą mocy przez art. 31 ustawy zmienianej w art. 1,
3)
materiał prasowy zawierający wiadomości nieścisłe lub nieprawdziwe ukazał się po dniu
13 czerwca 2012 r., a przed wejściem w życie niniejszej ustawy
- z tym że termin określony w art. 31a ust. 3 biegnie od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
2.
Terminy określone w art. 52 ust. 1 i 6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, biegną od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli odpowiednio
pozew lub apelacja zostały wniesione przed tym dniem.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
16)
art. 2 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
17)
art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe , które stanowią:
„
Art. 2.
Do autoryzacji dosłownie cytowanej wypowiedzi udzielonej przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
18)
art. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 11)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1990 r. o uchyleniu ustawy o kontroli publikacji i widowisk, zniesieniu organów tej kontroli oraz o zmianie ustawy - Prawo prasowe (Dz. U. poz. 173), która weszła w życie z dniem 7 czerwca 1990 r..
Prasa, zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności wypowiedzi i urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnego
informowania, jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej.
Art. 22)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe (Dz. U. poz. 2173), która weszła w życie z dniem 12 grudnia 2017 r..
Organy państwowe zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej stwarzają prasie warunki niezbędne do wykonywania jej funkcji i zadań, w tym również
umożliwiające działalność redakcjom dzienników i czasopism zróżnicowanych pod względem
programu, zakresu tematycznego i prezentowanych postaw.
Art. 3.
Pracownik poligrafii oraz kolportażu nie może ograniczać ani w jakikolwiek inny sposób
utrudniać drukowania i nabywania przyjętych przez przedsiębiorstwo do druku i rozpowszechniania
dzienników, czasopism lub innych publikacji prasowych z powodu ich linii programowej
albo treści.
Art. 3a3)Dodany przez art. 24 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. poz. 1198), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r..
W zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej .
Art. 4.
14)W brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające
w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności,
o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie
narusza prawa do prywatności.
36)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 24 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę
doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni; odmowa
powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której
pochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej
jej przedmiotem oraz powody odmowy.
47)W brzmieniu ustalonym przez art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1271), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r..
Odmowę, o której mowa w ust. 3, lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie,
można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni; w postępowaniu przed
sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych.
Art. 5.
19)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe (Dz. U. poz. 1570), która weszła w życie z dniem 31 sierpnia 2018 r..
Każdy, zgodnie z zasadą wolności słowa i prawem do krytyki, może udzielać informacji
prasie.
2.
Nikt nie może być narażony na uszczerbek lub zarzut z powodu udzielenia informacji
prasie, jeżeli działał w granicach prawem dozwolonych.
Art. 6.
110)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Prasa jest zobowiązana do prawdziwego przedstawiania omawianych zjawisk.
2.
Organy państwowe, przedsiębiorstwa państwowe i inne państwowe jednostki organizacyjne
oraz organizacje spółdzielcze są obowiązane do udzielenia odpowiedzi na przekazaną
im krytykę prasową bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca.
3.
Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do związków zawodowych, organizacji samorządowych
i innych organizacji społecznych w zakresie prowadzonej przez nie działalności publicznej.
4.
Nie wolno utrudniać prasie zbierania materiałów krytycznych ani w inny sposób tłumić
krytyki.
Art. 7.
1.
Ustawa reguluje prasową działalność wydawniczą i dziennikarską.
2.
W rozumieniu ustawy:
1)
prasa oznacza publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości,
ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem
bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe
przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe;
prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki
masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe,
upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki
rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące
się działalnością dziennikarską;
2)
dziennikiem jest ogólnoinformacyjny druk periodyczny lub przekaz za pomocą dźwięku
oraz dźwięku i obrazu, ukazujący się częściej niż raz w tygodniu;
3)
czasopismem jest druk periodyczny ukazujący się nie częściej niż raz w tygodniu, a
nie rzadziej niż raz w roku; przepis ten stosuje się odpowiednio do przekazu za pomocą
dźwięku oraz dźwięku i obrazu innego niż określony w pkt 2;
4)
materiałem prasowym jest każdy opublikowany lub przekazany do opublikowania w prasie
tekst albo obraz o charakterze informacyjnym, publicystycznym, dokumentalnym lub innym,
niezależnie od środków przekazu, rodzaju, formy, przeznaczenia czy autorstwa;
5)
dziennikarzem jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem
materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką
działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji;
6)
redaktorem jest dziennikarz decydujący lub współdecydujący o publikacji materiałów
prasowych;
7)
redaktorem naczelnym jest osoba posiadająca uprawnienia do decydowania o całokształcie
działalności redakcji;
8)
redakcją jest jednostka organizująca proces przygotowywania (zbierania, oceniania
i opracowywania) materiałów do publikacji w prasie.
Art. 8.
1.
Wydawcą może być osoba prawna, fizyczna lub inna jednostka organizacyjna, choćby nie
posiadała osobowości prawnej. W szczególności wydawcą może być organ państwowy, przedsiębiorstwo
państwowe, organizacja polityczna, związek zawodowy, organizacja spółdzielcza, samorządowa
i inna organizacja społeczna oraz kościół i inny związek wyznaniowy.
