Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowejz dnia 31 marca 2017 r.w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach 1)Minister Edukacji Narodowej kieruje działem administracji rządowej - oświata i wychowanie,
na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada
2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Edukacji Narodowej (Dz.
U. poz. 1903).
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe zarządza się, co następuje:
§ 1.
1.
Określa się podstawę programową kształcenia w zawodach wpisanych do klasyfikacji zawodów
szkolnictwa zawodowego, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe.
2.
Podstawa programowa, o której mowa w ust. 1, stanowi załącznik do rozporządzenia.
§ 2.
Podstawę programową, o której mowa w § 1 ust. 1, stosuje się do:
1)
szkół ponadpodstawowych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, c i e ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe:
a)
pięcioletniego technikum - począwszy od roku szkolnego 2019/2020 w klasie I tej szkoły,
b)
trzyletniej branżowej szkoły I stopnia - począwszy od roku szkolnego 2017/2018 w klasie
I tej szkoły,
c)
dwuletniej branżowej szkoły II stopnia - począwszy od roku szkolnego 2020/2021 w klasie
I tej szkoły
- a w latach następnych także w kolejnych klasach tych szkół;
2)
szkoły policealnej, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, począwszy od roku szkolnego 2017/2018:
a)
w semestrze I tej szkoły, który rozpoczyna się z dniem 1 września 2017 r.,
b)
w semestrze II tej szkoły, który rozpoczyna się z dniem 1 lutego 2018 r., będącym
kontynuacją semestru, o którym mowa w lit. a,
c)
w semestrze I tej szkoły, który rozpoczyna się z dniem 1 lutego 2018 r.
- a w latach następnych także w kolejnych semestrach tej szkoły;
3)
czteroletniego technikum, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty , w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 września 2017 r., oraz do klas czteroletniego
technikum w pięcioletnim technikum, o których mowa w art. 154 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo
oświatowe :
a)
w klasie I czteroletniego technikum - w latach szkolnych 2017/2018-2019/2020,
b)
w klasie II czteroletniego technikum - w latach szkolnych 2018/2019-2020/2021,
c)
w klasie III czteroletniego technikum - w latach szkolnych 2019/2020-2021/2022,
d)
w klasie IV czteroletniego technikum - w latach szkolnych 2020/2021-2022/2023.
§ 3.
Minimalną liczbę godzin kształcenia zawodowego określoną, w odniesieniu do poszczególnych
zawodów, w podstawie programowej, o której mowa w § 1 ust. 1, w przypadku:
1)
szkół ponadpodstawowych, o których mowa w § 2 pkt 1 i 2 - należy dostosować do wymiaru
godzin określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe,
2)
czteroletniego technikum oraz klas tego technikum, o których mowa w § 2 pkt 3 - należy
dostosować do wymiaru godzin określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 września 2017 r.
- zachowując, z wyjątkiem szkoły policealnej dla dorosłych, tę minimalną liczbę godzin
kształcenia zawodowego.
§ 4.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r.
1)
Minister Edukacji Narodowej kieruje działem administracji rządowej - oświata i wychowanie,
na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada
2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Edukacji Narodowej (Dz.
U. poz. 1903).
Załącznik - Podstawa programowa kształcenia w zawodach
Podstawa programowa kształcenia w zawodach została określona w trzech częściach:
1)
część I określa ogólne cele i zadania kształcenia zawodowego oraz obejmuje tabelę
zawierającą wykaz kwalifikacji wraz z ich powiązaniami z zawodami i efektami kształcenia;
2)
część II określa: efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów, efekty kształcenia
wspólne dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiące podbudowę do kształcenia
w zawodzie lub grupie zawodów oraz efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych
w zawodach;
3)
część III określa opis kształcenia w poszczególnych zawodach zawierający: nazwy i
symbole cyfrowe zawodów, zgodnie z klasyfikacją zawodów szkolnictwa zawodowego, cele
kształcenia w zawodach, nazwy kwalifikacji wyodrębnionych w zawodach, warunki realizacji
kształcenia w zawodach, minimalną liczbę godzin kształcenia zawodowego oraz możliwości
uzyskania dodatkowych kwalifikacji w zawodach w ramach obszaru kształcenia określonego
w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego.
Część I
OGÓLNE CELE I ZADANIA KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO
Kształcenie zawodowe jest realizowane w szkołach ponadpodstawowych: branżowej szkole
I stopnia, technikum, branżowej szkole II stopnia oraz szkole policealnej.
Kształcenie zawodowe jest także realizowane na kwalifikacyjnych kursach zawodowych
prowadzonych przez podmioty, o których mowa w art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia
2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59), oraz na kursach umiejętności
zawodowych, o których mowa w przepisach w sprawie kształcenia ustawicznego w formach
pozaszkolnych.
Celem kształcenia zawodowego jest przygotowanie uczących się do życia w warunkach
współczesnego świata, wykonywania pracy zawodowej i aktywnego funkcjonowania na zmieniającym
się rynku pracy.
Zadania szkoły i innych podmiotów prowadzących kształcenie zawodowe oraz sposób ich
realizacji są uwarunkowane zmianami zachodzącymi w otoczeniu gospodarczo-społecznym,
na które wpływają w szczególności: idea gospodarki opartej na wiedzy, globalizacja
procesów gospodarczych i społecznych, rosnący udział handlu międzynarodowego, mobilność
geograficzna i zawodowa, nowe techniki i technologie, a także wzrost oczekiwań pracodawców
w zakresie poziomu wiedzy i umiejętności pracowników.
W procesie kształcenia zawodowego ważne jest integrowanie i korelowanie kształcenia
ogólnego i zawodowego, w tym doskonalenie kompetencji kluczowych nabytych w procesie
kształcenia ogólnego, z uwzględnieniem niższych etapów edukacyjnych. Odpowiedni poziom
wiedzy ogólnej powiązanej z wiedzą zawodową przyczyni się do podniesienia poziomu
umiejętności zawodowych absolwentów szkół kształcących w zawodach, a tym samym zapewni
im możliwość sprostania wyzwaniom zmieniającego się rynku pracy.
W procesie kształcenia zawodowego są podejmowane działania wspomagające rozwój każdego
uczącego się, stosownie do jego potrzeb i możliwości, ze szczególnym uwzględnieniem
indywidualnych ścieżek edukacji i kariery, możliwości podnoszenia poziomu wykształcenia
i kwalifikacji zawodowych oraz zapobiegania przedwczesnemu kończeniu nauki.
Elastycznemu reagowaniu systemu kształcenia zawodowego na potrzeby rynku pracy, jego
otwartości na uczenie się przez całe życie oraz mobilności edukacyjnej i zawodowej
absolwentów ma służyć wyodrębnienie kwalifikacji w poszczególnych zawodach wpisanych
do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego.
Wiedza i umiejętności oraz kompetencje personalne i społeczne, które uczący się nabywa
w procesie kształcenia zawodowego, są opisane, zgodnie z ideą europejskich ram kwalifikacji1), w języku efektów kształcenia, które obejmują:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów, w tym kompetencje personalne i
społeczne;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów;
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodach.
Zestaw oczekiwanych efektów kształcenia właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej
w zawodzie został podzielony na części, z których każda może być nauczana na kursach
umiejętności zawodowych, o których mowa w przepisach w sprawie kształcenia ustawicznego
w formach pozaszkolnych.
Szkoły i inne podmioty, prowadzące kształcenie zawodowe, dokonują bieżącej oceny stopnia
osiągnięcia przez uczących się zakładanych efektów kształcenia oraz ich przygotowania
do potwierdzania kwalifikacji zawodowych. System egzaminów potwierdzających kwalifikacje
w zawodzie umożliwia oddzielne potwierdzanie w toku kształcenia każdej kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
Kształcenie w zawodach wpisanych do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego jest
prowadzone w oparciu o podstawę programową kształcenia w zawodach.
Działalność edukacyjna szkoły w zakresie kształcenia w danym zawodzie jest określona
w programie nauczania do zawodu. Program nauczania do zawodu realizowany w szkole
uwzględnia wszystkie elementy podstawy programowej kształcenia w zawodach.
Dla celów kształcenia, zgodnie z klasyfikacją zawodów szkolnictwa zawodowego, wskazano
obszary kształcenia, do których są przypisane poszczególne zawody, pogrupowane pod
względem wspólnych efektów kształcenia wymaganych do realizacji zadań zawodowych:
1)
administracyjno-usługowy (AU);
2)
budowlany (BD);
3)
elektryczno-elektroniczny (EE);
4)
mechaniczny i górniczo-hutniczy (MG);
5)
rolniczo-leśny z ochroną środowiska (RL);
6)
turystyczno-gastronomiczny (TG);
7)
medyczno-społeczny (MS);
8)
artystyczny (ST).
W ramach każdego obszaru kształcenia zawody zostały uporządkowane według typu szkoły,
w którym może odbywać się kształcenie w danym zawodzie:
1)
branżowa szkoła I stopnia;
2)
technikum2);
3)
branżowa szkoła II stopnia;
4)
szkoła policealna.
Poszczególne elementy składowe podstawy programowej kształcenia w zawodach zostały
oznaczone kodami ułatwiającymi ich identyfikację.
Efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów, w tym kompetencje personalne i
społeczne, oznaczono kodem składającym się z trzech wielkich liter:
1)
BHP - bezpieczeństwo i higiena pracy;
2)
PDG - podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej;
3)
JOZ - język obcy ukierunkowany zawodowo;
4)
KPS - kompetencje personalne i społeczne;
5)
OMZ - organizacja pracy małych zespołów (wyłącznie dla zawodów nauczanych na poziomie
technika).
Efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów, oznaczono kodem składającym się z:
1)
trzyliterowego skrótu PKZ;
2)
ujętych w nawiasie:
a)
wielkich liter alfabetu, wskazujących na przyporządkowanie do obszaru kształcenia,
b)
małej litery alfabetu, o charakterze porządkowym, odróżniającym poszczególne PKZ w
ramach obszaru kształcenia.
Efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodach oznaczono wielkimi
literami alfabetu, wskazującymi na przyporządkowanie do obszaru kształcenia, oraz
kolejną liczbą o charakterze porządkowym.
Program nauczania do zawodu, realizowany w szkole, uwzględnia określone w podstawie
programowej kształcenia w zawodach:
1)
ogólne cele i zadania kształcenia zawodowego;
2)
cele kształcenia w zawodzie, określone w części III;
3)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów, określone w części II, w zakresie:
bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP), podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej
(PDG), języka obcego ukierunkowanego zawodowo (JOZ), kompetencji personalnych i społecznych
(KPS), a w przypadku zawodów nauczanych na poziomie technika - również organizacji
pracy małych zespołów (OMZ), zgodnie z oznaczeniami właściwymi dla danej kwalifikacji
w tabeli zamykającej część I;
4)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów, określone w części II;
5)
efekty kształcenia właściwe dla każdej kwalifikacji wyodrębnionej w danym zawodzie,
określone w części II;
6)
warunki realizacji kształcenia w danym zawodzie, określone w części III;
7)
minimalną liczbę godzin kształcenia zawodowego, określoną w części III, przy czym
w szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół3), przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
Możliwości uzyskiwania dodatkowych kwalifikacji w ramach obszaru kształcenia zostały
określone w części III w opisie kształcenia w poszczególnych zawodach.
Program nauczania w zakresie jednej kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie, realizowany
na kwalifikacyjnym kursie zawodowym, uwzględnia następujące elementy podstawy programowej
kształcenia w zawodach, właściwe dla danej kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie:
1)
ogólne cele i zadania kształcenia zawodowego;
2)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów, określone w części II, w zakresie:
bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP), podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej
(PDG), języka obcego ukierunkowanego zawodowo (JOZ), kompetencji personalnych i społecznych
(KPS), a w przypadku kwalifikacji wyodrębnionych w zawodach nauczanych na poziomie
technika - również organizacji pracy małych zespołów (OMZ), zgodnie z oznaczeniami
właściwymi dla danej kwalifikacji w tabeli zamykającej część I;
3)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów, określone w części II, dobierając te
efekty dla danej kwalifikacji, zgodnie z oznaczeniami właściwymi dla tej kwalifikacji
wskazanymi w tabeli zamykającej część I;
4)
efekty kształcenia właściwe dla danej kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie, określone
w części II;
5)
warunki realizacji kształcenia w zawodzie, w którym została wyodrębniona dana kwalifikacja,
właściwe dla tej kwalifikacji, określone w części III;
6)
minimalną liczbę godzin kształcenia zawodowego, określoną w części III dla efektów
kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru
kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz
właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
Kwalifikacje oraz ich powiązania z zawodami i efektami kształcenia wspólnymi dla wszystkich
zawodów, a także z efektami kształcenia wspólnymi dla zawodów w ramach obszaru kształcenia,
stanowiącymi podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów, uporządkowane
narastająco według oznaczeń kwalifikacji w obrębie danego obszaru kształcenia, zostały
wskazane w tabeli zamykającej część I.
Wykaz kwalifikacji oraz ich powiązania z zawodami i efektami kształcenia uporządkowane
narastająco według oznaczeń kwalifikacji w ramach danego obszaru kształcenia
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Część II
EFEKTY KSZTAŁCENIA
1.
EFEKTY KSZTAŁCENIA WSPÓLNE DLA WSZYSTKICH ZAWODÓW
(BHP). Bezpieczeństwo i higiena pracy
Uczeń:
1)
rozróżnia pojęcia związane z bezpieczeństwem i higieną pracy, ochroną przeciwpożarową,
ochroną środowiska i ergonomią;
2)
rozróżnia zadania i uprawnienia instytucji oraz służb działających w zakresie ochrony
pracy i ochrony środowiska w Polsce;
3)
określa prawa i obowiązki pracownika oraz pracodawcy w zakresie bezpieczeństwa i higieny
pracy;
4)
przewiduje zagrożenia dla zdrowia i życia człowieka oraz mienia i środowiska związane
z wykonywaniem zadań zawodowych;
5)
określa zagrożenia związane z występowaniem szkodliwych czynników w środowisku pracy;
6)
określa skutki oddziaływania czynników szkodliwych na organizm człowieka;
7)
organizuje stanowisko pracy zgodnie z obowiązującymi wymaganiami ergonomii, przepisami
bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska;
8)
stosuje środki ochrony indywidualnej i zbiorowej podczas wykonywania zadań zawodowych;
9)
przestrzega zasad bezpieczeństwa i higieny pracy oraz stosuje przepisy prawa dotyczące
ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska;
10)
udziela pierwszej pomocy poszkodowanym w wypadkach przy pracy oraz w stanach zagrożenia
zdrowia i życia.
(PDG). Podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej
Uczeń:
1)
stosuje pojęcia z obszaru funkcjonowania gospodarki rynkowej;
2)
stosuje przepisy prawa pracy, przepisy prawa dotyczące ochrony danych osobowych oraz
przepisy prawa podatkowego i prawa autorskiego;
3)
stosuje przepisy prawa dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej;
4)
rozróżnia przedsiębiorstwa i instytucje występujące w branży i powiązania między nimi;
5)
analizuje działania prowadzone przez przedsiębiorstwa funkcjonujące w branży;
6)
inicjuje wspólne przedsięwzięcia z różnymi przedsiębiorstwami z branży;
7)
przygotowuje dokumentację niezbędną do uruchomienia i prowadzenia działalności gospodarczej;
8)
prowadzi korespondencję związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej;
9)
obsługuje urządzenia biurowe oraz stosuje programy komputerowe wspomagające prowadzenie
działalności gospodarczej;
10)
planuje i podejmuje działania marketingowe prowadzonej działalności gospodarczej;
11)
planuje działania związane z wprowadzaniem innowacyjnych rozwiązań;
12)
stosuje zasady normalizacji;
13)
optymalizuje koszty i przychody prowadzonej działalności gospodarczej.
(JOZ). Język obcy ukierunkowany zawodowo
Uczeń:
1)
posługuje się zasobem środków językowych (leksykalnych, gramatycznych, ortograficznych
oraz fonetycznych) umożliwiających realizację zadań zawodowych;
2)
interpretuje wypowiedzi dotyczące wykonywania typowych czynności zawodowych artykułowane
powoli i wyraźnie, w standardowej odmianie języka;
3)
analizuje i interpretuje krótkie teksty pisemne dotyczące wykonywania typowych czynności
zawodowych;
4)
formułuje krótkie i zrozumiałe wypowiedzi oraz teksty pisemne umożliwiające komunikowanie
się w środowisku pracy;
5)
korzysta z obcojęzycznych źródeł informacji.
(KPS). Kompetencje personalne i społeczne
Uczeń:
1)
przestrzega zasad kultury i etyki;
2)
jest kreatywny i konsekwentny w realizacji zadań;
3)
potrafi planować działania i zarządzać czasem;
4)
przewiduje skutki podejmowanych działań;
5)
ponosi odpowiedzialność za podejmowane działania;
6)
jest otwarty na zmiany;
7)
stosuje techniki radzenia sobie ze stresem;
8)
aktualizuje wiedzę i doskonali umiejętności zawodowe;
9)
przestrzega tajemnicy zawodowej;
10)
negocjuje warunki porozumień;
11)
jest komunikatywny;
12)
stosuje metody i techniki rozwiązywania problemów;
13)
współpracuje w zespole.
(OMZ). Organizacja pracy małych zespołów (wyłącznie dla zawodów nauczanych na poziomie technika)
Uczeń:
1)
planuje i organizuje pracę zespołu w celu wykonania przydzielonych zadań;
2)
dobiera osoby do wykonania przydzielonych zadań;
3)
kieruje wykonaniem przydzielonych zadań;
4)
monitoruje i ocenia jakość wykonania przydzielonych zadań;
5)
wprowadza rozwiązania techniczne i organizacyjne wpływające na poprawę warunków i
jakość pracy;
6)
stosuje metody motywacji do pracy;
7)
komunikuje się ze współpracownikami.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA WSPÓLNE DLA ZAWODÓW W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA, STANOWIĄCE PODBUDOWĘ
DO KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE LUB GRUPIE ZAWODÓW
OBSZAR ADMINISTRACYJNO-USŁUGOWY (AU)
PKZ(AU.a) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: operator urządzeń
przemysłu szklarskiego, technik technologii szkła
Uczeń:
1)
sporządza szkice i rysunki techniczne części maszyn i urządzeń;
2)
rozróżnia części maszyn i urządzeń oraz określa ich zastosowanie;
3)
określa właściwości materiałów konstrukcyjnych;
4)
rozróżnia schematy technologiczne;
5)
posługuje się dokumentacją techniczną;
6)
posługuje się przyrządami pomiarowymi;
7)
wykonuje prace z zakresu obróbki ręcznej i maszynowej materiałów;
8)
rozróżnia elementy układów automatyki;
9)
charakteryzuje układy sterowania pracą maszyn i urządzeń;
10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.b) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: operator urządzeń
przemysłu ceramicznego, technik ceramik
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią technologiczną;
2)
rozpoznaje surowce i materiały stosowane w procesach produkcyjnych;
3)
charakteryzuje procesy wytwarzania wyrobów ceramicznych;
4)
rozróżnia maszyny i urządzenia stosowane w przemyśle ceramicznym;
5)
określa zastosowanie zespołów, podzespołów i mechanizmów maszyn i urządzeń w przemyśle
ceramicznym;
6)
przestrzega zasad eksploatacji maszyn i urządzeń automatyki przemysłowej;
7)
rozróżnia silniki i instalacje elektryczne;
8)
rozpoznaje elementy i układy elektryczne i elektroniczne;
9)
rozróżnia elementy sterowania maszyn i urządzeń;
10)
wyjaśnia zasady działania i zastosowania sterowników programowalnych;
11)
rozpoznaje i opisuje elementy oraz układy automatyki przemysłowej;
12)
wyjaśnia zasady działania elementów oraz układów hydraulicznych i pneumatycznych stosowanych
w systemach mechatronicznych;
13)
określa rodzaje oraz wyjaśnia zasady działania i zastosowania czujników;
14)
rozróżnia rodzaje aparatury kontrolno-pomiarowej;
15)
posługuje się dokumentacją produkcyjną;
16)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.c) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: operator maszyn
w przemyśle włókienniczym, rękodzielnik wyrobów włókienniczych, technik włókienniczych
wyrobów dekoracyjnych, technik włókiennik
Uczeń:
1)
wykonuje kompozycje kolorystyczne oraz kompozycje płaskie i przestrzenne z zastosowaniem
technik rysunkowych;
2)
rozróżnia surowce, półprodukty i wyroby włókiennicze;
3)
charakteryzuje sposoby otrzymywania surowców, półproduktów i wyrobów włókienniczych;
4)
rozróżnia parametry budowy wyrobów włókienniczych;
5)
charakteryzuje procesy wytwarzania wyrobów włókienniczych;
6)
klasyfikuje odpady powstałe podczas wytwarzania wyrobów włókienniczych;
7)
sporządza szkice i rysunki techniczne części maszyn i urządzeń;
8)
odczytuje oznaczenia i symbole stosowane w rysunkach technicznych;
9)
rozpoznaje maszyny i urządzenia włókiennicze;
10)
rozpoznaje części maszyn i urządzeń włókienniczych;
11)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.d) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: operator urządzeń
przemysłu chemicznego, technik technologii chemicznej
Uczeń:
1)
sporządza szkice i rysunki techniczne części maszyn i urządzeń;
2)
wyjaśnia zjawiska fizyczne, chemiczne i fizykochemiczne zachodzące w procesach technologicznych
przemysłu chemicznego;
3)
prowadzi i kontroluje procesy jednostkowe w skali laboratoryjnej;
4)
posługuje się wiedzą z zakresu mechaniki technicznej i elektrotechniki;
5)
rozpoznaje części maszyn i urządzeń oraz określa ich zastosowanie;
6)
przestrzega zasad eksploatacji i konserwacji maszyn i urządzeń;
7)
rozróżnia silniki elektryczne i elementy instalacji elektrycznych;
8)
rozróżnia elementy sterowania oraz układy automatyki w maszynach i urządzeniach;
9)
przestrzega zasad eksploatacji urządzeń automatyki przemysłowej;
10)
posługuje się dokumentacją techniczną;
11)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.e) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: kaletnik, kuśnierz,
obuwnik, technik technologii wyrobów skórzanych, technik obuwnik
Uczeń:
1)
wykonuje rysunki wyrobów skórzanych;
2)
rozróżnia rodzaje skór, tworzyw sztucznych i skóropodobnych, wyrobów włókienniczych
i papierniczych;
3)
określa topograficzny układ skór;
4)
rozpoznaje wady i uszkodzenia skór surowych i wyprawionych;
5)
określa właściwości materiałów stosowanych w produkcji wyrobów skórzanych;
6)
klasyfikuje odpady powstające podczas rozkroju skór;
7)
posługuje się dokumentacją techniczną i technologiczną;
8)
odczytuje oznaczenia i symbole stosowane w rysunkach technicznych;
9)
charakteryzuje narzędzia, maszyny i urządzenia stosowane w procesie produkcji wyrobów
skórzanych;
10)
lokalizuje nieprawidłowości w pracy maszyn i urządzeń;
11)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.f) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: garbarz skór,
technik garbarz
Uczeń:
1)
sporządza szkice i rysunki techniczne, w tym schematy techniczne i technologiczne;
2)
posługuje się dokumentacją techniczną oraz instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń;
3)
rozróżnia części maszyn i urządzeń;
4)
rozróżnia elementy automatyki przemysłowej;
5)
wyjaśnia zasady działania pomp, wentylatorów i sprężarek;
6)
charakteryzuje budowę oraz wyjaśnia zasady działania napędów mechanicznych, hydraulicznych,
pneumatycznych i elektrycznych;
7)
przestrzega zasad konserwacji maszyn i urządzeń;
8)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.g) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: tapicer, stolarz,
cieśla, koszykarz-plecionkarz, mechanik-operator maszyn do produkcji drzewnej, technik
technologii drewna
Uczeń:
1)
rozpoznaje gatunki drewna, materiały drzewne i tworzywa drzewne;
2)
określa właściwości drewna i tworzyw drzewnych;
3)
rozpoznaje wady drewna oraz określa przyczyny ich powstawania;
4)
rozróżnia rodzaje uszkodzeń materiałów;
5)
określa materiały pomocnicze stosowane w produkcji;
6)
sporządza szkice i rysunki techniczne;
7)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń;
8)
posługuje się terminologią stosowaną w przemyśle drzewnym;
9)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.h) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie asystent fryzjera
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią stosowaną we fryzjerstwie;
2)
zna czynności wykonywane na stanowisku pracy przez fryzjera;
3)
sporządza szkice i rysunki fryzur;
4)
sporządza rysunki odręczne fryzur z zachowaniem proporcji i światłocienia;
5)
rozróżnia typy budowy głowy i twarzy dzieci oraz osób dorosłych;
6)
rozpoznaje rodzaje włosów ludzkich oraz określa ich właściwości;
7)
rozpoznaje uszkodzenia włosów;
8)
wymienia czynności zaliczane do higieny włosów, higieny skóry włosów;
9)
rozróżnia zmiany chorobowe na skórze głowy;
10)
rozpoznaje sprzęt stosowany do wykonywania prostych zabiegów fryzjerskich;
11)
rozpoznaje preparaty do wykonywania prostych zabiegów fryzjerskich;
12)
określa wyposażenie stanowiska fryzjerskiego i salonu fryzjerskiego;
13)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.i) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: drukarz, introligator,
technik procesów drukowania, technik procesów introligatorskich
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią poligraficzną;
2)
odczytuje schematy i rysunki techniczne stosowane w poligrafii;
3)
rozróżnia produkty poligraficzne;
4)
charakteryzuje materiały poligraficzne;
5)
posługuje się miarami poligraficznymi;
6)
charakteryzuje procesy przygotowalni poligraficznej;
7)
charakteryzuje techniki drukowania;
8)
charakteryzuje procesy introligatorskie i wykończeniowe;
9)
rozpoznaje maszyny i urządzenia poligraficzne oraz ich główne zespoły;
10)
posługuje się poligraficzną dokumentacją techniczną i technologiczną;
11)
identyfikuje elementy cyfrowych systemów produkcyjnych w poligrafii;
12)
stosuje techniki komputerowego wspomagania procesów technologicznych;
13)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.j) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: sprzedawca,
technik handlowiec, technik księgarstwa, technik usług pocztowych i finansowych
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią z zakresu towaroznawstwa;
2)
klasyfikuje towary według określonych kryteriów;
3)
przestrzega zasad magazynowania, przechowywania i transportu towarów;
4)
przestrzega norm towarowych oraz norm jakości dotyczących przechowywania i konserwacji
towarów;
5)
przestrzega zasad odbioru towarów;
6)
rozróżnia rodzaje opakowań towarów;
7)
przestrzega zasad pakowania i oznakowania towarów;
8)
przestrzega zasad gospodarki opakowaniami;
9)
stosuje przepisy prawa dotyczące praw konsumenta;
10)
przestrzega procedur postępowania reklamacyjnego;
11)
określa znaczenie marketingu w działalności reklamowej oraz rozróżnia jego elementy;
12)
sporządza dokumenty związane z wykonywaną pracą;
13)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.k) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: fryzjer, technik
usług fryzjerskich
Uczeń:
1)
sporządza szkice i rysunki fryzur;
2)
sporządza rysunki fryzur z zachowaniem proporcji i światłocienia;
3)
rozróżnia typy budowy głowy i twarzy dzieci oraz osób dorosłych;
4)
rozpoznaje rodzaje włosów ludzkich oraz określa ich właściwości;
5)
charakteryzuje budowę i fizjologię włosów;
6)
rozpoznaje uszkodzenia włosów;
7)
charakteryzuje budowę i funkcje skóry;
8)
rozróżnia zmiany chorobowe na skórze głowy;
9)
charakteryzuje preparaty stosowane do zabiegów fryzjerskich;
10)
rozpoznaje sprzęt stosowany do wykonywania zabiegów fryzjerskich;
11)
rozpoznaje preparaty do wykonywania zabiegów fryzjerskich;
12)
określa wyposażenie salonu fryzjerskiego;
13)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.l) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: fotograf, technik
fotografii i multimediów
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią w zakresie fotografii i grafiki komputerowej;
2)
stosuje modele barw w wykonywaniu zadań zawodowych;
3)
charakteryzuje techniki zapisu obrazu;
4)
dobiera metody i materiały do specyfiki rejestrowanego obrazu;
5)
rozpoznaje urządzenia do rejestracji, obróbki i publikacji obrazu;
6)
charakteryzuje procesy obróbki materiałów światłoczułych;
7)
stosuje sprzęt i oprogramowanie wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.m) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik spedytor,
technik logistyk, technik ekonomista, technik rachunkowości, technik administracji,
technik handlowiec, technik księgarstwa
Uczeń:
1)
posługuje się pojęciami z zakresu mikroekonomii i makroekonomii;
2)
korzysta z programów komputerowych w pracy biurowej;
3)
przygotowuje standardowe formy korespondencji służbowej;
4)
wykonuje prace związane z przygotowaniem spotkań służbowych;
5)
stosuje przepisy prawa dotyczące tajemnicy służbowej oraz ochrony danych osobowych;
6)
obsługuje sprzęt i urządzenia techniki biurowej;
7)
przechowuje dokumenty;
8)
dokonuje selekcji danych statystycznych pod kątem ich przydatności analitycznej i
decyzyjnej;
9)
rozróżnia rodzaje badań statystycznych oraz określa ich przydatność;
10)
gromadzi informacje o badanej zbiorowości;
11)
rozróżnia, oblicza i interpretuje podstawowe miary statystyczne;
12)
przeprowadza analizę statystyczną badanego zjawiska;
13)
opracowuje i prezentuje dane statystyczne i wyniki badań;
14)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.n) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik usług
fryzjerskich
Uczeń:
1)
charakteryzuje style fryzur minionych epok;
2)
charakteryzuje współczesne style i rodzaje fryzur;
3)
przestrzega zasad projektowania fryzur;
4)
charakteryzuje palety kolorystyczne stosowane we fryzjerstwie;
5)
posługuje się dokumentacją techniczną;
6)
sporządza kalkulacje kosztów świadczonych usług;
7)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.o) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik prac
biurowych
Uczeń:
1)
posługuje się pojęciami z zakresu mikroekonomii i makroekonomii;
2)
określa znaczenie marketingu w działalności reklamowej oraz rozróżnia jego elementy;
3)
stosuje przepisy prawa dotyczące tajemnicy służbowej oraz ochrony danych osobowych;
4)
rozróżnia rodzaje badań statystycznych oraz określa ich przydatność;
5)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.p) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik organizacji
reklamy
Uczeń:
1)
posługuje się pojęciami z zakresu mikroekonomii i makroekonomii;
2)
przestrzega zasad funkcjonowania rynku finansowego;
3)
rozróżnia formy organizacyjno-prawne przedsiębiorstw;
4)
posługuje się terminologią z zakresu prawa i etyki;
5)
charakteryzuje rodzaje badań statystycznych oraz określa ich przydatność do celów
decyzyjnych;
6)
rozróżnia elementy marketingu oraz określa jego znaczenie w działalności reklamowej;
7)
posługuje się pojęciami z zakresu towaroznawstwa;
8)
określa psychologiczne i socjologiczne uwarunkowania działalności reklamowej;
9)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.q) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik eksploatacji
portów i terminali, technik lotniskowych służb operacyjnych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje portów i terminali;
2)
rozróżnia elementy infrastruktury portów i terminali;
3)
charakteryzuje systemy zarządzania portami i terminalami;
4)
charakteryzuje rodzaje usług w portach i terminalach;
5)
określa właściwości towarów i ładunków;
6)
posługuje się środkami łączności przewodowej i bezprzewodowej;
7)
korzysta z planów, map i danych statystycznych;
8)
posługuje się dwoma językami obcymi, w tym językiem angielskim, w zakresie niezbędnym
do wykonywania zawodu;
9)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.r) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik żeglugi
śródlądowej, technik nawigator morski, technik rybołówstwa morskiego
Uczeń:
1)
posługuje się mapami i wydawnictwami nawigacyjnymi;
2)
charakteryzuje rodzaje statków oraz systemy transportowe dla ładunków jednostkowych
i masowych;
3)
określa rodzaje oraz właściwości towarów i ładunków;
4)
posługuje się środkami łączności przewodowej i bezprzewodowej;
5)
rozróżnia rodzaje portów i terminali;
6)
charakteryzuje rodzaje usług w portach i terminalach;
7)
posługuje się dwoma językami obcymi, w tym językiem angielskim, w zakresie niezbędnym
do wykonywania zawodu;
8)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.s) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik włókiennik,
technik włókienniczych wyrobów dekoracyjnych
Uczeń:
1)
projektuje wyroby włókiennicze z zastosowaniem technik komputerowych;
2)
przestrzega zasad prezentacji i ekspozycji prac plastycznych oraz projektów;
3)
przestrzega zasad montażu i demontażu zespołów maszyn i urządzeń mechanicznych;
4)
rozpoznaje rodzaje maszyn i urządzeń elektrycznych;
5)
określa funkcje zespołów, podzespołów i mechanizmów maszyn i urządzeń;
6)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.t) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik transportu
kolejowego
Uczeń:
1)
rozpoznaje elementy sieci kolejowej;
2)
rozróżnia elementy dróg kolejowych oraz kolejowych obiektów mostowych i określa ich
funkcje;
3)
przestrzega zasad eksploatacji kolei;
4)
rozróżnia tabor kolejowy i określa jego przeznaczenie;
5)
charakteryzuje wyposażenie wagonów pasażerskich i towarowych;
6)
posługuje się systemem znakowania taboru kolejowego;
7)
wykonuje rysunki konstrukcyjne infrastruktury kolejowej;
8)
odczytuje plany i rysunki schematyczne posterunków ruchu kolejowego;
9)
klasyfikuje kolejowe usługi transportowe;
10)
rozróżnia rodzaje dokumentów przewozowych;
11)
rozpoznaje urządzenia sygnalizacji kolejowej;
12)
posługuje się dokumentacją techniczną i instrukcjami dotyczącymi prowadzenia ruchu
kolejowego i sygnalizacji kolejowej oraz przestrzega norm w tym zakresie;
13)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.u) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik technologii
wyrobów skórzanych, technik obuwnik
Uczeń:
1)
projektuje wyroby skórzane, wykorzystując wiedzę z zakresu kolorystyki i kompozycji
plastycznej;
2)
określa fizykochemiczne i użytkowe właściwości materiałów;
3)
określa warunki klimatyczne w pomieszczeniach produkcyjnych;
4)
rozpoznaje połączenia części maszyn i urządzeń mechanicznych;
5)
przestrzega zasad montażu i demontażu zespołów maszyn i urządzeń mechanicznych;
6)
określa funkcje zespołów, podzespołów i mechanizmów maszyn i urządzeń mechanicznych;
7)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.v) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik technologii
szkła, technik ceramik
Uczeń:
1)
klasyfikuje i oblicza błędy pomiarowe;
2)
wykonuje obliczenia wytrzymałościowe;
3)
wyjaśnia zjawiska fizyczne i fizykochemiczne zachodzące w procesach technologicznych;
4)
stosuje metody i przyrządy do badania lepkości i gęstości;
5)
przedstawia wyniki pomiarów i obliczeń w postaci tabel i wykresów;
6)
korzysta z norm i instrukcji stanowiskowych;
7)
charakteryzuje systemy zarządzania jakością, bezpieczeństwem i środowiskiem;
8)
sporządza schematy technologiczne;
9)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.w) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie pracownik pomocniczy
stolarza
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią stosowaną w przemyśle drzewnym;
2)
określa właściwości drewna i tworzyw drzewnych;
3)
rozpoznaje wady drewna oraz określa przyczyny ich powstawania;
4)
rozpoznaje gatunki drewna, materiały drzewne i tworzywa drzewne stosowane w stolarstwie;
5)
rozróżnia rodzaje uszkodzeń drewna, materiałów drzewnych i tworzyw drzewnych;
6)
określa materiały pomocnicze stosowane w produkcji mebli, wyrobów z drewna, materiałów
drzewnych i tworzyw drzewnych;
7)
rozróżnia maszyny, urządzenia i narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej drewna;
8)
sporządza proste szkice i rysunki techniczne;
9)
rozróżnia metody kontroli jakości wykonanych prac w stolarstwie;
10)
dobiera przyrządy pomiarowe do pomiarów;
11)
sporządza proste rysunki techniczne z wykorzystaniem programów komputerowych;
12)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie prostych zadań.
PKZ(AU.x) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik technologii
drewna
Uczeń:
1)
określa właściwości materiałów konstrukcyjnych i eksploatacyjnych;
2)
rozróżnia technologie produkcji wyrobów stolarskich;
3)
sporządza normy materiałowe i normy pracy dla wytwarzanych wyrobów;
4)
opracowuje wyniki pomiarów;
5)
przestrzega zasad eksploatacji oraz konserwacji maszyn, urządzeń i narzędzi;
6)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.y) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik papiernictwa
Uczeń:
1)
sporządza szkice i rysunki techniczne części maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle
papierniczym;
2)
charakteryzuje rodzaje i właściwości surowców oraz półproduktów papierniczych;
3)
rozróżnia dodatki i środki chemiczne stosowane w produkcji wytworów papierniczych;
4)
charakteryzuje procesy chemiczne i fizyczne zachodzące podczas produkcji wytworów
papierniczych;
5)
wykonuje badania laboratoryjne dotyczące produkcji wytworów papierniczych;
6)
rozróżnia maszyny i urządzenia stosowane w przemyśle papierniczym;
7)
rozróżnia rodzaje aparatury pomiarowej;
8)
charakteryzuje parametry procesów technologicznych;
9)
określa zastosowanie czynników energetycznych w procesach technologicznych;
10)
przestrzega zasad racjonalnej gospodarki energią oraz materiałami stosowanymi w przemyśle
papierniczym;
11)
określa metody zabezpieczania materiałów i produktów papierniczych przed wpływem czynników
szkodliwych;
12)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.z) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik analityk,
technik technologii chemicznej
Uczeń:
1)
klasyfikuje metody pomiarowe stosowane w badaniach laboratoryjnych i pomiarach przemysłowych;
2)
klasyfikuje i oblicza błędy pomiarowe;
3)
określa cele i zadania normalizacji;
4)
przestrzega zasad wdrażania i funkcjonowania systemów akredytacji, certyfikacji i
dobrej praktyki laboratoryjnej;
5)
charakteryzuje systemy zarządzania jakością, bezpieczeństwem i środowiskiem;
6)
wykonuje czynności związane z wzorcowaniem, konserwacją, przygotowaniem do legalizacji
wyposażenia pomiarowego;
7)
wykonuje obliczenia związane ze sporządzaniem roztworów;
8)
sporządza roztwory o różnych stężeniach;
9)
rozpoznaje znormalizowane symbole urządzeń i położenie węzłów analitycznych i punktów
pomiarowych na schematach technologicznych;
10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.aa) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik usług
kosmetycznych
Uczeń:
1)
określa budowę anatomiczną oraz fizjologię skóry i jej przydatków;
2)
rozpoznaje rodzaj skóry;
3)
określa wpływ odżywiania człowieka na skórę i przydatki skórne;
4)
określa wpływ czynników środowiskowych na stan zdrowia człowieka;
5)
diagnozuje stan skóry i przydatków skórnych;
6)
rozpoznaje zmiany patologiczne na skórze oraz przydatkach skórnych;
7)
przestrzega zasad profilaktyki chorób skóry;
8)
rozpoznaje surowce kosmetyczne oraz określa ich zastosowanie;
9)
rozpoznaje rodzaje preparatów kosmetycznych oraz określa ich zastosowanie;
10)
określa zastosowanie związków chemicznych w preparatach kosmetycznych;
11)
sporządza preparaty kosmetyczne zgodnie z recepturą;
12)
charakteryzuje metody badań surowców i wyrobów kosmetycznych;
13)
rozróżnia aparaty i urządzenia stosowane podczas wykonywania zabiegów kosmetycznych;
14)
stosuje przepisy sanitarno-epidemiologiczne podczas wykonywania zabiegów kosmetycznych;
15)
korzysta z różnych źródeł informacji dotyczących wykonywania zabiegów kosmetycznych;
16)
przeprowadza wywiad z klientem;
17)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.ab) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik archiwista
Uczeń:
1)
charakteryzuje organizację państwowej służby archiwalnej;
2)
stosuje przepisy prawa dotyczące wykonywania usług archiwalnych;
3)
charakteryzuje zasoby krajowych archiwów centralnych;
4)
posługuje się terminologią z zakresu archiwistyki, archiwoznawstwa oraz archiwalnej
informacji naukowej;
5)
posługuje się systemami obiegu i zarządzania dokumentacją;
6)
charakteryzuje systemy kancelaryjne;
7)
stosuje specjalistyczne programy komputerowe wspomagające prowadzenie archiwum;
8)
stosuje różne formy udostępniania informacji;
9)
posługuje się archiwalnym systemem ewidencyjno-informacyjnym;
10)
stosuje przepisy prawa dotyczące dostępu do informacji chronionych prawem;
11)
popularyzuje zasoby archiwalne;
12)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.ac) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik transportu
drogowego
Uczeń:
1)
stosuje obliczenia do rozwiązywania problemów praktycznych, w tym przelicza jednostki
miar fizycznych;
2)
odczytuje schematy elektryczne i elektroniczne;
3)
wykonuje czynności kontrolno-obsługowe pojazdów;
4)
stosuje przepisy prawa dotyczące ruchu drogowego i kierujących pojazdami;
5)
przestrzega zasad kierowania pojazdami;
6)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań;
7)
prowadzi i obsługuje pojazdy samochodowe w zakresie niezbędnym do uzyskania prawa
jazdy kategorii C+E.
PKZ(AU.ad) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: krawiec i
technik przemysłu mody
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje wyrobów odzieżowych i określa ich przeznaczenie;
2)
wykonuje rysunki żurnalowe i modelowe wyrobów odzieżowych;
3)
posługuje się projektami wyrobów odzieżowych;
4)
wykonuje rysunki techniczne elementów wyrobów odzieżowych;
5)
rozróżnia surowce włókiennicze oraz określa ich właściwości;
6)
rozróżnia materiały odzieżowe i dodatki krawieckie oraz określa ich właściwości i
zastosowanie;
7)
charakteryzuje metody badania surowców i wyrobów włókienniczych;
8)
wykonuje badania organoleptyczne surowców i wyrobów włókienniczych;
9)
charakteryzuje metody konserwacji materiałów i wyrobów odzieżowych;
10)
wykonuje pomiary krawieckie;
11)
rozróżnia rodzaje ściegów ręcznych i maszynowych oraz określa ich zastosowanie;
12)
rozróżnia szwy maszynowe i określa ich zastosowanie;
13)
rozpoznaje rodzaje maszyn i urządzeń stosowanych w procesie wytwarzania odzieży;
14)
rozróżnia mechanizmy w maszynach i urządzeniach odzieżowych oraz określa ich funkcje;
15)
określa zasady obsługi maszyn i urządzeń stosowanych w procesie wytwarzania wyrobów
odzieżowych;
16)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.ae) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik przemysłu
mody
Uczeń:
1)
analizuje trendy w modzie;
2)
rozpoznaje grupy docelowe klientów;
3)
tworzy kompozycje kolorystyczne;
4)
określa zasady stylizacji ubioru;
5)
stosuje zasady projektowania kolekcji odzieży;
6)
wykonuje rysunki wyrobów odzieżowych z zastosowaniem technik komputerowych;
7)
określa zasady opracowywania dokumentacji techniczno-technologicznej wyrobów odzieżowych;
8)
określa zasady pracy w krojowni i szwalni;
9)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.af) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie pracownik pomocniczy
krawca
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią stosowaną w krawiectwie;
2)
wykonuje prace związane z przygotowaniem i uporządkowaniem stanowiska pracy w zakładzie
krawieckim;
3)
rozróżnia rodzaje wyrobów odzieżowych i określa ich przeznaczenie;
4)
wykonuje proste rysunki żurnalowe i modelowe wyrobów odzieżowych;
5)
posługuje się prostymi projektami wyrobów odzieżowych;
6)
wykonuje proste szkice i rysunki techniczne elementów wyrobów odzieżowych;
7)
rozpoznaje surowce włókiennicze oraz określa ich właściwości;
8)
rozpoznaje materiały odzieżowe i dodatki krawieckie oraz określa ich właściwości i
zastosowanie;
9)
rozpoznaje narzędzia krawieckie do cięcia, szycia, prasowania, ozdabiania tkanin;
10)
rozpoznaje metody konserwacji materiałów i wyrobów odzieżowych;
11)
wykonuje proste pomiary krawieckie;
12)
rozpoznaje rodzaje ściegów ręcznych i maszynowych oraz określa ich zastosowanie;
13)
wykonuje rodzaje ściegów ręcznych;
14)
rozróżnia szwy maszynowe i określa ich zastosowanie;
15)
rozpoznaje rodzaje maszyn i urządzeń stosowanych w procesie wytwarzania odzieży;
16)
rozpoznaje maszyny i urządzenia odzieżowe oraz określa ich funkcje;
17)
określa zasady obsługi maszyn i urządzeń stosowanych w procesie wytwarzania wyrobów
odzieżowych.
PKZ(AU.ag) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: magazynier-logistyk,
technik logistyk
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią z zakresu magazynowania;
2)
stosuje zasady normalizacji w zawodzie;
3)
opracowuje dokumenty w prowadzeniu działalności logistycznej;
4)
przechowuje i zabezpiecza dokumenty;
5)
stosuje procedury dotyczące rozliczania się z powierzonego majątku na podstawie inwentaryzacji;
6)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.ah) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik fotografii
i multimediów
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią z zakresu grafiki i fotografii cyfrowej;
2)
posługuje się terminologią z zakresu edycji filmu i dźwięku;
3)
rozpoznaje formaty oraz typy materiałów tradycyjnych i cyfrowych;
4)
dokonuje konwersji między formatami graficznymi;
5)
stosuje system zarządzania barwą;
6)
określa źródła pozyskiwania materiałów cyfrowych;
7)
posługuje się technikami tworzenia i obróbki obiektów graficznych;
8)
dobiera narzędzia do tworzenia i edycji obiektów graficznych;
9)
określa zasady składania i łamania tekstu;
10)
określa zasady kompozycji obrazu oraz symbolikę barw;
11)
dobiera parametry zapisu pliku graficznego do sposobu publikacji;
12)
określa sposoby i zasady archiwizacji prac cyfrowych;
13)
rozróżnia systemy wystawiennicze;
14)
stosuje sprzęt i oprogramowanie wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(AU.ai) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik grafiki
i poligrafii cyfrowej
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią poligraficzną;
2)
rozróżnia produkty poligraficzne;
3)
rozróżnia materiały poligraficzne;
4)
rozpoznaje parametry technologiczne produktów poligraficznych;
5)
charakteryzuje procesy przygotowalni poligraficznej;
6)
charakteryzuje procesy i techniki drukowania;
7)
charakteryzuje procesy introligatorskie i wykończeniowe;
8)
posługuje się poligraficzną dokumentacją techniczną i technologiczną;
9)
posługuje się miarami poligraficznymi;
10)
odczytuje schematy i rysunki techniczne stosowane w poligrafii;
11)
stosuje sprzęt i oprogramowanie komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
OBSZAR BUDOWLANY (BD)
PKZ(BD.a) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: operator maszyn
i urządzeń do robót ziemnych i drogowych, technik budowy dróg
Uczeń:
1)
sporządza szkice i rysunki techniczne;
2)
odczytuje rysunki techniczne;
3)
rozpoznaje maszyny i urządzenia oraz określa ich zastosowanie;
4)
rozpoznaje materiały konstrukcyjne i eksploatacyjne maszyn, określa ich właściwości
i zastosowanie;
5)
klasyfikuje drogi według określonych kryteriów;
6)
rozpoznaje elementy dróg i określa ich funkcje;
7)
rozróżnia rodzaje drogowych obiektów inżynierskich i określa ich przeznaczenie;
8)
rozpoznaje rodzaje konstrukcji mostów;
9)
rozróżnia rodzaje i elementy dokumentacji projektowej;
10)
rozpoznaje rodzaje gruntów i określa ich właściwości;
11)
określa właściwości materiałów stosowanych do budowy dróg i drogowych obiektów inżynierskich;
12)
rozróżnia przyrządy pomiarowe stosowane w robotach drogowych;
13)
wykonuje pomiary związane z określonymi robotami ziemnymi i drogowymi;
14)
rozróżnia środki transportu stosowane w drogownictwie;
15)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.b) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: blacharz izolacji
przemysłowych, monter izolacji przemysłowych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje i elementy instalacji przemysłowych;
2)
rozróżnia konstrukcje instalacji przemysłowych i techniki ich wykonania;
3)
rozpoznaje materiały izolacyjne i określa ich zastosowanie;
4)
rozróżnia rodzaje i elementy składowe dokumentacji technicznej stosowanej w instalacjach
przemysłowych;
5)
wykonuje pomiary związane z robotami izolacyjnymi;
6)
rozpoznaje elementy zagospodarowania terenu budowy;
7)
transportuje i składuje materiały i wyroby budowlane;
8)
rozróżnia rodzaje rusztowań i pomostów roboczych;
9)
sporządza kalkulację kosztów robót izolacyjnych;
10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.c) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: kominiarz,
monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie, monter izolacji budowlanych,
dekarz, cieśla, betoniarz-zbrojarz, kamieniarz, zdun, murarz-tynkarz, monter konstrukcji
budowlanych, technik renowacji elementów architektury, technik budownictwa, technik
dróg kolejowych i obiektów inżynieryjnych, monter systemów rurociągowych, monter nawierzchni
kolejowej, technik budowy dróg, technik robót wykończeniowych w budownictwie
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje i elementy obiektów budowlanych;
2)
rozróżnia konstrukcje obiektów budowlanych i technologie ich wykonania;
3)
rozróżnia rodzaje i elementy instalacji budowlanych;
4)
rozpoznaje materiały budowlane i określa ich zastosowanie;
5)
przestrzega zasad sporządzania rysunków budowlanych;
6)
wykonuje szkice robocze;
7)
rozróżnia rodzaje i elementy dokumentacji stosowanej w budownictwie;
8)
rozróżnia przyrządy pomiarowe stosowane w robotach budowlanych;
9)
przestrzega zasad wykonywania pomiarów związanych z robotami budowlanymi;
10)
rozpoznaje elementy zagospodarowania terenu budowy;
11)
rozróżnia środki transportu stosowane w budownictwie;
12)
przestrzega zasad transportu i składowania materiałów budowlanych;
13)
rozróżnia rodzaje rusztowań oraz przestrzega zasad ich użytkowania;
14)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.d) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: kominiarz,
zdun
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje paliw i określa ich właściwości;
2)
wyjaśnia procesy zachodzące podczas spalania paliw;
3)
przestrzega zasad sporządzania bilansu powietrza w pomieszczeniach;
4)
rozróżnia rodzaje przewodów kominowych w obiektach budowlanych;
5)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.e) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: monter sieci
i instalacji sanitarnych, technik inżynierii sanitarnej, technik gazownictwa,
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje i elementy obiektów budowlanych;
2)
rozróżnia konstrukcje obiektów budowlanych i technologie ich wykonania;
3)
rozpoznaje materiały budowlane i określa ich właściwości;
4)
rozpoznaje rodzaje instalacji budowlanych oraz ich elementy;
5)
rozpoznaje rodzaje i elementy podziemnej infrastruktury terenu;
6)
rozpoznaje materiały stosowane do budowy sieci i instalacji sanitarnych oraz określa
ich właściwości;
7)
sporządza rysunki techniczne oraz szkice robocze;
8)
rozpoznaje paliwa gazowe oraz określa ich właściwości;
9)
rozróżnia urządzenia energetyczne stosowane w sieciach i instalacjach sanitarnych;
10)
rozróżnia rodzaje i elementy dokumentacji projektowej sieci oraz instalacji sanitarnych;
11)
rozróżnia rodzaje gruntów oraz określa ich właściwości;
12)
określa sposoby wykonywania robót ziemnych oraz zabezpieczania i odwadniania wykopów;
13)
wykonuje pomiary związane z budową sieci oraz montażem instalacji sanitarnych;
14)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.f) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: monter budownictwa
wodnego, technik budownictwa wodnego
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje cieków wodnych;
2)
określa cele regulacji rzek i potoków górskich;
3)
rozróżnia rodzaje urządzeń wodnych i określa ich przeznaczenie;
4)
określa wpływ robót hydrotechnicznych na stan środowiska;
5)
określa właściwości materiałów stosowanych w robotach hydrotechnicznych;
6)
wykonuje pomiary stanów wód w ciekach wodnych;
7)
posługuje się mapami hydrograficznymi;
8)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.g) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik urządzeń
i systemów energetyki odnawialnej, technik energetyk
Uczeń:
1)
określa źródła energii konwencjonalnej i niekonwencjonalnej;
2)
charakteryzuje zasoby energii w Polsce oraz możliwości ich wykorzystania;
3)
charakteryzuje procesy wytwarzania energii: elektrycznej, mechanicznej i cieplnej;
4)
rozróżnia obiekty energetyczne oraz określa ich wpływ na środowisko;
5)
charakteryzuje systemy energetyki odnawialnej;
6)
określa możliwości zastosowania urządzeń i systemów energetyki odnawialnej w budownictwie;
7)
stosuje prawa z zakresu mechaniki płynów, elektrotechniki oraz spalania paliw;
8)
wykonuje obliczenia parametrów charakteryzujących przepływ cieczy i gazów;
9)
wykonuje pomiary wielkości fizycznych;
10)
przestrzega zasad wykonywania instalacji sanitarnych i elektrycznych;
11)
stosuje przepisy prawa budowlanego i prawa energetycznego;
12)
wykonuje rysunki z wykorzystaniem specjalistycznych programów komputerowych;
13)
określa korzyści wynikające ze stosowania energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych;
14)
prowadzi racjonalną gospodarkę energią;
15)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.h) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik renowacji
elementów architektury
Uczeń:
1)
rozpoznaje dawne i współczesne materiały i wyroby budowlane;
2)
rozpoznaje formy, typy ikonograficzne oraz style architektoniczne;
3)
posługuje się dokumentacją techniczną i technologiczną;
4)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.i) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik dróg
kolejowych i obiektów inżynieryjnych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje i elementy dróg kolejowych oraz kolejowych obiektów inżynieryjnych;
2)
rozpoznaje materiały stosowane do budowy dróg kolejowych i obiektów inżynieryjnych;
3)
rozpoznaje rodzaje gruntów i określa ich właściwości;
4)
sporządza rysunki dróg kolejowych i kolejowych obiektów inżynieryjnych;
5)
sporządza schematy położenia rozjazdów i torów w obrębie posterunków ruchu kolejowego;
6)
wykonuje typowe obliczenia statyczne podstawowych elementów konstrukcyjnych;
7)
posługuje się wiedzą z zakresu: geodezji, miernictwa i kartografii;
8)
rozpoznaje elementy sieci kolejowej;
9)
rozpoznaje rodzaje taboru kolejowego i określa jego przeznaczenie;
10)
rozpoznaje urządzenia sygnalizacji kolejowej;
11)
przestrzega zasad funkcjonowania kolei w Polsce;
12)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.j) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik budowy
dróg
Uczeń:
1)
wykonuje rysunki techniczne;
2)
rozróżnia rodzaje i elementy konstrukcyjne dróg;
3)
przestrzega zasad planowania oraz przestrzennego zagospodarowania terenu budowy;
4)
rozróżnia konstrukcje drogowych obiektów inżynierskich;
5)
określa wpływ oddziaływania obciążeń na elementy konstrukcyjne dróg i drogowych obiektów
inżynierskich;
6)
wykonuje obliczenia statyczne i konstrukcyjne;
7)
klasyfikuje grunty budowlane;
8)
wykonuje badania gruntów oraz materiałów stosowanych do budowy dróg oraz drogowych
obiektów inżynierskich;
9)
rozpoznaje maszyny i urządzenia drogowe oraz określa ich zastosowanie;
10)
rozróżnia rodzaje dokumentacji technicznej dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich;
11)
dobiera sprzęt i przyrządy pomiarowe;
12)
wykonuje pomiary geodezyjne;
13)
posługuje się mapami i planami sytuacyjno-wysokościowymi;
14)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.k) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik budownictwa
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje obciążeń oraz określa ich oddziaływanie na elementy konstrukcyjne
obiektów budowlanych;
2)
wykonuje obliczenia statyczne elementów statycznie wyznaczalnych;
3)
przestrzega zasad wymiarowania elementów konstrukcji drewnianych, murowych, stalowych
i żelbetowych;
4)
klasyfikuje grunty budowlane i określa ich przydatność do celów budowlanych;
5)
określa właściwości techniczne materiałów budowlanych;
6)
rozróżnia rodzaje elementów budowlanych;
7)
określa konstrukcję elementów nośnych obiektów budowlanych;
8)
rozróżnia rodzaje izolacji budowlanych;
9)
sporządza szkice i rysunki techniczne;
10)
przestrzega zasad wykonywania robót budowlanych;
11)
przestrzega zasad sporządzania przedmiaru robót budowlanych;
12)
przestrzega zasad sporządzania harmonogramów budowlanych oraz sieci zależności;
13)
dobiera sprzęt pomiarowy do wykonywania pomiarów związanych z realizacją robót budowlanych;
14)
wykonuje pomiary związane z realizacją robót budowlanych;
15)
sporządza rozliczenia robót budowlanych;
16)
przestrzega zasad dokumentowania robót budowlanych;
17)
stosuje przepisy prawa budowlanego;
18)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.l) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik geodeta
Uczeń:
1)
posługuje się jednostkami miar stosowanymi w pracach geodezyjnych;
2)
korzysta z układów współrzędnych stosowanych w geodezji i kartografii;
3)
rozpoznaje znaki kartograficzne;
4)
posługuje się różnymi rodzajami map;
5)
sporządza szkice polowe;
6)
obsługuje instrumenty i sprzęt geodezyjny;
7)
posługuje się przyrządami pomiarowymi oraz przyborami kreślarskimi;
8)
wykonuje analitycznie obliczenia geodezyjne;
9)
stosuje przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego;
10)
stosuje przepisy prawa administracyjnego i cywilnego;
11)
korzysta z danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
12)
posługuje się dokumentacją geodezyjną i kartograficzną;
13)
korzysta z geodezyjnych programów komputerowych;
14)
obsługuje urządzenia peryferyjne;
15)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.m) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik chłodnictwa
i klimatyzacji
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje, elementy oraz konstrukcje obiektów budowlanych;
2)
rozpoznaje materiały budowlane i określa ich właściwości;
3)
wykonuje podstawowe obliczenia statyczne i wytrzymałościowe;
4)
rozpoznaje rodzaje instalacji budowlanych oraz określa ich funkcje;
5)
sporządza rysunki techniczne oraz szkice robocze;
6)
rozróżnia rodzaje i elementy dokumentacji projektowej obiektów budowlanych;
7)
określa wymagania dotyczące parametrów powietrza w różnych rodzajach pomieszczeń;
8)
określa procesy termodynamiczne płynów i powietrza wilgotnego;
9)
rozpoznaje rodzaje czynników chłodniczych, olejów i nośników ciepła stosowanych w
instalacjach chłodniczych i klimatyzacyjnych oraz określa ich właściwości;
10)
określa wpływ procesu chłodzenia i zmrażania na jakość przechowywanych materiałów;
11)
przestrzega zasad transportu, przechowywania oraz gospodarki czynnikami chłodniczymi;
12)
określa wpływ czynników chłodniczych na środowisko;
13)
przestrzega przepisów prawa dotyczących stosowania, odzysku, regeneracji i obrotu
czynnikami chłodniczymi;
14)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(BD.n) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik robót
wykończeniowych w budownictwie
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje obciążeń oraz określa ich oddziaływanie na elementy konstrukcyjne
i niekonstrukcyjne obiektów budowlanych;
2)
wykonuje obliczenia statyczne elementów statycznie wyznaczalnych;
3)
określa właściwości materiałów stosowanych do robót wykończeniowych w budownictwie;
4)
rozróżnia rodzaje izolacji budowlanych i określa ich zastosowanie;
5)
przestrzega zasad sporządzania przedmiaru robót wykończeniowych w obiektach budowlanych;
6)
przestrzega zasad sporządzania harmonogramów budowlanych robót wykończeniowych;
7)
wykonuje pomiary związane z prowadzeniem budowlanych robót wykończeniowych;
8)
przestrzega zasad rozliczania i dokumentowania budowlanych robót wykończeniowych;
9)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
OBSZAR ELEKTRYCZNO-ELEKTRONICZNY (EE)
PKZ(EE.a) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: elektromechanik
pojazdów samochodowych, technik awionik, mechanik pojazdów samochodowych, technik
pojazdów samochodowych, technik automatyk sterowania ruchem kolejowym, technik elektroenergetyk
transportu szynowego, mechanik motocyklowy, technik chłodnictwa i klimatyzacji, technik
urządzeń dźwigowych, technik mechanizacji rolnictwa i agrotroniki, technik automatyk
Uczeń:
1)
posługuje się pojęciami z dziedziny elektrotechniki i elektroniki;
2)
opisuje zjawiska związane z prądem stałym i zmiennym;
3)
interpretuje wielkości fizyczne związane z prądem zmiennym;
4)
wyznacza wielkości charakteryzujące przebiegi sinusoidalne typu y = A sin(ωt+φ);
5)
stosuje prawa elektrotechniki do obliczania i szacowania wartości wielkości elektrycznych
w obwodach elektrycznych i układach elektronicznych;
6)
rozpoznaje elementy oraz układy elektryczne i elektroniczne;
7)
sporządza schematy ideowe i montażowe układów elektrycznych i elektronicznych;
8)
rozróżnia parametry elementów oraz układów elektrycznych i elektronicznych;
9)
posługuje się rysunkiem technicznym podczas prac montażowych i instalacyjnych;
10)
dobiera narzędzia i przyrządy pomiarowe oraz wykonuje prace z zakresu montażu mechanicznego
elementów i urządzeń elektrycznych i elektronicznych;
11)
wykonuje prace z zakresu obróbki ręcznej;
12)
określa funkcje elementów i układów elektrycznych i elektronicznych na podstawie dokumentacji
technicznej;
13)
wykonuje połączenia elementów i układów elektrycznych i elektronicznych na podstawie
schematów ideowych i montażowych;
14)
dobiera metody i przyrządy do pomiaru parametrów układów elektrycznych i elektronicznych;
15)
wykonuje pomiary wielkości elektrycznych elementów, układów elektrycznych i elektronicznych;
16)
przedstawia wyniki pomiarów i obliczeń w postaci tabel i wykresów;
17)
posługuje się dokumentacją techniczną, katalogami i instrukcjami obsługi oraz przestrzega
norm w tym zakresie;
18)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(EE.b) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik informatyk,
technik tyfloinformatyk, technik teleinformatyk, technik telekomunikacji
Uczeń:
1)
rozpoznaje symbole graficzne i oznaczenia podzespołów systemu komputerowego;
2)
dobiera elementy i konfiguracje systemu komputerowego;
3)
dobiera oprogramowanie użytkowe do realizacji określonych zadań;
4)
stosuje zabezpieczenia sprzętu komputerowego i systemu operacyjnego;
5)
rozróżnia i interpretuje parametry sprzętu komputerowego;
6)
charakteryzuje informatyczne systemy komputerowe;
7)
określa funkcje systemu operacyjnego;
8)
posługuje się terminologią dotyczącą sieci komputerowych;
9)
charakteryzuje urządzenia sieciowe;
10)
charakteryzuje rodzaje oprogramowania;
11)
korzysta z publikacji elektronicznych;
12)
przestrzega zasad zarządzania projektem w trakcie organizacji i planowania pracy;
13)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(EE.c) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik urządzeń
dźwigowych, technik automatyk
Uczeń:
1)
wykonuje operacje matematyczne na liczbach zespolonych;
2)
sporządza wykresy w skali logarytmicznej;
3)
charakteryzuje parametry elementów oraz układów elektrycznych i elektronicznych;
4)
dobiera elementy oraz układy elektryczne i elektroniczne do określonych warunków eksploatacyjnych;
5)
określa wpływ parametrów poszczególnych elementów i podzespołów na pracę układów elektrycznych
i elektronicznych;
6)
dobiera metody i przyrządy do pomiaru parametrów układów elektrycznych i elektronicznych;
7)
dokonuje analizy pracy układów elektrycznych i elektronicznych na podstawie schematów
ideowych oraz wyników pomiarów;
8)
sporządza dokumentację z wykonywanych prac;
9)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(EE.d) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik automatyk
sterowania ruchem kolejowym, technik elektroenergetyk transportu szynowego
Uczeń:
1)
rozróżnia i określa elementy drogi kolejowej;
2)
obsługuje urządzenia łączności przewodowej i bezprzewodowej;
3)
stosuje przepisy prawa dotyczące funkcjonowania transportu kolejowego;
4)
stosuje sygnalizację obowiązującą w transporcie kolejowym;
5)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(EE.e) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik energetyk
Uczeń:
1)
posługuje się pojęciami z dziedziny mechaniki, elektrotechniki, termodynamiki;
2)
rozpoznaje elementy elektryczne i elektroniczne oraz instalacje i urządzenia energetyczne;
3)
stosuje prawa elektrotechniki do obliczania obwodów elektrycznych;
4)
wykorzystuje rachunek wektorowy do działań na przebiegach sinusoidalnych;
5)
wykonuje pomiary wielkości elektrycznych i nieelektrycznych;
6)
sporządza dokumentację wykonywanych pomiarów;
7)
określa rolę poszczególnych elementów i podzespołów stosowanych w instalacjach i urządzeniach
energetycznych;
8)
rozróżnia materiały konstrukcyjne i eksploatacyjne oraz określa ich zastosowanie;
9)
określa przyczyny i skutki zużycia instalacji i urządzeń energetycznych;
10)
dobiera elementy i układy automatyki zabezpieczeniowej instalacji i urządzeń energetycznych;
11)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(EE.f) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie zegarmistrz
Uczeń:
1)
posługuje się pojęciami z dziedziny elektrotechniki, elektroniki, optyki, elektroakustyki
i psychoakustyki;
2)
opisuje zjawiska, interpretuje wielkości fizyczne związane z polami: elektrycznym,
magnetycznym, elektromagnetycznym, z powstawaniem i rozchodzeniem się fal dźwiękowych,
fal radiowych i światła w środowiskach otwartych i zamkniętych oraz torach transmisyjnych;
3)
oblicza i szacuje wartości wielkości elektrycznych w obwodach elektrycznych i elektronicznych;
4)
charakteryzuje i rozróżnia parametry elementów, układów elektrycznych i elektronicznych
oraz określa ich wpływ na pracę tych układów;
5)
rozróżnia i dobiera elementy oraz układy elektryczne i elektroniczne na podstawie
symboli graficznych, oznaczeń, charakterystyk, parametrów i cech użytkowych do określonych
warunków eksploatacyjnych;
6)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(EE.g) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: monter sieci
i urządzeń telekomunikacyjnych, elektronik, elektromechanik, elektryk, technik telekomunikacji,
technik teleinformatyk, technik elektronik, technik elektryk, technik elektroniki
i informatyki medycznej, technik szerokopasmowej komunikacji elektronicznej
Uczeń:
1)
posługuje się pojęciami z dziedziny elektrotechniki i elektroniki;
2)
opisuje zjawiska związane z prądem stałym i zmiennym;
3)
interpretuje wielkości fizyczne związane z prądem stałym i zmiennym;
4)
stosuje prawa elektrotechniki do obliczania i szacowania wartości wielkości elektrycznych
w obwodach elektrycznych i układach elektronicznych;
5)
rozpoznaje elementy oraz układy elektryczne i elektroniczne;
6)
sporządza schematy układów elektrycznych i elektronicznych;
7)
rozróżnia parametry elementów oraz układów elektrycznych i elektronicznych;
8)
posługuje się rysunkiem technicznym podczas prac montażowych i instalacyjnych;
9)
dobiera narzędzia i przyrządy pomiarowe oraz wykonuje prace z zakresu montażu mechanicznego
elementów i urządzeń elektrycznych i elektronicznych;
10)
wykonuje prace z zakresu obróbki ręcznej;
11)
określa funkcje elementów i układów elektrycznych i elektronicznych na podstawie dokumentacji
technicznej;
12)
wykonuje połączenia elementów i układów elektrycznych oraz elektronicznych na podstawie
schematów ideowych i montażowych;
13)
dobiera metody i przyrządy do pomiaru parametrów układów elektrycznych i elektronicznych;
14)
wykonuje pomiary wielkości elementów i układów elektrycznych i elektronicznych;
15)
przedstawia wyniki pomiarów i obliczeń w postaci tabel;
16)
posługuje się dokumentacją techniczną, katalogami i instrukcjami obsługi oraz przestrzega
norm w tym zakresie;
17)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(EE.h) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: mechatronik,
technik mechatronik
Uczeń:
1)
posługuje się pojęciami z dziedziny elektrotechniki i elektroniki;
2)
rozróżnia prawa elektrotechniki w celu obliczania i szacowania wartości wielkości
elektrycznych w obwodach elektrycznych i układach elektronicznych;
3)
rozpoznaje elementy oraz układy elektryczne i elektroniczne;
4)
rozróżnia parametry elementów oraz układów elektrycznych i elektronicznych;
5)
posługuje się rysunkiem technicznym podczas prac montażowych i instalacyjnych;
6)
określa funkcje elementów i układów elektrycznych i elektronicznych na podstawie dokumentacji
technicznej;
7)
wykonuje pomiary wielkości elementów i układów elektrycznych i elektronicznych;
8)
przedstawia wyniki pomiarów i obliczeń w postaci tabel i wykresów;
9)
posługuje się dokumentacją techniczną, katalogami i instrukcjami obsługi oraz przestrzega
norm w tym zakresie;
10)
dobiera narzędzia i przyrządy pomiarowe oraz wykonuje prace z zakresu montażu mechanicznego
elementów i urządzeń elektrycznych i elektronicznych;
11)
wykonuje połączenia elementów i układów elektrycznych oraz elektronicznych na podstawie
schematów ideowych i montażowych;
12)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(EE.i) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik elektronik,
technik elektryk, technik telekomunikacji, technik teleinformatyk, technik szerokopasmowej
komunikacji elektronicznej
Uczeń:
1)
wykonuje operacje matematyczne na liczbach zespolonych;
2)
charakteryzuje parametry elementów oraz układów elektrycznych i elektronicznych;
3)
dobiera elementy oraz układy elektryczne i elektroniczne do określonych warunków eksploatacyjnych;
4)
określa wpływ parametrów poszczególnych elementów i podzespołów na pracę układów elektrycznych
i elektronicznych;
5)
dobiera metody i przyrządy do pomiaru parametrów układów elektrycznych i elektronicznych;
6)
przedstawia wyniki pomiarów i obliczeń w postaci tabel i wykresów;
7)
wyznacza wielkości charakteryzujące przebiegi sinusoidalne typu y = A sin(ωt+φ);
8)
sporządza wykresy w skali logarytmicznej;
9)
dokonuje analizy pracy układów elektrycznych i elektronicznych na podstawie schematów
oraz wyników pomiarów;
10)
sporządza dokumentację z wykonywanych prac;
11)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(EE.j) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik mechatronik
Uczeń:
1)
opisuje zjawiska związane z prądem stałym i zmiennym;
2)
interpretuje wielkości fizyczne związane z prądem zmiennym;
3)
wyznacza wielkości charakteryzujące przebiegi zmienne;
4)
stosuje prawa elektrotechniki do obliczania i szacowania wartości wielkości elektrycznych
w obwodach elektrycznych i układach elektronicznych;
5)
interpretuje schematy ideowe, montażowe układów elektrycznych i elektronicznych;
6)
dobiera metody i przyrządy do pomiaru parametrów układów elektrycznych i elektronicznych;
7)
dobiera elementy oraz układy elektryczne i elektroniczne do określonych warunków eksploatacyjnych;
8)
określa wpływ parametrów poszczególnych elementów i podzespołów na pracę układów elektrycznych
i elektronicznych;
9)
dokonuje analizy pracy układów elektrycznych i elektronicznych na podstawie schematów
ideowych oraz wyników pomiarów;
10)
sporządza dokumentację z wykonywanych prac;
11)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
OBSZAR MECHANICZNY I GÓRNICZO-HUTNICZY (MG)
PKZ(MG.a) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: mechanik-operator
pojazdów i maszyn rolniczych, zegarmistrz, optyk-mechanik, mechanik precyzyjny, mechanik
automatyki przemysłowej i urządzeń precyzyjnych, mechanik-monter maszyn i urządzeń,
mechanik pojazdów samochodowych, operator obrabiarek skrawających, ślusarz, kowal,
monter kadłubów jednostek pływających, blacharz samochodowy, blacharz, lakiernik,
technik optyk, technik mechanik lotniczy, technik mechanik okrętowy, technik budowy
jednostek pływających, technik pojazdów samochodowych, technik mechanik, elektromechanik
pojazdów samochodowych, technik transportu drogowego, technik energetyk, modelarz
odlewniczy, technik wiertnik, wiertacz, technik górnictwa podziemnego, górnik eksploatacji
podziemnej, technik górnictwa otworowego, górnik eksploatacji otworowej, technik górnictwa
odkrywkowego, górnik odkrywkowej eksploatacji złóż, technik przeróbki kopalin stałych,
technik odlewnik, technik hutnik, operator maszyn i urządzeń odlewniczych, operator
maszyn i urządzeń hutniczych, operator maszyn i urządzeń do przetwórstwa tworzyw sztucznych,
złotnik-jubiler, mechanik motocyklowy, technik chłodnictwa i klimatyzacji, technik
urządzeń dźwigowych, technik mechanizacji rolnictwa i agrotroniki, kierowca mechanik,
mechanik-operator maszyn do produkcji drzewnej, szkutnik
Uczeń:
1)
przestrzega zasad sporządzania rysunku technicznego maszynowego;
2)
sporządza szkice części maszyn;
3)
sporządza rysunki techniczne z wykorzystaniem technik komputerowych;
4)
rozróżnia części maszyn i urządzeń;
5)
rozróżnia rodzaje połączeń;
6)
przestrzega zasad tolerancji i pasowań;
7)
rozróżnia materiały konstrukcyjne i eksploatacyjne;
8)
rozróżnia środki transportu wewnętrznego;
9)
dobiera sposoby transportu i składowania materiałów;
10)
rozpoznaje rodzaje korozji oraz określa sposoby ochrony przed korozją;
11)
rozróżnia techniki i metody wytwarzania części maszyn i urządzeń;
12)
rozróżnia maszyny, urządzenia i narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej;
13)
rozróżnia przyrządy pomiarowe stosowane podczas obróbki ręcznej i maszynowej;
14)
wykonuje pomiary warsztatowe;
15)
rozróżnia metody kontroli jakości wykonanych prac;
16)
określa budowę oraz przestrzega zasad działania maszyn i urządzeń;
17)
posługuje się dokumentacją techniczną maszyn i urządzeń oraz przestrzega norm dotyczących
rysunku technicznego, części maszyn, materiałów konstrukcyjnych i eksploatacyjnych;
18)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.b) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: mechanik-operator
pojazdów i maszyn rolniczych, mechanik-monter maszyn i urządzeń, operator obrabiarek
skrawających, technik pojazdów samochodowych, technik mechanik, technik mechanizacji
rolnictwa i agrotroniki, mechanik-operator maszyn do produkcji drzewnej
Uczeń:
1)
stosuje prawa i przestrzega zasad mechaniki technicznej, elektrotechniki, elektroniki
i automatyki;
2)
dobiera narzędzia i przyrządy pomiarowe do montażu i demontażu maszyn i urządzeń;
3)
wykonuje prace z zakresu obróbki ręcznej i maszynowej metali;
4)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.c) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie operator maszyn
i urządzeń do przetwórstwa tworzyw sztucznych
Uczeń:
1)
stosuje prawa i przestrzega zasad mechaniki technicznej, elektrotechniki, elektroniki
i automatyki przemysłowej;
2)
wykonuje obliczenia na liczbach wymiernych w celu rozwiązywania problemów technicznych;
3)
sporządza szkice części maszyn;
4)
sporządza rysunki techniczne z wykorzystaniem technik komputerowych;
5)
posługuje się dokumentacją techniczną maszyn i urządzeń oraz przestrzega norm dotyczących
rysunku technicznego, części maszyn, materiałów konstrukcyjnych i eksploatacyjnych;
6)
rozróżnia części maszyn i urządzeń;
7)
rozróżnia materiały konstrukcyjne i eksploatacyjne;
8)
przeprowadza ocenę stanu technicznego maszyn, urządzeń oraz narzędzi;
9)
przestrzega zasad tolerancji i pasowań;
10)
rozróżnia przyrządy i urządzenia kontrolno-pomiarowe;
11)
wykonuje pomiary warsztatowe;
12)
rozróżnia techniki i metody wytwarzania wyrobów;
13)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.d) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: operator maszyn
i urządzeń odlewniczych, operator maszyn i urządzeń hutniczych, operator maszyn i
urządzeń do przetwórstwa tworzyw sztucznych, technik odlewnik, technik hutnik
Uczeń:
1)
rozpoznaje materiały konstrukcyjne i eksploatacyjne;
2)
rozróżnia rodzaje obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej;
3)
rozróżnia technologie kształtowania wyrobów poprzez obróbkę ręczną, mechaniczną, spajanie,
plastyczne kształtowanie oraz odlewanie stopów Fe-C, metali nieżelaznych i ich stopów
oraz materiałów niemetalowych;
4)
dobiera przyrządy pomiarowe oraz wykonuje pomiary części maszyn;
5)
dobiera narzędzia do obróbki ręcznej, mechanicznej, spajania i plastycznego kształtowania
metali;
6)
wykonuje operacje obróbki ręcznej, mechanicznej, spajania i plastycznego kształtowania
metali;
7)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.e) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: wiertacz, górnik
eksploatacji podziemnej, górnik eksploatacji otworowej, górnik odkrywkowej eksploatacji
złóż, technik wiertnik, technik górnictwa podziemnego, technik górnictwa otworowego,
technik górnictwa odkrywkowego
Uczeń:
1)
rozpoznaje minerały i skały oraz charakteryzuje budowę geologiczną Ziemi;
2)
rozróżnia rodzaje skał, określa ich budowę i właściwości;
3)
rozróżnia procesy technologiczne wydobycia kopalin;
4)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.f) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: optyk-mechanik,
technik optyk
Uczeń:
1)
stosuje prawa i przestrzega zasad optyki fizycznej i geometrycznej, elektrotechniki
i elektroniki;
2)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.g) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: mechanik pojazdów
samochodowych, technik pojazdów samochodowych, elektromechanik pojazdów samochodowych,
technik transportu drogowego, mechanik-operator pojazdów i maszyn rolniczych, technik
mechanizacji rolnictwa i agrotroniki, kierowca mechanik
Uczeń:
1)
wykonuje czynności kontrolno-obsługowe pojazdów;
2)
stosuje przepisy prawa dotyczące ruchu drogowego i kierujących pojazdami;
3)
przestrzega zasad kierowania pojazdami;
4)
wykonuje czynności związane z prowadzeniem i obsługą pojazdu samochodowego w zakresie
niezbędnym do uzyskania prawa jazdy kategorii B;
5)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.h) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: operator obrabiarek
skrawających, technik mechanik
Uczeń:
1)
wykonuje obliczenia dotyczące obróbki maszynowej skrawaniem;
2)
rozróżnia układy sterowania obrabiarek;
3)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.i) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: monter kadłubów
jednostek pływających, technik budowy jednostek pływających
Uczeń:
1)
posługuje się nazewnictwem elementów konstrukcyjnych jednostek pływających i ich wyposażenia,
typów jednostek pływających, zgodnie z nomenklaturą towarzystw klasyfikacyjnych, w
języku polskim i angielskim;
2)
stosuje prawa i przestrzega zasad mechaniki technicznej;
3)
wykonuje działania na siłach, wyznacza obciążenia i naprężenia w prostych elementach,
oblicza wartości sił;
4)
rozróżnia elementy kadłuba jednostek pływających;
5)
rozróżnia urządzenia i maszyny jednostek pływających;
6)
rozróżnia systemy instalacji jednostek pływających;
7)
posługuje się rysunkiem linii teoretycznych kadłuba jednostek pływających;
8)
rozróżnia skróty rysunkowe stosowane w dokumentacji technicznej;
9)
odczytuje dokumentację konstrukcyjną, dokumentację traserską, dokumentację technologiczną,
dokumentację materiałową oraz unifikację i standardy budowy kadłuba;
10)
rozróżnia narzędzia, przyrządy i urządzenia oraz oprzyrządowanie stosowane do budowy
kadłuba jednostek pływających;
11)
rozróżnia maszyny i urządzenia do cięcia i spawania;
12)
rozróżnia prace w zakresie uprawnień I stopnia, związane z cięciem i spawaniem elementów
kadłuba jednostek pływających;
13)
rozpoznaje metody spawania, sposoby przygotowania złączy i warunki zapewniające wymaganą
jakość połączeń;
14)
rozróżnia maszyny, sprzęt oraz metody stosowane podczas obróbki plastycznej materiałów
i elementów konstrukcyjnych i kadłuba jednostek pływających;
15)
rozróżnia sprzęt pomiarowy oraz wykonuje pomiary związane z budową kadłuba jednostek
pływających;
16)
rozróżnia urządzenia i osprzęt przeznaczone do transportu pionowego i poziomego elementów
kadłuba jednostek pływających;
17)
rozróżnia obiekty, urządzenia i konstrukcje przeznaczone do wodowania jednostek pływających;
18)
rozróżnia sprzęt do prostowania bezudarowego blach i odprężania sekcji po spawaniu;
19)
rozróżnia zamknięcia otworów komunikacyjnych i zamknięcia otworów ładunkowych;
20)
posługuje się rysunkiem poręczy, uchwytów, drabin, schodów, trapów, kładek, podłóg
i podbudowy przejść komunikacyjnych, w siłowniach, pompowniach oraz na pokładach;
21)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.j) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik mechanik
lotniczy, technik awionik
Uczeń:
1)
wyjaśnia zjawiska i prawa z zakresu aerodynamiki i mechaniki lotu;
2)
rozróżnia rodzaje statków powietrznych;
3)
rozróżnia elementy konstrukcyjne statków powietrznych;
4)
wyjaśnia budowę zespołów, instalacji i wyposażenia statków powietrznych i przestrzega
zasad ich działania;
5)
charakteryzuje napędy statków powietrznych;
6)
rozróżnia urządzenia awioniczne i elektryczne statków powietrznych;
7)
rozpoznaje oznakowania i napisy na statku powietrznym;
8)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.k) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik mechanik
okrętowy
Uczeń:
1)
rozróżnia prace związane z cięciem i spawaniem elementów okrętu;
2)
rozróżnia elementy wyposażenia okrętu;
3)
rozróżnia wskaźniki niezawodności oraz trwałości maszyn i urządzeń;
4)
rozróżnia metody badania metali i stopów oraz sposoby wykrywania ich wad;
5)
wykorzystuje zagadnienia z zakresu termodynamiki technicznej, elektrotechniki, elektroniki
i automatyki przy eksploatacji maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych;
6)
posługuje się dokumentacją klasyfikacji paliw i smarów oraz określa właściwości mediów
roboczych i sposoby przygotowania ich do pracy;
7)
rozróżnia rodzaje obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej;
8)
określa budowę i zasadę działania napędów hydraulicznych i pneumatycznych oraz analizuje
schematy tych napędów;
9)
stosuje prawa dotyczące statyki i dynamiki okrętu;
10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.l) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik przeróbki
kopalin stałych
Uczeń:
1)
rozpoznaje strukturę geologiczną Ziemi;
2)
rozróżnia rodzaje skał, określa ich budowę i właściwości;
3)
rozróżnia procesy technologiczne wydobycia kopalin stałych;
4)
rozróżnia techniki przeróbki kopalin stałych;
5)
pobiera i przygotowuje próbki do badań technicznych i laboratoryjnych;
6)
interpretuje wyniki badań technicznych i laboratoryjnych;
7)
przestrzega procedur logistycznych w przeróbce kopalin stałych;
8)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.m) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik odlewnik,
technik hutnik
Uczeń:
1)
stosuje prawa i przestrzega zasad mechaniki;
2)
rozróżnia metody badania właściwości mechanicznych i technologicznych metali i stopów
oraz ich struktury wewnętrzne;
3)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.n) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie monter systemów
rurociągowych
Uczeń:
1)
sporządza szkice oraz rysunki schematyczne;
2)
odczytuje rysunki wykonawcze i montażowe;
3)
określa właściwości i parametry czynników przesyłanych w różnego rodzaju rurociągach;
4)
rozpoznaje materiały stosowane do montażu systemów rurociągowych oraz określa ich
właściwości;
5)
wykonuje pomiary podstawowych wielkości fizycznych i geometrycznych;
6)
rozróżnia maszyny, urządzenia i narzędzia do obróbki oraz montażu systemów rurociągowych;
7)
rozróżnia środki transportu wewnętrznego;
8)
przestrzega zasad magazynowania, składowania oraz transportu materiałów, maszyn, urządzeń
oraz narzędzi;
9)
rozpoznaje rodzaje korozji oraz określa sposoby ochrony antykorozyjnej;
10)
rozróżnia rodzaje połączeń rur wykonanych z różnych materiałów;
11)
rozpoznaje rodzaje układów automatyki, regulacji i zabezpieczeń stosowanych w systemach
rurociągowych;
12)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.o) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie mechanik motocyklowy
Uczeń:
1)
wykonuje czynności kontrolno-obsługowe motocykli;
2)
stosuje przepisy prawa dotyczące ruchu drogowego i kierujących motocyklami;
3)
przestrzega zasad kierowania motocyklami;
4)
wykonuje czynności związane z przygotowaniem do jazdy i kierowaniem motocyklem w zakresie
niezbędnym do uzyskania prawa jazdy uprawniającego do kierowania motocyklem;
5)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.p) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie szkutnik
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje łodzi i jachtów;
2)
rozpoznaje elementy łodzi i jachtów;
3)
identyfikuje materiały do wytwarzania łodzi i jachtów;
4)
określa właściwości materiałów używanych w szkutnictwie;
5)
rozpoznaje wady drewna i tworzyw sztucznych w szkutnictwie;
6)
rozpoznaje narzędzia, urządzenia i maszyny do obróbki drewna i tworzyw sztucznych;
7)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń używanych w szkutnictwie;
8)
dobiera metody kształtowania powierzchni zgodnie z dokumentacją;
9)
przygotowuje elementy do malowania;
10)
wykonuje pomiary elementów i konstrukcji łodzi i jachtów;
11)
określa materiały pomocnicze stosowane w produkcji łodzi i jachtów;
12)
sporządza szkice i rysunki techniczne;
13)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.q) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik mechatronik
Uczeń:
1)
stosuje prawa i przestrzega zasad mechaniki technicznej i automatyki;
2)
sporządza rysunki techniczne z wykorzystaniem programów komputerowych;
3)
rozpoznaje rodzaje korozji oraz określa sposoby ochrony przed korozją;
4)
rozróżnia techniki i metody wytwarzania części maszyn i urządzeń;
5)
rozróżnia maszyny, urządzenia i narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej;
6)
rozróżnia metody kontroli jakości wykonanych prac;
7)
określa budowę i działanie maszyn i urządzeń;
8)
posługuje się dokumentacją techniczną maszyn i urządzeń oraz przestrzega norm dotyczących
rysunku technicznego, części maszyn, materiałów konstrukcyjnych i eksploatacyjnych;
9)
dobiera przyrządy pomiarowe do pomiarów;
10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.r) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: mechatronik,
technik mechatronik
Uczeń:
1)
rozróżnia zasady sporządzania rysunku technicznego maszynowego;
2)
sporządza szkice części maszyn;
3)
rozróżnia części maszyn i urządzeń;
4)
rozróżnia rodzaje połączeń;
5)
przestrzega zasad tolerancji i pasowań;
6)
rozróżnia materiały konstrukcyjne i eksploatacyjne;
7)
rozróżnia środki transportu wewnętrznego;
8)
dobiera sposoby transportu i składowania materiałów;
9)
rozróżnia przyrządy pomiarowe stosowane podczas obróbki ręcznej i maszynowej;
10)
wykonuje pomiary warsztatowe;
11)
wykonuje prace z zakresu obróbki ręcznej;
12)
dobiera narzędzia i przyrządy pomiarowe do montażu i demontażu maszyn i urządzeń;
13)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.s) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: operator maszyn
i urządzeń odlewniczych, operator maszyn i urządzeń hutniczych, technik odlewnik,
technik hutnik
Uczeń:
1)
wyjaśnia znaczenie pojęcia mechatronika i ilustruje je przykładami rozwiązań technicznych
z otoczenia;
2)
rozpoznaje elementy oraz układy elektryczne i elektroniczne;
3)
wskazuje zastosowanie elementów oraz układów elektrycznych i elektronicznych;
4)
wyjaśnia zasady działania elementów oraz układów hydraulicznych i pneumatycznych stosowanych
w systemach mechatronicznych;
5)
wskazuje zastosowanie elementów oraz układów hydraulicznych i pneumatycznych w systemach
mechatronicznych;
6)
charakteryzuje elementy w układach mechanicznych i systemach mechatronicznych;
7)
wymienia i opisuje elementy oraz układy automatyki przemysłowej;
8)
określa rodzaje oraz wyjaśnia zasady działania i zastosowanie czujników;
9)
wyjaśnia zasady działania i zastosowanie sterowników programowalnych;
10)
określa rodzaje oraz wyjaśnia zasady działania i zastosowanie aktuatorów;
11)
wyjaśnia budowę i zasady działania maszyn i urządzeń z systemami mechatronicznymi;
12)
określa zasady konstruowania elementów maszyn;
13)
wyjaśnia budowę i działanie mechanizmów dźwigniowych, krzywkowych oraz mechanizmów
do utrzymywania ruchu przerywanego;
14)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.t) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik budowy
jednostek pływających
Uczeń:
1)
określa warunki równowagi układów sił;
2)
ustala siły wypadkowe;
3)
analizuje wyniki obliczeń wytrzymałościowych;
4)
identyfikuje obciążenia i naprężenia w elementach maszyn i urządzeń;
5)
określa właściwości materiałów konstrukcyjnych;
6)
określa nośność, wyporność i pojemność jednostek pływających;
7)
stosuje prawa dotyczące statyki i dynamiki jednostek pływających;
8)
rozróżnia podstawowe prawa i pojęcia z zakresu hydromechaniki oraz prawa podobieństwa;
9)
posługuje się przepisami towarzystw klasyfikacyjnych;
10)
określa rolę międzynarodowych konwencji morskich oraz międzynarodowych organizacji
morskich;
11)
wyjaśnia zasady podziału pionowego i poziomego kadłuba, rozpoznaje podział przestrzenny
kadłuba jednostek pływających;
12)
określa siły i momenty działające na jednostki pływające, rozróżnia podstawowe układy
wiązań konstrukcyjnych;
13)
odczytuje dokumentację konstrukcyjną kadłuba, posługuje się rysunkami zładu podłużnego,
poprzecznego i pokładów oraz rysunkiem rozwinięcia poszycia kadłuba jednostek pływających;
14)
odczytuje dokumentację konstrukcyjną elementów kadłuba jednostek pływających (grodzi,
burt, pokładów, nadbudówek, pokładówek, dziobu i rufy);
15)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MG.u) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik pojazdów
samochodowych, elektromechanik pojazdów samochodowych, mechanik pojazdów samochodowych
Uczeń:
1)
charakteryzuje budowę pojazdów samochodowych;
2)
wyjaśnia zasady działania podzespołów i zespołów stosowanych w pojazdach samochodowych;
3)
rozróżnia elementy i układy elektryczne i elektroniczne stosowane w pojazdach samochodowych
oraz wyjaśnia ich budowę i zasady działania;
4)
wyjaśnia zasady eksploatacji pojazdów samochodowych;
5)
rozpoznaje wymagające obsługi i konserwacji elementy układów elektrycznych i elektronicznych
pojazdów samochodowych;
6)
określa stopień zużycia elementów nadwozi i podwozi pojazdów samochodowych;
7)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PPKZ (MG.v) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: pracownik
pomocniczy mechanika, pracownik pomocniczy ślusarza
Uczeń:
1)
sporządza odręcznie proste szkice i rysunki techniczne;
2)
sporządza proste rysunki techniczne z wykorzystaniem programów komputerowych;
3)
rozpoznaje rodzaje części maszyn, połączeń;
4)
rozpoznaje rodzaje korozji oraz określa sposoby ochrony przed korozją;
5)
określa właściwości metali i tworzyw sztucznych;
6)
rozróżnia techniki i metody wytwarzania części maszyn i urządzeń;
7)
rozróżnia maszyny, urządzenia i narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej;
8)
rozróżnia metody kontroli jakości wykonanych prac;
9)
określa budowę i działanie maszyn i urządzeń;
10)
dobiera przyrządy pomiarowe do pomiarów;
11)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
OBSZAR ROLNICZO-LEŚNY Z OCHRONĄ ŚRODOWISKA (RL)
PKZ(RL.a) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: operator maszyn
leśnych, technik leśnik
Uczeń:
1)
rozpoznaje gatunki roślin i zwierząt leśnych;
2)
rozróżnia rodzaje szyszek i nasion drzew i krzewów leśnych;
3)
rozpoznaje rodzaje drewna oraz określa ich właściwości i przeznaczenie;
4)
posługuje się mapami leśnymi;
5)
wykonuje rysunki techniczne i szkice części maszyn;
6)
rozróżnia materiały konstrukcyjne oraz określa ich zastosowanie;
7)
rozpoznaje rodzaje korozji i określa sposoby zapobiegania im;
8)
określa cechy lasu i drzewostanów;
9)
interpretuje oznaczenia na szkicach, planach i mapach stosowanych w leśnictwie;
10)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń;
11)
rozpoznaje maszyny, urządzenia, narzędzia i przyrządy do prac pielęgnacyjnych oraz
zabiegów ochronnych lasu i transportu drewna;
12)
rozpoznaje części maszyn;
13)
przestrzega zasad działania pilarek spalinowych;
14)
rozpoznaje materiały do prac pielęgnacyjnych i zabiegów ochronnych lasu;
15)
dobiera środki transportu drewna;
16)
rozróżnia rodzaje systemów melioracyjnych;
17)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.b) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: rybak śródlądowy,
technik rybactwa śródlądowego
Uczeń:
1)
rozpoznaje gatunki i stadia rozwojowe ryb i raków;
2)
charakteryzuje środowisko wód śródlądowych;
3)
określa znaczenie wybranych formacji ekologicznych wód śródlądowych w akwakulturze;
4)
rozpoznaje choroby i szkodniki ryb i raków;
5)
pobiera próbki wody oraz przeprowadza badania i analizy jej parametrów;
6)
stosuje przepisy prawa dotyczące żeglugi śródlądowej;
7)
korzysta ze środków finansowych na prowadzenie gospodarki rybackiej;
8)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.c) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: ogrodnik, technik
ogrodnik, pszczelarz, technik pszczelarz, rolnik, technik rolnik, technik architektury
krajobrazu, technik hodowca koni, operator maszyn leśnych, technik leśnik, rybak śródlądowy,
technik rybactwa śródlądowego, technik weterynarii, technik agrobiznesu, jeździec,
mechanik-operator pojazdów i maszyn rolniczych, technik mechanizacji rolnictwa i agrotroniki
Uczeń:
1)
wykonuje czynności kontrolno-obsługowe ciągników rolniczych;
2)
stosuje przepisy prawa dotyczące ruchu drogowego;
3)
przestrzega zasad kierowania ciągnikiem rolniczym;
4)
wykonuje czynności związane z prowadzeniem i obsługą ciągnika rolniczego w zakresie
niezbędnym do uzyskania prawa jazdy kategorii T;
5)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.d) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: pszczelarz,
rolnik, technik pszczelarz, technik rolnik, technik agrobiznesu, mechanik-operator
pojazdów i maszyn rolniczych, technik mechanizacji rolnictwa i agrotroniki
Uczeń:
1)
rozróżnia pojazdy, maszyny, urządzenia i narzędzia stosowane w produkcji rolniczej;
2)
rozpoznaje części i podzespoły pojazdów, maszyn i urządzeń;
3)
rozpoznaje rodzaje korozji oraz określa sposoby ochrony metali przed korozją;
4)
rozróżnia czynniki siedliska i zabiegi uprawowe;
5)
rozpoznaje gleby i ocenia ich wartość rolniczą;
6)
klasyfikuje nawozy i ocenia ich wpływ na glebę i rośliny;
7)
rozpoznaje gatunki roślin i zwierząt;
8)
rozpoznaje rośliny uprawne i chwasty;
9)
rozpoznaje rasy i typy użytkowe zwierząt gospodarskich;
10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.e) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: ogrodnik, technik
ogrodnik
Uczeń:
1)
rozróżnia pojazdy, maszyny, urządzenia i narzędzia stosowane w produkcji ogrodniczej;
2)
rozpoznaje części i podzespoły pojazdów, maszyn i urządzeń;
3)
rozpoznaje rodzaje korozji oraz określa sposoby ochrony metali przed korozją;
4)
rozróżnia czynniki siedliska i zabiegi uprawowe;
5)
rozpoznaje gleby i ocenia ich wartość rolniczą;
6)
klasyfikuje nawozy i ocenia ich wpływ na glebę i rośliny;
7)
rozpoznaje rodzaje roślin ogrodniczych;
8)
posługuje się narzędziami i urządzeniami do wykonywania kompozycji roślinnych;
9)
przestrzega norm jakościowych i zasad standaryzacji produktów ogrodniczych;
10)
korzysta ze środków finansowych na rozwój rolnictwa i obszarów wiejskich;
11)
korzysta z usług instytucji i organizacji działających na rzecz wsi i rolnictwa;
12)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.f) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik pszczelarz,
technik rolnik, technik agrobiznesu
Uczeń:
1)
przestrzega norm jakościowych i zasad standaryzacji produktów rolniczych;
2)
sporządza biznesplan;
3)
stosuje rachunek ekonomiczny w działalności rolniczej;
4)
rozróżnia i oblicza podatki związane z działalnością rolniczą;
5)
korzysta z usług instytucji i organizacji działających na rzecz wsi i rolnictwa;
6)
korzysta ze środków finansowych na rozwój rolnictwa i obszarów wiejskich;
7)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.g) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik ochrony
środowiska, technik inżynierii środowiska i melioracji
Uczeń:
1)
określa stan i zasoby środowiska przyrodniczego;
2)
charakteryzuje elementy środowiska przyrodniczego;
3)
przestrzega zasad prowadzenia racjonalnej gospodarki zasobami środowiska przyrodniczego;
4)
charakteryzuje rodzaje wód powierzchniowych i podziemnych;
5)
klasyfikuje gleby według określonych kryteriów;
6)
rozpoznaje rodzaje zanieczyszczeń oraz określa ich wpływ na środowisko;
7)
ocenia zmiany zachodzące w środowisku na skutek działalności człowieka;
8)
korzysta z map pogody oraz danych meteorologicznych i hydrologicznych;
9)
przestrzega zasad wykonywania rysunków technicznych oraz szkiców rysunkowych;
10)
stosuje przepisy prawa dotyczące ochrony i kształtowania środowiska oraz przestrzega
norm w tym zakresie;
11)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.h) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik weterynarii
Uczeń:
1)
charakteryzuje ogólną budowę organizmu zwierzęcego;
2)
określa zasady bezpiecznej pracy ze zwierzętami;
3)
rozróżnia gatunki i kierunki użytkowania zwierząt gospodarskich oraz towarzyszących;
4)
określa wpływ warunków utrzymania i żywienia na prawidłowy rozwój i funkcjonowanie
organizmu zwierzęcego;
5)
rozróżnia pojęcia zdrowia i choroby;
6)
rozróżnia metody badań zwierząt;
7)
określa zasady pracy w laboratorium;
8)
rozróżnia instytucje wykonujące zadania w zakresie kontroli i nadzoru weterynaryjnego;
9)
określa rolę kontroli i nadzoru weterynaryjnego w ochronie zdrowia publicznego; 10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.i) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik leśnik
Uczeń:
1)
charakteryzuje budowę morfologiczną i anatomiczną roślin oraz zwierząt;
2)
rozpoznaje gatunki zwierząt łownych;
3)
charakteryzuje biologię i etologię zwierząt łownych;
4)
charakteryzuje typy i rodzaje gleb leśnych oraz określa ich właściwości;
5)
odczytuje rysunki techniczne;
6)
posługuje się mapami i planami stosowanymi w leśnictwie;
7)
określa strukturę organizacyjną lasów państwowych;
8)
charakteryzuje formy ochrony przyrody w Polsce;
9)
rozróżnia sprzęt i narzędzia stosowane w zagospodarowaniu i użytkowaniu lasu;
10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.j) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik ogrodnik
Uczeń:
1)
posługuje się przyrządami meteorologicznymi;
2)
przewiduje pogodę na podstawie pomiarów czynników atmosferycznych, obserwacji zjawisk
meteorologicznych, prognoz i map pogody;
3)
przestrzega zasad kolorystyki oraz kompozycji plastycznej w przygotowaniu dekoracji
roślinnej;
4)
charakteryzuje strukturę organizacyjną przedsiębiorstwa ogrodniczego;
5)
sporządza biznesplan dla gospodarstwa ogrodniczego;
6)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.k) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik hodowca
koni
Uczeń:
1)
określa przyrodnicze i ekonomiczne czynniki produkcji rolniczej;
2)
rozpoznaje rośliny uprawne i chwasty;
3)
określa wpływ składników pokarmowych na prawidłowy rozwój i funkcjonowanie organizmów
roślinnych i zwierzęcych;
4)
rozpoznaje rasy i typy użytkowe zwierząt gospodarskich;
5)
rozróżnia pojazdy, maszyny, urządzenia i narzędzia stosowane w produkcji rolniczej;
6)
oblicza podatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej;
7)
sporządza biznesplan dla gospodarstwa hodującego i użytkującego konie;
8)
korzysta z usług instytucji i organizacji działających na rzecz wsi i rolnictwa;
9)
korzysta ze środków finansowych na rozwój rolnictwa i obszarów wiejskich;
10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.l) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik architektury
krajobrazu
Uczeń:
1)
rozpoznaje gatunki roślin ozdobnych;
2)
rozróżnia czynniki siedliska roślin;
3)
rozpoznaje typy i rodzaje gleb;
4)
rozróżnia sprzęt i maszyny stosowane do uprawy i pielęgnacji roślin ozdobnych;
5)
rozróżnia rodzaje zabiegów uprawowych;
6)
klasyfikuje nawozy i ocenia ich wpływ na glebę i rośliny;
7)
rozpoznaje chwasty, choroby i szkodniki roślin ozdobnych;
8)
rozróżnia rodzaje zabiegów stosowanych w pielęgnacji terenów zieleni;
9)
określa typy i zasoby krajobrazu;
10)
wykonuje rysunki odręczne z zastosowaniem różnych technik rysunkowych i barwnych;
11)
sporządza rysunki techniczne odręcznie oraz z wykorzystaniem technik komputerowych;
12)
rozróżnia rodzaje obiektów terenów zieleni;
13)
odczytuje informacje z planów zagospodarowania przestrzennego;
14)
rozróżnia style architektury krajobrazu z różnych okresów historycznych;
15)
klasyfikuje grunty i określa ich przydatność do budowy obiektów architektury krajobrazu;
16)
rozróżnia rodzaje dokumentacji dotyczącej budowy obiektów architektury krajobrazu;
17)
rozróżnia rodzaje materiałów budowlanych oraz określa ich zastosowanie w obiektach
małej architektury;
18)
posługuje się mapami i planami sytuacyjno-wysokościowymi;
19)
rozróżnia sprzęt geodezyjny stosowany do pomiarów w terenie;
20)
przestrzega zasad wykonywania przedmiaru i obmiaru robót na terenach zieleni;
21)
organizuje teren budowy obiektów małej architektury;
22)
stosuje przepisy prawa dotyczące terenów zieleni;
23)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.m) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik inżynierii
środowiska i melioracji
Uczeń:
1)
określa właściwości materiałów budowlanych;
2)
przestrzega zasad transportu, składowania oraz magazynowania materiałów stosowanych
podczas wykonywania obiektów inżynierii środowiska oraz robót melioracyjnych;
3)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.n) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik geolog
Uczeń:
1)
stosuje funkcje logarytmiczne i trygonometryczne;
2)
wykonuje konstrukcje geometryczne;
3)
stosuje podstawy rachunku statystycznego i rachunku prawdopodobieństwa;
4)
wykonuje działania na zbiorach;
5)
omawia zasady działania maszyn prostych;
6)
posługuje się wiedzą z zakresu optyki, podstaw grawimetrii, termiki i magnetyki;
7)
określa zasady powstawania i rozchodzenia ruchu falowego w różnych ośrodkach fizycznych;
8)
charakteryzuje właściwości pierwiastków chemicznych występujących w skorupie ziemskiej
(w minerałach i skałach), hydrosferze i atmosferze;
9)
rozpoznaje minerały i skały oraz charakteryzuje budowę geologiczną Ziemi;
10)
rozwiązuje zadania chemiczne, uwzględniając zapisy reakcji chemicznych i obliczenia
ilości substratów i produktów reakcji, ich przebiegu w różnych warunkach pH, redox
i stężeń;
11)
charakteryzuje i określa systematykę roślin i zwierząt, na podstawie części twardych
szkieletu, które mogą ulegać fosylizacji i zachować się w skałach;
12)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.o) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie florysta
Uczeń:
1)
określa wpływ czynników uprawowych na wzrost i rozwój roślin;
2)
rozpoznaje rodzaje i gatunki roślin ozdobnych stosowanych we florystyce;
3)
określa właściwości biologiczne oraz wymagania środowiskowe roślin;
4)
określa metody suszenia oraz utrwalania roślin;
5)
charakteryzuje rodzaje historycznych i współczesnych kompozycji florystycznych;
6)
identyfikuje historyczne i współczesne formy i style dekoracji roślinnych;
7)
wykorzystuje wiedzę z zakresu historii sztuki i historii dekoracji roślinnych;
8)
wykorzystuje wiedzę z zakresu kolorystyki i kompozycji plastycznej;
9)
określa rodzaje kompozycji florystycznych;
10)
charakteryzuje podstawowe i pomocnicze techniki florystyczne;
11)
charakteryzuje rodzaje wyrobów i usług florystycznych;
12)
rozpoznaje choroby i szkodniki roślin ozdobnych oraz dobiera środki do ich zwalczania;
13)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(RL.p) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: jeździec, technik
hodowca koni
Uczeń:
1)
określa typy użytkowe koni;
2)
posługuje się wiedzą z zakresu anatomii, fizjologii, biomechaniki i psychologii koni;
3)
charakteryzuje cechy osobnicze różnych ras i typów użytkowych koni;
4)
charakteryzuje metody treningu koni sportowych, wyścigowych, rekreacyjnych i terapeutycznych;
5)
określa wymagania zoohigieniczne pomieszczeń dla koni;
6)
rozpoznaje rodzaje pasz dla koni i określa warunki ich przechowywania;
7)
określa wyposażenie bazy treningowej koni;
8)
określa cechy sprawności psychofizycznej jeźdźca;
9)
korzysta z przepisów prawa oraz regulaminów dotyczących jeździectwa i wyścigów konnych;
10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
OBSZAR TURYSTYCZNO-GASTRONOMICZNY (TG)
PKZ(TG.a) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie pracownik pomocniczy
obsługi hotelowej
Uczeń:
1)
identyfikuje obiekty hotelarskie;
2)
rozpoznaje zespoły funkcjonalne w różnych obiektach hotelarskich;
3)
rozróżnia pomieszczenia ogólnodostępne w obiektach hotelarskich;
4)
rozpoznaje typy jednostek mieszkalnych;
5)
rozróżnia rodzaje usług hotelarskich;
6)
określa zadania i obowiązki pracownika pomocniczego obsługi hotelowej;
7)
posługuje się podstawowym zasobem leksykalnych środków językowych umożliwiających
realizację typowych zadań zawodowych;
8)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(TG.b) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: operator maszyn
i urządzeń przemysłu spożywczego, piekarz, cukiernik, wędliniarz, technik technologii
żywności, technik przetwórstwa mleczarskiego, przetwórca ryb
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące produkcji wyrobów spożywczych;
2)
określa wartość odżywczą produktów spożywczych;
3)
wyjaśnia rolę drobnoustrojów w produkcji wyrobów spożywczych;
4)
charakteryzuje zmiany biochemiczne, fizykochemiczne i mikrobiologiczne zachodzące
podczas produkcji i przechowywania wyrobów spożywczych;
5)
rozróżnia metody utrwalania żywności i określa ich wpływ na jakość i trwałość wyrobów
spożywczych;
6)
interpretuje rysunki techniczne i schematy maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji
wyrobów spożywczych;
7)
rozróżnia części oraz zespoły maszyn i urządzeń;
8)
rozróżnia maszyny i urządzenia stosowane w produkcji wyrobów spożywczych;
9)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn stosowanych w produkcji oraz dokumentacją
technologiczną;
10)
rozpoznaje instalacje techniczne stosowane w zakładach przetwórstwa spożywczego;
11)
rozpoznaje urządzenia do uzdatniania wody, oczyszczania ścieków i powietrza oraz urządzenia
energetyczne;
12)
posługuje się aparaturą kontrolno-pomiarową stosowaną w przetwórstwie spożywczym;
13)
określa zagrożenia dla środowiska związane z przemysłowym przetwórstwem żywności i
sposoby zapobiegania tym zagrożeniom;
14)
identyfikuje zagrożenia bezpieczeństwa żywności i monitoruje krytyczne punkty kontroli
w procesach produkcji oraz podejmuje działania korygujące zgodnie z zasadami GHP (ang.
