Ustawaz dnia 10 maja 2018 r.o zmianie ustawy o pracowniczych programach emerytalnych 1)Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/50/UE z dnia
16 kwietnia 2014 r. w sprawie minimalnych wymogów służących zwiększeniu mobilności
pracowników między państwami członkowskimi dzięki łatwiejszemu nabywaniu i zachowywaniu
uprawnień do dodatkowych emerytur (Dz. Urz. UE L 128 z 30.04.2014, str. 1).
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 5:
a)
w ust. 1 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy „z zastrzeżeniem ust. 1c.”,
b)
po ust. 1b dodaje się ust. 1c w brzmieniu:
„
1c.
Umowa zakładowa nie może przewidywać dłuższego niż 3 lata stażu pracy u danego pracodawcy,
uprawniającego do uczestnictwa w programie.
”
;
2)
w art. 22 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Pracodawca jest obowiązany do przekazywania pracownikom w sposób zrozumiały, na piśmie,
w postaci papierowej lub elektronicznej informacji o warunkach funkcjonowania programu.
”
;
3)
po art. 22 dodaje się art. 22a w brzmieniu:
„
Art. 22a.
1.
Na wniosek uczestnika programu, jednak nie częściej niż raz w roku, pracodawca niezwłocznie
udziela uczestnikowi na piśmie, w postaci papierowej lub elektronicznej, informacji
o skutkach prawnych ustania zatrudnienia uczestnika w odniesieniu do środków gromadzonych
na jego rachunku. Informacja ta powinna być sporządzona z użyciem jasnego, zwięzłego
i zrozumiałego języka.
2.
Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera w szczególności:
1)
warunki nabycia prawa do wypłaty, wypłaty transferowej i zwrotu zgromadzonych na rachunku
uczestnika środków;
2)
wartość zgromadzonych na rachunku uczestnika środków, na dzień sporządzenia informacji;
3)
informację o tym, że w przypadku ustania zatrudnienia u pracodawcy prowadzącego program
lub likwidacji programu środki zgromadzone na rachunku pozostają na rachunku i są
inwestowane w instytucji finansowej, na zasadach analogicznych jak w przypadku pozostałych
uczestników programu;
4)
pouczenie, że w przypadku dokonania zwrotu uczestnik powinien rozważyć zasięgnięcie
porady w sprawie zainwestowania środków zgromadzonych na rachunku uczestnika, w celu
uzyskania dodatkowego świadczenia emerytalnego.
3.
Na wniosek byłego pracownika, jednak nie częściej niż raz w roku, pracodawca prowadzący
program niezwłocznie udziela byłemu pracownikowi na piśmie, w postaci papierowej lub
elektronicznej, informacji, sporządzonej z użyciem jasnego, zwięzłego i zrozumiałego
języka na temat:
1)
wartości zgromadzonych na rachunku byłego pracownika środków;
2)
stosowania takich samych zasad co do środków zgromadzonych na rachunku wobec wszystkich
uczestników programu.
4.
Osobom uprawnionym do otrzymania środków zgromadzonych przez uczestnika programu w
przypadku jego śmierci, które zamierzają otrzymać wypłatę środków, o których mowa
w ust. 1, pracodawca zmarłego uczestnika programu udostępnia informacje na zasadach
określonych w ust. 3.
5.
Zarządzający niezwłocznie przekazuje pracodawcy na jego wniosek informacje określone
w ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 1.
”
.
Art. 2.
1.
Umowy zakładowe przewidujące w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie niniejszej
ustawy dłuższy niż 3 lata staż pracy u danego pracodawcy, uprawniający do uczestnictwa
w pracowniczym programie emerytalnym zostaną do dnia 31 grudnia 2018 r. dostosowane
do art. 5 ust. 1c ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2.
Zmiana umów zakładowych, o których mowa w ust. 1, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej
przez organ nadzoru.
3.
Pracodawca jest obowiązany zgłosić do organu nadzoru informację o zmianie w prowadzonym
programie, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia jej dokonania.
4.
Organ nadzoru zawiadamia pracodawcę o dokonaniu rejestracji zmian, o których mowa
w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia.
Art. 3.
1.
Od dnia 1 stycznia 2019 r. postanowienia umów zakładowych sprzeczne z art. 5 ust.
1c ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, są nieważne.
2.
W miejsce postanowień, o których mowa w ust. 1, stosuje się maksymalny dopuszczalny
staż pracy, o którym mowa w art. 5 ust. 1c ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą.
Art. 4.
1.
Organ nadzoru po dniu 31 stycznia 2019 r. dokona w rejestrze pracowniczych programów
emerytalnych - w odniesieniu do pracodawców, którzy nie dopełnili obowiązku, o którym
mowa w art. 2 ust. 3 niniejszej ustawy - adnotacji wprowadzającej maksymalną długość
stażu pracy u danego pracodawcy, zgodną z art. 5 ust. 1c ustawy zmienianej w art.
1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2.
Organ nadzoru informuje pracodawcę o dokonaniu adnotacji, o której mowa w ust. 1,
w terminie 30 dni od dnia jej dokonania.
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
1)
Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/50/UE z dnia
16 kwietnia 2014 r. w sprawie minimalnych wymogów służących zwiększeniu mobilności
pracowników między państwami członkowskimi dzięki łatwiejszemu nabywaniu i zachowywaniu
uprawnień do dodatkowych emerytur (Dz. Urz. UE L 128 z 30.04.2014, str. 1).