2.
Organizacja polityczna, związek zawodowy, przedsiębiorstwo państwowe, organizacja
spółdzielcza, samorządowa i inna organizacja społeczna oraz kościół i inny związek
wyznaniowy może realizować uprawnienia wydawnicze bezpośrednio lub za pośrednictwem
wydawnictw własnych, jak również innych wydawnictw, działających jako nakładca.
Art. 9.
Przepisów niniejszej ustawy nie stosuje się do:
12)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe (Dz. U. poz. 2173), która weszła w życie z dniem 12 grudnia 2017 r.)
Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej
„Monitor Polski” oraz innych urzędowych organów publikacyjnych;
211)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
Diariusza Sejmowego i własnych sprawozdań z działalności Sejmu i jego organów, a także
wewnętrznych wydawnictw organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego;
312)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
orzecznictwa sądów, oraz innych urzędowych publikacji o tym charakterze;
4)
wydawnictw prasowych obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych
i organizacji międzynarodowych, które na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych
korzystają z prawa prowadzenia działalności wydawniczej.
Rozdział 2
Prawa i obowiązki dziennikarzy
Art. 10.
1.
Zadaniem dziennikarza jest służba społeczeństwu i państwu. Dziennikarz ma obowiązek
działania zgodnie z etyką zawodową i zasadami współżycia społecznego, w granicach
określonych przepisami prawa.
213)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Dziennikarz ma prawo odmówić wykonania polecenia służbowego, jeżeli oczekuje się od
niego publikacji, która łamie zasady rzetelności, obiektywizmu i staranności zawodowej,
o których mowa w art. 12 ust. 1.
313)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Dziennikarz może nie zgodzić się na publikację materiału prasowego, jeżeli wprowadzono
do niego zmiany wypaczające sens i wymowę jego wersji.
Art. 11.
1.
Dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji w zakresie, o którym mowa w
art. 4.
2.
Informacji w imieniu jednostek organizacyjnych są obowiązani udzielać kierownicy tych
jednostek, ich zastępcy, rzecznicy prasowi lub inne upoważnione osoby, w granicach
obowiązków powierzonych im w tym zakresie.
3.
Kierownicy jednostek organizacyjnych są obowiązani umożliwiać dziennikarzom nawiązanie
kontaktu z pracownikami oraz swobodne zbieranie wśród nich informacji i opinii.
414)W brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa organizację i zadania rzeczników
prasowych w urzędach organów administracji rządowej.
Art. 12.
1.
Dziennikarz jest obowiązany:
1)
zachować szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów
prasowych, zwłaszcza sprawdzić zgodność z prawdą uzyskanych wiadomości lub podać ich
źródło;
215)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
chronić dobra osobiste, a ponadto interesy działających w dobrej wierze informatorów
i innych osób, które okazują mu zaufanie;
316)Dodany przez art. 16 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. poz. 999), która weszła w życie z dniem 9 maja 2000 r.)
dbać o poprawność języka i unikać używania wulgaryzmów.
2.
Dziennikarzowi nie wolno prowadzić ukrytej działalności reklamowej wiążącej się z
uzyskaniem korzyści majątkowej bądź osobistej od osoby lub jednostki organizacyjnej
zainteresowanej reklamą.
Art. 13.
1.
Nie wolno wypowiadać w prasie opinii co do rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym
przed wydaniem orzeczenia w I instancji.
217)Ze zmianami wprowadzonymi przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Nie wolno publikować w prasie wizerunku i innych danych osobowych osób, przeciwko
którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe, jak również wizerunku i innych
danych osobowych świadków, pokrzywdzonych i poszkodowanych, chyba że osoby te wyrażą
na to zgodę.
318)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Ograniczenie, o którym mowa w ust. 2, nie narusza przepisów innych ustaw. Właściwy
prokurator lub sąd może zezwolić, ze względu na ważny interes społeczny, na ujawnienie
wizerunku i innych danych osobowych osób, przeciwko którym toczy się postępowanie
przygotowawcze lub sądowe.
419)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe (Dz. U. poz. 1204), która weszła w życie z dniem 14 października 2011 r.; ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Na postanowienie w przedmiocie ujawnienia wizerunku i innych danych osobowych osób,
przeciwko którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe przysługuje zażalenie.
Zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje sąd rejonowy, w którego okręgu toczy
się postępowanie. Postanowienie wydane w toku postępowania przygotowawczego staje
się wykonalne z chwilą uprawomocnienia.
Art. 14.
1.
Publikowanie lub rozpowszechnianie w inny sposób informacji utrwalonych za pomocą
zapisów fonicznych i wizualnych wymaga zgody osób udzielających informacji.
3.
Osoba udzielająca informacji może z ważnych powodów społecznych lub osobistych zastrzec
termin i zakres jej opublikowania.
421)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Udzielenia informacji nie można uzależniać, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 14a,
od sposobu jej skomentowania lub uzgodnienia tekstu wypowiedzi dziennikarskiej.
522)W brzmieniu ustalonym przez art. 85 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. poz. 1228), która weszła w życie z dniem 2 stycznia 2011 r..
Dziennikarz nie może opublikować informacji, jeżeli osoba udzielająca jej zastrzegła
to ze względu na tajemnicę zawodową.