Good Hygiene Practice), zasadami GMP (ang. Good Manufacturing Practice) i systemem HACCP (ang. Hazard Analysis and Critical Control Point);
15)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(TG.c) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: kucharz, technik
żywienia i usług gastronomicznych
Uczeń:
1)
rozróżnia surowce, dodatki do żywności i materiały pomocnicze stosowane w produkcji
gastronomicznej;
2)
przestrzega zasad racjonalnego wykorzystania surowców;
3)
przestrzega zasad gospodarki odpadami;
4)
przestrzega zasad racjonalnego żywienia;
5)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji gastronomicznej;
6)
rozróżnia maszyny, urządzenia i sprzęt stosowane w produkcji gastronomicznej oraz
ich podzespoły;
7)
rozpoznaje instalacje techniczne w zakładach gastronomicznych;
8)
przestrzega zasad organoleptycznej oceny żywności;
9)
określa zagrożenia, które mają wpływ na jakość i bezpieczeństwo żywności;
10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(TG.d) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik turystyki
wiejskiej
Uczeń:
1)
opisuje walory turystyczne regionów geograficznych, ze szczególnym uwzględnieniem
walorów przyrodniczych i kulturowych;
2)
projektuje i opisuje trasy podróży na podstawie map turystycznych, topograficznych
i samochodowych;
3)
określa wpływ rozwoju turystyki na środowisko przyrodnicze;
4)
przestrzega zasad racjonalnego żywienia;
5)
przestrzega zasad gospodarki odpadami;
6)
wyjaśnia wpływ czynników przyrodniczych i społeczno-ekonomicznych na rozwój rolnictwa;
7)
rozpoznaje gatunki roślin uprawnych i chwastów;
8)
rozpoznaje gatunki, rasy i typy użytkowe zwierząt gospodarskich;
9)
rozpoznaje gleby i ocenia ich wartość rolniczą;
10)
klasyfikuje nawozy i ocenia ich wpływ na glebę i rośliny;
11)
rozróżnia pojazdy, maszyny, urządzenia i narzędzia stosowane w produkcji rolniczej;
12)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(TG.e) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie kelner
Uczeń:
1)
rozróżnia surowce i towary handlowe stosowane w produkcji potraw, napojów oraz w bezpośredniej
sprzedaży w zakładzie gastronomicznym;
2)
dokonuje oceny towaroznawczej produktów spożywczych oraz określa ich zastosowanie;
3)
określa rolę składników pokarmowych;
4)
planuje jadłospisy zgodnie z zasadami racjonalnego żywienia;
5)
rozróżnia procesy technologiczne stosowane w produkcji potraw;
6)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w zakładach gastronomicznych;
7)
przestrzega zasad zabezpieczania jakości zdrowotnej żywności;
8)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(TG.f) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik hotelarstwa
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje i kategorie obiektów świadczących usługi hotelarskie;
2)
rozróżnia rodzaje usług hotelarskich;
3)
rozróżnia piony funkcjonalne obiektów świadczących usługi hotelarskie;
4)
rozróżnia rodzaje jednostek mieszkalnych;
5)
analizuje rynek usług hotelarskich;
6)
rozróżnia zasady i narzędzia marketingu;
7)
charakteryzuje rodzaje turystyki;
8)
charakteryzuje zasady racjonalnego żywienia;
9)
stosuje przepisy prawa dotyczące świadczenia usług hotelarskich;
10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(TG.g) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik obsługi
turystycznej
Uczeń:
1)
charakteryzuje rodzaje turystyki;
2)
rozróżnia podmioty gospodarcze świadczące usługi na rynku turystycznym;
3)
charakteryzuje zadania organizatorów turystyki, pośredników turystycznych i agentów
turystycznych;
4)
stosuje przepisy prawa dotyczące turystyki;
5)
rozróżnia produkty turystyczne;
6)
rozróżnia rodzaje usług turystycznych;
7)
charakteryzuje rynek usług turystycznych;
8)
charakteryzuje oraz monitoruje krajowy i zagraniczny ruch turystyczny;
9)
przestrzega zasad marketingu dotyczących turystyki;
10)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(TG.h) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik żywienia
i usług gastronomicznych
Uczeń:
1)
wykonuje czynności związane z pobieraniem, zabezpieczaniem i przechowywaniem próbek
kontrolnych żywności;
2)
interpretuje wskazania przyrządów kontrolno-pomiarowych;
3)
rozróżnia systemy zapewniania jakości i bezpieczeństwa zdrowotnego żywności;
4)
interpretuje oznakowania żywności;
5)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(TG.i) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik technologii
żywności, technik przetwórstwa mleczarskiego
Uczeń:
1)
rozróżnia surowce, dodatki do żywności i materiały pomocnicze do produkcji wyrobów
spożywczych;
2)
rozróżnia operacje i procesy wykorzystywane w produkcji żywności;
3)
rozróżnia maszyny i urządzenia stosowane w procesach technologicznych produkcji wyrobów
spożywczych, utrwalania żywności, pakowania i konfekcjonowania produktów spożywczych,
mycia i dezynfekcji opakowań, pomieszczeń, maszyn i urządzeń oraz urządzenia energetyczne,
urządzenia do uzdatniania wody, oczyszczania ścieków i powietrza stosowane w produkcji
wyrobów spożywczych;
4)
charakteryzuje procesy technologiczne produkcji wyrobów spożywczych;
5)
charakteryzuje systemy zapewnienia jakości i bezpieczeństwa zdrowotnego żywności;
6)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
OBSZAR MEDYCZNO-SPOŁECZNY (MS)
PKZ(MS.a) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: opiekun medyczny,
terapeuta zajęciowy, ortoptystka, opiekunka dziecięca, technik masażysta, higienistka
stomatologiczna, asystentka stomatologiczna, technik ortopeda, technik dentystyczny,
protetyk słuchu, technik farmaceutyczny, technik sterylizacji medycznej, technik elektroradiolog,
technik elektroniki i informatyki medycznej
Uczeń:
1)
wyjaśnia ogólną budowę i funkcje organizmu człowieka;
2)
charakteryzuje podstawowe pojęcia z zakresu zdrowia oraz promocji i profilaktyki zdrowia;
3)
przestrzega zasad promocji zdrowia i zdrowego stylu życia;
4)
wyjaśnia pojęcia z zakresu patologii, charakteryzuje objawy i przyczyny zaburzeń oraz
zmian chorobowych;
5)
przestrzega zasad postępowania w przypadku podejrzenia występowania przemocy;
6)
charakteryzuje stany nagłego zagrożenia życia;
7)
dokonuje oceny parametrów podstawowych funkcji życiowych;
8)
udziela, zgodnie z kompetencjami zawodowymi, pierwszej pomocy w stanach zagrożenia
życia i zdrowia;
9)
rozróżnia sposoby postępowania w razie bezpośredniego kontaktu z materiałem biologicznie
skażonym;
10)
przestrzega zasad bezpieczeństwa związanych z materiałami biologicznie skażonymi;
11)
przestrzega zasad aseptyki i antyseptyki;
12)
komunikuje się z pacjentem, jego rodziną i grupą społeczną;
13)
charakteryzuje prawne i etyczne uwarunkowania zawodu;
14)
identyfikuje miejsce i rolę zawodu w ramach organizacji systemu ochrony zdrowia na
poziomie krajowym i europejskim;
15)
sporządza, prowadzi i archiwizuje dokumentację medyczną zgodnie z przepisami prawa;
16)
stosuje przepisy prawa dotyczące realizacji zadań zawodowych;
17)
współpracuje w zespole wielodyscyplinarnym zapewniającym ciągłość opieki nad pacjentem;
18)
charakteryzuje organizację ochrony zdrowia w Polsce;
19)
wyjaśnia zasady funkcjonowania systemu ubezpieczeń zdrowotnych w Polsce;
20)
określa źródła i sposoby finansowania świadczeń zdrowotnych;
21)
wyjaśnia specyfikę rynku usług medycznych;
22)
przestrzega zasad etycznego postępowania w stosunku do pacjentów oraz współpracowników;
23)
posługuje się językiem migowym (nie dotyczy zawodu technik masażysta nauczanego w
technikum);
24)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MS.b) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik ochrony
fizycznej osób i mienia
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące ochrony osób i mienia;
2)
posługuje się terminologią z zakresu ochrony fizycznej osób i mienia;
3)
analizuje bieżący i potencjalny stan zagrożeń chronionych osób, obszarów, obiektów,
urządzeń, transportów oraz imprez masowych;
4)
analizuje bieżący i potencjalny stan bezpieczeństwa chronionych osób, obszarów, obiektów,
urządzeń, transportów oraz imprez masowych;
5)
sporządza plan ochrony obszaru, obiektu, urządzenia, transportu podlegającego obowiązkowej
ochronie oraz sporządza plan ochrony imprezy masowej;
6)
rozróżnia obowiązki i uprawnienia pracownika ochrony;
7)
stosuje broń palną zgodnie z przepisami prawa;
8)
rozróżnia specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne oraz wewnętrzne służby ochrony,
ich strukturę i uprawnienia;
9)
podejmuje współpracę z Policją, jednostkami ochrony przeciwpożarowej, obroną cywilną
i strażami gminnymi (miejskimi);
10)
stosuje metody i środki zabezpieczenia technicznego osób i mienia;
11)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MS.c) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: opiekunka środowiskowa,
asystent osoby niepełnosprawnej, opiekun w domu pomocy społecznej, opiekun osoby starszej
Uczeń:
1)
określa istotę procesów psychicznych i ich rolę w życiu człowieka;
2)
określa wpływ procesów emocjonalno-motywacyjnych na sprawność działania człowieka;
3)
wyjaśnia regulacyjną rolę osobowości człowieka w stosunkach z otoczeniem;
4)
przestrzega zasad etyki i odpowiedzialności zawodowej;
5)
charakteryzuje rozwój człowieka w różnych okresach życia;
6)
dobiera metody komunikowania się i negocjacji w różnych sytuacjach społecznych;
7)
określa przyczyny stresu oraz stosuje konstruktywne sposoby radzenia sobie ze stresem
i zapobiegania wypaleniu zawodowemu;
8)
określa procesy zachodzące w życiu społecznym oraz interpretuje zachowania społeczne
zbiorowości i jednostki;
9)
wyjaśnia zjawiska zachodzące we współczesnej kulturze społecznej wpływające na funkcjonowanie
człowieka;
10)
określa modele i funkcje rodziny;
11)
określa cele i zadania polityki społecznej państwa;
12)
określa środki i instrumenty polityki społecznej służące realizacji zasady równości
i sprawiedliwości społecznej;
13)
identyfikuje problemy i kwestie społeczne występujące we współczesnym społeczeństwie;
14)
dostrzega zróżnicowanie postaw społecznych, obyczajowych, narodowych, religijnych,
etycznych i kulturowych w kontekście jednostkowego, społecznego i kulturowego wymiaru
wartości;
15)
określa rolę diagnozy społecznej w rozwiązywaniu problemów społecznych;
16)
rozpoznaje czynniki wpływające na wykluczenie społeczne jednostki i grup;
17)
określa oraz przewiduje skutki problemów wychowawczych i psychospołecznych osoby podopiecznej
i jej rodziny;
18)
stosuje przepisy prawa dotyczące pomocy społecznej i ubezpieczeń społecznych;
19)
określa zakres oraz warunki korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej gwarantowanych
przez państwo;
20)
określa organizację domów pomocy społecznej w Polsce, uwzględniając zakres świadczonych
usług;
21)
posługuje się językiem migowym;
22)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MS.d) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik bezpieczeństwa
i higieny pracy
Uczeń:
1)
określa istotę procesów psychicznych i ich rolę w życiu człowieka;
2)
określa wpływ procesów emocjonalno-motywacyjnych na sprawność działania człowieka;
3)
wyjaśnia regulacyjną rolę osobowości człowieka w stosunkach z otoczeniem;
4)
przestrzega zasad etyki i odpowiedzialności zawodowej;
5)
charakteryzuje rozwój człowieka w różnych okresach życia;
6)
dobiera metody komunikowania się i negocjacji w różnych sytuacjach społecznych;
7)
określa przyczyny stresu oraz stosuje konstruktywne sposoby radzenia sobie ze stresem
i zapobiegania wypaleniu zawodowemu;
8)
określa procesy zachodzące w życiu społecznym oraz interpretuje zachowania społeczne
zbiorowości i jednostki;
9)
określa cele i zadania polityki społecznej państwa;
10)
posługuje się rysunkiem technicznym;
11)
posługuje się terminologią związaną z eksploatacją obiektów technicznych;
12)
rozpoznaje zagrożenia wynikające z użytkowania maszyn i urządzeń mechanicznych, elektrycznych
oraz aparatury chemicznej i reaguje na nie;
13)
rozpoznaje zagrożenia wynikające z prowadzenia prac budowlanych i transportowych i
reaguje na nie;
14)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MS.e) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik pożarnictwa
Uczeń:
1)
postępuje zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminach służbowych oraz zasadami
etyki zawodowej;
2)
wykonuje komendy i postępuje zgodnie z regulaminem musztry i ceremoniałem pożarniczym;
3)
opisuje zadania i organizację ochrony przeciwpożarowej i administracji publicznej;
4)
rozpoznaje sytuacje stresogenne i wyjaśnia ich wpływ na funkcjonowanie jednostki i
zbiorowości;
5)
stosuje techniki radzenia sobie ze stresem;
6)
buduje pozytywne relacje w grupie;
7)
udziela wsparcia psychologicznego osobom potrzebującym pomocy;
8)
uczestniczy w zespołowych grach sportowych;
9)
uprawia lekkoatletykę, atletykę terenową i pływanie;
10)
bierze udział w zawodach sportowo-pożarniczych;
11)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(MS.f) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie technik pożarnictwa
Uczeń:
1)
planuje i organizuje przebieg służby zgodnie z regulaminami;
2)
utrzymuje dyscyplinę służbową u podwładnych oraz podczas dowodzenia w pododdziałach;
3)
prowadzi dokumentację związaną z przebiegiem służby;
4)
organizuje prace biurowe zgodnie z instrukcją kancelaryjną i przepisami prawa;
5)
opracowuje plany doskonalenia zawodowego;
6)
prowadzi doskonalenie zawodowe;
7)
organizuje i prowadzi zajęcia doskonalące sprawność fizyczną;
8)
organizuje i jest sędzią na zawodach sportowo-pożarniczych;
9)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
OBSZAR ARTYSTYCZNY (ST)
PKZ(ST.a) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik realizacji
dźwięku, technik realizacji nagrań i nagłośnień
Uczeń:
1)
charakteryzuje falę akustyczną, jej parametry oraz zjawiska towarzyszące propagacji
fali akustycznej;
2)
dokonuje analizy zjawiska pochłaniania dźwięku i izolacji akustycznej;
3)
charakteryzuje cechy akustyczne mowy ludzkiej;
4)
wykorzystuje właściwości słuchu ludzkiego w procesie realizacji dźwięku;
5)
charakteryzuje cechy akustyczne instrumentów muzycznych;
6)
rozróżnia elementy dzieła muzycznego;
7)
charakteryzuje style muzyczne na podstawie analizy słuchowej;
8)
wykorzystuje określone elementy wiedzy z historii muzyki w realizacji zadań zawodowych;
9)
odtwarza na fortepianie prosty zapis nutowy;
10)
posługuje się terminologią z zakresu elektroakustyki;
11)
rozróżnia rodzaje głośników i mikrofonów oraz charakteryzuje ich właściwości;
12)
rozróżnia urządzenia rejestrujące;
13)
charakteryzuje urządzenia i techniki przetwarzania dźwięku;
14)
stosuje prawa elektrotechniki do obliczania i szacowania wartości wielkości elektrycznych
w obwodach elektrycznych i układach elektronicznych;
15)
dobiera przyrządy pomiarowe;
16)
wykonuje połączenia układów elektrycznych i elektronicznych na podstawie dokumentacji;
17)
przedstawia wyniki pomiarów i obliczeń w postaci tabel i wykresów oraz sporządza wykresy
w skali logarytmicznej (nie dotyczy osób słabowidzących i niewidomych);
18)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(ST.b) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodach: technik budowy
fortepianów i pianin, stroiciel fortepianów i pianin
Uczeń:
1)
rozróżnia symbole i oznaczenia stosowane na rysunkach technicznych;
2)
stosuje uproszczenia rysunkowe;
3)
wykonuje szkice części maszyn;
4)
sporządza rysunki techniczne z wykorzystaniem technik komputerowych;
5)
posługuje się dokumentacją techniczną oraz instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń;
6)
wykonuje pomiary warsztatowe;
7)
rozpoznaje części i podzespoły maszyn i urządzeń;
8)
rozróżnia połączenia rozłączne i nierozłączne;
9)
przestrzega zasad tolerancji i pasowania;
10)
rozróżnia materiały konstrukcyjne i eksploatacyjne oraz określa ich zastosowanie;
11)
dobiera sposoby transportu i składowania materiałów;
12)
rozróżnia środki transportu wewnętrznego;
13)
rozróżnia maszyny, urządzenia i narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej;
14)
rozróżnia przyrządy pomiarowe stosowane podczas obróbki ręcznej i maszynowej;
15)
rozróżnia instrumenty muzyczne;
16)
rozpoznaje producentów instrumentów muzycznych;
17)
rozróżnia tony, dźwięki, interwały muzyczne i szumy;
18)
stosuje elementy notacji muzycznej;
19)
określa tempo i rytmikę utworu muzycznego;
20)
wykonuje utwory muzyczne;
21)
gra na instrumentach muzycznych;
22)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
PKZ(ST.c) Umiejętności stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie asystent kierownika
produkcji filmowej/telewizyjnej
Uczeń:
1)
przestrzega zasad sztuki telewizyjno-filmowej w produkcji filmowej/telewizyjnej;
2)
przestrzega zasad zapisu obrazu oraz dźwięku w produkcji filmowej/telewizyjnej;
3)
rozróżnia elementy struktury organizacyjnej kinematografii;
4)
rozróżnia elementy wyposażenia studia telewizyjnego i hali zdjęciowej;
5)
rozróżnia elementy struktury organizacyjnej, pionów wchodzących w skład ekipy filmowej,
ich role, kompetencje i zakres obowiązków;
6)
stosuje przepisy prawa dotyczące procesu przygotowania i organizowania produkcji filmowej/telewizyjnej;
7)
stosuje programy komputerowe wspomagające wykonywanie zadań.
3.
EFEKTY KSZTAŁCENIA WŁAŚCIWE DLA KWALIFIKACJI WYODRĘBNIONYCH W ZAWODACH
OBSZAR ADMINISTRACYJNO-USŁUGOWY (AU)
AU.01. Wykonywanie prostych zabiegów fryzjerskich
1.
Wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych włosów
Uczeń:
1)
rozpoznaje zabiegi pielęgnacyjne włosów;
2)
przygotowuje stanowisko fryzjerskie do planowego zabiegu fryzjerskiego;
3)
wykonuje czynności porządkowe w części ogólnodostępnej obiektu;
4)
współpracuje z fryzjerem podczas wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych
5)
rozpoznaje preparaty do pielęgnacji włosów i skóry głowy;
6)
wykonuje czynności mycia włosów z zastosowaniem różnych metod i technik;
7)
wykonuje suszenie włosów po myciu włosów;
8)
przygotowuje klienta do zabiegów pielęgnacyjnych włosów;
9)
rozpoznaje metody i techniki pielęgnacji włosów i skóry głowy;
10)
wykonuje prace pomocnicze związane z obsługą klientów w zakładzie fryzjerskim.
2.
Strzyżenie włosów, formowanie fryzur
Uczeń:
1)
rozpoznaje sposoby modelowania fryzur;
2)
określa indywidualne cechy urody klienta;
3)
przeprowadza rozmowę konsultacyjną z klientem;
4)
przygotowuje klienta do strzyżenia włosów, modelowania fryzury;
5)
podaje narzędzia, przyrządy fryzjerowi podczas strzyżenia, modelowania fryzury;
6)
poznaje techniki, metody i sposoby strzyżenia włosów;
7)
czyści i poddaje dezynfekcji sprzęt do strzyżenia, modelowania fryzur;
8)
utrzymuje czystość i porządek na stanowisku pracy po wykonaniu strzyżenia włosów,
modelowania fryzury;
9)
dobiera sprzęt fryzjerski do wykonywania prostych zabiegów strzyżenia;
10)
rozróżnia zasady podziału włosów na sekcje i separacje do określonej linii fryzury;
11)
rozpoznaje etapy strzyżenia;
12)
poznaje zabiegi prostowania chemicznego włosów;
13)
poznaje techniki, metody i sposoby modelowania, prostowania włosów;
14)
dobiera dla klienta bieliznę fryzjerską: zabiegową i ochronną do strzyżenia włosów.
3.
Zmiana koloru włosów
Uczeń:
1)
rozpoznaje techniki, metody oraz sposoby rozjaśnienia i koloryzowania włosów;
2)
przeprowadza rozmowę konsultacyjną z klientem;
3)
przygotowuje klienta do zabiegów ondulacji, koloryzacji włosów;
4)
przygotowuje stanowisko fryzjerskie do zabiegów ondulacji, koloryzacji włosów;
5)
współpracuje z fryzjerem podczas wykonywania zabiegów ondulacji, koloryzacji włosów;
6)
utrzymuje czystość i porządek na stanowisku pracy po wykonaniu rozjaśnienia, koloryzacji
włosów;
7)
rozpoznaje metody i techniki rozjaśniania i koloryzacji włosów;
8)
rozpoznaje preparaty fryzjerskie do rozjaśniania i koloryzacji włosów;
9)
czyści i poddaje dezynfekcji wielokrotny sprzęt do koloryzowania włosów;
10)
poznaje sposoby ocenia jakości wykonanych prac;
11)
dobiera dla klienta bieliznę fryzjerską: zabiegową i ochronną do koloryzowania włosów.
AU.02. Wytwarzanie prostych wyrobów stolarskich
1.
Wykonywanie prostych wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych
Uczeń:
1)
rozpoznaje techniki obróbki ręcznej i maszynowej podczas wykonywania wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych;
2)
rozpoznaje maszyny, urządzenia i narzędzia stanowiące wyposażenie stanowiska roboczego
stolarza;
3)
rozpoznaje rodzaje prac stolarskich wykonywanych na stanowisku roboczym stolarza;
4)
rozpoznaje narzędzia stolarskie stosowane do obróbki ręcznej drewna, tworzyw drzewnych
i potrafi się nimi posługiwać z zachowaniem zasad BHP;
5)
rozpoznaje narzędzia, maszyny stolarskie stosowane do obróbki maszynowej drewna i
tworzyw drzewnych i potrafi się nimi posługiwać z zachowaniem zasad BHP;
6)
utrzymuje czystość i porządek na stanowisku pracy i w części ogólnodostępnej obiektu;
7)
wykonuje proste czynności traserskie przestrzenne i na płaszczyźnie;
8)
rozpoznaje narzędzia pomiarowe i potrafi się nimi posługiwać;
9)
wykonuje proste pomiary bezpośrednie elementów i wyrobów z drewna w oparciu o dokumentację
warsztatową;
10)
rozpoznaje gatunki drewna i materiałów drzewnych;
11)
posługuje się prostą dokumentacją konstrukcyjną i technologiczną;
12)
rozpoznaje i dobiera sposoby obróbki drewna i tworzyw drzewnych;
13)
rozpoznaje metody wykonywania hydrotermicznej i plastycznej obróbki drewna;
14)
wykonuje proste elementy konstrukcyjne oraz ich połączenia;
15)
stosuje techniki wykańczania powierzchni drewna, tworzyw drzewnych i gotowych wyrobów
z drewna;
16)
rozpoznaje metody wykonywania montażu i okuwania wyrobów stolarskich;
17)
ocenia jakość wykonanych wyrobów stolarskich;
18)
wykonuje proste prace związane z pakowaniem, magazynowaniem elementów, podzespołów
i wyrobów gotowych.
2.
Wykonywanie napraw, renowacji i konserwacji wyrobów stolarskich
Uczeń:
1)
identyfikuje typy konstrukcji oraz style stosowane w meblarstwie;
2)
rozpoznaje wady oraz uszkodzenia materiałów i wyrobów stolarskich;
3)
ustala przyczyny uszkodzeń wyrobów oraz określa sposób ich naprawy, renowacji lub
konserwacji;
4)
kwalifikuje proste wyroby stolarskie do naprawy i renowacji;
5)
ustala zakres napraw, renowacji i konserwacji wyrobów stolarskich;
6)
dobiera techniki, materiały i narzędzia do wykonania prostych napraw, renowacji, konserwacji
prostych wyrobów stolarskich;
7)
stosuje proste techniki wykonywania napraw, renowacji i konserwacji wyrobów stolarskich
zgodnie z zapotrzebowaniem i wymaganiami klientów i zachowaniem zasad BHP;
8)
rozpoznaje kleje używane w stolarstwie do klejenia i oklejania wyrobów z drewna i
tworzyw drzewnych;
9)
wykonuje klejenie i oklejanie drewna i materiałów drzewnych;
10)
wykonuje proste prace malarsko-lakiernicze na powierzchniach drewnianych i z tworzyw
drzewnych z zachowaniem zasad BHP;
11)
wykonuje konserwację prostych narzędzi, maszyn i urządzeń stosowanych do wykonywania
wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych;
12)
wykonuje proste prace związane z wykończeniem powierzchni wyrobów stolarskich;
13)
ocenia jakość wykonanej naprawy, renowacji lub konserwacji wyrobów stolarskich.
AU.03. Projektowanie i wytwarzanie prostych wyrobów odzieżowych
1.
Projektowanie prostych wyrobów odzieżowych
Uczeń:
1)
rozróżnia techniki wykonywania projektów i wytwarzania wyrobów odzieżowych;
2)
utrzymuje czystość i porządek na stanowisku pracy i w części ogólnodostępnej obiektu;
3)
wykonuje polecenia krawca, projektanta podczas wykonywania projektów i wytwarzania
prostych wyrobów odzieżowych;
4)
posługuje się prostymi projektami plastycznymi wyrobów odzieżowych;
5)
wykonuje pomiary krawieckie;
6)
rozróżnia materiały odzieżowe, dodatki krawieckie i zdobnicze do asortymentu odzieży;
7)
rozróżnia techniki wykonywania konstrukcji i modelowania form wyrobów odzieżowych;
8)
wykonuje proste modelowanie form wyrobów odzieżowych;
9)
przygotowuje proste szablony wyrobów odzieżowych;
10)
projektuje proste układy szablonów;
11)
dobiera rodzaje ściegów i szwów stosowanych do określonych operacji technologicznych;
12)
wykonuje proste rodzaje ściegów i szwów;
13)
dobiera sposoby wykańczania i uszlachetniania wyrobów odzieżowych.
2.
Wykonywanie prostych wyrobów odzieżowych
Uczeń:
1)
charakteryzuje sposoby wykonywania wyrobów odzieżowych;
2)
rozróżnia dokumentację wyrobów odzieżowych;
3)
utrzymuje czystość i porządek na stanowisku pracy przeznaczonym do ręcznego i maszynowego
wykonywania wyrobów odzieżowych;
4)
charakteryzuje metody wykonywania rozkroju materiałów odzieżowych;
5)
wykonuje rozkrój materiałów prostych wyrobów odzieżowych;
6)
dobiera maszyny i urządzenia do wykonywania określonych wyrobów odzieżowych;
7)
rozróżnia oprzyrządowanie maszyn szwalniczych;
8)
obsługuje proste maszyny szwalnicze;
9)
rozpoznaje nieprawidłowości w działaniu mechanizmów maszyn szwalniczych;
10)
łączy elementy prostych wyrobów odzieżowych;
11)
wykonuje proste czynności związane z wykończaniem i uszlachetnianiem wyrobów odzieżowych;
12)
charakteryzuje metody wykonywania obróbki parowo-cieplnej materiałów i wyrobów odzieżowych;
13)
wykonuje proste prace związane z przeróbką lub naprawą wyrobów odzieżowych;
14)
zapoznaje się z tematyką oceniania jakości wykonanych prac;
15)
przeprowadza rozmowę konsultacyjną z klientem;
16)
wykonuje prace pomocnicze związane z obsługą klientów w zakładzie krawieckim;
17)
wykonuje proste prace związane z pakowaniem, magazynowaniem wyrobów odzieżowych.
AU.04. Eksploatacja środków transportu drogowego
1.
Obsługa środków transportu drogowego
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje środków transportu drogowego;
2)
wyjaśnia budowę oraz zasady działania podzespołów i zespołów środków transportu drogowego;
3)
rozpoznaje instalacje oraz urządzenia elektryczne i elektroniczne stosowane w środkach
transportu drogowego;
4)
ocenia stan techniczny środków transportu drogowego;
5)
wykonuje czynności związane z obsługą środków transportu drogowego;
6)
lokalizuje uszkodzenia zespołów i podzespołów środków transportu drogowego;
7)
dobiera metody napraw środków transportu drogowego;
8)
posługuje się narzędziami i przyrządami kontrolno-pomiarowymi;
9)
dobiera części zamienne oraz materiały eksploatacyjne;
10)
wykonuje czynności związane z naprawą i konserwacją środków transportu drogowego;
11)
posługuje się dokumentacją techniczno-eksploatacyjną środków transportu drogowego;
12)
oblicza koszty związane z eksploatacją środków transportu drogowego.
2.
Użytkowanie środków transportu drogowego
Uczeń:
1)
klasyfikuje środki transportu drogowego;
2)
określa parametry techniczno-eksploatacyjne środków transportu drogowego;
3)
dobiera środki transportu drogowego do rodzaju i właściwości przewożonych rzeczy;
4)
przestrzega zasad rozmieszczania, mocowania oraz zabezpieczania przewożonych rzeczy;
5)
korzysta z urządzeń pomocniczych stosowanych w środkach transportu drogowego;
6)
posługuje się tradycyjnymi mapami drogowymi oraz elektronicznymi systemami nawigacji
satelitarnej;
7)
odczytuje i interpretuje wskazania urządzeń kontrolno-pomiarowych stosowanych w środkach
transportu drogowego;
8)
przestrzega norm czasu pracy kierowcy;
9)
prowadzi dokumentację związaną z przewozem drogowym;
10)
przestrzega przepisów prawa dotyczących użytkowania środków transportu drogowego;
11)
przestrzega przepisów prawa związanych z przewozem drogowym rzeczy;
12)
wykonuje usługi transportowe zgodnie z przepisami prawa krajowego i międzynarodowego,
dotyczącymi tych usług;
13)
prowadzi i obsługuje pojazdy samochodowe w zakresie niezbędnym do uzyskania kwalifikacji
wstępnej, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
(Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 708).
AU.05. Wytwarzanie wyrobów ze szkła
1.
Sporządzanie zestawów szklarskich i topienie mas szklanych
Uczeń:
1)
dobiera surowce szklarskie;
2)
dobiera maszyny i urządzenia do przygotowania surowców i sporządzania zestawów szklarskich;
3)
obsługuje maszyny i urządzenia podczas przygotowania i naważania surowców szklarskich;
4)
sporządza zestawy szklarskie różnymi technikami;
5)
dobiera maszyny i urządzenia do transportu i zasypu zestawów szklarskich do pieców;
6)
obsługuje maszyny i urządzenia do transportu i zasypu zestawów szklarskich do pieców;
7)
obsługuje piece szklarskie podczas wytopu masy szklanej;
8)
kontroluje parametry topienia mas szklanych w piecach;
9)
wykonuje czynności związane z obsługą pieców do topienia mas szklanych;
10)
ocenia jakość masy szklanej.
2.
Formowanie wyrobów ze szkła sposobem ręcznym
Uczeń:
1)
rozpoznaje wyroby ze szkła formowane sposobem ręcznym;
2)
dobiera materiały, narzędzia i urządzenia do ręcznego formowania i zdobienia hutniczego
wyrobów ze szkła;
3)
wykonuje czynności związane z formowaniem wyrobów ze szkła sposobem ręcznym;
4)
obsługuje urządzenia do ręcznego formowania wyrobów ze szkła;
5)
wykonuje czynności związane ze zdobieniem wyrobów ze szkła technikami hutniczymi;
6)
ocenia jakość wykonania wyrobów ze szkła formowanych sposobem ręcznym;
7)
wykonuje prace związane z konserwacją narzędzi do ręcznego formowania wyrobów ze szkła.
3.
Formowanie wyrobów ze szkła sposobem mechanicznym
Uczeń:
1)
rozpoznaje wyroby ze szkła formowane sposobem mechanicznym;
2)
rozróżnia techniki mechanicznego formowania wyrobów ze szkła;
3)
rozróżnia sposoby zasilania masą szklaną maszyn i urządzeń w procesie kształtowania
wyrobów ze szkła;
4)
dobiera maszyny i urządzenia do mechanicznego formowania wyrobów ze szkła;
5)
obsługuje maszyny i urządzenia do mechanicznego formowania wyrobów ze szkła;
6)
ocenia jakość wykonania wyrobów ze szkła formowanych sposobem mechanicznym.
4.
Wykańczanie, zdobienie oraz przetwarzanie wyrobów ze szkła
Uczeń:
1)
wykonuje czynności związane z odprężaniem, hartowaniem i obróbką termiczną wyrobów
ze szkła;
2)
wykonuje czynności związane z obsługą pieców do odprężania i hartowania wyrobów ze
szkła;
3)
dobiera materiały i narzędzia do wykańczania, zdobienia i przetwarzania wyrobów ze
szkła;
4)
dobiera techniki wykańczania, zdobienia i przetwarzania wyrobów ze szkła;
5)
dobiera techniki zdobienia hutniczego wyrobów ze szkła;
6)
dobiera maszyny i urządzenia do wykańczania, zdobienia i przetwarzania wyrobów ze
szkła;
7)
obsługuje maszyny i urządzenia do wykańczania, zdobienia i przetwarzania wyrobów ze
szkła;
8)
ocenia jakość wyrobów ze szkła.
AU.06. Obsługa maszyn i urządzeń przemysłu ceramicznego
1.
Przygotowywanie materiałów wsadowych stosowanych w procesie produkcyjnym
Uczeń:
1)
określa właściwości surowców, półproduktów i materiałów stosowanych w przemyśle ceramicznym;
2)
ocenia makroskopowo surowce;
3)
przestrzega zasad przechowywania surowców, półproduktów i materiałów;
4)
wykorzystuje surowce zgodnie z ich przeznaczeniem w przemyśle;
5)
rozróżnia techniki wytwarzania półproduktów i wyrobów ceramicznych;
6)
korzysta z dokumentacji technologicznej i technicznej maszyn i urządzeń przemysłowych;
7)
sporządza zestawy wsadowe do produkcji zgodnie z dokumentacją technologiczną.
2.
Użytkowanie maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle ceramicznym
Uczeń:
1)
nazywa elementy konstrukcyjne maszyn i urządzeń;
2)
określa zastosowanie maszyn i urządzeń przemysłowych;
3)
stosuje instrukcje obsługi maszyn i urządzeń produkcyjnych;
4)
sprawdza stan techniczny maszyn i urządzeń produkcyjnych;
5)
obsługuje urządzenia pomocnicze stosowane w procesach przygotowania materiałów wsadowych;
6)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane do wytwarzania wyrobów ceramicznych;
7)
obsługuje maszyny i urządzenia do dozowania i transportu surowców, półproduktów i
produktów;
8)
wykonuje czynności związane z pakowaniem i oznakowaniem surowców, półproduktów i produktów;
9)
przygotowuje maszyny i urządzenia do konserwacji i bieżących remontów.
3.
Przeprowadzanie kontroli parametrów produkcyjnych w przemyśle ceramicznym
Uczeń:
1)
określa właściwości wyrobów ceramicznych;
2)
pobiera próbki materiałów do kontroli stanowiskowej i międzyoperacyjnej;
3)
przygotowuje próbki wyrobów ceramicznych do oceny jakościowej;
4)
nazywa przyrządy pomiarowe i określa ich zastosowanie;
5)
obsługuje urządzenia kontrolno-pomiarowe;
6)
odczytuje wskazania przyrządów kontrolno-pomiarowych;
7)
dokonuje pomiaru przyrządami pomiarowymi;
8)
koryguje parametry półproduktów do wymagań technologicznych;
9)
reguluje parametry maszyn i urządzeń stosowanych w procesie produkcyjnym wyrobów ceramicznych;
10)
wykonuje kontrole stanowiskowe i międzyoperacyjne;
11)
rozpoznaje wady wyrobów ceramicznych oraz określa przyczyny ich powstawania;
12)
ocenia jakość wyrobów ceramicznych podczas etapów produkcyjnych na podstawie dokumentacji
technicznej;
13)
stosuje programy komputerowe do rejestracji i zapisów parametrów produkcyjnych.
AU.07. Wytwarzanie i wykańczanie wyrobów włókienniczych
1.
Obsługiwanie maszyn do wytwarzania liniowych wyrobów włókienniczych
Uczeń:
1)
rozpoznaje systemy przędzenia surowców;
2)
dobiera surowce włókiennicze do danego systemu przędzenia;
3)
dobiera maszyny i urządzenia do wytwarzania liniowych wyrobów włókienniczych;
4)
określa funkcje zespołów maszyn i urządzeń do przygotowywania surowców i półproduktów
w procesie wytwarzania liniowych wyrobów włókienniczych;
5)
wykonuje czynności związane z zasilaniem maszyn w surowce i półprodukty;
6)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn włókienniczych stosowanych do wytwarzania
liniowych wyrobów włókienniczych;
7)
reguluje parametry pracy maszyn i urządzeń zgodnie z dokumentacją;
8)
rozpoznaje i koryguje nieprawidłowości występujące podczas pracy maszyn i urządzeń;
9)
wykonuje czynności związane z odbiorem przetworzonych surowców;
10)
wykonuje czynności związane z czyszczeniem i konserwacją maszyn i urządzeń stosowanych
do wytwarzania liniowych wyrobów włókienniczych;
11)
ocenia jakość przygotowanych surowców, półproduktów i liniowych wyrobów włókienniczych.
2.
Obsługiwanie maszyn do wytwarzania płaskich wyrobów włókienniczych
Uczeń:
1)
dobiera wyroby liniowe do wytwarzania płaskich wyrobów włókienniczych;
2)
dobiera techniki wytwarzania płaskich wyrobów włókienniczych;
3)
dobiera maszyny i urządzenia do wytwarzania płaskich wyrobów włókienniczych;
4)
wykonuje czynności związane z zasilaniem maszyn w półprodukty;
5)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn stosowanych do wytwarzania płaskich wyrobów
włókienniczych;
6)
reguluje parametry pracy maszyn i urządzeń zgodnie z dokumentacją;
7)
rozpoznaje i koryguje nieprawidłowości występujące w procesie wytwarzania płaskich
wyrobów włókienniczych;
8)
rozpoznaje wady w wytworzonych płaskich wyrobach włókienniczych;
9)
wykonuje czynności związane z odbiorem wytworzonych płaskich wyrobów włókienniczych;
10)
wykonuje czynności związane z czyszczeniem i konserwacją maszyn i urządzeń;
11)
ocenia jakość wykonanych płaskich wyrobów włókienniczych.
3.
Przygotowanie surowców i wyrobów włókienniczych do procesu wykańczania
Uczeń:
1)
dobiera operacje wykańczalnicze do rodzaju surowców i wyrobów włókienniczych;
2)
wykonuje czynności związane z przygotowaniem surowców i wyrobów włókienniczych do
procesu wykańczania;
3)
dobiera środki chemiczne do zastosowania w procesach przygotowywania wyrobów włókienniczych
do wykańczania;
4)
przygotowuje środki chemiczne do zastosowania w procesach wykańczania wyrobów włókienniczych;
5)
stosuje przepisy prawa i przestrzega zasad dotyczących stosowania i przechowywania
środków chemicznych;
6)
przygotowuje maszyny oraz zespoły maszyn i urządzeń do procesów wykańczania wyrobów
włókienniczych;
7)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn stosowanymi podczas przygotowania surowców
i wyrobów włókienniczych do procesu wykańczania;
8)
wykonuje czynności związane z czyszczeniem i konserwacją maszyn i urządzeń.
4.
Obsługiwanie maszyn do wykańczania wyrobów włókienniczych
Uczeń:
1)
dobiera techniki wykańczania wyrobów włókienniczych;
2)
dobiera maszyny i urządzenia do wykańczania wyrobów włókienniczych;
3)
wykonuje czynności związane z wykańczaniem wyrobów włókienniczych;
4)
kontroluje zgodność przebiegu procesu produkcyjnego z założeniami technologicznymi
i wzorcami;
5)
reguluje parametry pracy maszyn i urządzeń zgodnie z dokumentacją;
6)
rozpoznaje i koryguje nieprawidłowości występujące w procesie wykańczania wyrobów
włókienniczych;
7)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn stosowanych w procesie wykańczania wyrobów
włókienniczych;
8)
wykonuje czynności związane z odbiorem wykończonych wyrobów włókienniczych;
9)
wykonuje czynności związane z czyszczeniem i konserwacją maszyn i urządzeń;
10)
ocenia jakość wykonanych wyrobów włókienniczych.
AU.08. Obsługa maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego
1.
Nadzorowanie pracy maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle chemicznym
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje i określa właściwości materiałów stosowanych w konstrukcji maszyn
i urządzeń przemysłu chemicznego;
2)
rozpoznaje elementy konstrukcyjne maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle chemicznym;
3)
określa rodzaje, zastosowanie i warunki eksploatacji maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego;
4)
przygotowuje roztwory i mieszaniny na podstawie procedur technologicznych;
5)
ocenia stan techniczny maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle chemicznym;
6)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w procesach jednostkowych i w ciągach technologicznych
przemysłu chemicznego;
7)
obsługuje maszyny i urządzenia do transportu i dozowania ciał stałych;
8)
monitoruje działanie systemów rurociągowych do przesyłania mediów technologicznych;
9)
wykonuje czynności związane z pakowaniem, oznakowaniem i przechowywaniem surowców,
półproduktów oraz produktów przemysłu chemicznego;
10)
przygotowuje maszyny i urządzenia do konserwacji i remontów bieżących;
11)
wykonuje czynności związane z konserwacją maszyn i urządzeń oraz armatury.
2.
Monitorowanie przebiegu procesów technologicznych przemysłu chemicznego
Uczeń:
1)
odczytuje schematy technologiczne procesów wytwarzania półproduktów i produktów przemysłu
chemicznego;
2)
wykonuje czynności związane z wytwarzaniem półproduktów i produktów przemysłu chemicznego
zgodnie z zasadami technologicznymi;
3)
przestrzega zasad technologicznych procesów wytwarzania półproduktów i produktów przemysłu
chemicznego;
4)
pobiera próbki materiałów do kontroli ruchowej i międzyoperacyjnej;
5)
wykonuje analizy ruchowe i międzyoperacyjne;
6)
obsługuje analizatory przemysłowe oraz przyrządy kontrolno-pomiarowe stosowane w przemyśle
chemicznym;
7)
obsługuje przemysłowe automatyczne układy regulacyjne stosowane w procesach technologicznych
przemysłu chemicznego;
8)
dokumentuje przebieg i wyniki monitoringu procesów technologicznych przemysłu chemicznego.
AU.09. Wykonywanie, naprawa i renowacja wyrobów kaletniczych
1.
Wykonywanie wyrobów kaletniczych
Uczeń:
1)
dokonuje klasyfikacji wyrobów kaletniczych;
2)
sporządza dokumentację techniczną i technologiczną;
3)
określa koszty wytwarzania wyrobów kaletniczych;
4)
dokonuje rozkroju skór i materiałów nieskórzanych na elementy wyrobów kaletniczych;
5)
dobiera elementy zdobnicze i okucia w zależności od rodzaju i przeznaczenia wyrobu
kaletniczego;
6)
wykonuje montaż wyrobów kaletniczych;
7)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń;
8)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane podczas wykonywania wyrobów kaletniczych;
9)
prowadzi kontrolę i ocenę jakości materiałów i wyrobów kaletniczych;
10)
przestrzega zasad pakowania, przechowywania i transportu materiałów i wyrobów kaletniczych.
2.
Wykonywanie napraw i renowacji wyrobów kaletniczych
Uczeń:
1)
rozpoznaje wady i uszkodzenia wyrobów kaletniczych;
2)
określa koszty wykonania naprawy lub renowacji wyrobów kaletniczych;
3)
dobiera metody i techniki wykonania naprawy lub renowacji wyrobów kaletniczych;
4)
wykonuje naprawę i renowację wyrobów kaletniczych;
5)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane podczas napraw i renowacji wyrobów kaletniczych;
6)
posługuje się narzędziami do napraw i renowacji wyrobów kaletniczych;
7)
sporządza kosztorys naprawy i renowacji wyrobu kaletniczego;
8)
ocenia jakość wykonania pracy.
AU.10. Wytwarzanie obuwia
1.
Wykonywanie elementów obuwia
Uczeń:
1)
ocenia stan techniczny narzędzi, maszyn i urządzeń;
2)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane do rozkroju i opracowania elementów obuwia;
3)
charakteryzuje części składowe obuwia;
4)
dobiera materiały do wytwarzania obuwia;
5)
przygotowuje materiały do rozkroju elementów obuwia;
6)
wycina elementy obuwia;
7)
klasyfikuje odpady powstające podczas rozkroju materiałów;
8)
wykonuje obróbkę elementów spodu obuwia;
9)
wykonuje czynności związane z produkcją spodowych elementów obuwia, formowanych metodą
wtrysku i nalewania;
10)
ocenia jakość elementów obuwia.
2.
Wykonywanie montażu obuwia
Uczeń:
1)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane do opracowania elementów i montażu cholewek;
2)
wykonuje operacje technologiczne związane z przygotowaniem elementów cholewek do montażu;
3)
dobiera materiały pomocnicze do łączenia cholewek;
4)
rozpoznaje połączenia elementów cholewek;
5)
wykonuje cholewki różnymi technikami;
6)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane do montażu elementów obuwia;
7)
dobiera rodzaje kopyt do produkcji obuwia;
8)
wykonuje operacje technologiczne związane z przygotowaniem cholewek do zaciągania;
9)
wykonuje operacje technologiczne związane z nadawaniem cholewkom kształtu przestrzennego;
10)
wykonuje czynności związane z mechanicznym i chemicznym przygotowaniem elementów obuwia
do montażu;
11)
wykonuje montaż obuwia różnymi technikami;
12)
wykonuje operacje wykańczania obuwia różnymi technikami;
13)
ocenia jakość montażu na poszczególnych etapach produkcji obuwia.
AU.11. Wyprawianie skór
1.
Przygotowywanie surowca skórzanego
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje surowców skórzanych oraz określa ich przydatność asortymentową;
2)
wykonuje czynności związane z konserwacją skór surowych i półproduktów skórzanych;
3)
wykonuje czynności związane z magazynowaniem surowców skórzanych;
4)
obsługuje urządzenia magazynowe;
5)
posługuje się przyrządami pomiarowymi do określania jakości skór oraz warunków magazynowania.
2.
Garbowanie i wykańczanie skór
Uczeń:
1)
sporządza roztwory robocze i zestawy wykończalnicze zgodnie z recepturami i instrukcjami
technologicznymi;
2)
obsługuje urządzenia do transportu oraz dozowania substancji i roztworów chemicznych;
3)
dobiera urządzenia do transportu skór na stanowiska pracy;
4)
obsługuje agregaty, maszyny i urządzenia garbarskie;
5)
wykonuje ręczną i mechaniczną obróbkę skór;
6)
wykonuje czynności związane z kontrolą procesów wyprawy skór;
7)
rozsortowuje półprodukty skórzane na określone asortymenty skór;
8)
rozpoznaje rodzaje skór wyprawionych;
9)
posługuje się przyrządami pomiarowymi;
10)
obsługuje maszyny i urządzenia do pomiaru parametrów skór wyprawionych;
11)
wykonuje czynności związane z magazynowaniem wyrobów gotowych;
12)
przestrzega zasad ochrony środowiska przed zagrożeniami związanymi z produkcją garbarską.
3.
Wykonywanie renowacji wyrobów skórzanych
Uczeń:
1)
identyfikuje rodzaje skór w wyrobach przeznaczonych do renowacji;
2)
rozpoznaje wady i uszkodzenia skór w wyrobach skórzanych;
3)
określa koszty wykonania renowacji;
4)
dobiera metody czyszczenia i odnawiania wyrobów skórzanych;
5)
wykonuje czynności związane z renowacją wyrobów;
6)
sporządza kosztorys wykonania usługi.
AU.12. Wykonywanie wyrobów tapicerowanych
1.
Wykonywanie prac tapicerskich
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje wyrobów tapicerowanych;
2)
charakteryzuje rodzaje prac dekoratorskich;
3)
posługuje się dokumentacją techniczną stosowaną w tapicerstwie;
4)
sporządza kalkulację kosztów wykonania wyrobów tapicerowanych i prac dekoratorskich;
5)
dobiera materiały do wykonania wyrobów tapicerowanych i prac dekoratorskich;
6)
dobiera techniki wykonania prac tapicerskich;
7)
określa kolejność wykonania operacji technologicznych;
8)
posługuje się narzędziami i urządzeniami tapicerskimi;
9)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w tapicerstwie;
10)
wykonuje pomocnicze prace stolarskie i ślusarskie niezbędne w produkcji wyrobów tapicerowanych;
11)
wykonuje wyroby tapicerowane i prace dekoratorskie;
12)
ocenia jakość materiałów, półfabrykatów, wyrobów tapicerowanych i prac dekoratorskich;
13)
pakuje, magazynuje oraz zabezpiecza materiały, półfabrykaty i wyroby tapicerowane.
2.
Wykonywanie napraw i renowacji wyrobów tapicerowanych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje uszkodzeń wyrobów tapicerowanych;
2)
określa koszty wykonania napraw i renowacji wyrobów;
3)
dobiera narzędzia i urządzenia do naprawy wyrobów tapicerowanych;
4)
wykonuje demontaż wyrobów tapicerowanych przeznaczonych do naprawy;
5)
dobiera materiały do naprawy i renowacji wyrobów tapicerowanych;
6)
określa metody i techniki wykonania naprawy i renowacji wyrobów tapicerowanych;
7)
określa kolejność czynności niezbędnych do wykonania naprawy wyrobów;
8)
wykonuje naprawę i renowację wyrobów tapicerowanych;
9)
ocenia jakość wykonania napraw i renowacji wyrobów.
AU.13. Wykonywanie, naprawa i renowacja wyrobów kuśnierskich
1.
Wykonywanie wyrobów kuśnierskich
Uczeń:
1)
charakteryzuje asortyment wyrobów kuśnierskich;
2)
sporządza dokumentację techniczną i technologiczną wyrobów;
3)
posługuje się przyrządami i urządzeniami pomiarowymi;
4)
wykonuje wyroby kuśnierskie;
5)
posługuje się narzędziami i przyborami stosowanymi w procesie produkcji;
6)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń;
7)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w kuśnierstwie;
8)
przestrzega zasad składowania i przechowywania skór futerkowych, materiałów włókienniczych
oraz półproduktów;
9)
dokonuje kontroli i oceny jakości skór futerkowych, materiałów wykończeniowych oraz
wyrobów gotowych.
2.
Wykonywanie napraw, przeróbek i renowacji wyrobów kuśnierskich
Uczeń:
1)
ocenia stan wyrobów kuśnierskich;
2)
rozpoznaje wady i uszkodzenia wyrobów kuśnierskich;
3)
określa koszty naprawy, przeróbki i renowacji;
4)
stosuje techniki wykonania napraw i renowacji wyrobów kuśnierskich;
5)
wykonuje przeróbki wyrobów kuśnierskich;
6)
sporządza kosztorys naprawy, przeróbki i renowacji wyrobów;
7)
ocenia jakość wykonania pracy.
AU.14. Projektowanie i wytwarzanie wyrobów odzieżowych
1.
Projektowanie wyrobów odzieżowych
Uczeń:
1)
posługuje się projektami plastycznymi wyrobów odzieżowych;
2)
wykonuje pomiary krawieckie;
3)
dobiera materiały odzieżowe, dodatki krawieckie i zdobnicze do asortymentu odzieży;
4)
stosuje zasady konstrukcji i modelowania form wyrobów odzieżowych;
5)
wykonuje modelowanie form wyrobów odzieżowych;
6)
przygotowuje szablony wyrobów odzieżowych;
7)
projektuje układy szablonów;
8)
planuje operacje technologiczne związane z wykonywaniem wyrobów odzieżowych;
9)
dobiera rodzaje ściegów i szwów do określonych operacji technologicznych;
10)
dobiera sposoby wykończania i uszlachetniania wyrobów odzieżowych.
2.
Wykonywanie wyrobów odzieżowych\
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją wyrobów odzieżowych;
2)
oblicza zużycie materiałów odzieżowych i dodatków krawieckich;
3)
dokonuje rozkroju materiałów odzieżowych;
4)
dobiera maszyny i urządzenia do wykonywania określonych wyrobów odzieżowych;
5)
dobiera oprzyrządowanie maszyn szwalniczych;
6)
obsługuje maszyny szwalnicze;
7)
rozpoznaje nieprawidłowości w działaniu mechanizmów maszyn szwalniczych;
8)
łączy elementy wyrobów odzieżowych;
9)
wykonuje czynności związane z wykończaniem i uszlachetnianiem wyrobów odzieżowych;
10)
stosuje obróbkę parowo-cieplną materiałów i wyrobów odzieżowych;
11)
wykonuje prace związane z przeróbką lub naprawą wyrobów odzieżowych;
12)
oblicza koszty wykonania wyrobów odzieżowych;
13)
ocenia jakość wykonanych wyrobów odzieżowych.
AU.15. Wytwarzanie wyrobów stolarskich
1.
Wykonywanie wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych
Uczeń:
1)
dokonuje klasyfikacji drewna i materiałów drzewnych;
2)
posługuje się dokumentacją konstrukcyjną i technologiczną;
3)
dobiera technologię wytwarzania wyrobów stolarskich;
4)
przygotowuje materiały podstawowe i pomocnicze do wykonania wyrobów z drewna i tworzyw
drzewnych;
5)
dobiera sposoby obróbki drewna i tworzyw drzewnych;
6)
dobiera narzędzia, maszyny i urządzenia do wykonania obróbki drewna i tworzyw drzewnych;
7)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w stolarstwie;
8)
wykonuje ręczną i maszynową obróbkę drewna i tworzyw drzewnych;
9)
posługuje się przyrządami pomiarowymi i sprawdzianami;
10)
wykonuje hydrotermiczną i plastyczną obróbkę drewna;
11)
wykonuje elementy konstrukcyjne oraz ich połączenia;
12)
stosuje techniki wykańczania powierzchni drewna, tworzyw drzewnych i gotowych wyrobów
z drewna;
13)
wykonuje klejenie i oklejanie drewna i materiałów drzewnych;
14)
stosuje systemy montażu i okuwania wyrobów stolarskich;
15)
wykonuje konserwację narzędzi, maszyn i urządzeń stosowanych do wykonywania wyrobów
z drewna i tworzyw drzewnych;
16)
ocenia jakość wykonania wyrobów stolarskich;
17)
wykonuje prace związane z pakowaniem, magazynowaniem oraz transportem elementów, podzespołów
i wyrobów gotowych.
2.
Wykonywanie napraw, renowacji i konserwacji wyrobów stolarskich
Uczeń:
1)
identyfikuje typy konstrukcji oraz style stosowane w meblarstwie;
2)
rozpoznaje wady oraz uszkodzenia materiałów i wyrobów stolarskich;
3)
ustala przyczyny uszkodzeń wyrobów oraz określa sposób ich naprawy, renowacji lub
konserwacji;
4)
kwalifikuje wyroby stolarskie do naprawy i renowacji;
5)
ustala zakres napraw, renowacji i konserwacji wyrobów stolarskich;
6)
dobiera techniki, materiały i narzędzia do wykonania naprawy, renowacji i konserwacji
wyrobów stolarskich;
7)
wykonuje naprawę, renowację i konserwację wyrobów stolarskich zgodnie z zapotrzebowaniem
i wymaganiami klientów;
8)
ocenia jakość wykonania naprawy, renowacji lub konserwacji wyrobów stolarskich.
AU.16. Realizacja procesów introligatorskich
1.
Wykonywanie obróbki druków luźnych
Uczeń:
1)
dobiera metody i techniki wykonania druków luźnych;
2)
dobiera materiały i maszyny do wykonywania druków luźnych;
3)
przygotowuje materiały do wykonywania druków luźnych;
4)
przestrzega zasad przygotowania maszyn do wykonywania druków luźnych;
5)
obsługuje maszyny i urządzenia do wykonywania druków luźnych;
6)
dobiera metody kontroli i oceny jakości wykonywania druków luźnych;
7)
prowadzi bieżącą kontrolę procesu wykonywania druków luźnych;
8)
przygotowuje druki luźne do ekspedycji.
2.
Wykonywanie opraw
Uczeń:
1)
określa rodzaje opraw i ich elementy składowe;
2)
dobiera metody i techniki wykonywania opraw;
3)
przestrzega zasad przygotowania materiałów do wykonywania opraw;
4)
przygotowuje materiały do wykonywania opraw;
5)
przestrzega zasad przygotowania maszyn do wykonywania opraw;
6)
obsługuje maszyny i urządzenia do wykonywania opraw;
7)
dobiera metody kontroli i oceny procesu wykonywania opraw;
8)
prowadzi bieżącą kontrolę procesu wykonywania opraw;
9)
przygotowuje oprawy do ekspedycji.
AU.17. Realizacja procesów drukowania z form drukowych
1.
Wykonywanie form drukowych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje form drukowych;
2)
przestrzega zasad wykonywania form drukowych;
3)
przestrzega zasad przygotowania maszyn do wykonywania form drukowych;
4)
obsługuje maszyny i urządzenia do wykonywania form drukowych;
5)
dobiera metody kontroli i oceny jakości form drukowych;
6)
prowadzi bieżącą kontrolę i ocenę jakości wykonania form drukowych.
2.
Wykonywanie odbitek z form drukowych
Uczeń:
1)
dobiera maszyny do wykonywania odbitek z form drukowych;
2)
dobiera materiały podstawowe i pomocnicze do procesu drukowania;
3)
przygotowuje podstawowe i pomocnicze materiały do drukowania;
4)
przestrzega zasad przygotowania zespołów maszyn drukujących do pracy;
5)
przygotowuje maszyny do drukowania;
6)
przestrzega zasad wykonania odbitek drukarskich;
7)
obsługuje maszyny do drukowania z form;
8)
dobiera metody kontroli i oceny procesu drukowania;
9)
prowadzi bieżącą kontrolę procesu drukowania.
AU.18. Wytwarzanie, konserwacja i renowacja rękodzielniczych wyrobów włókienniczych
1.
Wykonywanie rękodzielniczych wyrobów tkanych i haftowanych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje nitek stosowanych w rękodzielniczych wyrobach włókienniczych;
2)
rozpoznaje rodzaje wyrobów tkanych i haftowanych;
3)
określa wpływ składu surowcowego na jakość wyrobów tkanych i haftowanych oraz warunki
ich przechowywania;
4)
określa właściwości użytkowe tkanin i haftów;
5)
określa parametry budowy tkanin i haftów;
6)
rozróżnia rodzaje haftów i splotów tkackich;
7)
wykonuje rysunki splotów tkackich zasadniczych oraz splotów pochodnych od zasadniczych;
8)
sporządza projekty plastyczne tkanych i haftowanych wyrobów rękodzielniczych;
9)
dobiera surowce do wykonywania tkanych i haftowanych wyrobów rękodzielniczych;
10)
dobiera techniki wykonywania tkanych i haftowanych wyrobów rękodzielniczych;
11)
przygotowuje krosna oraz artykuły pomocnicze do wykonywania tkanin;
12)
dobiera narzędzia i artykuły pomocnicze do haftowania;
13)
wykonuje i wykańcza tkane oraz haftowane wyroby rękodzielnicze;
14)
ocenia jakość tkanych i haftowanych wyrobów rękodzielniczych;
15)
wykonuje prace związane z konserwacją narzędzi i urządzeń stosowanych do ręcznego
wytwarzania wyrobów tkanych i haftowanych;
16)
sporządza kalkulacje kosztów wytwarzania tkanych i haftowanych wyrobów rękodzielniczych.
2.
Wykonywanie rękodzielniczych wyrobów dzianych i koronkarskich
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje dzianych i koronkarskich wyrobów rękodzielniczych oraz określa
ich przeznaczenie użytkowe;
2)
rozróżnia rodzaje wyrobów koronkarskich;
3)
oblicza parametry budowy dzianin i wyrobów koronkarskich;
4)
rozróżnia sploty dzianin i wyrobów koronkarskich;
5)
wykonuje rysunki schematyczne podstawowych i pochodnych splotów dziewiarskich;
6)
sporządza projekty plastyczne dzianych i koronkarskich wyrobów rękodzielniczych;
7)
dobiera techniki wykonywania dzianych i koronkarskich wyrobów rękodzielniczych;
8)
dobiera maszyny, narzędzia oraz przybory do wykonywania wyrobów dzianych i koronkarskich;
9)
przygotowuje wyroby liniowe do wytwarzania dzianych i koronkarskich wyrobów rękodzielniczych;
10)
przygotowuje maszyny i artykuły pomocnicze do wytwarzania dzianych i koronkarskich
wyrobów rękodzielniczych;
11)
wykonuje oraz wykańcza dziane i koronkarskie wyroby rękodzielnicze;
12)
ocenia jakość dzianych i koronkarskich wyrobów rękodzielniczych;
13)
sporządza kalkulacje kosztów wytwarzania dzianych i koronkarskich wyrobów rękodzielniczych.
3.
Wykonywanie konserwacji i renowacji włókienniczych wyrobów dekoracyjnych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje uszkodzeń włókienniczych wyrobów dekoracyjnych i określa zakres
ich naprawy;
2)
dobiera metody renowacji i konserwacji włókienniczych wyrobów dekoracyjnych;
3)
planuje czynności związane z naprawą, renowacją i konserwacją włókienniczych wyrobów
dekoracyjnych;
4)
dobiera narzędzia, urządzenia oraz maszyny do naprawy, renowacji i konserwacji włókienniczych
wyrobów dekoracyjnych;
5)
dobiera materiały i środki do konserwacji oraz renowacji włókienniczych wyrobów dekoracyjnych;
6)
oblicza zapotrzebowanie na materiały podstawowe i pomocnicze do konserwacji oraz renowacji
włókienniczych wyrobów dekoracyjnych;
7)
sporządza kalkulacje kosztów oraz ustala ceny usług związanych z konserwacją i renowacją
włókienniczych wyrobów dekoracyjnych;
8)
wykonuje renowację i konserwację włókienniczych wyrobów dekoracyjnych;
9)
ocenia jakość wykonanych usług;
10)
określa warunki klimatyczne w pomieszczeniach, w których wykonuje się renowacje i
konserwacje włókienniczych wyrobów dekoracyjnych.
AU.19. Wykonywanie wyrobów koszykarsko-plecionkarskich
1.
Wykonywanie prac związanych z uprawą i przetwarzaniem wikliny
Uczeń:
1)
określa warunki uprawy wikliny;
2)
rozróżnia gatunki wierzby plecionkarskiej;
3)
określa sposoby pozyskiwania sadzonek;
4)
określa sposób przygotowania gleby i sadzenia wikliny;
5)
dobiera zabiegi pielęgnacyjne i ochronę chemiczną oraz biologiczną plantacji;
6)
określa sposób pozyskiwania wikliny z plantacji;
7)
dobiera metody przetwórstwa wikliny;
8)
dobiera metody nadawania wiklinie korowalności;
9)
rozróżnia narzędzia, urządzenia, maszyny stosowane w przetwórstwie wikliny;
10)
dobiera sposoby suszenia, składowania wikliny.
2.
Wykonywanie wyrobów koszykarsko-plecionkarskich
Uczeń:
1)
posługuje się techniczną i technologiczną dokumentacją wyrobów koszykarsko-plecionkarskich;
2)
dobiera technologię i techniki wykonania wyrobów koszykarsko-plecionkarskich;
3)
ustala kolejność wykonania operacji technologicznych;
4)
określa ilość zużytych materiałów;
5)
sortuje materiały do wykonania konstrukcyjnych elementów wyrobów;
6)
dobiera narzędzia, maszyny i urządzenia do obróbki materiałów;
7)
stosuje metody nadawania plastyczności materiałom plecionkarskim;
8)
określa koszty wykonania wyrobów koszykarsko-plecionkarskich;
9)
dobiera oprzyrządowanie do wykonania wyrobów koszykarsko-plecionkarskich;
10)
wykonuje półprodukty oraz wyroby koszykarsko-plecionkarskie;
11)
wykonuje prostowanie, kształtowanie, zacinanie, przecinanie wyrobów koszykarsko-plecionkarskich;
12)
dobiera surowce, materiały podstawowe i pomocnicze do produkcji wyrobów;
13)
klasyfikuje wyroby koszykarsko-plecionkarskie;
14)
ocenia jakość wykonania wyrobów koszykarsko-plecionkarskich.
3.
Wykańczanie wyrobów koszykarsko-plecionkarskich
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją technologiczną dotyczącą wykańczania wyrobów koszykarsko-plecionkarskich;
2)
wykonuje czynności związane z czyszczeniem, myciem i suszeniem wyrobów koszykarsko-plecionkarskich;
3)
dobiera sposoby uszlachetniania i zdobienia wyrobów koszykarsko-plecionkarskich;
4)
dobiera materiały, narzędzia i urządzenia do zdobienia i wykańczania wyrobów koszykarsko-plecionkarskich;
5)
wykonuje uszlachetnianie wyrobów koszykarsko-plecionkarskich;
6)
ocenia jakość i estetykę wykończenia wyrobów koszykarsko-plecionkarskich;
7)
wykonuje renowację i naprawę wyrobów koszykarsko-plecionkarskich;
8)
określa sposób magazynowania, pakowania i transportu wyrobów koszykarsko-plecionkarskich.
AU.20. Prowadzenie sprzedaży
1.
Organizowanie sprzedaży
Uczeń:
1)
przestrzega zasad przyjmowania i dokumentowania dostaw towarów;
2)
dokonuje ilościowej i jakościowej kontroli towarów przeznaczonych do sprzedaży;
3)
przestrzega zasad ustalania cen towarów;
4)
oznakowuje towary, przestrzegając zasad ustalonych w punkcie sprzedaży;
5)
stosuje metody i formy prezentacji towarów;
6)
informuje klientów indywidualnych i instytucjonalnych o ofercie sprzedażowej;
7)
określa formy transportu wewnętrznego i magazynowania towarów;
8)
przestrzega norm towarowych oraz norm jakości, dotyczących konserwacji produktów i
przechowywania towarów;
9)
obsługuje urządzenia techniczne stosowane na stanowiskach pracy;
10)
przestrzega zasad przygotowania towarów do sprzedaży;
11)
przestrzega zasad rozmieszczania towarów w magazynie i w sali sprzedażowej;
12)
prowadzi racjonalną gospodarkę opakowaniami;
13)
stosuje przepisy prawa o odpowiedzialności materialnej;
14)
zabezpiecza towary przed uszkodzeniem, zniszczeniem i kradzieżą;
15)
przeprowadza inwentaryzację towarów.
2.
Sprzedaż towarów
Uczeń:
1)
charakteryzuje asortyment towarów do sprzedaży;
2)
przestrzega zasad obsługi klienta w różnych formach sprzedaży;
3)
stosuje różne formy i techniki sprzedaży;
4)
określa rodzaje zachowań klientów;
5)
przestrzega zasad prowadzenia rozmowy sprzedażowej;
6)
udziela informacji o towarach i warunkach sprzedaży;
7)
prezentuje ofertę handlową;
8)
realizuje zamówienia klientów w różnych formach sprzedaży;
9)
dokonuje inkasa należności oraz rozliczeń finansowych;
10)
zabezpiecza i odprowadza utarg;
11)
wykonuje czynności związane z pakowaniem, wydawaniem oraz odbiorem towaru;
12)
obsługuje urządzenia techniczne stosowane na stanowiskach pracy;
13)
sporządza dokumenty potwierdzające sprzedaż towarów;
14)
stosuje przepisy prawa dotyczące podatku VAT;
15)
stosuje przepisy prawa dotyczące praw konsumenta;
16)
przestrzega procedur dotyczących przyjmowania i rozpatrywania reklamacji.
AU.21. Wykonywanie zabiegów fryzjerskich
1.
Wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych włosów
Uczeń:
1)
ocenia stan włosów i skóry głowy;
2)
dobiera metody i techniki pielęgnacji włosów i skóry głowy;
3)
organizuje stanowisko fryzjerskie do planowego zabiegu fryzjerskiego;
4)
określa wpływ preparatów pielęgnacyjnych na włosy i skórę głowy;
5)
dobiera preparaty do pielęgnacji włosów i skóry głowy;
6)
wykonuje czynności mycia włosów z zastosowaniem różnych metod i technik;
7)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne włosów i skóry głowy;
8)
udziela porad z zakresu codziennej pielęgnacji włosów.
2.
Strzyżenie włosów, formowanie fryzur i ondulowanie
Uczeń:
1)
określa indywidualne cechy urody klienta;
2)
przeprowadza rozmowę konsultacyjną z klientem;
3)
dobiera techniki, metody i sposoby strzyżenia włosów;
4)
dobiera sprzęt fryzjerski do wykonywania zabiegów strzyżenia;
5)
przestrzega zasad podziału włosów na sekcje i separacje do określonej linii fryzury;
6)
ustala etapy strzyżenia;
7)
wykonuje strzyżenie włosów damskich, męskich i dziecięcych;
8)
wykonuje strzyżenie zarostu z uwzględnieniem kształtu twarzy klienta;
9)
określa przeciwwskazania do wykonania zabiegów ondulacji i prostowania chemicznego
włosów;
10)
określa etapy ondulowania i prostowania chemicznego włosów;
11)
dobiera techniki ondulowania i prostowania chemicznego włosów;
12)
dobiera preparaty fryzjerskie do wykonywania zabiegów ondulowania i prostowania wodnego
oraz chemicznego;
13)
wykonuje zabiegi ondulowania i prostowania wodnego oraz chemicznego;
14)
określa sposoby korygowania błędów podczas strzyżenia i ondulowania włosów;
15)
dobiera preparaty do pielęgnacji włosów po chemicznych zabiegach fryzjerskich;
16)
wykonuje fryzury okolicznościowe;
17)
określa przeciwwskazania do zabiegu zagęszczania i przedłużania włosów;
18)
wykonuje zagęszczanie i przedłużanie włosów.
3.
Zmiana koloru włosów Uczeń:
1)
określa metody i techniki rozjaśniania i koloryzacji włosów;
2)
określa wpływ zabiegów rozjaśniania i koloryzacji włosów na strukturę i wygląd włosów;
3)
dobiera preparaty fryzjerskie do rozjaśniania i koloryzacji włosów;
4)
dobiera kolor włosów do cech indywidualnych urody oraz fryzury klienta;
5)
dobiera techniki rozjaśniania i koloryzacji włosów;
6)
sporządza mieszaniny preparatów do rozjaśniania i koloryzacji włosów;
7)
wykonuje zabiegi koloryzacji i rozjaśniania włosów;
8)
wykonuje korektę koloru.
AU.22. Obsługa magazynów
1.
Realizacja procesów magazynowych Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje magazynów: małe, średnie, wielkopowierzchniowe i specjalistyczne;
2)
rozróżnia rodzaje zapasów;
3)
optymalizuje zagospodarowanie przestrzeni magazynowej;
4)
dobiera wyposażenie magazynowe do przechowywanych zapasów;
5)
dobiera urządzenia do wykonywania transportowych czynności magazynowych;
6)
dokonuje ilościowego i jakościowego odbioru towaru;
7)
określa warunki przechowywania i transportu towarów;
8)
organizuje czynności związane z procesami magazynowymi;
9)
określa zasady zabezpieczania towarów przed uszkodzeniem, zniszczeniem, zagarnięciem;
10)
monitoruje stany zapasów magazynowych z uwzględnieniem asortymentu oraz terminów przechowywania
materiałów;
11)
przygotowuje i dokonuje inwentaryzacji;
12)
dobiera opakowania do rodzaju produktów i potrzeb klienta;
13)
dokonuje przyjmowania i realizacji reklamacji;
14)
określa zasady gospodarowania opakowaniami;
15)
posługuje się przyjętym w magazynie systemem identyfikacji towarów;
16)
stosuje systemy przepływu informacji i systemy informatyczne w procesie magazynowania;
17)
sporządza dokumentację magazynową wraz z ewidencją;
18)
określa koszty usług magazynowych.
2.
Obsługa magazynów przyprodukcyjnych Uczeń:
1)
określa strukturę procesu produkcyjnego;
2)
rozróżnia cechy charakterystyczne surowców i materiałów;
3)
określa miejsce i warunki przechowywania materiałów do produkcji;
4)
stosuje systemy informatyczne dostosowane do formy organizacji procesu produkcji;
5)
kompletuje materiały do poszczególnych etapów produkcji;
6)
przestrzega zasad gospodarki odpadami;
7)
sporządza dokumenty dotyczące przepływu materiałów w procesie produkcji w języku polskim
i języku obcym.
3.
Obsługa magazynów dystrybucji Uczeń:
1)
określa etapy dystrybucji;
2)
dobiera kanały dystrybucji;
3)
określa wymagania procesu magazynowania w centrach dystrybucji i terminalach;
4)
stosuje systemy przepływu informacji i systemy informatyczne w procesie dystrybucji;
5)
stosuje urządzenia automatycznej identyfikacji towarów;
6)
sporządza dokumenty dotyczące dystrybucji w języku polskim i języku obcym.
AU.23. Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu
1.
Organizacja prac fotograficznych
Uczeń:
1)
przestrzega zasad kompozycji i estetyki obrazu;
2)
organizuje miejsca na potrzeby planu zdjęciowego;
3)
określa metody rejestracji obrazu;
4)
dobiera sprzęt i materiały do realizacji prac fotograficznych;
5)
przestrzega zasad techniki świetlnej w realizacji oświetlenia planu zdjęciowego;
6)
wykonuje konserwację sprzętu zdjęciowego i oświetleniowego;
7)
sporządza plan wykonywania prac fotograficznych.
2.
Rejestracja obrazu
Uczeń:
1)
przestrzega zasad rejestracji obrazu;
2)
posługuje się sprzętem fotograficznym;
3)
stosuje sprzęt oświetleniowy podczas rejestracji obrazu;
4)
rejestruje obrazy z wykorzystaniem różnych technik fotograficznych;
5)
wykonuje zdjęcia plenerowe;
6)
wykonuje zdjęcia studyjne;
7)
wykonuje zdjęcia techniczne.
3.
Obróbka i publikacja obrazu
Uczeń:
1)
dobiera sprzęt i urządzenia do obróbki i publikacji obrazu;
2)
wykonuje kopie obrazów z wykorzystaniem różnych technik;
3)
wykorzystuje oprogramowanie graficzne do obróbki obrazu;
4)
dokonuje obróbki obrazu;
5)
przygotowuje obrazy do publikacji;
6)
drukuje obrazy;
7)
publikuje obrazy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa;
8)
archiwizuje obrazy;
9)
wykonuje konserwację wykorzystywanego sprzętu.
AU.24. Prowadzenie działalności informacyjno-bibliograficznej
1.
Pozyskiwanie informacji o asortymencie księgarskim i rynku wydawnictw
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią z zakresu bibliografii, bibliologii, informacji naukowej;
2)
charakteryzuje rynek wydawnictw;
3)
rozróżnia asortyment księgarski;
4)
ocenia wydawnictwa pod względem edytorskim i księgoznawczym;
5)
rozróżnia rodzaje technik drukarskich wydawnictw;
6)
ocenia walory artystyczne oraz reklamowe opraw;
7)
pozyskuje z baz danych informacje o asortymencie księgarskim i rynku wydawnictw.
2.
Opracowywanie bibliografii i katalogów
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje opisów bibliograficznych;
2)
gromadzi informacje potrzebne do wykonania opisu bibliograficznego;
3)
sporządza opisy różnych typów wydawnictw zgodnie z normami bibliograficznymi;
4)
przestrzega zasad tworzenia hasła przedmiotowego;
5)
projektuje spisy bibliograficzne;
6)
projektuje układy bibliograficzne wydawnictw;
7)
redaguje indeksy;
8)
projektuje szatę graficzną bibliografii i katalogów zgodnie z zasadami kompozycji;
9)
projektuje warsztat informacyjno-bibliograficzny dla księgarń ogólnoasortymentowych,
specjalistycznych i antykwariatów.
3.
Organizowanie działań marketingowych księgarni
Uczeń:
1)
przygotowuje ofertę handlową i zapytania ofertowe;
2)
prowadzi negocjacje handlowe;
3)
organizuje promocje księgarni i asortymentu księgarskiego;
4)
konstruuje przekaz reklamowy asortymentu księgarskiego;
5)
wykonuje działania popularyzujące czytelnictwo;
6)
organizuje działalność wystawienniczą na targach i wystawach.
AU.25. Prowadzenie działalności handlowej
1.
Organizowanie działań reklamowych i marketingowych
Uczeń:
1)
korzysta z różnych źródeł informacji o rynku;
2)
dobiera metody badań i analizy rynku;
3)
dokonuje analizy rynku dotyczącej oczekiwań i potrzeb klientów oraz ich zachowań rynkowych;
4)
stosuje przepisy prawa dotyczące działalności marketingowej;
5)
realizuje zadania związane z działalnością reklamową;
6)
dobiera i stosuje narzędzia promocji odpowiednie do oferty handlowej;
7)
podejmuje decyzje handlowe na podstawie analizy marketingowych badań rynku;
8)
podejmuje decyzje handlowe na podstawie wyników analizy statystycznej;
9)
opracowuje plan marketingowy przedsiębiorstwa.
2.
Zarządzanie działalnością handlową
Uczeń:
1)
korzysta z Polskiej Klasyfikacji Działalności, Europejskiej Klasyfikacji Działalności
oraz Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług;
2)
przygotowuje oferty handlowe i zapytania ofertowe;
3)
dobiera formy sprzedaży do rodzaju działalności handlowej;
4)
prowadzi negocjacje handlowe;
5)
stosuje przepisy prawa dotyczące działalności handlowej;
6)
zawiera umowy kupna lub umowy sprzedaży;
7)
sporządza kalkulację cen sprzedaży;
8)
przestrzega procedur dotyczących wyboru dostawców oraz zamawiania towarów;
9)
przestrzega zasad przechowywania, magazynowania oraz transportu wyrobów i towarów;
10)
organizuje przepływ kupowanych oraz sprzedawanych wyrobów i towarów;
11)
prowadzi i nadzoruje gospodarkę magazynową;
12)
organizuje prace dotyczące ilościowego i jakościowego odbioru towarów;
13)
dobiera środki techniczne do wykonania określonych zadań;
14)
nadzoruje procesy składowania oraz magazynowania wyrobów i towarów;
15)
wykonuje prace związane ze sporządzaniem i archiwizacją dokumentów dotyczących transakcji
zakupu lub transakcji sprzedaży;
16)
wykonuje czynności związane z przyjmowaniem i rozpatrywaniem reklamacji.
3.
Sporządzanie dokumentacji ekonomiczno-finansowej
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące prowadzenia rachunkowości handlowej;
2)
przestrzega zasad funkcjonowania kont bilansowych i kont wynikowych;
3)
ewidencjonuje operacje gospodarcze na kontach bilansowych i kontach wynikowych;
4)
wycenia składniki aktywów i pasywów;
5)
określa koszty działalności handlowej oraz przychody z działalności handlowej;
6)
sporządza kalkulację kosztu jednostkowego i ceny sprzedaży;
7)
rozlicza i ewidencjonuje różnice inwentaryzacyjne;
8)
stosuje metody ustalania wyniku finansowego;
9)
oblicza wynagrodzenie pracowników zatrudnionych w różnych systemach;
10)
przestrzega zasad ustalania zobowiązań wobec instytucji publicznoprawnych;
11)
sporządza dokumenty dotyczące rozliczeń finansowych, rozrachunków z pracownikami i
kontrahentami oraz instytucjami publicznoprawnymi;
12)
stosuje metody analizy ekonomicznej;
13)
interpretuje podstawowe miary i wskaźniki analizy ekonomicznej;
14)
sporządza sprawozdania z realizacji zadań gospodarczych;
15)
przestrzega zasad i stosuje metody sporządzania planów rzeczowych i planów finansowych;
16)
sporządza biznesplan przedsiębiorstwa.
AU.26. Projektowanie fryzur
1.
Wykonywanie projektów fryzur
Uczeń:
1)
dokonuje analizy wyglądu klienta;
2)
prowadzi rozmowę konsultacyjną z klientem;
3)
udziela klientowi porad w zakresie doboru formy i koloru fryzury;
4)
projektuje zestawienia kolorystyczne we fryzurze;
5)
dobiera proporcje poszczególnych elementów fryzury do kształtu twarzy;
6)
szkicuje fryzury z zachowaniem proporcji sylwetki i światłocienia;
7)
stosuje specjalistyczne programy komputerowe do projektowania fryzur;
8)
projektuje różne rodzaje fryzur;
9)
dobiera dodatki fryzjerskie.
2.
Stylizacja fryzur z wykorzystaniem technik wizualizacji
Uczeń:
1)
wykonuje rysunki fryzur z zastosowaniem różnych technik rysowania;
2)
wykonuje rysunki instruktażowe fryzur;
3)
przestrzega zasad skalowania fryzury i jej fragmentów;
4)
dobiera styl fryzury z wykorzystaniem programów komputerowych;
5)
projektuje fryzury damskie i męskie;
6)
prezentuje projekty fryzur z wykorzystaniem technik multimedialnych;
7)
sporządza portfolio projektów fryzur;
8)
planuje działania marketingowe.
AU.27. Wykonywanie prac biurowych
1.
Sporządzanie oraz prowadzenie korespondencji biurowej
Uczeń:
1)
sporządza różnego rodzaju pisma urzędowe z zastosowaniem techniki komputerowej;
2)
obsługuje oprogramowanie do edycji tekstu, wykonywania obliczeń oraz tworzenia baz
danych;
3)
obsługuje programy oraz urządzenia dla niewidomych i słabowidzących;
4)
przestrzega zasad przygotowania dokumentów brajlowskich;
5)
stosuje programy do przetwarzania plików tekstowych na pliki dźwiękowe;
6)
przestrzega zasad sporządzania korespondencji oraz redagowania pism;
7)
sporządza pisma urzędowe dotyczące funkcjonowania jednostki organizacyjnej;
8)
posługuje się alfabetem Braille'a;
9)
obsługuje graficzne i tekstowe drukarki brajlowskie.
2.
Obsługiwanie biura
Uczeń:
1)
opracowuje instrukcję kancelaryjną;
2)
sporządza rzeczowy wykaz akt;
3)
organizuje pracę biura lub sekretariatu;
4)
kompletuje materiały i akty prawne niezbędne do pracy;
5)
kreuje wizerunek jednostki organizacyjnej;
6)
rozpoznaje strukturę organizacyjną jednostki;
7)
wykonuje czynności kancelaryjne;
8)
przygotowuje korespondencję do wysłania pocztą tradycyjną i pocztą elektroniczną;
9)
obsługuje sprzęt i urządzenia techniki biurowej;
10)
przygotowuje zebrania, narady i konferencje.
AU.28. Realizacja projektów multimedialnych
1.
Przygotowywanie materiałów cyfrowych do wykonania projektów multimedialnych
Uczeń:
1)
posługuje się oprogramowaniem do przygotowania materiałów cyfrowych;
2)
pozyskuje i edytuje materiały graficzne;
3)
tworzy obiekty grafiki rastrowej;
4)
projektuje obiekty grafiki wektorowej;
5)
tworzy obiekty animowane;
6)
pozyskuje i edytuje materiały wideo;
7)
pozyskuje i edytuje materiały dźwiękowe;
8)
pozyskuje i przetwarza obiekty na potrzeby druku 3D;
9)
obsługuje skanery i drukarki 3D;
10)
kataIoguje materiały cyfrowe.
2.
Wykonywanie i publikacja projektów multimedialnych
Uczeń:
1)
dobiera narzędzia do tworzenia projektów multimedialnych;
2)
przestrzega zasad tworzenia projektu multimedialnego;
3)
tworzy kompozycję graficzną projektu multimedialnego;
4)
projektuje prezentacje multimedialne;
5)
dokonuje montażu plików graficznych, filmowych i dźwiękowych;
6)
stosuje efekty specjalne w projektach multimedialnych;
7)
projektuje fotokasty i galerie internetowe;
8)
publikuje projekty multimedialne w oparciu o system zarządzania treścią;
9)
publikuje projekty multimedialne w mediach cyfrowych.
AU.29. Sprzedaż produktów i usług reklamowych
1.
Przygotowanie oferty produktów i usług reklamowych
Uczeń:
1)
korzysta z różnych źródeł informacji o produktach i usługach reklamowych;
2)
rozpoznaje rynek produktów i usług reklamowych na podstawie analizy ekonomicznej i
marketingowej;
3)
stosuje narzędzia marketingu;
4)
opracowuje ofertę handlową zgodnie z oczekiwaniami i potrzebami klientów;
5)
stosuje metody kalkulacji cen;
6)
opracowuje cenniki produktów i usług reklamowych;
7)
przygotowuje prezentację produktów i usług reklamowych z wykorzystaniem oprogramowania
komputerowego.
2.
Prowadzenie sprzedaży produktów i usług reklamowych
Uczeń:
1)
tworzy i aktualizuje bazy danych o klientach;
2)
identyfikuje typy klientów;
3)
prowadzi rozmowę sprzedażową;
4)
prezentuje ofertę sprzedaży produktów i usług reklamowych;
5)
prowadzi sprzedaż produktów i usług reklamowych zgodnie z przyjętą strategią marketingową;
6)
realizuje zlecenia i zamówienia na produkty i usługi reklamowe;
7)
negocjuje oraz przygotowuje umowy sprzedaży produktów i usług reklamowych;
8)
prowadzi dokumentację dotyczącą sprzedaży produktów i usług reklamowych;
9)
korzysta z programów komputerowych stosowanych w procesie sprzedaży produktów i usług
reklamowych.
AU.30. Organizacja i prowadzenie kampanii reklamowej
1.
Tworzenie przekazu reklamowego
Uczeń:
1)
określa cele przekazu reklamowego;
2)
dobiera narzędzia promocji;
3)
pozyskuje oraz przetwarza informacje niezbędne do realizacji reklamy;
4)
prezentuje informacje reklamowe w formie graficznej, tekstowej i tabelarycznej oraz
określa ich przydatność do wykonania reklamy;
5)
określa mechanizmy wpływające na tworzenie reklamy;
6)
przygotowuje zestaw informacji dotyczących kampanii reklamowej;
7)
dobiera środki reklamowe służące do opracowania przekazu reklamowego;
8)
dobiera środki prezentacji przekazu reklamowego;
9)
stosuje programy komputerowe do gromadzenia i przetwarzania informacji oraz opracowania
przekazu reklamowego;
10)
stosuje przepisy prawa oraz przestrzega zasad etyki zawodowej, dotyczących tworzenia
przekazu reklamowego.
2.
Projektowanie środków reklamowych
Uczeń:
1)
projektuje różne formy środków reklamowych i innych narzędzi promocji;
2)
projektuje elementy systemu wizualnej identyfikacji firmy;
3)
stosuje różne formy i środki projektowania reklamy;
4)
stosuje przepisy prawa autorskiego i własności intelektualnej;
5)
wykorzystuje programy komputerowe w trakcie prac projektowych;
6)
prezentuje projekty reklamy produktów i usług.
3.
Tworzenie planu medialnego
Uczeń:
1)
ocenia projekt przekazu reklamowego przed jego publikacją;
2)
dobiera nośniki reklamy do przyjętej strategii reklamy;
3)
dobiera media do przyjętej strategii reklamy;
4)
ustala czas emisji reklamy w mediach na podstawie określonych wskaźników;
5)
sporządza plan przebiegu kampanii reklamowej w mediach zgodnie z przyjętym budżetem;
6)
organizuje emisję reklamy w mediach;
7)
sporządza dokumenty dotyczące emisji reklamy w mediach;
8)
stosuje przepisy prawa oraz przestrzega zasad etyki zawodowej, dotyczących emisji
reklamy w mediach.
4.
Przygotowywanie środków reklamowych
Uczeń:
1)
planuje etapy produkcji środków reklamowych;
2)
wykorzystuje wiedzę i umiejętności z zakresu towaroznawstwa do realizacji określonych
zadań;
3)
sporządza harmonogram przygotowania środków reklamowych;
4)
określa metody i techniki produkcji reklamy;
5)
dobiera materiały i narzędzia do wykonywania środków reklamowych;
6)
sporządza zapotrzebowanie na materiały i sprzęt do produkcji środków reklamowych;
7)
obsługuje urządzenia techniczne i korzysta z programów komputerowych do wykonywania
środków reklamowych;
8)
przygotowuje reklamę w wersji drukowanej i elektronicznej;
9)
przestrzega standardów jakości pracy w procesie produkcji środków reklamy;
10)
prowadzi dokumentację dotyczącą produkcji środków reklamowych;
11)
przestrzega zasad etyki zawodowej podczas produkcji środków reklamowych oraz stosuje
przepisy prawa w tym zakresie.
5.
Badanie skuteczności reklamy
Uczeń:
1)
opracowuje oraz interpretuje wyniki badań rynku reklamy;
2)
ocenia jakość produktów i usług reklamowych według określonych kryteriów;
3)
określa efektywność reklamy na podstawie ustalonych wskaźników;
4)
ocenia skuteczność reklamy na podstawie badań rynkowych;
5)
prowadzi badania efektywności reklamy z wykorzystaniem programów komputerowych;
6)
prezentuje wyniki badań dotyczących oceny jakości oraz skuteczności prowadzonej reklamy.
AU.31. Organizacja transportu oraz obsługa klientów i kontrahentów
1.
Planowanie procesów transportowych
Uczeń:
1)
określa zadania transportowe;
2)
rozróżnia rodzaje usług transportowych;
3)
dobiera środki transportu do realizacji usług transportowych;
4)
ocenia zgodność eksploatacji środków transportu z przyjętymi zasadami;
5)
stosuje przepisy prawa dotyczące przewozu ładunków i dokumentacji transportowej;
6)
sporządza plan przebiegu procesu transportowego;
7)
rozróżnia infrastrukturę transportu;
8)
stosuje przepisy prawa dotyczące procedur celnych.
2.
Organizowanie procesów transportowych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje ładunków transportowych;
2)
formuje jednostki ładunkowe;
3)
dobiera opakowania transportowe do rodzaju ładunku lub potrzeb klienta;
4)
przestrzega zasad oznaczeń ładunku i środków transportu;
5)
stosuje przepisy prawa i przestrzega zasad dotyczących przygotowania i zabezpieczania
ładunku w transporcie;
6)
planuje rozmieszczenie ładunków w środkach transportu.
3.
Kalkulowanie cen i dokumentowanie realizacji procesów transportowych
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące pracy w transporcie;
2)
ocenia jakość oraz efektywności procesów transportowych;
3)
stosuje przepisy prawa dotyczące rozliczeń z kontrahentami;
4)
stosuje taryfikator usług transportowo-spedycyjnych;
5)
optymalizuje koszty do zakresu realizowanych usług transportowo-spedycyjnych;
6)
sporządza dokumenty rozliczeniowe z kontrahentami i spedycyjno-transportowe w języku
polskim i języku angielskim;
7)
analizuje wskaźniki statystyczne stosowane do oceny efektywności usług transportowo-spedycyjnych.
4.
Prowadzenie korespondencji i negocjacji
Uczeń:
1)
stosuje przepisy dotyczące spedycji;
2)
rozróżnia reguły handlu międzynarodowego;
3)
sporządza korespondencję handlową w języku polskim i języku angielskim;
4)
stosuje metody negocjacji w kontaktach z kontrahentem;
5)
dobiera instrumenty marketingowe do rodzaju usługi lub wymagań klienta;
6)
wybiera dostawców i podwykonawców;
7)
przestrzega procedur rozpatrywania reklamacji;
8)
określa zakres odpowiedzialności cywilnej przewoźnika i spedytora;
9)
wybiera rodzaj i zakres ubezpieczeń stosowanych w procesach transportowo-spedycyjnych.
5.
Organizowanie procesu załadunkowego i rozładunkowego
Uczeń:
1)
charakteryzuje rolę, miejsce i znaczenie logistyki w działalności transportowo-spedycyjnej;
2)
określa rolę centrów logistycznych w łańcuchach dostaw;
3)
rozpoznaje rodzaje budowli magazynowych i ich wyposażenie;
4)
posługuje się dokumentami magazynowymi;
5)
dobiera urządzenia do mechanizacji prac ładunkowych;
6)
opracowuje harmonogram czynności manipulacyjnych oraz określa ich zakres;
7)
nadzoruje przebieg procesu transportowego, wykorzystując systemy monitorowania i rejestrowania
środków transportu i ładunków;
8)
stosuje międzynarodowe standardy identyfikacji ładunków i wymiany danych.
AU.32. Organizacja transportu
1.
Planowanie i organizowanie procesów transportowych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje gałęzi transportowych;
2)
rozróżnia infrastrukturę transportową;
3)
stosuje przepisy prawa dotyczące realizacji usługi przewozu i obrotu handlowego;
4)
dobiera proces transportowy do warunków zlecenia;
5)
sporządza plan przebiegu procesu transportowego;
6)
opracowuje harmonogramy wykonania procesu transportowego;
7)
stosuje międzynarodowe standardy identyfikacji, monitorowania i rejestrowania ładunków
i wymiany danych;
8)
ocenia jakość oraz efektywność procesów transportowych;
9)
rozróżnia rodzaje usług transportowych;
10)
stosuje przepisy prawa dotyczące korzystania ze środków technicznych w procesach transportowych;
11)
dobiera środki techniczne i technologie do wykonania usługi.
2.
Planowanie i organizowanie procesów spedycyjnych
Uczeń:
1)
charakteryzuje funkcjonowanie rynku transportowo-spedycyjnego;
2)
rozróżnia rodzaje ładunków transportowych;
3)
rozróżnia rodzaje jednostek ładunkowych;
4)
formuje jednostki ładunkowe;
5)
dobiera opakowania transportowe do rodzaju ładunku lub potrzeb klienta;
6)
przestrzega zasad oznaczeń ładunku i środków transportu;
7)
dobiera rodzaj, zakres i technologię czynności manipulacyjnych;
8)
opracowuje harmonogram czynności manipulacyjnych oraz określa ich zakres;
9)
dobiera sposób zabezpieczania ładunku;
10)
wybiera rodzaj i zakres ubezpieczenia ładunku;
11)
stosuje przepisy prawa dotyczące procedur celnych.
3.
Dokumentowanie realizacji procesów transportowo-spedycyjnych
Uczeń:
1)
sporządza i gromadzi dokumentację środków technicznych w języku polskim i języku obcym;
2)
stosuje przepisy prawa dotyczące dokumentacji transportowo-spedycyjnej;
3)
sporządza dokumenty spedycyjno-transportowe w języku polskim i języku angielskim;
4)
stosuje przepisy prawa dotyczące odpowiedzialności cywilnej przewoźnika;
5)
przestrzega zasad obiegu dokumentów towarzyszących spedycji.
AU.33. Obsługa podróżnych w portach i terminalach
1.
Organizowanie obsługi podróżnych w portach i terminalach
Uczeń:
1)
określa oczekiwania klientów;
2)
korzysta z map, przewodników, ofert biur podróży, informatorów;
3)
wykorzystuje technologie informatyczne w procesie planowania, organizacji oraz eksploatacji
portów i terminali;
4)
przygotowuje oferty usług dla podróżnych;
5)
planuje obsługę podróżnych w terminalach pasażerskich;
6)
sporządza dokumentację związaną z planowaniem obsługi podróżnych;
7)
przestrzega norm i stosuje przepisy prawa dotyczące transportu;
8)
przestrzega norm i stosuje przepisy prawa dotyczące obsługi podróżnych.
2.
Wykonywanie obsługi podróżnych w portach i terminalach
Uczeń:
1)
przygotowuje materiały informacyjne dla podróżnych;
2)
udziela informacji podróżnym w terminalach pasażerskich;
3)
sporządza dokumentację związaną z obsługą podróżnych;
4)
sprawdza dokumenty podróżnych wymagane w terminalach pasażerskich;
5)
obsługuje pasażerów zgodnie z obowiązującymi procedurami, także w sytuacjach kryzysowych;
6)
podejmuje działania związane z przewozem osób chorych, niepełnosprawnych i wymagających
szczególnej opieki;
7)
obsługuje urządzenia do kontroli osób i bagażu w portach lotniczych;
8)
posługuje się dwoma językami obcymi, w tym językiem angielskim, w zakresie niezbędnym
do obsługi podróżnych.
AU.34. Organizacja i prowadzenie prac związanych z przeładunkiem oraz magazynowaniem
towarów i ładunków w portach i terminalach
1.
Organizowanie prac związanych z przeładunkiem i magazynowaniem towarów w portach i
terminalach
Uczeń:
1)
określa elementy infrastruktury portów i terminali;
2)
określa wyposażenie portów i terminali;
3)
rozróżnia środki transportu bliskiego i transportu dalekiego oraz określa ich przeznaczenie;
4)
dobiera środki transportu bliskiego do przeładunku towarów;
5)
rozróżnia rodzaje opakowań;
6)
prowadzi racjonalną gospodarkę opakowaniami i kontenerami;
7)
oblicza wielkość powierzchni magazynowej oraz określa miejsca składowania towarów;
8)
planuje prace związane z przeładunkiem i magazynowaniem towarów, w tym towarów niebezpiecznych,
ponadnormatywnych, i żywych zwierząt;
9)
wykonuje czynności związane z magazynowaniem i przeładunkiem towarów;
10)
obsługuje regały magazynowe niskiego i wysokiego składowania;
11)
korzysta z oprogramowania specjalistycznego w pracach przeładunkowo- magazynowych;
12)
obsługuje automatyczne systemy składowania i określania towarów;
13)
organizuje obsługę środków transportu dalekiego w zakresie prac przeładunkowych;
14)
planuje rozmieszczenie ładunków w środkach transportu dalekiego;
15)
przestrzega przepisów prawa dotyczących magazynowania i transportu towarów i ładunków.
2.
Prowadzenie dokumentacji magazynowej i przewozowej w portach i terminalach
Uczeń:
1)
przestrzega norm i stosuje przepisy prawa dotyczące magazynowania, przewozu i bezpieczeństwa
ładunków w portach i terminalach;
2)
określa odpowiedzialność materialną, osobistą i wspólną za powierzone mienie;
3)
udziela klientom informacji na temat usług świadczonych w portach i terminalach;
4)
przestrzega zasad rozpatrywania reklamacji dotyczących obsługi ładunków w portach
i terminalach;
5)
oblicza zapotrzebowanie na powierzchnię magazynową;
6)
przeprowadza inwentaryzację magazynów;
7)
oblicza koszty przeładunku i operacji magazynowych;
8)
sporządza ofertę handlową na wykonanie obsługi towarów i ładunków;
9)
przygotowuje rozliczenia kosztów przeładunku, korzystania z infrastruktury portów
i terminali oraz usług dodatkowych.
3.
Organizowanie obsługi środków transportu bliskiego w portach i terminalach
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną, przestrzega norm i stosuje przepisy prawa dotyczące
obsługi urządzeń przeładunkowych i magazynowych w portach i terminalach;
2)
charakteryzuje zadania związane z eksploatacją portów i terminali;
3)
ocenia stan techniczny urządzeń portowych i terminalowych oraz środków transportu
bliskiego;
4)
rozróżnia metody napraw i regeneracji środków transportu bliskiego;
5)
przeprowadza przeglądy okresowe, badania diagnostyczne i naprawy urządzeń transportu
bliskiego;
6)
organizuje obsługę techniczną środków transportu bliskiego w portach i terminalach;
7)
posługuje się środkami łączności przewodowej i bezprzewodowej podczas obsługi środków
transportu bliskiego w portach i terminalach.
AU.35. Planowanie i prowadzenie działalności w organizacji
1.
Organizowanie działalności gospodarczej i obliczanie podatków
Uczeń:
1)
stosuje przepisy Kodeksu spółek handlowych, Kodeksu cywilnego, Kodeksu postępowania
administracyjnego oraz przepisy podatkowe w zakresie wykonywanych zadań;
2)
określa zadania przedsiębiorców, instytucji finansowych, organów administracji rządowej
i samorządowej;
3)
rozróżnia formy organizacyjno-prawne działania przedsiębiorców;
4)
organizuje współpracę z kontrahentami i innymi podmiotami;
5)
stosuje strategie marketingowe;
6)
prowadzi sprawy związane z obrotem materiałami, towarami i wyrobami gotowymi oraz
środkami pieniężnymi;
7)
sporządza dokumenty związane z obrotem materiałami, towarami i wyrobami gotowymi oraz
środkami pieniężnymi;
8)
stosuje różne metody kalkulacji cen sprzedaży, w tym rozliczenia z tytułu podatku
VAT;
9)
rozróżnia rodzaje zapasów i zasady ich normowania;
10)
oblicza normy zapasów w celu zachowania ciągłości produkcji i sprzedaży oraz wskaźniki
rotacji zapasów;
11)
oblicza podatki bezpośrednie i pośrednie;
12)
sporządza ewidencje i deklaracje podatkowe;
13)
korzysta z programów komputerowych wspomagających prowadzenie działalności gospodarczej
i rozliczeń podatkowych.
2.
Prowadzenie spraw kadrowo-płacowych
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące spraw kadrowych, płacowych, emerytalno-rentowych;
2)
prowadzi dokumentację dotyczącą rekrutacji, zatrudnienia i przebiegu pracy pracowników;
3)
sporządza dokumenty w sprawach emerytalno-rentowych pracowników;
4)
oblicza wynagrodzenia według różnych systemów płac i z tytułu różnych umów;
5)
oblicza zaliczki na podatek dochodowy od wynagrodzeń wypłacanych osobom fizycznym;
6)
sporządza listy płac;
7)
sporządza deklaracje z tytułu ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych;
8)
sporządza deklaracje i zeznania podatkowe dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych
w związku z wypłacaniem wynagrodzeń;
9)
oblicza i interpretuje wskaźniki dotyczące zatrudnienia i wynagrodzeń;
10)
korzysta z programów komputerowych do prowadzenia spraw kadrowo-płacowych, ubezpieczeniowych
i podatkowych.
3.
Sporządzanie planów, analiz i sprawozdań
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje i strukturę planów;
2)
przestrzega zasad i metod planowania;
3)
sporządza biznesplan;
4)
oblicza i interpretuje podstawowe miary oraz wskaźniki analizy ekonomicznej;
5)
rozróżnia metody, rodzaje i etapy analizy ekonomicznej;
6)
przygotowuje informacje o wykonywaniu zadań organizacji niezbędne do analizy ekonomicznej
i sprawozdawczości;
7)
sporządza sprawozdania z wykonania zaplanowanych zadań;
8)
przygotowuje, w różnych formach, prezentacje materiałów planistycznych i analitycznych;
9)
korzysta z programów komputerowych do obliczeń, analiz i sprawozdań oraz z systemu
e-statystyki.
AU.36. Prowadzenie rachunkowości
1.
Dokumentowanie i ewidencjonowanie operacji gospodarczych
Uczeń:
1)
sporządza i kontroluje dowody księgowe oraz kwalifikuje je do księgowania;
2)
interpretuje zdarzenia gospodarcze dokumentowane dowodami księgowymi;
3)
przestrzega zasad przechowywania dowodów księgowych;
4)
klasyfikuje aktywa i pasywa;
5)
wycenia aktywa i pasywa w ciągu roku obrotowego i na dzień bilansowy;
6)
identyfikuje kategorie wynikowe;
7)
przestrzega zasad i stosuje przepisy prawa dotyczące prowadzenia rachunkowości;
8)
przestrzega zasad funkcjonowania kont księgowych;
9)
otwiera i zamyka księgi rachunkowe;
10)
ewidencjonuje operacje bilansowe i wynikowe na kontach syntetycznych i analitycznych
w różnych jednostkach;
11)
rozlicza koszty działalności organizacji;
12)
planuje amortyzację środków trwałych i dokonuje odpisów amortyzacyjnych;
13)
rozróżnia i stosuje metody kalkulacji kosztów;
14)
ustala wynik finansowy metodą statystyczną i metodą księgową;
15)
poprawia błędy w dowodach księgowych i księgach rachunkowych;
16)
sporządza zestawienie obrotów i sald;
17)
stosuje różne formy rozliczeń pieniężnych;
18)
stosuje oprogramowanie finansowo-księgowe.
2.
Prowadzenie i rozliczanie inwentaryzacji
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje, etapy i zasady inwentaryzacji;
2)
przeprowadza inwentaryzację różnymi metodami;
3)
ustala i interpretuje różnice inwentaryzacyjne;
4)
rozlicza różnice inwentaryzacyjne;
5)
sporządza dokumentację przebiegu inwentaryzacji.
3.
Sporządzanie sprawozdania finansowego i przeprowadzanie analizy finansowej
Uczeń:
1)
sporządza jednostkowe sprawozdanie finansowe;
2)
identyfikuje przedmiot, zadania i metody analizy finansowej;
3)
dobiera i interpretuje wskaźniki analizy finansowej;
4)
oblicza wskaźniki analizy finansowej;
5)
ocenia sytuację majątkową i finansową organizacji.
AU.37. Obsługa operacyjna portu lotniczego
1.
Organizacja działań związanych z funkcjonowaniem portu lotniczego
Uczeń:
1)
rozpoznaje elementy infrastruktury portów lotniczych oraz określa ich przeznaczenie
i funkcje;
2)
określa warunki lokalizacji portów lotniczych;
3)
stosuje zasady bezpiecznej eksploatacji portów lotniczych;
4)
stosuje zasady obsługi urządzeń stosowanych w portach lotniczych;
5)
rozpoznaje rodzaje służb żeglugi powietrznej oraz określa ich zadania;
6)
identyfikuje podmioty działające w portach lotniczych i określa ich zadania;
7)
rozróżnia podstawowe typy i rodzaje statków powietrznych;
8)
rozpoznaje elementy konstrukcyjne statków powietrznych;
9)
rozpoznaje zespoły, instalacje i wyposażenie statków powietrznych związane z obsługą
naziemną w porcie lotniczym;
10)
charakteryzuje napędy statków powietrznych oraz oznacza strefy ochronne dla jednostek
napędowych;
11)
rozpoznaje oznakowania i napisy na statkach powietrznych;
12)
pozyskuje informacje dotyczące działań operacyjnych związanych z funkcjonowaniem portów
lotniczych;
13)
rozpoznaje zagrożenia związane z obsługą portów lotniczych;
14)
stosuje przepisy prawa dotyczące eksploatacji portów lotniczych.
2.
Prowadzenie działań związanych z obsługą operacyjną w porcie lotniczym
Uczeń:
1)
posługuje się mapami i planami lotnisk;
2)
przestrzega zasad korzystania z infrastruktury portów lotniczych;
3)
stosuje zasady oceny stanu technicznego elementów infrastruktury portów lotniczych;
4)
posługuje się dokumentacją operacyjną portów lotniczych;
5)
stosuje procedury operacyjne obowiązujące w portach lotniczych;
6)
korzysta z systemów informacji stosowanych w lotnictwie;
7)
dobiera środki łączności do przekazywania informacji;
8)
stosuje zasady planowania działania związanego z obsługą operacyjną portu lotniczego;
9)
wykonuje czynności operacyjne zgodnie z obowiązującymi procedurami;
10)
stosuje zasady współpracy z podmiotami funkcjonującymi w portach lotniczych;
11)
wykonuje czynności związane z obsługą podróżnych oraz przeładunkiem towarów;
12)
obsługuje urządzenia stosowane podczas działań operacyjnych;
13)
planuje pracę służb eksploatacji pola ruchu naziemnego w cyklu całorocznym;
14)
dobiera sprzęt do utrzymania lotniska, z uwzględnieniem warunków meteorologicznych,
natężenia ruchu i typu statku powietrznego;
15)
stosuje zasady zapewniania bezpieczeństwa realizowanych operacji lotniczych;
16)
sporządza dokumentację związaną z prowadzeniem działań operacyjnych;
17)
stosuje przepisy polskiego i międzynarodowego prawa lotniczego;
18)
wykorzystuje technologie informatyczne podczas eksploatacji portów lotniczych;
19)
korzysta z polskich i obcojęzycznych źródeł informacji dotyczących działalności lotniskowych
służb operacyjnych.
3.
Prowadzenie działań w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa w porcie lotniczym
Uczeń:
1)
przestrzega zasad bezpiecznego poruszania się po lotnisku;
2)
stosuje przepisy i zasady związane z ochroną mienia portu lotniczego;
3)
rozpoznaje rodzaje zagrożeń w porcie lotniczym;
4)
przewiduje skutki zagrożeń w porcie lotniczym;
5)
ocenia stopień zagrożenia bezpieczeństwa operacji lotniczych w porcie lotniczym;
6)
stosuje metody zapobiegania zagrożeniom bezpieczeństwa operacji lotniczych w porcie
lotniczym;
7)
stosuje zasady powiadamiania i alarmowania w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa osób
i mienia;
8)
rozróżnia urządzenia i systemy kontroli bezpieczeństwa w porcie lotniczym;
9)
uczestniczy w realizacji zadań służb operacyjnych w sytuacjach zagrożeń;
10)
wykonuje czynności operacyjne związane z zapewnieniem bezpieczeństwa w porcie lotniczym.
AU.38. Prowadzenie działań we współpracy ze służbami żeglugi powietrznej
1.
Organizacja działań lotniskowych służb żeglugi powietrznej
Uczeń:
1)
określa zadania lotniskowej służby informacji powietrznej, służby kontroli lotniska,
służby kontroli zbliżania i służby kontroli obszaru oraz służby meteorologicznej;
2)
posługuje się mapami lotniczymi;
3)
charakteryzuje urządzenia i systemy wspomagające służby żeglugi powietrznej, w tym
systemy satelitarne;
4)
korzysta z informacji meteorologicznych;
5)
rozróżnia strukturę i elementy przestrzeni powietrznej;
6)
stosuje przepisy dotyczące zarządzania płytami postojowymi;
7)
korzysta z dokumentacji lotniskowych służb ruchu lotniczego;
8)
określa zadania lotniskowych służb ruchu lotniczego;
9)
przygotowuje materiały informacyjne dla lotniskowych służb ruchu lotniczego;
10)
stosuje zasady komunikacji lotniczej i naziemnej;
11)
określa zasady obsługi urządzeń oraz środków łączności stosowanych przez służby ruchu
lotniczego.
2.
Realizacja działań operacyjnych we współpracy z lotniskowymi służbami żeglugi powietrznej
Uczeń:
1)
stosuje procedury postępowania podczas współpracy ze służbami ruchu lotniczego;
2)
określa priorytety działań realizowanych we współpracy ze służbami ruchu lotniczego;
3)
przekazuje informacje służb ruchu lotniczego z wykorzystaniem różnych systemów;
4)
pozyskuje i przetwarza dane niezbędne do realizacji zadań lotniskowych służb ruchu
lotniczego;
5)
prowadzi korespondencję radiotelefoniczną z innymi służbami lotniskowymi;
6)
współpracuje ze służbami informacji lotniczej;
7)
przestrzega procedur alarmowania służb ratowniczych;
8)
stosuje przepisy dotyczące działań służb żeglugi powietrznej;
9)
korzysta z różnych źródeł informacji dotyczących działań operacyjnych;
10)
wykonuje czynności operacyjne we współpracy ze wszystkimi służbami operacyjnymi, w
tym ze służbami ruchu lotniczego.
AU.39. Planowanie i prowadzenie żeglugi po śródlądowych drogach wodnych i morskich
wodach wewnętrznych
1.
Planowanie podróży statkiem
Uczeń:
1)
klasyfikuje śródlądowe drogi wodne i morskie wody wewnętrzne;
2)
określa głębokości szlaku żeglownego i prędkości statku;
3)
wyznacza i opisuje oznakowanie szlaku żeglownego;
4)
posługuje się mapami i wydawnictwami nawigacyjnymi opracowanymi w językach: polskim,
niemieckim i angielskim;
5)
korzysta z informacji hydrologiczno-meteorologicznych oraz z systemu informacyjnego
służącego bezpieczeństwu żeglugi na drogach wodnych;
6)
korzysta z urządzeń nawigacji technicznej i różnych środków łączności.
2.
Prowadzenie prac ładunkowych i przewożenie ładunków drogą wodną
Uczeń:
1)
określa typy statków;
2)
określa geometrię kadłuba i jego elementy konstrukcyjne;
3)
przygotowuje ładownię statku do przyjęcia ładunku;
4)
przyjmuje ładunek do przewozu;
5)
nadzoruje i kontroluje załadunek i wyładunek towarów;
6)
prowadzi prace związane ze sztauowaniem i trymowaniem ładunku;
7)
określa warunki stateczności i niezatapialności statku podczas prac ładunkowych oraz
w czasie żeglugi;
8)
ładuje i przewozi ładunki niebezpieczne zgodnie z przepisami umowy europejskiej dotyczącej
międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN);
9)
przestrzega procedur wentylowania ładowni statku podczas procesów ładunkowych oraz
w czasie żeglugi;
10)
przeprowadza kontrolę wybranych parametrów jakościowych przewożonych towarów i ładunków;
11)
prowadzi bunkrowanie statku;
12)
prowadzi gospodarkę odpadami;
13)
przestrzega procedur postępowania w sytuacjach awaryjnych w ochronie środowiska wodnego
mogących wystąpić podczas procesów ładunkowych;
14)
sporządza dokumentację ładunkową.
3.
Prowadzenie statku po zaplanowanej trasie oraz manewrowanie
Uczeń:
1)
wydaje i wykonuje komendy na statku;
2)
bezpiecznie prowadzi nawigację;
3)
rozpoznaje oznakowanie nawigacyjne oraz sygnały nadawane przez statki;
4)
obsługuje łodzie z napędem i bez napędu;
5)
manewruje statkiem z wykorzystaniem napędu i steru;
6)
wykonuje prace związane z pchaniem lub holowaniem barek i statków;
7)
nadzoruje czynności mające na celu przyjmowanie i zdawanie pilota;
8)
dokonuje korekty parametrów ruchu statku;
9)
przestrzega zasad pracy w dziale pokładowym statku.
4.
Prowadzenie akcji ratowniczych i ratunkowych na wodach morskich i śródlądowych
Uczeń:
1)
nadaje i odbiera sygnały wzywania pomocy;
2)
posługuje się przenośnymi radiowymi środkami wzywania pomocy oraz obsługuje środki
sygnalizacji;
3)
przestrzega procedur manewrowania statkiem w trakcie prowadzenia akcji ratowniczej
i ratunkowej;
4)
przestrzega procedur postępowania w przypadku zagrożeń i awarii na statku;
5)
posługuje się indywidualnymi i zbiorowymi środkami ratunkowymi;
6)
obsługuje i nadzoruje urządzenia służące do wodowania i podnoszenia łodzi i tratw
ratunkowych;
7)
wskazuje obszary zagrożenia pożarowego na statku oraz przestrzega procedur walki z
pożarem w zależności od ładunku przewożonego przez statek;
8)
posługuje się sprzętem pożarowym, stałymi urządzeniami gaśniczymi, instalacją alarmową
i instalacją wykrywającą pożar.
AU.40. Obsługa siłowni statkowych, urządzeń pomocniczych i mechanizmów pokładowych
1.
Eksploatowanie siłowni statkowych
Uczeń:
1)
rozróżnia elementy konstrukcyjne silników głównych;
2)
określa procesy zachodzące podczas pracy silników głównych;
3)
określa elementy wyposażenia siłowni;
4)
obsługuje i kontroluje pracę okrętowych silników głównych i urządzeń pomocniczych;
5)
obsługuje i kontroluje pracę systemów siłowni;
6)
obsługuje kotły okrętowe;
7)
przestrzega procedur analizy pracy silników głównych, pozostałych maszyn i urządzeń
oraz systemów za pomocą komputerowych programów symulacyjnych;
8)
wykonuje prace konserwacyjne silnika głównego oraz urządzeń pomocniczych i systemów
kontrolnych silników i urządzeń pomocniczych;
9)
obsługuje i kontroluje pracę pędników statku;
10)
wykonuje obowiązki motorzysty wachtowego wynikające z Międzynarodowego kodeksu zarządzania
bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem zanieczyszczeniu (Kodeks ISM).
2.
Obsługiwanie urządzeń pomocniczych i mechanizmów pokładowych
Uczeń:
1)
rozpoznaje urządzenia pomocnicze i mechanizmy pokładowe;
2)
obsługuje urządzenia pomocnicze i mechanizmy pokładowe w ruchu i na postoju;
3)
wykonuje prace konserwacyjno-naprawcze urządzeń pomocniczych i mechanizmów pokładowych;
4)
przestrzega procedur oceniania stanu technicznego urządzeń i mechanizmów pokładowych;
5)
wykonuje obowiązki wynikające z pełnienia wachty pokładowej.
AU.41. Pełnienie wachty morskiej i portowej
1.
Planowanie oraz realizacja podróży morskiej
Uczeń:
1)
posługuje się mapami i wydawnictwami nawigacyjnymi opracowanymi w języku polskim i
języku angielskim oraz dokonuje ich korekty;
2)
korzysta z różnych systemów satelitarnych do określania kierunków, kursów i namiarów;
3)
określa wartości poprawek kompasów magnetycznych i poprawek żyrokompasowych oraz dokonuje
zmiany kursów i namiarów kompasowych, żyrokom pasowych, magnetycznych i rzeczywistych;
4)
określa współrzędne pozycji zliczonej przy biernym i czynnym uwzględnianiu wiatru
i prądu;
5)
prowadzi zliczenie matematyczne proste i złożone według średniej i powiększonej szerokości
geograficznej;
6)
określa współrzędne pozycji obserwowanej statku z wykorzystaniem systemów nawigacyjnych;
7)
określa pozycję obserwowaną statku na podstawie pomiarów parametrów nawigacyjnych;
8)
prowadzi nawigację z uwzględnieniem prognozowanych i obliczonych, na podstawie astronomicznej
linii pozycyjnej, momentów wystąpienia zjawisk astronomicznych;
9)
wykorzystuje radar i urządzenia do automatycznego wykonywania nakresów radarowych
(ARPA) w celu bezkolizyjnego prowadzenia nawigacji;
10)
wykorzystuje systemy nawigacji zintegrowanej oraz systemy obrazowania elektronicznych
map i informacji nawigacyjnych (ECDIS) do prowadzenia nawigacji;
11)
prowadzi żeglugę po optymalnej drodze z wykorzystaniem praktycznej żeglugi po loksodromie
i ortodromie;
12)
uwzględnia pływy i prądy pływowe w prowadzeniu nawigacji statku;
13)
wykorzystuje systemy łączności radiowej i satelitarnej oraz Światowy Morski System
Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS) do zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi;
14)
planuje żeglugę z uwzględnieniem informacji hydrometeorologicznej;
15)
uwzględnia cechy manewrowe statku, stan jego załadowania i warunki hydrometeorologiczne
podczas podróży morskiej oraz manewrowania w porcie;
16)
przygotowuje statek do wyjścia w morze zgodnie z procedurami wachtowymi i awaryjnymi;
17)
prowadzi wymaganą dokumentację statku;
18)
stosuje przepisy Kodeksu morskiego, Międzynarodowe Przepisy o Zapobieganiu Zderzeniom
na Morzu (MPDM) oraz stosuje system oznakowania nawigacyjnego (IALA).
2.
Realizowanie procesów ładunkowych oraz obsługa i eksploatacja urządzeń i systemów
statkowych
Uczeń:
1)
klasyfikuje statki i określa ich parametry;
2)
posługuje się podstawowymi pojęciami dotyczącymi przewozów morskich;
3)
organizuje prace na stanowiskach manewrowych zgodnie z obowiązującymi procedurami
pokładowymi;
4)
charakteryzuje ładunki i ich opakowania;
5)
charakteryzuje zasady przyjmowania ładunku na statek;
6)
przygotowuje ładownię do przyjęcia ładunku;
7)
przygotowuje dokumenty przewozowe oraz prowadzi, w języku polskim i języku angielskim,
dokumentację dotyczącą prac przeładunkowych i transportu ładunków, w tym ładunków
niebezpiecznych, szkodliwych i zanieczyszczających środowisko;
8)
prowadzi analizę parametrów mających wpływ na transport ładunku i jego jakość;
9)
określa mikroklimat ładowni oraz zasady wentylacji ładowni;
10)
określa ładunki niebezpieczne, szkodliwe i zanieczyszczające środowisko oraz przestrzega
zasad ich przeładunku, separacji, mocowania i przewozu;
11)
planuje przewóz ładunków niebezpiecznych;
12)
charakteryzuje zasady balastowania statku w czasie operacji przeładunkowych;
13)
określa wpływ przyjęcia, zdjęcia, przesunięcia towaru, masy balastów i zapasów na
wytrzymałość i stateczność statku;
14)
uwzględnia dopuszczalne obciążenia robocze pokryw ładowni oraz międzypokładów i ładowni
podczas sztauowania towaru;
15)
prowadzi pomiary zęz i zbiorników balastowych oraz prowadzi prace związane z przebalastowaniem
statku;
16)
określa ilość ładunku na podstawie zanurzenia statku;
17)
rozpoznaje rodzaje oraz elementy omasztowania i olinowania, określa ich przeznaczenie;
18)
określa obciążenie niszczące i dopuszczalne obciążenie robocze lin i osprzętu ruchomego
statku;
19)
obsługuje urządzenia oraz osprzęt przeładunkowy i pomocniczy znajdujący się na statku;
20)
obsługuje windy kotwiczne, kabestany oraz inne wyposażenie cumownicze i holownicze
statku;
21)
dobiera narzędzia do rodzaju wykonywanej pracy;
22)
określa przyczyny korozji i dobiera metody jej zapobiegania;
23)
wykonuje czynności związane z konserwacją kadłuba, sprzętu i innego wyposażenia statku;
24)
przygotowuje powierzchnie do zabezpieczenia przed korozją, dobiera i stosuje odpowiednie
narzędzia;
25)
obsługuje urządzenia elektroniczne oraz systemy automatyki na statku;
26)
posługuje się stałymi i przenośnymi przyrządami pomiarowymi;
27)
przestrzega przepisów prawa dotyczących ochrony środowiska morskiego;
28)
porozumiewa się w języku polskim i języku angielskim w sprawach związanych z ładunkiem,
przeładunkiem i mocowaniem.
3.
Prowadzenie akcji ratowniczych i ratunkowych na morzu
Uczeń:
1)
korzysta z Międzynarodowego Kodu Sygnałowego (MKS);
2)
rozpoznaje i stosuje sygnały wzywania pomocy, wykorzystując każdy ze sposobów sygnalizacji
zawarty w Międzynarodowym Kodzie Sygnałowym (MKS);
3)
nadaje i odbiera sygnały świetlne w alfabecie Morse'a;
4)
nadaje i odbiera wiadomości za pomocą flag Międzynarodowego Kodu Sygnałowego (MKS);
5)
posługuje się stałymi i przenośnymi radiowymi środkami wzywania pomocy;
6)
korzysta z publikacji niezbędnych do prowadzenia łączności;
7)
posługuje się urządzeniami radiowymi pracującymi w Światowym Morskim Systemie Łączności
Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS), przeprowadza ich testy i konserwację;
8)
komunikuje się w każdym z rodzajów łączności radiowej;
9)
wykorzystuje Międzynarodowy lotniczy i morski poradnik poszukiwania i ratowania (IAMSAR)
podczas manewrowania statkiem w akcji poszukiwawczo-ratowniczej;
10)
opracowuje plany, rozkłady alarmowe oraz instrukcje postępowania w przypadku alarmu;
11)
przestrzega procedur postępowania w przypadku holowania ratowniczego;
12)
przestrzega procedur postępowania w przypadkach zagrożeń i awarii na statku;
13)
posługuje się indywidualnymi i zbiorowymi środkami ratunkowymi;
14)
obsługuje urządzenia służące do wodowania i podnoszenia łodzi i tratw ratunkowych;
15)
wskazuje obszary zagrożenia pożarowego na statku oraz przestrzega procedur walki z
pożarem, uwzględniając właściwości przewożonego ładunku;
16)
posługuje się sprzętem przeciwpożarowym, stałymi instalacjami gaśniczymi, instalacją
alarmową i instalacją wykrywającą pożar;
17)
udziela pierwszej pomocy poszkodowanemu, wykonuje reanimację i posługuje się defibrylatorem;
18)
stosuje Międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem
zanieczyszczeniu (Kodeks ISM);
19)
stosuje przepisy dotyczące warunków socjalnych oraz praw i obowiązków członków załogi
statku;
20)
posługuje się językiem angielskim w komunikacji morskiej.
AU.42. Organizacja procesów wytwarzania wyrobów odzieżowych
1.
Organizowanie procesów wytwarzania wyrobów odzieżowych
Uczeń:
1)
uwzględnia aktualne trendy mody w procesie projektowania wyrobów odzieżowych;
2)
sporządza dokumentację wyrobów odzieżowych;
3)
ocenia jakość materiałów odzieżowych przed rozkrojem;
4)
przygotowuje układy kroju z wykorzystaniem programów komputerowych;
5)
dobiera rodzaje warstwowania materiałów odzieżowych;
6)
organizuje pracę w krojowni;
7)
planuje proces rozkroju materiałów odzieżowych;
8)
dobiera metody i techniki rozkroju materiałów odzieżowych;
9)
dobiera maszyny oraz urządzenia do rozkroju materiałów odzieżowych;
10)
dobiera techniki klejenia elementów wyrobów odzieżowych;
11)
dobiera metody zdobienia elementów wyrobów odzieżowych;
12)
dobiera metody znakowania i kompletowania wykrojów;
13)
planuje zagospodarowanie odpadów materiałów odzieżowych;
14)
organizuje pracę w szwalni;
15)
określa metody i systemy organizacji produkcji wyrobów odzieżowych;
16)
dobiera maszyny szwalnicze i urządzenia do produkcji wyrobów odzieżowych;
17)
dobiera maszyny i urządzenia do obróbki parowo-cieplnej;
18)
organizuje transport wewnętrzny w przedsiębiorstwie;
19)
nadzoruje etapy wytwarzania wyrobów odzieżowych;
20)
ocenia jakość gotowych wyrobów odzieżowych;
21)
dobiera sposoby znakowania, pakowania i przechowywania wyrobów odzieżowych.
2.
Organizowanie działań związanych z marketingiem oraz sprzedażą wyrobów odzieżowych
Uczeń:
1)
rozpoznaje potrzeby grup docelowych klientów;
2)
opracowuje kolekcje wyrobów odzieżowych;
3)
rozpoznaje instrumenty promocji stosowane na rynku mody;
4)
dobiera metody promocji kolekcji wyrobów odzieżowych;
5)
organizuje pokazy kolekcji wyrobów odzieżowych;
6)
organizuje działania związane z kontraktacją kolekcji wyrobów odzieżowych;
7)
dobiera metody i kanały dystrybucji wyrobów odzieżowych;
8)
planuje działania logistyczne związane z dystrybucją wyrobów odzieżowych;
9)
podejmuje działania z zakresu marketingu mody;
10)
aranżuje przestrzeń wystawową i sprzedażową salonów odzieżowych;
11)
opracowuje koncepcje sprzedaży internetowej;
12)
przestrzega zasad kultury sprzedaży;
13)
udziela porad w zakresie indywidualnej stylizacji ubioru.
AU.43. Planowanie i kontrola produkcji poligraficznej
1.
Planowanie produkcji poligraficznej
Uczeń:
1)
ustala technologiczne parametry produktu poligraficznego;
2)
przestrzega zasad planowania procesów poligraficznych;
3)
planuje proces wytwarzania produktu poligraficznego;
4)
wykonuje obliczenia dotyczące zapotrzebowania materiałowego;
5)
przestrzega zasad kalkulacji kosztów wytwarzania produktów poligraficznych;
6)
wykonuje obliczenia dotyczące kosztów wytwarzania produktów poligraficznych.
2.
Kontrolowanie produkcji poligraficznej
Uczeń:
1)
stosuje standardy jakości produkcji poligraficznej;
2)
przestrzega zasad kontroli i oceny jakości materiałów, półproduktów i produktów poligraficznych;
3)
dobiera urządzenia i przyrządy kontrolno-pomiarowe do kontroli jakości produkcji poligraficznej;
4)
posługuje się urządzeniami i przyrządami kontrolno-pomiarowymi;
5)
ocenia jakość materiałów i półproduktów poligraficznych na poszczególnych etapach
produkcji;
6)
ocenia jakość wykonania gotowego produktu poligraficznego;
7)
ocenia stan techniczny maszyn i urządzeń poligraficznych;
8)
wprowadza działania naprawcze na podstawie analizy wyników kontroli.
AU.44. Nadzorowanie procesów wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych
1.
Badanie parametrów surowców i wyrobów włókienniczych
Uczeń:
1)
rozróżnia techniki wytwarzania wyrobów włókienniczych;
2)
dobiera metody badania surowców i wyrobów włókienniczych;
3)
dobiera przyrządy i aparaturę do badania surowców i wyrobów włókienniczych;
4)
wykonuje pomiary parametrów strukturalnych i użytkowych wyrobów włókienniczych;
5)
opracowuje i interpretuje wyniki badań laboratoryjnych;
6)
określa właściwości konfekcyjne i użytkowe wyrobów włókienniczych;
7)
określa właściwości higieniczne, estetyczne i wytrzymałościowe wyrobów włókienniczych;
8)
dobiera sposoby konserwacji wyrobów włókienniczych.
2.
Opracowywanie dokumentacji wyrobów włókienniczych
Uczeń:
1)
wykonuje rysunki dyspozycyjne wyrobów włókienniczych;
2)
dobiera metody i techniki wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych;
3)
dobiera maszyny i urządzenia do wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych;
4)
sporządza receptury procesów wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych;
5)
określa sposób i warunki przechowywania surowców, półproduktów i wyrobów włókienniczych;
6)
opracowuje plan kontroli międzyoperacyjnej wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych.
3.
Nadzorowanie procesów wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych
Uczeń:
1)
posługuje się schematami technologicznymi i rysunkami technicznymi maszyn i urządzeń;
2)
opracowuje instrukcje technologiczne i stanowiskowe;
3)
monitoruje parametry procesów wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych;
4)
kontroluje parametry półproduktów włókienniczych zgodnie z planem kontroli międzyoperacyjnej;
5)
opracowuje harmonogram prac związanych z obsługą maszyn i urządzeń do wytwarzania
i wykańczania wyrobów włókienniczych;
6)
wyznacza i ocenia warunki klimatyczne w pomieszczeniach produkcyjnych;
7)
ocenia stan techniczny maszyn i urządzeń;
8)
określa nieprawidłowości występujące w procesach wytwarzania i wykańczania wyrobów
włókienniczych;
9)
rozpoznaje błędy w półproduktach i wyrobach włókienniczych powstałe w procesie technologicznym;
10)
nadzoruje stosowanie środków chemicznych w procesach wykańczania zgodnie z zaleceniami
zawartymi w kartach bezpieczeństwa.
AU.45. Projektowanie i organizacja procesów wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych
1.
Badanie parametrów surowców i wyrobów włókienniczych
Uczeń:
1)
rozróżnia techniki wytwarzania wyrobów włókienniczych;
2)
dobiera metody badania surowców i wyrobów włókienniczych;
3)
dobiera przyrządy i aparaturę do badania surowców i wyrobów włókienniczych;
4)
wykonuje pomiary parametrów strukturalnych i użytkowych wyrobów włókienniczych;
5)
opracowuje i interpretuje wyniki badań laboratoryjnych;
6)
określa właściwości konfekcyjne i użytkowe wyrobów włókienniczych;
7)
określa właściwości higieniczne, estetyczne i wytrzymałościowe wyrobów włókienniczych;
8)
dobiera sposoby konserwacji wyrobów włókienniczych.
2.
Projektowanie włókienniczych wyrobów dekoracyjnych oraz planowanie procesów ich wytwarzania
Uczeń:
1)
rozpoznaje surowce oraz techniki wykonania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych;
2)
projektuje włókiennicze wyroby dekoracyjne, uwzględniając ich właściwości użytkowe;
3)
opracowuje koncepcję wykorzystania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych do określonego
wnętrza lub obiektu;
4)
dobiera surowce oraz techniki wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych;
5)
wykonuje rysunki splotów stosowanych we włókienniczych wyrobach dekoracyjnych;
6)
opracowuje dokumentację projektową włókienniczych wyrobów dekoracyjnych;
7)
dobiera metody wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych;
8)
określa warunki klimatyczne w pomieszczeniu, w którym wytwarza się włókiennicze wyroby
dekoracyjne;
9)
planuje czynności związane z wytwarzaniem włókienniczych wyrobów dekoracyjnych.
3.
Organizowanie i kontrolowanie procesów wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych
Uczeń:
1)
ocenia stan techniczny maszyn i urządzeń;
2)
przygotowuje maszyny i urządzenia do wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych
zgodnie z założeniami technicznymi i technologicznymi;
3)
kontroluje pracę maszyn i urządzeń stosowanych w procesie wytwarzania włókienniczych
wyrobów dekoracyjnych;
4)
kontroluje przestrzeganie procedur jakości w procesie technologicznym;
5)
kontroluje przebieg procesu technologicznego wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych
pod kątem zgodności z projektem i dokumentacją techniczno-technologiczną;
6)
rozpoznaje nieprawidłowości przebiegu procesu technologicznego;
7)
dobiera sposoby korygowania nieprawidłowości procesu technologicznego;
8)
prowadzi dokumentację przebiegu procesu wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych.
AU.46. Organizacja i prowadzenie ruchu pociągów
1.
Organizacja i prowadzenie ruchu pociągów na szlakach oraz posterunkach ruchu
Uczeń:
1)
określa przeznaczenie poszczególnych rodzajów posterunków ruchu, budowli i urządzeń
sterowania ruchem kolejowym;
2)
przestrzega zasad numeracji torów i rozjazdów;
3)
określa zadania i obowiązki pracowników zajmujących się prowadzeniem ruchu pociągów;
4)
posługuje się rozkładami jazdy pociągów;
5)
prowadzi ruch pociągów na posterunku ruchu i przyległych szlakach;
6)
kieruje ruchem pociągów w sytuacji zamknięcia toru;
7)
wykonuje prace związane z prowadzeniem ruchu pociągów zgodnie z systemem zarządzania
bezpieczeństwem oraz zarządzania jakością;
8)
klasyfikuje wypadki kolejowe według określonych kryteriów;
9)
przestrzega zasad postępowania obowiązujących w sytuacji wypadku kolejowego;
10)
wypełnia dokumentację związaną z prowadzeniem ruchu pociągów;
11)
dobiera rodzaj rozkazu do treści przekazywanej informacji lub polecenia;
12)
przekazuje treść rozkazów pisemnych za pomocą urządzeń radiołączności;
13)
kieruje ruchem pociągów zgodnie z obowiązującymi zasadami;
14)
przestrzega procedur obowiązujących w sytuacji konieczności zatrzymania pociągu lub
przepuszczenia innego pociągu nieprzewidzianego w rozkładzie jazdy;
15)
przekazuje komunikaty słowne, sygnały ręczne, świetlne i dźwiękowe;
16)
odczytuje komunikaty i sygnały bezpieczeństwa przekazywane przez innych uczestników
ruchu kolejowego;
17)
odczytuje i interpretuje sygnały przekazywane za pomocą urządzeń sygnalizacji kolejowej
oraz wskaźników;
18)
korzysta z programów komputerowych wspomagających prowadzenie ruchu kolejowego;
19)
obsługuje podręczny sprzęt gaśniczy;
20)
posługuje się telefonami alarmowymi;
21)
formułuje treść telefonogramów alarmowych.
2.
Obsługa urządzeń sterowania ruchem i urządzeń łączności
Uczeń:
1)
obsługuje urządzenia sterowania ruchem na szlakach kolejowych i posterunkach ruchu;
2)
posługuje się planami schematycznymi stacji kolejowych;
3)
prowadzi dokumentację związaną z obsługą urządzeń sterowania ruchem kolejowym i urządzeń
łączności;
4)
obsługuje urządzenia sterowania ruchem na szlakach kolejowych i posterunkach ruchu;
5)
obsługuje urządzenia nastawcze i rozjazdy;
6)
obsługuje rogatki przejazdowe;
7)
obsługuje radiotelefony stacjonarne i przenośne oraz urządzenia megafonowe;
8)
odnotowuje nieprawidłowości w działaniu urządzeń łączności;
9)
przestrzega, w ściśle określonych przypadkach, obostrzonych procedur prowadzenia ruchu
pociągów oraz stosuje zamknięcia pomocnicze;
10)
ocenia stan techniczny torów kolejowych;
11)
dokonuje oględzin oraz ocenia stan techniczny rozjazdów i zamknięć nastawczych;
12)
wykonuje prace związane z konserwacją rozjazdów;
13)
obsługuje półsamoczynne i ręczne odłączniki sekcyjne;
14)
wyłącza rozjazdy z centralnego nastawiania z zachowaniem zasad bezpieczeństwa;
15)
obsługuje agregaty prądotwórcze;
16)
obsługuje urządzenia sterowania ruchem kolejowym i urządzenia łączności zasilane prądem
elektrycznym;
17)
obsługuje urządzenia sygnalizacji alarmowej.
3.
Nadzorowanie i koordynacja pracy przewoźników na stacji kolejowej
Uczeń:
1)
przestrzega ogólnych oraz szczegółowych zasad prowadzenia pracy manewrowej;
2)
określa maksymalne dozwolone szybkości jazdy manewrowej;
3)
posługuje się planami przejścia wagonów oraz instrukcjami obsługi stacji i punktów
ładunkowych;
4)
sprawdza poprawność zestawiania pociągów, ze szczególnym uwzględnieniem rozmieszczenia
wagonów z ładunkami niebezpiecznymi, przesyłkami nadzwyczajnymi, nieczynnych pojazdów
trakcyjnych;
5)
przestrzega zasad i ograniczeń związanych ze stosowaniem trakcji wielokrotnej;
6)
dokonuje oględzin technicznych i handlowych składu pociągu;
7)
kontroluje przestrzeganie procedur obowiązujących podczas wykonywania szczegółowej
i uproszczonej próby hamulca zespolonego;
8)
posługuje się stacyjnym rozkładem jazdy pociągów;
9)
dokumentuje czas i miejsce pracy poszczególnych przewoźników;
10)
kontroluje stosowanie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy podczas prowadzenia
pracy manewrowej.
AU.47. Planowanie i realizacja przewozów kolejowych
1.
Planowanie przewozów pasażerskich i towarowych
Uczeń:
1)
sporządza zapotrzebowanie na wagony i pojazdy trakcyjne;
2)
sporządza plany efektywnego wykorzystywania wagonów oraz planuje prace związane z
obsługą stacji i punktów ładunkowych;
3)
dokonuje analizy potoków ładunków na stacji rozrządowej;
4)
dobiera pojazdy trakcyjne do rodzaju planowanej pracy;
5)
dobiera typ i ładowność wagonów do wielkości masy towarowej;
6)
przestrzega zasad racjonalnej gospodarki pojazdami kolejowymi;
7)
sporządza blokowy schemat stacji rozrządowej;
8)
sporządza schematy obsługi odcinków linii kolejowych pociągami zdawczymi;
9)
sporządza harmonogramy pracy manewrowej;
10)
oblicza minimalne i rozkładowe czasy przejścia wagonów;
11)
oblicza współczynniki pracy manewrowej i obrotu wagonu;
12)
ewidencjonuje i oblicza czas pozostawania wagonów towarowych w dyspozycji klienta;
13)
prowadzi działania marketingowe związane ze świadczeniem usług przewozowych;
14)
przestrzega rozkładów czasu pracy obowiązujących w transporcie kolejowym;
15)
sporządza grafiki dyżurów pracowników.
2.
Planowanie i realizacja przewozu osób, przesyłek i ładunków
Uczeń:
1)
przygotowuje dokumenty przewozowe;
2)
planuje drogę przewozu ładunków, przesyłek, osób;
3)
korzysta z instrukcji, taryf i innych dokumentów dotyczących organizacji przewozów;
4)
wykonuje czynności zdawczo-odbiorcze związane z przyjęciem przesyłek do przewozu i
wydaniem przesyłek;
5)
przestrzega procedur związanych z przekazaniem i przyjęciem wagonów przed rozpoczęciem
i po zakończeniu czynności ładunkowych;
6)
sprawdza stan placów, ramp i urządzeń ładunkowych przed rozpoczęciem i po zakończeniu
czynności ładunkowych;
7)
ustala należności przewozowe, pozaprzewozowe oraz opłaty dodatkowe;
8)
ewidencjonuje pobrane należności oraz sporządza sprawozdawczość kasową;
9)
obsługuje kasy fiskalne, terminale biletowe oraz wykonuje czynności kasowe;
10)
przeprowadza oględziny oraz ocenia stan techniczny wagonów przed ich dopuszczeniem
do przewozu;
11)
kwalifikuje wagony pod względem przydatności do przewozów krajowych i międzynarodowych;
12)
ocenia stan techniczny i kwalifikuje wagony węglarki do wysyłki składami zwartymi;
13)
ocenia stan techniczny i handlowy wagonów w składzie pociągu;
14)
przestrzega procedur związanych z wykonywaniem szczegółowej i uproszczonej próby hamulca
zespolonego;
15)
sporządza wykazy pojazdów kolejowych w składach pociągów oraz prowadzi karty prób
hamulców zespolonych;
16)
wykonuje prace związane z obsługą hamulców;
17)
przekazuje dokumenty przewozowe drużynie pociągowej zgodnie z obowiązującymi procedurami;
18)
obserwuje wjazd i wyjazd pociągu ze stacji;
19)
kontroluje działanie urządzeń wspomagających otwieranie i zamykanie drzwi wagonów;
20)
kontroluje zabezpieczanie ładunków przed dostępem osób nieuprawnionych;
21)
posługuje się wewnętrznym rozkładem jazdy pociągów;
22)
opracowuje proste rozkłady jazdy pociągów oraz sporządza wykresy ruchu;
23)
obsługuje instalację elektryczną i nagłośnieniową wagonu pasażerskiego;
24)
przestrzega procedur w przypadku wystąpienia pożaru w pociągu lub na terenie przedsiębiorstwa
kolejowego.
3.
Zarządzanie pociągami i ładunkami
Uczeń:
1)
stosuje podstawowe metody wykonywania pracy manewrowej i rozrządu wagonów;
2)
posługuje się sygnalizacją stosowaną podczas pracy manewrowej;
3)
odczytuje wskazania urządzeń sygnalizacyjnych;
4)
przestrzega zasad rozmieszczania pojazdów kolejowych w składzie pociągu;
5)
sporządza i interpretuje karty rozrządowe;
6)
określa maksymalną szybkość jazdy manewrowej w zależności od rodzaju wykonywanej pracy;
7)
przestrzega procedur przekazywania i odbioru wagonów do i od klienta, wykonywanych
podczas obsługi punktów ładunkowych;
8)
dokonuje oględzin technicznych i handlowych wagonów i ładunków podczas obsługi punktów
ładunkowych;
9)
określa obowiązki pracowników drużyn: pociągowej, manewrowej i trakcyjnej;
10)
obsługuje przenośne terminale biletowe oraz wypisuje bilety ręcznie.
AU.48. Organizacja i prowadzenie procesów wytwarzania wyrobów skórzanych
1.
Określanie właściwości materiałów stosowanych w produkcji wyrobów skórzanych
Uczeń:
1)
charakteryzuje metody badań laboratoryjnych materiałów i półproduktów;
2)
określa właściwości materiałów i półproduktów na podstawie badań laboratoryjnych;
3)
określa przydatność materiałów podstawowych i pomocniczych stosowanych do produkcji
wyrobów skórzanych;
4)
określa wymagania technologiczne dla rodzajów i gatunków skór, materiałów skóropodobnych,
materiałów włókienniczych i tworzyw sztucznych;
5)
dobiera materiały do produkcji wyrobów skórzanych;
6)
określa właściwości i zastosowanie różnych rodzajów klejów.
2.
Sporządzanie dokumentacji techniczno-technologicznej wyrobu skórzanego
Uczeń:
1)
opracowuje projekty wyrobów skórzanych;
2)
przygotowuje wzorniki wyrobów skórzanych;
3)
wykonuje modele wyrobów skórzanych;
4)
sporządza opis materiałowy i technologiczny wyrobu skórzanego;
5)
dobiera narzędzia, maszyny i urządzenia do procesu wytwarzania wyrobów skórzanych;
6)
ustala normy zużycia materiału przeznaczonego na wyroby skórzane;
7)
określa koszty jednostkowe oraz koszty produkcji wyrobów skórzanych;
8)
sporządza normy czasu pracy.
3.
Kierowanie procesami wytwarzania wyrobów skórzanych
Uczeń:
1)
określa zakres stosowania narzędzi, maszyn i urządzeń do wytwarzania wyrobów skórzanych;
2)
ocenia stan techniczny narzędzi, maszyn i urządzeń stosowanych w procesie produkcji
wyrobów skórzanych;
3)
nadzoruje wykonywanie czynności dotyczących rozkroju skór, tworzyw skóropodobnych
i materiałów włókienniczych;
4)
określa warunki magazynowania materiałów, półproduktów i wyrobów gotowych;
5)
przestrzega zasad przygotowania elementów do montażu wyrobów skórzanych;
6)
określa metody i techniki łączenia elementów w gotowe wyroby;
7)
nadzoruje przebieg procesu montażu wyrobów;
8)
dokonuje kontroli międzyoperacyjnej i oceny jakości gotowych wyrobów skórzanych.
AU.49. Organizacja procesów wytwarzania wyrobów ze szkła
1.
Wykonywanie badań laboratoryjnych surowców szklarskich, szkła i wyrobów ze szkła
Uczeń:
1)
określa właściwości surowców szklarskich, szkła i wyrobów ze szkła;
2)
dobiera metody badań właściwości surowców szklarskich, szkła i wyrobów ze szkła;
3)
dobiera sprzęt laboratoryjny i urządzenia do badania właściwości surowców szklarskich,
szkła i wyrobów ze szkła;
4)
posługuje się sprzętem i urządzeniami do wykonania badań laboratoryjnych;
5)
pobiera i przygotowuje próbki surowców szklarskich, szkła i wyrobów ze szkła do badań
laboratoryjnych;
6)
korzysta z instrukcji i norm podczas wykonywania badań laboratoryjnych;
7)
wykonuje badania właściwości surowców szklarskich, szkła i wyrobów ze szkła;
8)
opracowuje i interpretuje wyniki badań laboratoryjnych;
9)
prowadzi dokumentację badań laboratoryjnych.
2.
Organizowanie procesów sporządzania zestawów szklarskich i topienia mas szklanych
Uczeń:
1)
planuje procesy technologiczne sporządzania zestawów szklarskich i topienia mas szklanych;
2)
wykonuje obliczenia składu chemicznego szkła i zestawów szklarskich;
3)
opracowuje receptury zestawów szklarskich;
4)
posługuje się dokumentacją technologiczną, normami i instrukcjami dotyczącymi topienia
masy szklanej;
5)
dobiera parametry technologiczne procesu sporządzania zestawu szklarskiego;
6)
wykonuje obliczenia wskaźników techniczno-technologicznych pieców szklarskich;
7)
dobiera piece do topienia mas szklanych;
8)
sporządza harmonogramy topienia mas szklanych w piecach szklarskich;
9)
nadzoruje procesy technologiczne sporządzania zestawów szklarskich i topienia mas
szklanych.
3.
Organizowanie procesów formowania, wykańczania, zdobienia i przetwórstwa wyrobów ze
szkła
Uczeń:
1)
planuje procesy formowania i wykańczania wyrobów ze szkła oraz zdobienia szkła różnymi
technikami;
2)
określa wpływ właściwości płynnej masy szklanej i szkła na proces formowania, wykańczania,
zdobienia i przetwórstwa wyrobów ze szkła;
3)
posługuje się dokumentacją technologiczną procesu formowania, wykańczania, zdobienia
i przetwórstwa wyrobów ze szkła;
4)
dobiera parametry technologiczne procesu formowania, wykańczania, zdobienia i przetwórstwa
wyrobów ze szkła;
5)
wykonuje obliczenia zdolności produkcyjnej maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle
szklarskim;
6)
obsługuje urządzenia do sterowania procesami technologicznymi i kontrolowania procesów
technologicznych;
7)
dobiera parametry procesu odprężania, hartowania i obróbki termicznej wyrobów ze szkła;
8)
nadzoruje procesy formowania i wykańczania wyrobów ze szkła oraz zdobienia szkła różnymi
technikami;
9)
planuje i nadzoruje proces technologiczny przetwórstwa wyrobów ze szkła;
10)
sporządza raporty dotyczące przebiegu procesu formowania, wykańczania, zdobienia i
przetwórstwa wyrobów ze szkła.
AU.50. Organizacja i prowadzenie procesów przetwarzania drewna
1.
Planowanie procesów technologicznych przetwarzania drewna
Uczeń:
1)
stosuje programy komputerowe wspomagające projektowanie i wytwarzanie wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych;
2)
określa właściwości oraz jakość materiałów i wyrobów gotowych z drewna i tworzyw drzewnych;
3)
dobiera technologie produkcji wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych;
4)
sporządza dokumentację projektową, konstrukcyjną i technologiczną wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych;
5)
steruje procesem suszenia materiałów drzewnych i wyrobów z drewna;
6)
prowadzi badania laboratoryjne oraz interpretuje ich wyniki;
7)
opracowuje normy przedmiotowe dla wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych;
8)
dobiera materiały, narzędzia, maszyny i urządzenia do wykonania określonych zadań;
9)
dobiera parametry narzędzi do rodzaju obróbki wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych;
10)
ocenia stan techniczny maszyn i narzędzi stosowanych w procesach produkcyjnych wyrobów
z drewna i tworzyw drzewnych;
11)
dobiera oprzyrządowanie produkcyjne do wykonania operacji technologicznych wyrobów
z drewna i tworzyw drzewnych;
12)
programuje oraz obsługuje maszyny i urządzenia sterowane numerycznie;
13)
sporządza schematy przebiegu procesów wytwarzania wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych;
14)
projektuje wyroby z drewna i tworzyw drzewnych;
15)
określa parametry technologiczne obróbki drewna i tworzyw drzewnych;
16)
ustala receptury roztworów klejowych i materiałów malarsko-lakierniczych;
17)
sporządza karty technologiczne dotyczące procesów obróbki materiałów oraz montażu
wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych;
18)
opracowuje instrukcje dotyczące sposobu wykonania operacji technologicznych;
19)
sporządza kalkulację kosztów wykonania wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych;
20)
ustala sposób składowania, magazynowania oraz transportu materiałów drzewnych i wyrobów
z drewna i tworzyw drzewnych.
2.
Monitorowanie przebiegu procesów przetwarzania drewna
Uczeń:
1)
określa stan techniczny oraz zdolności produkcyjne maszyn i urządzeń;
2)
kontroluje przebieg procesów technologicznych przetwarzania drewna;
3)
ocenia jakość wykonania elementów, podzespołów i wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych;
4)
ocenia zgodność wykonania wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych z dokumentacją konstrukcyjną
i technologiczną;
5)
kontroluje przestrzeganie norm dotyczących stosowanych materiałów drzewnych oraz wytwarzanych
wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych;
6)
sporządza ewidencyjną, rozliczeniową i sprawozdawczą dokumentację produkcji.
AU.51. Organizacja i kontrolowanie procesów w przemyśle ceramicznym
1.
Planowanie procesów produkcyjnych
Uczeń:
1)
wykonuje prace związane ze znakowaniem, magazynowaniem i transportem surowców ceramicznych;
2)
oblicza zużycie surowców i materiałów stosowanych do produkcji wyrobów ceramicznych;
3)
stosuje metody i techniki przygotowania surowców, materiałów i półproduktów na podstawie
dokumentacji technologicznej;
4)
stosuje receptury w procesie przygotowania mas, szkliw i aplikacji ceramicznych;
5)
rozróżnia techniki i metody wytwarzania półproduktów i wyrobów ceramicznych;
6)
określa parametry technologiczne procesu przygotowania mas, szkliw i aplikacji ceramicznych;
7)
sporządza lejne, plastyczne i sypkie masy ceramiczne na podstawie receptur i instrukcji
technologicznych;
8)
określa parametry procesu formowania, suszenia i wypalania półproduktów i wyrobów
ceramicznych;
9)
sporządza półprodukty ceramiczne do zdobienia;
10)
wykonuje zdobienie półproduktów i wyrobów ceramicznych na podstawie rysunków, instrukcji
i kart technologicznych;
11)
przestrzega norm i instrukcji technologicznych.
2.
Monitorowanie procesu wytwarzania półproduktów i wyrobów ceramicznych
Uczeń:
1)
prowadzi proces magazynowania i transportu wewnętrznego surowców, materiałów oraz
półproduktów;
2)
kontroluje proces sporządzania mas i szkliw ceramicznych przeznaczonych do produkcji
wyrobów ceramicznych;
3)
kontroluje parametry technologiczne procesu formowania, suszenia, szkliwienia, zdobienia
i wypalania;
4)
klasyfikuje jakość wyrobu gotowego w zależności od występujących w nim wad;
5)
opracowuje harmonogramy terminowe i ilościowe na etapie przygotowania do produkcji;
6)
opracowuje raporty i analizy produkcji wyrobów ceramicznych;
7)
segreguje oraz poddaje recyklingowi odpady technologiczne i produkcyjne.
3.
Wykonywanie badań laboratoryjnych i ocena jakości w procesie produkcji
wyrobów ceramicznych
Uczeń:
1)
pobiera próbki surowców, materiałów, półproduktów i wyrobów gotowych do badań laboratoryjnych;
2)
znakuje i przechowuje próbki surowców, materiałów, półproduktów i wyrobów gotowych
do badań laboratoryjnych;
3)
przygotowuje pobrane próbki surowców, materiałów pomocniczych, półproduktów i wyrobów
ceramicznych do badań laboratoryjnych;
4)
przygotowuje roztwory i mieszaniny do badań laboratoryjnych;
5)
określa metody badań laboratoryjnych odpowiednie do surowców, półproduktów i wyrobów
ceramicznych;
6)
wykonuje czynności związane ze sprawdzaniem i kalibracją urządzeń laboratoryjnych;
7)
obsługuje urządzenia i przyrządy do wykonywanych badań laboratoryjnych;
8)
wykonuje badania i analizy laboratoryjne na podstawie norm branżowych i instrukcji
technologicznych;
9)
rozróżnia metody kontroli jakości półproduktów i gotowych wyrobów ceramicznych;
10)
ocenia jakość surowców, materiałów pomocniczych, półproduktów i gotowych wyrobów ceramicznych
na podstawie wyników badań;
11)
ewidencjonuje i dokumentuje wykonane badania laboratoryjne;
12)
stosuje procedury dotyczące zarządzania jakością.
AU.52. Organizacja i prowadzenie procesów wytwarzania obuwia
1.
Badanie właściwości materiałów stosowanych w procesie produkcji obuwia
Uczeń:
1)
charakteryzuje metody badań laboratoryjnych materiałów i półproduktów;
2)
określa właściwości materiałów i półproduktów na podstawie badań laboratoryjnych;
3)
określa przydatność materiałów podstawowych i pomocniczych stosowanych do produkcji
wyrobów skórzanych;
4)
określa wymagania technologiczne rodzajów i gatunków skór, materiałów skóropodobnych,
materiałów włókienniczych i tworzyw sztucznych;
5)
dobiera materiały do produkcji wyrobów skórzanych;
6)
określa właściwości i zastosowanie różnych rodzajów klejów.
2.
Planowanie i nadzorowanie procesu produkcji obuwia
Uczeń:
1)
posługuje się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług;
2)
opracowuje projekty obuwia i sporządza dokumentację projektową;
3)
sporządza dokumentację techniczną i technologiczną obuwia;
4)
planuje rozmieszczenie stanowisk roboczych w procesie produkcji obuwia;
5)
stosuje różne formy organizacji produkcji obuwia;
6)
nadzoruje proces produkcyjny obuwia;
7)
określa normy zużycia materiałów w procesie produkcji obuwia;
8)
ustala normy czasu pracy w procesie produkcji obuwia.
AU.53. Organizacja i prowadzenie procesu wyprawy skór
1.
Przygotowanie procesu wyprawy skór
Uczeń:
1)
dobiera surowce i środki chemiczne do wyprawy skór na określony asortyment wyrobów;
2)
nadzoruje konserwację oraz magazynowanie skór i półproduktów skórzanych;
3)
dobiera surowce skórzane w partie produkcyjne;
4)
posługuje się dokumentacją surowcowo-materiałową i techniczno-technologiczną procesu
wyprawy skór;
5)
ustala przebieg kolejnych etapów procesu wyprawy skór;
6)
podejmuje decyzje dotyczące przebiegu procesów technologicznych wyprawy skór na podstawie
wyników kontroli międzyoperacyjnej;
7)
kontroluje stosowanie przepisów prawa i przestrzeganie norm dotyczących bezpieczeństwa
i higieny pracy oraz ochrony środowiska.
2.
Przygotowywanie zestawów technologicznych
Uczeń:
1)
opracowuje instrukcje dotyczące sporządzania roztworów roboczych i zestawów wykańczalniczych;
2)
dobiera środki chemiczne do sporządzania zestawów technologicznych;
3)
dobiera parametry technologiczne oraz parametry pracy agregatów, maszyn i urządzeń
do mechanicznej i chemicznej obróbki skór;
4)
nadzoruje sporządzanie zestawów technologicznych;
5)
kontroluje stosowanie przepisów prawa i przestrzeganie norm dotyczących bezpiecznej
pracy z substancjami chemicznymi.
3.
Określanie jakości skór
Uczeń:
1)
przygotowuje próbki skór, zestawów technologicznych oraz kąpieli roboczych do badań
laboratoryjnych;
2)
przeprowadza kontrolę międzyoperacyjną procesu wyprawy skór;
3)
wykonuje badania laboratoryjne półproduktów skórzanych i skór wyprawionych;
4)
określa przydatność asortymentową skór wyprawionych, na podstawie badań i oznaczeń
laboratoryjnych;
5)
organizuje stanowisko odbioru jakościowego skór gotowych;
6)
dokonuje klasyfikacji jakościowej skór wyprawionych.
AU.54. Przygotowywanie oraz wykonywanie prac graficznych i publikacji cyfrowych
1.
Projektowanie materiałów graficznych
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią z zakresu grafiki komputerowej;
2)
rozpoznaje formaty oraz typy materiałów cyfrowych;
3)
określa źródła pozyskiwania materiałów cyfrowych;
4)
pozyskuje i edytuje materiały graficzne;
5)
dobiera narzędzia do tworzenia i edycji obiektów graficznych;
6)
skanuje i przetwarza grafikę z zastosowaniem specjalistycznego oprogramowania;
7)
posługuje się oprogramowaniem do przygotowania materiałów cyfrowych;
8)
określa zasady kompozycji obrazu oraz symbolikę barw;
9)
stosuje system zarządzania barwą;
10)
posługuje się technikami tworzenia i obróbki obiektów graficznych;
11)
tworzy mapy bitowe i obiekty wektorowe;
12)
tworzy kompozycje graficzno-tekstowe prac graficznych;
13)
przygotowuje graficznie projekty opakowań;
14)
dokonuje konwersji pomiędzy formatami graficznymi;
15)
kataIoguje materiały cyfrowe.
2.
Opracowanie publikacji
Uczeń:
1)
rozróżnia pojęcia związane z tworzeniem publikacji;
2)
rozróżnia i określa zasady przygotowania publikacji drukowanej i elektronicznej (e-book);
3)
określa i przestrzega zasad składania i łamania tekstu;
4)
dobiera parametry zapisu pliku graficznego do sposobu publikacji;
5)
gromadzi materiały przeznaczone do wykonania publikacji;
6)
opracowuje materiały wydawnicze dla publikacji;
7)
tworzy kompozycje graficzno-tekstowe publikacji.
3.
Przygotowanie publikacji i prac graficznych do drukowania
Uczeń:
1)
rozróżnia cyfrowe systemy produkcyjne w poligrafii;
2)
przestrzega zasad przygotowania materiału cyfrowego do naświetlania i drukowania;
3)
przygotowuje materiał cyfrowy do naświetlania i drukowania;
4)
przestrzega zasad wykonywania impozycji;
5)
wykonuje impozycję prac cyfrowych;
6)
wykonuje cyfrowe wydruki próbne.
AU.55. Drukowanie cyfrowe i obróbka druków
1.
Drukowanie cyfrowe i obróbka wydruków
Uczeń:
1)
dobiera maszyny cyfrowe do małoformatowego drukowania cyfrowego;
2)
dobiera podłoża i materiały eksploatacyjne do małoformatowego drukowania cyfrowego;
3)
przygotowuje podłoża i materiały eksploatacyjne do małoformatowego drukowania cyfrowego;
4)
przygotowuje materiały cyfrowe do małoformatowego drukowania cyfrowego;
5)
przestrzega zasad przygotowania maszyn cyfrowych do małoformatowego drukowania cyfrowego;
6)
przygotowuje maszyny cyfrowe do małoformatowego drukowania cyfrowego;
7)
przestrzega zasad drukowania cyfrowego małoformatowego;
8)
obsługuje drukujące maszyny cyfrowe nakładowe małoformatowe;
9)
ocenia jakość cyfrowych wydruków małoformatowych;
10)
określa sposoby personalizacji druków;
11)
wykonuje cyfrowe wydruki personalizowane;
12)
dobiera metody wykańczania wydruków cyfrowych;
13)
dobiera maszyny postpressowe do planowanych metod wykończenia wydruków cyfrowych;
14)
przestrzega zasad przygotowania maszyn postpressowych do wykańczania wydruków cyfrowych;
15)
obsługuje maszyny postpressowe do wykańczania wydruków cyfrowych;
16)
wykonuje obróbkę wykończeniową wydruków cyfrowych małoformatowych;
17)
kontroluje jakość wykonywanych wykończeń.
2.
Drukowanie 3D i obróbka wydruków
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną, normami i katalogami;
2)
przestrzega zasad sporządzania rysunku technicznego;
3)
sporządza szkice i rysunki techniczne;
4)
sporządza rysunki techniczne z wykorzystaniem technik komputerowych;
5)
pozyskuje i przetwarza obiekty na potrzeby druku 3D;
6)
przygotowuje cyfrowe modele do druku 3D;
7)
przestrzega zasad przygotowania maszyn do druku 3D;
8)
przygotowuje maszyny do druku 3D;
9)
rozróżnia materiały eksploatacyjne stosowane w druku 3D;
10)
obsługuje skanery i drukarki 3D;
11)
drukuje obiekty 3D;
12)
ocenia jakość wydruków 3D;
13)
wykonuje obróbkę wykończeniową wydruków 3D.
AU.56. Organizacja i kontrolowanie procesów technologicznych w przemyśle chemicznym
1.
Organizowanie procesów technologicznych
Uczeń:
1)
charakteryzuje procesy technologiczne przemysłowej syntezy organicznej i nieorganicznej,
przetwórstwa petrochemiczno-rafineryjnego;
2)
sporządza bilanse materiałowe i energetyczne procesów technologicznych;
3)
określa parametry procesu technologicznego i wymagania dotyczące jakości mediów technologicznych;
4)
dobiera maszyny i urządzenia do poszczególnych procesów wytwarzania półproduktów i
produktów chemicznych;
5)
przestrzega zasad racjonalnej gospodarki czynnikami energetycznymi podczas produkcji;
6)
organizuje stanowiska obsługi ciągu technologicznego;
7)
opracowuje harmonogramy prac i kieruje zespołami pracowników prowadzących procesy
technologiczne;
8)
kontroluje wykonywanie pomiarów i regulacji parametrów procesowych;
9)
kontroluje przebieg procesów produkcyjnych na podstawie wyników pomiarów parametrów
i analiz ruchowych i międzyoperacyjnych;
10)
organizuje i nadzoruje prace związane ze znakowaniem, magazynowaniem i transportem
materiałów na wydziale produkcyjnym przemysłu chemicznego;
11)
kontroluje przestrzeganie procedur systemu jakości i stosowanie przepisów prawa dotyczących
bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska w
procesie produkcyjnym;
12)
prowadzi dokumentację przebiegu procesu produkcyjnego.
2.
Wykonywanie badań laboratoryjnych stosowanych w przemyśle chemicznym
Uczeń:
1)
pobiera próbki substancji gazowych, ciekłych i stałych do badań laboratoryjnych;
2)
znakuje, zabezpiecza i przechowuje pobrane próbki materiałów;
3)
dobiera metody i techniki przygotowywania materiału do badań laboratoryjnych;
4)
przygotowuje próbki laboratoryjne i analityczne;
5)
stosuje metody klasyczne i instrumentalne stosowane w badaniach surowców, półproduktów,
produktów i materiałów pomocniczych przemysłu chemicznego;
6)
przygotowuje titranty i roztwory pomocnicze;
7)
wykonuje analizy jakościowe i ilościowe surowców, półproduktów, produktów i materiałów
pomocniczych przemysłu chemicznego, metodami klasycznymi i instrumentalnymi;
8)
wykonuje badania właściwości fizycznych i fizykochemicznych surowców, półproduktów,
produktów i materiałów pomocniczych przemysłu chemicznego;
9)
ocenia jakość surowców, półproduktów, produktów, materiałów pomocniczych na podstawie
wyników badań laboratoryjnych;
10)
wykonuje czynności związane z kalibracją i konserwacją sprzętu i aparatury laboratoryjnej;
11)
prowadzi ewidencję i dokumentację badań laboratoryjnych surowców, półproduktów, produktów
i materiałów pomocniczych przemysłu chemicznego.
AU.57. Produkcja mas włóknistych i wytworów papierniczych
1.
Organizowanie produkcji mas włóknistych i wytworów papierniczych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną i technologiczną z zakresu produkcji mas włóknistych
i wytworów papierniczych;
2)
przestrzega zasad organizowania produkcji mas włóknistych i wytworów papierniczych;
3)
dobiera surowce i substancje chemiczne do produkcji mas włóknistych;
4)
sporządza zapotrzebowanie na materiały do produkcji mas włóknistych i wytworów papierniczych;
5)
sporządza schemat technologiczny produkcji mas włóknistych;
6)
planuje proces technologiczny przygotowania masy papierniczej;
7)
opracowuje harmonogramy prac związanych z produkcją mas włóknistych i wytworów papierniczych;
8)
dobiera maszyny i urządzenia do przygotowania masy papierniczej;
9)
planuje proces technologiczny produkcji wytworów papierniczych;
10)
sporządza schemat technologiczny produkcji wytworów papierniczych;
11)
dobiera maszyny i urządzenia do produkcji wytworów papierniczych;
12)
dobiera sposoby wykańczania wytworów papierniczych;
13)
organizuje prace związane z wykańczaniem wytworów papierniczych;
14)
stosuje metody ochrony środowiska przed zanieczyszczeniem związanym z produkcją mas
włóknistych i wytworów papierniczych.
2.
Wytwarzanie mas włóknistych
Uczeń:
1)
rozróżnia metody produkcji mas włóknistych;
2)
przygotowuje surowce i substancje chemiczne do produkcji mas włóknistych;
3)
obsługuje maszyny i urządzenia do produkcji mas włóknistych;
4)
reguluje parametry pracy maszyn i urządzeń w procesie produkcji mas włóknistych;
5)
kontroluje przebieg procesów technologicznych produkcji mas włóknistych;
6)
przygotowuje masy włókniste zgodnie z technologią wytwarzania;
7)
ocenia jakość mas włóknistych.
3.
Produkcja wytworów papierniczych
Uczeń:
1)
dobiera składniki masy papierniczej;
2)
przygotowuje składniki do sporządzania masy papierniczej;
3)
przygotowuje do pracy maszyny i urządzenia stosowane w procesie sporządzania masy
papierniczej;
4)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane do produkcji wytworów papierniczych;
5)
obsługuje urządzenia automatycznego sterowania procesami produkcji;
6)
kontroluje przebieg procesów technologicznych podczas produkcji wytworów papierniczych;
7)
dobiera sposoby wykańczania wytworów papierniczych;
8)
ocenia jakość wytworów papierniczych;
9)
wykonuje czynności związane ze znakowaniem, pakowaniem i przechowywaniem gotowych
wytworów papierniczych.
AU.58. Przetwórstwo wytworów papierniczych
1.