623)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Nie wolno bez zgody osoby zainteresowanej publikować informacji oraz danych dotyczących
prywatnej sfery życia, chyba że wiąże się to bezpośrednio z działalnością publiczną
danej osoby.
Art. 14a24)Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Dziennikarz nie może odmówić osobie udzielającej informacji autoryzacji dosłownie
cytowanej wypowiedzi, o ile nie była ona uprzednio publikowana lub była wygłoszona
publicznie.
2.
Dziennikarz informuje osobę udzielającą informacji przed jej udzieleniem o prawie
do autoryzacji dosłownie cytowanej wypowiedzi.
3.
Osoba udzielająca informacji niezwłocznie po uzyskaniu od dziennikarza informacji,
o której mowa w ust. 2, zgłasza mu żądanie autoryzacji dosłownie cytowanej wypowiedzi.
4.
Osoba udzielająca informacji dokonuje autoryzacji dosłownie cytowanej wypowiedzi niezwłocznie,
nie później jednak niż w ciągu:
1)
6 godzin - w odniesieniu do dzienników,
2)
24 godzin - w odniesieniu do czasopism
- chyba że strony umówią się inaczej.
5.
Bieg terminów, o których mowa w ust. 4, rozpoczyna się od momentu przekazania w sposób
wzajemnie uzgodniony tekstu dosłownie cytowanej wypowiedzi przewidzianego do publikacji
w prasie osobie udzielającej informacji lub osobie przez nią upoważnionej, tak aby
osoba ta mogła się zapoznać z treścią tego tekstu.
6.
Nie stanowi autoryzacji zaproponowanie przez osobę udzielającą informacji nowych pytań,
przekazanie nowych informacji lub odpowiedzi ani zmiana kolejności wypowiedzi w autoryzowanym
tekście materiału przewidzianego do publikacji w prasie.
7.
W przypadku niedokonania lub odmowy dokonania autoryzacji w terminach określonych
w ust. 4 uznaje się, że dosłownie cytowana wypowiedź została autoryzowana bez zastrzeżeń.
Art. 15.
1.
Autorowi materiału prasowego przysługuje prawo zachowania w tajemnicy swego nazwiska.
2.
Dziennikarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy:
1)
danych umożliwiających identyfikację autora materiału prasowego, listu do redakcji
lub innego materiału o tym charakterze, jak również innych osób udzielających informacji
opublikowanych albo przekazanych do opublikowania, jeżeli osoby te zastrzegły nieujawnianie
powyższych danych;
2)
wszelkich informacji, których ujawnienie mogłoby naruszać chronione prawem interesy
osób trzecich.
3.
Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również innych osób zatrudnionych w redakcjach,
wydawnictwach prasowych i innych prasowych jednostkach organizacyjnych.
Art. 16.
125)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Dziennikarz jest zwolniony od zachowania tajemnicy zawodowej, o której mowa w art.
15 ust. 2, w razie gdy informacja, materiał prasowy, list do redakcji lub inny materiał
o tym charakterze dotyczy przestępstwa określonego w art. 240 § 1 Kodeksu karnego albo autor lub osoba przekazująca taki materiał wyłącznie do wiadomości dziennikarza
wyrazi zgodę na ujawnienie jej nazwiska lub tego materiału.
2.
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również innych osób zatrudnionych w redakcjach,
wydawnictwach prasowych i innych prasowych jednostkach organizacyjnych.
3.
Redaktor naczelny powinien być w niezbędnych granicach poinformowany o sprawach związanych
z tajemnicą zawodową dziennikarza; powierzoną mu informację albo inny materiał może
ujawnić jedynie w wypadkach określonych w ust. 1.
Rozdział 4
Organizacja działalności prasowej
Art. 19.
Art. 2028)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
129)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Wydawanie dziennika lub czasopisma wymaga rejestracji w sądzie okręgowym właściwym
miejscowo dla siedziby wydawcy, zwanym dalej „organem rejestracyjnym”. Do postępowania
w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.
2.
Wniosek o rejestrację, o której mowa w ust. 1, powinien zawierać:
1)
tytuł dziennika lub czasopisma oraz siedzibę i dokładny adres redakcji;
2)
dane osobowe redaktora naczelnego;
3)
określenie wydawcy, jego siedzibę i dokładny adres;
4)
częstotliwość ukazywania się dziennika lub czasopisma.
3.
Postanowienia zarządzające wpis do rejestru sąd uzasadnia tylko na wniosek.
4.
Wydawanie dziennika lub czasopisma można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjny nie
rozstrzygnął wniosku o rejestrację w ciągu 30 dni od jego zgłoszenia.
5.
O zmianie danych, o których mowa w ust. 2, należy zawiadomić niezwłocznie organ rejestracyjny.
Art. 2128)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Organ rejestracyjny odmówi rejestracji, jeżeli wniosek nie zawiera danych, o których
mowa w art. 20 ust. 2, lub jej udzielenie stanowiłoby naruszenie prawa do ochrony
nazwy istniejącego już tytułu prasowego.