Organizowanie procesów przetwórstwa wytworów papierniczych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną i technologiczną z zakresu przetwórstwa wytworów
papierniczych;
2)
charakteryzuje procesy technologiczne stosowane w przetwórstwie wytworów papierniczych;
3)
planuje prace związane z przetwórstwem wytworów papierniczych;
4)
sporządza schemat technologiczny przetwórstwa wytworów papierniczych;
5)
dobiera maszyny i urządzenia do przetwórstwa wytworów papierniczych;
6)
sporządza zapotrzebowanie na materiały stosowane w przetwórstwie wytworów papierniczych;
7)
dobiera materiały, maszyny i urządzenia do przygotowania półproduktów i mieszanek
uszlachetniających;
8)
kontroluje przebieg procesów przetwórstwa wytworów papierniczych;
9)
przestrzega zasad racjonalnej gospodarki substancjami chemicznymi oraz energią; 10)
stosuje metody ochrony środowiska przed zanieczyszczeniami związanymi z przetwórstwem
wytworów papierniczych.
2.
Przetwarzanie wytworów papierniczych
Uczeń:
1)
dobiera metody przygotowania półproduktów i mieszanek uszlachetniających;
2)
ocenia jakość półproduktów i mieszanek uszlachetniających;
3)
przygotowuje półprodukty i substancje chemiczne do przetwarzania wytworów papierniczych;
4)
obsługuje maszyny i urządzenia do przygotowania mieszanek uszlachetniających i półproduktów
stosowanych w procesach przetwarzania wytworów papierniczych;
5)
obsługuje maszyny i urządzenia do przetwarzania wytworów papierniczych;
6)
reguluje parametry pracy maszyn i urządzeń do przetwarzania wytworów papierniczych;
7)
kontroluje przebieg procesów technologicznych przetwarzania wytworów papierniczych.
AU.59. Przygotowywanie sprzętu, odczynników chemicznych i próbek do badań analitycznych
1.
Gospodarowanie wyposażeniem oraz odczynnikami chemicznymi w laboratorium analitycznym
Uczeń:
1)
wykonuje prace związane z obsługą i konserwacją infrastruktury technicznej laboratorium
analitycznego;
2)
klasyfikuje wyposażenie pomiarowe i wyposażenie pomocnicze stosowane w pracach analitycznych;
3)
klasyfikuje odczynniki chemiczne ze względu na ich czystość, jakość i zastosowanie
w procesach analitycznych;
4)
sporządza zapotrzebowania na wyposażenie pomiarowe i wyposażenie pomocnicze oraz odczynniki
chemiczne stosowane w pracach analitycznych;
5)
przygotowuje zestawy sprzętu laboratoryjnego i odczynników chemicznych do wykonywania
prac analitycznych;
6)
ocenia stan techniczny wyposażenia pomiarowego i wyposażenia pomocniczego stosowanego
w laboratorium analitycznym;
7)
prowadzi gospodarkę magazynową wyposażenia pomiarowego i wyposażenia pomocniczego;
8)
prowadzi gospodarkę odczynnikami chemicznymi i odpadami w laboratorium analitycznym.
2.
Wykonywanie prac preparatywnych i przygotowanie odczynników chemicznych do badań analitycznych
Uczeń:
1)
wyjaśnia zjawiska fizyczne, chemiczne i fizykochemiczne zachodzące podczas oczyszczania
i rozdzielania substancji oraz w procesach wytwarzania preparatów chemicznych metodami
laboratoryjnymi;
2)
prowadzi procesy związane z oczyszczaniem i rozdzielaniem substancji;
3)
wytwarza preparaty chemiczne metodami laboratoryjnymi;
4)
ocenia Jakość otrzymanych preparatów chemicznych i oczyszczanych substancji;
5)
wyjaśnia zjawiska chemiczne zachodzące podczas sporządzania roztworów mianowanych;
6)
przygotowuje roztwory mianowane i wzorce analityczne;
7)
ocenia jakość odczynników chemicznych;
8)
prowadzi dokumentację prac związanych z przygotowaniem odczynników i preparatów chemicznych
oraz oczyszczaniem substancji.
3.
Pobieranie i przygotowanie próbek do badań analitycznych
Uczeń:
1)
przestrzega zasad pobierania próbek w warunkach terenowych, stacjonarnych i ciągłego
procesu technologicznego;
2)
dobiera narzędzia i przyrządy do pobierania próbek substancji gazowych, ciekłych i
stałych;
3)
pobiera próbki substancji gazowych, ciekłych i stałych;
4)
znakuje, utrwala i transportuje pobrane próbki;
5)
przygotowuje reprezentatywne próbki do badań analitycznych;
6)
dobiera metody i techniki przygotowania próbek do badań analitycznych;
7)
przeprowadza operacje i procesy jednostkowe związane z przygotowaniem próbek do badań
analitycznych;
8)
zabezpiecza i przechowuje próbki archiwalne;
9)
prowadzi dokumentację prac związanych z pobieraniem, przygotowywaniem i przechowywaniem
próbek do badań analitycznych.
AU.60. Wykonywanie badań analitycznych
1.
Kontrola laboratoryjna surowców, półproduktów, produktów i materiałów pomocniczych
Uczeń:
1)
rozróżnia klasyczne metody analizy jakościowej i analizy ilościowej materiałów;
2)
rozróżnia metody instrumentalne stosowane w analizach jakościowych i analizach ilościowych
materiałów;
3)
wyjaśnia zjawiska fizyczne, chemiczne i fizykochemiczne zachodzące podczas wykonywania
badań analitycznych;
4)
posługuje się laboratoryjnym wyposażeniem pomiarowym stosowanym w analizach jakościowych
i analizach ilościowych materiałów;
5)
określa kryteria i wskaźniki oceny jakości surowców, półproduktów, produktów i materiałów
pomocniczych przemysłów: chemicznego, paliwowego, farmaceutycznego, biotechnologicznego;
6)
bada właściwości fizyczne i fizykochemiczne surowców, półproduktów, produktów i materiałów
pomocniczych;
7)
bada skład jakościowy i ilościowy surowców, półproduktów, produktów i materiałów pomocniczych;
8)
ocenia jakość surowców, półproduktów, produktów i materiałów pomocniczych na podstawie
wyników badań laboratoryjnych;
9)
wykonuje analizy ruchowe i międzyoperacyjne;
10)
posługuje się automatycznymi analizatorami przemysłowymi;
11)
przestrzega procedur systemu zarządzania jakością;
12)
prowadzi dokumentację wyników badań laboratoryjnych surowców, półproduktów, produktów
i materiałów pomocniczych przemysłów: chemicznego, paliwowego, farmaceutycznego, biotechnologicznego.
2.
Wykonywanie badań bioanalitycznych i środowiskowych
Uczeń:
1)
dobiera wyposażenie pomiarowe i wyposażenie pomocnicze do wykonywania badań: mikrobiologicznych,
biochemicznych i środowiskowych;
2)
posługuje się laboratoryjnym wyposażeniem pomiarowym i wyposażeniem pomocniczym stosowanymi
w badaniach bioanalitycznych i środowiskowych;
3)
przygotowuje preparaty mikroskopowe;
4)
sporządza podłoża do badań mikrobiologicznych;
5)
wykonuje badania mikrobiologiczne wody pitnej, ścieków, powietrza oraz środków spożywczych;
6)
wyjaśnia zjawiska fizyczne, chemiczne i fizykochemiczne zachodzące podczas identyfikacji
i analiz ilościowych produktów naturalnych;
7)
identyfikuje produkty naturalne metodami chemicznymi oraz instrumentalnymi;
8)
wykonuje oznaczenia ilościowe aminokwasów, białek, cukrów, lipidów i kwasów nukleinowych;
9)
wykonuje analizy z zastosowaniem biosensorów;
10)
wykonuje analizy fizykochemiczne wody, ścieków, powietrza i gleby w warunkach terenowych
i laboratoryjnych;
11)
ocenia jakość wody, ścieków, powietrza i gleby na podstawie wyników badań analitycznych;
12)
prowadzi ewidencję oraz dokumentację wyników badań bioanalitycznych i środowiskowych.
AU.61. Wykonywanie zabiegów kosmetycznych twarzy
1.
Wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych twarzy
Uczeń:
1)
przeprowadza wywiad z klientem;
2)
dobiera metody diagnozy stanu skóry twarzy, szyi i dekoltu;
3)
ocenia stan skóry twarzy, szyi i dekoltu;
4)
określa przeciwwskazania do wykonania określonych zabiegów pielęgnacyjnych twarzy,
szyi i dekoltu;
5)
przygotowuje klienta do określonego zabiegu pielęgnacyjnego twarzy, szyi i dekoltu;
6)
dobiera metody i środki dezynfekcji i sterylizacji narzędzi przed planowanym zabiegiem
pielęgnacyjnym twarzy, szyi i dekoltu;
7)
przestrzega zasad aseptyki i antyseptyki podczas wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych
twarzy, szyi i dekoltu;
8)
dobiera metody i techniki wykonania określonych zabiegów pielęgnacyjnych twarzy, szyi
i dekoltu;
9)
dobiera preparaty kosmetyczne do wykonywania określonych zabiegów pielęgnacyjnych
twarzy, szyi i dekoltu;
10)
dobiera aparaturę, narzędzia i przybory do wykonywania określonych zabiegów pielęgnacyjnych
twarzy, szyi i dekoltu;
11)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne twarzy, szyi i dekoltu zgodnie z postawioną diagnozą;
12)
określa działanie czynników fizykalnych na organizm człowieka, uwzględniając wskazania
i przeciwwskazania do ich stosowania;
13)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne twarzy, szyi i dekoltu z wykorzystaniem czynników fizykalnych;
14)
udziela porad w zakresie pielęgnacji twarzy, szyi i dekoltu w warunkach domowych.
2.
Wykonywanie zabiegów upiększających twarzy
Uczeń:
1)
przestrzega zasad korygowania kształtu i elementów twarzy;
2)
przeprowadza analizę kolorystyczną typu urody klienta;
3)
przygotowuje klienta do wykonywania określonych zabiegów upiększających twarzy;
4)
dobiera metody i środki dezynfekcji i sterylizacji narzędzi przed planowanym zabiegiem
upiększającym twarzy, szyi i dekoltu;
5)
dobiera metody i techniki wykonania określonych zabiegów upiększających twarzy, szyi
i dekoltu;
6)
dobiera i stosuje preparaty kosmetyczne do wykonania określonych zabiegów upiększających
twarzy, szyi i dekoltu;
7)
określa przeciwwskazania do wykonania określonych zabiegów upiększających twarzy,
szyi i dekoltu;
8)
dobiera aparaturę, narzędzia i przybory do wykonania określonych zabiegów upiększających
twarzy, szyi i dekoltu;
9)
wykonuje zabiegi upiększające twarzy, szyi i dekoltu zgodnie z potrzebami klienta;
10)
stosuje aparaturę specjalistyczną podczas wykonywania zabiegów upiększających twarzy,
szyi i dekoltu;
11)
udziela porad kosmetycznych w zakresie wykonywania zabiegów upiększających twarzy,
szyi i dekoltu w warunkach domowych.
AU.62. Wykonywanie zabiegów kosmetycznych ciała, dłoni i stóp
1.
Wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych i upiększających ciała
Uczeń:
1)
dobiera metody diagnozy stanu skóry;
2)
przygotowuje klienta do określonego zabiegu kosmetycznego ciała;
3)
określa przeciwwskazania do wykonania określonych zabiegów upiększających ciała;
4)
dobiera metody i środki dezynfekcji i sterylizacji narzędzi przed planowanym zabiegiem
kosmetycznym ciała;
5)
przestrzega zasad aseptyki i antyseptyki podczas wykonywania zabiegów kosmetycznych;
6)
dobiera metody i techniki wykonania określonych zabiegów kosmetycznych ciała;
7)
dobiera preparaty kosmetyczne do wykonywania określonych zabiegów kosmetycznych ciała;
8)
dobiera aparaturę, narzędzia i przybory do wykonywania określonych zabiegów pielęgnacyjnych
i upiększających ciała;
9)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne i upiększające ciała zgodnie z postawioną diagnozą;
10)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne ciała z wykorzystaniem czynników fizykalnych;
11)
stosuje aparaturę specjalistyczną podczas wykonywania zabiegów kosmetycznych ciała;
12)
udziela porad kosmetycznych w zakresie wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych ciała
w warunkach domowych.
2.
Wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych i upiększających dłoni i stóp
Uczeń:
1)
określa przeciwwskazania do wykonania określonych zabiegów pielęgnacyjnych dłoni i
stóp;
2)
dobiera i stosuje preparaty kosmetyczne do wykonania określonych zabiegów pielęgnacyjnych
dłoni i stóp;
3)
dobiera metody i techniki wykonania określonych zabiegów pielęgnacyjnych dłoni i stóp;
4)
dobiera metody i środki dezynfekcji i sterylizacji narzędzi przed planowanym zabiegiem
kosmetycznym dłoni i stóp;
5)
dobiera i stosuje aparaturę, narzędzia i przybory do wykonania określonych zabiegów
pielęgnacyjnych dłoni i stóp;
6)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne dłoni i stóp;
7)
dobiera metody i techniki wykonania określonych zabiegów upiększających dłoni i stóp;
8)
wykonuje zabiegi upiększające dłoni i stóp zgodnie z potrzebami klienta;
9)
udziela porad kosmetycznych w zakresie wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych dłoni
i stóp w warunkach domowych.
AU.63. Organizacja i prowadzenie archiwum
1.
Organizowanie archiwum
Uczeń:
1)
ustala wyposażenie archiwum;
2)
określa zakres pracy archiwum;
3)
przestrzega zasad obiegu pism;
4)
wykonuje prace kancelaryjne;
5)
obsługuje biurowe urządzenia techniczne;
6)
opracowuje jednolity rzeczowy wykaz akt;
7)
opracowuje instrukcję kancelaryjną;
8)
sporządza instrukcję archiwalną;
9)
ustala i stosuje normatywy kancelaryjno-archiwalne;
10)
sporządza plan pracy archiwum zakładowego.
2.
Prowadzenie archiwum
Uczeń:
1)
przyjmuje akta z komórek organizacyjnych do archiwum;
2)
kontroluje prawidłowość sporządzania spisów zdawczo-odbiorczych oraz ich zgodność
z przekazywanymi aktami;
3)
sporządza wykazy spisów zdawczo-odbiorczych;
4)
dobiera sposób rozmieszczenia akt w magazynie archiwalnym;
5)
ewidencjonuje i opracowuje akta;
6)
udostępnia zasoby archiwalne;
7)
wykonuje kwerendy, sporządza zaświadczenia i odpisy oraz je wydaje;
8)
prowadzi ewidencję użytkowników korzystających z zasobów archiwum oraz udostępnianej
dokumentacji;
9)
prowadzi działania profilaktyczne i zabezpieczające związane z zasobem aktowym;
10)
sporządza sprawozdania z działalności archiwum;
11)
popularyzuje dokumentację gromadzoną w archiwum.
3.
Brakowanie dokumentacji niearchiwalnej, przekazywanie materiałów archiwalnych do archiwum
państwowego
Uczeń:
1)
dokonuje oceny dokumentacji;
2)
przygotowuje i wypełnia dokumenty niezbędne do brakowania;
3)
występuje do archiwum państwowego o zgodę na brakowanie;
4)
ustala sposób niszczenia wybrakowanej dokumentacji;
5)
opracowuje materiały archiwalne zgodnie z wytycznymi państwowej służby archiwalnej;
6)
przygotowuje materiały archiwalne do przekazania do archiwum państwowego.
4.
Postępowanie w przypadku uszkodzenia, zagubienia i kradzieży dokumentacji archiwalnej
lub likwidacji jednostki organizacyjnej
Uczeń:
1)
określa obowiązki archiwisty wobec likwidatora lub syndyka;
2)
ocenia stan uporządkowania i zewidencjonowania dokumentacji w archiwum;
3)
przeprowadza skontrum zasobu archiwalnego;
4)
zabezpiecza dokumentację;
5)
podejmuje działania w przypadku uszkodzenia, zagubienia lub kradzieży dokumentów;
6)
przygotowuje akta i przekazuje je sukcesorowi.
AU.64. Opracowywanie materiałów archiwalnych
1.
Opracowywanie dokumentacji aktowej, technicznej i geodezyjno-kartograficznej
Uczeń:
1)
dobiera metody porządkowania dokumentacji;
2)
określa przynależność zespołową i rodzaj dokumentacji;
3)
segreguje, klasyfikuje i inwentaryzuje dokumentację;
4)
opracowuje inwentarz archiwalny dokumentacji;
5)
sporządza pomoce archiwalne dla dokumentacji.
2.
Opracowywanie dokumentacji audiowizualnej
Uczeń:
1)
dobiera metodę porządkowania dokumentacji audiowizualnej;
2)
segreguje, klasyfikuje i inwentaryzuje dokumentację audiowizualną;
3)
opracowuje inwentarz archiwalny dokumentacji audiowizualnej;
4)
sporządza kopie bezpieczeństwa dokumentacji audiowizualnej;
5)
sporządza pomoce archiwalne dla różnego typu dokumentacji audiowizualnej.
3.
Gromadzenie dokumentacji na nośnikach elektronicznych
Uczeń:
1)
dobiera metodę opracowywania dokumentacji na nośnikach elektronicznych;
2)
porządkuje, inwentaryzuje i sporządza inwentarz archiwalny dokumentacji na nośnikach
elektronicznych;
3)
sporządza pomoce archiwalne dla dokumentacji na nośnikach elektronicznych;
4)
posługuje się sprzętem do odtwarzania dokumentacji na nośnikach elektronicznych;
5)
sporządza kopie bezpieczeństwa dokumentacji na nośnikach elektronicznych.
AU.65. Rozliczanie wynagrodzeń i danin publicznych
1.
Rozliczanie wynagrodzeń
Uczeń:
1)
sporządza dokumentację pracowniczą;
2)
rozróżnia i sporządza umowy cywilnoprawne;
3)
oblicza wynagrodzenia pracowników według różnych systemów wynagradzania;
4)
rozróżnia elementy składowe listy płac;
5)
sporządza listę płac;
6)
rozlicza wynagrodzenia z tytułu umów cywilnoprawnych;
7)
stosuje przepisy prawa dotyczące ubezpieczeń społecznych;
8)
oblicza składki na ubezpieczenia społeczne;
9)
ustala uprawnienia do zasiłku chorobowego i oblicza jego wysokość;
10)
oblicza wysokość świadczeń wypłacanych przez płatnika w imieniu Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych;
11)
stosuje przepisy prawa dotyczące ubezpieczenia zdrowotnego;
12)
oblicza składki na ubezpieczenie zdrowotne;
13)
oblicza wysokość odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych;
14)
stosuje oprogramowanie kadrowo-płacowe.
2.
Rozliczanie podatków i innych danin publicznych
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią z zakresu finansów publicznych;
2)
stosuje przepisy prawa podatkowego;
3)
klasyfikuje podatki;
4)
rozpoznaje elementy konstrukcji podatków i opłat;
5)
rozlicza podatek VAT;
6)
rozlicza podatek akcyzowy;
7)
rozlicza podatki dochodowe z uwzględnieniem umów (konwencji) o unikaniu podwójnego
opodatkowania;
8)
przestrzega zasad określania i rozliczania innych danin publicznych;
9)
prowadzi ewidencje podatkowe;
10)
sporządza deklaracje podatkowe;
11)
przestrzega zasad przechowywania dokumentacji podatkowej;
12)
stosuje oprogramowanie do sporządzania rozliczeń podatkowych.
3.
Sporządzanie dokumentów dotyczących rozliczeń z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych
Uczeń:
1)
sporządza dokumenty rejestracji płatnika składek i osób ubezpieczonych;
2)
rozróżnia składki na ubezpieczenia społeczne;
3)
sporządza dokumenty rozliczeniowe;
4)
sporządza dokumentację będącą podstawą do wypłaty zasiłków przez Zakład Ubezpieczeń
Społecznych;
5)
ustala składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych;
6)
posługuje się programem do sporządzania dokumentów rozliczeniowych z Zakładem Ubezpieczeń
Społecznych.
AU.66. Świadczenie usług pocztowych, finansowych i kurierskich oraz w zakresie obrotu
towarowego
1.
Świadczenie usług pocztowych i kurierskich
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące operatorów pocztowych i przedsiębiorstw kurierskich;
2)
posługuje się cennikami opłat za usługi pocztowe oraz regulaminami świadczenia usług
pocztowych i kurierskich;
3)
dobiera zakres świadczonych usług pocztowych i kurierskich do potrzeb klienta;
4)
sporządza i analizuje dokumenty związane z zawieraniem umów na usługi pocztowe i kurierskie;
5)
przyjmuje, doręcza przesyłki, druki bezadresowe, telegramy zgodnie z procedurami;
6)
posługuje się komputerowymi programami użytkowymi stosowanymi w usługach pocztowych;
7)
obsługuje urządzenia techniczne na stanowisku obsługi klienta.
2.
Realizowanie usług finansowych
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące usług finansowych;
2)
stosuje różne formy rozliczeń pieniężnych;
3)
rozpoznaje fałszywe środki płatnicze i dokumenty tożsamości oraz przestrzega procedur
postępowania w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości;
4)
przyjmuje wpłaty i dokonuje wypłat przekazów pieniężnych z różnych tytułów;
5)
stosuje regulaminy prowadzenia rachunków bankowych;
6)
przyjmuje wnioski o pożyczkę i przeprowadza procedurę przyznania pożyczki.
3.
Realizowanie obrotu towarowego
Uczeń:
1)
przestrzega zasad składania i rozliczania zamówień;
2)
sporządza dokumenty związane z obrotem towarowym;
3)
przestrzega zasad przyjmowania i wydawania towarów;
4)
stosuje różne formy promocji i sprzedaży towarów;
5)
rozróżnia rodzaje, etapy i zasady inwentaryzacji oraz stosuje różne metody przeprowadzania
inwentaryzacji.
AU.67. Wykonywanie zadań rozdzielczo-ekspedycyjnych w usługach pocztowych i kurierskich
1.
Opracowywanie przesyłek
Uczeń:
1)
stosuje instrukcję technologiczną operatora dotyczącą opracowywania i nadawania przesyłek;
2)
przestrzega zasad dzielenia przesyłek pocztowych w systemie automatycznym i ręcznym;
3)
przestrzega zasad bezpieczeństwa i terminów przebiegu odsyłek;
4)
sporządza dokumenty dotyczące opracowywania odsyłek;
5)
stosuje przepisy prawa o ochronie informacji niejawnych w zakresie dotyczącym tajemnicy
służbowej i państwowej;
6)
identyfikuje i oblicza wskaźniki jakości świadczonych usług pocztowych i kurierskich;
7)
dobiera i obsługuje urządzenia techniczne stosowane przy opracowywaniu przesyłek pocztowych
i kurierskich.
2.
Ekspediowanie i przewóz przesyłek
Uczeń:
1)
stosuje instrukcję technologiczną operatora dotyczącą ekspediowania i przewozu;
2)
opracowuje harmonogram prac w procesie ekspediowania i przewozu przesyłek;
3)
sporządza i kontroluje dokumentację dotyczącą ekspediowania i przewozu przesyłek;
4)
ekspediuje ładunki pocztowe;
5)
opracowuje i stosuje mapy połączeń pocztowych.
AU.68. Obsługa klienta w jednostkach administracji
1.
Przygotowywanie dokumentów na podstawie przepisów prawa pracy i prawa cywilnego
Uczeń:
1)
rozróżnia prawne formy działania jednostek administracji publicznej;
2)
rozpoznaje strukturę organizacyjną jednostek administracji publicznej;
3)
rozpoznaje zadania administracji publicznej na określonym szczeblu;
4)
korzysta z aktów prawnych oraz instrukcji i regulaminów wewnętrznych podczas wykonywania
pracy w organach administracji publicznej;
5)
promuje nowoczesny model administracji publicznej;
6)
rozróżnia rodzaje aktów normatywnych, ich hierarchię i tryb ogłaszania;
7)
korzysta z różnych źródeł prawa oraz form prawotwórczej działalności państwa;
8)
rozróżnia cechy osoby fizycznej i osoby prawnej;
9)
ocenia skutki niezachowania ustalonych terminów oraz przypisanej formy czynności prawnej;
10)
określa rodzaje odpowiedzialności cywilnej;
11)
stosuje zasady dotyczące stosunku zobowiązaniowego;
12)
sporządza umowy cywilnoprawne;
13)
sporządza dokumenty wynikające ze stosunku pracy;
14)
wyjaśnia przypadki dyskryminacji, mobbingu i molestowania, występujące w jednostce
administracji;
15)
określa zakres prawa pracy i ubezpieczeń społecznych;
16)
stosuje przepisy prawa dotyczące zatrudnienia w państwach Unii Europejskiej.
2.
Prowadzenie postępowania administracyjnego
Uczeń:
1)
przestrzega zasad postępowania administracyjnego;
2)
wszczyna postępowanie administracyjne;
3)
ustala właściwość organu administracyjnego;
4)
informuje strony postępowania o ich prawach i obowiązkach;
5)
wyjaśnia okoliczności istotne dla prowadzonego postępowania;
6)
podejmuje czynności skłaniające strony do zawarcia ugody;
7)
prowadzi rozprawę administracyjną;
8)
sporządza dokumenty na każdym etapie postępowania;
9)
sporządza projekty postanowień i decyzji administracyjnych zgodnie z Kodeksem postępowania
administracyjnego;
10)
pośredniczy w przekazywaniu środków odwoławczych od postanowień i decyzji organu administracyjnego;
11)
wznawia w uzasadnionych przypadkach postępowanie zakończone ostateczną decyzją administracyjną;
12)
wszczyna egzekucję dotyczącą aktu administracyjnego;
13)
rozpatruje skargi i wnioski obywateli;
14)
stosuje orzecznictwo Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, Trybunału
Konstytucyjnego.
3.
Sporządzanie analiz i sprawozdań dotyczących finansów publicznych
Uczeń:
1)
określa formy organizacyjno-prawne sektora finansów publicznych;
2)
analizuje budżet jednostki organizacyjnej;
3)
charakteryzuje dochody i wydatki budżetu państwa oraz jednostki samorządu terytorialnego;
4)
sporządza sprawozdanie finansowe w podstawowym zakresie;
5)
sporządza typowe sprawozdanie budżetowe.
AU.69. Organizacja przewozu środkami transportu drogowego
1.
Organizowanie przewozu towarów i ładunków
Uczeń:
1)
określa właściwości towarów i ładunków;
2)
rozróżnia cechy transportu drogowego ładunków;
3)
stosuje różne formy ubezpieczeń w transporcie drogowym;
4)
stosuje przepisy prawa dotyczące transportu drogowego;
5)
określa zakres odpowiedzialności materialnej, osobistej i solidarnej za powierzone
mienie;
6)
planuje rozmieszczenie ładunków w środkach transportu drogowego;
7)
sporządza dokumentację przewozową;
8)
sporządza kalkulacje i oblicza koszty przewozu ładunków;
9)
stosuje programy komputerowe wspomagające organizację przewozu ładunków;
10)
wykonuje czynności niewymagające dodatkowych uprawnień, związane z załadunkiem i wyładunkiem
ładunków, w tym ładunków niebezpiecznych, ponadnormatywnych i żywych zwierząt;
11)
obsługuje automatyczne systemy identyfikacji ładunków.
2.
Organizowanie transportu drogowego osób
Uczeń:
1)
planuje organizację rynku przewozów drogowych;
2)
określa cechy transportu drogowego osób;
3)
organizuje i nadzoruje obsługę pasażerów w środkach transportu drogowego;
4)
sporządza dokumentację związaną z obsługą podróżnych;
5)
stosuje programy komputerowe wspomagające organizację przewozu osób;
6)
obsługuje pasażerów korzystających ze środków transportu drogowego.
OBSZAR BUDOWLANY (BD)
BD.01. Eksploatacja maszyn i urządzeń do robót ziemnych i drogowych
1.
Obsługa maszyn i urządzeń drogowych
Uczeń:
1)
rozróżnia maszyny i urządzenia stosowane w robotach drogowych;
2)
rozróżnia elementy i mechanizmy maszyn drogowych;
3)
korzysta z dokumentacji technicznej oraz instrukcji obsługi maszyn i urządzeń drogowych;
4)
dobiera maszyny i urządzenia do robót drogowych;
5)
sprawdza stan techniczny maszyn i urządzeń drogowych;
6)
wykonuje czynności związane z instalacją oraz uruchomieniem maszyn i urządzeń drogowych;
7)
obsługuje maszyny i urządzenia podczas wykonywania robót drogowych;
8)
stosuje przepisy ruchu drogowego podczas wykonywania robót;
9)
wykonuje prace związane z bieżącą konserwacją maszyn i urządzeń drogowych.
2.
Konserwacja maszyn i urządzeń drogowych
Uczeń:
1)
określa czynniki mające wpływ na procesy zużycia maszyn i urządzeń drogowych;
2)
wykonuje bieżące przeglądy techniczne maszyn i urządzeń drogowych;
3)
stosuje materiały eksploatacyjne niezbędne do prawidłowej pracy maszyn i urządzeń
drogowych;
4)
wykonuje prace związane z konserwacją maszyn i urządzeń drogowych;
5)
rozpoznaje uszkodzenia maszyn i urządzeń drogowych oraz zgłasza je do naprawy;
6)
uczestniczy w odbiorze technicznym maszyn i urządzeń po naprawach i przeglądach;
7)
prowadzi dokumentację eksploatacyjną maszyn i urządzeń drogowych;
8)
przygotowuje maszyny i urządzenia drogowe do naprawy i transportu.
3.
Wykonywanie robót ziemnych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje budowli ziemnych;
2)
korzysta z dokumentacji dotyczącej wykonywania robót ziemnych;
3)
wykonuje obliczenia mas ziemnych;
4)
wykonuje przedmiar robót związanych z wykonaniem robót ziemnych;
5)
stosuje metody wykonywania robót ziemnych;
6)
posługuje się narzędziami podczas wykonywania robót ziemnych;
7)
dobiera oraz montuje osprzęt roboczy maszyn do robót ziemnych;
8)
obsługuje maszyny i urządzenia podczas wykonywania robót ziemnych oraz robót związanych
z budową dróg i drogowych obiektów inżynierskich;
9)
wykonuje roboty ziemne związane z budową dróg i drogowych obiektów inżynierskich;
10)
dobiera środki transportu do określonych robót ziemnych;
11)
przestrzega zasad transportu i składowania mas ziemnych oraz materiałów stosowanych
w robotach drogowych;
12)
wykonuje roboty ziemne związane z umacnianiem i zabezpieczaniem skarp budowli ziemnych;
13)
wykonuje roboty ziemne związane z odwodnieniem dróg i drogowych obiektów inżynierskich;
14)
ocenia jakość wykonanych robót ziemnych;
15)
sporządza rozliczenie materiałów oraz pracy sprzętu i robocizny.
4.
Wykonywanie nawierzchni drogowych
Uczeń:
1)
rozróżnia elementy pasa drogowego;
2)
rozróżnia warstwy konstrukcyjne jezdni;
3)
korzysta z dokumentacji technicznej dróg i drogowych obiektów inżynierskich;
4)
wykonuje przedmiar robót związanych z wykonaniem nawierzchni drogowych;
5)
stosuje materiały do wykonywania poszczególnych warstw drogi;
6)
obsługuje maszyny i urządzenia podczas układania warstw konstrukcyjnych jezdni drogowych;
7)
dobiera środki transportu do określonych robót drogowych;
8)
wykonuje prace związane z transportem oraz składowaniem materiałów stosowanych do
budowy dróg i drogowych obiektów inżynierskich;
9)
wykonuje podbudowy nawierzchni drogowych;
10)
wykonuje roboty związane z układaniem warstw jezdnych nawierzchni nieulepszonych i
ulepszonych;
11)
wykonuje roboty związane z odwodnieniem nawierzchni drogowych;
12)
wykonuje roboty związane z budową nawierzchni drogowych obiektów inżynierskich;
13)
wykonuje roboty związane z remontami oraz utrzymaniem nawierzchni dróg i drogowych
obiektów inżynierskich w wymaganym stanie technicznym;
14)
ocenia jakość wykonanych robót drogowych;
15)
sporządza rozliczenie materiałów oraz pracy sprzętu i robocizny.
BD.02. Wykonywanie płaszczy ochronnych z blachy oraz konstrukcji wsporczych i nośnych
izolacji przemysłowych
1.
Wykonywanie płaszczy ochronnych oraz konstrukcji wsporczych i nośnych izolacji przemysłowych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną płaszczy ochronnych, konstrukcji wsporczych
i nośnych stosowanych w izolacjach przemysłowych;
2)
rozróżnia płaszcze ochronne;
3)
posługuje się narzędziami i maszynami oraz przyrządami kontrolno-pomiarowymi, używanymi
do wykonywania płaszczy ochronnych oraz konstrukcji wsporczych i nośnych izolacji
przemysłowych;
4)
wykonuje z blachy elementy płaszczy ochronnych;
5)
dobiera konstrukcje wsporcze i nośne izolacji przemysłowych;
6)
wykonuje konstrukcje wsporcze i nośne izolacji przemysłowych;
7)
ocenia jakość wykonywanych robót;
8)
wykonuje przedmiar i obmiar robót związanych z wykonywaniem płaszczy ochronnych oraz
konstrukcji wsporczych i nośnych izolacji przemysłowych;
9)
rozlicza materiały, sprzęt i robociznę związane z wykonywaniem płaszczy ochronnych
oraz konstrukcji wsporczych i nośnych izolacji przemysłowych.
2.
Naprawa płaszczy ochronnych oraz konstrukcji wsporczych i nośnych izolacji przemysłowych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną związaną z naprawą płaszczy ochronnych oraz
konstrukcji wsporczych i nośnych izolacji przemysłowych;
2)
określa rodzaj i wielkość uszkodzeń płaszczy ochronnych oraz konstrukcji wsporczych
i nośnych izolacji przemysłowych;
3)
posługuje się narzędziami i sprzętem do naprawy płaszczy ochronnych oraz konstrukcji
wsporczych i nośnych izolacji przemysłowych;
4)
naprawia płaszcze ochronne z blachy oraz konstrukcje wsporcze i nośne izolacji przemysłowych;
5)
wykonuje rekonstrukcję płaszczy ochronnych;
6)
zabezpiecza naprawiane elementy płaszczy ochronnych oraz konstrukcji wsporczych i
nośnych izolacji przemysłowych przed uszkodzeniem oraz wpływem czynników atmosferycznych;
7)
ocenia jakość wykonywanych robót;
8)
wykonuje przedmiar i obmiar robót związanych z naprawą płaszczy ochronnych oraz konstrukcji
wsporczych i nośnych izolacji przemysłowych;
9)
rozlicza materiały, sprzęt i robociznę związane z naprawą płaszczy ochronnych oraz
konstrukcji wsporczych i nośnych izolacji przemysłowych.
BD.03. Wykonywanie robót kominiarskich
1.
Konserwacja przewodów kominowych
Uczeń:
1)
rozróżnia konstrukcje kominów;
2)
rozróżnia rodzaje urządzeń grzewczych oraz określa sposoby ich podłączania do przewodów
kominowych;
3)
rozróżnia nasady kominowe i urządzenia pomocnicze;
4)
posługuje się dokumentacją obiektów budowlanych oraz normami i instrukcjami dotyczącymi
konserwacji przewodów kominowych;
5)
stosuje przepisy prawa dotyczące konserwacji przewodów kominowych;
6)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania czynności związanych z konserwacją
przewodów kominowych;
7)
sporządza przedmiar robót i kalkulację kosztów związanych z konserwacją przewodów
kominowych i kominów;
8)
sprawdza stan techniczny przewodów kominowych;
9)
udrażnia i uszczelnia przewody kominowe;
10)
czyści przewody kominowe oraz urządzenia grzewcze na paliwo stałe;
11)
sprawdza ciąg w przewodach kominowych;
12)
ocenia jakość robót związanych z konserwacją przewodów kominowych;
13)
sporządza opinie dotyczące stanu technicznego przewodów kominowych oraz urządzeń grzewczych;
14)
wykonuje obmiar robót związanych z konserwacją przewodów kominowych i sporządza rozliczenie
tych robót.
2.
Kontrolowanie stanu technicznego przewodów kominowych oraz podłączeń urządzeń grzewczych
i urządzeń wentylacyjnych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją obiektów budowlanych oraz normami i instrukcjami dotyczącymi
kontroli stanu technicznego przewodów kominowych oraz podłączeń urządzeń grzewczych
i urządzeń wentylacyjnych;
2)
stosuje przepisy prawa dotyczące wykonywania kontroli przewodów kominowych oraz podłączeń
urządzeń grzewczych i urządzeń wentylacyjnych;
3)
dobiera narzędzia i sprzęt do badania stanu technicznego przewodów kominowych i przewodów
grzewczych oraz podłączeń urządzeń grzewczych, urządzeń wentylacyjnych i urządzeń
pomocniczych;
4)
sporządza przedmiar robót oraz kalkulację kosztów związanych z kontrolą stanu technicznego
przewodów kominowych oraz podłączeń urządzeń grzewczych i urządzeń wentylacyjnych;
5)
sprawdza drożność przewodów kominowych;
6)
sprawdza szczelność przewodów kominowych;
7)
wykonuje pomiary ciągu w przewodach kominowych;
8)
sprawdza sprawność systemów wentylacyjnych w pomieszczeniach;
9)
ustala przyczyny niedostatecznego ciągu kominowego oraz wadliwego funkcjonowania przewodów
kominowych;
10)
ocenia stan przewodów kominowych oraz urządzeń grzewczych pod względem bezpieczeństwa
pożarowego;
11)
ocenia stan techniczny urządzeń pomocniczych stosowanych podczas prac kominiarskich;
12)
sprawdza zgodność wykonania przewodów kominowych w nowo wybudowanych obiektach budowlanych
z projektem, normami oraz warunkami technicznymi wykonania i odbioru robót;
13)
określa możliwość przyłączenia urządzeń grzewczych i urządzeń wentylacyjnych do przewodów
kominowych;
14)
prowadzi dokumentację wykonanej kontroli przewodów kominowych i podłączeń urządzeń
grzewczych i urządzeń wentylacyjnych oraz sporządza opinie kominiarskie;
15)
wykonuje inwentaryzację przewodów kominowych;
16)
wykonuje obmiar robót związanych z kontrolą stanu technicznego przewodów kominowych
oraz podłączeń urządzeń grzewczych i urządzeń wentylacyjnych oraz sporządza rozliczenie
tych robót.
BD.04. Wykonywanie robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych
1.
Montaż systemów suchej zabudowy
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje systemów suchej zabudowy wnętrz;
2)
rozróżnia rodzaje izolacji stosowanych w systemach suchej zabudowy oraz określa sposoby
ich wykonywania;
3)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami dotyczącymi montażu systemów
suchej zabudowy;
4)
sporządza przedmiar robót związanych z montażem systemów suchej zabudowy oraz kalkuluje
ich koszty;
5)
dobiera i przygotowuje materiały do montażu ścian działowych, okładzin, sufitów oraz
innych konstrukcji w systemach suchej zabudowy;
6)
dobiera narzędzia oraz sprzęt do montażu systemów suchej zabudowy;
7)
wyznacza miejsca montażu elementów suchej zabudowy;
8)
dobiera techniki montażu elementów suchej zabudowy;
9)
przygotowuje podłoża do montażu elementów suchej zabudowy;
10)
wykonuje ściany działowe, okładziny, sufity oraz obudowy konstrukcji w systemach suchej
zabudowy;
11)
wykonuje izolacje ścian działowych, okładzin, sufitów oraz obudowy konstrukcji w systemach
suchej zabudowy;
12)
rozpoznaje rodzaje uszkodzeń ścian działowych, sufitów oraz innych konstrukcji wykonanych
w systemach suchej zabudowy oraz dobiera sposoby ich naprawy;
13)
wykonuje roboty związane z naprawą uszkodzonych elementów wykonanych w systemach suchej
zabudowy;
14)
kontroluje jakość robót wykonanych w systemie suchej zabudowy;
15)
wykonuje obmiar robót związanych z montażem systemów suchej zabudowy oraz sporządza
rozliczenie tych robót.
2.
Wykonywanie robót malarskich
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje materiałów malarskich, określa ich właściwości i zastosowanie;
2)
rozróżnia rodzaje podłoży oraz określa sposoby ich przygotowywania pod różnego rodzaju
powłoki malarskie;
3)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami dotyczącymi wykonania robót
malarskich;
4)
sporządza przedmiar robót malarskich oraz kalkuluje koszty ich wykonania;
5)
dobiera i przygotowuje materiały do wykonywania powłok malarskich w określonej technologii;
6)
dobiera techniki wykonywania robót malarskich;
7)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania robót malarskich;
8)
przygotowuje podłoża wykonane z różnych materiałów do nakładania powłok malarskich;
9)
wykonuje powłoki malarskie;
10)
rozpoznaje rodzaje uszkodzeń powłok malarskich i dobiera sposoby ich naprawy;
11)
wykonuje prace związane z naprawą i renowacją powłok malarskich;
12)
kontroluje jakość wykonania robót malarskich;
13)
wykonuje obmiar robót malarskich i sporządza ich rozliczenie.
3.
Wykonywanie robót tapeciarskich
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje tapet, określa ich właściwości i zastosowanie;
2)
rozróżnia rodzaje podłoży pod tapety i określa sposoby ich przygotowywania;
3)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami dotyczącymi wykonywania robót
tapeciarskich;
4)
sporządza przedmiar robót tapeciarskich oraz kalkuluje koszty ich wykonania;
5)
dobiera i przygotowuje materiały do wykonywania robót tapeciarskich;
6)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania robót tapeciarskich;
7)
przygotowuje podłoże do wykonywania robót tapeciarskich;
8)
wykonuje roboty tapeciarskie;
9)
rozpoznaje rodzaje uszkodzeń tapet i określa sposoby ich naprawy;
10)
wykonuje prace związane z naprawą i renowacją tapet;
11)
kontroluje jakość robót tapeciarskich;
12)
wykonuje obmiar robót tapeciarskich i sporządza ich rozliczenie.
4.
Wykonywanie robót posadzkarskich
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje materiałów posadzkarskich, określa ich właściwości i zastosowanie;
2)
określa sposoby przygotowywania podłoży pod różnego rodzaju posadzki;
3)
rozróżnia rodzaje izolacji podłogowych i określa sposoby ich wykonywania;
4)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami dotyczącymi wykonywania robót
posadzkarskich;
5)
sporządza przedmiar robót posadzkarskich oraz kalkuluje koszty ich wykonania;
6)
dobiera i przygotowuje materiały do wykonywania robót posadzkarskich;
7)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania robót posadzkarskich;
8)
przygotowuje podłoża do wykonywania posadzek z różnych materiałów;
9)
wykonuje warstwy izolacyjne podłóg;
10)
wykonuje posadzki z różnych materiałów;
11)
rozpoznaje rodzaje uszkodzeń posadzek i dobiera sposoby ich naprawy;
12)
wykonuje prace związane z konserwacją i naprawą posadzek;
13)
kontroluje jakość robót posadzkarskich;
14)
wykonuje obmiar robót posadzkarskich i sporządza ich rozliczenie.
5.
Wykonywanie robót okładzinowych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje okładzin, określa ich właściwości i zastosowanie;
2)
rozróżnia rodzaje podłoży oraz określa sposoby ich przygotowywania pod okładziny;
3)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami dotyczącymi wykonywania robót
okładzinowych;
4)
sporządza przedmiar robót okładzinowych oraz kalkuluje koszty ich wykonania;
5)
dobiera i przygotowuje materiały do wykonywania robót okładzinowych;
6)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania robót okładzinowych;
7)
przygotowuje podłoże do wykonywania okładzin;
8)
wykonuje okładziny z różnych materiałów;
9)
rozpoznaje rodzaje uszkodzeń okładzin i określa sposoby ich naprawy;
10)
wykonuje prace związane z konserwacją i naprawą okładzin wykonanych z różnych materiałów;
11)
kontroluje jakość robót okładzinowych;
12)
wykonuje obmiar robót okładzinowych i sporządza ich rozliczenie.
BD.05. Wykonywanie robót związanych z budową, montażem i eksploatacją sieci oraz instalacji
sanitarnych
1.
Wykonywanie robót związanych z budową, montażem oraz eksploatacją sieci i instalacji
wodociągowych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje ujęć wody;
2)
rozpoznaje rodzaje wód powierzchniowych i podziemnych;
3)
rozpoznaje rodzaje i układy sieci wodociągowych oraz technologie ich wykonania;
4)
rozpoznaje obiekty sieci wodociągowych oraz określa ich funkcje;
5)
posługuje się dokumentacją projektową sieci wodociągowych;
6)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do budowy i remontu sieci wodociągowych;
7)
planuje kolejność robót związanych z wykonywaniem sieci wodociągowych;
8)
wykonuje prace przygotowawcze oraz oznakowuje i zabezpiecza teren robót związanych
z budową i remontem sieci wodociągowych;
9)
wykonuje roboty ziemne związane z ułożeniem sieci wodociągowych;
10)
rozpoznaje armaturę oraz urządzenia sieci i instalacji wodociągowych;
11)
wykonuje połączenia rur oraz montuje uzbrojenie i urządzenia sieci wodociągowych;
12)
wykonuje prace związane z uruchomieniem i eksploatacją sieci wodociągowych;
13)
wykonuje prace związane z budową i eksploatacją przyłączy wodociągowych;
14)
rozpoznaje rodzaje i elementy instalacji wodociągowych oraz technologie ich wykonania;
15)
określa warunki montażu uzbrojenia i urządzeń instalacji wodociągowych;
16)
posługuje się dokumentacją projektową instalacji wodociągowych;
17)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do montażu instalacji wodociągowych;
18)
planuje kolejność robót związanych z wykonywaniem instalacji wodociągowych;
19)
zabezpiecza miejsca wykonywanych robót związanych z montażem i remontem instalacji
wodociągowych;
20)
wykonuje połączenia rur oraz montuje uzbrojenie i urządzenia instalacji wodociągowych;
21)
wykonuje izolację termiczną instalacji wodociągowych;
22)
wykonuje prace związane z uruchomieniem i eksploatacją instalacji wodociągowych.
2.
Wykonywanie robót związanych z budową, montażem oraz eksploatacją sieci i instalacji
kanalizacyjnych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje i układy sieci kanalizacyjnych oraz technologie ich wykonania;
2)
rozpoznaje obiekty sieci kanalizacyjnych oraz określa ich funkcje;
3)
posługuje się dokumentacją projektową sieci kanalizacyjnych;
4)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do budowy i remontu sieci kanalizacyjnych;
5)
planuje kolejność robót związanych z wykonywaniem sieci kanalizacyjnych;
6)
wykonuje prace przygotowawcze oraz oznakowuje i zabezpiecza teren robót związanych
z budową i remontem sieci kanalizacyjnych;
7)
wykonuje roboty ziemne związane z budową sieci kanalizacyjnych;
8)
rozpoznaje uzbrojenie i urządzenia sieci i instalacji kanalizacyjnych;
9)
wykonuje połączenia rur oraz montuje uzbrojenie i urządzenia sieci kanalizacyjnych;
10)
wykonuje prace związane z uruchomieniem i eksploatacją sieci kanalizacyjnych;
11)
wykonuje prace związane z budową i eksploatacją przyłączy kanalizacyjnych;
12)
rozpoznaje rodzaje i elementy instalacji kanalizacyjnych oraz technologie ich wykonania;
13)
określa warunki montażu uzbrojenia i urządzeń instalacji kanalizacyjnych;
14)
posługuje się dokumentacją projektową instalacji kanalizacyjnych;
15)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do montażu instalacji kanalizacyjnych;
16)
planuje kolejność robót związanych z wykonywaniem instalacji kanalizacyjnych;
17)
zabezpiecza miejsca wykonywanych robót związanych z montażem i remontem instalacji
kanalizacyjnych;
18)
wykonuje połączenia rur oraz montuje uzbrojenie i urządzenia instalacji kanalizacyjnych;
19)
wykonuje zabezpieczenia akustyczne instalacji kanalizacyjnej;
20)
wykonuje prace związane z uruchomieniem i eksploatacją instalacji kanalizacyjnych.
3.
Wykonywanie robót związanych z budową, montażem oraz eksploatacją sieci i instalacji
gazowych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje i układy sieci gazowych oraz technologie ich wykonania;
2)
rozpoznaje obiekty sieci gazowych oraz określa ich funkcje;
3)
posługuje się dokumentacją projektową sieci gazowych;
4)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do budowy i remontu sieci gazowych;
5)
planuje kolejność robót związanych z wykonywaniem sieci gazowych;
6)
wykonuje prace przygotowawcze oraz oznakowuje i zabezpiecza teren robót związanych
z budową i remontem sieci gazowych;
7)
wykonuje roboty ziemne związane z budową sieci gazowych;
8)
rozpoznaje materiały, uzbrojenie i urządzenia sieci i instalacji gazowych;
9)
wykonuje połączenia rur oraz montuje uzbrojenie i urządzenia sieci gazowych;
10)
wykonuje prace związane z uruchomieniem i eksploatacją sieci gazowych;
11)
wykonuje prace związane z budową i eksploatacją przyłączy gazowych;
12)
rozpoznaje rodzaje i elementy instalacji gazowych oraz technologie ich wykonania;
13)
określa warunki montażu uzbrojenia i urządzeń instalacji gazowych;
14)
określa warunki techniczne dotyczące montażu urządzeń gazowych i odprowadzania spalin;
15)
posługuje się dokumentacją projektową instalacji gazowych;
16)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do montażu instalacji gazowych;
17)
planuje kolejność robót związanych z wykonywaniem instalacji gazowych;
18)
zabezpiecza miejsca wykonywanych robót związanych z montażem i remontem instalacji
gazowych;
19)
wykonuje połączenia rur oraz montuje uzbrojenie i urządzenia instalacji gazowych;
20)
wykonuje zabezpieczenia antykorozyjne instalacji gazowych;
21)
wykonuje prace związane z uruchomieniem i eksploatacją instalacji gazowych.
4.
Wykonywanie robót związanych z budową, montażem oraz eksploatacją sieci i węzłów ciepłowniczych
oraz instalacji grzewczych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje i układy sieci ciepłowniczych oraz technologie ich wykonania;
2)
charakteryzuje źródła energii;
3)
rozpoznaje obiekty sieci ciepłowniczych oraz określa ich funkcje;
4)
posługuje się dokumentacją projektową sieci ciepłowniczych;
5)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do budowy i remontu sieci ciepłowniczych;
6)
planuje kolejność robót związanych z wykonywaniem sieci ciepłowniczych;
7)
wykonuje prace przygotowawcze oraz oznakowuje i zabezpiecza teren robót związanych
z budową i remontem sieci ciepłowniczych;
8)
wykonuje roboty ziemne związane z budową sieci ciepłowniczych;
9)
rozpoznaje uzbrojenie i urządzenia sieci ciepłowniczych oraz instalacji grzewczych;
10)
wykonuje połączenia rur oraz montuje uzbrojenie i urządzenia sieci ciepłowniczych;
11)
wykonuje prace związane z budową węzłów ciepłowniczych;
12)
wykonuje zabezpieczenia antykorozyjne i termiczne sieci oraz węzłów ciepłowniczych;
13)
wykonuje prace związane z uruchomieniem i eksploatacją sieci oraz węzłów ciepłowniczych;
14)
rozpoznaje rodzaje i elementy instalacji grzewczych oraz technologie ich wykonania;
15)
określa warunki montażu uzbrojenia i urządzeń instalacji grzewczych;
16)
określa warunki techniczne dotyczące pomieszczeń kotłowni;
17)
posługuje się dokumentacją projektową instalacji grzewczych;
18)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do montażu instalacji grzewczych;
19)
planuje kolejność robót związanych z wykonywaniem instalacji grzewczych;
20)
zabezpiecza miejsca wykonywanych robót związanych z montażem i remontem instalacji
grzewczych;
21)
wykonuje połączenia rur oraz montuje uzbrojenie i urządzenia instalacji grzewczych;
22)
wykonuje zabezpieczenia antykorozyjne i termiczne instalacji grzewczych;
23)
wykonuje prace związane z uruchomieniem i eksploatacją instalacji grzewczych.
5.
Wykonywanie robót związanych z montażem oraz eksploatacją instalacji wentylacyjnych
i klimatyzacyjnych
Uczeń:
1)
określa parametry powietrza wymagane w pomieszczeniach;
2)
określa sposoby wentylacji obiektów budowlanych, pomieszczeń i stanowisk roboczych;
3)
rozpoznaje rodzaje i elementy instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych oraz technologie
ich wykonania;
4)
określa warunki montażu uzbrojenia oraz urządzeń instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
5)
posługuje się dokumentacją projektową instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
6)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do montażu instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
7)
planuje kolejność robót związanych z wykonywaniem instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
8)
zabezpiecza miejsca wykonywania robót związanych z montażem i remontem instalacji
wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
9)
wykonuje połączenia kanałów, montuje uzbrojenie i urządzenia instalacji wentylacyjnych
i klimatyzacyjnych oraz montuje odciągi miejscowe;
10)
wykonuje izolacje termiczne i akustyczne instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
11)
wykonuje prace związane z uruchomieniem oraz eksploatacją instalacji wentylacyjnych
i klimatyzacyjnych.
BD.06. Wykonywanie izolacji przemysłowych
1.
Wykonywanie i remont termicznych izolacji przemysłowych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją konstrukcyjną i technologiczną izolacji termicznych dla
obiektów i urządzeń przemysłowych;
2)
określa wielkość i rodzaj uszkodzeń termicznych izolacji przemysłowych;
3)
posługuje się narzędziami i sprzętem do wykonywania i remontowania termicznych izolacji
przemysłowych;
4)
korzysta z rusztowań i pomostów roboczych;
5)
mocuje termiczne izolacje przemysłowe;
6)
montuje płaszcze ochronne termicznych izolacji przemysłowych;
7)
montuje konstrukcje wsporcze i nośne termicznych izolacji przemysłowych;
8)
remontuje termiczne izolacje przemysłowe;
9)
remontuje płaszcze ochronne, konstrukcje wsporcze i nośne termicznych izolacji przemysłowych;
10)
ocenia jakość wykonanych robót związanych z termicznymi izolacjami przemysłowymi;
11)
wykonuje przedmiar i obmiar robót związanych z termicznymi izolacjami przemysłowymi;
12)
rozlicza materiały, sprzęt i robociznę związane z termicznymi izolacjami przemysłowymi.
2.
Wykonywanie i remont akustycznych i przeciwdrganiowych izolacji przemysłowych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją konstrukcyjną i technologiczną akustycznych i przeciwdrganiowych
izolacji przemysłowych;
2)
określa wielkość i rodzaj uszkodzeń akustycznych i przeciwdrganiowych izolacji przemysłowych;
3)
posługuje się narzędziami i sprzętem do wykonywania oraz remontu akustycznych i przeciwdrganiowych
izolacji przemysłowych;
4)
korzysta z rusztowań i pomostów roboczych;
5)
mocuje akustyczne i przeciwdrganiowe izolacje przemysłowe;
6)
montuje płaszcze ochronne, konstrukcje wsporcze i nośne akustycznych i przeciwdrganiowych
izolacji przemysłowych;
7)
remontuje akustyczne i przeciwdrganiowe izolacje przemysłowe;
8)
remontuje płaszcze ochronne, konstrukcje wsporcze i nośne akustycznych i przeciwdrganiowych
izolacji przemysłowych;
9)
ocenia jakość wykonanych robót związanych z wykonywaniem i remontem akustycznych i
przeciwdrganiowych izolacji przemysłowych;
10)
wykonuje przedmiar i obmiar robót związanych z wykonywaniem i remontem akustycznych
i przeciwdrganiowych izolacji przemysłowych;
11)
rozlicza materiały, sprzęt i robociznę związane z akustycznymi i przeciwdrganiowymi
izolacjami przemysłowymi.
3.
Wykonywanie i remont ogniochronnych izolacji przemysłowych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją konstrukcyjną i technologiczną ogniochronnych izolacji
przemysłowych;
2)
określa wielkość i rodzaj uszkodzeń ogniochronnych izolacji przemysłowych;
3)
posługuje się narzędziami i sprzętem do wykonywania i remontu ogniochronnych izolacji
przemysłowych oraz przestrzega zasad ich eksploatacji;
4)
korzysta z rusztowań i pomostów roboczych;
5)
mocuje ogniochronne izolacje przemysłowe;
6)
montuje płaszcze ochronne ogniochronnych izolacji przemysłowych;
7)
montuje konstrukcje wsporcze i nośne ogniochronnych izolacji przemysłowych;
8)
remontuje ogniochronne izolacje przemysłowe;
9)
remontuje płaszcze ochronne, konstrukcje wsporcze i nośne ogniochronnych izolacji
przemysłowych;
10)
ocenia jakość wykonanych robót związanych z ogniochronnymi izolacjami przemysłowymi;
11)
wykonuje przedmiar i obmiar robót związanych z ogniochronnymi izolacjami przemysłowymi;
12)
rozlicza materiały, sprzęt i robociznę związane z ogniochronnymi izolacjami przemysłowymi.
BD.07. Wykonywanie izolacji budowlanych
1.
Wykonywanie i naprawa izolacji wodochronnych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje izolacji wodochronnych;
2)
rozpoznaje rodzaje i właściwości gruntów budowlanych;
3)
rozpoznaje przyczyny i skutki zawilgocenia obiektów budowlanych;
4)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami wykonania izolacji wodochronnych;
5)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonaniem izolacji wodochronnych;
6)
dobiera sposoby wykonywania izolacji wodochronnych;
7)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania izolacji wodochronnych;
8)
wykonuje roboty murarskie, tynkarskie i blacharskie związane z wykonywaniem izolacji
wodochronnych;
9)
przygotowuje podłoża pod izolacje wodochronne;
10)
przygotowuje materiały do wykonania izolacji wodochronnych;
11)
wykonuje izolacje wodochronne;
12)
wykonuje dylatacje i uszczelnienia w izolacjach wodochronnych;
13)
określa stan techniczny izolacji wodochronnych;
14)
dobiera sposoby naprawy uszkodzonych izolacji wodochronnych;
15)
wykonuje prace związane z naprawą izolacji wodochronnych;
16)
kontroluje jakość wykonania izolacji wodochronnych;
17)
sporządza obmiar robót związanych z wykonaniem izolacji wodochronnych.
2.
Wykonywanie i naprawa izolacji termicznych, akustycznych i przeciwdrganiowych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje strat ciepła w budynkach i określa przyczyny ich powstawania;
2)
określa wpływ hałasu i drgań na budynki i organizm człowieka;
3)
rozróżnia rodzaje izolacji termicznych, akustycznych i przeciwdrganiowych;
4)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami wykonania izolacji termicznych,
akustycznych i przeciwdrganiowych;
5)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonaniem izolacji termicznych, akustycznych
i przeciwdrganiowych;
6)
dobiera sposoby wykonywania izolacji termicznych, akustycznych i przeciwdrganiowych;
7)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania izolacji termicznych, akustycznych
i przeciwdrganiowych;
8)
wykonuje roboty murarskie, tynkarskie i blacharskie związane z wykonywaniem izolacji
termicznych, akustycznych i przeciwdrganiowych;
9)
przygotowuje podłoża pod izolacje termiczne, akustyczne, przeciwdrganiowe;
10)
przygotowuje materiały do wykonania izolacji termicznych, akustycznych i przeciwdrganiowych;
11)
wykonuje izolacje termiczne, akustyczne i przeciwdrganiowe przegród budowlanych;
12)
wykonuje prace związane z ochroną izolacji termicznych przed zawilgoceniem, działaniem
wiatru i uszkodzeniami mechanicznymi;
13)
wykonuje izolacje przeciwdrganiowe określonych elementów obiektów budowlanych oraz
maszyn, urządzeń i instalacji budowlanych;
14)
wykonuje prace związane z naprawą izolacji termicznych, akustycznych i przeciwdrganiowych;
15)
kontroluje jakość wykonania izolacji termicznych, akustycznych i przeciwdrganiowych;
16)
sporządza obmiar robót związanych z wykonaniem izolacji termicznych, akustycznych
i przeciwdrganiowych.
3.
Wykonywanie i naprawa izolacji antykorozyjnych i chemoodpornych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje korozji;
2)
określa przyczyny powstawania korozji oraz jej skutki;
3)
rozpoznaje rodzaje podłoży budowlanych i określa ich stan techniczny;
4)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami wykonania izolacji antykorozyjnych
i chemoodpornych;
5)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonaniem izolacji antykorozyjnych i chemoodpornych;
6)
dobiera sposoby ochrony antykorozyjnej i chemoodpornej elementów budowlanych wykonanych
z różnych materiałów;
7)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania izolacji antykorozyjnych i chemoodpornych;
8)
przygotowuje podłoża wykonane z różnych materiałów do zabezpieczenia antykorozyjnego
i chemoodpornego;
9)
wykonuje powłoki antykorozyjne i chemoodporne elementów budowlanych;
10)
kontroluje jakość wykonania izolacji antykorozyjnych i chemoodpornych;
11)
sporządza obmiar robót związanych z wykonaniem izolacji antykorozyjnych i chemoodpornych.
BD.08. Wykonywanie robót dekarskich
1.
Wykonywanie i rozbiórka pokryć dachowych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje i elementy konstrukcji dachów;
2)
rozróżnia rodzaje pokryć dachowych;
3)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami oraz instrukcjami wykonywania pokryć dachowych;
4)
sporządza rysunki połaci dachowych i elementów pokryć dachowych;
5)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonaniem pokryć dachowych oraz kalkuluje
koszty wykonania i rozbiórki pokryć dachowych;
6)
dobiera i przygotowuje materiały, narzędzia i sprzęt do wykonania i rozbiórki pokryć
dachowych;
7)
wykonuje izolacje pokryć dachowych;
8)
wykonuje podkłady pod pokrycia dachowe;
9)
wykonuje pokrycia dachów o różnych konstrukcjach i kształtach;
10)
montuje okna dachowe, wyłazy, świetliki i urządzenia do pozyskiwania energii odnawialnej;
11)
wykonuje roboty związane z remontem i rozbiórką pokryć dachowych;
12)
ocenia jakość wykonania pokryć dachowych;
13)
wykonuje obmiar robót związanych z wykonaniem pokryć dachowych oraz sporządza ich
rozliczenie.
2.
Wykonywanie obróbek dekarskich i odwodnień połaci dachowych
Uczeń:
1)
rozróżnia elementy systemów odwodnień połaci dachowych;
2)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami oraz instrukcjami wykonywania obróbek dekarskich i odwodnień
połaci dachowych;
3)
sporządza rysunki obróbek dekarskich i elementów odwodnień połaci dachowych;
4)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonaniem i rozbiórką obróbek dekarskich i
odwodnień połaci dachowych i kalkuluje koszty ich wykonania;
5)
dobiera i przygotowuje materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania i rozbiórki obróbek
dekarskich i odwodnień połaci dachowych;
6)
wykonuje i montuje elementy obróbek dekarskich;
7)
montuje elementy odwodnień połaci dachowych;
8)
wykonuje roboty związane z rozbiórką lub wymianą obróbek dekarskich i odwodnień połaci
dachowych;
9)
ocenia jakość wykonania obróbek dekarskich i odwodnień połaci dachowych;
10)
wykonuje obmiar robót związanych z wykonaniem i rozbiórką obróbek dekarskich i odwodnień
połaci dachowych oraz sporządza rozliczenie tych robót.
BD.09. Wykonywanie robót regulacyjnych i hydrotechnicznych
1.
Wykonywanie robót związanych z regulacją cieków naturalnych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, planami sytuacyjnymi, katalogami oraz instrukcjami
obsługi maszyn i urządzeń;
2)
wykonuje podstawowe pomiary sytuacyjne związane z wykonaniem określonych robót regulacyjnych;
3)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania określonych robót związanych
z regulacją cieków naturalnych;
4)
oczyszcza koryta rzeczne i zbiorniki wodne oraz usuwa z nich przeszkody;
5)
wykonuje roboty ziemne i pogłębiarskie związane z regulacją cieków naturalnych;
6)
pozyskuje materiały naturalne przeznaczone do regulacji cieków wodnych;
7)
wykonuje wyroby przeznaczone do umacniania koryt cieków i skarp;
8)
wykonuje roboty związane z umacnianiem brzegów rzek i potoków górskich;
9)
wykonuje roboty związane z biologiczną zabudową cieków naturalnych i kanałów wodnych;
10)
wykonuje roboty związane z zabezpieczeniem urządzeń regulacyjnych;
11)
wykonuje roboty związane z utrzymaniem cieków naturalnych w wymaganym stanie;
12)
dokonuje bieżących przeglądów stanu technicznego umocnień brzegów i koryt cieków naturalnych;
13)
wykonuje roboty związane z naprawą lub wymianą uszkodzonych elementów umocnień skarp;
14)
przestrzega warunków technicznych wykonania i odbioru robót związanych z regulacją
cieków naturalnych.
2.
Wykonywanie robót związanych z budową urządzeń wodnych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową i eksploatacyjną urządzeń wodnych;
2)
dobiera materiały, narzędzia, urządzenia i sprzęt do wykonywania określonych robót
hydrotechnicznych;
3)
wykonuje roboty związane z budową wałów przeciwpowodziowych;
4)
zabezpiecza teren robót w czasie zagrożenia powodziowego;
5)
wykonuje roboty odwodnieniowe;
6)
wykonuje roboty związane z budową budowli piętrzących;
7)
montuje zamknięcia wodne;
8)
obsługuje pompownie wodne;
9)
wykonuje roboty związane z zabezpieczaniem urządzeń wodnych przed filtracją;
10)
wykonuje pomocnicze roboty betoniarskie, zbrojarskie, ślusarskie, kowalskie i ciesielskie
związane z wykonywaniem robót hydrotechnicznych;
11)
dokonuje bieżących przeglądów stanu technicznego urządzeń wodnych;
12)
wykonuje roboty związane z konserwacją oraz remontami urządzeń wodnych;
13)
rozpoznaje uszkodzenia urządzeń wodnych;
14)
wykonuje roboty związane z naprawą uszkodzeń urządzeń wodnych;
15)
wykonuje roboty związane z usuwaniem przeszkód stwarzających zagrożenie dla bezpieczeństwa;
16)
postępuje zgodnie z procedurami w przypadku wystąpienia zagrożeń podczas budowy lub
uszkodzenia urządzeń wodnych;
17)
stosuje środki doraźnej ochrony przeciwpowodziowej;
18)
wykonuje roboty związane z zabezpieczeniem terenu zagrożonego powodzią;
19)
wykonuje roboty związane z usuwaniem szkód powodziowych;
20)
wykonuje pomocnicze roboty betoniarskie, zbrojarskie, ślusarskie, kowalskie i ciesielskie
związane z utrzymaniem urządzeń wodnych;
21)
ocenia poprawność wykonania robót hydrotechnicznych;
22)
wykonuje obmiar robót związanych z budową i utrzymaniem urządzeń wodnych;
23)
przestrzega warunków technicznych wykonania i odbioru robót związanych z budową i
utrzymaniem urządzeń wodnych.
BD.10. Wykonywanie i utrzymywanie nawierzchni kolejowej i podtorza
1.
Wykonywanie robót związanych z budową nawierzchni kolejowej
Uczeń:
1)
dobiera materiały do wykonywania nawierzchni kolejowej;
2)
dobiera maszyny i narzędzia do wykonywania robót związanych z budową nawierzchni kolejowej;
3)
posługuje się narzędziami oraz urządzeniami stosowanymi podczas wykonywania robót
związanych z budową nawierzchni kolejowej;
4)
określa przydatność eksploatacyjną użytkowanych maszyn, narzędzi i urządzeń;
5)
montuje elementy nawierzchni kolejowej, urządzenia i zamknięcia nastawcze;
6)
wykonuje roboty związane z układaniem, wymianą oraz regulacją nawierzchni kolejowej,
urządzeń i zamknięć nastawczych;
7)
montuje elementy nawierzchni przejazdów kolejowo-drogowych, urządzeń na obiektach
inżynieryjnych i w łukach toru kolejowego;
8)
wykonuje połączenia szyn;
9)
wykonuje prace ślusarskie podczas robót związanych z budową nawierzchni kolejowej;
10)
przestrzega zasad sygnalizacji obowiązujących na kolei.
2.
Wykonywanie robót związanych z utrzymaniem nawierzchni kolejowej i podtorza
Uczeń:
1)
dokonuje oględzin rozjazdów, skrzyżowań torów oraz podtorza w trakcie obchodu torów;
2)
sprawdza i reguluje zamknięcia nastawcze rozjazdów kolejowych;
3)
dokonuje pomiarów szerokości toru, różnic wysokości toków szynowych oraz ich nierówności
w obu płaszczyznach;
4)
dobiera materiały i narzędzia do robót związanych z utrzymaniem nawierzchni kolejowej,
podtorza i urządzeń odwadniających;
5)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane podczas robót związanych z utrzymaniem nawierzchni
kolejowej, podtorza i urządzeń odwadniających;
6)
zabezpiecza szyny z wadami zagrażającymi bezpieczeństwu ruchu;
7)
oblicza ilość materiałów potrzebnych do naprawy nawierzchni kolejowej;
8)
wykonuje roboty związane z utrzymaniem nawierzchni kolejowej i podtorza w wymaganym
stanie technicznym;
9)
demontuje tory, rozjazdy, skrzyżowania torów, urządzenia i zamknięcia nastawcze;
10)
demontuje elementy nawierzchni przejazdów kolejowo-drogowych oraz urządzeń na obiektach
inżynieryjnych i w łukach toru kolejowego;
11)
zabezpiecza urządzenia sterowania ruchem kolejowym przed uszkodzeniem podczas prowadzenia
robót związanych z utrzymaniem nawierzchni kolejowej;
12)
wykonuje roboty związane z zimowym utrzymaniem kolei;
13)
zabezpiecza i oznakowuje miejsce prowadzenia robót związanych z utrzymaniem nawierzchni
kolejowej i podtorza;
14)
przestrzega przepisów prawa dotyczących wykonywania robót związanych z utrzymaniem
nawierzchni kolejowej i podtorza.
BD.11. Wykonywanie robót ciesielskich
1.
Wykonywanie konstrukcji drewnianych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami oraz instrukcjami dotyczącymi wykonania ciesielskich konstrukcji
drewnianych;
2)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonaniem i montażem elementów ciesielskich
konstrukcji drewnianych oraz kalkuluje koszty ich wykonania;
3)
dobiera i przygotowuje materiały, narzędzia i sprzęt do wykonania ciesielskich konstrukcji
drewnianych;
4)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonania elementów ciesielskich konstrukcji drewnianych
oraz ich montażu;
5)
transportuje i składuje materiały do wykonywania ciesielskich konstrukcji drewnianych;
6)
wykonuje i montuje elementy ciesielskich konstrukcji drewnianych;
7)
wykonuje stemplowania stropów;
8)
wykonuje konstrukcje rozporowe i podporowe ścian w wykopach i na powierzchni;
9)
wykonuje rusztowania i pomosty robocze;
10)
demontuje pomocnicze ciesielskie konstrukcje drewniane;
11)
ocenia jakość wykonania ciesielskich konstrukcji drewnianych;
12)
wykonuje obmiar ciesielskich konstrukcji drewnianych oraz sporządza rozliczenie robót
związanych z wykonaniem i montażem elementów tych konstrukcji.
2.
Wykonywanie form i deskowań elementów betonowych i żelbetowych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami oraz instrukcjami wykonania form i deskowań elementów betonowych
i żelbetowych;
2)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonaniem form i deskowań elementów betonowych
i żelbetowych oraz kalkuluje ich koszty;
3)
dobiera i przygotowuje materiały do wykonywania form i deskowań elementów betonowych
i żelbetowych;
4)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania form i deskowań elementów betonowych i żelbetowych;
5)
transportuje i składuje materiały stosowane do wykonywania form i deskowań elementów
betonowych i żelbetowych;
6)
wykonuje i montuje formy i deskowania elementów betonowych i żelbetowych;
7)
zabezpiecza formy i deskowania elementów betonowych i żelbetowych przed szkodliwym
działaniem czynników biologicznych, chemicznych, wody i ognia;
8)
wykonuje obmiar robót ciesielskich oraz sporządza rozliczenie robót ciesielskich;
9)
ocenia jakość wykonywanych form i deskowań elementów betonowych i żelbetowych;
10)
wykonuje obmiar robót związanych z wykonaniem form i deskowań elementów betonowych
i żelbetowych i sporządza rozliczenie tych robót.
3.
Wykonywanie remontów i rozbiórek konstrukcji drewnianych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami oraz instrukcjami dotyczącymi remontu i rozbiórki konstrukcji
drewnianych;
2)
określa rodzaj i zakres prac związanych z remontem konstrukcji drewnianych;
3)
zabezpiecza konstrukcje drewniane przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych;
4)
dobiera materiały do wykonywania robót związanych z remontem konstrukcji drewnianych;
5)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonania robót związanych z naprawą, remontem i rozbiórką
konstrukcji drewnianych;
6)
transportuje i składuje materiały pochodzące z rozbiórki konstrukcji drewnianych;
7)
wykonuje roboty związane z naprawą i remontem elementów konstrukcji drewnianych;
8)
wykonuje roboty związane z rozbiórką konstrukcji drewnianych;
9)
ocenia jakość wykonania robót związanych z remontem i rozbiórką konstrukcji drewnianych;
10)
wykonuje obmiar robót związanych z remontem i rozbiórką konstrukcji drewnianych i
sporządza ich rozliczenie.
BD.12. Wykonywanie robót zbrojarskich i betoniarskich
1.
Przygotowywanie stali zbrojeniowej oraz montaż siatek i szkieletów zbrojeniowych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje prętów zbrojeniowych oraz określa ich zastosowanie;
2)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami dotyczącymi przygotowywania
prętów zbrojeniowych do montażu oraz ich montażu w siatki i szkielety;
3)
określa ilość robót związanych z przygotowywaniem stali zbrojeniowej do montażu, jej
montażem w siatki i szkielety oraz kalkuluje koszty ich wykonania;
4)
określa zasady magazynowania i transportu stali zbrojeniowej;
5)
dobiera stal zbrojeniową, materiały pomocnicze, narzędzia i sprzęt do wykonywania
robót zbrojarskich;
6)
dobiera sposoby prostowania, cięcia i gięcia prętów zbrojeniowych;
7)
wykonuje czynności związane z czyszczeniem i prostowaniem prętów zbrojeniowych;
8)
wykonuje cięcie i gięcie prętów zbrojeniowych;
9)
wykonuje czynności związane z łączeniem prętów zbrojeniowych w siatki i szkielety;
10)
kontroluje jakość wykonania robót zbrojarskich związanych z przygotowywaniem i montażem
zbrojenia;
11)
wykonuje obmiar robót związanych z przygotowywaniem stali zbrojeniowej i montażem
prętów zbrojeniowych oraz sporządza rozliczenie tych robót.
2.
Transport, układanie oraz montaż zbrojenia w deskowaniach i formach
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami dotyczącymi układania oraz
montażu zbrojenia w deskowaniach i formach;
2)
dobiera środki transportu prętów zbrojeniowych, siatek i szkieletów zbrojeniowych;
3)
określa ilość robót związanych z układaniem oraz montażem zbrojenia w deskowaniach
i formach oraz kalkuluje koszty ich wykonania;
4)
dobiera materiały do montażu zbrojenia w deskowaniach i formach;
5)
dobiera narzędzia i sprzęt do montażu zbrojenia w deskowaniach i formach;
6)
układa pręty, siatki i szkielety zbrojeniowe w deskowaniach i formach;
7)
wykonuje połączenia prętów zbrojeniowych, siatek i szkieletów w deskowaniach i formach;
8)
kontroluje jakość układania i montażu zbrojenia w deskowaniach i formach;
9)
wykonuje obmiar robót związanych z układaniem i montażem zbrojenia w deskowaniach
oraz sporządza rozliczenie tych robót.
3.
Wykonywanie mieszanek betonowych i zapraw
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami dotyczącymi wykonywania mieszanek
betonowych;
2)
określa ilość robót związanych z wykonywaniem mieszanek betonowych oraz kalkuluje
koszty ich wykonania;
3)
określa zasady magazynowania składników mieszanek betonowych i zapraw;
4)
dobiera składniki zaczynów, zapraw i mieszanek betonowych;
5)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania mieszanek betonowych;
6)
dobiera środki transportu mieszanek betonowych;
7)
przestrzega zasad przygotowywania oraz transportu mieszanek betonowych i zapraw;
8)
wykonuje mieszanki betonowe zgodnie z recepturą;
9)
sporządza zaczyny i zaprawy do wykonywania elementów drobnowymiarowych;
10)
kontroluje jakość wykonywania zaczynów, zapraw i mieszanek betonowych;
11)
sporządza rozliczenie robót związanych z wykonywaniem mieszanek betonowych.
4.
Układanie i zagęszczanie mieszanki betonowej oraz pielęgnacja świeżego betonu
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami dotyczącymi układania i zagęszczania
mieszanki betonowej oraz pielęgnacji świeżego betonu;
2)
określa ilość robót związanych z układaniem oraz zagęszczaniem mieszanek betonowych
i pielęgnacją świeżego betonu oraz kalkuluje koszty ich wykonania;
3)
rozróżnia rodzaje deskowań i form stosowanych do układania mieszanki betonowej;
4)
dobiera sposoby układania i zagęszczania mieszanki betonowej;
5)
określa metody przyspieszania dojrzewania świeżego betonu;
6)
dobiera sposoby pielęgnacji świeżego betonu;
7)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania robót związanych z układaniem i zagęszczaniem
mieszanki betonowej oraz pielęgnacją świeżego betonu;
8)
przygotowuje deskowania i formy do układania mieszanki betonowej;
9)
układa mieszankę betonową w formach i deskowaniach;
10)
wykonuje czynności związane z zagęszczaniem mieszanki betonowej;
11)
wykonuje czynności związane z pielęgnacją świeżego betonu;
12)
wykonuje drobnowymiarowe wyroby z zapraw i mieszanek betonowych;
13)
wykonuje czynności związane z demontażem deskowań i form;
14)
określa sposoby naprawy typowych elementów betonowych i żelbetowych na podstawie specyfikacji
technicznych wykonania i odbioru robót budowlanych, norm oraz instrukcji;
15)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do naprawy typowych elementów betonowych i żelbetowych;
16)
wykonuje czynności związane z naprawą typowych elementów betonowych i żelbetowych;
17)
kontroluje jakość wykonania robót betoniarskich;
18)
wykonuje obmiar robót związanych z układaniem i zagęszczaniem mieszanki betonowej
oraz pielęgnacją świeżego betonu, a także sporządza ich rozliczenie.
BD.13. Wykonywanie robót kamieniarskich
1.
Wykonywanie obróbki kamienia
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje skał i określa ich właściwości;
2)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do ręcznej oraz mechanicznej obróbki kamienia
naturalnego i sztucznego;
3)
wykonuje szablony wyrobów kamieniarskich oraz ornamentów i znaków graficznych;
4)
dobiera metody obróbki materiałów kamieniarskich;
5)
przecina bloki kamienne;
6)
wykonuje otwory w kamieniu;
7)
wykonuje czynności związane z toczeniem i frezowaniem elementów kamiennych;
8)
dobiera metody fakturowania powierzchni kamiennych;
9)
wykonuje czynności związane z fakturowaniem powierzchni kamiennych;
10)
wykuwa elementy kamienne o określonych kształtach;
11)
dobiera techniki wykonania ornamentów i znaków graficznych w kamieniu;
12)
wykonuje ornamenty i znaki graficzne w kamieniu;
13)
wykonuje zdobienia w kamieniu technikami malarskimi i pozłotniczymi.
2.
Montaż elementów z kamienia oraz renowacja wyrobów kamieniarskich
Uczeń:
1)
sporządza przedmiar robót kamieniarskich;
2)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do montażu elementów z kamienia naturalnego
i sztucznego oraz renowacji wyrobów kamieniarskich;
3)
przygotowuje zaczyny, zaprawy i mieszanki betonowe;
4)
przygotowuje kleje i kity do łączenia elementów z kamienia;
5)
dobiera techniki montażu elementów z kamienia;
6)
wykonuje otwory montażowe w elementach z kamienia;
7)
montuje kotwy, haki i trzpienie w wyrobach kamieniarskich;
8)
wykonuje montaż elementów z kamienia;
9)
wykonuje spoinowanie wyrobów kamieniarskich;
10)
wykonuje czynności związane z czyszczeniem oraz konserwacją wyrobów z kamienia;
11)
przygotowuje podłoże do uzupełnienia ubytków oraz naprawy uszkodzonych elementów wyrobów
kamieniarskich;
12)
dobiera metody montażu wymienianych lub uzupełnianych elementów wyrobów kamieniarskich;
13)
wykonuje szablony uszkodzonych lub wymienianych elementów wyrobów kamieniarskich;
14)
uzupełnia brakujące elementy w wyrobach kamieniarskich poddawanych renowacji;
15)
uzupełnia ubytki w wyrobach kamieniarskich;
16)
patynuje wyroby kamieniarskie;
17)
impregnuje wyroby kamieniarskie;
18)
dokonuje renowacji ornamentów i znaków graficznych;
19)
wykonuje obmiar robót kamieniarskich i sporządza rozliczenia tych robót.
BD.14. Wykonywanie robót murarskich i tynkarskich
1.
Wykonywanie zapraw murarskich i tynkarskich oraz mieszanek betonowych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje zapraw murarskich i tynkarskich, określa ich właściwości i zastosowanie;
2)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami dotyczącymi wykonywania zapraw
murarskich, tynkarskich i mieszanek betonowych;
3)
dobiera składniki zapraw murarskich, tynkarskich i mieszanek betonowych;
4)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonywaniem zapraw murarskich, tynkarskich
i mieszanek betonowych oraz kalkuluje koszty ich wykonania;
5)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania zapraw murarskich, tynkarskich i mieszanek
betonowych;
6)
przygotowuje składniki zapraw murarskich, tynkarskich i mieszanek betonowych;
7)
wykonuje zaprawy murarskie, tynkarskie i mieszanki betonowe zgodnie z recepturą;
8)
ocenia jakość wykonania zapraw murarskich, tynkarskich i mieszanek betonowych;
9)
wykonuje obmiar robót związanych z wykonywaniem zapraw murarskich, tynkarskich i mieszanek
betonowych i sporządza rozliczenie tych robót.
2.
Wykonywanie murowanych konstrukcji budowlanych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje murowanych konstrukcji budowlanych;
2)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami wykonania murowanych konstrukcji
budowlanych;
3)
rozpoznaje sposoby wiązania cegieł w murach;
4)
rozróżnia rodzaje izolacji budowlanych oraz określa sposoby ich wykonania;
5)
dobiera oraz przygotowuje materiały do wykonywania murowanych konstrukcji budowlanych;
6)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania murowanych konstrukcji budowlanych;
7)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonaniem murowanych konstrukcji budowlanych
oraz kalkuluje koszty ich wykonania;
8)
wyznacza położenie murowanych konstrukcji budowlanych;
9)
wykonuje murowane ściany, stropy, nadproża, sklepienia, słupy, filary oraz kominy;
10)
wykonuje spoinowanie i licowanie ścian;
11)
wykonuje roboty ziemne i izolacyjne oraz pomocnicze roboty betoniarskie i zbrojarskie
związane z wykonywaniem murowanych konstrukcji budowlanych;
12)
ocenia jakość wykonania robót murarskich;
13)
wykonuje obmiar robót związanych z wykonaniem murowanych konstrukcji budowlanych i
sporządza rozliczenie tych robót.
3.
Wykonywanie tynków
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje tynków;
2)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami wykonania tynków;
3)
dobiera oraz przygotowuje materiały do wykonywania tynków wewnętrznych i zewnętrznych;
4)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania tynków wewnętrznych i zewnętrznych;
5)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonaniem tynków wewnętrznych i zewnętrznych
oraz kalkuluje koszty ich wykonania;
6)
przygotowuje podłoże do wykonania tynków wewnętrznych i zewnętrznych;
7)
wykonuje tynki wewnętrzne i zewnętrzne;
8)
wykonuje czynności związane z wykańczaniem powierzchni tynkowanych oraz osadzaniem
kratek wentylacyjnych i innych elementów;
9)
rozpoznaje rodzaje uszkodzeń tynków wewnętrznych i zewnętrznych oraz dobiera sposoby
ich naprawy;
10)
wykonuje naprawę tynków wewnętrznych i zewnętrznych;
11)
ocenia jakość wykonania robót tynkarskich;
12)
wykonuje obmiar robót związanych z wykonaniem tynków wewnętrznych i zewnętrznych i
sporządza rozliczenie tych robót.
4.
Wykonywanie remontów oraz rozbiórki murowanych konstrukcji budowlanych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami wykonania robót remontowych
i rozbiórkowych murowanych konstrukcji budowlanych;
2)
dobiera oraz przygotowuje materiały budowlane do wykonywania remontu murowanych konstrukcji
budowlanych;
3)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonaniem remontu i rozbiórki murowanych konstrukcji
budowlanych oraz kalkuluje koszty ich wykonania;
4)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania robót związanych z remontem oraz rozbiórką
murowanych konstrukcji budowlanych;
5)
wykonuje roboty murarskie związane z remontami murowanych konstrukcji budowlanych;
6)
wykonuje roboty rozbiórkowe murowanych konstrukcji budowlanych;
7)
ocenia jakość wykonania robót remontowych i rozbiórkowych murowanych konstrukcji budowlanych;
8)
wykonuje obmiar robót związanych z wykonywaniem remontu i rozbiórki murowanych konstrukcji
budowlanych i sporządza rozliczenie tych robót.
BD.15. Wykonywanie robót zduńskich
1.
Wykonywanie murowanych pieców grzewczych i ich rozbiórka
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje pieców grzewczych;
2)
posługuje się dokumentacją projektową, normami i instrukcjami dotyczącymi wykonywania
murowanych pieców grzewczych i ich rozbiórki;
3)
dobiera konstrukcję i wielkość pieców grzewczych murowanych w zależności od rodzaju
i wielkości pomieszczeń;
4)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonaniem murowanych pieców grzewczych i ich
rozbiórką oraz kalkulację kosztów ich wykonania;
5)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do robót związanych z wykonaniem murowanych
pieców grzewczych i ich rozbiórką;
6)
przygotowuje zaprawy i mieszanki betonowe do wykonywania murowanych pieców grzewczych;
7)
wykonuje fundamenty pod konstrukcje murowanych pieców grzewczych;
8)
muruje piece grzewcze;
9)
osadza elementy metalowe w murowanych piecach grzewczych;
10)
wykonuje roboty związane z wykończeniem obudowy murowanych pieców grzewczych;
11)
podłącza murowane piece grzewcze do przewodów kominowych;
12)
wykonuje inwentaryzację murowanych pieców grzewczych;
13)
wykonuje roboty związane z remontem murowanych pieców grzewczych i ich rozbiórką;
14)
ocenia jakość wykonanych robót związanych z remontem murowanych pieców grzewczych
i ich rozbiórką;
15)
wykonuje obmiar robót związanych z wykonaniem, remontem i rozbiórką murowanych pieców
grzewczych i sporządza rozliczenie tych robót.
2.
Wykonywanie i rozbiórka kominków
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje i konstrukcje kominków;
2)
posługuje się dokumentacją projektową, normami i instrukcjami dotyczącymi wykonywania
kominków i ich rozbiórki;
3)
dobiera konstrukcję i wielkość kominków w zależności od ich przeznaczenia i wielkości
pomieszczeń;
4)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do robót związanych z wykonaniem kominów, ich
remontem i rozbiórką;
5)
sporządza przedmiar robót związanych z wykonaniem kominów, ich remontem i rozbiórką
i kalkulację kosztów ich wykonania;
6)
przygotowuje zaprawy i mieszanki betonowe do robót związanych z wykonywaniem kominów
i ich remontem;
7)
wykonuje fundamenty pod konstrukcje kominków;
8)
wykonuje kominki murowane i kominki z gotowych elementów;
9)
montuje w kominkach elementy metalowe oraz wkłady i kasety kominkowe;
10)
wykonuje roboty związane z wykończeniem obudowy kominków;
11)
podłącza kominki do przewodów kominowych;
12)
wykonuje inwentaryzację kominków;
13)
wykonuje roboty związane z remontem kominków i ich rozbiórką;
14)
ocenia jakość robót związanych z wykonywaniem kominków i ich remontem;
15)
wykonuje obmiar robót związanych z wykonaniem kominków, ich remontem i rozbiórką i
sporządza rozliczenie tych robót.
BD.16. Montaż konstrukcji budowlanych
1.
Montaż konstrukcji stalowych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami montażu konstrukcji stalowych;
2)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do montażu elementów konstrukcji stalowych;
3)
wykonuje prace warsztatowe związane z montażem konstrukcji stalowych;
4)
dobiera, przygotowuje i stosuje montażowy sprzęt pomocniczy podczas robót związanych
z transportem, montażem i demontażem konstrukcji stalowych;
5)
steruje pracą operatora dźwigu podczas robót związanych z transportem, montażem i
demontażem konstrukcji stalowych;
6)
przygotowuje elementy konstrukcji stalowych do wykonywania połączeń;
7)
wykonuje wstępne mocowanie i rektyfikację elementów konstrukcji stalowych;
8)
zabezpiecza montowaną konstrukcję przed utratą stateczności;
9)
wykonuje połączenia konstrukcji stalowych;
10)
wykonuje roboty związane z demontażem konstrukcji stalowych;
11)
kontroluje wykonanie robót związanych z przygotowaniem, montażem i demontażem konstrukcji
stalowych;
12)
wykonuje obmiar robót związanych z montażem konstrukcji stalowych.
2.
Montaż prefabrykowanych konstrukcji żelbetowych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami montażu prefabrykowanych
konstrukcji żelbetowych;
2)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do montażu prefabrykowanych elementów żelbetowych;
3)
przygotowuje do montażu prefabrykaty żelbetowe;
4)
wykonuje roboty zbrojarskie, betoniarskie i ciesielskie związane z montażem prefabrykatów
żelbetowych;
5)
wykonuje zakotwienia prefabrykowanych elementów żelbetowych;
6)
dobiera, przygotowuje i stosuje montażowy sprzęt pomocniczy podczas robót związanych
z transportem, montażem i demontażem prefabrykowanych konstrukcji żelbetowych;
7)
steruje pracą operatora dźwigu podczas transportu i montażu prefabrykatów;
8)
wykonuje wstępne mocowanie i rektyfikację prefabrykatów żelbetowych;
9)
wykonuje połączenia prefabrykatów żelbetowych;
10)
wykonuje roboty związane z rozbiórką prefabrykowanych konstrukcji żelbetowych;
11)
kontroluje wykonanie robót związanych z przygotowaniem, montażem i demontażem prefabrykowanych
konstrukcji żelbetowych;
12)
wykonuje obmiar robót związanych z montażem prefabrykowanych konstrukcji żelbetowych.
3.
Montaż prefabrykowanych konstrukcji drewnianych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami montażu prefabrykowanych
konstrukcji drewnianych;
2)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do montażu prefabrykowanych konstrukcji drewnianych;
3)
przygotowuje prefabrykaty drewniane do montażu;
4)
dobiera, przygotowuje i stosuje montażowy sprzęt pomocniczy podczas robót związanych
z transportem, montażem i demontażem prefabrykowanych konstrukcji drewnianych;
5)
steruje pracą operatora dźwigu podczas robót związanych z transportem, montażem i
demontażem prefabrykowanych konstrukcji drewnianych;
6)
wykonuje wstępne mocowanie i rektyfikację prefabrykatów drewnianych;
7)
zabezpiecza montowaną konstrukcję drewnianą przed utratą stateczności;
8)
wykonuje połączenia prefabrykatów drewnianych;
9)
wykonuje prace związane z demontażem prefabrykowanych konstrukcji drewnianych;
10)
kontroluje wykonanie robót związanych z przygotowaniem, montażem i demontażem prefabrykowanych
konstrukcji drewnianych;
11)
wykonuje obmiar robót związanych z montażem prefabrykowanych konstrukcji drewnianych.
BD.17. Montaż urządzeń i systemów energetyki odnawialnej
1.
Organizowanie montażu urządzeń i systemów energetyki odnawialnej
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją, normami oraz instrukcjami montażu urządzeń i systemów
energetyki odnawialnej;
2)
dobiera urządzenia do pozyskiwania energii odnawialnej;
3)
dobiera materiały do montażu urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
4)
ustala miejsca lokalizacji urządzeń stosowanych w systemach energetyki odnawialnej;
5)
określa warunki transportu i składowania materiałów oraz elementów systemów energetyki
odnawialnej;
6)
dobiera sprzęt i narzędzia do montażu urządzeń i instalacji stosowanych do pozyskiwania
i przetwarzania energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych;
7)
sporządza zapotrzebowanie na materiały do montażu urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
8)
wykonuje rysunki schematyczne montażu urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
9)
sporządza harmonogramy robót związanych z montażem urządzeń i systemów energetyki
odnawialnej;
10)
organizuje prace związane z montażem urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
11)
dokonuje przeglądu technicznego urządzeń i instalacji wykorzystujących odnawialne
źródła energii;
12)
organizuje prace związane z konserwacją i naprawą urządzeń i systemów energetyki odnawialnej.
2.
Sporządzanie kosztorysów oraz ofert i umów dotyczących montażu urządzeń i systemów
energetyki odnawialnej
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją do sporządzania kosztorysów oraz przygotowania ofert dotyczących
montażu urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
2)
korzysta z katalogów i informatorów kosztorysowych, katalogów producentów materiałów,
urządzeń i elementów instalacji stosowanych w systemach energetyki odnawialnej;
3)
sporządza przedmiary i obmiary robót związanych z montażem urządzeń i systemów energetyki
odnawialnej;
4)
sporządza kosztorysy dotyczące montażu urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
5)
sporządza kalkulacje kosztów związanych z eksploatacją urządzeń i systemów energetyki
odnawialnej;
6)
określa wskaźniki efektywności energetycznej urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
7)
sporządza oferty na wykonanie prac związanych z montażem urządzeń i systemów energetyki
odnawialnej.
3.
Wykonywanie montażu urządzeń i systemów energetyki odnawialnej
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją montażu urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
2)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do montażu urządzeń stosowanych do pozyskiwania
energii odnawialnej;
3)
wyznacza miejsca montażu urządzeń wykorzystujących energię odnawialną;
4)
posługuje się narzędziami i sprzętem podczas montażu urządzeń i systemów energetyki
odnawialnej;
5)
wykonuje montaż urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
6)
rozpoznaje błędy montażu urządzeń i instalacji systemów energetyki odnawialnej;
7)
dokonuje oceny jakości robót montażowych urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
8)
przygotowuje do odbioru urządzenia i systemy energetyki odnawialnej;
9)
wykonuje prace związane z konserwacją, naprawą i demontażem urządzeń i systemów energetyki
odnawialnej.
BD.18. Eksploatacja urządzeń i systemów energetyki odnawialnej
1.
Monitorowanie i nadzór systemów energetyki odnawialnej
Uczeń:
1)
odczytuje wskazania aparatury kontrolno-pomiarowej;
2)
przestrzega zasad działania układów automatycznego sterowania systemami energetyki
odnawialnej i regulacji tych systemów;
3)
określa parametry pracy urządzeń energetyki odnawialnej;
4)
rejestruje i interpretuje wskazania aparatury kontrolno-pomiarowej urządzeń energetyki
odnawialnej;
5)
rozpoznaje nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemów energetyki odnawialnej;
6)
ocenia stan techniczny systemów energetyki odnawialnej;
7)
minimalizuje straty podczas wytwarzania, magazynowania, przesyłania i wykorzystywania
energii;
8)
wykonuje bieżące przeglądy systemów energetyki odnawialnej;
9)
sporządza dokumentację dotyczącą eksploatacji urządzeń i systemów energetyki odnawialnej.
2.
Konserwacja oraz naprawa urządzeń i systemów energetyki odnawialnej
Uczeń:
1)
określa wymagania dotyczące eksploatacji urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
2)
określa warunki konserwacji i naprawy urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
3)
przestrzega procedur przekazywania do eksploatacji urządzeń i systemów energetyki
odnawialnej;
4)
uruchamia urządzenia i systemy energetyki odnawialnej;
5)
wykonuje okresowe przeglądy urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
6)
określa przyczyny i sposoby usuwania nieprawidłowości w funkcjonowaniu urządzeń i
systemów energetyki odnawialnej;
7)
wykonuje pomiary efektywności systemów energetyki odnawialnej;
8)
przestrzega procedur rozpatrywania reklamacji dotyczących urządzeń i systemów energetyki
odnawialnej;
9)
wykonuje pomiary i szkice inwentaryzacyjne urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
10)
wykonuje czynności związane z konserwacją i naprawą urządzeń i systemów energetyki
odnawialnej.
BD.19. Organizacja robót związanych z budową i eksploatacją sieci gazowych
1.
Organizowanie robót związanych z budową sieci gazowych
Uczeń:
1)
klasyfikuje sieci gazowe według określonych kryteriów;
2)
rozpoznaje obiekty sieci gazowych oraz określa ich funkcje;
3)
rozpoznaje rodzaje i układy gazociągów;
4)
posługuje się dokumentacją projektową i dokumentacją geodezyjno-kartograficzną sieci
gazowych;
5)
wykonuje obliczenia związane z projektowaniem gazociągów, przyłączy i instalacji gazowych;
6)
wykonuje przedmiary robót związanych z budową sieci gazowych i sporządza kosztorysy
tych robót;
7)
organizuje roboty montażowe związane z budową gazociągów i przyłączy gazowych;
8)
przygotowuje, oznakowuje oraz zabezpiecza teren robót związanych z budową gazociągów
i przyłączy gazowych;
9)
wykonuje roboty ziemne związane z budową gazociągów i przyłączy gazowych;
10)
dobiera materiały, uzbrojenie, urządzenia, aparaturę kontrolno-pomiarową oraz aparaturę
zabezpieczającą do budowy sieci gazowych;
11)
dobiera sprzęt i narzędzia do montażu gazociągów i przyłączy gazowych;
12)
wykonuje połączenia rur oraz montuje uzbrojenie, urządzenia oraz aparaturę kontrolno-pomiarową
w sieciach gazowych;
13)
dobiera i montuje gazomierze przemysłowe;
14)
montuje punkty redukcyjno-pomiarowe sieci gazowych;
15)
montuje i zabezpiecza kurki główne;
16)
wykonuje przedmiar robót związanych z budową sieci gazowych;
17)
ocenia jakość wykonania robót związanych z budową sieci gazowych;
18)
wykonuje prace związane ze znakowaniem trasy gazociągów i przyłączy gazowych;
19)
przestrzega procedur podczas wykonywania prób ciśnieniowych i prób szczelności sieci
gazowych;
20)
przestrzega zasad dokumentowania prób ciśnieniowych i prób szczelności sieci gazowych;
21)
wykonuje zabezpieczenia antykorozyjne gazociągów i przyłączy gazowych;
22)
przeprowadza i dokumentuje odbiór techniczny sieci gazowej;
23)
wykonuje obmiar robót związanych z budową sieci gazowych.
2.
Organizowanie robót związanych z eksploatacją sieci gazowych
Uczeń:
1)
rozpoznaje urządzenia stacji gazowych, nawanialni i tłoczni gazu oraz określa ich
funkcje;
2)
przestrzega zasad magazynowania paliw gazowych;
3)
posługuje się dokumentacją projektową i eksploatacyjną sieci gazowych;
4)
wykonuje czynności związane uruchomieniem oraz przekazaniem gazociągów i przyłączy
gazowych do eksploatacji;
5)
przestrzega zasad eksploatacji stacji gazowych, tłoczni gazu i magazynów gazu;
6)
kontroluje parametry pracy urządzeń stacji gazowych i podejmuje działania w przypadku
wystąpienia nieprawidłowości;
7)
przestrzega procedur dotyczących nawaniania paliw gazowych i magazynowania odorantów
oraz przestrzega zasad eksploatacji nawanialni paliw gazowych;
8)
kontroluje parametry pracy urządzeń energetycznych tłoczni;
9)
przeprowadza kontrolę stanu technicznego sieci gazowych;
10)
kwalifikuje gazociągi i przyłącza gazowe do remontu lub renowacji;
11)
organizuje prace związane z remontem i renowacją gazociągów oraz przyłączy gazowych;
12)
organizuje i wykonuje prace związane z eksploatacją sieci gazowych zgodnie z procedurami
obowiązującymi podczas wykonywania prac niebezpiecznych i gazoniebezpiecznych;
13)
prowadzi dokumentację eksploatacyjną sieci gazowych;
14)
lokalizuje miejsca awarii sieci gazowych oraz określa przyczyny ich powstawania;
15)
organizuje prace związane z usuwaniem awarii oraz modernizacją sieci gazowych zgodnie
z procedurami.
BD.20. Organizacja robót związanych z montażem i eksploatacją instalacji gazowych
1.
Organizowanie robót związanych z montażem instalacji gazowych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje i elementy instalacji gazowych oraz technologie ich wykonywania;
2)
klasyfikuje urządzenia gazowe według określonych kryteriów;
3)
określa miejsca montażu uzbrojenia i urządzeń instalacji gazowej;
4)
przestrzega zasad odprowadzania spalin z urządzeń gazowych i zasad wentylacji pomieszczeń;
5)
posługuje się dokumentacją projektową instalacji gazowych;
6)
wykonuje przedmiary robót związanych z montażem instalacji gazowych i sporządza ich
kosztorysy;
7)
wykonuje obliczenia związane z projektowaniem instalacji gazowych;
8)
dobiera materiały i narzędzia do montażu instalacji gazowej w określonej technologii;
9)
dobiera uzbrojenie oraz aparaturę kontrolno-pomiarową do montażu instalacji gazowej;
10)
organizuje i wykonuje prace związane z montażem instalacji gazowych oraz systemów
odprowadzania spalin;
11)
określa warunki lokalizacji zbiorników na paliwa płynne;
12)
wykonuje prace związane z montażem zbiorników na paliwa płynne oraz ich uzbrojenia;
13)
przeprowadza próby szczelności instalacji gazowych;
14)
wykonuje zabezpieczenia antykorozyjne instalacji gazowych;
15)
ocenia zgodność wykonania instalacji gazowych z dokumentacją projektową;
16)
montuje systemy monitorowania obecności gazu w pomieszczeniach.
2.
Organizowanie robót związanych z eksploatacją instalacji gazowych
Uczeń:
1)
przewiduje skutki nieprawidłowego przebiegu procesu spalania;
2)
wykonuje obliczenia dotyczące procesów spalania paliw gazowych;
3)
przestrzega procedur wykonywania prac niebezpiecznych i gazoniebezpiecznych podczas
uruchamiania i eksploatacji instalacji gazowych;
4)
interpretuje wskazania urządzeń gazometrycznych;
5)
kontroluje działanie systemów monitorowania obecności gazu w pomieszczeniach;
6)
określa przyczyny awarii instalacji gazowych oraz przewiduje ich skutki;
7)
lokalizuje i usuwa awarie instalacji gazowych;
8)
przeprowadza okresowe przeglądy techniczne instalacji gazowych;
9)
wykonuje prace związane z utrzymaniem technicznej sprawności urządzeń gazowych;
10)
organizuje i wykonuje prace związane z naprawą i konserwacją instalacji gazowych.
BD.21. Organizacja, kontrola i sporządzanie kosztorysów robót budowlanych
1.
Organizacja robót związanych z zagospodarowaniem terenu budowy
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją budowy, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót, normami i instrukcjami dotyczącymi zagospodarowania terenu, sporządza plan
zagospodarowania terenu budowy dotyczący robót wykończeniowych w budownictwie;
2)
przestrzega zasad sporządzania planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz uczestniczy
w jego opracowywaniu;
3)
dobiera sposoby zabezpieczania i oznakowania terenu budowy;
4)
określa sposoby wykonywania obiektów zaplecza administracyjno-socjalnego oraz obiektów
tymczasowych;
5)
dobiera materiały, środki transportu, sprzęt i narzędzia do wykonywania robót związanych
z zagospodarowaniem terenu budowy;
6)
sporządza zapotrzebowanie na materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania robót związanych
z zagospodarowaniem terenu budowy;
7)
sporządza harmonogramy robót związanych z zagospodarowaniem terenu budowy;
8)
dobiera zespoły robocze do wykonywania robót związanych z zagospodarowaniem terenu
budowy oraz koordynuje ich pracę;
9)
kontroluje wykonanie robót związanych z zagospodarowaniem terenu budowy.
2.
Organizacja i kontrolowanie robót wykończeniowych w budownictwie
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją budowy, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót, normami i instrukcjami dotyczącymi wykonywania robót wykończeniowych w budownictwie;
2)
rozpoznaje technologie wykonania tynków, podłóg, okładzin i powłok malarskich;
3)
dobiera sposoby wykonywania robót tynkarskich, podłogowych, okładzinowych i malarskich;
4)
dobiera materiały, środki transportu, sprzęt i narzędzia do wykonywania budowlanych
robót wykończeniowych;
5)
sporządza zapotrzebowania na materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania budowlanych
robót wykończeniowych;
6)
sporządza harmonogramy budowlanych robót wykończeniowych;
7)
dobiera zespoły robocze do wykonywania robót wykończeniowych w obiektach budowlanych
oraz koordynuje ich pracę;
8)
przestrzega zasad montażu i demontażu rusztowań budowlanych podczas wykonywania robót
wykończeniowych;
9)
kontroluje przebieg realizacji robót wykończeniowych oraz ocenia ich jakość.
3.
Sporządzanie kosztorysów robót wykończeniowych w budownictwie
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje kosztorysów oraz przestrzega zasad ich sporządzania;
2)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
budowlanych robót wykończeniowych;
3)
korzysta z katalogów nakładów rzeczowych i publikacji cenowych do kosztorysowania
budowlanych robót wykończeniowych;
4)
sporządza przedmiar budowlanych robót wykończeniowych;
5)
wykonuje obmiar budowlanych robót wykończeniowych;
6)
ustala założenia do kosztorysowania;
7)
sporządza kosztorysy inwestorskie, zamienne i powykonawcze;
8)
stosuje programy komputerowe do sporządzania kosztorysów;
9)
korzysta z publikacji cenowych do szacowania wartości zamówienia.
BD.22. Organizacja robót związanych z budową, montażem i eksploatacją sieci oraz instalacji
sanitarnych
1.
Organizowanie robót związanych z budową, montażem i eksploatacją sieci oraz instalacji
wodociągowych i kanalizacyjnych
Uczeń:
1)
określa sposoby ujmowania i uzdatniania wód powierzchniowych i podziemnych;
2)
rozpoznaje procesy oczyszczania ścieków i unieszkodliwiania osadów ściekowych;
3)
określa warunki odprowadzania ścieków;
4)
posługuje się dokumentacją projektową i eksploatacyjną sieci oraz instalacji wodociągowych
i kanalizacyjnych;
5)
wykonuje obliczenia związane z projektowaniem sieci oraz instalacji wodociągowych
i kanalizacyjnych;
6)
wykonuje przedmiar i obmiar robót związanych z budową oraz eksploatacją sieci i instalacji
wodociągowych oraz kanalizacyjnych, a także sporządza kosztorysy tych robót;
7)
organizuje prace związane z budową, montażem, remontem i modernizacją sieci oraz instalacji
wodociągowych i kanalizacyjnych;
8)
opracowuje dokumentację budowy sieci oraz montażu instalacji wodociągowych i kanalizacyjnych
dotyczącą wykonywanych robót;
9)
kontroluje i diagnozuje stan techniczny sieci oraz instalacji wodociągowych i kanalizacyjnych;
10)
lokalizuje miejsca awarii sieci oraz instalacji wodociągowych i kanalizacyjnych oraz
określa przyczyny ich powstawania.
2.
Organizowanie robót związanych z budową, montażem oraz eksploatacją sieci i instalacji
gazowych
Uczeń:
1)
określa warunki techniczne eksploatacji odbiorników gazu;
2)
posługuje się dokumentacją projektową i eksploatacyjną sieci i instalacji gazowych;
3)
wykonuje obliczenia związane z projektowaniem gazociągów, przyłączy i instalacji gazowych;
4)
wykonuje przedmiar i obmiar robót związanych z budową oraz eksploatacją sieci, przyłączy
i instalacji gazowych oraz sporządza kosztorysy tych robót;
5)
organizuje prace związane z budową i eksploatacją sieci gazowych, przyłączy i instalacji
gazowych;
6)
prowadzi dokumentację budowy sieci gazowych, przyłączy oraz montażu instalacji gazowych
dotyczącą wykonywanych robót;
7)
przestrzega zasad odbiorów technicznych sieci, przyłączy i instalacji gazowych;
8)
przestrzega zasad przekazywania sieci, przyłączy i instalacji gazowych odbiorcom do
użytkowania;
9)
przewiduje zagrożenia wynikające z niekontrolowanego wycieku paliwa gazowego.
3.
Organizowanie robót związanych z budową, montażem i eksploatacją sieci i węzłów ciepłowniczych
oraz instalacji grzewczych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje źródeł ciepła oraz energii konwencjonalnej i niekonwencjonalnej;
2)
określa warunki techniczne budowy sieci, przyłączy i węzłów ciepłowniczych oraz instalacji
grzewczych;
3)
określa warunki techniczne eksploatacji kotłowni;
4)
posługuje się dokumentacją projektową i eksploatacyjną sieci, przyłączy, węzłów ciepłowniczych
i instalacji grzewczych;
5)
wykonuje obliczenia związane z projektowaniem sieci ciepłowniczych, przyłączy oraz
instalacji grzewczych;
6)
wykonuje przedmiar i obmiar robót związanych z budową oraz eksploatacją sieci, przyłączy
i węzłów ciepłowniczych oraz instalacji grzewczych, a także sporządza kosztorysy tych
robót;
7)
organizuje prace związane z budową, eksploatacją i modernizacją sieci, przyłączy,
kotłowni, węzłów ciepłowniczych oraz instalacji grzewczych;
8)
kontroluje stan techniczny sieci, przyłączy i węzłów ciepłowniczych oraz instalacji
grzewczych;
9)
lokalizuje miejsca awarii w sieciach, przyłączach, kotłowniach i węzłach ciepłowniczych
oraz instalacjach grzewczych oraz określa przyczyny ich powstawania.
4.
Organizowanie robót związanych z montażem i eksploatacją instalacji wentylacyjnych
i klimatyzacyjnych
Uczeń:
1)
określa parametry powietrza wymagane w pomieszczeniach;
2)
określa sposoby wentylacji obiektów budowlanych, pomieszczeń i stanowisk roboczych;
3)
posługuje się dokumentacją projektową i eksploatacyjną instalacji wentylacyjnych i
klimatyzacyjnych;
4)
wykonuje obliczenia związane z projektowaniem instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
5)
dobiera uzbrojenie oraz aparaturę kontrolno-pomiarową do montażu instalacji wentylacyjnych
i klimatyzacyjnych;
6)
wykonuje przedmiar i obmiar robót związanych z montażem oraz eksploatacją instalacji
wentylacyjnych i klimatyzacyjnych oraz sporządza kosztorysy tych robót;
7)
określa warunki techniczne wykonania i odbioru instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
8)
organizuje prace związane z montażem i eksploatacją instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
9)
przeprowadza kontrolę stanu technicznego instalacji oraz urządzeń wentylacyjnych i
klimatyzacyjnych;
10)
lokalizuje miejsca awarii instalacji wentylacyjnych i klimatyzacyjnych oraz określa
przyczyny ich powstawania.
BD.23. Organizacja robót związanych z budową i utrzymaniem dróg kolejowych
1.
Organizowanie i koordynacja robót związanych z budową dróg kolejowych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją dróg kolejowych, normami oraz przepisami prawa dotyczącymi
budowy dróg kolejowych;
2)
sporządza przedmiar robót związanych z budową dróg kolejowych;
3)
wykonuje polowe badania gruntów;
4)
stosuje metody wykonywania podtorza i nawierzchni kolejowej;
5)
rozróżnia materiały stosowane do budowy podtorza, systemów odwadniających i nawierzchni
kolejowej;
6)
dobiera maszyny i urządzenia do budowy podtorza i nawierzchni kolejowej w określonej
technologii;
7)
organizuje roboty związane z zagospodarowaniem terenu budowy;
8)
organizuje transport i magazynowanie materiałów przeznaczonych do budowy dróg kolejowych;
9)
organizuje roboty związane z budową podtorza, urządzeń odwadniających i nawierzchni
kolejowej;
10)
określa sposoby zabezpieczenia wykopów, przekopów i nasypów;
11)
stosuje zasady wykonywania kontrolnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych związanych
z prowadzonymi robotami;
12)
sporządza dokumentację pomiarową;
13)
prowadzi kontrolę jakości wykonywanych robót związanych z budową dróg kolejowych;
14)
sporządza obmiar robót związanych z budową dróg kolejowych oraz rozlicza zużyte materiały.
2.
Kontrola stanu dróg kolejowych
Uczeń:
1)
stosuje zasady dozorowania stanu nawierzchni kolejowej i podtorza podczas obchodu
linii kolejowej;
2)
dokumentuje usterki rozpoznane podczas obchodu linii kolejowej;
3)
kontroluje stan nawierzchni, podtorza i urządzeń odwadniających;
4)
dobiera przyrządy do wykonywania bezpośrednich pomiarów elementów dróg kolejowych;
5)
stosuje zasady wykonywania pomiarów bezpośrednich elementów dróg kolejowych oraz sporządzania
szkiców;
6)
stosuje zasady przeprowadzania oględzin oraz badań technicznych rozjazdów;
7)
określa zasady pomiaru pełzania toków szynowych w torze;
8)
stosuje zasady prowadzenia dokumentacji toru bezstykowego;
9)
określa zasady prowadzenia badań defektoskopowych szyn;
10)
rozpoznaje typowe uszkodzenia nawierzchni, podtorza i urządzeń odwadniających;
11)
sprawdza warunki utrzymania widoczności w trójkątach widzialności na przejazdach kolejowo-drogowych
i przejściach dla pieszych;
12)
podejmuje działania w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego;
13)
stosuje zasady prowadzenia dokumentacji eksploatacyjnej torów, rozjazdów i podtorza.
3.
Organizowanie robót związanych z utrzymaniem dróg kolejowych w wymaganym stanie technicznym
Uczeń:
1)
rozpoznaje technologie wykonania dróg kolejowych;
2)
posługuje się dokumentacją dotyczącą stanu nawierzchni kolejowej i prowadzonych robót
naprawczych;
3)
określa rodzaj i zakres napraw nawierzchni kolejowej;
4)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do naprawy dróg kolejowych;
5)
organizuje prace związane z wykonywaniem napraw dróg kolejowych;
6)
organizuje prace pomocnicze związane z utrzymaniem podtorza oraz urządzeń odwadniających;
7)
określa warunki dojazdu pracowników oraz transportu materiałów, sprzętu i narzędzi
na miejsce prowadzonych robót;
8)
organizuje roboty na czynnych torach oraz w ich bezpośrednim sąsiedztwie;
9)
stosuje zasady wykonywania pomiarów sytuacyjno-wysokościowych związane z prowadzonymi
robotami w torach;
10)
kontroluje jakość wykonania robót związanych z utrzymaniem dróg kolejowych w wymaganym
stanie technicznym;
11)
przestrzega procedur dotyczących wstępnego odbioru robót;
12)
określa zasady sporządzania dokumentacji powykonawczej robót związanych z utrzymaniem
dróg kolejowych w wymaganym stanie technicznym;
13)
określa zasady racjonalnej gospodarki materiałami stosowanymi do budowy dróg kolejowych;
14)
organizuje prace związane z zapewnieniem bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego
w warunkach zimowych;
15)
dobiera sposoby zabezpieczenia i osygnalizowania miejsc prowadzenia robót związanych
z utrzymaniem dróg kolejowych w wymaganym stanie technicznym.
BD.24. Organizacja robót związanych z budową i utrzymaniem kolejowych obiektów inżynieryjnych
oraz podstawy kosztorysowania
1.
Organizowanie i koordynowanie robót związanych z budową kolejowych obiektów inżynieryjnych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją kolejowych obiektów inżynieryjnych, normami oraz przepisami
prawa dotyczącymi ich budowy;
2)
rozpoznaje technologie wykonania kolejowych obiektów inżynieryjnych;
3)
sporządza przedmiar robót związanych z budową kolejowych obiektów inżynieryjnych;
4)
określa metody wykonywania robót związanych z budową kolejowych obiektów inżynieryjnych;
5)
dobiera materiały, maszyny, narzędzia i sprzęt do budowy kolejowych obiektów inżynieryjnych;
6)
planuje i organizuje prace związane z zagospodarowaniem terenu budowy kolejowych obiektów
inżynieryjnych;
7)
organizuje transport oraz magazynowanie materiałów przeznaczonych do budowy kolejowych
obiektów inżynieryjnych;
8)
dobiera sposoby sporządzania mieszanek betonowych;
9)
organizuje i kontroluje wykonanie robót na poszczególnych etapach budowy kolejowych
obiektów inżynieryjnych;
10)
stosuje zasady wykonania kontrolnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych związanych
z budową kolejowych obiektów inżynieryjnych;
11)
kontroluje jakość wykonania robót związanych z budową kolejowych obiektów inżynieryjnych;
12)
przestrzega zasad wykonywania odbiorów robót związanych z budową kolejowych obiektów
inżynieryjnych;
13)
określa metody wykonania próbnego obciążenia kolejowych obiektów inżynieryjnych;
14)
sporządza obmiar robót związanych z budową kolejowych obiektów inżynieryjnych oraz
dokonuje rozliczenia materiałów wykorzystanych w procesie budowy tych obiektów.
2.
Ocena stanu technicznego kolejowych obiektów inżynieryjnych
Uczeń:
1)
stosuje zasady przeprowadzania oględzin kolejowych obiektów inżynieryjnych;
2)
dobiera przyrządy do wykonywania bezpośrednich pomiarów elementów kolejowych obiektów
inżynieryjnych;
3)
wykonuje szkice elementów kolejowych obiektów inżynieryjnych;
4)
sprawdza stan techniczny elementów kolejowych obiektów inżynieryjnych;
5)
rozpoznaje uszkodzenia kolejowych obiektów inżynieryjnych i elementów ich wyposażenia;
6)
dokumentuje rozpoznane usterki elementów kolejowych obiektów inżynieryjnych podczas
obchodu linii kolejowej;
7)
podejmuje działania w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu kolejowym;
8)
przestrzega zasad prowadzenia dokumentacji eksploatacyjnej kolejowych obiektów inżynieryjnych.
3.
Organizowanie i wykonywanie robót związanych z utrzymaniem kolejowych obiektów inżynieryjnych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją oceny stanu technicznego kolejowych obiektów inżynieryjnych
oraz stosuje przepisy prawa dotyczące sygnalizacji i zabezpieczenia miejsca robót
związanych z utrzymaniem kolejowych obiektów inżynieryjnych;
2)
rozpoznaje technologie wykonania kolejowych obiektów inżynieryjnych;
3)
planuje proces technologiczny naprawy określonego elementu kolejowego obiektu inżynieryjnego;
4)
dobiera materiały, maszyny i urządzenia do wykonania robót związanych z naprawą kolejowych
obiektów inżynieryjnych;
5)
organizuje wykonanie robót ziemnych związanych z naprawą kolejowych obiektów inżynieryjnych;
6)
organizuje dojazd pracowników oraz transport materiałów, sprzętu i narzędzi na miejsce
prowadzonych robót;
7)
organizuje i kontroluje prace związane z naprawą określonych elementów kolejowych
obiektów inżynieryjnych;
8)
określa zasady doboru, montażu i demontażu urządzeń stanowiących wyposażenie kolejowych
obiektów inżynieryjnych;
9)
stosuje zasady wykonania pomiarów sytuacyjno-wysokościowych związanych z prowadzonymi
robotami;
10)
określa sposoby wykonywania robót naprawczych na czynnych kolejowych obiektach inżynieryjnych;
11)
rozlicza materiały wykorzystane podczas naprawy kolejowych obiektów inżynieryjnych
oraz zagospodarowuje materiały odzyskane;
12)
określa zasady wstępnych odbiorów robót po naprawach kolejowych obiektów inżynieryjnych;
13)
kontroluje jakość wykonania robót związanych z naprawą kolejowych obiektów inżynieryjnych;
14)
sporządza dokumentację powykonawczą robót związanych z utrzymaniem kolejowych obiektów
inżynieryjnych;
15)
dobiera sposoby zabezpieczania i osygnalizowania miejsca prowadzenia robót na kolejowych
obiektach inżynieryjnych.
4.
Podstawy kosztorysowania
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje kosztorysów oraz przestrzega zasad ich sporządzania;
2)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót;
3)
korzysta z katalogów nakładów rzeczowych i publikacji cenowych do kosztorysowania
robót budowlanych;
4)
sporządza przedmiar robót związanych z budową oraz utrzymaniem dróg kolejowych i kolejowych
obiektów inżynieryjnych;
5)
ustala założenia do kosztorysowania;
6)
wykonuje obmiar robót związanych z budową oraz utrzymaniem dróg kolejowych i kolejowych
obiektów inżynieryjnych;
7)
sporządza podstawowe kosztorysy inwestorskie, zamienne i powykonawcze;
8)
stosuje programy komputerowe do sporządzania kosztorysów.
BD.25. Organizacja robót związanych z budową i utrzymaniem dróg i obiektów inżynierskich
oraz sporządzanie kosztorysów
1.
Organizowanie robót związanych z budową dróg i obiektów inżynierskich
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową dróg i obiektów inżynierskich;
2)
dobiera materiały do budowy dróg i obiektów inżynierskich;
3)
dobiera maszyny i narzędzia do wykonania robót ziemnych, budowy dróg i obiektów inżynierskich;
4)
organizuje transport materiałów przeznaczonych do budowy dróg i obiektów inżynierskich;
5)
opracowuje harmonogram robót związanych z budową dróg i obiektów inżynierskich;
6)
dobiera metody odwodnienia dróg i obiektów inżynierskich;
7)
organizuje i koordynuje prace związane z budową urządzeń odwadniających na terenach
zabudowanych i niezabudowanych;
8)
organizuje i nadzoruje realizację prac związanych z budową dróg i obiektów inżynierskich;
9)
wykonuje pomiary ruchu drogowego;
10)
wykonuje pomiary dotyczące stanu technicznego dróg i obiektów inżynierskich;
11)
wykonuje prace związane z zapewnieniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym;
12)
planuje i nadzoruje organizację ruchu podczas prowadzenia robót w pasie drogowym;
13)
podejmuje działania związane z zapewnieniem odpowiedniego stanu dróg i obiektów inżynierskich;
14)
sporządza dokumentację dotyczącą jakości wykonania robót związanych z budową dróg
i obiektów inżynierskich;
15)
prowadzi dokumentację ewidencyjną dróg i obiektów inżynierskich;
16)
wykonuje kontrolne pomiary sytuacyjno-wysokościowe związane z budową dróg i obiektów
inżynierskich.
2.
Organizowanie robót związanych z utrzymaniem oraz remontami dróg i obiektów inżynierskich
Uczeń:
1)
dokonuje przeglądów technicznych dróg i obiektów inżynierskich;
2)
ocenia stan techniczny dróg i obiektów inżynierskich;
3)
przygotowuje dokumentację dotyczącą stanu technicznego nawierzchni dróg i obiektów
inżynierskich przeznaczonych do remontu;
4)
dobiera materiały, maszyny i urządzenia do robót związanych z utrzymaniem dróg i obiektów
inżynierskich w wymaganym stanie technicznym;
5)
organizuje i koordynuje wykonywanie robót interwencyjnych oraz robót związanych z
bieżącą konserwacją dróg i obiektów inżynierskich;
6)
organizuje transport materiałów, maszyn i urządzeń drogowych;
7)
zabezpiecza i oznakowuje teren robót związanych z utrzymaniem i remontami dróg i obiektów
inżynierskich;
8)
planuje i organizuje prace związane z utrzymaniem zieleni w pasie drogowym;
9)
prowadzi książki dróg i obiektów inżynierskich oraz ich dokumentację ewidencyjną;
10) prowadzi racjonalną gospodarkę materiałami odzyskanymi podczas robót remontowych
dróg i obiektów inżynierskich.
3.
Kosztorysowanie robót drogowych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje kosztorysów oraz przestrzega zasad ich sporządzania;
2)
korzysta z dokumentacji technicznej podczas sporządzania kosztorysów dróg i obiektów
inżynierskich;
3)
ustala założenia do kosztorysowania;
4)
sporządza przedmiar robót związanych z budową dróg i obiektów inżynierskich;
5)
sporządza obmiar robót związanych z budową dróg i obiektów inżynierskich;
6)
korzysta z katalogów nakładów rzeczowych i publikacji cenowych do kosztorysowania
robót budowlanych;
7)
sporządza kosztorysy robót drogowych;
8)
stosuje programy komputerowe do sporządzania kosztorysów.
BD.26. Wykonywanie i renowacja detali architektonicznych
1.
Wykonywanie oraz renowacja sztukatorskich elementów architektury
Uczeń:
1)
ocenia stan zachowania sztukatorskich elementów architektury na podstawie dokumentacji
technicznej;
2)
dobiera technologię wykonania i renowacji sztukatorskich elementów architektury;
3)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do wykonania i renowacji sztukatorskich elementów
architektury;
4)
wykonuje rysunki odręczne, prace graficzne i wizualizacje komputerowe sztukatorskich
elementów architektury;
5)
projektuje i wykonuje szablony sztukatorskich elementów architektury;
6)
wykonuje modele sztukatorskich elementów architektury;
7)
wykonuje formy i odlewy sztukatorskie;
8)
wykonuje kopie sztukatorskich elementów architektury;
9)
przygotowuje podłoża do wykonania i renowacji sztukatorskich elementów architektury;
10)
dokonuje montażu sztukatorskich elementów architektury;
11)
wykonuje polichromie i patyny;
12)
dokonuje renowacji polichromii i patyn;
13)
wykonuje impregnację sztukatorskich elementów architektury;
14)
wykonuje oczyszczanie sztukatorskich elementów architektury;
15)
wykonuje łączenia sztukatorskich elementów architektury;
16)
uzupełnia ubytki sztukatorskich elementów architektury.
2.
Wykonywanie oraz renowacja kamieniarskich elementów architektury
Uczeń:
1)
ocenia stan zachowania kamieniarskich elementów architektury i rzeźb na podstawie
dokumentacji technicznej;
2)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do wykonania i renowacji kamieniarskich elementów
architektury i rzeźb;
3)
wykonuje szablony kamieniarskich elementów architektury, rzeźb, ornamentów i znaków
graficznych;
4)
wykonuje przekuwanie kamieniarskich elementów architektury i rzeźb;
5)
dobiera rodzaje kotew, haków i trzpieni do łączenia i osadzania kamieniarskich elementów
architektury i rzeźb;
6)
dokonuje montażu kamieniarskich elementów architektury i rzeźb;
7)
wykonuje spoinowanie zamontowanych kamieniarskich elementów architektury i rzeźb;
8)
wykonuje ornamenty i znaki graficzne na kamieniarskich elementach architektury i na
rzeźbach;
9)
wykonuje zdobienia kamieniarskich elementów architektury z zastosowaniem technik malarskich
i pozłotniczych;
10)
wykonuje oczyszczanie kamieniarskich elementów architektury i rzeźb;
11)
przygotowuje podłoża pod uzupełnienia ubytków kamieniarskich elementów architektury
i rzeźb;
12)
dobiera technologię montażu fleków i brakujących fragmentów kamieniarskich elementów
architektury i rzeźb;
13)
wykonuje szablony fleków i brakujących fragmentów kamieniarskich elementów architektury
i rzeźb;
14)
wykonuje fleki i brakujące fragmenty kamieniarskich elementów architektury i rzeźb;
15)
dokonuje montażu fleków i brakujących fragmentów kamieniarskich elementów architektury
i rzeźb;
16)
wykonuje łączenia fragmentów kamieniarskich elementów architektury i rzeźb;
17)
wykonuje uzupełnienia ubytków w kamieniarskich elementach architektury i w rzeźbach;
18)
wykonuje renowację ornamentów i znaków graficznych;
19)
wykonuje impregnację kamieniarskich elementów architektury i rzeźb.
BD.27. Prowadzenie prac renowatorskich elementów architektury
1.
Organizowanie i wykonywanie renowacji tynków
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje tynków;
2)
ocenia stan zachowania tynków na podstawie dokumentacji technicznej;
3)
dobiera technologię renowacji tynków;
4)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do renowacji tynków;
5)
określa stopień zanieczyszczeń tynków;
6)
wykonuje oczyszczanie tynków;
7)
dobiera i przygotowuje podłoża pod tynki;
8)
wykonuje uzupełnienia ubytków tynku;
9)
wykonuje tynki;
10)
dokonuje impregnacji tynków.
2.
Organizowanie i wykonywanie renowacji powłok malarskich
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje powłok malarskich;
2)
ocenia stan zachowania powłok malarskich na podstawie dokumentacji technicznej;
3)
dobiera technologię renowacji powłok malarskich;
4)
dobiera rodzaje farb i materiałów pomocniczych do renowacji powłok malarskich;
5)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do renowacji powłok malarskich;
6)
określa stopień zanieczyszczeń powłok malarskich;
7)
wykonuje oczyszczanie powierzchni powłok malarskich;
8)
przygotowuje podłoża do renowacji powłok malarskich;
9)
przygotowuje farby i materiały pomocnicze do wykonania renowacji powłok malarskich;
10)
wykonuje renowację i impregnację powłok malarskich.
3.
Organizowanie i wykonywanie renowacji murów nieotynkowanych
Uczeń:
1)
ocenia stan zachowania murów nieotynkowanych na podstawie dokumentacji technicznej;
2)
dobiera technologię renowacji murów nieotynkowanych;
3)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do wykonania prac renowatorskich;
4)
określa stopień zanieczyszczeń murów nieotynkowanych;
5)
oczyszcza powierzchnię murów nieotynkowanych;
6)
dobiera sposób wiązania cegieł i kamieni;
7)
wykonuje renowację murów nieotynkowanych;
8)
wykonuje wzmocnienia murów nieotynkowanych;
9)
uzupełnia ubytki murów nieotynkowanych;
10)
wykonuje spoinowanie i impregnację murów nieotynkowanych.
4.
Organizowanie i wykonywanie renowacji okładzin ceramicznych i kamiennych
Uczeń:
1)
ocenia stan zachowania okładzin ceramicznych i kamiennych na podstawie dokumentacji
technicznej;
2)
dobiera technologię renowacji okładzin ceramicznych i kamiennych;
3)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do renowacji okładzin ceramicznych i kamiennych;
4)
określa stopień zanieczyszczeń okładzin ceramicznych i kamiennych;
5)
wykonuje oczyszczanie okładzin ceramicznych i kamiennych;
6)
przygotowuje podłoże do renowacji i montażu okładzin ceramicznych i kamiennych;
7)
dokonuje renowacji i montażu okładzin ceramicznych i kamiennych;
8)
uzupełnia ubytki okładzin ceramicznych i kamiennych;
9)
wykonuje spoinowanie i impregnację okładzin ceramicznych i kamiennych.
BD.28. Organizacja robót związanych z regulacją cieków naturalnych oraz budową urządzeń
wodnych
1.
Organizowanie robót związanych z regulacją cieków naturalnych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową i wodnoprawną, katalogami oraz normami dotyczącymi
regulacji cieków naturalnych;
2)
dobiera przyrządy i sprzęt geodezyjny do wykonywania pomiarów sytuacyjno-wysokościowych;
3)
wykonuje pomiary profilu podłużnego oraz przekrojów poprzecznych cieków naturalnych;
4)
wykonuje pomiary hydrometryczne robót związanych z regulacją cieków naturalnych;
5)
wykonuje przedmiar robót związanych z regulacją cieków naturalnych;
6)
dobiera technologie wykonywania robót ziemnych;
7)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania robót regulacyjnych;
8)
sporządza harmonogramy wykonywania robót regulacyjnych;
9)
wyznacza i zabezpiecza teren robót ziemnych, pogłębiarskich i odwodnieniowych;
10)
organizuje roboty związane z umocnieniem koryt i biologiczną zabudową cieków naturalnych;
11)
przestrzega zasad eksploatacji maszyn i urządzeń podczas wykonywania robót regulacyjnych;
12)
organizuje roboty odwodnieniowe;
13)
koordynuje wykonanie robót betoniarskich, zbrojarskich, ślusarskich, kowalskich i
ciesielskich;
14)
organizuje roboty związane z konserwacją cieków naturalnych;
15)
dokonuje bieżących przeglądów umocnień koryt cieków oraz budowli regulacyjnych;
16)
określa zakres i dobiera sposoby naprawy umocnień koryt cieków oraz budowli regulacyjnych;
17)
ocenia jakość wykonania robót regulacyjnych;
18)
wykonuje obmiar robót związanych z regulacją cieków naturalnych oraz rozlicza materiały,
sprzęt i robociznę;
19)
sporządza kosztorysy oraz oferty przetargowe na roboty regulacyjne.
2.
Organizowanie robót związanych z budową urządzeń wodnych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową i wodnoprawną, katalogami oraz normami dotyczącymi
urządzeń wodnych;
2)
wykonuje pomiary profilu podłużnego oraz przekrojów poprzecznych wałów przeciwpowodziowych;
3)
wykonuje przedmiar robót związanych z budową urządzeń wodnych;
4)
sporządza harmonogramy robót związanych z budową urządzeń wodnych;
5)
dobiera metody zabezpieczania ścian wykopów i skarp przed osunięciem;
6)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania robót hydrotechnicznych;
7)
organizuje roboty związane z budową urządzeń wodnych;
8)
przestrzega zasad eksploatacji maszyn i urządzeń stosowanych podczas wykonywania robót
związanych z budową urządzeń wodnych;
9)
prowadzi dokumentację budowy urządzeń wodnych;
10)
wykonuje bieżące przeglądy urządzeń wodnych;
11)
organizuje wykonanie robót konserwacyjnych urządzeń wodnych;
12)
ocenia jakość wykonania robót hydrotechnicznych;
13)
dobiera metody zabezpieczenia urządzeń wodnych przed skutkami powodzi;
14)
organizuje i koordynuje prace w trakcie akcji powodziowej;
15)
określa rodzaj i zakres szkód powodziowych;
16)
koordynuje wykonanie robót betoniarskich, zbrojarskich, ślusarskich, kowalskich i
ciesielskich związanych z budową urządzeń wodnych;
17)
organizuje roboty związane z naprawą uszkodzonych elementów urządzeń wodnych;
18)
wykonuje obmiar robót związanych z budową urządzeń wodnych oraz rozlicza materiały,
sprzęt i robociznę;
19)
sporządza kosztorysy oraz oferty przetargowe na roboty hydrotechniczne.
BD.29. Wykonywanie i kontrolowanie robót konstrukcyjno-budowlanych
1.
Wykonywanie murowanych konstrukcji budowlanych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami wykonywania zapraw murarskich
oraz murowanych konstrukcji budowlanych;
2)
rozróżnia rodzaje murowanych konstrukcji budowlanych;
3)
przygotowuje zaprawy murarskie, określa ich właściwości i zastosowanie;
4)
rozpoznaje sposoby wiązania cegieł w murach;
5)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania murowanych konstrukcji budowlanych
oraz ich remontów i rozbiórek;
6)
wykonuje murowane konstrukcje budowlane oraz ich remonty i rozbiórki;
7)
kontroluje roboty związane z przygotowywaniem zapraw murarskich i wykonywaniem murowanych
konstrukcji budowlanych oraz remontami i rozbiórką murowanych konstrukcji budowlanych.
2.
Wykonywanie konstrukcji żelbetowych monolitycznych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami dotyczącymi wykonywania form
i deskowań oraz robót zbrojarskich i betoniarskich;
2)
rozróżnia rodzaje prętów zbrojeniowych oraz określa ich zastosowanie;
3)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania form i deskowań oraz robót zbrojarskich
i betoniarskich;
4)
dobiera środki transportu prętów, siatek, szkieletów zbrojeniowych, form i deskowań
oraz mieszanek betonowych;
5)
przygotowuje pręty, siatki i szkielety zbrojeniowe;
6)
układa siatki, szkielety zbrojeniowe w deskowaniach i formach;
7)
sporządza mieszanki betonowe zgodnie z recepturą;
8)
układa w deskowaniu mieszankę betonową i zagęszcza mieszanki betonowe;
9)
kontroluje przygotowanie deskowań i form do ułożenia zbrojenia;
10)
kontroluje wykonywanie robót związanych z przygotowywaniem prętów, siatek i szkieletów
zbrojeniowych do montażu;
11)
dobiera metody zagęszczania mieszanki betonowej oraz sposoby pielęgnacji świeżego
betonu;
12)
kontroluje wykonywanie robót związanych układaniem i zagęszczaniem mieszanki betonowej
oraz pielęgnacją świeżego betonu;
13)
dobiera sposoby naprawy monolitycznych konstrukcji żelbetowych i wykonuje czynności
związane z ich naprawą.
3.
Montaż konstrukcji budowlanych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót budowlanych, normami, katalogami oraz instrukcjami montażu konstrukcji stalowych
oraz prefabrykowanych konstrukcji żelbetowych i drewnianych;
2)
rozróżnia rodzaje konstrukcji stalowych oraz prefabrykowanych konstrukcji żelbetowych
i drewnianych;
3)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do montażu elementów konstrukcji stalowych oraz
prefabrykowanych konstrukcji żelbetowych i drewnianych;
4)
stosuje zalecone w projekcie technologie konstrukcji stalowych oraz prefabrykowanych
konstrukcji żelbetowych i drewnianych;
5)
dobiera metody połączeń elementów konstrukcji stalowych oraz prefabrykowanych konstrukcji
żelbetowych i drewnianych;
6)
wykonuje czynności związane z przygotowaniem, wstępnym mocowaniem, zabezpieczeniem
przed utratą stateczności konstrukcji budowlanych;
7)
wykonuje połączenia elementów konstrukcji budowlanych;
8)
kontroluje wykonanie połączeń elementów konstrukcji stalowych oraz prefabrykowanych
konstrukcji żelbetowych i drewnianych;
9)
kontroluje sposób zabezpieczenia montowanej konstrukcji przed utratą stateczności;
10)
wykonuje mocowanie wstępne i rektyfikację elementów konstrukcji;
11)
kontroluje wstępne mocowanie i rektyfikację elementów konstrukcji stalowych oraz prefabrykowanych
konstrukcji żelbetowych i drewnianych;
12)
stosuje zalecone w projekcie technologie demontażu konstrukcji stalowych oraz prefabrykowanych
konstrukcji żelbetowych i drewnianych;
13)
wykonuje roboty związane z remontami i demontażem elementów konstrukcji budowlanych;
14)
kontroluje wykonywanie robót związanych z montażem konstrukcji stalowych oraz prefabrykowanych
konstrukcji żelbetowych i drewnianych;
15)
kontroluje prace związane z remontami i demontażem konstrukcji stalowych oraz prefabrykowanych
konstrukcji żelbetowych i drewnianych;
16)
stosuje zalecone w projekcie technologie wykonania robót zbrojarskich, betoniarskich
i ciesielskich związanych z montażem typowych prefabrykowanych elementów żelbetowych;
17)
dobiera metody zabezpieczenia elementów konstrukcji drewnianych przed szkodliwymi
czynnikami zewnętrznymi;
18)
stosuje zalecone w projekcie technologie wykonywania antykorozyjnych i ogniochronnych
zabezpieczeń elementów konstrukcji stalowych;
19)
wykonuje antykorozyjne i ogniochronne zabezpieczenia elementów konstrukcji stalowych.
BD.30. Organizacja i kontrola robót budowlanych oraz sporządzanie kosztorysów
1.
Organizowanie robót związanych z zagospodarowaniem terenu budowy oraz wykonywaniem
robót ziemnych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją budowy, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót, normami i instrukcjami dotyczącymi zagospodarowania terenu budowy oraz wykonywania
robót ziemnych;
2)
sporządza plan zagospodarowania terenu budowy;
3)
przestrzega zasad sporządzania planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz uczestniczy
w jego opracowywaniu;
4)
dobiera sposoby zabezpieczania i oznakowania terenu budowy;
5)
określa sposoby wykonywania obiektów zaplecza administracyjno-socjalnego oraz obiektów
tymczasowych;
6)
dobiera sposoby wykonywania robót ziemnych oraz zabezpieczania skarp, wykopów i nasypów;
7)
dobiera materiały, środki transportu, sprzęt i narzędzia do wykonywania robót związanych
z zagospodarowaniem terenu budowy oraz robotami ziemnymi;
8)
sporządza zapotrzebowanie na materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania robót związanych
z zagospodarowaniem terenu budowy oraz robotami ziemnymi;
9)
sporządza harmonogramy robót ziemnych i robót związanych z zagospodarowaniem terenu
budowy;
10)
dobiera zespoły robocze do wykonywania robót związanych z zagospodarowaniem terenu
budowy i robotami ziemnymi oraz koordynuje ich pracę;
11)
kontroluje wykonywanie robót związanych z zagospodarowaniem terenu budowy oraz wykonywaniem
robót ziemnych.
2.
Organizowanie robót budowlanych stanu surowego
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją budowy, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót, normami i instrukcjami dotyczącymi wykonywania robót budowlanych stanu surowego;
2)
rozróżnia technologie wykonania elementów konstrukcyjnych obiektów budowlanych i robót
budowlanych;
3)
określa rodzaje połączeń elementów konstrukcyjnych;
4)
dobiera sposoby wykonywania robót betoniarskich, zbrojarskich, ciesielskich i murarskich;
5)
dobiera materiały, środki transportu, sprzęt i narzędzia do robót budowlanych stanu
surowego;
6)
sporządza zapotrzebowanie na materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania robót budowlanych
stanu surowego;
7)
sporządza harmonogramy robót budowlanych stanu surowego;
8)
dobiera zespoły robocze do wykonywania robót budowlanych stanu surowego i koordynuje
ich pracę;
9)
kontroluje wykonanie robót budowlanych stanu surowego.
3.
Organizowanie robót związanych z utrzymaniem obiektów budowlanych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót, normami i instrukcjami dotyczącymi wykonywania robót remontowych obiektów budowlanych;
2)
określa rodzaj i zakres robót remontowych w obiektach budowlanych;
3)
wykonuje inwentaryzację obiektów budowlanych przeznaczonych do remontu;
4)
przestrzega zasad prowadzenia książki obiektu budowlanego;
5)
przestrzega zasad sporządzania wniosków o pozwolenie na remont obiektów budowlanych;
6)
dobiera sposoby wykonywania remontów obiektów budowlanych;
7)
dobiera materiały, środki transportu, sprzęt i narzędzia do wykonywania remontów obiektów
budowlanych;
8)
sporządza zapotrzebowanie na materiały, narzędzia i sprzęt do wykonywania remontów
obiektów budowlanych;
9)
sporządza harmonogramy robót remontowych obiektów budowlanych;
10)
dobiera zespoły robocze do wykonywania remontów obiektów budowlanych i koordynuje
ich pracę;
11)
kontroluje wykonanie robót remontowych obiektów budowlanych.
4.
Organizowanie robót związanych z rozbiórką obiektów budowlanych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową rozbiórki obiektów budowlanych;
2)
wykonuje inwentaryzację obiektów budowlanych przeznaczonych do rozbiórki;
3)
przestrzega zasad sporządzania wniosków o pozwolenie na rozbiórkę obiektów budowlanych;
4)
dobiera sposoby zabezpieczania i oznakowania terenu robót rozbiórkowych obiektów budowlanych;
5)
dobiera sposoby wykonywania robót rozbiórkowych obiektów budowlanych;
6)
dobiera środki transportu, sprzęt i narzędzia do wykonywania robót rozbiórkowych obiektów
budowlanych;
7)
sporządza harmonogramy robót rozbiórkowych obiektów budowlanych;
8)
dobiera zespoły robocze do wykonywania robót rozbiórkowych obiektów budowlanych i
koordynuje ich pracę;
9)
kontroluje wykonanie robót rozbiórkowych obiektów budowlanych;
10)
sporządza rozliczenia materiałów pochodzących z rozbiórki obiektów budowlanych.
5.
Sporządzanie kosztorysów robót budowlanych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje kosztorysów oraz przestrzega zasad ich sporządzania;
2)
rozróżnia dokumenty przetargowe;
3)
posługuje się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania i odbioru
robót oraz specyfikacjami istotnych warunków zamówienia;
4)
korzysta z katalogów nakładów rzeczowych i publikacji cenowych do kosztorysowania
robót budowlanych;
5)
sporządza przedmiary robót budowlanych;
6)
wykonuje obmiary robót budowlanych;
7)
ustala założenia do kosztorysowania robót budowlanych;
8)
sporządza kosztorysy ofertowe, inwestorskie, zamienne, dodatkowe i powykonawcze;
9)
stosuje programy komputerowe do sporządzania kosztorysów;
10)
korzysta z publikacji cenowych do szacowania wartości zamówienia.
BD.31. Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie
wyników tych pomiarów
1.
Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywanie wyników pomiarów
Uczeń:
1)
ustala lokalizację i utrwala punkty poziomej i wysokościowej osnowy pomiarowej;
2)
dobiera instrumenty, metody i techniki pomiaru do wymaganej dokładności prac pomiarowych;
3)
przeprowadza wywiad terenowy oraz odszukuje w terenie punkty osnowy geodezyjnej i
pomiarowej;
4)
wykonuje pomiary punktów poziomej i wysokościowej osnowy pomiarowej;
5)
opracowuje dokumentację geodezyjną pomiarów poziomej i wysokościowej osnowy pomiarowej;
6)
oblicza współrzędne punktów poziomej i wysokościowej osnowy pomiarowej;
7)
wykonuje pomiary sytuacyjne i wysokościowe szczegółów terenowych oraz sieci uzbrojenia
terenu;
8)
oblicza współrzędne szczegółów terenowych oraz sieci uzbrojenia terenu na podstawie
danych pomiarowych;
9)
opracowuje dokumentację geodezyjną pomiarów szczegółów terenowych oraz sieci uzbrojenia
terenu;
10)
ocenia dokładność wykonanych prac pomiarowych i obliczeniowych.
2.
Sporządzanie opracowań kartograficznych
Uczeń:
1)
sporządza mapy w systemie analogowym i cyfrowym;
2)
korzysta z istniejących map, baz danych przestrzennych oraz innych opracowań kartograficznych
i fotogrametrycznych;
3)
zakłada i aktualizuje bazę danych obiektów topograficznych o szczegółowości zapewniającej
tworzenie standardowych opracowań kartograficznych w skalach 1:500-1:5000;
4)
zakłada i aktualizuje bazę danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu;
5)
sporządza profile i przekroje terenu na podstawie przetworzonych danych pomiarowych;
6)
ocenia dokładność wykonanych prac kartograficznych;
7)
wprowadza dane do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz dokonuje
ich aktualizacji.
3.
Wykonywanie prac związanych z geodezyjną obsługą inwestycji budowlanych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową i planami zagospodarowania przestrzennego terenu;
2)
opracowuje geodezyjnie projekty zagospodarowania działek lub terenu obiektów budowlanych
i sieci uzbrojenia terenu;
3)
projektuje lokalizację i stabilizuje punkty geodezyjnej osnowy realizacyjnej;
4)
wykonuje pomiary osnów realizacyjnych;
5)
opracowuje dokumentację geodezyjną pomiarów osnów realizacyjnych;
6)
wytycza położenie elementów projektowanych obiektów budowlanych oraz sporządza dokumentację
tyczenia;
7)
prowadzi geodezyjną obsługę obiektów budowlanych i sieci uzbrojenia terenu w trakcie
realizacji inwestycji;
8)
wykonuje geodezyjną inwentaryzację powykonawczą obiektów budowlanych i sieci uzbrojenia
terenu;
9)
sporządza dokumentację z geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej;
10)
ocenia dokładność wykonanych pomiarów realizacyjnych i inwentaryzacyjnych.
4.
Wykonywanie geodezyjnych pomiarów kontrolnych obiektów budowlanych i urządzeń technicznych
Uczeń:
1)
lokalizuje punkty niezbędne do wyznaczenia przemieszczeń i odkształceń;
2)
wykonuje pomiary sytuacyjne i wysokościowe punktów kontrolowanych;
3)
oblicza przemieszczenia, odkształcenia i geometrię obiektów budowlanych i urządzeń
technicznych;
4)
opracowuje wyniki pomiarów kontrolnych;
5)
sporządza dokumentację wykonanych pomiarów kontrolnych;
6)
ocenia dokładność wykonanych pomiarów kontrolnych.
BD.32. Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
1.
Zakładanie, modernizacja i aktualizacja katastru nieruchomości
Uczeń:
1)
korzysta z gleboznawczej klasyfikacji gruntów;
2)
korzysta z danych katastru nieruchomości;
3)
sprawdza stan prawny nieruchomości w księgach wieczystych;
4)
korzysta z dokumentacji geodezyjnej i dokumentacji prawnej katastru nieruchomości;
5)
sporządza opisową i graficzną bazę danych katastru nieruchomości;
6)
aktualizuje dane katastru nieruchomości;
7)
wykonuje czynności związane z modernizacją bazy danych ewidencji gruntów i budynków;
8)
wykonuje czynności techniczno-prawne związane z ustaleniem przebiegu granic;
9)
sporządza i kompletuje dokumentację geodezyjną dotyczącą ustalenia przebiegu granic.
2.
Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z gospodarką nieruchomościami
Uczeń:
1)
odszukuje punkty graniczne i wykonuje ich pomiar;
2)
korzysta z opracowań planistycznych;
3)
sporządza dokumentację geodezyjną do celów prawnych;
4)
wykonuje czynności techniczno-prawne związane ze wznowieniem znaków granicznych i
wyznaczeniem punktów granicznych;
5)
wykonuje czynności techniczno-prawne związane z podziałem nieruchomości;
6)
wykonuje czynności techniczno-prawne związane z rozgraniczeniem nieruchomości;
7)
wykonuje czynności techniczno-prawne związane ze scaleniem i wymianą gruntów;
8)
wykonuje czynności techniczno-prawne związane ze scaleniem i podziałem nieruchomości;
9)
wykonuje czynności techniczno-prawne związane z wywłaszczeniem nieruchomości;
10)
sporządza dokumentację wykonanych prac geodezyjnych związanych z gospodarką nieruchomościami.
OBSZAR ELEKTRYCZNO-ELEKTRONICZNY (EE)
EE.01. Montaż torów i urządzeń telekomunikacyjnych
1.
Montaż i konserwacja traktów telekomunikacyjnych
Uczeń:
1)
charakteryzuje zjawisko propagacji fal elektromagnetycznych;
2)
określa parametry jednostkowe linii długiej;
3)
charakteryzuje media transmisyjne, ich budowę i parametry;
4)
rozpoznaje elementy traktów telekomunikacyjnych na podstawie symboli graficznych i
oznaczeń;
5)
rozpoznaje rodzaje studni kablowych i telekomunikacyjnych kanalizacji kablowych;
6)
rozpoznaje oznakowanie ostrzegawcze i identyfikacyjne w kanalizacji kablowej;
7)
dobiera teletechniczne rury kanalizacyjne oraz osprzęt rur do rodzaju telekomunikacyjnej
kanalizacji kablowej;
8)
montuje kanalizację kablową;
9)
wykonuje naprawę i konserwację kanalizacji kablowej;
10)
określa odległości dla skrzyżowań i zbliżeń torów telekomunikacyjnych;
11)
układa i montuje kable miedziane i światłowodowe;
12)
łączy kable miedziane i włókna światłowodowe;
13)
rozróżnia elementy i rodzaje konstrukcji nośnych instalacji antenowych;
14)
montuje konstrukcje nośne i instalacje antenowe: radioliniowe i dostępowe;
15)
montuje elementy zasilające i zabezpieczające trakty telekomunikacyjne.
2.
Pomiary parametrów transmisyjnych w torach telekomunikacyjnych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje sygnałów na podstawie opisu, przebiegów czasowych i wyników pomiarów;
2)
wyjaśnia zjawiska związane z przesyłaniem sygnałów w torach telekomunikacyjnych;
3)
posługuje się instrukcjami, zaleceniami i dokumentacją techniczną dotyczącą torów
telekomunikacyjnych;
4)
charakteryzuje budowę oraz parametry aparatury do pomiarów w torach telekomunikacyjnych;
5)
dobiera metody i przyrządy do wykonania pomiarów parametrów transmisyjnych w torach
miedzianych, światłowodowych i radiowych;
6)
wykonuje pomiary parametrów transmisyjnych w torach miedzianych, światłowodowych i
radiowych;
7)
porównuje wyniki pomiarów parametrów torów telekomunikacyjnych z obowiązującymi normami
i zaleceniami;
8)
sporządza protokoły z przeprowadzonych pomiarów;
9)
lokalizuje i naprawia uszkodzenia w torach telekomunikacyjnych.
3.
Montaż i konserwacja urządzeń telekomunikacyjnych
Uczeń:
1)
rozróżnia sieci dostępowe i ich parametry;
2)
charakteryzuje działanie urządzeń abonenckich i dostępowych;
3)
selekcjonuje urządzenia sieci dostępowych;
4)
montuje infrastrukturę telekomunikacyjną;
5)
instaluje urządzenia sieci telekomunikacyjnych w obiektach;
6)
wprowadza ustawienia konfiguracyjne urządzeń końcowych;
7)
uruchamia urządzenia sieci telekomunikacyjnych w obiektach;
8)
zestawia urządzenia łącza radiokomunikacyjnego;
9)
uruchamia urządzenia łącza radiokomunikacyjnego;
10)
montuje urządzenia zasilające i zabezpieczające infrastrukturę telekomunikacyjną;
11)
instaluje systemy alarmowe infrastruktury telekomunikacyjnej;
12)
rozpoznaje uszkodzenia w urządzeniach końcowych;
13)
sporządza kosztorys wykonanych robót.
EE.02. Montaż, uruchamianie i konserwacja urządzeń i systemów mechatronicznych
1.
Montaż elementów, podzespołów i zespołów mechanicznych
Uczeń:
1)
wyjaśnia budowę elementów, podzespołów i zespołów mechanicznych;
2)
dobiera metody pomiarów wielkości geometrycznych elementów maszyn;
3)
dobiera materiały konstrukcyjne;
4)
rozpoznaje technologie obróbki ręcznej i maszynowej;
5)
dobiera elementy, podzespoły i zespoły mechaniczne do montażu urządzeń i systemów
mechatronicznych;
6)
ocenia stan techniczny elementów, podzespołów i zespołów mechanicznych do montażu;
7)
dobiera techniki łączenia materiałów;
8)
dobiera narzędzia do montażu i demontażu podzespołów i zespołów mechanicznych;
9)
wykonuje montaż i demontaż podzespołów i zespołów mechanicznych;
10)
kontroluje jakość wykonanego montażu podzespołów i zespołów mechanicznych.
2.
Montaż elementów, podzespołów i zespołów pneumatycznych i hydraulicznych
Uczeń:
1)
wyjaśnia budowę elementów, podzespołów i zespołów pneumatycznych i hydraulicznych;
2)
wyjaśnia działanie układów sterowania pneumatycznego i hydraulicznego;
3)
rozróżnia elementy, podzespoły i zespoły pneumatyczne i hydrauliczne;
4)
rozróżnia parametry i funkcje elementów, podzespołów i zespołów pneumatycznych i hydraulicznych;
5)
dobiera elementy, podzespoły i zespoły pneumatyczne i hydrauliczne do montażu urządzeń
i systemów mechatronicznych;
6)
wykonuje pomiary podstawowych wielkości w układach pneumatycznych i hydraulicznych;
7)
dobiera narzędzia do montażu i demontażu elementów, podzespołów i zespołów pneumatycznych
i hydraulicznych;
8)
ocenia stan techniczny elementów, podzespołów i zespołów pneumatycznych i hydraulicznych
przygotowanych do montażu;
9)
wykonuje montaż i demontaż elementów, podzespołów i zespołów pneumatycznych i hydraulicznych;
10)
kontroluje jakość montażu elementów, podzespołów i zespołów pneumatycznych i hydraulicznych;
11)
sprawdza zgodność montażu elementów, podzespołów i zespołów pneumatycznych i hydraulicznych
z dokumentacją.
3.
Montaż elementów i podzespołów elektrycznych i elektronicznych
Uczeń:
1)
określa parametry elementów i podzespołów elektrycznych i elektronicznych;
2)
charakteryzuje funkcje elementów i podzespołów elektrycznych i elektronicznych;
3)
wyjaśnia działanie układów sterowania elektrycznego i elektronicznego;
4)
dobiera elementy i podzespoły elektryczne i elektroniczne do montażu w urządzeniach
i systemach mechatronicznych;
5)
dobiera narzędzia do montażu i demontażu elementów i podzespołów elektrycznych i elektronicznych;
6)
ocenia stan techniczny elementów i podzespołów elektrycznych i elektronicznych przygotowanych
do montażu;
7)
wykonuje montaż i demontaż elementów i podzespołów elektrycznych i elektronicznych;
8)
kontroluje jakość montażu elementów i podzespołów elektrycznych i elektronicznych;
9)
sprawdza zgodność montażu elementów i podzespołów elektrycznych i elektronicznych
z dokumentacją techniczną.
4.
Rozruch urządzeń i systemów mechatronicznych
Uczeń:
1)
wyjaśnia budowę oraz zasadę działania urządzeń i systemów mechatronicznych;
2)
rozpoznaje układy zasilające urządzenia i systemy mechatroniczne;
3)
rozróżnia parametry urządzeń i systemów mechatronicznych;
4)
instaluje oprogramowanie do programowania układów programowalnych, wizualizacji i
symulacji procesów;
5)
określa metody sprawdzania urządzeń i systemów mechatronicznych;
6)
podłącza urządzenia i systemy mechatroniczne do układów zasilania mediami roboczymi;
7)
uruchamia urządzenia i systemy mechatroniczne zgodnie z instrukcją;
8)
wykonuje regulacje urządzeń i systemów mechatronicznych;
9)
sprawdza działanie urządzeń i systemów mechatronicznych.
5.
Konserwacja urządzeń i systemów mechatronicznych
Uczeń:
1)
rozróżnia i dobiera metody konserwacji urządzeń i systemów mechatronicznych;
2)
monitoruje pracę urządzeń i systemów mechatronicznych;
3)
wykonuje przeglądy techniczne urządzeń i systemów mechatronicznych;
4)
wykonuje pomiary wielkości fizycznych w urządzeniach i systemach mechatronicznych;
5)
przygotowuje materiały, elementy, podzespoły i zespoły urządzeń i systemów mechatronicznych
do konserwacji;
6)
wykonuje konserwację urządzeń i systemów mechatronicznych;
7)
wykonuje wymianę elementów i podzespołów urządzeń i systemów mechatronicznych;
8)
ocenia jakość wykonanych prac związanych z konserwacją urządzeń i systemów mechatronicznych.
EE.03. Montaż oraz instalowanie układów i urządzeń elektronicznych
1.
Montaż i demontaż elementów, układów i urządzeń elektronicznych
Uczeń:
1)
określa funkcje i zastosowanie elementów, układów i urządzeń elektronicznych oraz
elementów mechanicznych na podstawie wyglądu, oznaczeń i symboli graficznych;
2)
przygotowuje elementy do montażu;
3)
wykonuje lutowanie ręczne przewlekane i powierzchniowe;
4)
wylutowuje elementy elektroniczne;
5)
sprawdza poprawność wykonanych połączeń zgodnie z dokumentacją;
6)
uruchamia układy i urządzenia elektroniczne;
7)
lokalizuje usterki w układach i urządzeniach elektronicznych;
8)
usuwa usterki układów i urządzeń elektronicznych powstałe na etapie montażu;
9)
sporządza dokumentację powykonawczą zmontowanych układów i urządzeń;
10)
stosuje programy do symulacji działań układów elektronicznych;
11)
rozróżnia symbole na urządzeniach związane z ochroną środowiska;
12)
demontuje urządzenia i układy elektroniczne;
13)
przygotowuje zdemontowane elementy urządzeń do recyklingu;
14)
stosuje przepisy prawa dotyczące gospodarki odpadami niebezpiecznymi.
2.
Wykonywanie instalacji wraz z montażem urządzeń elektronicznych
Uczeń:
1)
określa funkcje i zastosowanie elementów instalacji na podstawie wyglądu, oznaczeń
i symboli graficznych;
2)
wyznacza trasy przewodów dla instalowanych urządzeń elektronicznych;
3)
przygotowuje przewody do instalowanych urządzeń elektronicznych;
4)
wykonuje instalację natynkową i podtynkową;
5)
wykonuje połączenia mechaniczne i elektryczne instalowanych urządzeń;
6)
sprawdza poprawność połączeń w instalacji zgodnie z dokumentacją;
7)
uruchamia instalacje urządzeń elektronicznych;
8)
lokalizuje usterki w instalacjach urządzeń elektronicznych;
9)
usuwa usterki instalacji urządzeń elektronicznych powstałe na etapie montażu;
10)
sporządza dokumentację powykonawczą wykonanej instalacji;
11)
demontuje elementy instalacji urządzeń elektronicznych;
12)
przygotowuje zdemontowane elementy instalacji do recyclingu.
EE.04. Montaż i obsługa maszyn i urządzeń elektrycznych
1.
Montaż podzespołów i zespołów mechanicznych maszyn i urządzeń elektrycznych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną maszyn i urządzeń elektrycznych;
2)
rozróżnia części maszyn i urządzeń elektrycznych;
3)
sporządza szkice części maszyn, stosując zasady rysunku technicznego;
4)
rozróżnia rodzaje połączeń;
5)
charakteryzuje rodzaje połączeń;
6)
rozróżnia materiały konstrukcyjne i eksploatacyjne;
7)
charakteryzuje materiały konstrukcyjne i eksploatacyjne;
8)
rozpoznaje rodzaje korozji oraz dobiera sposoby ochrony przed korozją;
9)
rozróżnia maszyny, urządzenia i narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej;
10)
określa funkcje maszyn, urządzeń i narzędzi do obróbki ręcznej i maszynowej;
11)
posługuje się narzędziami do pomiarów warsztatowych;
12)
przygotowuje części maszyn i urządzeń elektrycznych do montażu;
13)
wykonuje montaż połączeń nierozłącznych;
14)
wykonuje montaż połączeń rozłącznych;
15)
wykonuje montaż elementów sprzęgających i bloków łożyskujących;
16)
kontroluje jakość wykonanego montażu.
2.
Montaż maszyn i urządzeń elektrycznych
Uczeń:
1)
rozpoznaje maszyny i urządzenia elektryczne oraz ich elementy;
2)
klasyfikuje maszyny i urządzenia elektryczne według określonych kryteriów;
3)
odczytuje parametry techniczne maszyn i urządzeń elektrycznych;
4)
odczytuje parametry elementów i podzespołów maszyn i urządzeń elektrycznych;
5)
identyfikuje materiały konstrukcyjne stosowane w maszynach i urządzeniach elektrycznych;
6)
rozpoznaje obwody główne i pomocnicze maszyn i urządzeń elektrycznych oraz ich elementy;
7)
rozpoznaje przewody elektryczne stosowane w maszynach i urządzeniach elektrycznych;
8)
określa funkcje elementów i podzespołów stosowanych w maszynach i urządzeniach elektrycznych;
9)
odczytuje schematy maszyn i urządzeń elektrycznych;
10)
wykonuje montaż mechaniczny osprzętu elektrycznego i elektronicznego;
11)
wykonuje montaż obwodów elektrycznych maszyn i urządzeń na podstawie dokumentacji;
12)
reguluje parametry aparatów stosowanych w obwodach elektrycznych maszyn i urządzeń;
13)
sprawdza zgodność wykonanych prac montażowych z dokumentacją;
14)
sprawdza działanie maszyn i urządzeń elektrycznych po montażu.
3.
Obsługa maszyn i urządzeń elektrycznych
Uczeń:
1)
lokalizuje typowe uszkodzenia maszyn i urządzeń elektrycznych;
2)
przestrzega zasad obsługi maszyn i urządzeń elektrycznych;
3)
określa kolejność czynności podczas montażu i demontażu maszyn i urządzeń elektrycznych;
4)
wykonuje pomiary parametrów eksploatacyjnych maszyn i urządzeń elektrycznych;
5)
dokonuje oceny stopnia zużycia części maszyn;
6)
wymienia zużyte lub uszkodzone elementy i podzespoły maszyn i urządzeń elektrycznych;
7)
obsługuje urządzenia do wykonywania uzwojeń maszyn elektrycznych;
8)
dokonuje wymiany uzwojeń w maszynach elektrycznych;
9)
sprawdza poprawność wykonanej wymiany uzwojeń w maszynach elektrycznych zgodnie z
dokumentacją;
10)
przeprowadza przeglądy oraz konserwację maszyn i urządzeń elektrycznych;
11)
sprawdza działanie maszyn i urządzeń elektrycznych po przeglądach i konserwacji.
EE.05. Montaż, uruchamianie i konserwacja instalacji, maszyn i urządzeń elektrycznych
1.
Montaż, uruchamianie i konserwacja instalacji elektrycznych
Uczeń:
1)
rozpoznaje układy sieciowe i środki ochrony przeciwporażeniowej;
2)
rozróżnia przewody i kable elektroenergetyczne;
3)
rozpoznaje sprzęt i osprzęt instalacyjny;
4)
rozpoznaje źródła światła i oprawy oświetleniowe;
5)
określa parametry techniczne instalacji elektrycznych i sprzętu instalacyjnego;
6)
wykonuje instalacje elektryczne w budynkach mieszkalnych i przemysłowych zgodnie z
dokumentacją;
7)
sporządza schematy ideowe i montażowe instalacji elektrycznej;
8)
trasuje przebiegi przewodów i rozmieszczenie osprzętu instalacyjnego na podstawie
dokumentacji;
9)
dobiera narzędzia do wykonywania montażu i demontażu instalacji elektrycznych w różnych
technologiach;
10)
wykonuje połączenia między podzespołami elektrycznymi na podstawie dokumentacji;
11)
sprawdza poprawność działania instalacji elektrycznej i środków ochrony przeciwporażeniowej
po montażu;
12)
przeprowadza oględziny instalacji elektrycznych;
13)
lokalizuje usterki występujące w instalacjach elektrycznych;
14)
dobiera części zamienne elementów instalacji elektrycznej na podstawie danych katalogowych;
15)
wykonuje wymianę uszkodzonych elementów instalacji elektrycznych;
16)
wykonuje pomiary parametrów instalacji elektrycznych;
17)
wykonuje prace konserwacyjne instalacji elektrycznych zgodnie z dokumentacją.
2.
Montaż i uruchamianie maszyn i urządzeń elektrycznych
Uczeń:
1)
klasyfikuje maszyny i urządzenia elektryczne według określonych kryteriów;
2)
rozpoznaje maszyny i urządzenia elektryczne oraz ich elementy;
3)
rozróżnia materiały konstrukcyjne stosowane w maszynach i urządzeniach elektrycznych;
4)
określa parametry techniczne maszyn i urządzeń elektrycznych;
5)
rozróżnia parametry elementów i podzespołów maszyn i urządzeń elektrycznych;
6)
określa funkcje elementów i podzespołów stosowanych w maszynach i urządzeniach elektrycznych;
7)
rozpoznaje układy zasilania i sterowania maszyn i urządzeń elektrycznych oraz ich
elementy;
8)
odczytuje i sporządza szkice oraz schematy maszyn i urządzeń elektrycznych;
9)
dobiera narzędzia do montażu i demontażu maszyn i urządzeń elektrycznych;
10)
wykonuje montaż mechaniczny podzespołów elektrycznych i elektronicznych;
11)
montuje układy zasilania, sterowania, regulacji oraz zabezpieczenia maszyn i urządzeń
elektrycznych na podstawie dokumentacji;
12)
dokonuje uruchomienia maszyn i urządzeń elektrycznych po montażu;
13)
sprawdza zgodność wykonanych prac montażowych z dokumentacją.
3.
Konserwacja maszyn i urządzeń elektrycznych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją w trakcie prac konserwacyjnych;
2)
przeprowadza oględziny maszyn i urządzeń elektrycznych;
3)
lokalizuje usterki występujące w maszynach i urządzeniach elektrycznych;
4)
dobiera części zamienne maszyn i urządzeń elektrycznych na podstawie danych katalogowych;
5)
wykonuje wymianę zużytych lub uszkodzonych elementów i podzespołów maszyn i urządzeń
elektrycznych;
6)
wykonuje wymianę uszkodzonych elementów układów sterowania i zabezpieczeń maszyn i
urządzeń elektrycznych;
7)
wykonuje pomiary parametrów maszyn i urządzeń elektrycznych;
8)
sprawdza działanie maszyn i urządzeń elektrycznych po czynnościach konserwacyjnych.
EE.06. Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych
1.
Uruchamianie oraz utrzymanie sieci dostępowych
Uczeń:
1)
charakteryzuje przetwarzanie i przetworniki A/C i C/A;
2)
rozpoznaje techniki kodowania i modulacji;
3)
charakteryzuje techniki zwielokrotniania;
4)
rozróżnia techniki komutacji;
5)
rozpoznaje topologie sieci telekomunikacyjnych;
6)
charakteryzuje sieci abonenckie i ich parametry;
7)
charakteryzuje adresy sprzętowe i sieciowe;
8)
konfiguruje protokół TCP/IP w urządzeniach sieciowych;
9)
rozróżnia sygnalizację w łączu abonenckim;
10)
zestawia i uruchamia sieci abonenckie;
11)
dobiera urządzenia zasilające i zabezpieczające działanie sieci abonenckich;
12)
dobiera metody i przyrządy do wykonania pomiarów i testów w sieciach abonenckich;
13)
wykonuje pomiary i testy w sieciach abonenckich;
14)
porównuje wyniki pomiarów i testów z obowiązującymi normami i zaleceniami;
15)
usuwa uszkodzenia w sieciach abonenckich.
2.
Uruchamianie oraz utrzymanie sieci rozległych
Uczeń:
1)
dokonuje analizy warstwowych modeli sieci pod względem sprzętowym i protokołowym;
2)
charakteryzuje sieci z komutacją kanałów;
3)
charakteryzuje sieci z komutacją pakietów i komórek;
4)
charakteryzuje algorytmy oraz protokoły routingu;
5)
konfiguruje usługi odpowiedzialne za adresację hostów, system nazw, routing;
6)
charakteryzuje sieci telefonii mobilnej;
7)
charakteryzuje usługi oferowane w sieciach rozległych;
8)
charakteryzuje urządzenia sieci optycznych;
9)
uruchamia i utrzymuje sieci ze zwielokrotnianiem w dziedzinie długości fali;
10)
monitoruje ruch w sieci telekomunikacyjnej i zapobiega jej przeciążeniu;
11)
określa funkcje oraz budowę protokołu zarządzania siecią SNMP;
12)
monitoruje działanie sieci telekomunikacyjnych za pomocą standardowych testów;
13)
ocenia działanie sieci telekomunikacyjnych na podstawie wyników pomiarów i testów;
14)
dobiera i stosuje metody zabezpieczeń sieci telekomunikacyjnych przed zawirusowaniem
i niekontrolowanym przepływem informacji oraz utratą danych.
EE.07. Obsługa oprogramowania i sprzętu informatycznego wspomagających użytkownika
z niepełnosprawnością wzrokową
1.
Obsługa oprogramowania udźwiękowiającego i urządzeń brajlowskich
Uczeń:
1)
posługuje się klawiaturą komputera z zastosowaniem metody bezwzrokowej;
2)
stosuje zasady obsługi interfejsów graficznych bez urządzeń wskazujących;
3)
określa funkcje programów udźwiękowiających komputer;
4)
instaluje, konfiguruje i obsługuje oprogramowanie udźwiękowiające komputery i urządzenia
mobilne;
5)
dobiera syntezatory mowy do określonych zastosowań, instaluje je oraz konfiguruje;
6)
weryfikuje poprawność ogłaszania informacji z ekranu;
7)
posługuje się pismem punktowym Braille'a;
8)
posługuje się systemem operacyjnym i programami użytkowymi (zainstalowanymi na komputerach
lub urządzeniach mobilnych) za pomocą oprogramowania udźwiękowiającego i monitora
brajlowskiego;
9)
określa funkcje notatników brajlowskich;
10)
posługuje się notatnikami brajlowskimi;
11)
przestrzega zasad przygotowania dokumentów brajlowskich;
12)
posługuje się programami komputerowymi do przygotowania wydruku brajlowskiego;
13)
charakteryzuje graficzne i tekstowe drukarki brajlowskie;
14)
obsługuje graficzne i tekstowe drukarki brajlowskie;
15)
projektuje i przygotowuje stanowisko komputerowe dla użytkownika niewidomego.
2.
Obsługa powiększalników i oprogramowania powiększającego
Uczeń:
1)
określa rodzaje i funkcje powiększalników oraz programów powiększających i powiększająco-udźwiękowiających
ekran;
2)
instaluje oraz konfiguruje programy powiększające i powiększająco-udźwiękowiające
ekran;
3)
obsługuje system operacyjny i programy użytkowe za pomocą programów powiększających
i powiększająco-udźwiękowiających ekran;
4)
obsługuje powiększalniki stacjonarne i mobilne;
5)
projektuje i przygotowuje stanowisko komputerowe dla użytkownika słabowidzącego.
3.
Tworzenie książek mówionych i obsługa elektronicznych urządzeń udźwiękowionych
Uczeń:
1)
skanuje i rozpoznaje tekst drukowany za pomocą programów do optycznego rozpoznawania
znaków (OCR);
2)
stosuje programy do przetwarzania plików tekstowych na pliki dźwiękowe;
3)
charakteryzuje formaty plików dźwiękowych;
4)
nagrywa i edytuje pliki dźwiękowe;
5)
rozpoznaje i dobiera formaty plików książek mówionych;
6)
obsługuje oprogramowanie i urządzenia do odtwarzania książek mówionych;
7)
tworzy książki mówione;
8)
obsługuje urządzenia lektorskie;
9)
określa rodzaje udźwiękowionych urządzeń elektronicznych codziennego użytku; 10) obsługuje
udźwiękowione urządzenia elektroniczne codziennego użytku.
4.
Konfigurowanie systemów i sieci komputerowych
Uczeń:
1)
instaluje system operacyjny z użyciem preinstalacyjnego udźwiękowienia komputera;
2)
dobiera elementy zestawu komputerowego do zadanych zastosowań;
3)
posługuje się tekstowym i graficznym interfejsem systemów operacyjnych;
4)
wykonuje partycjonowanie i formatowanie dysku, dobiera systemy plików do określonych
zastosowań;
5)
przestrzega zasad bezpieczeństwa systemu komputerowego podłączonego do sieci;
6)
zarządza kontami użytkowników i dostępem do zasobów sieciowych;
7)
rozpoznaje topologie lokalnych sieci komputerowych, technologie i protokoły sieciowe;
8)
konfiguruje interfejsy sieciowe;
9)
stosuje urządzenia i oprogramowanie sieciowe.
EE.08. Montaż i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i sieci
1.
Przygotowanie stanowiska komputerowego do pracy
Uczeń:
1)
stosuje podstawowe pojęcia z zakresu informatyki i elektroniki;
2)
rozróżnia podstawowe elementy elektroniczne;
3)
wymienia funkcje i wyjaśnia zasady działania urządzeń techniki komputerowej;
4)
posługuje się dokumentacją techniczną urządzeń techniki komputerowej;
5)
dobiera urządzenia techniki komputerowej do określonych warunków technicznych;
6)
montuje komputer osobisty i serwer z podzespołów;
7)
modernizuje komputery osobiste oraz serwery;
8)
instaluje, aktualizuje systemy operacyjne i oprogramowanie użytkowe;
9)
wykonuje konfigurację po instalacji systemu komputerowego;
10)
instaluje, konfiguruje i aktualizuje sterowniki urządzeń;
11)
przygotowuje do pracy urządzenia mobilne;
12)
sporządza specyfikację techniczną, cenniki i kosztorysy stanowisk komputerowych;
13)
rozpoznaje rodzaje licencji i oprogramowania komputerowego;
14)
stosuje przepisy prawa autorskiego w zakresie dotyczącym systemów informatycznych;
15)
stosuje przepisy prawa dotyczące certyfikacji CE i recyklingu.
2.
Wykonanie lokalnej sieci komputerowej
Uczeń:
1)
rozpoznaje topologie sieci komputerowych;
2)
interpretuje projekty sieci komputerowych;
3)
rozpoznaje i stosuje normy dotyczące medium sieciowego;
4)
rozpoznaje protokoły sieci lokalnych i protokoły dostępu do sieci rozległej;
5)
dobiera elementy lokalnej sieci komputerowej, uwzględniając określone warunki techniczne;
6)
dobiera przyrządy i urządzenia do montażu sieci komputerowych;
7)
montuje okablowanie sieciowe;
8)
wykonuje pomiary okablowania strukturalnego;
9)
monitoruje sieć bezprzewodową;
10)
stosuje adresację protokołu internetowego (IP);
11)
stosuje podział sieci na podsieci;
12)
wykonuje pomiary i testy sieci logicznej;
13)
modernizuje lokalną sieć komputerową;
14)
określa rodzaje awarii lub wadliwego działania lokalnej sieci komputerowej;
15)
podłącza sieć lokalną do Internetu;
16)
rozpoznaje i stosuje podstawowe protokoły routingu.
3.
Eksploatacja urządzeń peryferyjnych i sieciowych
Uczeń:
1)
określa funkcje, opisuje budowę i wyjaśnia zasadę działania urządzeń peryferyjnych
i sieciowych;
2)
przygotowuje urządzenia peryferyjne systemu komputerowego do pracy;
3)
instaluje sterowniki urządzeń peryferyjnych systemu komputerowego;
4)
konfiguruje urządzenia peryferyjne systemu komputerowego;
5)
przygotowuje urządzenia sieciowe do pracy;
6)
dobiera i wymienia materiały eksploatacyjne urządzeń peryferyjnych systemu komputerowego;
7)
wykonuje konserwację urządzeń sieciowych i peryferyjnych systemu komputerowego;
8)
monitoruje pracę urządzeń lokalnej sieci komputerowej;
9)
stosuje przepisy prawa dotyczące gospodarki odpadami niebezpiecznymi;
10)
konfiguruje przełączniki lokalnej sieci komputerowej;
11)
konfiguruje sieci wirtualne w lokalnej sieci komputerowej;
12)
konfiguruje routery i urządzenia zabezpieczające typu zapora sieciowa (ang. firewall);
13)
konfiguruje urządzenia dostępu do lokalnej sieci bezprzewodowej;
14)
tworzy sieci wirtualne za pomocą połączeń internetowych.
4.
Naprawa urządzeń techniki komputerowej
Uczeń:
1)
posługuje się narzędziami do naprawy sprzętu komputerowego;
2)
tworzy i przywraca kopie danych;
3)
identyfikuje błędy urządzeń techniki komputerowej;
4)
lokalizuje oraz usuwa uszkodzenia sprzętowe urządzeń techniki komputerowej;
5)
dobiera i stosuje narzędzia diagnostyczne i monitorujące pracę urządzeń techniki komputerowej;
6)
odzyskuje dane użytkownika z urządzeń techniki komputerowej;
7)
formułuje wskazania eksploatacyjne dla użytkownika po wykonaniu naprawy urządzeń techniki
komputerowej;
8)
sporządza kosztorys naprawy urządzeń techniki komputerowej.
5.
Administrowanie systemami operacyjnymi
Uczeń:
1)
konfiguruje ustawienia personalne systemu operacyjnego według zaleceń klienta;
2)
konfiguruje interfejsy sieciowe;
3)
stosuje polecenia systemów operacyjnych;
4)
stosuje zasady udostępniania i ochrony zasobów lokalnych i sieciowych;
5)
udostępnia zasoby lokalnie i sieciowo;
6)
przestrzega zasad udostępniania i ochrony zasobów lokalnych i sieciowych;
7)
konfiguruje usługi, role i funkcje sieciowego systemu operacyjnego;
8)
zarządza funkcjami profili użytkowników;
9)
zarządza kontami i grupami użytkowników;
10)
zarządza zasadami grup;
11)
konfiguruje role katalogowe lokalnej sieci;
12)
zarządza lokalnie, centralnie i zdalnie stacjami roboczymi;
13)
rozpoznaje protokoły aplikacyjne;
14)
monitoruje działania użytkowników lokalnej sieci komputerowej;
15)
podłącza lokalną sieć komputerową do Internetu z poziomu systemu operacyjnego;
16)
lokalizuje i usuwa przyczyny wadliwego działania systemów operacyjnych.
EE.09. Programowanie, tworzenie i administrowanie stronami internetowymi i bazami
danych
1.
Programowanie aplikacji
Uczeń:
1)
stosuje podstawy algorytmiki;
2)
stosuje zasady algorytmicznego rozwiązywania problemów;
3)
stosuje podstawowe zasady programowania;
4)
wykorzystuje środowisko programistyczne: edytor i kompilator;
5)
korzysta z wbudowanych typów danych;
6)
tworzy własne typy danych;
7)
stosuje instrukcje, funkcje, procedury, obiekty, metody wybranych języków programowania;
8)
tworzy własne funkcje, procedury, obiekty, metody wybranych języków programowania;
9)
kompiluje i uruchamia kody źródłowe;
10)
stosuje gotowe rozwiązania programistyczne;
11)
testuje tworzoną aplikację i modyfikuje jej kod źródłowy;
12)
dokumentuje tworzoną aplikację.
2.
Tworzenie i administrowanie bazami danych
Uczeń:
1)
posługuje się podstawowymi pojęciami dotyczącymi baz danych;
2)
projektuje relacyjne bazy danych;
3)
stosuje lokalne i sieciowe systemy zarządzania bazami danych;
4)
korzysta z podstawowych funkcji strukturalnego języka zapytań;
5)
posługuje się strukturalnym językiem zapytań do obsługi baz danych;
6)
tworzy strukturę tabel i powiązań między nimi;
7)
importuje dane do bazy danych i eksportuje dane z bazy danych;
8)
tworzy formularze, zapytania i raporty do przetwarzania danych;
9)
modyfikuje i rozbudowuje struktury baz danych;
10)
zarządza systemem bazy danych;
11)
pobiera dane z aplikacji i przechowuje je w bazach danych;
12)
tworzy kopie baz danych i odtwarza bazy danych z kopii;
13)
kontroluje spójność baz danych;
14)
dokonuje naprawy baz danych.
3.
Tworzenie stron i aplikacji internetowych
Uczeń:
1)
tworzy projekt graficzny i strukturę witryny internetowej;
2)
wykonuje strony internetowe zgodnie z projektami;
3)
identyfikuje systemy zarządzania treścią;
4)
stosuje edytory spełniające założenia WYSIWYG;
5)
posługuje się hipertekstowymi językami znaczników;
6)
posługuje się kaskadowymi arkuszami stylów (CSS);
7)
stosuje elementy grafiki komputerowej do tworzenia stron internetowych;
8)
stosuje elementy multimedialne na stronach internetowych;
9)
stosuje skrypty wykonywane po stronie serwera i klienta przy tworzeniu aplikacji internetowych;
10)
stosuje reguły walidacji stron internetowych;
11)
testuje i publikuje witryny internetowe;
12)
zamieszcza opracowane aplikacje w Internecie.
EE.10. Montaż, uruchamianie oraz utrzymanie urządzeń i sieci teleinformatycznych
1.
Instalowanie, uruchamianie i utrzymanie systemów komputerowych
Uczeń:
1)
charakteryzuje proces uruchamiania komputera oraz konfiguruje podstawowy system wejścia-wyjścia
(BIOS) oraz interfejs pomiędzy systemem operacyjnym a oprogramowaniem wbudowanym w
urządzenie (UEFI);
2)
instaluje, konfiguruje oraz aktualizuje systemy operacyjne i aplikacje na stacjach
roboczych;
3)
instaluje i aktualizuje sterowniki urządzeń peryferyjnych;
4)
opisuje i analizuje klasy adresów logicznej adresacji hostów w Internecie (IP) i konfiguruje
interfejsy sieciowe;
5)
tworzy i instaluje proste programy wsadowe;
6)
dobiera zabezpieczenia systemów operacyjnych;
7)
stosuje narzędzia informatyczne do gromadzenia, porządkowania i prezentacji danych;
8)
wykonuje kopie bezpieczeństwa danych;
9)
zabezpiecza systemy komputerowe przed oprogramowaniem złośliwym, niekontrolowanym
przepływem informacji oraz utratą danych.
2.
Konfigurowanie teleinformatycznych urządzeń sieciowych
Uczeń:
1)
uruchamia i konfiguruje przełączniki sieci komputerowych;
2)
konfiguruje wirtualne sieci lokalne (VLAN) w sieciach komputerowych;
3)
konfiguruje routery i urządzenia zabezpieczające typu zapora sieciowa;
4)
konfiguruje urządzenia dostępu do bezprzewodowej lokalnej sieci komputerowej;
5)
konfiguruje urządzenia telefonii internetowej (VolP) umożliwiające transmisje głosu
przez sieci komputerowe;
6)
dokonuje analizy protokołów sieciowych, wykorzystując interaktywne aplikacje czasu
rzeczywistego;
7)
definiuje i konfiguruje usługi teleinformatyczne w obrębie sieci lokalnej;
8)
przestrzega zasad udostępniania i ochrony zasobów sieciowych w sieciach lokalnych;
9)
charakteryzuje algorytmy oraz protokoły routingu;
10)
konfiguruje routing statyczny i dynamiczny dla otwartych protokołów bram wewnętrznych
(RIP) i trasowania typu stanu łącza (OSPF);
11)
instaluje urządzenia zasilające i zabezpieczające urządzenia teleinformatyczne.