Art. 2228)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Organ rejestracyjny może zawiesić wydawanie dziennika lub czasopisma na czas określony,
nie dłuższy niż rok, jeżeli w ciągu roku co najmniej trzykrotnie w tym dzienniku lub
czasopiśmie zostało popełnione przestępstwo.
Art. 2330)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 27; ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Rejestracja dziennika lub czasopisma traci ważność w razie niewydania dziennika lub
czasopisma przez okres roku od dnia nabycia uprawnień do ich wydawania na czas nieoznaczony
lub przerwy w ich wydawaniu przez okres roku, jeżeli redakcja nie wystąpiła o zachowanie
rejestracji.
Art. 23a31)Dodany przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób prowadzenia
rejestru dzienników i czasopism.
Art. 2432)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 459), która weszła w życie z dniem 23 maja 2011 r..
Przepisy dotyczące rejestracji działalności prasowej nie mają zastosowania do działalności
dostawców usług medialnych w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz do działalności Polskiej Agencji Prasowej, których działalność regulują odrębne
przepisy.
Art. 2533)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 27..
1.
Redakcją kieruje redaktor naczelny.
2.
Redaktorem naczelnym dziennika lub czasopisma może być osoba, która ma pełną zdolność
do czynności prawnych, posiada obywatelstwo polskie i nie jest pozbawiona praw publicznych.
334)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Redaktorem naczelnym dziennika lub czasopisma nie może być osoba skazana za zbrodnię
wymienioną w rozdziale XVII ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny , jeżeli nie upłynął okres 10 lat od zakończenia odbywania kary, oraz osoba skazana
za występek tego samego rodzaju, jeżeli nie upłynął okres 3 lat od zakończenia odbywania
kary, osoba skazana za przestępstwo popełnione w wyniku motywacji zasługującej na
szczególne potępienie, a także osoba, która co najmniej trzykrotnie była karana za
przestępstwa określone w niniejszej ustawie. Organ rejestracyjny w uzgodnieniu z ministrem
właściwym do spraw zagranicznych może zwolnić redaktora naczelnego od wymogu posiadania
obywatelstwa polskiego.
4.
Redaktor naczelny odpowiada za treść przygotowywanych przez redakcję materiałów prasowych
oraz za sprawy redakcyjne i finansowe redakcji w granicach określonych w statucie
lub właściwych przepisach. Jest również obowiązany do dbania o poprawność języka materiałów
prasowych oraz przeciwdziałania jego wulgaryzacji.35)Zdanie drugie dodane przez art. 16 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
4a36)Dodany przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W wypadku gdy redaktor naczelny uzyskuje immunitet procesowy, obowiązany jest wskazać
redaktora, który ponosi odpowiedzialność określoną w art. 49a.
5.
Redaktora naczelnego powołuje i odwołuje wydawca, organ założycielski wydawnictwa
lub inny właściwy organ.
6.
Przy redakcji działa kolegium redakcyjne, jeżeli statut redakcji lub właściwe przepisy
tak stanowią.
7.
Przy redakcji może też działać rada redakcyjna (programowa, naukowa), jako organ opiniodawczo-doradczy
redaktora naczelnego.
Art. 26.
Art. 27.
1.
Na każdym egzemplarzu druków periodycznych, serwisów agencyjnych oraz innych podobnych
druków prasowych należy w widocznym i zwyczajowo przyjętym miejscu podać:
1)
nazwę i adres wydawcy lub innego właściwego organu;
2)
adres redakcji oraz imię i nazwisko redaktora naczelnego;
3)
miejsce i datę wydania;
4)
nazwę zakładu wykonującego dany druk prasowy;
6)
międzynarodowy znak informacyjny;
7)
bieżącą numerację.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do nagrań radiowych i telewizyjnych oraz kronik
filmowych.
Art. 28-30.
Rozdział 5
Sprostowanie
Art. 31.
Art. 31a42)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 40..
1.
Na wniosek zainteresowanej osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
niebędącej osobą prawną, redaktor naczelny właściwego dziennika lub czasopisma jest
obowiązany opublikować bezpłatnie rzeczowe i odnoszące się do faktów sprostowanie
nieścisłej lub nieprawdziwej wiadomości zawartej w materiale prasowym.
2.
Uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, przysługuje także
osobie najbliższej zmarłego, w rozumieniu art. 115 § 11 Kodeksu karnego, oraz następcy prawnemu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, o której mowa
w ust. 1.
3.
Sprostowanie powinno zostać nadane w placówce pocztowej operatora pocztowego lub złożone
w siedzibie odpowiedniej redakcji, na piśmie w terminie nie dłuższym niż 21 dni od
dnia opublikowania materiału prasowego.
4.
Sprostowanie powinno zawierać podpis wnioskodawcy, jego imię i nazwisko lub nazwę
oraz adres korespondencyjny.
5.
Adres korespondencyjny wnioskodawcy może zostać zastrzeżony tylko do wiadomości redakcji,
a w przypadku gdy materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania dotyczy działalności
związanej z używanym przez osobę fizyczną pseudonimem, może ona zastrzec także imię
i nazwisko tylko do wiadomości redakcji.
6.
Tekst sprostowania nie może przekraczać dwukrotnej objętości fragmentu materiału prasowego,
którego dotyczy, ani zajmować więcej niż dwukrotność czasu antenowego, jaki zajmował
dany fragment przekazu.