3.
Uruchamianie i utrzymanie urządzeń dostępowych systemów transmisyjnych
Uczeń:
1)
wyjaśnia zjawiska związane z przesyłaniem sygnałów;
2)
rozpoznaje parametry jednostkowe linii długiej;
3)
rozpoznaje i opisuje metody kodowania transmisyjnego i zabezpieczającego oraz techniki
modulacji;
4)
wyjaśnia zasadę działania przetworników A/C i C/A;
5)
rozróżnia rodzaje przetworników i określa ich zastosowania;
6)
rozróżnia rodzaje sygnałów na podstawie opisu, przebiegów czasowych i wyników pomiarów;
7)
dobiera urządzenia i parametry konfiguracyjne dostępowych systemów transmisyjnych
w zależności od specyfikacji zastosowania;
8)
uruchamia i konfiguruje modemy dostępowe;
9)
posługuje się terminologią dotyczącą instalacji, uruchamiania oraz utrzymania urządzeń
dostępowych systemów transmisyjnych;
10)
wyjaśnia zasadę działania urządzeń dostępowych systemów transmisyjnych na podstawie
ich schematów;
11)
instaluje urządzenia zasilające i zabezpieczające urządzenia dostępowe systemów transmisyjnych;
12)
montuje i demontuje podzespoły i urządzenia transmisyjne;
13)
uruchamia urządzenia i systemy transmisyjne;
14)
dokonuje analizy parametrów łącza transmisji danych;
15)
wykonuje pomiary i testy urządzeń dostępowych systemów transmisyjnych oraz interpretuje
wyniki pomiarów;
16)
sprawdza i interpretuje alarmy w urządzeniach transmisyjnych;
17)
analizuje działanie urządzeń dostępowych systemów transmisyjnych na podstawie wyników
testów i pomiarów.
4.
Montowanie i eksploatowanie systemów transmisyjnych
Uczeń:
1)
klasyfikuje oraz charakteryzuje budowę i parametry mediów transmisyjnych;
2)
rozpoznaje elementy osprzętu światłowodowego na podstawie wyglądu, parametrów katalogowych
oraz symboli graficznych;
3)
dobiera narzędzia i urządzenia do montażu okablowania strukturalnego;
4)
montuje okablowanie strukturalne;
5)
montuje złącza kablowe, przełącznice i elementy okablowania urządzeń teleinformatycznych;
6)
wykonuje pomiary okablowania strukturalnego;
7)
dokonuje analizy parametrów łącza transmisji danych;
8)
dobiera przyrządy i metody pomiaru parametrów transmisyjnych światłowodów;
9)
mierzy parametry światłowodów metodą transmisyjną oraz metodą rozproszenia wstecznego;
10)
ocenia poprawność uzyskanych wyników pomiarów na podstawie norm technicznych;
11)
charakteryzuje parametry anten;
12)
montuje i uruchamia instalacje antenowe;
13)
charakteryzuje techniki zwielokrotniania w teletransmisyjnych systemach cyfrowych;
14)
rozróżnia synchroniczne systemy cyfrowe hierarchii europejskiej i amerykańskiej na
podstawie opisów i oznaczeń;
15)
oblicza przepływności podstawowych struktur synchronicznych systemów cyfrowych;
16)
charakteryzuje techniki synchronizacji w systemach cyfrowych;
17)
rozróżnia rodzaje sieci optycznych na podstawie opisu i schematów blokowych;
18)
rozpoznaje konfiguracje i topologie sieci optycznych;
19)
charakteryzuje struktury sieci teleinformatycznej z komutacją w warstwie optycznej;
20)
instaluje urządzenia zasilające i zabezpieczające urządzenia teletransmisyjne;
21)
lokalizuje uszkodzenia w traktach transmisyjnych.
5.
Instalowanie, uruchamianie i utrzymanie głosowych urządzeń abonenckich
Uczeń:
1)
określa podstawowe funkcje serwerów telekomunikacyjnych;
2)
określa funkcje podstawowych bloków funkcjonalnych serwerów telekomunikacyjnych;
3)
dobiera i identyfikuje parametry urządzeń abonenckich;
4)
rozpoznaje sygnały w łączu abonenckim;
5)
wykonuje pomiary łącza abonenckiego;
6)
rozróżnia technologie sieciowe z komutacją pakietów i komórek;
7)
uruchamia serwery telekomunikacyjne i administruje nimi;
8)
instaluje i konfiguruje aparaty telefoniczne;
9)
instaluje urządzenia zasilające i zabezpieczające urządzenia abonenckie;
10)
ocenia jakość działania cyfrowych urządzeń abonenckich na podstawie wyników testów;
11)
określa rodzaje i typy protokołów do zestawiania połączeń głosowych;
12)
charakteryzuje procesy zestawiania i rozłączania połączeń głosowych w sieciach stacjonarnych
i mobilnych;
13)
wykonuje i uruchamia telefoniczne sieci abonenckie;
14)
dodaje abonentów do cyfrowej sieci telekomunikacyjnej;
15)
charakteryzuje usługi oferowane w cyfrowych sieciach telekomunikacyjnych;
16)
dodaje i usuwa usługi dla nowych użytkowników i modyfikuje funkcjonujące usługi;
17)
dokonuje analizy raportów ruchowych;
18)
lokalizuje i wymienia uszkodzone podzespoły cyfrowej centrali telefonicznej na podstawie
alarmów i wyników testu;
19)
lokalizuje i usuwa uszkodzenia w liniach abonenckich na podstawie pomiarów i wyników
testów.
EE.11. Administrowanie sieciowymi systemami operacyjnymi i sieciami komputerowymi
1.
Wykonanie lokalnej sieci komputerowej na podstawie projektu
Uczeń:
1)
planuje adresację logiczną w oparciu o podstawowy protokół internetowy (IP);
2)
rozpoznaje topologie lokalnych sieci komputerowych;
3)
rozpoznaje i stosuje normy dotyczące okablowania strukturalnego;
4)
rozpoznaje protokoły sieci lokalnych i protokoły dostępu do sieci rozległej;
5)
rozpoznaje urządzenia sieciowe na podstawie opisu, symboli graficznych i wyglądu;
6)
monitoruje pracę urządzeń lokalnych sieci komputerowych;
7)
dobiera medium transmisyjne do budowy lokalnej sieci komputerowej;
8)
interpretuje projekt lokalnej sieci komputerowej;
9)
dobiera elementy komputerowej sieci strukturalnej, urządzenia i oprogramowanie sieciowe;
10)
sporządza kosztorys sieci komputerowej na podstawie opracowanego projektu;
11)
wykonuje pomiary i testy sieci logicznej;
12)
przygotowuje materiały do dokumentacji powykonawczej lokalnej sieci komputerowej.
2.
Administrowanie sieciami komputerowymi
Uczeń:
1)
dobiera i stosuje narzędzia diagnostyczne;
2)
tworzy wirtualne sieci prywatne (VPN) za pomocą połączeń internetowych;
3)
określa funkcje programów monitorujących i zabezpieczających pracę systemu komputerowego
oraz jego poszczególnych elementów;
4)
dobiera i konfiguruje adresację podstawowych protokołów stosowanych w Internecie (IP);
5)
charakteryzuje parametry oraz określa funkcje i zastosowanie routerów;
6)
konfiguruje interfejsy routera w obrębie adresacji w Internecie (IP), list kontroli
dostępu, mechanizmów jakości usług w sieci opartej o podstawowy protokół transmisji
w Internecie (IP);
7)
konfiguruje i określa funkcje oraz budowę zarządcy i agenta protokołu zarządzania
siecią (SNMP);
8)
monitoruje ruch w sieci teleinformatycznej i zapobiega jej przeciążeniom;
9)
modernizuje lokalną sieć komputerową;
10)
określa rodzaje awarii lub wadliwego działania lokalnej sieci komputerowej;
11)
monitoruje działanie sieci teleinformatycznych za pomocą standardowych testów.
3.
Administrowanie sieciowymi systemami operacyjnymi
Uczeń:
1)
określa funkcje komputerowego systemu sieciowego;
2)
określa sposoby licencjonowania oprogramowania komputerowego;
3)
instaluje sieciowe systemy operacyjne;
4)
modernizuje i rekonfiguruje serwery;
5)
sporządza wykaz zainstalowanego oprogramowania komputerowego, zarządza licencjami;
6)
modernizuje i rekonfiguruje systemy komputerowe;
7)
konfiguruje interfejsy sieciowe;
8)
wyjaśnia zasady działania protokołów sieci komputerowej;
9)
zarządza kontami użytkowników i grup;
10)
konfiguruje profile użytkowników i zasady grup;
11)
udostępnia zasoby sieci komputerowej;
12)
przestrzega zasad udostępniania i ochrony zasobów sieciowych;
13)
charakteryzuje i konfiguruje usługi i role serwerowe;
14)
konfiguruje usługi zdalnego dostępu do serwerów;
15)
konfiguruje usługi katalogowe;
16)
zarządza centralnie stacjami roboczymi;
17)
rozpoznaje protokoły aplikacyjne;
18)
monitoruje działania użytkowników sieci komputerowej;
19)
wyjaśnia zasady działania usług wirtualizacyjnych;
20)
instaluje systemy i oprogramowanie do wirtualizacji;
21)
instaluje i konfiguruje systemy operacyjne na maszynie wirtualnej;
22)
lokalizuje i usuwa uszkodzenia sieciowych systemów operacyjnych na podstawie opisu
lub diagnozy;
23)
zabezpiecza sieciowe systemy operacyjne przed zawirusowaniem, niekontrolowanym przepływem
informacji oraz utratą danych.
EE.12. Wykonywanie obsługi liniowej statków powietrznych i obsługi hangarowej wyposażenia
awionicznego
1.
Wykonywanie obsługi liniowej statków powietrznych
Uczeń:
1)
posługuje się narzędziami i przyrządami kontrolno-pomiarowymi do obsługi liniowej
statków powietrznych;
2)
posługuje się sprzętem lotniskowo-hangarowym do obsługi statków powietrznych;
3)
posługuje się dokumentacją techniczno-obsługową statków powietrznych sporządzoną w
języku polskim i języku angielskim;
4)
stosuje przepisy prawa lotniczego w zakresie dotyczącym obsługi liniowej statków powietrznych;
5)
wykonuje przeglądy statków powietrznych typowe dla zakresu obsługi liniowych statków
powietrznych;
6)
zaopatruje pokładowe instalacje statków powietrznych w materiały eksploatacyjne;
7)
przeprowadza ocenę stanu technicznego zespołów, instalacji i wyposażenia statków powietrznych;
8)
wykonuje regulacje instalacji i urządzeń statków powietrznych;
9)
konserwuje i zabezpiecza statki powietrzne;
10)
przestrzega procedur dystrybucji części zamiennych i materiałów eksploatacyjnych stosowanych
w statkach powietrznych;
11)
rozpoznaje przyczyny, rodzaje i skutki błędów ludzkich w lotnictwie;
12)
rozpoznaje wpływ środowiska oraz zagrożeń eksploatacyjnych na sprawność statku powietrznego.
2.
Wykonywanie obsługi wyposażenia awionicznego i elektrycznego statków powietrznych
Uczeń:
1)
odczytuje i sporządza schematy logiczne, ideowe, blokowe i montażowe układów statków
powietrznych oraz instalacji elektrycznych i urządzeń awionicznych statków powietrznych;
2)
określa przeznaczenie elementów i podzespołów wchodzących w skład awioniki i wyposażenia
elektrycznego statków powietrznych;
3)
dobiera części zamienne do naprawy wyposażenia awionicznego i elektrycznego;
4)
wykonuje połączenia rozłączne i nierozłączne elementów elektrycznych, elektronicznych
oraz prostych elementów mechanicznych statków powietrznych;
5)
określa systemy cyfrowe i analogowe statku powietrznego;
6)
przestrzega procedur dystrybucji i ewidencjonowania części zamiennych i materiałów
do naprawy wyposażenia awionicznego i elektrycznego;
7)
przestrzega zasad konserwacji oraz przechowywania materiałów i części zamiennych do
naprawy wyposażenia awionicznego i elektrycznego;
8)
dobiera narzędzia do naprawy wyposażenia awionicznego i elektrycznego statków powietrznych;
9)
dobiera przyrządy kontrolno-pomiarowe do diagnostyki urządzeń awionicznych i elektrycznych
i posługuje się nimi, a także interpretuje uzyskane wyniki;
10)
używa metrologicznych przyrządów pomiarowych do obsługi statków powietrznych;
11)
korzysta z komputerowego systemu wspomagania eksploatacji do gromadzenia oraz archiwizacji
danych dotyczących napraw;
12)
diagnozuje stan elementów, układów i urządzeń wchodzących w skład wyposażenia awionicznego
i elektrycznego statku powietrznego;
13)
wykonuje operacje montażowe, obsługowe, regulacyjne i naprawcze urządzeń awionicznych
i elektrycznych statku powietrznego na podstawie dokumentacji technicznej;
14)
wypełnia dokumentację wykonawczą potwierdzającą obsługę statku powietrznego.
EE.13. Montaż i konserwacja urządzeń dźwigowych
1.
Montaż urządzeń dźwigowych
Uczeń:
1)
stosuje prawa mechaniki technicznej, hydrauliki i automatyki;
2)
posługuje się terminologią zawodową dotyczącą urządzeń dźwigowych;
3)
klasyfikuje urządzenia dźwigowe według określonych kryteriów;
4)
rozróżnia rodzaje urządzeń dźwigowych;
5)
charakteryzuje budowę i zasady działania dźwigów osobowych i towarowych z napędem
elektrycznym i hydraulicznym, dźwigów budowlanych i towarowych małych, urządzeń dla
osób niepełnosprawnych oraz schodów i chodników ruchomych;
6)
posługuje się dokumentacją techniczną oraz instrukcjami montażu urządzeń dźwigowych;
7)
określa parametry techniczne urządzeń dźwigowych;
8)
rozpoznaje podzespoły mechaniczne urządzeń dźwigowych oraz określa ich budowę, funkcje
i zasady działania;
9)
rozróżnia hydrauliczne, elektryczne i elektroniczne podzespoły urządzeń dźwigowych
oraz określa ich budowę, funkcje i zasady działania;
10)
rozpoznaje obwody hydrauliczne, elektryczne i elektroniczne urządzeń dźwigowych oraz
określa ich funkcje i zasady działania;
11)
rozpoznaje rodzaje hydraulicznych, elektrycznych i elektronicznych układów sterowania
i napędu;
12)
dobiera metody montażu urządzeń dźwigowych;
13)
dobiera narzędzia i przyrządy pomiarowe do montażu i demontażu urządzeń dźwigowych;
14)
wykonuje czynności związane z montażem i demontażem urządzeń dźwigowych;
15)
wykonuje czynności montażowe związane z modernizacją urządzeń dźwigowych;
16)
sprawdza zgodność montażu z dokumentacją techniczną urządzeń dźwigowych;
17)
wykonuje czynności związane z uruchamianiem urządzeń dźwigowych;
18)
dokonuje regulacji parametrów poszczególnych podzespołów urządzeń dźwigowych na podstawie
dokumentacji producenta;
19)
wykonuje próby urządzeń dźwigowych przed oddaniem ich do eksploatacji zgodnie z obowiązującymi
normami oraz przepisami.
2.
Konserwacja urządzeń dźwigowych
Uczeń:
1)
dokonuje bieżących przeglądów konserwacyjnych urządzeń dźwigowych;
2)
kontroluje parametry techniczne i eksploatacyjne urządzeń dźwigowych;
3)
ocenia stan techniczny urządzeń dźwigowych w trakcie eksploatacji;
4)
posługuje się dokumentacją techniczną dotyczącą konserwacji urządzeń dźwigowych;
5)
rozpoznaje usterki urządzeń dźwigowych występujące w trakcie użytkowania;
6)
usuwa usterki urządzeń dźwigowych;
7)
lokalizuje uszkodzenia urządzeń dźwigowych oraz podejmuje odpowiednie działania;
8)
dobiera materiały, narzędzia i przyrządy pomiarowe do konserwacji urządzeń dźwigowych;
9)
wykonuje pomiary podstawowych wielkości elektrycznych, mechanicznych i hydraulicznych
charakterystycznych dla urządzeń dźwigowych;
10)
dobiera części zamienne i podzespoły urządzeń dźwigowych;
11)
dokonuje wymiany części i podzespołów urządzeń dźwigowych;
12)
wykonuje regulacje parametrów pracy urządzeń dźwigowych po ich konserwacji;
13)
wykonuje czynności związane z badaniami technicznymi urządzeń dźwigowych prowadzonymi
przez jednostki dozoru technicznego;
14)
sprawdza działanie urządzeń dźwigowych po dokonanej konserwacji;
15)
prowadzi dokumentację związaną z konserwacją urządzeń dźwigowych zgodnie z przepisami
prawa dotyczącymi dozoru technicznego.
EE.14. Organizacja prac związanych z budową, montażem i konserwacją urządzeń dźwigowych
1.
Organizowanie prac związanych z montażem urządzeń dźwigowych
Uczeń:
1)
korzysta z dokumentacji technicznej urządzeń dźwigowych w procesie planowania i organizacji
prac montażowych;
2)
analizuje budowę urządzeń dźwigowych przeznaczonych do montażu;
3)
planuje czynności związane z montażem urządzeń dźwigowych;
4)
określa warunki montażu urządzeń dźwigowych;
5)
organizuje prace związane z montażem i demontażem urządzeń dźwigowych zgodnie z obowiązującymi
przepisami oraz dokumentacją techniczną;
6)
organizuje prace związane z przygotowaniem miejsc montażu urządzeń dźwigowych;
7)
dobiera metody zabezpieczania miejsc prowadzonych prac montażowych;
8)
wykonuje prace związane z oznakowaniem i zabezpieczaniem miejsc montażu urządzeń dźwigowych;
9)
rozpoznaje zagrożenia związane z montażem i demontażem urządzeń dźwigowych;
10)
określa sposoby eliminacji lub minimalizacji zagrożeń związanych z montażem i demontażem
urządzeń dźwigowych;
11)
organizuje prace związane z modernizacją urządzeń dźwigowych zgodnie z obowiązującymi
przepisami oraz dokumentacją techniczną;
12)
ocenia jakość wykonanego montażu urządzeń dźwigowych;
13)
wykonuje czynności związane z odbiorem technicznym urządzeń dźwigowych;
14)
przestrzega zasad bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymagań ergonomii podczas montażu
urządzeń dźwigowych.
2.
Organizowanie prac związanych z konserwacją urządzeń dźwigowych
Uczeń:
1)
planuje terminy przeglądów konserwacyjnych zgodnie z przepisami o dozorze technicznym;
2)
określa zakres i kolejność prac związanych z konserwacją urządzeń dźwigowych zgodnie
z dokumentacją techniczną oraz instrukcjami konserwacji;
3)
dobiera metody wykonywania prac konserwacyjnych do rodzaju urządzeń dźwigowych;
4)
planuje czynności technologiczne związane z konserwacją lub wymianą elementów urządzeń
dźwigowych;
5)
sporządza zapotrzebowanie na narzędzia oraz materiały konserwacyjne;
6)
kalkuluje koszty wykonania prac konserwacyjnych;
7)
rozpoznaje zagrożenia związane z konserwacją urządzeń dźwigowych;
8)
dobiera metody eliminacji lub minimalizacji zagrożeń związanych z konserwacją urządzeń
dźwigowych;
9)
planuje działania związane z usuwaniem awarii urządzeń dźwigowych;
10)
przestrzega przepisów prawa dotyczących dozoru technicznego związanych z konserwacją
urządzeń dźwigowych.
EE.15. Montaż, eksploatacja i konserwacja urządzeń i instalacji chłodniczych
1.
Montaż urządzeń i instalacji chłodniczych
Uczeń:
1)
rozpoznaje elementy instalacji chłodniczych oraz określa ich funkcje;
2)
rozpoznaje rodzaje urządzeń chłodniczych oraz określa ich zastosowanie;
3)
wykonuje obliczenia związane z projektowaniem instalacji chłodniczych;
4)
posługuje się dokumentacją techniczną oraz instrukcjami obsługi urządzeń i instalacji
chłodniczych;
5)
sporządza zapotrzebowanie na materiały oraz kalkuluje koszty robót związanych z montażem
urządzeń i instalacji chłodniczych;
6)
organizuje prace związane z montażem urządzeń i instalacji chłodniczych;
7)
dobiera materiały i narzędzia do montażu urządzeń i instalacji chłodniczych;
8)
wyznacza trasę prowadzenia przewodów oraz miejsca montażu uzbrojenia urządzeń i instalacji
chłodniczych;
9)
wykonuje montaż elementów instalacji chłodniczych w obiektach budowlanych oraz środkach
transportu;
10)
montuje układy zasilania, sterowania i zabezpieczeń elektrycznych stosowanych w instalacjach
chłodniczych;
11)
ocenia jakość prac związanych z montażem instalacji chłodniczych;
12)
wykonuje próby szczelności instalacji chłodniczych;
13)
wykonuje izolacje antykorozyjne, termiczne, przeciwwilgociowe i przeciwdrganiowe urządzeń
i instalacji chłodniczych;
14)
wykonuje czynności związane z napełnianiem instalacji chłodniczych;
15)
wykonuje czynności związane z uruchomieniem i regulacją instalacji chłodniczych;
16)
wykonuje pomiary parametrów pracy urządzeń i instalacji chłodniczych;
17)
wykonuje obmiar robót związanych z montażem instalacji chłodniczych;
18)
przestrzega zasad odbioru technicznego instalacji chłodniczych.
2.
Eksploatacja i konserwacja urządzeń i instalacji chłodniczych
Uczeń:
1)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń chłodniczych;
2)
planuje przeglądy techniczne urządzeń i instalacji chłodniczych;
3)
kontroluje stan techniczny urządzeń i instalacji chłodniczych;
4)
kontroluje parametry pracy urządzeń i instalacji chłodniczych;
5)
korzysta z systemów monitoringu oraz automatycznego przesyłania danych dotyczących
parametrów pracy instalacji chłodniczych;
6)
dobiera narzędzia i przyrządy do pomiaru parametrów technicznych urządzeń chłodniczych;
7)
przeprowadza regulację instalacji chłodniczych;
8)
organizuje oraz wykonuje prace związane z konserwacją instalacji i urządzeń chłodniczych;
9)
prowadzi dokumentację związaną z eksploatacją instalacji i urządzeń chłodniczych;
10)
rozpoznaje procesy technologiczne związane z zamrażaniem i przechowywaniem żywności
oraz innych materiałów;
11)
rozpoznaje zagrożenia związane z wyciekiem czynników chłodniczych oraz stosuje sposoby
zapobiegania;
12)
przestrzega zasad odzyskiwania, uzdatniania lub utylizacji czynników i olejów chłodniczych.
3.
Naprawa urządzeń i instalacji chłodniczych
Uczeń:
1)
określa przyczyny awarii urządzeń i instalacji chłodniczych;
2)
planuje czynności związane z demontażem urządzeń i instalacji chłodniczych;
3)
ocenia stan techniczny urządzeń i instalacji chłodniczych;
4)
kalkuluje koszty naprawy urządzeń i instalacji chłodniczych;
5)
dobiera materiały i narzędzia do naprawy lub wymiany uszkodzonych elementów maszyn
i urządzeń chłodniczych;
6)
wykonuje czynności związane z opróżnianiem i napełnianiem instalacji chłodniczych;
7)
usuwa przyczyny awarii urządzeń i instalacji chłodniczych;
8)
wykonuje próby szczelności instalacji chłodniczych po wykonanej naprawie;
9)
wykonuje czynności związane z uruchomieniem instalacji chłodniczych po naprawie;
10)
prowadzi dokumentację związaną z naprawą urządzeń i instalacji chłodniczych;
11)
wykonuje czynności związane z wymianą czynników i olejów chłodniczych;
12)
ocenia stan izolacji ochronnych stosowanych w urządzeniach i instalacjach chłodniczych;
13)
wykonuje czynności związane z naprawą lub wymianą uszkodzonych elementów izolacji
ochronnych stosowanych w urządzeniach i instalacjach chłodniczych;
14)
wykonuje demontaż urządzeń i instalacji chłodniczych z zachowaniem przepisów i norm
obowiązujących w tym zakresie.
EE.16. Montaż, eksploatacja i konserwacja urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych
1.
Montaż urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła
Uczeń:
1)
rozpoznaje elementy instalacji klimatyzacyjnych i określa ich funkcje;
2)
rozpoznaje rodzaje urządzeń klimatyzacyjnych i określa ich zastosowanie;
3)
rozpoznaje rodzaje pomp ciepła oraz określa ich funkcje i zasady działania;
4)
wykonuje obliczenia związane z projektowaniem instalacji klimatyzacyjnych;
5)
określa zasady montażu urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
6)
posługuje się dokumentacją techniczną urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz
pomp ciepła;
7)
dobiera materiały, narzędzia i przyrządy pomiarowe do montażu urządzeń i instalacji
klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
8)
sporządza zapotrzebowanie na materiały oraz kalkuluje koszty robót związanych z montażem
urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
9)
organizuje prace związane z montażem urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp
ciepła;
10)
wyznacza trasę prowadzenia przewodów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych oraz miejsca
montażu uzbrojenia instalacji;
11)
wykonuje montaż przewodów i urządzeń klimatyzacyjnych w obiektach budowlanych oraz
środkach transportu;
12)
wykonuje montaż instalacji chłodniczych, pomp ciepła, wodnych, parowych i kanalizacyjnych
stosowanych w systemach klimatyzacyjnych;
13)
montuje układy zasilania, sterowania i zabezpieczeń elektrycznych stosowanych w instalacjach
klimatyzacyjnych oraz pompach ciepła;
14)
wykonuje izolacje termiczne, akustyczne, przeciwdrganiowe i przeciwwilgociowe urządzeń
i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
15)
ocenia jakość prac związanych z montażem urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz
pomp ciepła;
16)
wykonuje czynności związane z uruchomieniem oraz regulacją urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych
oraz pomp ciepła;
17)
wykonuje pomiary parametrów pracy urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp
ciepła;
18)
wykonuje obmiar robót związanych z montażem urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych
oraz pomp ciepła;
19)
przestrzega zasad odbioru technicznego instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła.
2.
Eksploatacja i konserwacja urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła
Uczeń:
1)
posługuje się instrukcjami obsługi urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp
ciepła;
2)
wykonuje czynności związane z obsługą urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz
pomp ciepła;
3)
planuje przeglądy techniczne urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
4)
kontroluje stan techniczny urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
5)
kontroluje parametry pracy urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
6)
korzysta z systemów monitoringu oraz automatycznego przesyłania danych dotyczących
parametrów pracy urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
7)
dobiera materiały eksploatacyjne, narzędzia oraz przyrządy do pomiaru parametrów technicznych
urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
8)
przeprowadza regulację urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
9)
wykonuje czynności związane z konserwacją urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz
pomp ciepła;
10)
przestrzega zasad odzyskiwania, uzdatniania lub utylizacji czynników i olejów chłodniczych
stosowanych w klimatyzacji oraz pompach ciepła;
11)
prowadzi dokumentację związaną z eksploatacją i konserwacją urządzeń i instalacji
klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła.
3.
Naprawa urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła
Uczeń:
1)
rozpoznaje przyczyny awarii urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
2)
ocenia stan techniczny urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
3)
organizuje prace związane z demontażem urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz
pomp ciepła;
4)
kalkuluje koszty napraw urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
5)
dobiera materiały i narzędzia do naprawy lub wymiany uszkodzonych elementów urządzeń
i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
6)
wykonuje czynności związane z opróżnianiem i napełnianiem instalacji chłodniczych
oraz pomp ciepła;
7)
usuwa przyczyny awarii urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
8)
wykonuje próby szczelności instalacji po wykonanej naprawie;
9)
wykonuje czynności związane z uruchomieniem urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych
oraz pomp ciepła po naprawie;
10)
wykonuje czynności związane z naprawą lub wymianą uszkodzonych elementów izolacji
stosowanych w urządzeniach i instalacjach klimatyzacyjnych oraz pompach ciepła;
11)
prowadzi dokumentację związaną z naprawą urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz
pomp ciepła;
12)
rozpoznaje zagrożenia związane z obsługą urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz
pomp ciepła oraz stosuje sposoby zapobiegania;
13)
wykonuje demontaż urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła z zachowaniem
przepisów i norm obowiązujących w tym zakresie.
EE.17. Montaż i uruchamianie urządzeń automatyki przemysłowej
1.
Montaż urządzeń i instalacji automatyki
Uczeń:
1)
rozpoznaje urządzenia na podstawie wyglądu, oznaczeń oraz określa ich funkcje i zastosowanie;
2)
identyfikuje urządzenia na podstawie schematu i określa ich funkcje;
3)
dobiera narzędzia do montażu urządzeń;
4)
montuje urządzenia, uwzględniając warunki ich pracy;
5)
wyznacza trasy kabli i przewodów elektrycznych na podstawie dokumentacji;
6)
dobiera kable i przewody elektryczne do wykonania instalacji;
7)
wykonuje połączenia elektryczne zamontowanych urządzeń;
8)
rozpoznaje przyłącza procesowe i montuje urządzenia zgodnie z dokumentacją;
9)
wykonuje pomiary parametrów elektrycznych kabli i przewodów instalacji;
10)
diagnozuje stan techniczny kabli i przewodów instalacji;
11)
wykonuje dokumentację powykonawczą.
2.
Uruchamianie i obsługa urządzeń automatyki
Uczeń:
1)
określa wpływ mediów procesowych na pracę urządzeń;
2)
programuje sterowniki PLC (Programmable Logic Controller);
3)
konfiguruje parametry urządzeń na podstawie dokumentacji technicznej;
4)
uruchamia instalację automatyki przemysłowej;
5)
dobiera przyrządy do wykonania pomiarów sprawdzających w układach automatyki;
6)
wykonuje pomiary parametrów instalacji zgodnie z dokumentacją techniczną;
7)
ocenia zgodność uzyskanych pomiarów z dokumentacją techniczną;
8)
ocenia poprawność pracy instalacji automatyki oraz wprowadza korekty;
9)
prowadzi bieżącą dokumentację.
EE.18. Przeglądy, konserwacja, diagnostyka i naprawa instalacji automatyki przemysłowej
1.
Przeglądy i konserwacja instalacji automatyki
Uczeń:
1)
określa zakres czynności obejmujących okresowe przeglądy oraz konserwację instalacji;
2)
wykonuje okresowe przeglądy oraz konserwację instalacji na podstawie dokumentacji
technicznej;
3)
wykonuje pomiary parametrów instalacji zgodnie z dokumentacją techniczną oraz obowiązującymi
przepisami;
4)
przeprowadza testy urządzeń i instalacji zgodnie z wytycznymi zawartymi w dokumentacji
technicznej;
5)
odczytuje i analizuje informacje diagnostyczne;
6)
ocenia stan techniczny urządzeń i instalacji automatyki;
7)
wprowadza korekty w ustawieniach urządzeń na podstawie dokumentacji technicznej, wykonanych
pomiarów i obserwacji;
8)
przeprowadza konserwację instalacji zgodnie z dokumentacją techniczną;
9)
prowadzi bieżącą dokumentację przeglądów i konserwacji.
2.
Diagnostyka i naprawa instalacji automatyki
Uczeń:
1)
korzysta z dokumentacji technicznej urządzeń i instalacji;
2)
dobiera metody i przyrządy do pomiaru standardowych sygnałów sterujących w instalacjach;
3)
wykonuje pomiary sygnałów sterujących w instalacjach;
4)
ocenia stan techniczny urządzeń i instalacji na podstawie wykonanych pomiarów i wytycznych
zawartych w dokumentacji technicznej;
5)
lokalizuje uszkodzenia instalacji;
6)
określa rodzaj i zakres napraw instalacji;
7)
dobiera narzędzia do wykonania napraw instalacji;
8)
dobiera podzespoły do napraw instalacji;
9)
wymienia uszkodzone urządzenia w obwodach automatyki;
10)
sprawdza poprawność działania instalacji;
11)
prowadzi bieżącą dokumentację napraw.
EE.19. Montaż i eksploatacja instalacji wewnątrzbudynkowych telewizji satelitarnej,
kablowej i naziemnej
1.
Montaż i uruchamianie instalacji telewizji satelitarnej, kablowej i naziemnej
Uczeń:
1)
określa funkcje i podstawowe parametry oraz zastosowanie urządzeń i elementów, posługując
się właściwą terminologią;
2)
rozpoznaje urządzenia i elementy na podstawie wyglądu, oznaczeń oraz symboli graficznych;
3)
dobiera narzędzia do wykonania instalacji telewizji satelitarnej, kablowej i naziemnej;
4)
wyznacza trasy kabli zgodnie z dokumentacją lub samodzielnie z dostosowaniem do lokalnych
warunków;
5)
wykonuje montaż kabli i urządzeń;
6)
wykonuje podłączenia urządzeń;
7)
sprawdza poprawność połączeń i uruchamia instalację;
8)
montuje i uruchamia urządzenia abonenckie;
9)
konfiguruje urządzenia abonenckie.
2.
Utrzymanie w ruchu i konserwacja instalacji telewizji satelitarnej, kablowej i naziemnej
Uczeń:
1)
określa wpływ różnych czynników na pracę instalacji;
2)
charakteryzuje parametry pracy instalacji;
3)
charakteryzuje zakres czynności dokonywanych podczas konserwacji;
4)
wykonuje okresowe przeglądy instalacji;
5)
dobiera przyrządy pomiarowe;
6)
wykonuje pomiary parametrów instalacji;
7)
wykonuje regulacje parametrów instalacji;
8)
rozpoznaje i lokalizuje uszkodzenia instalacji;
9)
prowadzi dokumentację prowadzonych czynności.
3.
Naprawa instalacji telewizji satelitarnej, kablowej i naziemnej
Uczeń:
1)
posługuje się instrukcją serwisową urządzeń;
2)
dobiera przyrządy do pomiaru parametrów instalacji;
3)
diagnozuje pracę instalacji i urządzeń na podstawie obserwacji oraz analizy wyników
pomiarów;
4)
lokalizuje uszkodzenia instalacji;
5)
określa rodzaj i zakres napraw instalacji i urządzeń;
6)
dobiera narzędzia do wykonania napraw instalacji;
7)
dokonuje napraw instalacji;
8)
wymienia uszkodzone urządzenia i elementy instalacji;
9)
kontroluje poprawność działania instalacji;
10)
prowadzi dokumentację wykonanych napraw.
EE.20. Montaż i eksploatacja szerokopasmowych sieci kablowych pozabudynkowych
1.
Montaż i uruchamianie pozabudynkowych sieci szerokopasmowych
Uczeń:
1)
klasyfikuje media transmisyjne;
2)
rozpoznaje konfiguracje i topologie sieci;
3)
rozróżnia rodzaje transmisji z podziałem czasowym i częstotliwościowym;
4)
charakteryzuje budowę oraz parametry sieci szerokopasmowych dla mediów transmisyjnych;
5)
rozróżnia urządzenia, złącza i elementy oraz charakteryzuje ich parametry dla mediów
transmisyjnych;
6)
montuje urządzenia i elementy dla mediów transmisyjnych;
7)
instaluje urządzenia zasilające i zabezpieczające;
8)
uruchamia sieci pozabudynkowe;
9)
dobiera przyrządy i metody pomiaru parametrów pracy dla mediów transmisyjnych; 10)
ocenia jakość montażu na podstawie uzyskanych wyników pomiarów i obowiązujących wymagań.
2.
Utrzymanie w ruchu, konserwacja i naprawa pozabudynkowych sieci szerokopasmowych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje transmisji w kanale zwrotnym i dosyłowym;
2)
dokonuje analizy parametrów łącza transmisji danych;
3)
wykonuje pomiary parametrów sieci szerokopasmowych określających jakość transmisji;
4)
wykonuje pomiary parametrów dla różnych transmisji;
5)
konfiguruje usługi zgodnie z dokumentacją techniczną;
6)
reguluje parametry urządzeń sieciowych;
7)
monitoruje działanie sieci szerokopasmowych za pomocą standardowych testów;
8)
rozpoznaje i lokalizuje uszkodzenia sieci szerokopasmowych;
9)
planuje i wykonuje prace konserwacyjne oraz naprawę sieci szerokopasmowych.
EE.21. Eksploatacja i programowanie urządzeń i systemów mechatronicznych
1.
Obsługa urządzeń i systemów mechatronicznych
Uczeń:
1)
ustala zakres prac eksploatacyjnych;
2)
dobiera metody eksploatacji urządzeń i systemów mechatronicznych;
3)
przestrzega zasad obsługi urządzeń i systemów mechatronicznych;
4)
określa zasady instalacji oprogramowania do programowania układów programowalnych,
wizualizacji i symulacji procesów;
5)
posługuje się oprogramowaniem do programowania, wizualizacji i symulacji procesów;
6)
uruchamia sieci komunikacyjne w systemach mechatronicznych;
7)
nastawia parametry procesów w urządzeniach i systemach mechatronicznych;
8)
nastawia parametry układów napędowych;
9)
posługuje się instrukcją serwisową podczas lokalizowania uszkodzeń urządzeń i systemów
mechatronicznych;
10)
ocenia stan techniczny urządzeń i systemów mechatronicznych;
11)
lokalizuje uszkodzenia urządzeń i systemów mechatronicznych;
12)
dobiera narzędzia do naprawy urządzeń i systemów mechatronicznych;
13)
dobiera części, podzespoły do naprawy urządzeń i systemów mechatronicznych, korzystając
z katalogów i dokumentacji technicznej;
14)
wymienia uszkodzone elementy, podzespoły urządzeń i systemów mechatronicznych zgodnie
z dokumentacją techniczną.
2.
Tworzenie dokumentacji technicznej urządzeń i systemów mechatronicznych
Uczeń:
1)
stosuje zasady rysowania schematów układów mechanicznych urządzeń i systemów mechatronicznych;
2)
stosuje zasady rysowania schematów układów elektrycznych i elektronicznych urządzeń
i systemów mechatronicznych;
3)
stosuje zasady rysowania schematów układów pneumatycznych i hydraulicznych urządzeń
i systemów mechatronicznych;
4)
sporządza dokumentację techniczną urządzeń i systemów mechatronicznych z wykorzystaniem
programów komputerowych wspomagających projektowanie i wytwarzanie CAD/CAM;
5)
opracowuje dokumentację montażu i demontażu urządzeń i systemów mechatronicznych;
6)
opracowuje dokumentację eksploatacji urządzeń i systemów mechatronicznych.
3.
Podstawy programowania urządzeń i systemów mechatronicznych
Uczeń:
1)
interpretuje instrukcje w językach programowania stosowanych w układach sterowania;
2)
przestrzega zasad tworzenia programów do programowania urządzeń programowalnych stosowanych
w układach sterowania;
3)
interpretuje programy napisane w językach programowania dla urządzeń programowalnych
stosowanych w układach sterowania;
4)
modyfikuje program do sterowania urządzeniami mechatronicznymi na podstawie opisu
graficznego lub procesu technologicznego;
5)
posługuje się oprogramowaniem do programowania urządzeń mechatronicznych;
6)
testuje działanie programów dla urządzeń mechatronicznych;
7)
sprawdza parametry procesów w programach urządzeń i systemów mechatronicznych;
8)
zmienia parametry procesów w programach urządzeń i systemów mechatronicznych.
EE.22. Eksploatacja urządzeń elektronicznych
1.
Użytkowanie urządzeń elektronicznych oraz pomiary sygnałów i parametrów urządzeń
Uczeń:
1)
rozpoznaje urządzenia elektroniczne;
2)
określa funkcje, parametry oraz zastosowanie urządzeń elektronicznych;
3)
określa zadania bloków funkcjonalnych w urządzeniach elektronicznych na podstawie
analizy schematów blokowych;
4)
posługuje się pojęciami i zagadnieniami z zakresu optoelektroniki i techniki światłowodowej;
5)
określa zastosowania elementów optoelektronicznych;
6)
opisuje technologie i systemy transmisji światłowodowej;
7)
rozróżnia standardy transmisji bezprzewodowych;
8)
przestrzega zasad łączenia urządzeń elektronicznych z uwzględnieniem parametrów sygnałów,
standardów interfejsów oraz obwodów zasilania;
9)
dobiera urządzenia elektroniczne do przewidywanych warunków pracy;
10)
określa funkcje oprogramowania specjalistycznego stosowanego w urządzeniach elektronicznych;
11)
programuje urządzenia elektroniczne;
12)
uruchamia urządzenia elektroniczne;
13)
dobiera metody i przyrządy do pomiaru parametrów sygnałów i urządzeń elektronicznych;
14)
wykonuje pomiary sygnałów elektrycznych w blokach funkcjonalnych urządzeń elektronicznych;
15)
wykonuje pomiary parametrów urządzeń elektronicznych oraz ich elementów;
16)
reguluje urządzenia elektroniczne;
17)
posługuje się instrukcją serwisową urządzeń elektronicznych.
2.
Konserwacja i naprawa instalacji oraz urządzeń elektronicznych
Uczeń:
1)
określa wpływ czynników zewnętrznych na pracę instalacji i urządzeń elektronicznych;
2)
wykonuje pomiary diagnostyczne sygnałów elektrycznych w urządzeniach elektronicznych
zgodnie z dokumentacją;
3)
kontroluje poprawność działania instalacji i urządzeń elektronicznych na podstawie
obserwacji ich pracy oraz wyników pomiarów;
4)
ocenia stan techniczny instalacji i urządzeń elektronicznych;
5)
określa czynności wykonywane podczas konserwacji instalacji i urządzeń elektronicznych;
6)
wykonuje okresowe przeglądy oraz konserwację instalacji i urządzeń elektronicznych;
7)
lokalizuje uszkodzenia instalacji i urządzeń elektronicznych;
8)
określa rodzaj i zakres napraw instalacji i urządzeń elektronicznych;
9)
dobiera narzędzia i przyrządy do wykonania napraw instalacji i urządzeń elektronicznych;
10)
dobiera części i podzespoły do naprawy instalacji i urządzeń elektronicznych, korzystając
z katalogów i dokumentacji technicznej tych urządzeń;
11)
dokonuje wymiany uszkodzonych elementów i podzespołów instalacji oraz urządzeń elektronicznych.
EE.23. Montaż i eksploatacja urządzeń i systemów sterowania ruchem kolejowym
1.
Montaż urządzeń i systemów sterowania ruchem kolejowym
Uczeń:
1)
wykonuje plany schematyczne urządzeń sterowania ruchem kolejowym;
2)
dobiera podzespoły i zespoły urządzeń sterowania ruchem kolejowym do montażu;
3)
dobiera, instaluje i sprawdza działanie środków ochrony przeciwporażeniowej w urządzeniach
sterowania ruchem kolejowym;
4)
montuje podzespoły i zespoły urządzeń sterowania ruchem kolejowym;
5)
montuje urządzenia sterowania ruchem kolejowym na stacjach i liniach kolejowych;
6)
układa kable sygnalizacyjne i wykonuje ich połączenia;
7)
wykonuje pomiary parametrów elektrycznych kabli;
8)
montuje urządzenia zasilające sterowanie ruchem kolejowym;
9)
montuje urządzenia sterowania ruchem na stacjach;
10)
montuje systemy i urządzenia sterowania ruchem na liniach kolejowych;
11)
przygotowuje i wprowadza dane wejściowe do systemów informatycznych sterowania ruchem
kolejowym;
12)
wykonuje niezbędne regulacje urządzeń sterowania ruchem kolejowym;
13)
sprawdza działanie urządzeń sterowania ruchem kolejowym;
14)
wykonuje czynności związane z konserwacją urządzeń sterowania ruchem kolejowym na
stacjach i liniach kolejowych oraz na przejazdach kolejowych.
2.
Eksploatacja urządzeń i systemów sterowania ruchem kolejowym
Uczeń:
1)
planuje i wykonuje przeglądy okresowe urządzeń sterowania ruchem kolejowym;
2)
ocenia stan techniczny urządzeń sterowania ruchem kolejowym;
3)
kwalifikuje urządzenia sterowania ruchem kolejowym do remontu i naprawy;
4)
diagnozuje i lokalizuje usterki w urządzeniach sterowania ruchem kolejowym;
5)
dobiera podzespoły urządzeń sterowania ruchem kolejowym w zależności od warunków pracy;
6)
wymienia uszkodzone podzespoły urządzeń sterowania ruchem kolejowym;
7)
wykonuje naprawy i remonty urządzeń sterowania ruchem kolejowym;
8)
wykonuje niezbędne regulacje urządzeń sterowania ruchem kolejowym;
9)
sprawdza działanie urządzeń sterowania ruchem kolejowym po remoncie lub naprawie;
10)
obsługuje systemy informatyczne związane z eksploatacją urządzeń sterowania ruchem
kolejowym;
11)
zabezpiecza urządzenia sterowania ruchem kolejowym po wypadku lub wydarzeniu kolejowym,
zgodnie z procedurami;
12)
prowadzi dokumentację eksploatacyjną urządzeń sterowania ruchem kolejowym.
EE.24. Eksploatacja instalacji i urządzeń do wytwarzania i przesyłania energii cieplnej
1.
Eksploatacja instalacji i urządzeń do wytwarzania energii cieplnej
Uczeń:
1)
klasyfikuje kotły i urządzenia pomocnicze kotłów;
2)
rozpoznaje kotły i urządzenia pomocnicze kotłów na podstawie budowy, zasady działania
i przeznaczenia;
3)
wyjaśnia działanie, zastosowanie oraz charakteryzuje parametry kotłów i urządzeń pomocniczych
kotłów;
4)
rozpoznaje układy kondensacyjne i regeneracyjne kotłów;
5)
dobiera elementy i układy automatycznej regulacji kotła;
6)
analizuje pracę kotła na podstawie obiegu wodnego i wodno-parowego;
7)
rozpoznaje na schematach obiegi paliwowe, wodne, spalinowe i wodno-parowe oraz symbole
graficzne elementów tych obiegów;
8)
charakteryzuje sposoby usuwania i oczyszczania spalin, popiołu i żużla;
9)
rozpoznaje elementy instalacji sprężonego powietrza;
10)
wyjaśnia działanie, zastosowanie oraz charakteryzuje parametry urządzeń przygotowania
paliwa;
11)
wyjaśnia zastosowanie oraz dobiera parametry stacji uzdatniania wody;
12)
dobiera metody i przyrządy kontrolno-pomiarowe do przeprowadzania pomiarów wielkości
elektrycznych i nieelektrycznych instalacji i urządzeń do wytwarzania energii cieplnej;
13)
wykonuje pomiary wielkości elektrycznych i nieelektrycznych instalacji i urządzeń
do wytwarzania energii cieplnej;
14)
sporządza dokumentację z wykonanych pomiarów wielkości elektrycznych i nieelektrycznych
instalacji i urządzeń do wytwarzania energii cieplnej;
15)
kontroluje parametry instalacji i urządzeń do wytwarzania energii cieplnej;
16)
wykrywa usterki i niesprawności w instalacjach i urządzeniach do wytwarzania energii
cieplnej;
17)
wykonuje przeglądy, konserwacje i naprawy instalacji i urządzeń do wytwarzania energii
cieplnej;
18)
dokonuje wpisów w dokumentacji wykonawczej i dokumentacji dopuszczającej dane urządzenie
do użytkowania w zakresie wykonanych czynności obsługowych;
19)
korzysta z instrukcji serwisowej podczas lokalizowania uszkodzeń instalacji i urządzeń
do wytwarzania energii cieplnej.
2.
Eksploatacja instalacji i urządzeń do przesyłania energii cieplnej
Uczeń:
1)
rozpoznaje i dobiera pompy do sieci ciepłowniczych;
2)
rozpoznaje i dobiera sieci ciepłownicze oraz węzły ciepłownicze;
3)
wyjaśnia działanie, zastosowanie oraz dobiera wymienniki ciepła do stacji redukcyjno-schładzających;
4)
dobiera materiały izolacyjne do instalacji ciepłowniczej;
5)
charakteryzuje sposoby układania instalacji ciepłowniczej oraz dobiera armaturę;
6)
podłącza i przeprowadza rozruch instalacji i urządzeń do przesyłania energii cieplnej;
7)
rozpoznaje i dobiera sposoby regulacji i zabezpieczeń instalacji i urządzeń do przesyłania
energii cieplnej;
8)
kontroluje na bieżąco pracę instalacji i urządzeń do przesyłania energii cieplnej;
9)
określa zakres i terminy przeglądów, napraw, prób i pomiarów kontrolnych instalacji
i urządzeń do przesyłania energii cieplnej;
10)
dobiera metody i przyrządy kontrolno-pomiarowe do przeprowadzania pomiarów wielkości
elektrycznych i nieelektrycznych instalacji i urządzeń do przesyłania energii cieplnej;
11)
wykonuje pomiary wielkości elektrycznych i nieelektrycznych instalacji i urządzeń
do przesyłania energii cieplnej;
12)
wykrywa usterki i niesprawności w instalacjach i urządzeniach do przesyłania energii
cieplnej i usuwa je;
13)
dobiera narzędzia i wykonuje przeglądy, konserwacje i naprawy instalacji i urządzeń
do przesyłania energii cieplnej;
14)
sporządza dokumentację wykonanych pomiarów wielkości elektrycznych i nieelektrycznych
instalacji i urządzeń do przesyłania energii cieplnej oraz wykonanych przeglądów,
konserwacji i napraw;
15)
korzysta z instrukcji serwisowej podczas lokalizowania uszkodzeń instalacji i urządzeń
do przesyłania energii cieplnej.
EE.25. Eksploatacja instalacji i urządzeń do wytwarzania i przesyłania energii elektrycznej
1.
Eksploatacja instalacji i urządzeń do wytwarzania energii elektrycznej
Uczeń:
1)
rozpoznaje elementy budowy i parametry turbin, generatorów, transformatorów i wzbudnic;
2)
wyjaśnia zasadę działania turbin, generatorów, transformatorów i wzbudnic;
3)
rozpoznaje na schematach i dobiera rodzaje zabezpieczeń transformatorów i generatorów;
4)
dobiera przyrządy kontrolno-pomiarowe i metody pomiarowe do pomiarów wielkości elektrycznych
i nieelektrycznych instalacji i urządzeń do wytwarzania energii elektrycznej;
5)
wykonuje pomiary wielkości elektrycznych i nieelektrycznych instalacji i urządzeń
do wytwarzania energii elektrycznej;
6)
ocenia stan techniczny instalacji i urządzeń do wytwarzania energii elektrycznej na
podstawie dokumentacji techniczno-ruchowej;
7)
lokalizuje uszkodzenia instalacji i urządzeń do wytwarzania energii elektrycznej na
podstawie dokumentacji techniczno-ruchowej;
8)
dobiera narzędzia, materiały, elementy, podzespoły i zespoły do naprawy instalacji
i urządzeń do wytwarzania energii elektrycznej;
9)
wykonuje prace związane z konserwacją instalacji i urządzeń do wytwarzania energii
elektrycznej, korzystając z dokumentacji techniczno-ruchowej;
10)
sporządza dokumentację wykonanych pomiarów oraz przeglądów, konserwacji i napraw instalacji
i urządzeń do wytwarzania energii elektrycznej;
11)
monitoruje pracę układów i przyrządów kontrolno-pomiarowych do pomiaru wielkości elektrycznych
i nieelektrycznych instalacji i urządzeń do wytwarzania energii elektrycznej.
2.
Eksploatacja instalacji i urządzeń do przesyłania energii elektrycznej
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje sieci i stacje elektroenergetyczne;
2)
rozpoznaje i dobiera elementy i układy sieci elektroenergetycznych;
3)
analizuje przyczyny i skutki cieplnych i dynamicznych oddziaływań prądów roboczych
i zwarciowych;
4)
dobiera elementy i układy automatyki zabezpieczeniowej sieci elektroenergetycznych;
5)
rozpoznaje i dobiera elementy ochrony odgromowej i przeciwprzepięciowej;
6)
podłącza i uruchamia instalacje i urządzenia do przesyłania energii elektrycznej;
7)
określa zakres i terminy konserwacji, przeglądów i napraw instalacji i urządzeń do
przesyłania energii elektrycznej;
8)
dobiera przyrządy kontrolno-pomiarowe i metody pomiarowe do pomiarów wielkości elektrycznych
i nieelektrycznych instalacji i urządzeń do przesyłania energii elektrycznej;
9)
wykonuje pomiary wielkości elektrycznych i nieelektrycznych instalacji i urządzeń
do przesyłania energii elektrycznej;
10)
kontroluje na bieżąco pracę instalacji i urządzeń do przesyłania energii elektrycznej;
11)
lokalizuje uszkodzenia instalacji i urządzeń do przesyłania energii elektrycznej na
podstawie dokumentacji techniczno-ruchowej;
12)
dobiera narzędzia i wykonuje przeglądy, konserwacje i naprawy instalacji i urządzeń
do przesyłania energii elektrycznej;
13)
sporządza dokumentację wykonanych pomiarów oraz przeglądów, konserwacji i napraw instalacji
i urządzeń do przesyłania energii elektrycznej.
EE.26. Eksploatacja maszyn, urządzeń i instalacji elektrycznych
1.
Eksploatacja instalacji elektrycznych
Uczeń:
1)
określa wymagania eksploatacyjne instalacji elektrycznych;
2)
przeprowadza prace z zakresu eksploatacji instalacji elektrycznych;
3)
organizuje i nadzoruje prace z zakresu eksploatacji instalacji elektrycznych;
4)
dobiera przyrządy pomiarowe do wykonywania pomiarów eksploatacyjnych instalacji elektrycznych;
5)
przeprowadza pomiary eksploatacyjne instalacji elektrycznych oraz sporządza protokoły
z wykonanych pomiarów;
6)
analizuje, ocenia i interpretuje wyniki pomiarów eksploatacyjnych instalacji elektrycznych
na podstawie protokołów;
7)
określa wpływ parametrów przewodów i sprzętu instalacyjnego na pracę instalacji elektrycznych;
8)
lokalizuje i usuwa uszkodzenia w instalacjach elektrycznych;
9)
dobiera przewody, kable oraz sprzęt instalacyjny do wykonania instalacji elektrycznych;
10)
dobiera zabezpieczenia instalacji elektrycznych;
11)
dobiera środki ochrony przeciwporażeniowej w instalacjach elektrycznych;
12)
sprawdza działanie ochrony przeciwporażeniowej w instalacjach elektrycznych;
13)
ocenia stan techniczny instalacji elektrycznych na podstawie oględzin i pomiarów;
14)
projektuje typowe instalacje elektryczne.
2.
Eksploatacja maszyn i urządzeń elektrycznych
Uczeń:
1)
określa wymagania eksploatacyjne maszyn i urządzeń elektrycznych;
2)
przeprowadza prace z zakresu eksploatacji maszyn i urządzeń elektrycznych;
3)
organizuje i nadzoruje prace z zakresu eksploatacji maszyn i urządzeń elektrycznych;
4)
dobiera przyrządy pomiarowe do przeprowadzania pomiarów parametrów maszyn i urządzeń
elektrycznych;
5)
przeprowadza pomiary parametrów maszyn i urządzeń elektrycznych oraz sporządza protokoły
z wykonanych pomiarów;
6)
analizuje, ocenia i interpretuje wyniki pomiarów parametrów maszyn i urządzeń elektrycznych;
7)
określa wpływ parametrów elementów i podzespołów na pracę maszyn i urządzeń elektrycznych;
8)
lokalizuje i usuwa uszkodzenia w maszynach i urządzeniach elektrycznych;
9)
dobiera części zamienne maszyn i urządzeń elektrycznych;
10)
dobiera zabezpieczenia maszyn i urządzeń elektrycznych;
11)
dobiera środki ochrony przeciwporażeniowej w układach zasilania maszyn i urządzeń
elektrycznych;
12)
sprawdza działanie ochrony przeciwporażeniowej w układach zasilania maszyn i urządzeń
elektrycznych;
13)
ocenia stan techniczny maszyn i urządzeń elektrycznych na podstawie oględzin i pomiarów;
14)
projektuje typowe układy sterowania maszyn i urządzeń elektrycznych;
15)
stosuje zasady racjonalnej gospodarki energetycznej.
EE.27. Montaż i eksploatacja sieci zasilających oraz trakcji elektrycznej
1.
Montaż i eksploatacja sieci zasilających
Uczeń:
1)
rozpoznaje przewody elektryczne i osprzęt instalacyjny;
2)
rozpoznaje przebieg drogi przesyłania, rozdziału i odbioru energii elektrycznej;
3)
dobiera, instaluje i sprawdza środki ochrony przeciwporażeniowej w urządzeniach sterowania
ruchem kolejowym;
4)
wykonuje instalację elektryczną i sprawdza jej działanie;
5)
łączy przewody sieci zasilającej zgodnie z dokumentacją;
6)
montuje w sieciach zasilających urządzenia rozdzielcze, pomiarowe i zabezpieczające;
7)
wykonuje pomiary parametrów elektrycznych sieci zasilających;
8)
wykonuje pomiary parametrów układów zabezpieczających w sieciach zasilających;
9)
diagnozuje i lokalizuje usterki w sieciach zasilających;
10)
dobiera podzespoły izolacyjne w zależności od warunków pracy;
11)
wymienia uszkodzony osprzęt instalacyjny;
12)
prowadzi dokumentację eksploatacji sieci zasilających.
2.
Montaż i eksploatacja trakcji elektrycznej
Uczeń:
1)
montuje elementy składowe linii trakcyjnych kolejowych, tramwajowych i metra;
2)
wykonuje kotwienia wszystkich typów sieci zasilających;
3)
montuje urządzenia elektryczne z elementów składowych układów sterowania i zabezpieczeń;
4)
wykonuje profilowanie sieci zasilających pod wiaduktami i w tunelach;
5)
wykonuje prace eksploatacyjne w podstacjach trakcyjnych i kabinach sekcyjnych;
6)
wykonuje prace instalacyjno-montażowe transformatorów energetycznych, urządzeń rozdzielczo-zabezpieczających
i prostownikowych oraz przyrządów pomiarowych w stacjach trakcyjnych zasilających
linie kolejowe, tramwajowe i metra;
7)
wykonuje pomiary parametrów linii urządzeń trakcyjnych;
8)
diagnozuje stan podzespołów i sieci trakcyjnej;
9)
wykonuje okresowe przeglądy oraz prace konserwacyjne sieci trakcyjnych;
10)
diagnozuje i lokalizuje uszkodzenia w liniach i stacjach trakcyjnych;
11)
wymienia uszkodzone podzespoły elektryczne;
12)
prowadzi dokumentację eksploatacji trakcji elektrycznej.
EE.28. Montaż i eksploatacja środków transportu szynowego
1.
Montaż środków transportu szynowego
Uczeń:
1)
charakteryzuje środki transportu szynowego;
2)
charakteryzuje nadwozia i podwozia środków transportu szynowego;
3)
charakteryzuje napędy i elementy jezdne wraz z hamulcami środków transportu szynowego;
4)
klasyfikuje elementy taboru szynowego: wózków taborowych, zestawów kołowych, zawieszenia
silników trakcyjnych, przekładni, prądnic oświetleniowych oraz przetwornic w wagonach;
5)
rozpoznaje przekładnie mechaniczne, przekładnie hydrauliczne i przekładnie elektryczne
oraz ich charakterystyki;
6)
dobiera materiały do budowy i montażu środków transportu szynowego;
7)
dobiera i montuje silniki elektryczne i urządzenia pomocnicze stosowane w taborze
szynowym zgodnie z dokumentacją;
8)
montuje i reguluje elementy odbiorcze prądu dla taboru szynowego;
9)
montuje urządzenia wyposażenia elektrycznego taboru szynowego;
10)
montuje urządzenia pneumatyczne i hydrauliczne taboru szynowego;
11)
wykonuje pomiary wielkości fizycznych w urządzeniach i mechanizmach środków transportu
szynowego.
2.
Eksploatacja środków transportu szynowego
Uczeń:
1)
eksploatuje elementy taboru szynowego: wózki i zestawy kołowe, silniki trakcyjne,
przekładnie, prądnice oświetleniowe oraz przetwornice w wagonach;
2)
obsługuje urządzenia sprzęgowe i zderzne oraz ich połączenia elektryczne;
3)
obsługuje i naprawia urządzenia grzejne, wentylacyjne i klimatyzacyjne taboru szynowego;
4)
sprawdza, reguluje i naprawia urządzenia elektryczne w obwodach pomocniczych pojazdów
kolejowych;
5)
posługuje się technologią cyfrową w diagnostyce i obsłudze pojazdów kolejowych, tramwajów
i metra;
6)
lokalizuje i usuwa usterki w zespołach i podzespołach automatyki taboru szynowego;
7)
wymienia i regeneruje podzespoły taboru szynowego;
8)
analizuje schematy ideowe i montażowe obwodów elektrycznych, maszyn i urządzeń w taborze
szynowym;
9)
obsługuje urządzenia elektryczne i elektroniczne stosowane w taborze szynowym;
10)
dokonuje oględzin i prowadzi badania techniczne urządzeń i podzespołów taboru szynowego;
11)
wykonuje pomiary dopuszczalnego zużycia części i elementów ruchomych w taborze szynowym;
12)
diagnozuje stan techniczny pojazdu kolejowego, tramwaju i metra;
13)
przygotowuje pojazdy kolejowe do ruchu;
14)
dobiera pojazdy kolejowe do realizacji zadań przewozowych;
15)
sporządza plan pracy pojazdów kolejowych oraz plan ich obsługi;
16)
wykorzystuje charakterystyki prędkości i sił pociągowych pojazdów do obliczeń trakcyjnych;
17)
oblicza dopuszczalną masę pojazdów kolejowych w składzie pociągów;
18)
obsługuje systemy lokalizacji pojazdów trakcyjnych;
19)
przestrzega procedur postępowania w wypadkach i wydarzeniach kolejowych taboru szynowego;
20)
prowadzi dokumentację eksploatacji środków transportu szynowego.
EE.29. Montaż i eksploatacja urządzeń elektronicznych i systemów informatyki medycznej
1.
Instalacja i uruchamianie urządzeń elektroniki i informatyki medycznej
Uczeń:
1)
rozróżnia i dobiera urządzenia elektroniki i informatyki medycznej pod względem budowy,
zasady działania i zastosowania;
2)
objaśnia działanie, funkcje i zastosowanie poszczególnych bloków systemu komputerowego;
3)
dobiera narzędzia i sprzęt kontrolno-pomiarowy do montażu i uruchamiania elektroniki
medycznej;
4)
interpretuje parametry katalogowe urządzeń techniki komputerowej;
5)
wykonuje montaż mechaniczny urządzeń elektroniki medycznej;
6)
posługuje się dokumentacją techniczną urządzeń elektroniki i informatyki medycznej
podczas instalacji i uruchamiania;
7)
wykonuje połączenia elektryczne urządzeń elektroniki medycznej;
8)
rozróżnia i dobiera urządzenia sieciowe pod względem budowy, zasady działania i zastosowania;
9)
instaluje i uruchamia urządzenia infrastruktury sieciowej;
10)
sprawdza poprawność połączeń zainstalowanych urządzeń elektroniki medycznej zgodnie
z dokumentacją techniczną;
11)
uruchamia urządzenia elektroniki i informatyki medycznej zgodnie z obowiązującą procedurą;
12)
ustawia parametry aparatury i urządzeń elektroniki i informatyki medycznej według
potrzeb placówek medycznych.
2.
Instalacja i konfiguracja oprogramowania systemów informatyki medycznej
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją oprogramowania systemów informatyki medycznej;
2)
instaluje oprogramowanie komputerowe współpracujące z urządzeniami i systemami medycznymi;
3)
konfiguruje urządzenia elektroniki i informatyki medycznej do pracy w sieci;
4)
zakłada bazy danych w systemach informatyki medycznej;
5)
obsługuje systemy operacyjne wielodostępowe, wielozadaniowe dla informatyki medycznej;
6)
archiwizuje informacje na różnych nośnikach w systemach informatyki medycznej;
7)
wykonuje konserwacje oprogramowania i systemu informatyki medycznej.
3.
Eksploatacja urządzeń elektroniki i informatyki medycznej
Uczeń:
1)
współdziała w zespołach diagnostyczno-terapeutycznych w czasie badań i zabiegów;
2)
obsługuje System Informacji Medycznej;
3)
prowadzi dokumentację techniczno-eksploatacyjną urządzeń elektroniki i informatyki
medycznej;
4)
modernizuje system komputerowy;
5)
programuje urządzenia elektroniki medycznej;
6)
nadzoruje i kontroluje pracę urządzeń elektronicznych stosowanych do badań i zabiegów;
7)
dobiera narzędzia i sprzęt kontrolno-pomiarowy do naprawy i regulacji urządzeń elektroniki
medycznej;
8)
wykonuje pomiary i ocenia stan techniczny urządzeń elektroniki i informatyki medycznej;
9)
przeprowadza kalibrację i autodiagnostykę urządzeń elektroniki i informatyki medycznej;
10)
wykonuje okresowe przeglądy oraz konserwację urządzeń elektroniki i informatyki medycznej
zgodnie z zaleceniami;
11)
diagnozuje i lokalizuje uszkodzenia urządzeń elektroniki i informatyki medycznej.
OBSZAR MECHANICZNY I GÓRNICZO-HUTNICZY (MG)
MG.01. Wykonywanie i naprawa elementów prostych maszyn, urządzeń i narzędzi
1.
Wykonywanie prostych elementów maszyn, urządzeń i narzędzi metodą obróbki ręcznej
Uczeń:
1)
stosuje techniki obróbki ręcznej do wykonywania prostych elementów;
2)
określa niezbędne wyposażenie ślusarskie stanowiska roboczego;
3)
rozpoznaje narzędzia ślusarskie stosowane do obróbki ręcznej;
4)
rozpoznaje rodzaje prac ślusarskich wykonywanych na stanowisku roboczym ślusarza;
5)
utrzymuje czystość i porządek na stanowisku pracy i w części ogólnodostępnej obiektu;
6)
dobiera narzędzia ślusarskie, pracując w zespole;
7)
rozpoznaje narzędzia traserskie i potrafi się nimi posługiwać z zachowaniem zasad
BHP;
8)
wykonuje proste czynności trasowania na płaszczyźnie;
9)
wykonuje proste czynności trasowania przestrzennego;
10)
rozpoznaje przyrządy pomiarowe i posługuje się nimi zgodnie z zasadami eksploatacji;
11)
wykonuje proste pomiary bezpośrednie elementów i części w oparciu o dokumentację warsztatową;
12)
wykonuje proste pomiary elementów i części wzorcami miar w oparciu o dokumentację
warsztatową;
13)
rozpoznaje narzędzia do cięcia, ścinania i wycinania metali i posługuje się nimi z
zachowaniem zasad BHP i eksploatacji;
14)
rozpoznaje narzędzia do gięcia i prostowania blach, prętów, elementów z metali i posługuje
się nimi z zachowaniem zasad BHP;
15)
rozpoznaje narzędzia do piłowania metali i posługuje się nimi z zachowaniem zasad
BHP;
16)
dobiera metodę do rodzaju prostej obróbki ręcznej;
17)
dobiera narzędzia do wykonywania prostej obróbki ręcznej;
18)
dobiera narzędzia i przyrządy pomiarowe do rodzaju wykonywanych prostych prac ślusarskich;
19)
wykonuje proste prace z zakresu obróbki ręcznej;
20)
ocenia jakość wykonanych prac z zakresu obróbki ręcznej.
2.
Wykonywanie prostych elementów maszyn, urządzeń i narzędzi metodą obróbki maszynowej
Uczeń:
1)
stosuje techniki obróbki maszynowej do wykonywania prostych elementów;
2)
pozostawia uporządkowane stanowisko pracy przeznaczone do obróbki maszynowej;
3)
rozpoznaje rodzaj wykonanej obróbki skrawaniem;
4)
rozpoznaje narzędzia i maszyny stosowane do obróbki maszynowej;
5)
rozpoznaje elementy budowy obrabiarek uniwersalnych;
6)
dobiera obrabiarki do rodzaju wykonywanych zespołowo prac ślusarskich;
7)
dobiera materiały do wykonania w zespole elementów maszyn, urządzeń i narzędzi;
8)
dobiera narzędzia i przyrządy pomiarowe do rodzaju wykonywanej pracy;
9)
wykonuje proste prace z zakresu obróbki maszynowej z zachowaniem zasad BHP;
10)
ocenia jakość wykonanych prac z zakresu obróbki maszynowej.
3.
Wykonywanie prostych połączeń materiałów
Uczeń:
1)
stosuje techniki wykonywania różnych połączeń materiałów;
2)
rozpoznaje techniki łączenia materiałów;
3)
dobiera metody łączenia materiałów;
4)
rozpoznaje narzędzia i sprzęt do wykonywania prostych połączeń materiałów;
5)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonania prostych połączeń materiałów;
6)
przygotowuje materiały do wykonania ich połączeń;
7)
wykonuje proste połączenia materiałów z zachowaniem zasad BHP;
8)
ocenia jakość wykonanych połączeń;
9)
pozostawia uporządkowane stanowisko pracy.
4.
Naprawa i konserwacja elementów maszyn, urządzeń i narzędzi
Uczeń:
1)
rozpoznaje i rozróżnia dokumentację techniczną maszyn i urządzeń;
2)
posługuje się dokumentacją techniczną maszyn i urządzeń;
3)
rozpoznaje techniki montażu i demontażu elementów maszyn, urządzeń i narzędzi;
4)
ocenia stan techniczny prostych elementów maszyn, urządzeń i narzędzi;
5)
rozpoznaje techniki i metody konserwacji maszyn i urządzeń;
6)
rozpoznaje metody naprawy i konserwacji elementów maszyn, urządzeń i narzędzi;
7)
rozpoznaje techniki konserwacji elementów maszyn i urządzeń;
8)
wykonuje proste czynności naprawcze elementów maszyn i urządzeń z zachowaniem zasad
BHP;
9)
wykonuje proste czynności naprawcze narzędzi z zachowaniem zasad BHP;
10)
wykonuje zabezpieczenia antykorozyjne elementów maszyn i urządzeń z zachowaniem zasad
BHP;
11)
wykonuje konserwację prostych narzędzi;
12)
utrzymuje czystość i porządek na stanowisku pracy przeznaczonym do naprawy i konserwacji
elementów maszyn, urządzeń i narzędzi;
13)
ocenia jakość wykonanej naprawy i konserwacji.
MG.02. Montaż i obsługa prostych maszyn i urządzeń
1.
Montaż maszyn i urządzeń
Uczeń:
1)
stosuje techniki, metody wykonywania montażu maszyn i urządzeń;
2)
korzysta ze środków transportu wewnętrznego i składowania materiałów w zakładzie mechanicznym;
3)
utrzymuje czystość i porządek na stanowisku pracy przeznaczonym do montażu i w części
ogólnodostępnej obiektu;
4)
posługuje się dokumentacją techniczną maszyn i urządzeń;
5)
rozpoznaje wyposażenie stanowiska roboczego do montażu i demontażu prostych maszyn
i urządzeń;
6)
rozpoznaje przyrządy pomiarowe i posługuje się nimi zgodnie z zasadami eksploatacji;
7)
rozpoznaje narzędzia ślusarskie stosowane do obróbki ręcznej;
8)
rozpoznaje narzędzia stosowane do montażu i demontażu prostych maszyn i urządzeń;
9)
dobiera narzędzia stosowane do montażu i demontażu prostych maszyn i urządzeń podczas
prac wykonywanych w zespole;
10)
rozpoznaje i stosuje metody prostego montażu maszyn i urządzeń;
11)
rozpoznaje i dobiera narzędzia oraz przyrządy do rodzaju wykonywanych prostych prac
montażowych;
12)
przygotowuje części maszyn i urządzeń do prostego montażu;
13)
wykonuje prosty montaż połączeń;
14)
wykonuje prosty montaż zespołów i mechanizmów maszyn i urządzeń;
15)
stosuje techniki, metody wykonywania montażu układów hydraulicznych i pneumatycznych
maszyn i urządzeń;
16)
dobiera narzędzia stosowane do montażu i demontażu układów hydraulicznych i pneumatycznych
maszyn i urządzeń podczas prac wykonywanych w zespole;
17)
wykonuje prosty montaż układów hydraulicznych i pneumatycznych maszyn i urządzeń;
18)
ocenia jakość wykonanego montażu maszyn i urządzeń;
19)
posługuje się prostymi narzędziami, przyrządami i urządzeniami podczas montażu maszyn
i urządzeń zgodnie z zasadami BHP i eksploatacji.
2.
Obsługa prostych maszyn i urządzeń
Uczeń:
1)
wykonuje proste czynności obsługi maszyn i urządzeń;
2)
utrzymuje czystość i porządek na stanowisku pracy przeznaczonym do obsługi maszyn
i urządzeń oraz w części ogólnodostępnej obiektu;
3)
rozpoznaje wyposażenie stanowiska roboczego do obsługi prostych maszyn i urządzeń;
4)
rozpoznaje procesy eksploatacyjne maszyn i urządzeń;
5)
określa przyczyny uszkodzeń maszyn i urządzeń;
6)
przestrzega zasad obsługi codziennej i sezonowej maszyn i urządzeń;
7)
dobiera narzędzia podczas wykonywania w zespole obsługi maszyn i urządzeń;
8)
rozpoznaje proste części maszyn i urządzeń;
9)
dobiera materiały, narzędzia i przyrządy do rodzaju prostej wykonywanej pracy, obsługi;
10)
wykonuje proste naprawy elementów i zespołów maszyn i urządzeń;
11)
wykonuje proste prace konserwacyjne maszyn i urządzeń;
12)
dokonuje regulacji i próbnego uruchomienia maszyn i urządzeń po wykonaniu czynności
obsługowych;
13)
ocenia jakość wykonanej obsługi maszyn i urządzeń.
3.
Naprawa i konserwacja elementów maszyn i urządzeń
Uczeń:
1)
rozpoznaje i rozróżnia dokumentację techniczną maszyn i urządzeń;
2)
posługuje się dokumentacją techniczną maszyn i urządzeń;
3)
wykonuje prace naprawcze i konserwacyjne elementów maszyn i urządzeń;
4)
ocenia stan techniczny prostych elementów maszyn i urządzeń;
5)
rozpoznaje techniki i metody konserwacji maszyn i urządzeń.
6)
konserwuje narzędzia ślusarskie stosowane do obróbki ręcznej podczas napraw i konserwacji
maszyn i urządzeń;
7)
wykonuje proste czynności naprawcze elementów maszyn i urządzeń z zachowaniem zasad
BHP;
8)
dobiera narzędzia podczas wykonywania w zespole prac konserwacyjno-naprawczych maszyn
i urządzeń;
9)
wykonuje zabezpieczenia antykorozyjne elementów maszyn i urządzeń z zachowaniem zasad
BHP;
10)
utrzymuje czystość i porządek na stanowisku pracy przeznaczonym do naprawy i konserwacji
elementów maszyn i urządzeń;
11)
ocenia jakość wykonanej naprawy i konserwacji.
MG.03. Eksploatacja pojazdów, maszyn, urządzeń i narzędzi stosowanych w rolnictwie
1.
Użytkowanie pojazdów stosowanych w rolnictwie
Uczeń:
1)
rozróżnia środki transportu stosowane w rolnictwie;
2)
rozpoznaje mechanizmy, zespoły i układy pojazdów stosowanych w rolnictwie;
3)
rozróżnia rodzaje silników pojazdów stosowanych w rolnictwie;
4)
przeprowadza przeglądy techniczne ciągników i pojazdów samochodowych;
5)
wykonuje prace związane z konserwacją pojazdów stosowanych w rolnictwie;
6)
dobiera materiały eksploatacyjne w celu prawidłowego użytkowania pojazdów stosowanych
w rolnictwie;
7)
dobiera pojazdy i środki transportu do rodzaju wykonywanych prac;
8)
sporządza kalkulację kosztów związanych z eksploatacją pojazdów stosowanych w rolnictwie.
2.
Użytkowanie maszyn, urządzeń i narzędzi stosowanych w rolnictwie
Uczeń:
1)
rozpoznaje maszyny, urządzenia i narzędzia rolnicze;
2)
dobiera maszyny, urządzenia i narzędzia rolnicze do wykonywania prac związanych z
produkcją roślinną i zwierzęcą;
3)
dobiera parametry pracy maszyn i urządzeń rolniczych;
4)
wykonuje agregatowanie maszyn i narzędzi rolniczych;
5)
wykonuje prace w gospodarstwie rolnym za pomocą agregatów ciągnikowych i urządzeń
technicznych;
6)
wykonuje prace związane z konserwacją maszyn, urządzeń i narzędzi rolniczych;
7)
sporządza kalkulację kosztów związanych z użytkowaniem maszyn i urządzeń rolniczych.
3.
Obsługa techniczna i naprawa pojazdów stosowanych w rolnictwie
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną pojazdów stosowanych w rolnictwie;
2)
ocenia stan techniczny pojazdów stosowanych w rolnictwie;
3)
rozpoznaje usterki i uszkodzenia pojazdów stosowanych w rolnictwie;
4)
przygotowuje pojazdy stosowane w rolnictwie do naprawy;
5)
dobiera narzędzia do naprawy pojazdów stosowanych w rolnictwie;
6)
demontuje i montuje części i zespoły pojazdów stosowanych w rolnictwie;
7)
wykonuje wymianę części i zespołów pojazdów stosowanych w rolnictwie;
8)
wykonuje badania techniczne pojazdów stosowanych w rolnictwie;
9)
posługuje się oprogramowaniem komputerowym dotyczącym eksploatacji ciągników i pojazdów
samochodowych stosowanych w rolnictwie;
10)
wykonuje naprawy pojazdów stosowanych w rolnictwie;
11)
ustala ceny świadczonych usług;
12)
dokonuje zapisów w książce przeglądów technicznych pojazdów stosowanych w rolnictwie.
4.
Obsługa techniczna i naprawa maszyn, urządzeń i narzędzi stosowanych w rolnictwie
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną i instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń rolniczych;
2)
ocenia stan techniczny maszyn, urządzeń i narzędzi rolniczych;
3)
rozpoznaje usterki i uszkodzenia maszyn, urządzeń i narzędzi rolniczych;
4)
przygotowuje maszyny, urządzenia i narzędzia rolnicze do naprawy;
5)
dobiera narzędzia do naprawy maszyn, urządzeń i narzędzi rolniczych;
6)
wykonuje demontaż maszyn, urządzeń i narzędzi rolniczych;
7)
wykonuje wymianę zużytych lub uszkodzonych części, zespołów i podzespołów maszyn,
urządzeń i narzędzi rolniczych;
8)
montuje części, zespoły i podzespoły;
9)
ocenia jakość wykonanego montażu;
10)
wykonuje badania techniczne maszyn i urządzeń rolniczych;
11)
dokonuje zapisów w książce przeglądów technicznych;
12)
przestrzega zasad rachunku ekonomicznego podczas wykonywania napraw maszyn, urządzeń
i narzędzi rolniczych;
13)
sporządza kalkulację kosztów napraw maszyn, urządzeń i narzędzi rolniczych.
MG.04. Montaż i obsługa maszyn i urządzeń przemysłu drzewnego
1.
Montaż maszyn i urządzeń przemysłu drzewnego
Uczeń:
1)
określa funkcje, podstawowe parametry oraz rozwiązania konstrukcyjne maszyn i urządzeń
do produkcji drzewnej;
2)
posługuje się dokumentacją techniczną;
3)
dobiera narzędzia i przyrządy do wykonywanych prac montażowych;
4)
przygotowuje do montażu elementy maszyn i urządzeń do produkcji drzewnej;
5)
posługuje się narzędziami, przyrządami i urządzeniami do montażu maszyn i urządzeń;
6)
wykonuje czynności zgodnie z planem montażu;
7)
wykonuje montaż linii produkcyjnych, maszyn i urządzeń do produkcji drzewnej;
8)
ustawia podstawowe parametry maszyn, zespołów i mechanizmów;
9)
ocenia jakość wykonanego montażu linii produkcyjnych, maszyn i urządzeń na podstawie
uzyskanych wyników pomiarów i obowiązujących wymagań;
10)
prowadzi dokumentację wykonanego montażu maszyn i urządzeń.
2.
Obsługa maszyn i urządzeń przemysłu drzewnego
Uczeń:
1)
charakteryzuje procesy produkcyjne i eksploatacyjne w przetwórstwie drewna;
2)
posługuje się dokumentacją techniczno-ruchową maszyn i urządzeń przemysłu drzewnego;
3)
przestrzega zasad obsługi maszyn i urządzeń do produkcji wyrobów drzewnych;
4)
stosuje surowce i materiały zgodnie z dokumentacją technologiczną;
5)
posługuje się specjalistycznym sprzętem kontrolno-pomiarowym;
6)
nadzoruje pracę maszyn i urządzeń do produkcji wyrobów drzewnych;
7)
ocenia jakość otrzymanych wyrobów;
8)
ocenia funkcjonowanie maszyn i urządzeń na podstawie jakości wytworzonych wyrobów;
9)
prowadzi bieżącą dokumentację procesów produkcji wyrobów drzewnych.
3.
Konserwacja, naprawa maszyn i urządzeń
Uczeń:
1)
rozróżnia maszyny i urządzenia do produkcji drzewnej;
2)
charakteryzuje zakres czynności konserwacyjnych;
3)
diagnozuje stan maszyn i urządzeń;
4)
wykonuje konserwację maszyn i urządzeń;
5)
określa przyczyny uszkodzeń maszyn i urządzeń;
6)
wskazuje rodzaj i zakres napraw;
7)
dobiera i stosuje narzędzia i materiały do prac konserwacyjnych, remontowych oraz
napraw;
8)
wykonuje naprawy elementów i zespołów maszyn i urządzeń;
9)
dokonuje regulacji i próbnego uruchomienia maszyn i urządzeń;
10)
ocenia jakość wykonanych prac;
11)
prowadzi dokumentację wykonanych przeglądów, konserwacji, remontów i napraw.
MG.05. Obsługa maszyn i urządzeń do przetwórstwa tworzyw sztucznych
1.
Użytkowanie maszyn i urządzeń do przetwórstwa tworzyw sztucznych
Uczeń:
1)
rozróżnia maszyny i urządzenia do przetwórstwa tworzyw sztucznych;
2)
posługuje się narzędziami i oprzyrządowaniem maszyn do wytwarzania wyrobów z tworzyw
sztucznych;
3)
posługuje się przyrządami kontrolno-pomiarowymi stosowanymi w procesach wytwarzania
wyrobów z tworzyw sztucznych;
4)
odczytuje schematy układów: hydraulicznych, pneumatycznych, elektrycznych i mechanicznych;
5)
dokonuje oceny stanu technicznego maszyn, urządzeń i narzędzi do przetwórstwa tworzyw
sztucznych;
6)
dokonuje montażu oprzyrządowania maszyn i urządzeń wykorzystywanych w procesach przetwórstwa
tworzyw sztucznych;
7)
przygotowuje maszyny i urządzenia do produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych;
8)
dokonuje przeglądów, konserwacji i napraw maszyn oraz urządzeń stosowanych do przetwórstwa
tworzyw sztucznych;
9)
korzysta z urządzeń komputerowych stosowanych w maszynach i urządzeniach do przetwórstwa
tworzyw sztucznych.
2.
Prowadzenie procesów produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje tworzyw sztucznych oraz określa ich właściwości;
2)
określa rodzaje i właściwości dodatków stosowanych w procesach przetwórstwa tworzyw
sztucznych;
3)
rozróżnia metody wytwarzania wyrobów z tworzyw sztucznych;
4)
przygotowuje surowce, dodatki i środki pomocnicze do produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych;
5)
określa parametry procesów przetwórstwa tworzyw sztucznych na podstawie dokumentacji
technologicznej;
6)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w procesach wytwarzania wyrobów z tworzyw
sztucznych;
7)
kontroluje pracę maszyn i urządzeń stosowanych w procesach wytwarzania wyrobów z tworzyw
sztucznych;
8)
rozpoznaje zakłócenia w procesach produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych oraz usuwa
ich przyczyny;
9)
posługuje się przyrządami kontrolno-pomiarowymi podczas produkcji wyrobów z tworzyw
sztucznych;
10)
ocenia jakość wyrobów z tworzyw sztucznych;
11)
wykonuje czynności związane z obróbką wykańczającą, znakowaniem oraz pakowaniem wyrobów
z tworzyw sztucznych;
12)
dokumentuje przebieg i parametry procesów wytwarzania wyrobów z tworzyw sztucznych;
13)
segreguje oraz poddaje recyklingowi odpady technologiczne i produkcyjne z tworzyw
sztucznych.
MG.06. Użytkowanie maszyn i urządzeń odlewniczych
1.
Użytkowanie maszyn i urządzeń do przygotowania mas formierskich i mas rdzeniowych
Uczeń:
1)
rozróżnia materiały formierskie;
2)
rozróżnia rodzaje oraz określa zastosowanie mas formierskich i mas rdzeniowych;
3)
wykonuje czynności związane z wyładunkiem oraz składowaniem materiałów formierskich;
4)
określa etapy procesu przeróbki mas formierskich;
5)
sporządza masę formierską i masę rdzeniową zgodnie z recepturą;
6)
przeprowadza odświeżanie masy formierskiej;
7)
rozróżnia etapy regeneracji masy formierskiej;
8)
rozróżnia urządzenia do transportu materiałów formierskich, mas formierskich i mas
rdzeniowych;
9)
rozróżnia urządzenia do przerobu materiałów formierskich, mas formierskich i mas rdzeniowych;
10)
użytkuje urządzenia stosowane do transportu materiałów formierskich i mas formierskich;
11)
użytkuje maszyny, urządzenia i zmechanizowane zespoły do przerobu mas formierskich
i mas rdzeniowych;
12)
stosuje instrukcje przeprowadzania bieżących przeglądów i konserwacji maszyn i urządzeń
do przerobu mas formierskich i mas rdzeniowych.
2.
Użytkowanie maszyn i urządzeń do wykonywania odlewów w formach jednorazowych, trwałych
i półtrwałych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje i elementy modeli odlewniczych, rdzennic i skrzynek formierskich
stosowanych do wykonywania odlewów w formach jednorazowych;
2)
dobiera narzędzia i przyrządy do wykonywania form jednorazowych i rdzeni;
3)
określa etapy procesu wytwarzania form jednorazowych i rdzeni;
4)
wykonuje ręcznie formy jednorazowe i rdzenie różnymi metodami;
5)
ocenia stan techniczny oprzyrządowania odlewniczego;
6)
rozróżnia elementy budowy maszyn formierskich oraz automatycznych linii formierskich;
7)
użytkuje maszyny i urządzenia do wykonywania form jednorazowych i rdzeni;
8)
rozróżnia metody odlewania precyzyjnego w formach jednorazowych;
9)
wykonuje formy jednorazowe do odlewania precyzyjnego;
10)
użytkuje urządzenia do suszenia form jednorazowych i rdzeni;
11)
wykonuje czynności związane z wykańczaniem wnęki formy jednorazowej oraz powierzchni
rdzeni;
12)
kontroluje jakość wykonanych form jednorazowych i rdzeni;
13)
składa i przygotowuje formy jednorazowe do zalania;
14)
wykrywa wady oprzyrządowania odlewniczego;
15)
przygotowuje łyżki i kadzie odlewnicze do zalewania;
16)
użytkuje urządzenia do ręcznego zalewania form;
17)
określa podstawowe parametry maszyn i urządzeń do wykonywania odlewów w formach jednorazowych;
18)
rozróżnia metody wytwarzania odlewów w formach trwałych i formach półtrwałych;
19)
rozróżnia rodzaje form trwałych i form półtrwałych oraz elementy ich budowy;
20)
przygotowuje formy trwałe i formy półtrwałe do zalewania ciekłym metalem;
21)
nanosi otuliny izolacyjne;
22)
nanosi pokrycia ochronne i oddzielające na wnęki form trwałych oraz na powierzchnie
rdzeni;
23)
rozróżnia podstawowe zespoły maszyn i urządzenia do odlewania w formach trwałych i
formach półtrwałych;
24)
rozróżnia podstawowe parametry pracy maszyn i urządzeń do odlewania w formach trwałych
i formach półtrwałych;
25)
użytkuje maszyny i urządzenia stosowane w procesach wytwarzania odlewów w formach
trwałych i formach półtrwałych;
26)
ocenia jakość odlewów wykonanych w formach trwałych i formach półtrwałych;
27)
stosuje instrukcje przeprowadzania bieżących przeglądów i konserwacji maszyn i urządzeń
stosowanych w procesach odlewania w formach: jednorazowych, trwałych i półtrwałych.
3.
Użytkowanie maszyn i urządzeń do wybijania, oczyszczania i wykańczania odlewów
Uczeń:
1)
dobiera metody wybijania, oczyszczania i wykańczania odlewów;
2)
rozpoznaje maszyny i urządzenia do wybijania, oczyszczania i wykańczania odlewów;
3)
dobiera narzędzia oraz maszyny i urządzenia do ręcznego i mechanicznego wybijania,
oczyszczania i wykańczania odlewów;
4)
użytkuje urządzenia do ręcznego i mechanicznego wybijania odlewów z form oraz rdzeni
z odlewów;
5)
użytkuje urządzenia do ręcznego i mechanicznego oczyszczania powierzchni odlewów oraz
usuwania układów wlewowych, nadlewów i zalewek;
6)
dobiera metody naprawy odlewów w zależności od rodzaju wad odlewniczych;
7)
naprawia wady odlewów;
8)
dobiera metody zabezpieczania odlewów przed korozją;
9)
użytkuje urządzenia do pokrywania odlewów środkami zabezpieczającymi przed korozją;
10)
rozróżnia rodzaje obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej odlewów;
11)
stosuje instrukcje przeprowadzania bieżących przeglądów i konserwacji maszyn i urządzeń
do wybijania, oczyszczania i wykańczania odlewów.
4.
Użytkowanie maszyn i urządzeń do przygotowania wsadu
Uczeń:
1)
rozpoznaje materiały wsadowe do topienia stopów żelaza i metali nieżelaznych oraz
określa ich zastosowanie;
2)
dobiera maszyny i urządzenia do rozładunku, składowania oraz transportu materiałów
wsadowych;
3)
rozpoznaje czynności związane z wyładunkiem oraz składowaniem materiałów wsadowych;
4)
dobiera sposoby przygotowania materiałów wsadowych do topienia;
5)
użytkuje maszyny i urządzenia do przygotowania i odważania materiałów wsadowych;
6)
przygotowuje wsad do pieca zgodnie z recepturą;
7)
stosuje instrukcje przeprowadzania bieżących przeglądów i konserwacji maszyn i urządzeń
do przygotowania wsadu.
5.
Użytkowanie pieców odlewniczych
Uczeń:
1)
rozpoznaje główne rodzaje stopów odlewniczych według określonych kryteriów;
2)
rozróżnia rodzaje pieców odlewniczych;
3)
określa etapy procesu topienia metali w piecach odlewniczych;
4)
rozróżnia rodzaje materiałów ogniotrwałych stosowanych w piecach odlewniczych;
5)
przygotowuje do pracy i uruchamia piece odlewnicze;
6)
dobiera narzędzia do obsługi pieców odlewniczych;
7)
wykonuje czynności związane z dozowaniem wsadu do pieca odlewniczego, usuwaniem żużla,
pobieraniem ciekłego metalu do prób technologicznych;
8)
wykonuje czynności związane ze spustem ciekłego metalu;
9)
wykonuje czynności związane z zalewaniem form;
10)
kontroluje parametry pracy pieców odlewniczych;
11)
stosuje instrukcje przeprowadzania bieżących przeglądów i konserwacji maszyn i urządzeń
do topienia metali.
MG.07. Użytkowanie maszyn i urządzeń hutniczych
1.
Użytkowanie maszyn i urządzeń do przygotowania materiałów wsadowych w procesach metalurgicznych
Uczeń:
1)
rozróżnia materiały wsadowe stosowane w procesach metalurgicznych;
2)
dobiera rodzaj, skład przetwarzanych materiałów i parametry procesów przygotowania
materiałów wsadowych zgodnie z dokumentacją technologiczną;
3)
użytkuje urządzenia pomocnicze stosowane w procesach przygotowania materiałów wsadowych
do procesów metalurgicznych;
4)
użytkuje urządzenia w zakresie sterowania procesami przygotowania materiałów wsadowych
do procesów metalurgicznych;
5)
wykonuje bieżące przeglądy oraz konserwacje maszyn i urządzeń wykorzystywanych do
przygotowania materiałów wsadowych do procesów metalurgicznych.
2.
Użytkowanie maszyn i urządzeń stosowanych do procesów metalurgicznych
Uczeń:
1)
rozróżnia metody i etapy procesów wytwarzania i odlewania metali i ich stopów;
2)
wskazuje produkty podstawowe i uboczne procesów wytwarzania i rafinacji metali oraz
sposoby dalszego ich wykorzystania lub utylizacji;
3)
rozpoznaje elementy konstrukcyjne pieców, maszyn rozlewniczych i urządzeń do wytwarzania
i odlewania metali i ich stopów;
4)
rozpoznaje urządzenia pomocnicze wykorzystywane w procesie wytwarzania metali i ich
stopów;
5)
dobiera materiały wsadowe i stosuje parametry procesów wytwarzania i odlewania metali
i ich stopów na podstawie dokumentacji technologicznej;
6)
wykonuje czynności z zakresu dozowania materiałów wsadowych, spustu ciekłego metalu
i żużla, pobierania próbek do badań laboratoryjnych oraz użytkuje urządzenia pomocnicze
pieców do wytwarzania metali i ich stopów;
7)
dobiera i reguluje parametry procesów metalurgicznych;
8)
odczytuje wskazania aparatury kontrolno-pomiarowej stosowanej do monitorowania procesów
wytwarzania metali i ich stopów;
9)
użytkuje urządzenia i systemy komputerowe w zakresie sterowania procesami wytwarzania
i odlewania metali;
10)
dobiera materiały pomocnicze i ogniotrwałe do procesów odlewania metali i ich stopów;
11)
użytkuje maszyny rozlewnicze i urządzenia do ciągłego odlewania metali i ich stopów;
12)
wykonuje bieżące przeglądy oraz konserwacje maszyn i urządzeń stosowanych w procesie
wytwarzania metali oraz ich rafinacji i odlewania metali i ich stopów.
3.
Użytkowanie maszyn i urządzeń do przygotowania wsadu do obróbki plastycznej
Uczeń:
1)
dobiera materiały wsadowe i określa sposób ich przygotowania do procesów obróbki plastycznej
metali i ich stopów;
2)
rozróżnia piece do nagrzewania wsadu przed obróbką plastyczną metali i ich stopów;
3)
rozróżnia rodzaje urządzeń wykorzystywanych do transportowania nagrzanego wsadu oraz
elementy ich budowy;
4)
użytkuje urządzenia do cięcia wsadu oraz urządzenia do oczyszczania powierzchni wsadu
ze zgorzeliny;
5)
dobiera i reguluje parametry nagrzewania wsadu do obróbki plastycznej metali i ich
stopów;
6)
dobiera i reguluje parametry pracy pieców i urządzeń wykorzystywanych w procesach
przygotowania wsadu;
7)
prowadzi bieżącą dokumentację procesów nagrzewania wsadu;
8)
wykonuje bieżące przeglądy oraz konserwacje maszyn i urządzeń do przygotowania wsadu
do obróbki plastycznej metali i ich stopów.
4.
Użytkowanie maszyn i urządzeń do obróbki plastycznej metali na gorąco i na zimno
Uczeń:
1)
rozróżnia metody obróbki plastycznej metali i ich stopów na gorąco i na zimno;
2)
rozróżnia elementy maszyn i urządzeń wykorzystywanych w procesach obróbki plastycznej
metali i ich stopów na gorąco i na zimno;
3)
dobiera i reguluje parametry prowadzenia procesów obróbki plastycznej metali i ich
stopów na gorąco i na zimno;
4)
stosuje materiały wsadowe, oprzyrządowanie, materiały pomocnicze, narzędzia i parametry
prowadzonych procesów obróbki plastycznej metali i ich stopów na gorąco i na zimno;
5)
montuje oprzyrządowanie maszyn i urządzeń wykorzystywanych do obróbki plastycznej
metali i ich stopów na gorąco i na zimno;
6)
wykonuje wyroby z wykorzystaniem maszyn i urządzeń stosowanych w procesach obróbki
plastycznej metali i ich stopów na gorąco i na zimno;
7)
rozpoznaje rodzaje i przyczyny powstawania wad w półwyrobach i wyrobach gotowych wytwarzanych
w procesach obróbki plastycznej metali i ich stopów na gorąco i na zimno;
8)
kontroluje wymiary i jakość wyrobów wykonanych metodą obróbki plastycznej metali i
ich stopów na gorąco i na zimno;
9)
prowadzi bieżącą dokumentację procesów obróbki plastycznej metali i ich stopów na
gorąco i na zimno;
10)
wykonuje bieżące przeglądy oraz konserwacje maszyn i urządzeń do obróbki plastycznej
metali i ich stopów na gorąco i na zimno.
5.
Użytkowanie maszyn i urządzeń do wykańczania wyrobów wytworzonych metodami obróbki
plastycznej
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej stosowane w procesach wykańczania
wyrobów wytworzonych metodami obróbki plastycznej;
2)
rozróżnia i obsługuje maszyny i urządzenia stosowane do obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej
wyrobów wytworzonych metodami obróbki plastycznej;
3)
dobiera i reguluje parametry obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej wyrobów wytworzonych
metodami obróbki plastycznej;
4)
dobiera i stosuje metody oczyszczania powierzchni oraz usuwania wad wyrobów wytworzonych
metodami obróbki plastycznej;
5)
dobiera i wykonuje powłoki ochronne wyrobów wytworzonych metodami obróbki plastycznej;
6)
kontroluje wyroby wytworzone metodami obróbki plastycznej;
7)
prowadzi bieżącą dokumentację procesów wykańczania wyrobów wytworzonych metodami obróbki
plastycznej;
8)
wykonuje bieżące przeglądy oraz konserwacje maszyn i urządzeń wykorzystywanych w procesach
wykańczania wyrobów wytworzonych metodami obróbki plastycznej.
MG.08. Wykonywanie prac wiertniczych
1.
Montaż i demontaż urządzeń wiertniczych
Uczeń:
1)
rozpoznaje typy urządzeń wiertniczych;
2)
korzysta z dokumentacji technicznej montażu i demontażu urządzeń wiertniczych;
3)
wykonuje prace montażowe i demontażowe urządzeń wiertniczych;
4)
przestrzega zasad komunikowania się w trakcie wykonywania prac montażowych i demontażowych;
5)
rozpoznaje rodzaje zawiesi i określa ich zastosowanie;
6)
ocenia stan techniczny zawiesi i dokonuje ich konserwacji;
7)
przestrzega zasad montażu systemów napędowych i płuczkowych;
8)
przestrzega zasad przemieszczania i składowania elementów rurowych, narzędzi i osprzętu
wiertniczego;
9)
określa zagrożenia występujące podczas prac montażowych, demontażowych, załadowczych
i wyładowczych.
2.
Obsługiwanie i konserwacja urządzeń wiertniczych
Uczeń:
1)
określa wymagania techniczne dotyczące działania pomp płuczkowych, urządzeń przeciwerupcyjnych,
stołu wiertniczego i wiertniczego napędu górnego (ang. top drive);
2)
ocenia sprawność techniczną narzędzi i osprzętu wiertniczego oraz urządzeń do sporządzania
i oczyszczania płuczki wiertniczej;
3)
ocenia stan techniczny maszyn i urządzeń dźwigowych oraz liny wiertniczej;
4)
określa parametry pracy maszyn i urządzeń wiertniczych.
3.
Dobieranie sprzętu do wykonywania prac wiertniczych
Uczeń:
1)
posługuje się geologiczno-technicznym projektem otworu;
2)
charakteryzuje narzędzia wiertnicze i elementy przewodu wiertniczego;
3)
określa zastosowanie narzędzi i poszczególnych elementów przewodu wiertniczego;
4)
dobiera elementy zestawu przewodu wiertniczego;
5)
ocenia stan techniczny elementów przewodu wiertniczego;
6)
określa rodzaj i wielkość połączeń gwintowych;
7)
ocenia stan techniczny świdrów i koronek wiertnicznych;
8)
dobiera optymalne parametry wiercenia;
9)
uczestniczy w wykonaniu testu zwiercalności.
4.
Monitorowanie działania urządzeń kontrolno-pomiarowych
Uczeń:
1)
charakteryzuje budowę oraz określa przeznaczenie urządzeń kontrolno-pomiarowych;
2)
kontroluje wskazania urządzeń kontrolno-pomiarowych stosowanych w procesie wiercenia;
3)
odczytuje i interpretuje dane uzyskane z przyrządów kontrolno-pomiarowych;
4)
kontroluje poziom płuczki w zbiornikach;
5)
wykonuje pomiary z zastosowaniem inklinometru wrzutowego;
6)
posługuje się przyrządami do wykrywania gazów toksycznych i wybuchowych.
5.
Sporządzanie płuczek wiertniczych i zaczynów cementowych
Uczeń:
1)
określa rodzaje i przeznaczenie płuczek wiertniczych;
2)
określa zastosowanie obiegów płuczki wiertniczej;
3)
określa przeznaczenie zaczynów uszczelniających i cieczy technologicznych;
4)
sporządza płuczki wiertnicze i zaczyny uszczelniające;
5)
dokonuje pomiarów parametrów płuczek wiertniczych i zaczynów cementowych;
6)
wykonuje obliczenia dotyczące gęstości płuczki wiertniczej, ciśnienia hydrostatycznego
i złożowego;
7)
reguluje parametry płuczki wiertniczej i zaczynu uszczelniającego.
6.
Wykonywanie rurowania i cementowania otworów wiertniczych
Uczeń:
1)
dobiera elementy wgłębnej i napowierzchniowej konstrukcji otworu wiertniczego na podstawie
projektu;
2)
przestrzega procedur przygotowania rur okładzinowych przed zapuszczeniem do otworu
wiertniczego;
3)
przestrzega zasad przygotowania otworu wiertniczego do rurowania i cementowania zgodnie
z ustalonymi procedurami;
4)
przestrzega procedur dotyczących stosowania metod cementowania rur okładzinowych;
5)
przestrzega procedur wykonania docementowania pod ciśnieniem;
6)
przestrzega procedur dotyczących wykonania prób ciśnieniowych zacementowanych rur
okładzinowych.
7.
Wykonywanie czynności związanych z dowiercaniem i udostępnianiem horyzontów produktywnych
Uczeń:
1)
rozróżnia zakres prac wiertniczych wykonywanych podczas dowiercania;
2)
określa wpływ płuczki wiertniczej na strefę przyotworową;
3)
charakteryzuje rodzaje i zasadę działania perforatorów;
4)
charakteryzuje metody intensyfikacji przypływu płynu złożowego do otworu wiertniczego;
5)
określa metody opróbowania otworów wiertniczych;
6)
określa metody wywołania produkcji;
7)
określa metody likwidacji otworów wiertniczych;
8)
rozróżnia urządzenia stosowane podczas wykonywania szczelinowania i kwasowania.
8.
Rozpoznawanie zagrożeń oraz likwidowanie awarii wiertniczych
Uczeń:
1)
określa pojęcie awarii wiertniczej i komplikacji wiertniczej;
2)
ocenia możliwości wystąpienia awarii wiertniczych i sposoby zapobiegania im;
3)
dobiera metody likwidacji awarii wiertniczych;
4)
rozpoznaje narzędzia ratunkowe i określa warunki ich użycia;
5)
określa objawy i przyczyny wystąpienia erupcji wstępnej;
6)
określa procedury zamknięcia wylotu otworu wiertniczego po ogłoszeniu alarmu;
7)
charakteryzuje metody przywracania równowagi ciśnień w otworze wiertniczym.
MG.09. Eksploatacja otworowa złóż
1.
Obsługiwanie odwiertów eksploatacyjnych złóż
Uczeń:
1)
rozróżnia oraz charakteryzuje metody wydobywania kopalin otworami wiertniczymi;
2)
stosuje przepisy prawa geologicznego i górniczego, przepisy prawa dotyczące bezpieczeństwa
i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska w zakresie dotyczącym
obsługiwania odwiertów eksploatacyjnych w zakładach górniczych wydobywających kopaliny
otworami wiertniczymi;
3)
przestrzega przepisów prawa dotyczących ruchu zakładów górnictwa otworowego;
4)
posługuje się instrukcjami maszyn i urządzeń stosowanych w odwiertach eksploatacyjnych;
5)
dobiera narzędzia i sprzęt do obsługi głowic odwiertów oraz maszyn i urządzeń górniczych;
6)
obsługuje głowice odwiertów eksploatacyjnych, odprężających i obserwacyjnych;
7)
obsługuje urządzenia służące do bezpośredniej eksploatacji kopalin;
8)
charakteryzuje parametry technologiczne procesu wydobywania kopalin;
9)
rozróżnia i charakteryzuje substancje chemiczne stosowane podczas eksploatacji otworowej;
10)
dokonuje odczytu i rejestracji wskazań przyrządów kontrolno-pomiarowych;
11)
przygotowuje stanowisko do wykonania pomiarów wgłębnych w odwiertach;
12)
wykonuje obróbkę odwiertów eksploatacyjnych;
13)
przygotowuje i wykonuje zabiegi intensyfikacji wydobycia kopalin;
14)
wykonuje konserwację oraz drobne naprawy obsługiwanych urządzeń eksploatacyjnych.
2.
Obsługiwanie maszyn i urządzeń stosowanych w procesach oczyszczania ropy naftowej
i gazu ziemnego
Uczeń:
1)
rozróżnia i charakteryzuje zanieczyszczenia ropy naftowej i gazu ziemnego;
2)
charakteryzuje metody usuwania zanieczyszczeń z ropy naftowej i gazu ziemnego;
3)
stosuje przepisy prawa dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
i ochrony środowiska w procesach oczyszczania ropy naftowej i gazu ziemnego;
4)
posługuje się instrukcjami maszyn i urządzeń stosowanych w procesach oczyszczania
ropy naftowej i gazu ziemnego;
5)
rozróżnia elementy na schematach technologicznych instalacji do oczyszczania ropy
naftowej i gazu ziemnego;
6)
prowadzi proces stabilizacji ropy naftowej;
7)
obsługuje urządzenia do rozbijania emulsji ropnych;
8)
obsługuje urządzenia do osuszania gazu ziemnego;
9)
obsługuje urządzenia do odgazolinowania gazu ziemnego;
10)
obsługuje urządzenia do usuwania zanieczyszczeń gazu ziemnego;
11)
rozróżnia materiały oraz substancje chemiczne stosowane w procesie oczyszczania ropy
naftowej i gazu ziemnego;
12)
dobiera sprzęt i narzędzia do prac związanych z oczyszczaniem ropy naftowej i gazu
ziemnego;
13)
wykonuje konserwację oraz drobne naprawy urządzeń stosowanych w procesach oczyszczania
ropy naftowej i gazu ziemnego.
3.
Obsługiwanie zbiorników magazynowych oraz maszyn i urządzeń do transportu kopalin
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje, wyjaśnia budowę i charakteryzuje parametry techniczne zbiorników
magazynowych;
2)
wyjaśnia zasady obsługi zbiorników magazynowych;
3)
rozróżnia klasy niebezpieczeństwa pożarowego magazynowanych kopalin;
4)
stosuje przepisy prawa dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
i ochrony środowiska podczas magazynowania i transportu kopalin;
5)
posługuje się instrukcjami zbiorników magazynowych oraz maszyn i urządzeń do transportu
kopalin;
6)
wykonuje pomiary ilości kopalin w zbiornikach magazynowych;
7)
pobiera próbki kopalin do badań laboratoryjnych;
8)
wykonuje konserwację i drobne naprawy elementów uzbrojenia zbiornika magazynowego;
9)
dokumentuje ilość ropy naftowej, gazu ziemnego, gazoliny i wody złożowej w dziennych
raportach produkcyjnych;
10)
obsługuje zbiorniki magazynowe kopalin;
11)
obsługuje pompy do tłoczenia kopalin;
12)
obsługuje urządzenia do napełniania cystern;
13)
obsługuje sprężarki do tłoczenia gazu ziemnego;
14)
obsługuje rurociągi do transportu kopalin;
15)
dobiera sprzęt i narzędzia do prac związanych z magazynowaniem i transportem kopalin;
16)
wykonuje konserwację maszyn i urządzeń do transportu kopalin.
MG.10. Eksploatacja złóż metodą odkrywkową
1.
Udostępnianie i urabianie złoża
Uczeń:
1)
odczytuje mapy górnicze i przekroje geologiczne;
2)
określa warunki prowadzenia odkrywkowej eksploatacji złóż;
3)
rozpoznaje sposoby udostępniania złóż;
4)
rozróżnia systemy urabiania złóż;
5)
sporządza schematy wyrobisk i ciągów technologicznych;
6)
posługuje się sprzętem i narzędziami podczas procesów wydobywczych;
7)
przygotowuje teren do prowadzenia robót górniczych;
8)
wykonuje roboty związane z przygotowaniem górotworu do eksploatacji;
9)
posługuje się materiałami wybuchowymi i sprzętem strzałowym;
10)
wykonuje roboty związane z udostępnianiem i urabianiem złoża;
11)
użytkuje maszyny i urządzenia do odwadniania górotworu, udostępniania, wydobycia oraz
przygotowania złoża do transportu;
12)
przewiduje i rozpoznaje zagrożenia występujące podczas prowadzenia robót wydobywczych
i reaguje na nie;
13)
stosuje sprzęt oraz środki ochrony indywidualnej i zbiorowej.
2.
Obsługiwanie maszyn i urządzeń transportowych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje transportu technologicznego;
2)
określa warunki stosowania różnych rodzajów transportu;
3)
dobiera środki transportu;
4)
rozróżnia elementy maszyn i urządzeń transportu technologicznego;
5)
użytkuje maszyny i urządzenia wykorzystywane w transporcie technologicznym;
6)
użytkuje maszyny i urządzenia do załadunku wydobytej kopaliny;
7)
użytkuje maszyny i urządzenia do przesuwania ciągów transportowych;
8)
wykonuje naprawę taśm przenośnikowych.
3.
Zwałowanie, składowanie i rekultywacja terenów pogórniczych
Uczeń:
1)
rozpoznaje metody zwałowania i rekultywacji terenów pogórniczych;
2)
posługuje się sprzętem i narzędziami podczas zwałowania, składowania i rekultywacji
terenów pogórniczych;
3)
wykonuje roboty związane ze zwałowaniem, składowaniem i rekultywacją terenów pogórniczych;
4)
zabezpiecza zwałowisko przed osuwaniem;
5)
określa sposoby zagospodarowania odpadów;
6)
użytkuje maszyny i urządzenia do zwałowania, składowania i rekultywacji terenów pogórniczych;
7)
stosuje sprzęt oraz środki ochrony indywidualnej i zbiorowej.
MG.11. Eksploatacja złóż podziemnych
1.
Drążenie i likwidacja podziemnych wyrobisk górniczych
Uczeń:
1)
odczytuje mapy górnicze i przekroje geologiczne;
2)
rozpoznaje elementy infrastruktury podziemnych przedsiębiorstw górniczych;
3)
rozpoznaje sposoby udostępniania złóż;
4)
posługuje się narzędziami i sprzętem do drążenia i likwidacji podziemnych wyrobisk
górniczych;
5)
stosuje metody drążenia podziemnych wyrobisk górniczych;
6)
wykonuje roboty strzałowe;
7)
wykonuje roboty związane z drążeniem podziemnych wyrobisk górniczych;
8)
przestrzega parametrów drążenia podziemnych wyrobisk górniczych;
9)
pobiera próbki z podziemnych wyrobisk górniczych;
10)
wykonuje roboty związane z zabezpieczaniem podziemnych wyrobisk górniczych;
11)
wykonuje roboty związane z likwidacją podziemnych wyrobisk górniczych;
12)
rozpoznaje zagrożenia występujące w podziemnych wyrobiskach górniczych;
13)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane podczas drążenia i likwidacji podziemnych
wyrobisk górniczych;
14)
stosuje sprzęt oraz środki ochrony indywidualnej i zbiorowej.
2.
Wydobywanie kopalin
Uczeń:
1)
określa skład mineralogiczny i petrograficzny strefy złożowej kopalin;
2)
stosuje metody eksploatacji złóż kopalin użytecznych do warunków geologicznych;
3)
rozpoznaje maszyny i urządzenia stosowane do urabiania, ładowania i odstawy urobku
oraz do transportu urobku i materiałów;
4)
wykonuje roboty związane z urabianiem, ładowaniem i odstawą urobku;
5)
wykonuje roboty związane z transportem urobku i materiałów;
6)
posługuje się narzędziami i sprzętem stosowanymi podczas wydobywania kopalin;
7)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane do transportu urobku i materiałów;
8)
rozpoznaje zagrożenia występujące w podziemnych wyrobiskach górniczych.
3.
Obsługa urządzeń stosowanych do wentylacji i klimatyzacji podziemnych wyrobisk górniczych
Uczeń:
1)
bada skład powietrza kopalnianego;
2)
wykonuje pomiary z zakresu aerologii górniczej;
3)
przestrzega zasad rozprowadzania powietrza w podziemnych wyrobiskach górniczych oraz
przewietrzania ich;
4)
rozpoznaje elementy sieci wentylacyjnej i klimatyzacyjnej w podziemnych wyrobiskach
górniczych;
5)
montuje urządzenia miejscowej wentylacji i klimatyzacji;
6)
wykonuje tamy wentylacyjne i podsadzkowe oraz zapory pyłowe i wodne;
7)
obsługuje urządzenia wentylacyjne i klimatyzacyjne;
8)
rozpoznaje zagrożenia występujące w podziemnych wyrobiskach górniczych;
9)
montuje urządzenia do diagnostyki zagrożeń naturalnych.
MG.12. Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa elektrycznych i elektronicznych układów
pojazdów samochodowych
1.
Obsługiwanie elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych
Uczeń:
1)
rozpoznaje elementy elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych,
które wymagają obsługi i konserwacji;
2)
wykonuje czynności obsługowe i konserwacyjne elementów elektrycznych i elektronicznych
układów pojazdów samochodowych;
3)
wykonuje czynności kalibracyjne i konfiguracyjne elektrycznych i elektronicznych układów
pojazdów samochodowych za pomocą komputera diagnostycznego oraz funkcji komputera
pokładowego;
4)
wykonuje montaż i konfigurację akcesoriów i osprzętu elektrycznych i elektronicznych
układów pojazdów samochodowych zgodnie z dokumentacją techniczną;
5)
przygotowuje elektryczny i elektroniczny układ pojazdu samochodowego do wykonania
prac mechanicznych lub blacharsko-lakierniczych;
6)
przywraca funkcjonalność elektrycznego i elektronicznego układu pojazdu samochodowego
po wykonaniu prac mechanicznych lub blacharsko-lakierniczych.
2.
Diagnozowanie elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych
Uczeń:
1)
rozróżnia metody diagnostyki elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych;
2)
rozpoznaje elektryczne i elektroniczne elementy oraz układy pojazdów samochodowych;
3)
analizuje zależności funkcjonalne elektrycznych i elektronicznych podukładów w układach
pojazdów samochodowych;
4)
wypełnia dokumentację związaną z przyjęciem pojazdu samochodowego;
5)
określa zakres diagnostyki elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych;
6)
stosuje programy komputerowe do diagnostyki elektrycznych i elektronicznych układów
pojazdów samochodowych;
7)
wykonuje pomiary diagnostyczne elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych;
8)
interpretuje wyniki pomiarów elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych;
9)
ocenia stan techniczny elektrycznych i elektronicznych elementów oraz układów pojazdów
samochodowych z zastosowaniem urządzeń diagnostycznych;
10)
sporządza dokumentację wykonanych pomiarów elektrycznych i elektronicznych układów
pojazdów samochodowych;
11)
wydaje pojazd samochodowy wraz z dokumentacją klientowi.
3.
Naprawa elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych
Uczeń:
1)
analizuje schematy elektrycznych i elektronicznych układów i instalacji pojazdów samochodowych;
2)
lokalizuje uszkodzenia elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych;
3)
dobiera metody naprawy elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych;
4)
sporządza zapotrzebowanie na elementy elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów
samochodowych;
5)
dobiera narzędzia i przyrządy do wykonania napraw elektrycznych i elektronicznych
układów pojazdów samochodowych i posługuje się nimi;
6)
wykonuje demontaż elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych;
7)
wymienia uszkodzone układy lub elementy elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów
samochodowych;
8)
wykonuje regulacje elementów elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych;
9)
przeprowadza próby po naprawie elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych;
10)
sporządza kalkulację kosztów wykonania usługi;
11)
sporządza dokumentację wykonanej naprawy.
MG.13. Naprawa zegarów i zegarków
1.
Diagnozowanie stanu technicznego zegarów i zegarków
Uczeń:
1)
klasyfikuje zegary i zegarki;
2)
rozpoznaje budowę i określa zasady działania różnych zegarów i zegarków;
3)
rozpoznaje metody wyznaczania i pomiaru czasu;
4)
analizuje dokumentację techniczną zegarów i zegarków i posługuje się nią;
5)
rozróżnia i dobiera narzędzia i przyrządy kontrolno-pomiarowe do określenia stanu
technicznego zegarów i zegarków i posługuje się nimi;
6)
określa stan techniczny zegarów i zegarków;
7)
określa rodzaj i zakres prac zegarmistrzowskich.
2.
Konserwacja i regulowanie zegarów i zegarków
Uczeń:
1)
analizuje dokumentację techniczną w zakresie demontażu i montażu zegarów i zegarków
i posługuje się nią;
2)
dobiera technologię demontażu elementów i podzespołów zegarów i zegarków i demontuje
te elementy i podzespoły;
3)
dobiera technologię czyszczenia elementów i podzespołów zegarów i zegarków i czyści
te elementy i podzespoły;
4)
rozróżnia i dobiera materiały do czyszczenia i konserwacji zegarów i zegarków;
5)
dobiera urządzenia i narzędzia do czyszczenia zegarów i zegarków i posługuje się nimi;
6)
dobiera technologię montażu elementów i podzespołów zegarów i zegarków i montuje te
elementy i podzespoły;
7)
dobiera narzędzia do montażu i demontażu elementów i podzespołów zegarów i zegarków
i posługuje się nimi;
8)
dobiera technologię konserwacji elementów i podzespołów zegarów i zegarków i konserwuje
te elementy i podzespoły;
9)
dobiera techniki regulowania i reguluje zegary i zegarki;
10)
dobiera urządzenia i narzędzia do regulacji zegarów i zegarków i posługuje się nimi.
3.
Naprawianie zegarów i zegarków
Uczeń:
1)
analizuje dokumentację technologiczną w zakresie naprawy zegarów i zegarków i posługuje
się nią;
2)
rozróżnia i dobiera materiały do naprawy stosowane w zegarmistrzostwie;
3)
dobiera technologię naprawy zegarów i zegarków;
4)
dobiera i obsługuje narzędzia, przyrządy, maszyny i urządzenia stosowane w naprawach
zegarmistrzowskich;
5)
wymienia wadliwe elementy lub podzespoły zegarów i zegarków;
6)
naprawia wadliwe elementy lub podzespoły zegarów i zegarków;
7)
wykonuje pomiary uszkodzonych elementów zegarów i zegarków;
8)
dorabia elementy i podzespoły do naprawy zegarów i zegarków;
9)
wykonuje szkice i rysunki wykonawcze uszkodzonych elementów zegarów i zegarków;
10)
ocenia jakość wykonanej naprawy zegarów i zegarków.
MG.14. Montaż i naprawa elementów i układów optycznych
1.
Przygotowywanie materiałów i elementów optycznych do montażu
Uczeń:
1)
rozpoznaje symbole i oznaczenia materiałów i elementów optycznych stosowanych w sprzęcie
optycznym;
2)
dobiera materiały konstrukcyjne metalowe, niemetalowe i optyczne do wytwarzania i
montażu układów optycznych, optoelektronicznych, sprzętu optycznego i mechanizmów
precyzyjnych;
3)
dobiera elementy mechanizmów drobnych i precyzyjnych do budowy aparatury i urządzeń
optycznych na podstawie dokumentacji technicznej;
4)
dobiera elementy do budowy sprzętu optycznego i optoelektronicznego na podstawie dokumentacji
technicznej;
5)
stosuje dokumentację techniczną i normy jakości w procesie kontroli materiałów i elementów
optycznych;
6)
dobiera przyrządy pomiarowe do wykonywania pomiarów parametrów geometrycznych i optycznych
materiałów;
7)
wykonuje pomiary parametrów geometrycznych i optycznych materiałów.
2.
Wykonywanie elementów układów, przyrządów optycznych i optoelektronicznych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją technologiczną elementów układów, przyrządów optycznych
i optoelektronicznych;
2)
określa rodzaje i przeznaczenie elementów mechanizmów drobnych i precyzyjnych;
3)
określa rodzaje i przeznaczenie elementów elektrycznych i elektronicznych;
4)
dobiera narzędzia do wykonania elementów układów, przyrządów optycznych i optoelektronicznych;
5)
dobiera narzędzia i przyrządy do wykonania pomiarów warsztatowych elementów optycznych
i mechanicznych;
6)
stosuje wartości odchyłek tolerancji i pasowań oraz kształtu i położenia wymaganych
w procesie wytwarzania elementów optycznych;
7)
stosuje metale żelazne i nieżelazne oraz ich stopy, tworzywa sztuczne, szkła optyczne,
materiały ceramiczne, materiały uszczelniające, szlifierskie i eksploatacyjne w procesie
wytwarzania, naprawach, montażu i konserwacji sprzętu optycznego, optyczno-elektronicznego
i urządzeń laserowych;
8)
wykonuje operacje: piłowania, wiercenia, gwintowania, cięcia, przecinania, wycinania,
ścinania, gięcia, prostowania, nitowania, lutowania, klejenia, szlifowania, docierania,
skrobania, polerowania, wytaczania otworów, toczenia i frezowania oraz zawijania elementów
optycznych;
9)
wykonuje pomiary warsztatowe wykonanych elementów układów, przyrządów optycznych i
optoelektronicznych.
3.
Montowanie i demontowanie elementów układów i przyrządów optycznych
Uczeń:
1)
posługuje się schematami montażu układów, przyrządów optycznych i mechanizmów precyzyjnych;
2)
dobiera elementy mechaniczne i optyczne układów i przyrządów optycznych do montażu
na podstawie dokumentacji;
3)
dobiera elementy elektroniczne do montażu urządzeń optycznych i optoelektronicznych
na podstawie dokumentacji;
4)
dobiera elementy precyzyjne do montażu urządzeń optycznych i aparatury optycznej na
podstawie dokumentacji;
5)
przestrzega zasad i stosuje formy organizacyjne montażu zespołów, przyrządów i aparatów
optycznych;
6)
posługuje się narzędziami podczas montażu i demontażu zgodnie z ich przeznaczeniem
oraz zasadami eksploatacji;
7)
łączy elementy lub części w podzespoły, zespoły lub w gotowe przyrządy i aparaty optyczne;
8)
uruchamia i sprawdza działanie przyrządów i aparatów optycznych po montażu zgodnie
z dokumentacją;
9)
użytkuje maszyny i urządzenia podczas montażu zgodnie z instrukcją obsługi;
10)
wykonuje konserwację maszyn i urządzeń optycznych po montażu.
4.
Naprawianie i justowanie elementów układów i przyrządów optycznych
Uczeń:
1)
stosuje dokumentację techniczną i serwisową naprawianych elementów układów i przyrządów
optycznych;
2)
dobiera narzędzia do justowania i ustawiania układów i przyrządów optycznych;
3)
dobiera przyrządy kontrolno-pomiarowe do wykonania pomiarów optycznych układów i przyrządów
optycznych;
4)
wykonuje pomiary optyczne podczas napraw układów i przyrządów optycznych;
5)
demontuje elementy układów i przyrządów optycznych, optoelektronicznych oraz aparatury
i przyrządów optyczno-pomiarowych do przeprowadzenia naprawy;
6)
posługuje się narzędziami precyzyjnymi podczas naprawy układów i przyrządów optycznych;
7)
weryfikuje oraz określa stopień zużycia elementów, części układów, przyrządów i aparatury
optyczno-pomiarowej po wykonaniu demontażu;
8)
dobiera elementy i części do wykonania naprawy przyrządów optycznych;
9)
sprawdza działanie elementów układów i przyrządów optycznych po naprawie.
MG.15. Montaż i naprawa maszyn i urządzeń precyzyjnych
1.
Montaż i naprawa mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych
Uczeń:
1)
rozróżnia mechanizmy maszyn i urządzeń precyzyjnych oraz rozpoznaje ich parametry,
symbole i schematy;
2)
sprawdza działanie elementów mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych;
3)
dobiera narzędzia do montażu, naprawy i regulacji mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych;
4)
dobiera przyrządy pomiarowe do pomiarów podczas montażu, naprawy i regulacji mechanizmów
maszyn i urządzeń precyzyjnych;
5)
określa sposób montażu mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych;
6)
wykonuje montaż mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych;
7)
wykonuje prace związane z uruchomieniem maszyn i urządzeń precyzyjnych;
8)
wykonuje regulację mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych;
9)
wykonuje konserwację mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych;
10)
określa sposób napraw mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych;
11)
wykonuje naprawy mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych.
2.
Montaż i naprawa przyrządów pomiarowych
Uczeń:
1)
rozróżnia mechanizmy precyzyjne przyrządów pomiarowych oraz rozpoznaje ich parametry,
symbole i schematy;
2)
sprawdza działanie mechanizmów przyrządów pomiarowych;
3)
dobiera narzędzia do montażu, naprawy i regulacji przyrządów pomiarowych;
4)
dobiera przyrządy pomiarowe do pomiarów podczas montażu, naprawy i regulacji przyrządów
pomiarowych;
5)
określa sposób montażu mechanizmów przyrządów pomiarowych;
6)
wykonuje montaż mechanizmów przyrządów pomiarowych;
7)
reguluje przyrządy pomiarowe;
8)
wykonuje konserwację przyrządów pomiarowych;
9)
określa sposób napraw mechanizmów przyrządów pomiarowych;
10)
wykonuje naprawy mechanizmów przyrządów pomiarowych.
3.
Montaż i naprawa napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych
Uczeń:
1)
rozróżnia elementy mechanizmów napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych
oraz rozpoznaje ich parametry, symbole i schematy;
2)
sprawdza działanie napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych;
3)
dobiera narzędzia do montażu, naprawy i regulacji mechanizmów napędów pneumatycznych,
hydraulicznych i elektrycznych;
4)
dobiera przyrządy pomiarowe do pomiarów podczas montażu, naprawy i regulacji mechanizmów
napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych;
5)
określa sposób montażu mechanizmów napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych;
6)
wykonuje montaż mechanizmów napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych;
7)
wykonuje ustawienie parametrów zasilania napędów pneumatycznych, hydraulicznych i
elektrycznych;
8)
wykonuje regulację napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych;
9)
wykonuje konserwację mechanizmów napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych;
10)
określa sposób napraw mechanizmów napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych;
11)
wykonuje naprawy mechanizmów napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych.
MG.16. Montaż i obsługa układów automatyki przemysłowej i urządzeń precyzyjnych
1.
Montaż układów automatyki przemysłowej
Uczeń:
1)
rozpoznaje symbole i oznaczenia graficzne stosowane na schematach hydraulicznych,
pneumatycznych i elektrycznych układów automatyki przemysłowej;
2)
rozróżnia elementy, urządzenia i układy hydrauliczne, pneumatyczne i elektryczne automatyki
przemysłowej;
3)
posługuje się dokumentacją techniczną, normami oraz katalogami układów automatyki
przemysłowej;
4)
dobiera elementy i urządzenia do montażu układów automatyki przemysłowej;
5)
sprawdza działanie elementów i urządzeń układów automatyki przemysłowej;
6)
dobiera narzędzia do montażu układów automatyki przemysłowej;
7)
dobiera przyrządy pomiarowe stosowane podczas montażu układów automatyki przemysłowej;
8)
planuje czynności związane z montażem i uruchamianiem urządzeń i układów automatyki
przemysłowej;
9)
montuje urządzenia i układy automatyki przemysłowej;
10)
ustawia parametry zasilania urządzeń i układów automatyki przemysłowej;
11)
uruchamia urządzenia i układy automatyki przemysłowej oraz ustawia parametry ich pracy;
12)
ocenia jakość wykonywanych prac.
2.
Montaż urządzeń precyzyjnych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną urządzeń precyzyjnych;
2)
rozpoznaje symbole i oznaczenia graficzne stosowane na schematach urządzeń precyzyjnych;
3)
rozróżnia urządzenia automatyki precyzyjnej i ich elementy;
4)
posługuje się dokumentacją techniczną, normami i katalogami urządzeń precyzyjnych;
5)
dobiera elementy do montażu urządzeń precyzyjnych;
6)
sprawdza działanie elementów urządzeń precyzyjnych;
7)
dobiera narzędzia do montażu urządzeń precyzyjnych;
8)
dobiera przyrządy pomiarowe stosowane podczas montażu urządzeń precyzyjnych;
9)
planuje czynności związane z montażem urządzeń precyzyjnych;
10)
wykonuje montaż urządzeń precyzyjnych;
11)
wykonuje montaż aparatury kontrolno-pomiarowej w układach pomiarowych, układach sterowania
i regulacji;
12)
ustawia parametry zasilania urządzeń precyzyjnych;
13)
uruchamia urządzenia precyzyjne oraz ustawia parametry ich pracy;
14)
ocenia jakość wykonywanych prac.
3.
Obsługiwanie układów automatyki przemysłowej i urządzeń precyzyjnych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną i instrukcjami obsługi urządzeń i układów automatyki
przemysłowej oraz urządzeń precyzyjnych;
2)
dobiera przyrządy pomiarowe;
3)
sprawdza parametry zasilania i działanie zabezpieczeń urządzeń precyzyjnych i układów
automatyki przemysłowej;
4)
posługuje się aparaturą kontrolno-pomiarowa;
5)
sprawdza działanie układów automatyki przemysłowej i urządzeń precyzyjnych;
6)
dobiera narzędzia do naprawy układów automatyki przemysłowej i urządzeń precyzyjnych;
7)
dokonuje napraw elementów układów automatyki przemysłowej i urządzeń precyzyjnych;
8)
wykonuje prace związane z konserwacją układów automatyki przemysłowej i urządzeń precyzyjnych;
9)
stosuje materiały eksploatacyjne;
10)
ocenia jakość wykonywanych prac.
MG.17. Montaż i obsługa maszyn i urządzeń
1.
Montaż maszyn i urządzeń
Uczeń:
1)
rozpoznaje rozwiązania konstrukcyjne maszyn i urządzeń;
2)
stosuje metody montażu maszyn i urządzeń;
3)
dobiera narzędzia i przyrządy do rodzaju wykonywanych prac montażowych;
4)
przygotowuje części maszyn i urządzeń do montażu;
5)
ustawia części maszyn, zespołów i mechanizmów w przyrządach i uchwytach;
6)
wykonuje montaż połączeń;
7)
wykonuje montaż zespołów i mechanizmów maszyn i urządzeń;
8)
wykonuje montaż układów hydraulicznych i pneumatycznych maszyn i urządzeń;
9)
sprawdza jakość wykonanego montażu maszyn i urządzeń;
10)
posługuje się narzędziami, przyrządami i urządzeniami do montażu maszyn i urządzeń.
2.
Obsługa maszyn i urządzeń
Uczeń:
1)
charakteryzuje procesy eksploatacyjne maszyn i urządzeń;
2)
określa przyczyny uszkodzeń maszyn i urządzeń;
3)
przestrzega zasad obsługi maszyn i urządzeń;
4)
wykonuje prace konserwacyjno-naprawcze maszyn i urządzeń;
5)
rozróżnia części maszyn i urządzeń;
6)
dobiera materiały, narzędzia i przyrządy do rodzaju wykonywanej pracy;
7)
wykonuje naprawy elementów i zespołów maszyn i urządzeń;
8)
wykonuje konserwację maszyn i urządzeń;
9)
instaluje maszyny i urządzenia na stanowisku;
10)
dokonuje regulacji i próbnego uruchomienia maszyny i urządzenia;
11)
ocenia jakość wykonanej obsługi maszyn i urządzeń.
MG.18. Diagnozowanie i naprawa podzespołów i zespołów pojazdów samochodowych
1.
Diagnozowanie podzespołów i zespołów pojazdów samochodowych
Uczeń:
1)
przyjmuje pojazd samochodowy do diagnostyki oraz sporządza dokumentację tego przyjęcia;
2)
przygotowuje pojazd samochodowy do diagnostyki;
3)
charakteryzuje budowę pojazdów samochodowych oraz wyjaśnia zasady działania podzespołów
i zespołów tych pojazdów;
4)
określa podzespoły i zespoły pojazdu samochodowego;
5)
stosuje narzędzia i przyrządy pomiarowe do wykonania diagnostyki pojazdów samochodowych;
6)
dobiera metody oraz określa zakres diagnostyki podzespołów i zespołów pojazdów samochodowych;
7)
stosuje programy komputerowe do diagnostyki pojazdów samochodowych;
8)
wykonuje pomiary i badania diagnostyczne pojazdów samochodowych oraz interpretuje
ich wyniki;
9)
ocenia stan techniczny pojazdów samochodowych;
10)
wydaje pojazd samochodowy wraz z dokumentacją klientowi.
2.
Naprawa zespołów i podzespołów pojazdów samochodowych
Uczeń:
1)
lokalizuje uszkodzenia zespołów i podzespołów pojazdów samochodowych na podstawie
pomiarów i wyników badań diagnostycznych;
2)
szacuje koszty napraw pojazdów samochodowych;
3)
dobiera metody i określa zakres naprawy pojazdu samochodowego;
4)
wykonuje demontaż zespołów i podzespołów pojazdów samochodowych;
5)
przeprowadza weryfikację zespołów i podzespołów pojazdów samochodowych;
6)
dobiera zespoły lub podzespoły pojazdów samochodowych lub ich zamienniki do wymiany;
7)
wymienia uszkodzone zespoły i podzespoły pojazdów samochodowych z wykorzystaniem urządzeń
i narzędzi warsztatowych;
8)
wykonuje montaż podzespołów i zespołów pojazdów samochodowych;
9)
wykonuje konserwację zespołów i podzespołów pojazdów samochodowych;
10)
wyjaśnia zasady eksploatacji pojazdów samochodowych oraz dobiera materiały eksploatacyjne;
11)
przeprowadza próby po naprawie pojazdów samochodowych;
12)
ocenia jakość wykonania naprawy i ustala jej koszt.
MG.19. Użytkowanie obrabiarek skrawających
1.
Przygotowywanie konwencjonalnych obrabiarek skrawających do obróbki
Uczeń:
1)
rozróżnia obrabiarki skrawające;
2)
dobiera obrabiarki skrawające do wymagań obróbki, produkcji, postaci i wielkości obrabianych
przedmiotów;
3)
rozróżnia rodzaje obróbki skrawaniem;
4)
rozpoznaje w dokumentacji technologicznej oznaczenie sposobu ustalenia i zamocowania
obrabianego przedmiotu;
5)
rozpoznaje elementy ostrza narzędzia skrawającego i jego geometrię;
6)
dobiera narzędzia skrawające do właściwości obrabianego materiału, rodzaju obróbki
i obrabiarki;
7)
dobiera wartości parametrów skrawania do zabiegów obróbki skrawaniem;
8)
dobiera narzędzia i przyrządy pomiarowe, uwzględniając dokładność obróbki obrabianych
przedmiotów;
9)
uzbraja obrabiarki w uchwyty i przyrządy obróbkowe do rodzaju wykonywanych operacji
oraz zgodnie z dokumentacją technologiczną.
2.
Wykonywanie obróbki na konwencjonalnych obrabiarkach skrawających
Uczeń:
1)
sprawdza działanie obrabiarek skrawających zgodnie z dokumentacją;
2)
mocuje narzędzia skrawające w uchwytach narzędziowych;
3)
ustala i mocuje przedmioty do obróbki w uchwytach i przyrządach obróbkowych;
4)
nastawia parametry obróbki zgodnie z dokumentacją technologiczną;
5)
uruchamia obrabiarki skrawające i steruje przebiegiem obróbki;
6)
wykonuje operacje obróbki skrawaniem zgodnie z dokumentacją technologiczną;
7)
rozpoznaje zjawiska wywołane oddziaływaniem ostrza narzędzia na przedmiot obrabiany;
8)
dokonuje wymiany narzędzi skrawających po zakończeniu procesu obróbki lub w przerwie
tego procesu;
9)
prowadzi kontrolę procesu obróbki;
10)
posługuje się narzędziami i przyrządami pomiarowymi;
11)
wykonuje konserwację konwencjonalnych obrabiarek skrawających.
3.
Przygotowywanie obrabiarek sterowanych numerycznie do obróbki
Uczeń:
1)
rozpoznaje punkty charakterystyczne obrabiarek sterowanych numerycznie;
2)
rozróżnia podprogramy i cykle obróbkowe występujące w programach obróbki i układach
sterowania obrabiarek sterowanych numerycznie;
3)
rozpoznaje w dokumentacji technologicznej oznaczenia i dane do nastawienia obrabiarki
sterowanej numerycznie;
4)
rozpoznaje znaczenie słów kluczowych w programach obróbki;
5)
korzysta z kodu języka programowania do edycji programów obróbki;
6)
dobiera narzędzia pomiarowe do kontroli przedmiotów po obróbce;
7)
dobiera oprawki narzędziowe do ustalania i mocowania narzędzi skrawających;
8)
mocuje oprawki i narzędzia skrawające w gniazdach narzędziowych lub umieszcza w magazynie
narzędziowym obrabiarki sterowanej numerycznie;
9)
ustala i wprowadza do sterownika obrabiarki sterowanej numerycznie wartości korekcyjne
narzędzi skrawających przed uruchomieniem programu obróbki;
10)
wprowadza program obróbki technologicznej do sterownika obrabiarki sterowanej numerycznie;
11)
testuje programy obróbki technologicznej na obrabiarkach sterowanych numerycznie.
4.
Wykonywanie obróbki na obrabiarkach sterowanych numerycznie
Uczeń:
1)
ustawia i wprowadza przesunięcie punktu zerowego;
2)
ustala i mocuje przedmioty do obróbki;
3)
uruchamia obrabiarki sterowane numerycznie w trybie ręcznym i automatycznym;
4)
wykonuje operacje obróbki skrawaniem na obrabiarkach sterowanych numerycznie;
5)
nadzoruje przebieg obróbki i reaguje na komunikaty układu sterowania obrabiarki sterowanej
numerycznie;
6)
dokonuje oceny stopnia zużycia ostrza narzędzia;
7)
dokonuje wymiany ostrza w przypadku nadmiernego zużycia lub uszkodzenia;
8)
przeprowadza korektę wyników obróbki;
9)
przeprowadza kontrolę wymiarów przedmiotów po zakończeniu obróbki;
10)
wykonuje konserwację obrabiarek sterowanych numerycznie.
MG.20. Wykonywanie i naprawa elementów maszyn, urządzeń i narzędzi
1.
Wykonywanie elementów maszyn, urządzeń i narzędzi metodą obróbki ręcznej
Uczeń:
1)
dobiera metodę do rodzaju obróbki ręcznej;
2)
dobiera materiały do wykonania elementów maszyn, urządzeń i narzędzi;
3)
dobiera narzędzia do wykonywania obróbki ręcznej;
4)
dobiera narzędzia i przyrządy pomiarowe do rodzaju wykonywanych prac ślusarskich;
5)
wykonuje prace z zakresu obróbki ręcznej;
6)
ocenia jakość wykonanych prac z zakresu obróbki ręcznej.
2.
Wykonywanie elementów maszyn, urządzeń i narzędzi metodą obróbki maszynowej
Uczeń:
1)
dobiera metodę obróbki maszynowej do wykonania elementów maszyn i narzędzi;
2)
rozróżnia elementy budowy obrabiarek uniwersalnych;
3)
dobiera obrabiarki do rodzaju wykonywanych prac ślusarskich;
4)
dobiera materiały do wykonania elementów maszyn, urządzeń i narzędzi;
5)
dobiera przyrządy i uchwyty do wykonania obróbki maszynowej;
6)
dobiera narzędzia do wykonywania prac z zakresu obróbki maszynowej;
7)
dobiera narzędzia i przyrządy pomiarowe do rodzaju wykonywanej pracy;
8)
wykonuje prace z zakresu obróbki maszynowej;
9)
ocenia jakość wykonanych prac z zakresu obróbki maszynowej.
3.
Wykonywanie połączeń materiałów
Uczeń:
1)
rozróżnia techniki łączenia materiałów;
2)
dobiera metodę łączenia materiałów;
3)
rozróżnia narzędzia i sprzęt do wykonywania połączeń materiałów;
4)
dobiera materiały do wykonania ich połączeń;
5)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonania połączeń materiałów;
6)
przygotowuje materiały do wykonania ich połączeń;
7)
wykonuje połączenia materiałów;
8)
ocenia jakość wykonanych połączeń.
4.
Naprawa i konserwacja elementów maszyn, urządzeń i narzędzi
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną maszyn i urządzeń;
2)
planuje czynności związane z demontażem maszyn i urządzeń;
3)
charakteryzuje procesy zużycia elementów maszyn, urządzeń i narzędzi;
4)
ocenia stan techniczny elementów maszyn, urządzeń i narzędzi;
5)
dobiera części podlegające wymianie;
6)
wykonuje czynności naprawcze elementów maszyn i urządzeń;
7)
wykonuje czynności naprawcze narzędzi;
8)
montuje maszyny i urządzenia po naprawie;
9)
dobiera metodę zabezpieczeń antykorozyjnych maszyn i urządzeń;
10)
wykonuje zabezpieczenia antykorozyjne elementów maszyn i urządzeń;
11)
wykonuje konserwację narzędzi;
12)
ocenia jakość wykonanej naprawy i konserwacji.
MG.21. Wykonywanie i naprawa wyrobów kowalskich
1.
Wykonywanie i naprawa wyrobów kowalskich metodą kucia ręcznego
Uczeń:
1)
wykonuje szkice wyrobów kowalskich;
2)
rozpoznaje materiały kowalskie;
3)
dobiera materiał do wykonania kucia ręcznego;
4)
rozpoznaje urządzenia grzejne;
5)
użytkuje urządzenia grzejne;
6)
dobiera temperaturę kucia ręcznego;
7)
dobiera parametry nagrzewania materiałów przeznaczonych do kucia w urządzeniach grzejnych;
8)
kontroluje temperaturę nagrzewanej stali;
9)
określa rodzaje zabiegów kucia ręcznego;
10)
wykonuje zabiegi kucia ręcznego;
11)
wykonuje połączenia nierozłączne wyrobów kowalskich;
12)
dobiera rodzaj obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej;
13)
określa temperaturę i czas zabiegów obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej;
14)
dokonuje oceny jakości wykonanej pracy.
2.
Wykonywanie wyrobów kowalskich metodą kucia maszynowego
Uczeń:
1)
dobiera materiał do wykonania kucia maszynowego;
2)
wykonuje cięcie materiału (wsadu) do wykonania kucia maszynowego;
3)
umieszcza materiał (wsad) w urządzeniu grzejnym;
4)
użytkuje urządzenia grzejne;
5)
kontroluje temperaturę nagrzewanego materiału (wsadu);
6)
dobiera maszyny kuźnicze;
7)
użytkuje maszyny kuźnicze;
8)
dokonuje oceny jakości wykonanej pracy.
MG.22. Wykonywanie i montaż elementów kadłuba jednostek pływających
1.
Wykonywanie obróbki wstępnej blach i profili hutniczych
Uczeń:
1)
rozróżnia materiały hutnicze przeznaczone do budowy, remontu lub modernizacji kadłuba
jednostek pływających;
2)
odczytuje opisy hutnicze i atesty towarzystw klasyfikacyjnych;
3)
odczytuje dokumentację materiałową związaną z dystrybucją materiałów hutniczych do
budowy, remontu lub modernizacji jednostek pływających;
4)
rozpoznaje maszyny i urządzenia ciągu obróbki wstępnej blach i profili hutniczych
oraz stosuje instrukcje ich obsługi;
5)
rozpoznaje maszyny, urządzenia i osprzęt do transportu wewnątrzzakładowego pionowego
i poziomego blach i profili hutniczych na stanowisko obróbki wstępnej;
6)
wykonuje prace przygotowawcze do obróbki wstępnej materiałów hutniczych;
7)
wykonuje opisy blach i profili hutniczych zgodnie z dokumentacją;
8)
rozpoznaje alternatywne sposoby wykonania obróbki wstępnej blach i profili hutniczych;
9)
bierze udział w analizowaniu ewentualnych zagrożeń w trakcie wykonywania prac na ciągu
wstępnej obróbki blach i profili hutniczych.
2.
Wykonywanie elementów i węzłów prefabrykacji wstępnej kadłuba jednostek pływających
Uczeń:
1)
rozróżnia maszyny i urządzenia do cięcia blach i profili oraz korzysta z instrukcji
ich obsługi;
2)
odczytuje dokumentację konstrukcyjną i traserską dotyczącą cięcia elementów konstrukcyjnych,
w tym blach i profili hutniczych;
3)
wykonuje cięcie elementów konstrukcyjnych;
4)
wykonuje opisy elementów konstrukcji kadłuba jednostek pływających zgodnie z dokumentacją;
5)
rozróżnia maszyny i urządzenia do gięcia blach i profili oraz korzysta z instrukcji
ich obsługi;
6)
odczytuje dokumentację traserską i zapisy technologiczne dotyczące gięcia blach i
profili hutniczych;
7)
wykonuje oprzyrządowanie niezbędne do gięcia blach i profili hutniczych;
8)
wykonuje gięcie blach i profili hutniczych;
9)
wykonuje prace w zakresie uprawnień I stopnia związanych z cięciem i spawaniem elementów
jednostek pływających;
10)
rozróżnia maszyny, urządzenia, narzędzia i osprzęt konieczny do wykonania naprawy
lub modernizacji węzłów konstrukcji kadłubów jednostek pływających prefabrykacji wstępnej;
11)
odczytuje dokumentację konstrukcyjną, technologiczną i traserską dotyczącą wykonania
i naprawy węzłów prefabrykacji wstępnej układu wiązań kadłuba jednostek pływających;
12)
wykonuje operacje związane z prefabrykacją węzłów prefabrykacji wstępnej;
13)
kompletuje elementy konstrukcyjne i węzły prefabrykacji wstępnej według stopni technologicznego
układu wiązań kadłuba jednostek pływających;
14)
rozróżnia urządzenia i osprzęt do transportu pionowego i poziomego elementów konstrukcyjnych
i węzłów prefabrykacji wstępnej;
15)
kontroluje procesy cięcia, gięcia elementów konstrukcyjnych oraz wykonania węzłów
prefabrykacji wstępnej zgodnie z wymaganiami dokumentacji konstrukcyjnej, technologicznej,
traserskiej i standardów budowy, remontu lub modernizacji jednostek pływających;
16)
bierze udział w analizowaniu ewentualnych zagrożeń w trakcie wykonywania prac na ciągu
obróbki blach i profili hutniczych.
3.
Prefabrykacją sekcji, montaż bloków i sekcji kadłuba jednostek pływających
Uczeń:
1)
odczytuje dokumentacje: konstrukcyjną, traserską i pomiarową, dotyczące prefabrykacji
sekcji i montażu bloków kadłuba jednostek pływających;
2)
rozróżnia stopnie prefabrykacji i montażu sekcji;
3)
rozróżnia maszyny, urządzenia, sprzęt i narzędzia niezbędne do wykonania procesu prefabrykacji
sekcji i montażu bloków;
4)
wykonuje podbudowę do prefabrykacji sekcji i montażu bloków;
5)
wykonuje prace traserskie związane z prefabrykacją sekcji i montażem bloków;
6)
wykonuje płaty sekcji;
7)
wykonuje sekcje płaskie;
8)
wykonuje sekcje przestrzenne;
9)
montuje bloki kadłuba jednostek pływających z sekcji;
10)
kompletuje i montuje zbrojenie i wyposażenie sekcji przestrzennych oraz bloków kadłuba
jednostek pływających, przewidziane na stopnie budowy, remontu lub modernizacji, zgodnie
z dokumentacją konstrukcyjną i technologiczną;
11)
wykonuje odprężanie i prostowanie sekcji i bloków jednostek pływających;
12)
wykonuje pomiary sekcji i bloków jednostek pływających;
13)
kontroluje zgodność wykonania prefabrykacji sekcji i montażu bloków z dokumentacją
konstrukcyjną, technologiczną i standardami budowy, remontu lub modernizacji kadłuba
jednostek pływających;
14)
wykonuje podbudowę do montażu kadłuba jednostek pływających;
15)
wykonuje otwory komunikacyjne w konstrukcji kadłuba jednostek pływających zgodnie
z planem;
16)
wykonuje i montuje elementy ślusarki jednostek pływających: poręczy, uchwytów, drabin,
schodów, trapów, kładek, podłóg i podbudowy przejść komunikacyjnych, w siłowniach,
pompowniach oraz na pokładach;
17)
wykonuje elementy oraz montuje podłogi oraz gretingi w siłowniach, pompowniach, pomieszczeniach
i pokładach zgodnie z dokumentacją;
18)
bierze udział w analizowaniu ewentualnych zagrożeń w trakcie wykonywania prac prefabrykacji
sekcji, montażu bloków i sekcji kadłuba jednostek pływających.
4.
Przemieszczanie sekcji i bloków kadłuba jednostek pływających transportem wewnątrzzakładowym
Uczeń:
1)
rozróżnia maszyny, urządzenia oraz osprzęt służący do transportu pionowego i poziomego
sekcji i bloków kadłuba jednostek pływających;
2)
odczytuje dokumentację technologiczną oprzyrządowania oraz instrukcje dotyczące transportu
wewnątrzzakładowego sekcji i bloków;
3)
montuje uchwyty do przemieszczania i odwracania sekcji i bloków kadłuba jednostek
pływających;
4)
wykonuje i montuje belki technologiczne usztywniające sekcję, podpory i inne wzmocnienia
bloków kadłuba jednostek pływających;
5)
zgłasza do badań nieniszczących i kontroluje jakość wykonania montażu i spawania uchwytów
transportowych i innych elementów konstrukcji sekcji i bloków związanych z transportem
wewnątrzzakładowym sekcji i bloków kadłuba jednostek pływających;
6)
wykonuje i montuje oprzyrządowanie do transportu i odwracania sekcji i bloków;
7)
posługuje się bezinwazyjnymi metodami kontroli procesu transportu wewnątrzzakładowego
oraz odczytuje informacje dotyczące rezultatów kontroli;
8)
bierze udział w analizowaniu ewentualnych zagrożeń w trakcie przemieszczania sekcji
bloków środkami transportu wewnątrzzakładowego.
5.
Wykonywanie prac związanych z remontem lub modernizacją kadłuba jednostek pływających
Uczeń:
1)
wykonuje remont lub modernizację fundamentów maszyn i urządzeń;
2)
wykonuje remont lub modernizację konstrukcji kadłuba jednostek pływających;
3)
wykonuje remont lub modernizację fragmentów instalacji rurociągów;
4)
wykonuje prace remontowe lub modernizacyjne wyposażenia ślusarskiego jednostek pływających;
5)
bierze udział w analizowaniu ewentualnych zagrożeń w trakcie prac związanych z remontem
lub modernizacją.
MG.23. Diagnozowanie i naprawa podzespołów i zespołów pojazdów motocyklowych
1.
Diagnostyka podzespołów i zespołów pojazdów motocyklowych
Uczeń:
1)
klasyfikuje pojazdy motocyklowe;
2)
charakteryzuje budowę pojazdów motocyklowych, ich podzespołów i zespołów;
3)
wyjaśnia zasady działania podzespołów i zespołów pojazdów motocyklowych;
4)
posługuje się dokumentacją przyjęcia pojazdu motocyklowego;
5)
przyjmuje pojazdy motocyklowe do diagnostyki;
6)
dobiera metody diagnostyki pojazdów motocyklowych, ich podzespołów i zespołów;
7)
ustala zakres diagnostyki pojazdów motocyklowych, ich podzespołów i zespołów;
8)
przygotowuje pojazdy motocyklowe do diagnostyki;
9)
stosuje metody, urządzenia, narzędzia i przyrządy do diagnostyki pojazdów motocyklowych;
10)
stosuje specjalistyczne programy komputerowe do diagnostyki pojazdów motocyklowych;
11)
wykonuje badania diagnostyczne pojazdów motocyklowych;
12)
porównuje wyniki badań diagnostycznych pojazdów motocyklowych z wartościami właściwymi;
13)
ocenia stan techniczny pojazdów motocyklowych na podstawie badań diagnostycznych;
14)
wskazuje przyczyny uszkodzeń oraz nadmiernego zużycia podzespołów i zespołów pojazdów
motocyklowych;
15)
wypełnia dokumentację diagnostyki pojazdów motocyklowych;
16)
przekazuje pojazd motocyklowy po diagnostyce wraz z dokumentacją.
2.
Obsługa i naprawa pojazdów motocyklowych
Uczeń:
1)
kontroluje stan techniczny podzespołów i zespołów pojazdów motocyklowych;
2)
lokalizuje uszkodzone lub zużyte podzespoły i zespoły pojazdów motocyklowych;
3)
wskazuje czas wykonanej obsługi i naprawy pojazdów motocyklowych na podstawie norm
czasowych;
4)
posługuje się dokumentacją serwisową, instrukcjami obsługi i naprawy pojazdów motocyklowych;
5)
dobiera metody, narzędzia, urządzenia i przyrządy do wykonania obsługi i naprawy pojazdów
motocyklowych;
6)
wykonuje demontaż i montaż podzespołów i zespołów pojazdów motocyklowych;
7)
wykonuje obsługę i naprawę pojazdów motocyklowych z wykorzystaniem urządzeń i narzędzi;
8)
stosuje części zamienne oraz materiały eksploatacyjne do wykonania obsługi i naprawy
pojazdów motocyklowych;
9)
ocenia jakość wykonanej obsługi i naprawy pojazdów motocyklowych;
10)
wypełnia dokumentację obsługi i naprawy pojazdów motocyklowych;
11)
przekazuje pojazd motocyklowy po obsłudze i naprawie wraz z dokumentacją.
MG.24. Naprawa uszkodzonych nadwozi pojazdów samochodowych
1.
Ocena stanu technicznego elementów nadwozi pojazdów samochodowych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje nadwozi pojazdów samochodowych i określa ich budowę;
2)
rozróżnia rodzaje i określa właściwości materiałów stosowanych w blacharstwie samochodowym;
3)
rozróżnia rodzaje uszkodzeń nadwozi pojazdów samochodowych;
4)
dobiera narzędzia, przyrządy i urządzenia diagnostyczne do oceny stanu technicznego
elementów nadwozi pojazdów samochodowych;
5)
przestrzega zasad pomiaru geometrii nadwozi pojazdów samochodowych;
6)
ocenia stan techniczny elementów nadwozi pojazdów samochodowych;
7)
określa stopień zużycia elementów nadwozi pojazdów samochodowych.
2.
Naprawa nadwozi pojazdów samochodowych
Uczeń:
1)
rozróżnia techniki kształtowania blach;
2)
wykonuje czynności związane z obróbką ręczną i maszynową elementów nadwozi pojazdów
samochodowych;
3)
planuje proces naprawy lub wymiany elementów nadwozi pojazdów samochodowych;
4)
dobiera techniki naprawy nadwozi pojazdów samochodowych do rodzaju uszkodzenia;
5)
dobiera materiały, narzędzia, urządzenia oraz oprzyrządowanie do naprawy nadwozi pojazdów
samochodowych;
6)
przygotowuje nadwozia pojazdów samochodowych do naprawy;
7)
wykonuje demontaż elementów nadwozi pojazdów samochodowych;
8)
wykonuje czynności związane z naprawą nadwozi pojazdów samochodowych;
9)
dobiera techniki wykonania połączeń elementów nadwozi pojazdów samochodowych;
10)
wykonuje połączenia elementów nadwozi pojazdów samochodowych;
11)
wykonuje montaż elementów nadwozi pojazdów samochodowych;
12)
posługuje się przyrządami pomiarowymi do kontroli stanu nadwozi pojazdów samochodowych;
13)
ocenia jakość wykonanej naprawy nadwozi pojazdów samochodowych.
3.
Wykonywanie zabezpieczeń antykorozyjnych nadwozi pojazdów samochodowych
Uczeń:
1)
dobiera metody zabezpieczenia antykorozyjnego nadwozi pojazdów samochodowych;
2)
dobiera materiały do zabezpieczenia antykorozyjnego nadwozi pojazdów samochodowych;
3)
przygotowuje elementy nadwozi pojazdów samochodowych do zabezpieczania antykorozyjnego;
4)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania zabezpieczeń antykorozyjnych nadwozi pojazdów
samochodowych;
5)
wykonuje czynności związane z zabezpieczaniem antykorozyjnym nadwozi pojazdów samochodowych;
6)
ocenia jakość zabezpieczenia antykorozyjnego nadwozi pojazdów samochodowych.
MG.25. Wykonywanie i naprawa elementów, wyrobów oraz pokryć z blachy
1.
Wykonywanie elementów, wyrobów i pokryć z blachy
Uczeń:
1)
dobiera materiały do wykonania elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
2)
dobiera narzędzia do wykonania elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
3)
dobiera przyrządy pomiarowe stosowane do wykonywania prac blacharskich;
4)
wykonuje trasowanie elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
5)
dobiera techniki obróbki ręcznej materiałów blacharskich;
6)
dobiera techniki obróbki plastycznej materiałów blacharskich;
7)
dobiera maszyny i urządzenia do cięcia i kształtowania blach;
8)
wykonuje prace blacharskie z zastosowaniem narzędzi ręcznych, elektronarzędzi i maszyn;
9)
wykonuje elementy, wyroby i pokrycia z blachy;
10)
ocenia jakość wykonanych elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
11)
wykonuje konserwację narzędzi, maszyn i urządzeń blacharskich.
2.
Wykonywanie połączeń elementów metalowych i niemetalowych
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje połączeń elementów metalowych i niemetalowych;
2)
dobiera metody łączenia elementów metalowych i niemetalowych;
3)
dobiera materiały do wykonania połączeń elementów metalowych i niemetalowych;
4)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonania połączeń elementów metalowych i niemetalowych;
5)
przygotowuje elementy i materiały do wykonania połączeń elementów metalowych i niemetalowych;
6)
wykonuje połączenia elementów metalowych i niemetalowych;
7)
ocenia jakość wykonanych połączeń elementów metalowych i niemetalowych.
3.
Naprawa i konserwacja elementów, wyrobów i pokryć z blachy
Uczeń:
1)
ocenia stan techniczny elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
2)
dobiera techniki naprawy uszkodzonych elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
3)
dobiera techniki demontażu i montażu elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
4)
dobiera narzędzia i sprzęt do demontażu i montażu elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
5)
wykonuje demontaż i montaż elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
6)
dobiera narzędzia i sprzęt do naprawy elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
7)
wykonuje prace związane z naprawą elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
8)
dobiera metody zabezpieczania antykorozyjnego elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
9)
dobiera materiały antykorozyjne do zabezpieczania elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
10)
dobiera narzędzia i sprzęt do wykonywania zabezpieczeń antykorozyjnych elementów,
wyrobów i pokryć z blachy;
11)
wykonuje zabezpieczenia antykorozyjne elementów, wyrobów i pokryć z blachy;
12)
ocenia jakość wykonanych prac.
MG.26. Wykonywanie i naprawa oprzyrządowania odlewniczego
1.
Wykonywanie i naprawa oprzyrządowania odlewniczego z drewna
Uczeń:
1)
rozpoznaje oznaczenia i symbole graficzne stosowane w dokumentacji technologicznej
odlewu;
2)
rozróżnia rodzaje i elementy budowy oprzyrządowania odlewniczego wykonanego z drewna
i materiałów drewnopochodnych;
3)
określa kolejność czynności podczas ręcznej i mechanicznej obróbki oraz montażu oprzyrządowania
odlewniczego;
4)
dobiera i przygotowuje materiały do wykonania oprzyrządowania odlewniczego;
5)
dobiera przyrządy pomiarowe i wykonuje pomiary warsztatowe z wymaganą dokładnością
oraz zastosowaniem miar skurczowych;
6)
wykonuje obróbkę ręczną i mechaniczną drewnianych elementów oprzyrządowania odlewniczego;
7)
przygotowuje powierzchnie oprzyrządowania odlewniczego do malowania i nanosi powłoki
malarskie;
8)
wykonuje montaż oprzyrządowania odlewniczego;
9)
rozpoznaje wady oprzyrządowania odlewniczego;
10)
wykonuje naprawę i konserwację oprzyrządowania odlewniczego;
11)
przeprowadza bieżące przeglądy i konserwację maszyn i urządzeń do obróbki.
2.
Wykonywanie i naprawa oprzyrządowania odlewniczego z tworzyw niemetalowych
Uczeń:
1)
dobiera i przygotowuje materiały do wykonania oprzyrządowania odlewniczego z tworzyw
sztucznych i mas ceramicznych oraz modeli spienionych;
2)
określa sposób kształtowania elementów oprzyrządowania odlewniczego wykonanych z tworzyw
sztucznych i mas ceramicznych oraz wykonywania modeli spienionych;
3)
dobiera narzędzia, maszyny i urządzenia do wykonywania oprzyrządowania odlewniczego
z tworzyw sztucznych i mas ceramicznych oraz modeli spienionych;
4)
wykonuje elementy oprzyrządowania odlewniczego z tworzyw sztucznych i mas ceramicznych
oraz modele spienione;
5)
przygotowuje powierzchnie i nanosi powłoki ochronne na oprzyrządowanie odlewnicze
wykonane z tworzyw sztucznych i mas ceramicznych;
6)
sprawdza jakość oprzyrządowania odlewniczego wykonanego z tworzyw sztucznych i mas
ceramicznych oraz jakość modeli spienionych;
7)
wykonuje naprawę i konserwację oprzyrządowania odlewniczego wykonanego z tworzyw sztucznych
i mas ceramicznych.
3.
Wykonywanie i naprawa oprzyrządowania odlewniczego metalowego
Uczeń:
1)
rozpoznaje oznaczenia i symbole graficzne dotyczące oprzyrządowania wykonanego z metalu
stosowane w dokumentacji technicznej i technologicznej;
2)
określa rodzaje oprzyrządowania wykonanego z metalu, jego przeznaczenie oraz elementy
jego budowy;
3)
dobiera materiały do wykonania i montażu elementów oprzyrządowania wykonanego z metalu
zgodnie z dokumentacją techniczną;
4)
dobiera narzędzia pomiarowe oraz wykonuje pomiary elementów oprzyrządowania z wymaganą
dokładnością;
5)
wykonuje obróbkę ręczną i mechaniczną elementów oprzyrządowania wykonanych z metalu
oraz montuje je zgodnie z dokumentacją techniczną;
6)
dobiera narzędzia i przyrządy monterskie stosowane podczas montażu;
7)
rozpoznaje wady oprzyrządowania wykonanego z metalu;
8)
wykonuje naprawę i konserwację oprzyrządowania wykonanego z metalu.
4.
Wykonywanie i naprawa form metalowych
Uczeń:
1)
rozpoznaje oznaczenia i symbole graficzne dotyczące form metalowych stosowane w dokumentacji
technicznej i technologicznej;
2)
rozróżnia rodzaje metalowych form odlewniczych i elementy ich budowy;
3)
określa kolejność czynności niezbędnych do wykonania form metalowych;
4)
przygotowuje materiały do wykonywania form metalowych;
5)
dobiera narzędzia, maszyny i urządzenia do wykonania form metalowych;
6)
dobiera elementy znormalizowane wykorzystywane podczas montażu i naprawy form metalowych,
zgodnie z dokumentacją techniczną;
7)
dobiera narzędzia i przyrządy monterskie stosowane podczas montażu form metalowych;
8)
rozpoznaje wady form metalowych;
9)
wykonuje naprawę i konserwację form metalowych.
MG.27. Wykonywanie prac lakierniczych
1.
Przygotowanie powierzchni do nanoszenia powłok lakierniczych
Uczeń:
1)
rozpoznaje uszkodzenia i wady powłok lakierniczych;
2)
dobiera narzędzia i urządzenia do przygotowania powierzchni;
3)
oczyszcza powierzchnię z zanieczyszczeń przed lakierowaniem;
4)
określa sposoby zabezpieczania powierzchni przed korozją;
5)
oczyszcza powierzchnie z powłok lakierniczych;
6)
rozróżnia materiały wypełniające;
7)
przygotowuje materiały wypełniające do nałożenia na powierzchnię;
8)
nanosi materiały wypełniające na powierzchnię;
9)
dobiera materiały ścierne;
10)
szlifuje materiał wypełniający, wyrównując powierzchnię;
11)
rozróżnia rodzaje materiałów odtłuszczających;
12)
oczyszcza i odtłuszcza przygotowywaną powierzchnię;
13)
wykonuje konserwację i renowację powłok lakierniczych.
2.
Przygotowanie powłok lakierniczych
Uczeń:
1)
rozróżnia powłoki lakiernicze;
2)
dobiera kolor powłoki lakierniczej;
3)
określa sposób pomiaru lepkości materiałów lakierniczych;
4)
wykonuje pomiary lepkości materiałów lakierniczych.
3.
Nanoszenie powłok lakierniczych
Uczeń:
1)
rozróżnia pistolety lakiernicze;
2)
obsługuje pistolety lakiernicze;
3)
użytkuje kabiny lakiernicze i urządzenia pomocnicze;
4)
dobiera i stosuje techniki nakładania powłok lakierniczych;
5)
ocenia jakość wykonanej powłoki lakierniczej.
MG.28. Montaż systemów rurociągowych
1.
Wykonywanie ręcznej i mechanicznej obróbki rur
Uczeń:
1)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do obróbki rur;
2)
dobiera przyrządy pomiarowe;
3)
wykonuje prace traserskie;
4)
obsługuje maszyny i urządzenia do obróbki rur;
5)
posługuje się narzędziami monterskimi;
6)
wykonuje ręczne i mechaniczne cięcie rur;
7)
wykonuje cięcie rur palnikiem acetylenowo-tlenowym;
8)
wykonuje czynności związane z gięciem rur na zimno;
9)
wykonuje obróbkę końców rur;
10)
wykonuje czynności związane z gwintowaniem rur;
11)
ocenia jakość wykonania prac ręcznej i mechanicznej obróbki rur.
2.
Wykonywanie prefabrykatów elementów rurociągów
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją projektową systemów rurociągowych, normami i katalogami
materiałów i wyrobów;
2)
dobiera materiały, maszyny, urządzenia i narzędzia do wykonywania prefabrykowanych
elementów rurociągów;
3)
przygotowuje elementy systemów rurociągowych do montażu;
4)
obsługuje maszyny i urządzenia podczas wykonywania prefabrykowanych elementów rurociągów;
5)
posługuje się narzędziami i przyrządami pomiarowymi;
6)
wykonuje kształtki rurowe;
7)
dobiera rodzaje i kształty spoin;
8)
wykonuje spoiny sczepne;
9)
wykonuje połączenia rur;
10)
montuje odcinki rur, węzły rurociągów oraz ich uzbrojenie;
11)
rozpoznaje wady połączeń elementów rurociągów oraz określa przyczyny ich powstawania;
12)
ocenia jakość wykonania prefabrykatów elementów rurociągów;
13)
wykonuje próby ciśnieniowe prefabrykatów rurociągów na stanowisku prób ciśnieniowych.
3.
Wykonywanie montażu systemów rurociągowych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją systemów rurociągowych, normami i katalogami materiałów
i narzędzi oraz instrukcjami montażu systemów rurociągowych;
2)
przestrzega zasad prowadzenia i mocowania rurociągów przemysłowych;
3)
dobiera uzbrojenie systemów rurociągowych;
4)
przeprowadza inwentaryzację systemów rurociągowych;
5)
dobiera materiały oraz maszyny, urządzenia i narzędzia do montażu systemów rurociągowych;
6)
zabezpiecza i oznakowuje miejsca wykonywanych robót montażowych systemów rurociągowych;
7)
posługuje się narzędziami i sprzętem podczas montażu i demontażu systemów rurociągowych;
8)
wykonuje montaż rurociągów w określonych technologiach;
9)
wykonuje uszczelnienia połączeń rurociągów;
10)
montuje konstrukcje wsporcze rurociągów;
11)
wykonuje przejścia rurociągów przez przeszkody budowlane i przeszkody terenowe;
12)
montuje urządzenia, armaturę, aparaturę kontrolno-pomiarowa oraz urządzenia zabezpieczające
i sygnalizacyjne systemów rurociągowych;
13)
wykonuje połączenia rurociągów z rurociągami istniejącymi;
14)
wykonuje zabezpieczenia antykorozyjne i termoizolacyjne systemów rurociągowych;
15)
znakuje i opisuje elementy systemów rurociągowych;
16)
wykrywa i lokalizuje awarie rurociągów;
17)
usuwa nieszczelności rurociągów;
18)
wykonuje roboty związane z konserwacją i remontem systemów rurociągowych;
19)
przygotowuje odcinki rurociągów do wykonania prób ciśnieniowych systemów rurociągowych;
20)
dobiera sprzęt i narzędzia do wykonania prób ciśnieniowych systemów rurociągowych;
21)
posługuje się sprzętem podczas wykonania prób ciśnieniowych systemów rurociągowych;
22)
wykonuje próby ciśnieniowe systemów rurociągowych;
23)
kontroluje parametry próby ciśnieniowej systemów rurociągowych;
24)
wykonuje obmiar robót oraz sporządza rozliczenia materiałowe tych robót;
25)
ocenia jakość wykonania montażu rurociągów.
MG.29. Wykonywanie robót szkutniczych
1.
Wykonywanie elementów łodzi i jachtów
Uczeń:
1)
wykonuje pomiary międzyoperacyjne i końcowe wykonanych elementów;
2)
analizuje dokumentację wykonawczą;
3)
dobiera materiały stosowane do produkcji elementów łodzi i jachtów;
4)
dobiera maszyny, urządzenia i narzędzia do wykonywania elementów łodzi i jachtów;
5)
stosuje szczególne zasady bezpieczeństwa podczas wykonywania prac z zastosowaniem
materiałów do produkcji laminatów;
6)
wykonuje i przygotowuje modele oraz formy do produkcji elementów łodzi i jachtów;
7)
przygotowuje materiały do produkcji kadłubów i elementów wyposażenia;
8)
obsługuje maszyny, urządzenia i posługuje się narzędziami do wykonywania elementów
łodzi i jachtów;
9)
wykonuje klejenie elementów z drewna litego, tworzyw drzewnych i tworzyw sztucznych
oraz ich laminowanie;
10)
ocenia stan techniczny elementów łodzi i jachtów;
11)
wykonuje operacje korygujące wytworzonych elementów;
12)
montuje elementy konstrukcyjne zgodnie z dokumentacją wykonawczą;
13)
wykonuje wstępną konserwację łodzi i jachtów.
2.
Montowanie wyposażenia łodzi i jachtów
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną podczas montażu wyposażenia łodzi i jachtów;
2)
identyfikuje elementy instalacji łodzi i jachtów;
3)
określa funkcje poszczególnych instalacji na łodziach i jachtach;
4)
mocuje elementy instalacji w łodziach i jachtach;
5)
montuje elementy napędowe, sterujące i stabilizujące;
6)
kompletuje na podstawie dokumentacji osprzęt pokładowy i żaglowy;
7)
montuje osprzęt pokładowy, żaglowy i elementy wyposażenia łodzi i jachtu;
8)
prowadzi dokumentację przebiegu montażu wyposażenia;
9)
przeprowadza weryfikację wyposażenia jachtów i łodzi;
10)
współpracuje ze specjalistami przy montażu wyposażenia.
3.
Wykonywanie prac remontowych łodzi i jachtów
Uczeń:
1)
ocenia stan techniczny elementów łodzi i jachtów;
2)
określa zakres koniecznych prac konserwacyjno-naprawczych;
3)
wskazuje sposoby naprawy elementów;
4)
dobiera materiały, urządzenia i narzędzia w celu dokonania prac konserwacyjno-naprawczych;
5)
konserwuje elementy łodzi i jachtów;
6)
wykonuje naprawy uszkodzonych elementów łodzi i jachtów;
7)
wykonuje warstwy przeciwporostowe i antyosmozowe na kadłubie;
8)
maluje kadłuby i elementy wyposażenia łodzi i jachtów;
9)
diagnozuje stan osprzętu pokładowego, żaglowego i wyposażenia;
10)
wymienia niesprawny osprzęt pokładowy, żaglowy i wyposażenie;
11)
identyfikuje zagrożenia w czasie prac remontowych i przeciwdziała im.
MG.30. Wykonywanie i naprawa pomocy wzrokowych
1.
Określanie wad wzroku i sposobów ich korekcji
Uczeń:
1)
charakteryzuje budowę narządu wzroku;
2)
określa funkcje poszczególnych części oka oraz wady w budowie oka;
3)
rozpoznaje oko miarowe oraz wady wzroku;
4)
stosuje pojęcia związane z widzeniem obuocznym;
5)
obsługuje wybrane przyrządy optometryczne: autorefraktometr, refraktometr, keratometr,
pupilometr, oprawę próbną;
6)
stosuje sposoby korekcji wad wzroku i udziela porad dotyczących korzystania z pomocy
wzrokowych;
7)
dobiera środki do ochrony wzroku przed uszkodzeniami mechanicznymi oraz szkodliwym
działaniem promieniowania.
2.
Wykonywanie pomiarów oftalmicznych
Uczeń:
1)
rozpoznaje symbole i oznaczenia stosowane w oftalmice;
2)
kontroluje parametry fizyczne soczewek okularowych, kontaktowych i innych pomocy wzrokowych;
3)
przestrzega zasad tworzenia zapisu równoważnego soczewek sfero-cylindrycznych;
4)
dobiera przyrządy i urządzenia do wykonywania pomiarów oftalmicznych;
5)
wykonuje pomiary mocy soczewek, wyznaczania osi cylindra i środków optycznych soczewek,
kierunku i mocy pryzmy, rozstawu źrenic, kąta pantoskopowego, kąta nachylenia tarcz
oprawy, odległości wierzchołkowej;
6)
oblicza wartość decentracji pryzmatycznej w soczewkach okularowych na podstawie recepty
i wyznacza położenie głównego punku referencyjnego;
7)
stosuje wymiarowanie i znakowanie opraw, soczewek okularowych i kontaktowych w procesie
wykonania pomocy wzrokowych.
3.
Dobieranie pomocy wzrokowych
Uczeń:
1)
rozróżnia materiały konstrukcyjne stosowane w oftalmice;
2)
rozpoznaje rodzaje soczewek okularowych i kontaktowych oraz określa ich zastosowanie;
3)
rozróżnia rodzaje opraw okularowych i innych pomocy wzrokowych;
4)
dobiera akcesoria i oprawy okularowe zgodnie z zasadami optyki, fizjologii widzenia
i estetyki;
5)
wyznacza minimalną średnicę soczewek okularowych i dobiera soczewki okularowe.
4.
Wykonywanie pomocy wzrokowych
Uczeń:
1)
obsługuje urządzenia stosowane w optyce oftalmicznej;
2)
posługuje się narzędziami stosowanymi w optyce oftalmicznej;
3)
dobiera metody i techniki wykonania i uszlachetniania soczewek okularowych i kontaktowych;
4)
przestrzega zasad oznakowania soczewek okularowych podczas wykonywania okularów;
5)
przestrzega zasad centrowania soczewek okularowych z uwzględnieniem decentracji poziomej
i pionowej;
6)
dobiera narzędzia, urządzenia i maszyny potrzebne do wykonania pomocy wzrokowych;
7)
wykonuje obróbkę soczewek z zastosowaniem maszyn, urządzeń i narzędzi;
8)
osadza soczewki okularowe z zastosowaniem narzędzi do montażu;
9)
stosuje wartości odchyłek tolerancji wymaganych w procesie wykonania pomocy wzrokowych;
10)
reguluje i modeluje okulary i inne pomoce wzrokowe;
11)
ocenia jakość wykonania pomocy wzrokowych.
5.
Naprawianie pomocy wzrokowych
Uczeń:
1)
dobiera narzędzia do naprawy pomocy wzrokowych;
2)
przestrzega parametrów mechanicznych i estetycznych pomocy wzrokowych zgodnie z wymaganiami
technicznymi;
3)
dobiera przyrządy kontrolno-pomiarowe do wykonania pomiarów optycznych układów i przyrządów;
4)
wykonuje pomiary optyczne pomocy wzrokowych;
5)
stosuje tablice tolerancji dla pomiarów wstępnych i kontroli powykonawczych pomocy
wzrokowych;
6)
określa aberracje układów optycznych na podstawie wykonanych pomiarów;
7)
wykonuje naprawę, regulację i konserwację pomocy wzrokowych;
8)
przestrzega norm i procedur dotyczących kontroli jakości wyrobów i usług oftalmicznych.
MG.31. Wykonywanie obsługi liniowej i hangarowej statków powietrznych
1.
Wykonywanie obsługi liniowej statków powietrznych
Uczeń:
1)
posługuje się narzędziami i przyrządami kontrolno-pomiarowymi do obsługi liniowej
statków powietrznych;
2)
posługuje się sprzętem lotniskowo-hangarowym do obsługi statków powietrznych;
3)
posługuje się dokumentacją techniczno-obsługową statków powietrznych sporządzoną w
języku polskim i języku angielskim;
4)
stosuje przepisy prawa lotniczego w zakresie dotyczącym obsługi liniowej statków powietrznych;
5)
wykonuje przeglądy statków powietrznych typowe dla zakresu obsługi liniowej statków
powietrznych;
6)
zaopatruje instalacje pokładowe statków powietrznych w materiały eksploatacyjne;
7)
przeprowadza ocenę stanu technicznego zespołów, instalacji i wyposażenia statków powietrznych;
8)
wykonuje regulacje instalacji i urządzeń statków powietrznych;
9)
konserwuje i zabezpiecza statki powietrzne;
10)
przestrzega procedur dystrybucji części zamiennych i materiałów eksploatacyjnych stosowanych
w statkach powietrznych;
11)
rozpoznaje przyczyny, rodzaje i skutki błędów ludzkich w lotnictwie;
12)
określa wpływ środowiska oraz zagrożeń eksploatacyjnych na sprawność statku powietrznego.
2.
Wykonywanie obsługi hangarowej statków powietrznych
Uczeń:
1)
określa właściwości materiałów konstrukcyjnych stosowanych w technice lotniczej;
2)
rozpoznaje wady materiałów konstrukcyjnych stosowanych w technice lotniczej;
3)
stosuje technologie napraw elementów konstrukcyjnych zespołów, instalacji i wyposażenia
statków powietrznych;
4)
rozpoznaje schematy elektryczne i elektroniczne systemów i urządzeń statków powietrznych;
5)
dobiera części zamienne do naprawy statków powietrznych, zespołów, instalacji i wyposażenia;
6)
przestrzega procedur dystrybucji i ewidencjonowania części zamiennych i materiałów;
7)
przestrzega zasad konserwacji oraz przechowywania materiałów i części zamiennych;
8)
dobiera narzędzia do naprawy statków powietrznych, zespołów, instalacji i wyposażenia;
9)
wykonuje czynności obsługi technicznej i napraw statków powietrznych, zespołów, podzespołów
i części zgodnie z procedurami;
10)
usuwa niesprawności statków powietrznych, zespołów, instalacji i wyposażenia, korzystając
z dokumentacji technicznej;
11)
ocenia stan techniczny zespołów, instalacji i wyposażenia statków powietrznych przy
wykorzystaniu aparatury kontrolno-pomiarowej;
12)
wykonuje konserwację instalacji i podzespołów statków powietrznych;
13)
korzysta z komputerowego systemu wspomagania eksploatacji do pozyskiwania oraz archiwizacji
danych dotyczących napraw elementów konstrukcyjnych zespołów, instalacji i wyposażenia
statków powietrznych;
14)
wypełnia dokumentację wykonawczą potwierdzenia obsługi.
MG.32. Organizacja i wykonywanie prac związanych z eksploatacją maszyn, urządzeń i
instalacji okrętowych
1.
Przygotowanie maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych do pracy
Uczeń:
1)
rozróżnia statki, siłownie okrętowe, maszyny, urządzenia oraz instalacje okrętowe;
2)
stosuje normy i dokumentację techniczną dotyczące sprzętu kontrolno-pomiarowego, maszyn,
urządzeń i instalacji okrętowych w języku polskim i języku angielskim;
3)
przestrzega procedur dotyczących pobierania na statek: paliwa, olejów smarowych, czynników
chłodniczych i gazów technicznych z uwzględnieniem zasad ochrony środowiska morskiego
i zapobiegania rozlewom zanieczyszczeń;
4)
wykonuje pomiary i uzupełnia poziomy paliwa, smarów, olejów, czynników chłodniczych
i gazów technicznych w zbiornikach okrętowych;
5)
ocenia przydatność płynów eksploatacyjnych stosowanych w siłowni okrętowej;
6)
przygotowuje materiały oraz części zamienne do eksploatacji na podstawie dokumentacji;
7)
sprawdza szczelność i usuwa przecieki maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych.
2.
Uruchamianie i eksploatowanie maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych
Uczeń:
1)
posługuje się instrukcjami obsługi oraz dokumentacją techniczno-ruchową w języku polskim
i języku angielskim;
2)
dobiera przyrządy i urządzenia kontrolno-pomiarowe do przeprowadzania oceny stanu
technicznego maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych;
3)
posługuje się sprzętem kontrolno-pomiarowym stacjonarnym i przenośnym stosowanym w
eksploatacji siłowni okrętowej;
4)
ocenia stan techniczny maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych;
5)
określa stopień zużycia elementów maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych;
6)
uruchamia oraz obsługuje maszyny, urządzenia i instalacje okrętowe;
7)
wykonuje regulacje podstawowych parametrów pracy układów i systemów siłowni okrętowej;
8)
ustala przyczyny wadliwego funkcjonowania maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych
oraz lokalizuje miejsca powstania uszkodzeń;
9)
dobiera i stosuje narzędzia i sprzęt do przeglądów technicznych i bieżącego wykonywania
prac konserwacyjnych maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych;
10)
stosuje gospodarkę zużytymi smarami, paliwami i czynnikami chłodzącymi;
11)
stosuje zasady prowadzenia dziennika maszynowego oraz dokumentacji wymaganej przepisami
prawa;
12)
korzysta ze specjalistycznych programów komputerowych i symulatorów maszyn, urządzeń
i instalacji okrętowych.
3.
Wykonywanie prac z zakresu napraw i remontów maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych
Uczeń:
1)
realizuje plany remontów maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych;
2)
rozróżnia rodzaje prac remontowych na podstawie specyfikacji, przepisów klasyfikacyjnych
polskich i zagranicznych instytucji klasyfikacyjnych, zaleceń producentów urządzeń
lub stanu technicznego maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych;
3)
stosuje technologię naprawy, remontu i montażu maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych;
4)
sporządza wykazy części zamiennych;
5)
wykonuje prace przygotowujące siłownię do remontu stoczniowego;
6)
dobiera i stosuje narzędzia i sprzęt do wykonywania prac remontowych;
7)
wykonuje prace związane z demontażem i montażem maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych;
8)
dobiera i stosuje metody regeneracji i naprawy części maszyn oraz nanoszenia na nie
powłok ochronnych i regeneracyjnych;
9)
kontroluje parametry pracy maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych oraz wykonuje
ich regulacje pod nadzorem;
10)
ocenia poprawność działania maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych;
11)
rozróżnia i stosuje zasady prowadzenia dokumentacji oraz sprawozdawczości remontowej;
12)
wykonuje prace w zakresie uprawnień I stopnia związane z cięciem i spawaniem elementów.
4.
Uczestniczenie w akcjach ratowniczych, ratunkowych i ochrony okrętu w celu ratowania
na morzu życia ludzkiego i mienia
Uczeń:
1)
przestrzega procedur postępowania w sytuacjach zagrożenia zdrowia i życia pasażerów
i załogi okrętu;
2)
stosuje okrętowe środki identyfikacji sygnałów oraz wzywania pomocy na okręcie;
3)
przestrzega procedur ewakuacji pasażerów i załogi okrętu oraz ratowania rozbitków;
4)
obsługuje instalacje wykrywcze i alarmowe oraz sprzęt przeciwpożarowy i instalacje
gaśnicze na okręcie;
5)
stosuje indywidualne i zbiorowe środki ratownicze i ratunkowe;
6)
wykonuje czynności związane z likwidacją rozlewów na morzu;
7)
przestrzega procedur związanych z ochroną okrętu.
MG.33. Organizacja budowy i remontu jednostek pływających
1.