7.
Sprostowanie powinno być sporządzone w języku polskim lub w języku, w którym opublikowany
został materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania.
Art. 3243)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 40..
1.
Redaktor naczelny ma obowiązek opublikować sprostowanie:
1)
w elektronicznej formie dziennika lub czasopisma, w której zamieszczono materiał prasowy
będący przedmiotem sprostowania - w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania sprostowania;
2)
w dzienniku - w najbliższym przygotowywanym do druku numerze, a w przypadku braku
możliwości technicznych w numerze następnym, nie później jednak niż w terminie 7 dni
od dnia otrzymania sprostowania;
3)
w czasopiśmie - w najbliższym od dnia otrzymania sprostowania lub następnym po nim
przygotowywanym do opublikowania numerze;
4)
w innym niż dziennik przekazie za pomocą dźwięku lub obrazu i dźwięku - w najbliższym
analogicznym przekazie.
2.
Gdy możliwy termin opublikowania sprostowania przekracza 6 miesięcy, na żądanie wnioskodawcy
sprostowanie należy dodatkowo opublikować w ciągu miesiąca od dnia otrzymania sprostowania
w odpowiednim ze względu na krąg odbiorców dzienniku. Koszty publikacji pokrywa wydawca
prasy, w której ukazał się materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania.
3.
Terminy określone w ust. 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli strony na piśmie umówiły
się inaczej.
4.
Sprostowanie w drukach periodycznych powinno być opublikowane w tym samym dziale i
taką samą czcionką, co materiał prasowy, którego dotyczy, pod widocznym tytułem „Sprostowanie”.
W przypadku przekazu za pomocą dźwięku lub obrazu i dźwięku sprostowanie powinno być
wyraźnie zapowiedziane oraz nastąpić w przekazie tego samego rodzaju i o tej samej
porze.
5.
W tekście nadesłanego sprostowania nie wolno bez zgody wnioskodawcy dokonywać skrótów
ani innych zmian.
6.
Tekst sprostowania nie może być komentowany w tym samym numerze, przekazie lub w elektronicznej
formie dziennika lub czasopisma, tego samego dnia. Nie wyklucza to jednak prostej
zapowiedzi polemiki lub wyjaśnień.
Art. 3343)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 40..
1.
Redaktor naczelny odmawia opublikowania sprostowania, jeżeli sprostowanie:
1)
jest nierzeczowe lub nie odnosi się do faktów;
2)
zostało nadane lub złożone po upływie terminu, o którym mowa w art. 31a ust. 3, lub
nie zostało podpisane;
3)
nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 31a ust. 4-7;
4)
zawiera treść karalną;
5)
podważa fakty stwierdzone prawomocnym orzeczeniem dotyczącym osoby dochodzącej publikacji
sprostowania.
2.
Redaktor naczelny może odmówić opublikowania sprostowania, jeżeli sprostowanie:
1)
odnosi się do wiadomości poprzednio sprostowanej;
2)
jest wystosowane przez osobę, której nie dotyczą fakty przytoczone w prostowanym materiale,
za wyjątkiem sytuacji określonych w art. 31a ust. 2;
3)
zawiera sformułowania powszechnie uznawane za wulgarne lub obelżywe.
3.
Odmawiając opublikowania sprostowania, redaktor naczelny jest obowiązany niezwłocznie,
nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprostowania, przekazać
wnioskodawcy pisemne zawiadomienie o odmowie i jej przyczynach. Jeżeli odmowa nastąpiła
z przyczyn określonych w ust. 1 pkt 1, 4 i 5, należy wskazać fragmenty sprostowania,
które nie nadają się do publikacji.
4.
Redaktor naczelny nie może odmówić opublikowania sprostowania, jeżeli zastosowano
się do jego wskazań. W przypadku nadesłania poprawionego sprostowania termin określony
w art. 31a ust. 3 liczy się od dnia doręczenia wnioskodawcy zawiadomienia o odmowie
i jej przyczynach.
Rozdział 6
Komunikaty i ogłoszenia
Art. 34.
1.
Redaktor naczelny jest obowiązany opublikować nieodpłatnie, w miejscu i w czasie właściwym
ze względu na tematykę i charakter publikacji, komunikat urzędowy pochodzący od naczelnych
i centralnych organów państwowych, w tym pochodzący od naczelnych i centralnych organów
administracji państwowej, jeżeli został nadesłany przez rzecznika prasowego rządu
ze wskazaniem, że publikacja jest obowiązkowa.
244)W brzmieniu ustalonym przez art. 28 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. poz. 590), która weszła w życie z dniem 22 sierpnia 2007 r..
Obowiązek określony w ust. 1 dotyczy również:
1)
wydanych na podstawie ustaw obwieszczeń, uchwał lub zarządzeń pochodzących od organów
administracji rządowej w województwie, nadesłanych w formie zwięzłych komunikatów
w celu ogłoszenia w dzienniku lub odpowiednim czasopiśmie na terenie jego działania;
2)
komunikatów przekazywanych przez organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego
w zakresie sytuacji kryzysowych, o których mowa w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym .
3.
Komunikaty, o których mowa w ust. 1 i 2, należy opublikować, w uzgodnionym terminie,
bez dokonywania zmian, zamieszczania uwag i zaprzeczeń, a w razie braku uzgodnienia
terminu - w najbliższym przygotowywanym wydaniu.
Art. 35.
1.
Redaktor naczelny dziennika jest obowiązany opublikować odpłatnie we wskazanym lub
uzgodnionym terminie:
1)
prawomocny wyrok sądu lub inne orzeczenie zawierające klauzulę o opublikowaniu;
2)
ogłoszenie sądu lub innego organu państwowego.
2.
Redaktor naczelny dziennika jest obowiązany opublikować nieodpłatnie, we wskazanym
lub uzgodnionym terminie, list gończy.
Art. 36.
1.
Prasa może zamieszczać odpłatne ogłoszenia i reklamy.
2.
Ogłoszenia i reklamy nie mogą być sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego.
3.
Ogłoszenia i reklamy muszą być oznaczone w sposób niebudzący wątpliwości, iż nie stanowią
one materiału redakcyjnego.
4.
Wydawca i redaktor mają prawo odmówić zamieszczenia ogłoszenia i reklamy, jeżeli ich
treść lub forma jest sprzeczna z linią programową bądź charakterem publikacji.
545)Dodany przez art. 50 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. poz. 442), która weszła w życie z dniem 7 lutego 1992 r.; ze zmianą wprowadzoną przez art. 30 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. poz. 770), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.; wszedł w życie z dniem 22 października 1997 r..
Na żądanie organów upoważnionych do tego na podstawie odrębnych przepisów wydawca
lub redaktor są obowiązani do ujawnienia posiadanych nazw i adresów przedsiębiorców
lub osób fizycznych, zamieszczających odpłatne ogłoszenia lub reklamy w sprawach działalności
gospodarczej. W tym wypadku art. 15 ust. 1 i 2 nie stosuje się.
Rozdział 7
Odpowiedzialność prawna
Art. 37.
Do odpowiedzialności za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego
stosuje się zasady ogólne, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 37a46)Dodany przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
W razie skazania za przestępstwo popełnione przez opublikowanie materiału prasowego,
sąd może orzec przepadek materiału prasowego.
Art. 37b46)Dodany przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Sąd przekazuje właściwemu organowi rejestracyjnemu zawiadomienie o wyroku skazującym
za przestępstwa, o których mowa w niniejszym rozdziale, niezwłocznie po uprawomocnieniu.
Art. 38.
1.
Odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału
prasowego ponoszą autor, redaktor lub inna osoba, którzy spowodowali opublikowanie
tego materiału; nie wyłącza to odpowiedzialności wydawcy. W zakresie odpowiedzialności
majątkowej odpowiedzialność tych osób jest solidarna.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności cywilnej za naruszenie
prawa spowodowane ujawnieniem materiału prasowego przed jego publikacją.
Art. 3947)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 40..
1.
Jeżeli redaktor naczelny odmówił opublikowania sprostowania albo sprostowanie nie
ukazało się w terminie określonym w art. 32 ust. 1-3 lub ukazało się z naruszeniem
art. 32 ust. 4 lub 5, zainteresowany podmiot, o którym mowa w art. 31a ust. 1 lub
2, może wytoczyć powództwo o opublikowanie sprostowania.
2.
Roszczenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu roku
od dnia opublikowania materiału prasowego.
Art. 40.
Art. 4149)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 9..
Publikowanie zgodnych z prawdą i rzetelnych sprawozdań z jawnych posiedzeń Sejmu,
Senatu i organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego oraz ich organów,
a także publikowanie rzetelnych, zgodnych z zasadami współżycia społecznego ujemnych
ocen dzieł naukowych lub artystycznych albo innej działalności twórczej, zawodowej
lub publicznej służy realizacji zadań określonych w art. 1 i pozostaje pod ochroną
prawa; przepis ten stosuje się odpowiednio do satyry i karykatury.
Art. 42.
1.
Redaktor nie ponosi odpowiedzialności za treść publikacji nadesłanych przez Polską
Agencję Prasową oraz za treść komunikatów urzędowych, o których mowa w art. 34, jak
również za treść orzeczeń i ogłoszeń, o których mowa w art. 35.
2.
Wydawca i redaktor nie ponosi odpowiedzialności za treść ogłoszeń i reklam opublikowanych
zgodnie z art. 36.
Art. 43.
Kto używa przemocy lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia dziennikarza do opublikowania
lub zaniechania opublikowania materiału prasowego albo do podjęcia lub zaniechania
interwencji prasowej
-
-podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 44.
150)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 § 2 pkt 17 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny (Dz. U. poz. 554 i 1083), która weszła w życie z dniem 1 września 1998 r..
Kto utrudnia lub tłumi krytykę prasową
-
-podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
2.
Tej samej karze podlega, kto nadużywając swego stanowiska lub funkcji działa na szkodę
innej osoby z powodu krytyki prasowej, opublikowanej w społecznie uzasadnionym interesie.
Art. 4551)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe (Dz. U. poz. 771), która weszła w życie z dniem 19 lipca 2013 r..
Kto wydaje dziennik lub czasopismo bez rejestracji albo zawieszone
-
-podlega karze grzywny.
Art. 46.
Art. 4750)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 § 2 pkt 17 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny (Dz. U. poz. 554 i 1083), która weszła w życie z dniem 1 września 1998 r..
Kto wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 34 i 35 uchyla się od opublikowania komunikatu
urzędowego, ogłoszenia sądu lub innego organu państwowego, jak również listu gończego
-
-podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Art. 4853)Uchylony przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 27; dodany przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 § 2 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 50..
Kto rozpowszechnia materiał prasowy objęty przepadkiem lub prasę zabezpieczoną jako
dowód rzeczowy
-
-podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Art. 4950)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 § 2 pkt 17 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny (Dz. U. poz. 554 i 1083), która weszła w życie z dniem 1 września 1998 r..
Kto narusza przepisy art. 3, 11 ust. 2, art. 14, 15 ust. 2 i art. 27
-
-podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Art. 49a54)Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 § 2 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 50..
Redaktor, który nieumyślnie dopuścił do opublikowania materiału prasowego zawierającego
znamiona przestępstwa, o którym mowa w art. 37a
-
-podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Art. 49b55)Dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Kto publikuje dosłownie cytowaną wypowiedź bez umożliwienia osobie udzielającej informacji
dokonania autoryzacji na zasadach określonych w art. 14a
-
-podlega karze grzywny.
2.
Karze, o której mowa w ust. 1, nie podlega, kto publikuje wypowiedź identyczną z udzieloną
przez osobę udzielającą informacji.
Rozdział 8
Postępowanie w sprawach prasowych
Art. 50.
Postępowanie w sprawach wynikających z niniejszej ustawy prowadzi się na zasadach
określonych w odrębnych przepisach, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 51.
Art. 5257)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 40..
1.
Sprawy, o których mowa w art. 39 ust. 1, rozpoznaje sąd okręgowy właściwy ze względu na siedzibę odpowiedniej
redakcji, najpóźniej w ciągu 30 dni od dnia wniesienia pozwu niedotkniętego brakami
formalnymi. Przepisu art. 126 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, w zakresie dotyczącym obowiązku wskazania miejsca zamieszkania pozwanego, nie stosuje
się.
2.
Pozwany może wnieść odpowiedź na pozew w terminie 7 dni od dnia doręczenia pozwu.
3.
Niestawiennictwo stron nie tamuje rozpoznania sprawy. Przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o wyroku zaocznym nie stosuje się.
4.
Wydany wyrok wraz z uzasadnieniem sąd doręcza niezwłocznie, z urzędu, obu stronom.
5.
Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje apelacja, którą wnosi się w terminie
7 dni od dnia doręczenia stronie skarżącej wyroku z uzasadnieniem.
6.
Sąd drugiej instancji rozpoznaje apelację najpóźniej w terminie 30 dni od dnia wniesienia
apelacji niedotkniętej brakami formalnymi.
7.
Strona przeciwna może wnieść odpowiedź na apelację w terminie 7 dni od dnia doręczenia
apelacji.
Art. 53.
158)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 51..
Sprawy o przestępstwa określone w art. 43 i art. 44 podlegają rozpoznaniu przez sąd
okręgowy, a określone w art. 47-49a oraz o przestępstwa popełnione w prasie - przez
sąd rejonowy.
258)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 51..
Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, może wyznaczyć,
w drodze rozporządzenia, sądy rejonowe właściwe do rozpoznawania spraw o przestępstwa,
o których mowa w art. 47-49a, oraz o przestępstwa popełnione w prasie na obszarze
właściwości danego sądu okręgowego, uwzględniając liczbę spraw tego
rodzaju i zakres obciążenia poszczególnych sądów rejonowych oraz potrzebę zapewnienia
racjonalnej organizacji sądownictwa, ekonomię postępowania sądowego, a także konieczność
zagwarantowania realizacji prawa obywatela do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym
terminie.
359)Dodany przez art. 1 pkt 21 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W sprawach o przestępstwa popełnione przez opublikowanie materiału prasowego lub przestępstwa
określone w niniejszej ustawie właściwość miejscową sądu ustala się według siedziby
redakcji, a następnie wydawnictwa, a gdy ta siedziba nie jest znana lub znajduje się
za granicą - według miejsca ujawnienia lub rozpowszechniania materiału prasowego.
Jeżeli w tej samej sprawie wszczęto postępowanie w kilku sądach, właściwy jest ten
sąd, w którym najpierw wszczęto postępowanie.
Art. 54.
W razie odmowy wszczęcia postępowania karnego przeciwko dziennikarzowi o przestępstwo
określone w ustawie oraz o przestępstwo popełnione w prasie lub inny czyn związany
z wykonywaniem zawodu dziennikarskiego albo umorzenia takiego postępowania, sąd lub
prokurator może przekazać sprawę do rozpoznania jedynie właściwemu sądowi dziennikarskiemu.
Art. 54a60)Dodany przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie uniewinnienia lub umorzenia postępowania z powodu braku w czynie popełnionym
znamion czynu zabronionego, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości
rzeczywiście poniesionych strat.
Art. 54b60)Dodany przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przepisy o odpowiedzialności prawnej i postępowaniu w sprawach prasowych stosuje się
odpowiednio do naruszeń prawa związanych z przekazywaniem myśli ludzkiej za pomocą
innych niż prasa środków przeznaczonych do rozpowszechniania, niezależnie od techniki
przekazu, w szczególności publikacji nieperiodycznych oraz innych wytworów druku,
wizji i fonii.
Art. 54c61)Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 51; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 45 i art. 49b, następuje na podstawie
przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia .
Rozdział 9
Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Art. 55.
(pominięty)62)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 56.
(pominięty)62)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 57.
(pominięty)62)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 58.
1.
Postępowanie w sprawach wynikających z niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2,
wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy i do tego czasu niezakończone, toczy się
do zakończenia w danej instancji według przepisów dotychczasowych.
2.
Sprawy dotyczące wydawania zezwoleń na prowadzenie działalności usługowej w zakresie
małej poligrafii, w których postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy nie zostało do tego czasu zakończone, podlegają przekazaniu do dalszego postępowania
organowi właściwemu w myśl tej ustawy; postępowanie toczy się z uwzględnieniem jej
przepisów.
Art. 59.
(pominięty)62)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 60.
Z dniem wejścia w życie ustawy tracą moc wszelkie przepisy dotyczące przedmiotów w
niej unormowanych, a w szczególności traci moc dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 listopada 1938 r. - Prawo prasowe .
Art. 61.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1984 r.
1)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1990 r. o uchyleniu
ustawy o kontroli publikacji i widowisk, zniesieniu organów tej kontroli oraz o zmianie
ustawy - Prawo prasowe (Dz. U. poz. 173), która weszła w życie z dniem 7 czerwca 1990 r.
2)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie
ustawy - Prawo prasowe (Dz. U. poz. 2173), która weszła w życie z dniem 12 grudnia
2017 r.
3)
Dodany przez art. 24 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji
publicznej (Dz. U. poz. 1198), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
5)
Przez art. 24 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
6)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 24 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy
wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o
postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1271), która weszła w życie
z dniem 1 stycznia 2004 r.
8)
Przez art. 24 pkt 2 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie
ustawy - Prawo prasowe (Dz. U. poz. 1570), która weszła w życie z dniem 31 sierpnia
2018 r.
10)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
11)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
12)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
14)
W brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
15)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
16)
Dodany przez art. 16 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.
U. poz. 999), która weszła w życie z dniem 9 maja 2000 r.
17)
Ze zmianami wprowadzonymi przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
18)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
19)
Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe
(Dz. U. poz. 1204), która weszła w życie z dniem 14 października 2011 r.; ze zmianą
wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
20)
Przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
21)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
22)
W brzmieniu ustalonym przez art. 85 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji
niejawnych (Dz. U. poz. 1228), która weszła w życie z dniem 2 stycznia 2011 r.
23)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
24)
Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
25)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
26)
Rozdział uchylony przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
27)
Przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe
(Dz. U. poz. 187), która weszła w życie z dniem 6 czerwca 1989 r.
28)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
29)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
30)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 27; ze
zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
31)
Dodany przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
32)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy
o radiofonii i telewizji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 459), która weszła
w życie z dniem 23 maja 2011 r.
33)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 27.
34)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
35)
Zdanie drugie dodane przez art. 16 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.
36)
Dodany przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
37)
Przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
38)
Przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
39)
Przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
40)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 września
2012 r. o zmianie ustawy - Prawo prasowe (Dz. U. poz. 1136), która weszła w życie
z dniem 2 listopada 2012 r.
41)
Z dniem 14 czerwca 2012 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1
grudnia 2010 r. sygn. akt K 41/07 (Dz. U. poz. 1551).
42)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 40.
43)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 40.
44)
W brzmieniu ustalonym przez art. 28 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu
kryzysowym (Dz. U. poz. 590), która weszła w życie z dniem 22 sierpnia 2007 r.
45)
Dodany przez art. 50 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U.
poz. 442), która weszła w życie z dniem 7 lutego 1992 r.; ze zmianą wprowadzoną przez
art. 30 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym
Rejestrze Sądowym (Dz. U. poz. 770), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.;
wszedł w życie z dniem 22 października 1997 r.
46)
Dodany przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
47)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 40.
48)
Przez art. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 1996 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz.
U. poz. 542), która weszła w życie z dniem 28 grudnia 1996 r.
49)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; ze zmianą
wprowadzoną przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 9.
50)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 § 2 pkt 17 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy
wprowadzające Kodeks karny (Dz. U. poz. 554 i 1083), która weszła w życie z dniem
1 września 1998 r.
51)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy
- Prawo prasowe (Dz. U. poz. 771), która weszła w życie z dniem 19 lipca 2013 r.
52)
Przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 40.
53)
Uchylony przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 27; dodany przez art.
1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 §
2 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 50.
54)
Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; ze zmianą wprowadzoną
przez art. 5 § 2 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 50.
55)
Dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
56)
Przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
57)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 40.
58)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 51.
59)
Dodany przez art. 1 pkt 21 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
60)
Dodany przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
61)
Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 51; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
62)
Zamieszczony w obwieszczeniu.
63)
Przez art. 12 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.