Montowanie kadłuba jednostek pływających z sekcji bloków
Uczeń:
1)
odczytuje dokumentację konstrukcyjną, technologiczną, traserską i pomiarową dotyczącą
prefabrykacji sekcji i budowy, remontu i modernizacji bloków;
2)
rozróżnia stopnie montażu sekcji;
3)
rozróżnia maszyny, urządzenia, sprzęt i narzędzia konieczne do wykonania montażu konstrukcji
kadłuba jednostek pływających;
4)
korzysta z instrukcji tolerancji i standardu budowy, remontu i modernizacji kadłuba
jednostek pływających;
5)
wykonuje montaż kadłuba jednostek pływających zgodnie z opracowaną technologią budowy,
remontu lub modernizacji, zachowuje technologiczną kolejność spawania;
6)
montuje pozostałe elementy konstrukcyjne kadłuba i wyposażenia niezbędne do wykonania
przed wodowaniem jednostek pływających;
7)
wykonuje próby szczelności zbiorników i kadłuba jednostek pływających;
8)
analizuje możliwości i wykonuje pomiary ugięcia stępki oraz montuje znaki zanurzenia
zgodnie z danymi otrzymanymi z biura konstrukcyjnego;
9)
wykonuje i analizuje pomiary geometryczne kadłuba jednostek pływających;
10)
bierze udział w analizowaniu ewentualnych zagrożeń w trakcie montowania kadłuba jednostek
pływających z sekcji i bloków;
11)
kontroluje proces montażu kadłuba jednostek pływających z wykorzystaniem wyników analiz;
12)
zgłasza potrzeby odbioru, badań nieniszczących oraz prób wymaganych na stopniu montażu
kadłuba jednostek pływających.
2.
Przygotowanie kadłuba jednostek pływających oraz urządzeń do wodowania
Uczeń:
1)
rozróżnia urządzenia, narzędzia i obiekty wykorzystywane do wodowania kadłuba jednostek
pływających oraz sposoby wodowania;
2)
rozróżnia urządzenia używane do transportu kadłuba jednostek pływających na stanowisko
wodowania;
3)
odczytuje dokumentację konstrukcyjną, technologiczną, traserską i pomiarową związaną
z procesem wodowania kadłuba jednostek pływających;
4)
wykonuje konstrukcje podbudowy do wodowania zgodnie z dokumentacją;
5)
wykonuje konserwacje, przeglądy i próby urządzeń i obiektów przeznaczonych do wodowania
kadłuba jednostek pływających;
6)
wykonuje i montuje oprzyrządowanie niezbędne do wodowania kadłuba jednostek pływających;
7)
korzysta z dokumentacji balastowania jednostek pływających na czas wodowania;
8)
wykonuje zabezpieczenia kadłuba jednostek pływających przed zalaniem wodą zaburtową
oraz zabezpieczenia urządzeń na czas wodowania;
9)
wykonuje przegląd podwodnej części kadłuba jednostek pływających i podbudowy do wodowania;
10)
korzysta z instrukcji obsługi urządzeń służących do wodowania;
11)
analizuje i sporządza wykaz prac niezbędnych do bezpiecznego wodowania oraz kompletuje
dokumentację potwierdzającą ich wykonanie;
12)
wykonuje polecenia osoby kierującej wodowaniem jednostek pływających;
13)
kompletuje sprzęt awaryjny, uczestniczy w przeglądzie jednostki po wodowaniu oraz
podejmuje konieczne działania w przypadku wystąpienia uszkodzeń konstrukcji kadłuba
podczas wodowania;
14)
bierze udział w analizowaniu ewentualnych zagrożeń w trakcie przygotowania kadłuba
jednostek pływających oraz urządzeń do wodowania jednostek pływających.
3.
Wykonywanie prac remontowych kadłuba jednostek pływających
Uczeń:
1)
odczytuje dokumentację konstrukcyjną, technologiczną i pomiarową związaną z procesem
dokowania kadłuba jednostek pływających;
2)
rozróżnia urządzenia, narzędzia i obiekty wykorzystywane do dokowania kadłuba jednostek
pływających;
3)
wykonuje prace przygotowawcze związane z procesem dokowania kadłuba jednostek pływających
i kontroluje prawidłowość jego wykonania;
4)
odczytuje dokumentację konstrukcyjną, technologiczną, traserską i pomiarową związaną
z remontem kadłuba jednostek pływających;
5)
rozróżnia maszyny, urządzenia, sprzęt i narzędzia konieczne do wykonania prac remontowych
kadłuba jednostek pływających;
6)
wykonuje prace przygotowawcze związane z remontem, takie jak: demontaż izolacji, systemów
i okablowania, przygotowanie zbiorników, pomieszczeń;
7)
stosuje zabezpieczenia kadłuba, maszyn i urządzeń jednostek pływających podczas prac
remontowych i modernizacyjnych;
8)
kompletuje materiały i oprzyrządowanie przewidziane do wykonania prac remontowych
i modernizacyjnych;
9)
transportuje materiały, urządzenia i oprzyrządowanie konieczne do wykonania remontu
lub modernizacji kadłuba jednostek pływających;
10)
wykonuje prace remontowe lub modernizacyjne kadłuba jednostek pływających zgodnie
z dokumentacją;
11)
kontroluje prace remontowe lub modernizacyjne, zgłasza odbiory, badania nieniszczące
i wymagane próby;
12)
bierze udział w analizowaniu ewentualnych zagrożeń w trakcie wykonywania prac remontowych
i modernizacyjnych kadłuba jednostek pływających.
4.
Organizowanie i nadzór procesu budowy i wyposażania kadłuba jednostek pływających
Uczeń:
1)
odczytuje dokumentację konstrukcyjną, unifikacje, dokumentacje: traserską, technologiczną,
materiałową, pomiarową oraz standardy budowy jednostek pływających;
2)
opracowuje harmonogramy budowy, remontu lub modernizacji jednostek pływających;
3)
analizuje warunki uruchomienia kooperacji wewnętrznej i zewnętrznej;
4)
opracowuje dokumentację materiałową umożliwiającą pobranie materiałów hutniczych do
budowy kadłuba jednostek pływających oraz kontroluje zgodności dostaw;
5)
prowadzi nadzór technologiczny procesu obróbki wstępnej blach i profili;
6)
opracowuje dokumentację technologiczną z wykazem przekazania elementów konstrukcyjnych,
węzłów prefabrykacji wstępnej, płatów itp. na poszczególne stopnie budowy, remontu
lub modernizacji kadłuba jednostek pływających;
7)
opracowuje dokumentację technologiczną prefabrykacji, montażu sekcji i bloków kadłuba
oraz jego wyposażenia;
8)
opracowuje dokumentację technologiczną oprzyrządowania do budowy, remontu lub modernizacji
sekcji, bloków, kadłuba oraz ich transportu;
9)
prowadzi nadzór technologiczny procesu budowy, remontu lub modernizacji kadłuba jednostek
pływających;
10)
rozróżnia sprzęt pomiarowy stosowany w procesie budowy, remontu lub modernizacji kadłuba
jednostek pływających i jego wyposażania;
11)
opracowuje dokumentację, wykonuje i dokumentuje pomiary na każdym stopniu budowy,
remontu lub modernizacji kadłuba i wyposażania jednostek pływających oraz analizuje
wyniki tych pomiarów;
12)
opracowuje technologie dotyczące napraw elementów lub konstrukcji w przypadku przekroczenia
dopuszczalnych w standardach odchyłek wymiarowych lub wad spawalniczych;
13)
opracowuje dokumentację technologiczną oprzyrządowania do budowy sekcji, bloków, kadłuba
oraz ich transportu;
14)
kontroluje jakość wykonywanych prac na każdym stopniu budowy, remontu lub modernizacji
kadłuba i wyposażenia, zgłasza wymagane badania i próby;
15)
opracowuje dokumentację technologiczną dotyczącą gięcia blach i profili oraz kontroluje
prawidłowość ich wykonania;
16)
wykonuje i analizuje pomiary wymiarów głównych kadłuba jednostek pływających;
17)
wykonuje próby i badania wytrzymałościowe materiałów określonych w procedurach, normach
i przepisach klasyfikacyjnych Polskiego Rejestru Statków;
18)
bierze udział w analizowaniu ewentualnych zagrożeń w trakcie wykonywania prac podczas
budowy, remontu lub modernizacji i wyposażania kadłuba jednostek pływających.
MG.34. Organizacja i prowadzenie prac wiertniczych
1.
Przygotowywanie i prowadzenie prac wiertniczych
Uczeń:
1)
przestrzega przepisów prawa dotyczących wykonywania prac i zabiegów wiertniczych;
2)
korzysta z dokumentacji i planów sytuacyjnych, dotyczących montażu i demontażu urządzeń
wiertniczych;
3)
analizuje projekt wykonania prac i zabiegów wiertniczych;
4)
zamawia części zamienne podzespołów urządzeń wiertniczych;
5)
organizuje logistykę utrzymania ciągłego ruchu zakładu wiertniczego;
6)
sporządza dokumentację czasu pracy załogi wiertniczej.
2.
Prowadzenie dokumentacji wierceń
Uczeń:
1)
analizuje dokumentacje procesu wiercenia;
2)
analizuje i interpretuje dane zamieszczone w dokumentacji wierceń;
3)
przestrzega zasad gospodarki materiałowej wiertni;
4)
posługuje się terminologią specjalistyczną dotyczącą procesu wiercenia;
5)
dokonuje analizy wskaźników wiercenia;
6)
dokonuje analizy i interpretacji wyników pomiarów geofizycznych;
7)
analizuje wykresy rozkładu ciśnień dotyczące opróbowania otworu wiertniczego;
8)
sporządza raporty wiertnicze dotyczące pracy elementów przewodu wiertniczego oraz
zużycia narzędzi wiertniczych;
9)
sporządza raport płuczkowy i raport energetyczny.
3.
Rejestrowanie i interpretacja odczytów wskazań przyrządów kontrolno-pomiarowych
Uczeń:
1)
kontroluje działanie przyrządów pomiarowych;
2)
dokonuje analizy i interpretacji wskazań przyrządów kontrolno-pomiarowych;
3)
dokonuje analizy raportów serwisów kontrolno-pomiarowych;
4)
uczestniczy w sporządzaniu bilansu płuczki wiertniczej;
5)
wykonuje pomiary z zastosowaniem inklinometrów wrzutowych oraz interpretuje uzyskane
dane;
6)
uczestniczy w wykonywaniu prób ciśnieniowych i sporządza protokoły wykonania prób.
4.
Planowanie i realizacja procesu wiercenia
Uczeń:
1)
projektuje przewód wiertniczy dla różnych warunków wiercenia;
2)
określa liczbę kolumn rur okładzinowych, ich średnice i głębokość ich zapuszczenia;
3)
wykonuje obliczenia dotyczące ciężaru systemów rurowych w otworze wiertniczym;
4)
oblicza obciążenia i naprężenia występujące w systemach rurowych stosowanych w procesie
wiercenia;
5)
dobiera parametry hydrauliczne wiercenia;
6)
oblicza ilość zaczynu cementowego, przybitki, cementu i cieczy zarobowej do wykonania
cementowania rur okładzinowych;
7)
dobiera elementy zabezpieczenia przeciwerupcyjnego z uwzględnieniem klasy zagrożenia
erupcyjnego, kategorii zagrożenia siarkowodorowego, dopuszczalnego ciśnienia głowicowego;
8)
dobiera optymalne parametry wiercenia na podstawie danych z testu zwiercalności;
9)
oblicza i analizuje koszty wiercenia;
10)
pobiera rdzenie i próbki okruchowe, opisuje i magazynuje skrzynki rdzeniowe;
11)
charakteryzuje cele i określa podział kierunkowych otworów wiertniczych;
12)
dobiera technologię wykonania otworów kierunkowych;
13)
dobiera narzędzia do wykonania otworów kierunkowych;
14)
charakteryzuje morskie jednostki wiertnicze;
15)
określa technologię wykonania wierceń morskich;
16)
przestrzega zasad profilaktyki przeciwerupcyjnej i ochrony środowiska podczas wierceń
morskich;
17)
charakteryzuje systemy wierceń.
MG.35. Prowadzenie procesu przeróbki kopalin stałych
1.
Prowadzenie procesu klasyfikacji i rozdrabniania kopalin stałych
Uczeń:
1)
rozpoznaje maszyny i urządzenia wykorzystywane w procesie klasyfikacji i rozdrabniania
kopalin stałych;
2)
przyjmuje i magazynuje nadawę surową;
3)
dozuje nadawę do procesów przeróbki kopalin stałych;
4)
prowadzi proces klasyfikacji i rozdrabniania kopalin stałych w węzłach technologicznych;
5)
posługuje się sprzętem i narzędziami stosowanymi podczas klasyfikacji i rozdrabniania
kopalin stałych;
6)
użytkuje maszyny i urządzenia podczas klasyfikacji i rozdrabniania kopalin stałych;
7)
ocenia jakość procesów klasyfikacji i rozdrabniania kopalin stałych;
8)
przestrzega zasad gospodarki surowcami mineralnymi;
9)
rozpoznaje zagrożenia wybuchem pyłów i gazów oraz stosuje środki zapobiegawcze;
10)
stosuje sposoby zagospodarowania i utylizacji odpadów powstających w procesie klasyfikacji
i rozdrabniania kopalin stałych.
2.
Prowadzenie procesu wzbogacania kopalin stałych
Uczeń:
1)
prowadzi proces wzbogacania kopalin stałych w węzłach technologicznych;
2)
kontroluje parametry procesu wzbogacania kopalin stałych;
3)
określa przydatność kopaliny stałej do procesu wzbogacania;
4)
ocenia jakość procesu wzbogacania kopalin stałych;
5)
posługuje się sprzętem i narzędziami stosowanymi podczas procesu wzbogacania kopalin
stałych;
6)
użytkuje maszyny i urządzenia stosowane w procesie wzbogacania kopalin stałych;
7)
rozpoznaje zagrożenia wybuchem pyłów i gazów oraz stosuje środki zapobiegawcze;
8)
stosuje sposoby zagospodarowania i utylizacji odpadów powstających w procesie wzbogacania
kopalin stałych.
3.
Prowadzenie procesu zagęszczania, odwadniania mułów oraz suszenia i przeróbki osadów
Uczeń:
1)
posługuje się sprzętem i narzędziami stosowanymi podczas zagęszczania, odwadniania
mułów oraz suszenia i przeróbki osadów;
2)
użytkuje maszyny i urządzenia do zagęszczania, odwadniania mułów oraz suszenia i przeróbki
osadów;
3)
prowadzi proces zagęszczania, odwadniania mułów oraz suszenia i przeróbki osadów;
4)
kontroluje parametry techniczne procesu zagęszczania, odwadniania mułów oraz suszenia
i przeróbki osadów;
5)
ocenia jakość zagęszczania i odwadniania mułów oraz suszenia osadów;
6)
rozpoznaje zagrożenia wybuchem pyłów i gazów oraz stosuje środki zapobiegawcze.
4.
Prowadzenie procesu oczyszczania wód obiegowych
Uczeń:
1)
posługuje się sprzętem i narzędziami stosowanymi podczas oczyszczania wód obiegowych;
2)
użytkuje maszyny i urządzenia do oczyszczania wód obiegowych;
3)
kontroluje parametry techniczne procesu oczyszczania wód obiegowych;
4)
rozpoznaje zagrożenia wybuchem pyłów i gazów oraz stosuje środki zapobiegawcze.
MG.36. Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych
1.
Organizowanie procesów klasyfikacji, rozdrabniania i wzbogacania kopalin stałych
Uczeń:
1)
planuje procesy klasyfikacji i rozdrabniania kopalin stałych;
2)
stosuje metody wzbogacania kopalin stałych;
3)
planuje procesy wzbogacania kopalin stałych;
4)
organizuje prace związane z wykonywaniem klasyfikacji, rozdrabniania i wzbogacania
kopalin stałych;
5)
nadzoruje procesy klasyfikacji, rozdrabniania i wzbogacania kopalin stałych w węzłach
technologicznych;
6)
kontroluje parametry technologiczne procesu klasyfikacji, rozdrabniania i wzbogacania
kopalin stałych;
7)
prowadzi pobieranie i przygotowanie próbek kopalin stałych do badań technicznych i
laboratoryjnych;
8)
rozpoznaje zagrożenia wybuchem pyłów i gazów oraz stosuje środki zapobiegawcze;
9)
kontroluje stosowanie środków ochrony indywidualnej i zbiorowej;
10)
przestrzega procedur zapewniania jakości;
11)
stosuje sposoby zagospodarowania i utylizacji odpadów powstających w procesie klasyfikacji,
rozdrabniania i wzbogacania kopalin stałych.
2.
Organizowanie procesu transportu, magazynowania i załadunku produktów przeróbki kopalin
stałych
Uczeń:
1)
dobiera sprzęt i narzędzia stosowane podczas transportu, magazynowania i załadunku
produktów przeróbki kopalin stałych;
2)
dobiera urządzenia do transportu, magazynowania i załadunku produktów przeróbki kopalin
stałych;
3)
planuje procesy transportu, magazynowania i załadunku produktów przeróbki kopalin
stałych;
4)
organizuje prace związane z transportem, magazynowaniem, załadunkiem i zbytem produktów
przeróbki kopalin stałych;
5)
prowadzi procesy transportu, magazynowania i załadunku produktów przeróbki kopalin
stałych;
6)
dokumentuje procesy magazynowania, załadunku i zbytu produktów przeróbki kopalin stałych;
7)
rozpoznaje zagrożenia wybuchem pyłów i gazów oraz stosuje środki zapobiegawcze podczas
transportu, magazynowania i załadunku produktów przeróbki kopalin stałych;
8)
kontroluje stosowanie środków ochrony indywidualnej i zbiorowej podczas transportu,
magazynowania i załadunku produktów przeróbki kopalin stałych.
3.
Organizowanie gospodarki wodno-mułowej
Uczeń:
1)
analizuje zjawiska fizykochemiczne obiegów wodno-mułowych;
2)
planuje proces oczyszczania wód obiegowych, zagęszczania i odwadniania mułów oraz
suszenia i przeróbki osadów;
3)
organizuje prace związane z oczyszczaniem wód obiegowych, zagęszczaniem i odwadnianiem
mułów oraz suszeniem i przeróbką osadów;
4)
nadzoruje oczyszczanie wód obiegowych, zagęszczanie i odwadnianie mułów oraz suszenie
i przeróbkę osadów;
5)
zagospodarowuje produkty procesów oczyszczania wód obiegowych, zagęszczania i odwadniania
mułów oraz suszenia i przeróbki osadów;
6)
stosuje metody biooczyszczania wód obiegowych;
7)
określa sposoby zagospodarowania i utylizacji odpadów powstających w procesie oczyszczania
wód obiegowych, zagęszczania i odwadniania mułów oraz suszenia i przeróbki osadów;
8)
dobiera sprzęt i narzędzia stosowane podczas oczyszczania wód obiegowych, zagęszczania
i odwadniania mułów oraz suszenia i przeróbki osadów.
MG.37. Organizacja i nadzorowanie procesu odlewniczego
1.
Prowadzenie procesu odlewniczego
Uczeń:
1)
rozpoznaje elementy schematu organizacyjnego zakładu odlewniczego;
2)
rozróżnia zadania komórek organizacyjnych zakładu odlewniczego;
3)
przydziela zadania pracownikom i nadzoruje ich wykonanie;
4)
sporządza zapotrzebowanie na urządzenia, przyrządy, narzędzia, materiały i surowce
niezbędne w procesie produkcyjnym;
5)
dokonuje rozliczeń materiałowych;
6)
dobiera przyrządy kontrolne do oceny stanu technicznego oprzyrządowania odlewniczego,
maszyn i urządzeń;
7)
dokonuje analizy procesu i podejmuje odpowiednie środki zaradcze w celu zapobiegania
powstawaniu wad odlewów;
8)
stosuje przepisy prawa dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
oraz ochrony środowiska w zakresie dotyczącym procesów odlewniczych.
2.
Przygotowywanie dokumentacji technologicznej i konstrukcyjnej procesów wytwarzania
odlewów
Uczeń:
1)
rozróżnia elementy dokumentacji technologicznej odlewanych części maszyn oraz stosowane
w niej oznaczenia;
2)
rozróżnia rodzaje naddatków uwzględnianych w dokumentacji technologicznej odlewanych
części maszyn;
3)
dobiera, na podstawie norm, wartość skurczu odlewniczego, naddatków na obróbkę mechaniczną
oraz naddatków technologicznych odlewanych części maszyn;
4)
dobiera płaszczyznę podziału odlewu oraz sposób doprowadzenia ciekłego metalu do wnęki
formy;
5)
oblicza oraz dobiera elementy układu wlewowego;
6)
wykonuje rysunki surowych odlewów i form odlewniczych;
7)
planuje sposoby zalewania, wybijania, oczyszczania i wykańczania odlewów;
8)
dobiera elementy znormalizowane do zespołów modelowych, modeli i rdzennic;
9)
rozpoznaje w dokumentacji konstrukcyjnej elementy konstrukcji zespołów modelowych
oraz oprzyrządowania odlewniczego do precyzyjnych metod odlewania;
10)
rozpoznaje w dokumentacji konstrukcyjnej elementy konstrukcyjne kokil i form ciśnieniowych;
11)
dobiera główne i pomocnicze materiały formierskie oraz oblicza ich zawartość w zależności
od rodzaju masy formierskiej;
12)
dobiera materiały do wykonywania pokryć ochronnych wnęki formy i powierzchni rdzeni;
13)
oblicza normę czasu pracy potrzebnego do wykonania formy lub rdzenia.
3.
Kontrola jakości procesów odlewniczych
Uczeń:
1)
rozróżnia właściwości technologiczne i wytrzymałościowe materiałów formierskich oraz
mas formierskich i rdzeniowych;
2)
rozróżnia metody badania właściwości materiałów podstawowych i pomocniczych stosowanych
w masach formierskich i rdzeniowych;
3)
klasyfikuje piaski formierskie na podstawie wyników badań;
4)
rozróżnia metody badania wytrzymałości, wilgotności, przepuszczalności, twardości
i stopnia zagęszczenia mas formierskich i rdzeniowych;
5)
dobiera aparaturę i urządzenia do pomiaru parametrów mas formierskich, rdzeniowych,
spoiw, piasków, lepiszcza;
6)
wykonuje badania laboratoryjne parametrów materiałów oraz mas formierskich i rdzeniowych;
7)
rozpoznaje i klasyfikuje wady odlewów i określa przyczyny ich powstawania;
8)
dobiera metody ujawniania zewnętrznych i wewnętrznych wad odlewów;
9)
dobiera aparaturę do przeprowadzania badań nieniszczących odlewów;
10)
wykonuje badania odlewów i ocenia ich jakość;
11)
dobiera metody kontroli wymiarów formy odlewniczej i rdzeni;
12)
wykonuje pomiary odlewów próbnych;
13)
rozróżnia właściwości technologiczne stopów odlewniczych;
14)
dobiera metody badania właściwości technologicznych stopów odlewniczych;
15)
wykonuje badania właściwości technologicznych stopów odlewniczych;
16)
przeprowadza próby technologiczne ciekłego metalu;
17)
wykonuje badania składu chemicznego stopów odlewniczych;
18)
dobiera urządzenia i przygotowuje zgłady metalograficzne do badań mikroskopowych;
19)
rozpoznaje strukturę stopów odlewniczych na podstawie atlasu metalograficznego;
20)
rozróżnia metody badań właściwości mechanicznych stopów odlewniczych;
21)
wykonuje badania właściwości mechanicznych stopów odlewniczych.
MG.38. Organizacja i prowadzenie procesów hutniczych
1.
Prowadzenie procesów hutniczych
Uczeń:
1)
rozróżnia zadania komórek organizacyjnych zakładu hutniczego;
2)
przydziela zadania pracownikom i nadzoruje ich wykonanie;
3)
sporządza zapotrzebowanie na urządzenia, przyrządy, narzędzia, materiały i surowce
niezbędne w procesie produkcyjnym;
4)
rozlicza zużycie surowców, materiałów, godzin pracy urządzeń stosowanych w procesie
produkcyjnym;
5)
dobiera metody określania stopnia zużycia podzespołów i zespołów maszyn i urządzeń;
6)
kontroluje przebieg procesu technologicznego i prowadzi dokumentację produkcyjną;
7)
użytkuje urządzenia komputerowe w zakresie organizowania i prowadzenia procesów produkcyjnych.
2.
Prowadzenie dokumentacji technologicznej procesów hutniczych
Uczeń:
1)
rozróżnia elementy dokumentacji technologicznej stosowanej podczas planowania procesów
hutniczych;
2)
rozpoznaje nazwy, pojęcia i oznaczenia stosowane w hutniczej dokumentacji technologicznej;
3)
planuje przebieg procesu technologicznego rafinacji metali;
4)
sporządza zapotrzebowanie na nośniki energetyczne i materiały niezbędne podczas procesów
rafinacji metali;
5)
stosuje parametry technologiczne prowadzenia procesów rafinacji metali na podstawie
dokumentacji technologicznej;
6)
planuje przebieg procesu technologicznego obróbki plastycznej na zimno i gorąco w
zależności od kształtu i wymiarów wyrobu gotowego;
7)
dobiera oprzyrządowanie technologiczne do obróbki plastycznej na zimno i gorąco;
8)
dobiera materiały pomocnicze do procesów obróbki plastycznej metali i ich stopów;
9)
dobiera parametry technologiczne procesów obróbki plastycznej na zimno i gorąco na
podstawie dokumentacji technologicznej;
10)
planuje procesy technologiczne obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej do żądanych właściwości
po obróbce;
11)
dobiera temperaturę, czas, sposób studzenia oraz rodzaj atmosfery ochronnej procesów
obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej na podstawie dokumentacji technologicznej;
12)
planuje przebieg procesu technologicznego wykańczania wyrobów gotowych;
13)
dobiera powłoki antykorozyjne w zależności od przeznaczenia i rodzaju wyrobu hutniczego;
14)
oblicza normę czasu pracy;
15)
sporządza dokumentację technologiczną.
3.
Nadzorowanie procesów hutniczych zgodnie z systemem zarządzania jakością
Uczeń:
1)
określa zasady dokumentowania jakości w systemach zarządzania jakością;
2)
prowadzi nadzór jakościowy stanowisk technologicznych;
3)
określa zasady prowadzenia audytów w systemach zarządzania jakością;
4)
stosuje jakościowe narzędzia rozwiązywania problemów;
5)
określa na podstawie dokumentacji wymagane właściwości fizykochemiczne, wytrzymałościowe
i technologiczne surowców, półproduktów i wyrobów gotowych;
6)
pobiera próbki oraz bada właściwości surowców, półproduktów stosowanych w procesach
hutniczych;
7)
dobiera metody i narzędzia do kontroli jakości surowców oraz parametrów procesów hutniczych
oraz półproduktów i wyrobów gotowych;
8)
rozróżnia metody badań własności wytrzymałościowych i technologicznych stopów żelaza,
metali nieżelaznych i ich stopów;
9)
rozróżnia przyrządy pomiarowe stosowane w pomiarach warsztatowych i pomiarach laboratoryjnych;
10)
bada właściwości mechaniczne i technologiczne stopów żelaza, metali nieżelaznych i
ich stopów;
11)
rozpoznaje struktury metalograficzne stopów żelaza, metali nieżelaznych oraz ich stopów;
12)
oznacza skład chemiczny stopów żelaza, metali nieżelaznych oraz ich stopów;
13)
wykonuje badania mikro- i makroskopowe stopów żelaza, metali nieżelaznych oraz ich
stopów;
14)
rozróżnia wady półproduktów i wyrobów gotowych wytwarzanych w procesach hutniczych;
15)
wykonuje pomiary warsztatowe, ocenia zgodność wymiarów wyrobów gotowych z dokumentacją;
16)
wykrywa, identyfikuje i charakteryzuje wady półproduktów i wyrobów gotowych wytwarzanych
w procesach hutniczych;
17)
prowadzi dokumentację badań laboratoryjnych.
MG.39. Organizacja i prowadzenie eksploatacji złóż podziemnych
1.
Organizowanie i prowadzenie robót górniczych
Uczeń:
1)
wykonuje obliczenia dotyczące udostępniania i eksploatacji złóż podziemnych;
2)
przestrzega zasad projektowania podziemnych wyrobisk górniczych oraz wentylacji kopalń;
3)
prowadzi dokumentację techniczno-ruchową, w tym raport produkcyjny, wydobycia surowców;
4)
planuje roboty górnicze;
5)
opracowuje technologie wykonywania robót górniczych;
6)
sporządza i aktualizuje harmonogramy robót górniczych;
7)
organizuje wykonywanie robót górniczych;
8)
nadzoruje roboty udostępniające, przygotowawcze i eksploatacyjne;
9)
kontroluje parametry techniczne procesu technologicznego;
10)
ocenia jakość wykonywanych robót górniczych;
11)
kontroluje stosowanie środków ochrony indywidualnej i zbiorowej;
12)
sporządza karty ryzyka stanowisk pracy;
13)
korzysta z programów komputerowych dotyczących projektowania procesu wydobycia, dokumentowania
wielkości wydobycia, organizacji i zarządzania eksploatacją środków trwałych;
14)
przestrzega procedur zapewniania jakości.
2.
Rozpoznawanie zagrożeń naturalnych i zapobieganie im
Uczeń:
1)
rozpoznaje zagrożenia naturalne występujące w podziemnych wyrobiskach górniczych;
2)
korzysta z informacji o zagrożeniach naturalnych;
3)
wykonuje i nadzoruje prace związane z zabezpieczaniem podziemnych wyrobisk górniczych
przed zagrożeniami naturalnymi;
4)
sporządza harmonogramy zabezpieczania podziemnych wyrobisk górniczych przed zagrożeniami
naturalnymi;
5)
kontroluje zabezpieczenia metanometryczne, przeciwwybuchowe, przeciwpożarowe;
6)
rozpoznaje i ocenia stopień zagrożenia wybuchowego;
7)
ocenia stan wyrobisk górniczych oraz ich obudowy;
8)
posługuje się aparaturą kontrolno-pomiarową;
9)
organizuje i prowadzi prace związane z zabudową sprzętu do pomiaru zagrożeń naturalnych;
10)
przestrzega procedur postępowania w razie wystąpienia zagrożeń naturalnych;
11)
ocenia jakość wykonanej pracy;
12)
kontroluje stosowanie środków ochrony indywidualnej i zbiorowej.
MG.40. Organizacja i prowadzenie eksploatacji otworowej złóż
1.
Organizowanie i prowadzenie obsługi odwiertów eksploatacyjnych złóż
Uczeń:
1)
przestrzega zasad eksploatacji kopalin otworami wiertniczymi oraz wyjaśnia zasady
wydobywania ropy naftowej i gazu ziemnego spod dna morskiego;
2)
stosuje przepisy prawa geologicznego i górniczego, bezpieczeństwa i higieny pracy,
ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska stosowane w zakładach górniczych wydobywających
kopaliny otworami wiertniczymi w zakresie organizowania, prowadzenia i nadzorowania
obsługi odwiertów eksploatacyjnych;
3)
posługuje się dokumentacją techniczną maszyn i urządzeń stosowanych do eksploatacji
odwiertów;
4)
nadzoruje obsługę głowic odwiertów oraz urządzeń służących do eksploatacji kopalin;
5)
ustala optymalne warunki eksploatacji kopalin oraz dobiera parametry pracy maszyn
i urządzeń górniczych;
6)
prowadzi i kontroluje proces wydobycia kopalin otworami wiertniczymi;
7)
rozróżnia i charakteryzuje wtórne metody wydobycia kopalin otworami wiertniczymi;
8)
charakteryzuje proces podziemnego magazynowania gazu oraz przestrzega zasad magazynowania
odpadów otworami wiertniczymi;
9)
organizuje pracę zespołu do wykonywania prac związanych z obróbką odwiertów;
10)
nadzoruje prace związane z przygotowaniem i wykonaniem zabiegów intensyfikacji wydobycia
kopalin;
11)
kontroluje parametry wydobycia kopalin;
12)
interpretuje wyniki wskazań przyrządów kontrolno-pomiarowych;
13)
prowadzi zbiorczą dokumentację wielkości wydobycia kopalin oraz pracy maszyn i urządzeń
stosowanych przy obsłudze odwiertów;
14)
posługuje się dokumentacją geologiczną;
15)
kontroluje i ocenia stan techniczny maszyn, urządzeń oraz narzędzi stosowanych przy
obsłudze odwiertów;
16)
nadzoruje usuwanie awarii maszyn i urządzeń górniczych.
2.
Organizowanie i prowadzenie procesów oczyszczania ropy naftowej i gazu ziemnego
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
i ochrony środowiska w procesie oczyszczania ropy naftowej i gazu ziemnego;
2)
posługuje się dokumentacją techniczną maszyn i urządzeń stosowanych w procesach oczyszczania
ropy naftowej i gazu ziemnego;
3)
posługuje się schematami instalacji technologicznych do stabilizacji ropy naftowej
oraz oczyszczania gazu ziemnego;
4)
charakteryzuje materiały oraz substancje chemiczne stosowane w procesie oczyszczania
ropy naftowej i gazu ziemnego;
5)
nadzoruje prace związane z prowadzeniem procesów oczyszczania ropy naftowej i gazu
ziemnego;
6)
nadzoruje proces stabilizacji ropy naftowej;
7)
nadzoruje obsługę urządzeń do rozbijania emulsji ropnych;
8)
kontroluje parametry technologiczne pracy instalacji i urządzeń do oczyszczania ropy
naftowej i gazu ziemnego;
9)
rozróżnia elementy automatyki stosowane w procesach oczyszczania ropy naftowej i gazu
ziemnego;
10)
kontroluje i ocenia stan techniczny maszyn i urządzeń stosowanych w procesach oczyszczania
kopalin.
3.
Prowadzenie magazynowania i transportu kopalin
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje oraz objaśnia budowę i parametry techniczne zbiorników magazynowych;
2)
wyjaśnia zasady sytuowania zbiorników magazynowych na terenie zakładu górniczego oraz
charakteryzuje klasy niebezpieczeństwa pożarowego magazynowanych kopalin;
3)
stosuje przepisy prawa dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
i ochrony środowiska podczas magazynowania i transportu kopalin;
4)
posługuje się dokumentacją techniczną zbiorników magazynowych oraz maszyn i urządzeń
do transportu kopalin;
5)
rozróżnia i interpretuje podstawowe prawa przepływu cieczy w rurociągach oraz podstawowe
prawa hydrostatyki;
6)
nadzoruje prace osób obsługujących zbiorniki magazynowe;
7)
kontroluje stopień napełniania zbiorników magazynowych;
8)
oblicza i dokumentuje ilości kopalin w zbiornikach magazynowych;
9)
nadzoruje i kontroluje użytkowanie pomp i rurociągów do tłoczenia kopalin;
10)
kontroluje i ocenia stan techniczny zbiorników magazynowych oraz maszyn i urządzeń
do tłoczenia i transportu kopalin;
11)
kontroluje sposób pobierania i jakość pobieranych próbek kopalin do badań laboratoryjnych;
12)
nadzoruje usuwanie awarii zbiorników oraz maszyn i urządzeń do transportu kopalin;
13)
interpretuje wskazania urządzeń i przyrządów kontrolno-pomiarowych;
14)
nadzoruje obsługę urządzeń do napełniania cystern;
15)
nadzoruje obsługę sprężarek do tłoczenia gazu ziemnego;
16)
sporządza schematy technologiczne rurociągów do transportu kopalin.
4.
Wykonywanie pomiarów wgłębnych oraz pomiarów właściwości fizykochemicznych kopalin
Uczeń:
1)
przedstawia klasyfikację i skład chemiczny ropy naftowej, gazu ziemnego i wód podziemnych
oraz charakteryzuje właściwości fizykochemiczne kopalin;
2)
posługuje się dokumentacją techniczną i instrukcjami wykonywania pomiarów wgłębnych
oraz pomiarów właściwości fizykochemicznych kopalin;
3)
nadzoruje przygotowanie odwiertów eksploatacyjnych do wykonywania pomiarów wgłębnych
kopalin;
4)
organizuje, koordynuje i nadzoruje pracę zespołu wykonującego pomiary wgłębne kopalin;
5)
wykonuje pomiary wgłębne kopalin w odwiertach eksploatacyjnych;
6)
dobiera przyrządy pomiarowe, sprzęt i narzędzia do wykonywania pomiarów wgłębnych
kopalin;
7)
oblicza podstawowe paramerty złożowe;
8)
kontroluje i ocenia stan techniczny maszyn, urządzeń i przyrządów do pomiarów wgłębnych
kopalin;
9)
przygotowuje próbki płynów złożowych do pomiarów właściwości fizykochemicznych kopalin;
10)
dobiera metody badań, sprzęt, narzędzia i przyrządy w zależności od rodzaju badanych
właściwości fizykochemicznych płynów złożowych;
11)
wykonuje pomiar właściwości fizykochemicznych kopalin;
12)
wykonuje oznaczenie zawartości zanieczyszczeń w ropie naftowej;
13)
wykonuje analizę składu chemicznego kopalin;
14)
odczytuje i interpretuje wyniki pomiarów wgłębnych oraz właściwości fizykochemicznych
kopalin;
15)
prowadzi dokumentację badań, analiz i pomiarów właściwości fizykochemicznych płynów
złożowych;
16)
sporządza zestawienia tabelaryczne, diagramy i wykresy na podstawie wyników pomiarów
wgłębnych oraz pomiarów właściwości fizykochemicznych kopalin.
MG.41. Organizacja i prowadzenie eksploatacji złóż metodą odkrywkową
1.
Organizowanie i prowadzenie robót górniczych w kopalniach odkrywkowych
Uczeń:
1)
wykonuje obliczenia dotyczące udostępniania i eksploatacji złoża, zwałowania oraz
składu wydobytej kopaliny;
2)
przestrzega zasad projektowania kopalń odkrywkowych;
3)
prowadzi dokumentację techniczno-ruchową, w tym raport produkcyjny, wydobycia surowców;
4)
planuje roboty górnicze;
5)
opracowuje technologię wykonywania robót górniczych;
6)
sporządza i aktualizuje harmonogramy robót górniczych;
7)
organizuje wykonywanie robót górniczych;
8)
nadzoruje roboty udostępniające, przygotowawcze, eksploatacyjne, składowiskowe, zwałowe
i rekultywacyjne;
9)
określa położenie frontów eksploatacyjnych;
10)
ocenia jakość wykonanych robót górniczych;
11)
kontroluje stosowanie środków ochrony indywidualnej i zbiorowej;
12)
korzysta z programów komputerowych dotyczących projektowania kopalń odkrywkowych,
dokumentowania wielkości wydobycia, organizacji i zarządzania eksploatacją środków
trwałych.
2.
Rozpoznawanie zagrożeń naturalnych w kopalniach odkrywkowych i zapobieganie im
Uczeń:
1)
przewiduje zagrożenia i zjawiska naturalne występujące w kopalniach odkrywkowych;
2)
rozpoznaje zagrożenia naturalne i organizuje roboty związane z zabezpieczaniem obszarów
niebezpiecznych i zagrożonych w kopalni odkrywkowej;
3)
wykonuje dokumentację dotyczącą bezpieczeństwa w kopalniach odkrywkowych;
4)
prowadzi i kontroluje roboty związane z zabezpieczaniem obszarów niebezpiecznych i
zagrożonych w kopalni odkrywkowej;
5)
stosuje sprzęt i środki ochrony osobistej;
6)
ocenia stan odkrywkowych wyrobisk górniczych i zwałowisk;
7)
posługuje się sprzętem pomiarowym;
8)
przestrzega procedur postępowania w razie wystąpienia zagrożeń naturalnych.
MG.42. Eksploatacja systemów mechatronicznych w rolnictwie
1.
Stosowanie urządzeń i systemów agrotronicznych Uczeń:
1)
wyjaśnia zasady prowadzenia rolnictwa precyzyjnego;
2)
określa możliwości zastosowania systemów elektronicznych i nawigacji satelitarnej
w rolnictwie;
3)
określa korzyści wynikające z prowadzenia rolnictwa precyzyjnego;
4)
rozpoznaje urządzenia wspomagające automatyczną pracę pojazdów, maszyn i urządzeń
stosowanych w rolnictwie oraz określa ich funkcje;
5)
dobiera systemy elektroniczne oraz urządzenia wspomagające automatyzację prac w produkcji
roślinnej i zwierzęcej;
6)
konfiguruje systemy elektroniczne oraz urządzenia wspomagające automatyzację prac
w produkcji roślinnej i zwierzęcej;
7)
interpretuje informacje pozyskane z systemów automatycznych maszyn i urządzeń rolniczych;
8)
montuje i demontuje komponenty układów sterujących i wykonawczych;
9)
dobiera i wprowadza parametry pracy urządzeń elektronicznych stosowanych w pojazdach,
maszynach i urządzeniach rolniczych;
10)
monitoruje zdalnie działanie systemów elektronicznych stosowanych w pojazdach, maszynach
i urządzeniach rolniczych;
11)
synchronizuje prace zespołów pojazdów i maszyn rolniczych wyposażonych w systemy elektronicznego
sterowania;
12)
planuje optymalne wykorzystanie pojazdów, maszyn i urządzeń w produkcji rolniczej
z zastosowaniem systemów elektronicznych i nawigacji satelitarnej;
13)
posługuje się dokumentacją techniczną pojazdów, maszyn i urządzeń rolniczych wyposażonych
w układy elektryczne i elektroniczne oraz układy hydrauliczne i pneumatyczne;
14)
oblicza koszty eksploatacji pojazdów, maszyn i urządzeń rolniczych wyposażonych w
układy sterujące i wykonawcze;
15)
współpracuje z instytucjami, organizacjami i przedsiębiorstwami upowszechniającymi
innowacyjne rozwiązania agrotroniczne.
2.
Obsługiwanie urządzeń i systemów agrotronicznych
Uczeń:
1)
obsługuje panele komputerowe w pojazdach, maszynach i urządzeniach rolniczych;
2)
obsługuje systemy sterujące pracą pojazdów, maszyn i urządzeń rolniczych;
3)
korzysta z satelitarnych systemów nawigacji pojazdów i maszyn rolniczych;
4)
wykonuje pomiary i regulacje parametrów układów sterujących i wykonawczych pojazdów,
maszyn i urządzeń rolniczych;
5)
wykorzystuje programy i urządzenia diagnozujące pracę układów sterujących i wykonawczych
pojazdów, maszyn i urządzeń rolniczych;
6)
wykonuje kalibracje układów sterujących i wykonawczych pojazdów, maszyn i urządzeń
rolniczych;
7)
dokonuje przeglądów technicznych systemów elektronicznych w pojazdach, maszynach i
urządzeniach rolniczych;
8)
określa przyczyny nieprawidłowego działania systemów elektronicznych wspomagających
automatyczną pracę pojazdów, maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji roślinnej i
zwierzęcej;
9)
diagnozuje usterki w sieciach przesyłu informacji wewnętrznej systemów elektronicznych
pojazdów, maszyn i urządzeń rolniczych;
10)
interpretuje wyniki pomiarów diagnostycznych w układach sterujących i wykonawczych
pojazdów, maszyn i urządzeń rolniczych;
11)
interpretuje kody błędów systemowych w układach sterujących i wykonawczych pojazdów,
maszyn i urządzeń rolniczych;
12)
dokonuje kalkulacji kosztów planowanych napraw;
13)
określa sposoby usuwania nieprawidłowości w działaniu układów sterujących i wykonawczych
pojazdów, maszyn i urządzeń rolniczych;
14)
dokonuje konserwacji układów sterujących i wykonawczych stosowanych w pojazdach, maszynach
i urządzeniach rolniczych;
15)
sporządza dokumentację związaną z eksploatacją pojazdów, maszyn i urządzeń rolniczych
wyposażonych w układy sterujące i wykonawcze.
MG.43. Organizacja i prowadzenie procesu obsługi pojazdów samochodowych
1.
Organizowanie obsługi i naprawy pojazdów samochodowych
Uczeń:
1)
analizuje wymagania prawne i stosuje zasady, normy i przepisy dotyczące obsługi i
naprawy pojazdów samochodowych;
2)
identyfikuje pojazd przekazany do obsługi i naprawy;
3)
sporządza dokumentację przyjęcia i wydania pojazdu;
4)
ustala zakres oraz terminy przeglądów, napraw, prób i pomiarów kontrolnych pojazdów
samochodowych;
5)
korzysta z dokumentacji technicznej w procesie obsługi i naprawy pojazdów samochodowych;
6)
określa przyczyny uszkodzeń podzespołów i zespołów pojazdów samochodowych;
7)
sporządza kalkulację kosztów wykonania obsługi i naprawy pojazdów samochodowych;
8)
prowadzi dokumentację obsługi i naprawy pojazdów samochodowych;
9)
przestrzega zasad gospodarki częściami zamiennymi i materiałami eksploatacyjnymi pojazdów
samochodowych;
10)
przestrzega zasad recyklingu i postępowania z odpadami użytkowymi;
11)
wprowadza rozwiązania organizacyjne wpływające na efektywność i jakość obsługi i naprawy
pojazdów samochodowych.
2.
Nadzorowanie obsługi i naprawy pojazdów samochodowych
Uczeń:
1)
przestrzega zasad kontaktów z klientami;
2)
podejmuje decyzje dotyczące realizacji zadań;
3)
przydziela prace z zakresu obsługi i naprawy pojazdów samochodowych zespołowi pracowników;
4)
kontroluje przebieg procesu obsługi i naprawy pojazdów samochodowych;
5)
ocenia jakość wykonania zadań;
6)
nadzoruje wykonywanie czynności związanych z obsługą i konserwacją maszyn i urządzeń
stosowanych do obsługi i naprawy pojazdów samochodowych.
MG.44. Organizacja i nadzorowanie procesów produkcji maszyn i urządzeń
1.
Organizowanie procesów obróbki i montażu części maszyn i urządzeń
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną procesów obróbki i montażu części maszyn i urządzeń;
2)
wykonuje obliczenia wytrzymałościowe części maszyn i urządzeń;
3)
sporządza rysunki konstrukcyjne części maszyn i urządzeń;
4)
planuje proces technologiczny obróbki części maszyn i urządzeń;
5)
planuje proces technologiczny montażu maszyn i urządzeń;
6)
dobiera techniki i metody do wytwarzania części maszyn i urządzeń;
7)
dobiera materiały konstrukcyjne do wytwarzania części maszyn i urządzeń;
8)
dobiera rodzaje obróbki cieplnej i cieplno-chemicznej do wytwarzania części maszyn
i urządzeń;
9)
dobiera narzędzia i urządzenia do wytwarzania części maszyn i urządzeń;
10)
dobiera metody zabezpieczenia części maszyn i urządzeń przed korozją;
11)
sporządza dokumentację technologiczną obróbki i montażu części maszyn i urządzeń;
12)
stosuje programy do komputerowego wspomagania projektowania i tworzenia dokumentacji.
2.
Nadzorowanie przebiegu produkcji
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje produkcji;
2)
kalkuluje koszty wytwarzania wyrobów;
3)
kontroluje parametry jakościowe procesów wytwarzania części maszyn i urządzeń;
4)
kontroluje przebieg prac na danym stanowisku;
5)
kontroluje wydajność procesu produkcji i jakość wyrobów;
6)
kontroluje stan techniczny narzędzi, maszyn i urządzeń;
7)
określa zakres i terminy przeglądów i napraw maszyn i urządzeń;
8)
zarządza gospodarką materiałową oraz odpadami;
9)
sporządza dokumentację sprawozdawczą produkcji.
OBSZAR ROLNICZO-LEŚNY Z OCHRONĄ ŚRODOWISKA (RL)
RL.01. Obsługa maszyn stosowanych do prac leśnych
1.
Wykonywanie prac z zakresu hodowli lasu
Uczeń:
1)
dobiera maszyny i urządzenia do rodzaju wykonywanych prac związanych z hodowlą lasu;
2)
przygotowuje do pracy oraz obsługuje maszyny i urządzenia;
3)
posługuje się instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń;
4)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne w szkółkach, uprawach i młodnikach, drzewostanach dojrzewających
i dojrzałych;
5)
określa sposoby pozyskiwania szyszek, nasion drzew i krzewów leśnych;
6)
pozyskuje szyszki i nasiona ze ściętych drzew oraz krzewów leśnych;
7)
posługuje się dokumentacją techniczną dotyczącą hodowli lasu;
8)
dokonuje przeglądów i bieżącej konserwacji maszyn i urządzeń.
2.
Wykonywanie prac z zakresu ochrony lasu i ochrony przeciwpożarowej
Uczeń:
1)
przestrzega zasad postępowania w sytuacjach zagrożenia środowiska leśnego;
2)
dobiera i przygotowuje do pracy maszyny i urządzenia stosowane do ochrony lasu i ochrony
przeciwpożarowej;
3)
rozpoznaje zagrożenia pożarowe i lokalizuje miejsca pożarów;
4)
obsługuje maszyny i urządzenia podczas wykonywania zabiegów związanych z ochroną lasu
i ochroną przeciwpożarową;
5)
dobiera mechaniczne, biologiczne i chemiczne metody ochrony lasu;
6)
posługuje się narzędziami i podręcznym sprzętem gaśniczym;
7)
posługuje się dokumentacją dotyczącą ochrony lasu i ochrony przeciwpożarowej.
3.
Pozyskiwanie surowca drzewnego
Uczeń:
1)
dokonuje selekcji drzew leśnych;
2)
planuje prace związane ze ścinką surowca drzewnego;
3)
dobiera maszyny i urządzenia do pozyskiwania surowca drzewnego oraz biomasy;
4)
przestrzega zasad ochrony lasu przed szkodami powstającymi przy pozyskiwaniu surowca
drzewnego;
5)
obsługuje maszyny i urządzenia do pozyskiwania surowca drzewnego;
6)
obsługuje pilarki spalinowe i elektryczne;
7)
posługuje się dokumentacją techniczną dotyczącą pozyskania surowca drzewnego;
8)
wykonuje czynności związane z konserwacją maszyn i urządzeń;
9)
wykonuje ścinkę, okrzesywanie i przerzynkę drzew;
10)
klasyfikuje surowiec drzewny.
4.
Wykonywanie zrywki surowca drzewnego
Uczeń:
1)
planuje prace związane ze zrywką surowca drzewnego;
2)
rozróżnia rodzaje szlaków zrywkowych;
3)
rozróżnia rodzaje składnic drewna;
4)
posługuje się dokumentacją dotyczącą zrywki surowca drzewnego;
5)
dobiera i przygotowuje do pracy maszyny i urządzenia do zrywki surowca drzewnego;
6)
obsługuje maszyny i urządzenia podczas zrywki surowca drzewnego;
7)
wykonuje czynności związane z układaniem drewna według sortymentów;
8)
wykonuje czynności związane z załadunkiem i rozładunkiem drewna ze środków transportowych;
9)
wykonuje czynności związane z konserwacją maszyn i urządzeń.
5.
Wykonywanie prac związanych z turystycznym i łowieckim zagospodarowaniem lasu
Uczeń:
1)
rozróżnia leśne obiekty budowlane oraz urządzenia łowieckie;
2)
wykonuje małe budowle leśne oraz urządzenia łowieckie i turystyczne;
3)
dobiera materiały i urządzenia do prac związanych z konserwacją urządzeń melioracyjnych
i utrzymaniem dróg leśnych;
4)
wykonuje prace związane z konserwacją rowów melioracyjnych oraz urządzeń wodno-melioracyjnych
w lesie;
5)
wykonuje prace konserwacyjne dróg leśnych i urządzeń drogowych;
6)
wykonuje prace związane z utrzymaniem małych budowli leśnych oraz urządzeń łowieckich
i turystycznych;
7)
wykonuje prace związane z zagospodarowaniem poletek łowieckich;
8)
posługuje się dokumentacją dotyczącą turystycznego i łowieckiego zagospodarowania
lasu.
RL.02. Wykonywanie prac rybackich w akwakulturze
1.
Wykonywanie prac związanych z chowem i hodowlą ryb i raków słodkowodnych
Uczeń:
1)
rozróżnia pojęcia stosowane w rybactwie stawowym;
2)
charakteryzuje technologię produkcji ryb i raków;
3)
dobiera stawy do etapów oraz systemów chowu ryb i raków słodkowodnych;
4)
wykonuje czynności związane z rozrodem ryb i raków słodkowodnych w warunkach naturalnych;
5)
wykonuje czynności związane z podchowem stadiów młodocianych ryb i raków słodkowodnych;
6)
wykonuje czynności związane z zarybianiem stawów hodowlanych;
7)
rozpoznaje i ocenia jakość pasz stosowanych w żywieniu ryb i raków słodkowodnych;
8)
przygotowuje i przechowuje pasze stosowane w rybactwie;
9)
prowadzi prace związane z żywieniem oraz dokarmianiem ryb i raków słodkowodnych;
10)
wykonuje odłowy kontrolne i odławia ryby i raki słodkowodne;
11)
wykonuje czynności związane z zimowaniem i magazynowaniem ryb i raków słodkowodnych;
12)
prowadzi chów ryb i raków słodkowodnych, przestrzegając zasad profilaktyki i higieny;
13)
wykonuje czynności związane z podnoszeniem kultury stawów;
14)
sortuje i transportuje różne sortymenty ryb i raków słodkowodnych.
2.
Użytkowanie rybackie wód śródlądowych
Uczeń:
1)
stosuje pojęcia związane z akwakulturą w wodach śródlądowych;
2)
wykonuje prace rybackie zgodnie z przepisami prawa wodnego i przepisami prawa dotyczącymi
rybactwa śródlądowego;
3)
dobiera skład gatunkowy ryb i raków słodkowodnych do typu zbiornika wodnego i cieku;
4)
wykonuje czynności związane z zarybianiem wód śródlądowych;
5)
prowadzi połowy przy użyciu narzędzi sieciowych, narzędzi kolnych, agregatu prądotwórczego
i urządzeń rybackich;
6)
przechowuje i przygotowuje ryby i raki słodkowodne do sprzedaży;
7)
wykonuje czynności związane z pozyskaniem materiału zarybieniowego ryb i raków słodkowodnych;
8)
wykonuje melioracje rybackie w wodach śródlądowych;
9)
sporządza dokumentację rybacką.
3.
Prowadzenie prac rybackich z zastosowaniem sprzętu, maszyn i urządzeń rybackich
Uczeń:
1)
rozpoznaje sprzęt, narzędzia, maszyny i urządzenia stosowane w gospodarstwach rybackich;
2)
stosuje pomocniczy sprzęt rybacki;
3)
naprawia sieciowe narzędzia połowu i odłowu ryb;
4)
wykonuje wybrane sieciowe narzędzia połowu i odłowu ryb;
5)
obsługuje łodzie rybackie i ich wyposażenie;
6)
prowadzi prace rybackie w gospodarstwach stawowych i jeziorowych z zastosowaniem maszyn;
7)
obsługuje budowle i urządzenia hydrotechniczne;
8)
obsługuje wyposażenie wylęgarni i podchowalni ryb.
RL.03. Prowadzenie produkcji rolniczej
1.
Prowadzenie produkcji roślinnej
Uczeń:
1)
określa wpływ czynników klimatyczno-glebowych na wzrost i rozwój oraz plonowanie roślin;
2)
dobiera rośliny do warunków klimatyczno-glebowych i ekonomicznych danego rejonu;
3)
dobiera zmianowanie roślin uprawnych do określonych warunków gospodarstwa rolniczego;
4)
wykonuje prace związane z konserwacją urządzeń wodno-melioracyjnych;
5)
planuje nawożenie organiczne i mineralne;
6)
ocenia jakość materiału siewnego;
7)
przygotowuje materiał siewny do siewu;
8)
planuje zabiegi agrotechniczne odpowiednie do warunków glebowych i wymagań roślin
uprawnych;
9)
wykonuje zabiegi agrotechniczne związane z produkcją roślin uprawnych;
10)
rozpoznaje choroby, szkodniki i chwasty roślin uprawnych;
11)
dobiera metody i środki ochrony roślin zgodnie z zasadami integrowanej ochrony roślin;
12)
dobiera narzędzia, urządzenia i maszyny do prac w produkcji roślinnej;
13)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w produkcji roślinnej;
14)
prowadzi uprawę roślin zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i z Zasadami Wzajemnej
Zgodności oraz rachunkiem ekonomicznym;
15)
stosuje ekologiczne metody uprawy roślin;
16)
przestrzega warunków przechowywania produktów pochodzenia roślinnego;
17)
przechowuje oraz przygotowuje produkty pochodzenia roślinnego do sprzedaży;
18)
prowadzi sprzedaż bezpośrednią produktów pochodzenia roślinnego.
2.
Prowadzenie produkcji zwierzęcej
Uczeń:
1)
określa położenie narządów i układów w organizmach zwierząt gospodarskich;
2)
określa procesy życiowe zachodzące w organizmach zwierząt gospodarskich;
3)
rozpoznaje gatunki, typy użytkowe i rasy zwierząt gospodarskich;
4)
określa kierunki chowu zwierząt gospodarskich;
5)
rozpoznaje i ocenia jakość pasz stosowanych w żywieniu zwierząt gospodarskich;
6)
przygotowuje, konserwuje i przechowuje pasze;
7)
analizuje wpływ racjonalnego żywienia zwierząt gospodarskich na wyniki produkcyjne
i ekonomiczne;
8)
dobiera narzędzia, urządzenia i maszyny do prac w produkcji zwierzęcej;
9)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w produkcji zwierzęcej;
10)
wykonuje prace związane z żywieniem, rozrodem oraz pielęgnacją zwierząt gospodarskich;
11)
wykonuje prace związane z higieną zwierząt i utrzymaniem pomieszczeń gospodarskich;
12)
określa warunki zoohigieniczne w pomieszczeniach dla zwierząt gospodarskich;
13)
prowadzi produkcję zwierzęcą zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i z Zasadami
Wzajemnej Zgodności;
14)
rozpoznaje objawy chorobowe na podstawie wyglądu i zachowania zwierząt gospodarskich;
15)
przestrzega zasad identyfikacji i rejestracji oraz obrotu zwierzętami gospodarskimi;
16)
stosuje metody ekologiczne w produkcji zwierzęcej;
17)
przygotowuje zwierzęta do aukcji, pokazów i wystaw;
18)
przygotowuje zwierzęta i produkty pochodzenia zwierzęcego do sprzedaży;
19)
prowadzi sprzedaż bezpośrednią zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego.
3.
Obsługa środków technicznych stosowanych w rolnictwie
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną, instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń rolniczych
oraz normami i katalogami;
2)
rozpoznaje materiały konstrukcyjne i eksploatacyjne stosowane w maszynach i urządzeniach
rolniczych;
3)
obsługuje urządzenia i systemy energetyki odnawialnej;
4)
obsługuje urządzenia wodociągowe stosowane w budynkach inwentarskich;
5)
obsługuje i konserwuje urządzenia wodno-melioracyjne;
6)
dobiera pojazdy i środki transportu do rodzaju prac wykonywanych w rolnictwie;
7)
przygotowuje do pracy pojazdy, maszyny, narzędzia i urządzenia;
8)
przeprowadza kalibrację opryskiwaczy stosowanych w ochronie roślin;
9)
wykonuje czynności związane z przeglądami technicznymi oraz konserwacją pojazdów,
maszyn i urządzeń rolniczych.
RL.04. Prowadzenie produkcji pszczelarskiej
1.
Prowadzenie produkcji roślinnej
Uczeń:
1)
określa wpływ czynników klimatyczno-glebowych na wzrost i rozwój oraz plonowanie roślin;
2)
dobiera rośliny do warunków klimatyczno-glebowych i ekonomicznych danego rejonu;
3)
dobiera zmianowanie roślin uprawnych do określonych warunków gospodarstwa rolniczego;
4)
wykonuje prace związane z konserwacją urządzeń wodno-melioracyjnych;
5)
planuje nawożenie organiczne i mineralne;
6)
ocenia jakość materiału siewnego;
7)
przygotowuje materiał siewny do siewu;
8)
planuje zabiegi agrotechniczne do warunków glebowych i wymagań roślin uprawnych;
9)
wykonuje zabiegi agrotechniczne związane z produkcją roślin uprawnych;
10)
rozpoznaje choroby, szkodniki i chwasty roślin uprawnych;
11)
dobiera metody i środki ochrony roślin zgodnie z zasadami integrowanej ochrony roślin;
12)
dobiera narzędzia, urządzenia i maszyny do prac w produkcji roślinnej;
13)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w produkcji roślinnej;
14)
prowadzi uprawę roślin zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i z Zasadami Wzajemnej
Zgodności oraz rachunkiem ekonomicznym;
15)
stosuje ekologiczne metody uprawy roślin;
16)
przestrzega warunków przechowywania produktów pochodzenia roślinnego;
17)
przechowuje oraz przygotowuje produkty pochodzenia roślinnego do sprzedaży;
18)
prowadzi sprzedaż bezpośrednią produktów pochodzenia roślinnego.
2.
Prowadzenie produkcji zwierzęcej
Uczeń:
1)
określa położenie narządów i układów w organizmach zwierząt gospodarskich;
2)
określa procesy życiowe zachodzące w organizmach zwierząt gospodarskich;
3)
rozpoznaje gatunki, typy użytkowe i rasy zwierząt gospodarskich;
4)
określa kierunki chowu zwierząt gospodarskich;
5)
rozpoznaje i ocenia jakość pasz stosowanych w żywieniu zwierząt gospodarskich;
6)
przygotowuje, konserwuje i przechowuje pasze;
7)
analizuje wpływ racjonalnego żywienia zwierząt gospodarskich na wyniki produkcyjne
i ekonomiczne;
8)
dobiera narzędzia, urządzenia i maszyny do prac w produkcji zwierzęcej;
9)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w produkcji zwierzęcej;
10)
wykonuje prace związane z żywieniem, rozrodem oraz pielęgnacją zwierząt gospodarskich;
11)
wykonuje prace związane z higieną zwierząt i utrzymaniem pomieszczeń gospodarskich;
12)
określa warunki zoohigieniczne w pomieszczeniach dla zwierząt gospodarskich;
13)
prowadzi produkcję zwierzęcą zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i z Zasadami
Wzajemnej Zgodności;
14)
rozpoznaje objawy chorobowe na podstawie wyglądu i zachowania zwierząt gospodarskich;
15)
przestrzega zasad identyfikacji i rejestracji oraz obrotu zwierzętami gospodarskimi;
16)
stosuje metody ekologiczne w produkcji zwierzęcej;
17)
przygotowuje zwierzęta do aukcji, pokazów i wystaw;
18)
przygotowuje zwierzęta i produkty pochodzenia zwierzęcego do sprzedaży;
19)
prowadzi sprzedaż bezpośrednią zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego.
3.
Prowadzenie gospodarki pasiecznej
Uczeń:
1)
rozróżnia rasy pszczół;
2)
określa budowę morfologiczną i anatomiczną oraz procesy fizjologiczne zachodzące w
organizmie pszczół;
3)
ocenia stan rodziny pszczelej w różnych porach roku;
4)
ocenia wartość użytkową i hodowlaną pszczół i ich mieszańców;
5)
zakłada i prowadzi pasiekę;
6)
kieruje rozwojem rodzin pszczelich w sezonie pasiecznym;
7)
prowadzi prace związane z rozmnażaniem rodzin pszczelich;
8)
prowadzi wychów i wymianę matek pszczelich;
9)
prowadzi gospodarkę wędrowną pszczół;
10)
rozpoznaje choroby i szkodniki pszczół oraz szkodniki produktów pszczelich;
11)
dobiera metody zwalczania chorób i szkodników pszczół;
12)
prowadzi pasiekę metodami tradycyjnymi i ekologicznymi;
13)
organizuje i prowadzi pozyskiwanie miodu, pyłku, wosku, mleczka, propolisu i pierzgi
oraz jadu pszczelego;
14)
ocenia jakość produktów pszczelich;
15)
przetwarza produkty pszczele;
16)
przestrzega warunków przechowywania produktów pszczelich;
17)
przygotowuje produkty pszczele do sprzedaży zgodnie z obowiązującymi normami;
18)
prowadzi sprzedaż bezpośrednią produktów pszczelich;
19)
przestrzega zasad rachunku ekonomicznego podczas prowadzenia pasieki.
4.
Wykorzystywanie zasobów bazy pożytkowej
Uczeń:
1)
klasyfikuje pożytki pszczele według określonych kryteriów;
2)
rozpoznaje rośliny pożytkowe;
3)
ocenia wydajność nektarową i miodową roślin pożytkowych;
4)
szacuje zasoby bazy pożytkowej w rejonie;
5)
dobiera rośliny do poprawy bazy pożytkowej;
6)
poprawia bazę pożytkową wokół pasieki;
7)
określa odległość pasieki od bazy pożytkowej;
8)
określa potrzeby pokarmowe rodziny pszczelej;
9)
dostosowuje wielkość pasieki do zasobów bazy pożytkowej.
RL.05. Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych
1.
Prowadzenie produkcji sadowniczej
Uczeń:
1)
określa wpływ czynników klimatycznych na wzrost, rozwój oraz plonowanie roślin sadowniczych;
2)
dobiera rośliny sadownicze do warunków klimatyczno-glebowych i ekonomicznych danego
rejonu;
3)
ustala terminy sadzenia roślin sadowniczych;
4)
przygotowuje teren i glebę pod uprawę roślin sadowniczych;
5)
planuje nawożenie organiczne i mineralne roślin sadowniczych;
6)
wykonuje prace związane z nawożeniem, pielęgnacją, nawadnianiem i odwadnianiem upraw
sadowniczych;
7)
dobiera sposoby formowania drzew i krzewów owocowych;
8)
reguluje wzrost i owocowanie roślin sadowniczych;
9)
zabezpiecza rośliny przed mrozem i przymrozkami;
10)
wykonuje czynności związane z produkcją materiału szkółkarskiego i rozmnożeniowego
roślin sadowniczych;
11)
rozpoznaje choroby oraz szkodniki roślin sadowniczych;
12)
rozpoznaje chwasty w uprawach sadowniczych;
13)
dobiera metody i środki ochrony roślin sadowniczych;
14)
ocenia dojrzałość zbiorczą owoców;
15)
dobiera sprzęt do zbioru i transportu owoców;
16)
prowadzi uprawę owoców zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i z Zasadami Wzajemnej
Zgodności;
17)
wykonuje czynności związane ze zbiorem owoców;
18)
przestrzega warunków przechowywania różnych gatunków owoców;
19)
przygotowuje owoce do sprzedaży;
20)
prowadzi sprzedaż bezpośrednią różnych gatunków owoców;
21)
kalkuluje koszty produkcji sadowniczej.
2.
Prowadzenie produkcji warzywniczej
Uczeń:
1)
określa wpływ czynników klimatycznych na wzrost, rozwój i plonowanie roślin warzywnych
i przyprawowych oraz grzybów jadalnych;
2)
dobiera gatunki i odmiany warzyw do warunków klimatyczno-glebowych i ekonomicznych
danego rejonu;
3)
dobiera metody siewu nasion roślin warzywnych;
4)
ocenia jakość materiału siewnego;
5)
przygotowuje materiał siewny roślin warzywnych;
6)
określa warunki i sposoby rozmnażania oraz pędzenia roślin warzywnych;
7)
dobiera zmianowanie roślin warzywnych do określonych warunków klimatyczno-glebowych
i ekonomicznych gospodarstwa;
8)
przygotowuje pomieszczenia, osłony, podłoża i pojemniki do produkcji warzyw;
9)
wykonuje czynności związane z prowadzeniem upraw warzywnych w gruncie, w pomieszczeniach
i pod osłonami;
10)
wykonuje czynności związane z uprawą roślin przyprawowych w gruncie i pod osłonami;
11)
wykonuje czynności związane z produkcją grzybów jadalnych;
12)
wykonuje zabiegi agrotechniczne związane z prowadzeniem plantacji nasiennych warzyw;
13)
prowadzi uprawę warzyw zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i z Zasadami Wzajemnej
Zgodności;
14)
stosuje metody ekologicznej uprawy roślin warzywnych;
15)
dobiera sprzęt do zbioru i transportu warzyw;
16)
przestrzega warunków przechowywania warzyw;
17)
przygotowuje warzywa, nasiona, rośliny przyprawowe i grzyby jadalne do sprzedaży;
18)
prowadzi sprzedaż bezpośrednią warzyw, nasion, roślin przyprawowych i grzybów jadalnych;
19)
kalkuluje koszty produkcji warzyw.
3.
Prowadzenie produkcji roślin ozdobnych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje i gatunki roślin ozdobnych;
2)
rozpoznaje nasiona roślin ozdobnych i traw;
3)
rozpoznaje organy podziemne roślin ozdobnych;
4)
określa metody wegetatywnego rozmnażania roślin ozdobnych;
5)
określa walory dekoracyjne roślin ozdobnych;
6)
określa wymagania siedliskowe roślin ozdobnych;
7)
planuje uprawę roślin ozdobnych w zależności od warunków klimatyczno-glebowych i ekonomicznych
danego rejonu;
8)
określa termin i sposób siewu nasion i sadzenia roślin ozdobnych;
9)
przygotowuje glebę do siewu nasion i sadzenia roślin ozdobnych;
10)
wykonuje czynności związane z siewem nasion i przesadzaniem roślin ozdobnych;
11)
wykonuje czynności związane z sadzeniem drzew i krzewów;
12)
wykonuje czynności związane z pędzeniem roślin ozdobnych, przyśpieszaniem lub opóźnianiem
kwitnienia roślin ozdobnych;
13)
zakłada rabaty kwiatowe;
14)
rozróżnia rodzaje terenów zieleni;
15)
planuje rozmieszczenie roślin ozdobnych na terenach zieleni;
16)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne i renowacyjne terenów zieleni;
17)
wykonuje dekoracje z wykorzystaniem roślin ozdobnych, naczyń i materiałów pomocniczych;
18)
stosuje metody ochrony i nawożenia roślin ozdobnych bezpieczne dla środowiska;
19)
prowadzi dokumentację robót związanych z urządzaniem terenów zieleni;
20)
przygotowuje kwiaty cięte, rośliny doniczkowe oraz materiał rozmnożeniowy do sprzedaży;
21)
prowadzi sprzedaż bezpośrednią kwiatów ciętych, roślin doniczkowych oraz materiału
rozmnożeniowego;
22)
kalkuluje koszty produkcji roślin ozdobnych oraz urządzania i pielęgnacji terenów
zieleni;
23)
prowadzi uprawę roślin ozdobnych zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i z Zasadami
Wzajemnej Zgodności.
4.
Eksploatacja środków technicznych stosowanych w ogrodnictwie
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną, instrukcjami obsługi maszyn i urządzeń stosowanych
w ogrodnictwie;
2)
rozpoznaje materiały konstrukcyjne i eksploatacyjne stosowane w maszynach i urządzeniach
ogrodniczych;
3)
dobiera narzędzia, urządzenia i maszyny do wykonywania prac w ogrodnictwie;
4)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w produkcji ogrodniczej;
5)
wykonuje określone zabiegi agrotechniczne związane z produkcją ogrodniczą;
6)
dobiera pojazdy i środki transportu do rodzaju wykonywanych prac ogrodniczych;
7)
wykonuje czynności związane z przeglądami technicznymi oraz konserwacją pojazdów,
maszyn i urządzeń ogrodniczych;
8)
przestrzega zasad rachunku ekonomicznego podczas wykonywania prac związanych z produkcją
ogrodniczą;
9)
przeprowadza kalibrację opryskiwaczy stosowanych w ochronie roślin.
RL.06. Jeździectwo i trening koni
1.
Chów i użytkowanie koni
Uczeń:
1)
ocenia przydatność koni do różnych sposobów ich użytkowania;
2)
dobiera sposoby postępowania z końmi z uwzględnieniem ich cech psychofizycznych;
3)
wykonuje czynności związane z codzienną pielęgnacją i utrzymaniem koni;
4)
wykonuje czynności pomocnicze związane z okresową pielęgnacją kopyt;
5)
przestrzega zasad higieny i profilaktyki weterynaryjnej koni;
6)
rozpoznaje typowe objawy chorób i urazów koni;
7)
udziela pierwszej pomocy w przypadku zranień i wypadków koni oraz zapewnia opiekę
zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii;
8)
przygotowuje pasze dla koni;
9)
przestrzega zasad żywienia i karmienia oraz pojenia koni;
10)
obsługuje urządzenia stosowane w chowie i użytkowaniu koni;
11)
przygotowuje konie do różnych typów ich użytkowania;
12)
wykonuje czynności związane z załadunkiem, transportem i rozładunkiem koni;
13)
stosuje przepisy dotyczące dobrostanu koni sportowych, wyścigowych, rekreacyjnych
i terapeutycznych;
14)
stosuje się do harmonogramów dotyczących użytkowania koni;
15)
korzysta z dokumentacji związanej z identyfikacją i użytkowaniem koni.
2.
Nauka jeździectwa
Uczeń:
1)
ocenia kondycję koni;
2)
dobiera sprzęt i akcesoria jeździeckie;
3)
dopasowuje sprzęt jeździecki do budowy ciała konia i jeźdźców;
4)
przygotowuje konie do treningu;
5)
stosuje pomoce jeździeckie w powodowaniu koniem;
6)
stosuje różne rodzaje dosiadu;
7)
wykonuje ćwiczenia związane z treningiem ujeżdżeniowym i skokowym koni;
8)
wykonuje ćwiczenia związane z treningiem wyścigowym koni;
9)
powozi zaprzęgiem konnym;
10)
prezentuje konie na pokazach i aukcjach;
11)
przestrzega przepisów prawa i regulaminów dotyczących jeździectwa oraz wyścigów konnych;
12)
przestrzega zasad bezpieczeństwa jeźdźców i koni;
13)
przestrzega przepisów ruchu drogowego dotyczących poruszania się wierzchem i zaprzęgiem
konnym;
14)
doskonali fizyczną i psychiczną sprawność jeździecką;
15)
określa wymagania dotyczące diety i wagi jeźdźca wyścigowego;
16)
dobiera ubiór jeździecki do różnych form użytkowania koni;
17)
dba o dobrostan koni w trakcie ich użytkowania.
3.
Trening koni
Uczeń:
1)
przestrzega zaleceń trenerów lub instruktorów jeździectwa;
2)
dobiera miejsca treningu z uwzględnieniem jego rodzaju oraz warunków środowiskowych;
3)
uwzględnia skalę szkoleniową podczas treningów koni;
4)
przygotowuje konie do pierwszego dosiadania i zaprzęgania;
5)
przestrzega zasad treningu koni z uwzględnieniem ich cech psychofizycznych, wieku
oraz planowanych obciążeń treningowych;
6)
stosuje metody lonżowania koni;
7)
wykonuje czynności związane z trenowaniem koni sportowych, wyścigowych, rekreacyjnych
i terapeutycznych;
8)
ocenia stan wytrenowania konia na podstawie obserwacji podczas treningu;
9)
stosuje zasady pielęgnacji powysiłkowej oraz odnowy biologicznej koni;
10)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane do treningu koni;
11)
oswaja konie ze sprzętem i urządzeniami stosowanymi w sportowym, wyścigowym, rekreacyjnym
i terapeutycznym użytkowaniu koni.
RL.07. Organizacja i prowadzenie przedsiębiorstwa w agrobiznesie
1.
Prowadzenie działalności gospodarczej w agrobiznesie
Uczeń:
1)
sporządza dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej;
2)
dobiera formę organizacyjno-prawną przedsiębiorstwa;
3)
organizuje działalność logistyczną, produkcyjną, handlową i usługową w przedsiębiorstwie
agrobiznesowym;
4)
określa potrzeby finansowe przedsiębiorstwa;
5)
określa źródła finansowania działalności przedsiębiorstwa;
6)
określa potrzeby kadrowe;
7)
dobiera techniki zarządzania przedsiębiorstwem;
8)
planuje działania marketingowe w agrobiznesie.
2.
Planowanie przetwórstwa żywności
Uczeń:
1)
korzysta z dokumentacji technicznej i technologicznej oraz wyników badań laboratoryjnych
żywności;
2)
dobiera surowce, dodatki do żywności oraz materiały pomocnicze stosowane w procesie
przetwórstwa żywności;
3)
określa warunki prowadzenia operacji mechanicznych, termicznych i dyfuzyjnych surowców;
4)
dobiera technologie produkcji wybranych produktów spożywczych;
5)
dobiera metody utrwalania żywności;
6)
sporządza zapotrzebowanie na surowce, opakowania i dodatki do żywności;
7)
dobiera maszyny i urządzenia stosowane w przetwórstwie spożywczym;
8)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w zakładach przetwórstwa spożywczego;
9)
organizuje prace związane z przetwórstwem żywności;
10)
dobiera sposoby zagospodarowania odpadów produkcyjnych;
11)
stosuje przepisy prawa i normy dotyczące przetwórstwa spożywczego;
12)
stosuje systemy zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego żywności.
3.
Prowadzenie rachunkowości i rozliczeń podatkowych przedsiębiorstwa w agrobiznesie
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące rachunkowości i przepisy prawa podatkowego;
2)
sporządza dokumenty księgowe zgodnie z obowiązującymi zasadami;
3)
rozróżnia składniki majątku i kapitałów przedsiębiorstwa;
4)
przeprowadza inwentaryzację składników majątkowych przedsiębiorstwa;
5)
ewidencjonuje różnice inwentaryzacyjne składników majątkowych przedsiębiorstwa;
6)
oblicza zużycie składników majątku trwałego;
7)
ewidencjonuje operacje gospodarcze na kontach;
8)
sporządza bilans oraz rachunek zysków i strat;
9)
sporządza sprawozdanie finansowe;
10)
dokonuje klasyfikacji kosztów;
11)
sporządza kalkulacje kosztów działalności gospodarczej w agrobiznesie;
12)
oblicza wynagrodzenie pracownika oraz sporządza dokumenty dotyczące jego wynagrodzenia;
13)
sporządza dokumenty dotyczące ubezpieczeń obowiązkowych i dobrowolnych w agrobiznesie;
14)
prowadzi uproszczone formy ewidencji księgowej;
15)
korzysta z komputerowych programów finansowo-księgowych.
RL.08. Ocena stanu środowiska
1.
Wykonywanie badań dotyczących stanu środowiska
Uczeń:
1)
planuje prace związane z badaniem i oceną stanu środowiska;
2)
lokalizuje punkty pomiaru parametrów powietrza, wody, gleby oraz natężenia hałasu
i drgań;
3)
dobiera metody prowadzenia badań oraz aparaturę pomiarową w zależności od badanego
komponentu środowiska;
4)
pobiera próbki komponentów środowiska do badań laboratoryjnych i terenowych;
5)
obsługuje urządzenia i aparaturę kontrolno-pomiarową;
6)
wykonuje oznaczenia laboratoryjne określonych komponentów środowiska;
7)
prowadzi badania procesów zachodzących w środowisku;
8)
opracowuje i ewidencjonuje wyniki badań;
9)
ocenia jakość komponentów środowiska na podstawie obowiązujących norm oraz przepisów
prawa;
10)
organizuje działania związane monitoringiem zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego,
wód powierzchniowych i podziemnych, gleby oraz hałasu;
11)
opracowuje plany działań związanych z monitoringiem przyrody ożywionej;
12)
korzysta z systemu gromadzenia, przesyłania i przetwarzania danych;
13)
określa cele i przestrzega zasad zintegrowanego monitoringu środowiska przyrodniczego;
14)
wykonuje badania związane z prowadzeniem zintegrowanego monitoringu środowiska przyrodniczego;
15)
ocenia aktualny stan środowiska oraz opracowuje prognozy zmian zachodzących w środowisku;
16)
opracowuje plany działań w sytuacji wystąpienia zagrożeń ekologicznych;
17)
przewiduje zagrożenia dla zdrowia i życia człowieka, wynikające z prowadzonych prac
laboratoryjnych i terenowych.
2.
Ocena stopnia zanieczyszczenia środowiska
Uczeń:
1)
przestrzega zasad sporządzania bilansów zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby;
2)
określa stężenie i rozmieszczenie zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby w różnych
regionach kraju;
3)
sporządza bilanse zanieczyszczeń wód płynących, powietrza i gleby;
4)
opracowuje wyniki bilansów z wykorzystaniem specjalistycznych programów komputerowych;
5)
określa dopuszczalny stopień zanieczyszczenia środowiska na podstawie obowiązujących
norm i przepisów prawa;
6)
oblicza stopień redukcji zanieczyszczeń gazów odlotowych i ścieków;
7)
oblicza emisje zanieczyszczeń na podstawie wyników monitoringu;
8)
ocenia aktualny stan środowiska na podstawie bilansu zanieczyszczeń;
9)
korzysta z informacji zamieszczanych w katastrze wodnym;
10)
określa warunki wydawania pozwoleń emisyjnych i decyzji wodnoprawnych;
11)
opracowuje instrukcje gospodarowania wodą;
12)
rozpoznaje rodzaje zagrożeń i określa ich wpływ na środowisko;
13)
oblicza opłaty za korzystanie ze środowiska;
14)
określa wpływ oddziaływania inwestycji szczególnie szkodliwych na środowisko przyrodnicze
i ludzi.
RL.09. Planowanie i realizacja zadań związanych z ochroną środowiska
1.
Planowanie i wykonywanie zadań dotyczących ochrony wód
Uczeń:
1)
przestrzega zasad eksploatacji ujęć wód powierzchniowych i podziemnych;
2)
rozpoznaje źródła zanieczyszczenia wód powierzchniowych i podziemnych;
3)
dobiera metody uzdatniania wody;
4)
planuje proces uzdatniania wody w zależności od jej składu chemicznego;
5)
dobiera urządzenia do uzdatniania wody przeznaczonej do określonych celów;
6)
obsługuje urządzenia stosowane w procesie uzdatniania wody przeznaczonej do celów
pitnych i przemysłowych;
7)
klasyfikuje ścieki według określonych kryteriów;
8)
analizuje procesy zachodzące podczas oczyszczania ścieków miejskich i przemysłowych;
9)
dobiera urządzenia do oczyszczania różnego rodzaju ścieków;
10)
prowadzi prace związane z oczyszczaniem ścieków miejskich i przemysłowych;
11)
rozpoznaje rodzaje i elementy przydomowej oczyszczalni ścieków;
12)
kieruje pracami związanymi z budową i eksploatacją przydomowych oczyszczalni ścieków;
13)
prowadzi prace związane z zagospodarowaniem osadów ściekowych;
14)
korzysta z dokumentacji projektowych sieci wodociągowych i kanalizacyjnych.
2.
Planowanie i wykonywanie zadań dotyczących ochrony powietrza atmosferycznego
Uczeń:
1)
rozpoznaje źródła zanieczyszczeń powietrza;
2)
określa rodzaj i stężenie zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego;
3)
dobiera metody ochrony powietrza atmosferycznego przed zanieczyszczeniami;
4)
planuje działania związane z ograniczeniem emisji zanieczyszczeń do atmosfery;
5)
organizuje i prowadzi prace związane z usuwaniem zanieczyszczeń z powietrza atmosferycznego;
6)
propaguje stosowanie bezodpadowych technologii wytwarzania energii elektrycznej i
cieplnej;
7)
określa wpływ hałasu na organizm człowieka i środowisko przyrodnicze;
8)
dobiera metody i środki ochrony przed hałasem;
9)
podejmuje działania związane z ograniczaniem hałasu i drgań w środowisku;
10)
stosuje przepisy prawa dotyczące ochrony przed hałasem i drganiami.
3.
Prowadzenie racjonalnej gospodarki odpadami oraz prac dotyczących ochrony gleb
Uczeń:
1)
klasyfikuje odpady według określonych kryteriów;
2)
określa warunki i metody unieszkodliwiania odpadów;
3)
organizuje zbiórkę i wywóz odpadów komunalnych;
4)
przestrzega zasad składowania i magazynowania odpadów;
5)
sortuje odpady komunalne;
6)
dobiera sposoby zagospodarowania odpadów;
7)
dobiera metody unieszkodliwiania odpadów;
8)
prowadzi kampanię na rzecz ochrony środowiska;
9)
nadzoruje prace związane z eksploatacją składowiska odpadów komunalnych;
10)
prowadzi prace związane z kompostowaniem odpadów;
11)
planuje i prowadzi prace związane ze spalaniem odpadów komunalnych oraz eksploatacją
spalarni;
12)
prowadzi prace związane z zagospodarowaniem odpadów niebezpiecznych;
13)
dobiera metody unieszkodliwiania odpadów przemysłowych;
14)
organizuje prace związane z przeróbką osadów ściekowych i eksploatacją urządzeń;
15)
rozpoznaje źródła zanieczyszczenia gleb;
16)
dobiera metody ochrony gleb przed degradacją i dewastacją;
17)
organizuje prace związane z rekultywacją gleb.
RL.10. Prowadzenie chowu i inseminacji zwierząt
1.
Określanie budowy anatomicznej i fizjologii zwierząt gospodarskich oraz towarzyszących
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią z zakresu anatomii i fizjologii zwierząt;
2)
stosuje techniki preparowania tkanek i narządów zwierzęcych;
3)
rozpoznaje i porównuje budowę narządów i układów poszczególnych gatunków zwierząt
gospodarskich oraz towarzyszących;
4)
określa położenie narządów w organizmie zwierzęcym;
5)
wyjaśnia funkcje poszczególnych układów i narządów;
6)
charakteryzuje przebieg procesów fizjologicznych zachodzących w organizmie zwierzęcym;
7)
porównuje procesy fizjologiczne narządów i układów poszczególnych gatunków zwierząt
gospodarskich oraz towarzyszących.
2.
Prowadzenie chowu zwierząt gospodarskich i towarzyszących
Uczeń:
1)
charakteryzuje i rozpoznaje rasy zwierząt gospodarskich oraz towarzyszących;
2)
ocenia pokrój i kondycję zwierząt gospodarskich oraz towarzyszących;
3)
określa i rozpoznaje zachowania zwierząt gospodarskich oraz towarzyszących;
4)
charakteryzuje czynniki wpływające na zdrowie i produkcyjność zwierząt;
5)
rozpoznaje i ocenia jakość pasz stosowanych w żywieniu zwierząt gospodarskich oraz
towarzyszących;
6)
produkuje, konserwuje, przechowuje i przygotowuje pasze do skarmiania;
7)
przestrzega zasad racjonalnego żywienia zwierząt gospodarskich i towarzyszących;
8)
układa dawki pokarmowe dla zwierząt gospodarskich i towarzyszących;
9)
sporządza planowany i sprawozdawczy obrót zwierząt gospodarskich;
10)
sporządza preliminarz i bilans pasz;
11)
prowadzi produkcję zwierzęcą zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i z Zasadami
Wzajemnej Zgodności;
12)
ocenia dobrostan zwierząt gospodarskich i towarzyszących;
13)
określa wpływ chowu zwierząt na środowisko naturalne;
14)
stosuje metody ekologiczne w chowie zwierząt gospodarskich;
15)
poskramia zwierzęta gospodarskie i towarzyszące;
16)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne i zootechniczne u zwierząt;
17)
charakteryzuje i dobiera technologie produkcji i pozyskiwania surowców pochodzenia
zwierzęcego;
18)
wykonuje zabiegi sanitarne;
19)
przygotowuje do sprzedaży zwierzęta gospodarskie i towarzyszące oraz prowadzi ich
sprzedaż bezpośrednią;
20)
udziela zwierzętom pomocy przedlekarskiej.
3.
Prowadzenie rozrodu i inseminacji zwierząt gospodarskich oraz towarzyszących
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią z zakresu hodowli i rozrodu zwierząt;
2)
planuje i organizuje rozród zwierząt gospodarskich i towarzyszących;
3)
dobiera zwierzęta gospodarskie i towarzyszące do kojarzeń i krzyżowań;
4)
nadzoruje przebieg naturalnego krycia zwierząt;
5)
przygotowuje zwierzęta gospodarskie i towarzyszące do zabiegów inseminacyjnych;
6)
dobiera sprzęt i wykonuje zabiegi sztucznego unasieniania zwierząt gospodarskich i
towarzyszących;
7)
przestrzega zasad inseminacji zwierząt gospodarskich i towarzyszących;
8)
przestrzega zasad pracy hodowlanej;
9)
prowadzi dokumentację hodowlaną i rozrodu zwierząt gospodarskich;
10)
przestrzega zasad obrotu nasieniem zwierząt gospodarskich i towarzyszących i wykorzystania
go;
11)
stosuje przepisy prawa dotyczące rozrodu i hodowli zwierząt gospodarskich i towarzyszących.
RL.11. Wykonywanie czynności pomocniczych w zakresie usług weterynaryjnych oraz kontroli
i nadzoru weterynaryjnego
1.
Wykonywanie czynności pomocniczych w diagnozowaniu chorób zwierząt
Uczeń:
1)
przeprowadza wywiad z posiadaczem zwierzęcia;
2)
przygotowuje zwierzęta do badań klinicznych;
3)
określa znaczenie kliniczne poszczególnych okolic ciała zwierząt;
4)
rozróżnia sprzęt i aparaturę diagnostyczną;
5)
dobiera metody przeprowadzania badań fizykalnych zwierząt;
6)
wykonuje badania fizykalne zwierząt;
7)
rozróżnia prawidłowe i patologiczne wyniki badań fizykalnych zwierząt;
8)
wykonuje czynności pomocnicze związane z badaniem zwierząt z wykorzystaniem urządzeń
diagnostycznych;
9)
wykonuje czynności związane z pobieraniem, utrwalaniem i przechowywaniem materiału
do badań laboratoryjnych;
10)
stosuje techniki wykonywania badań laboratoryjnych;
11)
wykonuje czynności pomocnicze w trakcie sekcyjnego badania zwłok zwierzęcych;
12)
posługuje się dokumentacją z zakresu diagnostyki chorób zwierząt.
2.
Wykonywanie czynności pomocniczych związanych z profilaktyką i leczeniem chorób zwierząt
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją leczenia zwierząt;
2)
ocenia stan zdrowia zwierzęcia w momencie zagrożenia jego życia;
3)
rozpoznaje czynniki wywołujące choroby u zwierząt;
4)
określa wpływ różnych czynników chorobotwórczych na stan zdrowia zwierząt;
5)
określa drogi szerzenia się chorób zwierzęcych i odzwierzęcych;
6)
wykonuje czynności mające na celu ratowanie życia zwierząt i zapobieganie powikłaniom;
7)
rozpoznaje objawy chorób zwierząt;
8)
rozróżnia weterynaryjne produkty lecznicze i przechowuje je zgodnie z obowiązującymi
zasadami;
9)
stosuje racjonalny sposób żywienia różnych gatunków zwierząt w zależności od stanu
ich zdrowia;
10)
poskramia i przygotowuje zwierzęta do czynności lekarsko-weterynaryjnych;
11)
rozróżnia drogi podawania leków zwierzętom;
12)
podaje leki zwierzętom według zaleceń lekarza weterynarii;
13)
dobiera i przygotowuje instrumentarium oraz materiały do wykonania zabiegów lekarsko-weterynaryjnych;
14)
dokonuje mycia, sterylizacji i konserwacji narzędzi i sprzętu weterynaryjnego zgodnie
z obowiązującymi procedurami;
15)
wykonuje czynności pomocnicze podczas weterynaryjnych zabiegów chirurgicznych, leczniczych,
profilaktycznych i fizjoterapeutycznych;
16)
sprawuje opiekę nad zwierzętami leczonymi i po zabiegach chirurgicznych;
17)
dobiera materiały oraz wykonuje opatrunki i okłady u zwierząt.
3.
Wykonywanie czynności pomocniczych z zakresu kontroli i nadzoru weterynaryjnego
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące kontroli i nadzoru weterynaryjnego;
2)
wykonuje czynności pomocnicze w ramach kontroli i nadzoru warunków weterynaryjnych
utrzymania zwierząt;
3)
wykonuje czynności pomocnicze prowadzone w ramach kontroli i nadzoru weterynaryjnego
dotyczące przestrzegania zasad identyfikacji i rejestracji oraz przemieszczania zwierząt;
4)
wykonuje czynności pomocnicze prowadzone w ramach kontroli zdrowia zwierząt i ochrony
ich zdrowia;
5)
wykonuje czynności pomocnicze związane z prowadzeniem nadzoru weterynaryjnego dotyczącego
bezpieczeństwa pasz i materiałów paszowych;
6)
wykonuje czynności pomocnicze prowadzone w ramach monitoringu i zwalczania chorób
zakaźnych zwierząt;
7)
wykonuje czynności pomocnicze prowadzone w ramach kontroli i nadzoru weterynaryjnego
dotyczące bezpieczeństwa żywności pochodzenia zwierzęcego;
8)
kontroluje warunki dobrostanu zwierząt kierowanych do uboju;
9)
wykonuje czynności pomocnicze z zakresu weterynaryjnego badania przedubojowego zwierząt;
10)
wykonuje czynności pomocnicze z zakresu weterynaryjnego badania poubojowego mięsa;
11)
przestrzega zasad kategoryzacji i postępowania z ubocznymi produktami pochodzenia
zwierzęcego;
12)
przestrzega procedur postępowania weterynaryjnego w przypadku podejrzenia wystąpienia
chorób zwierząt.
RL.12. Pełnienie wachty morskiej i portowej na statku rybackim
1.
Planowanie i realizacja podróży oraz połowów morskich
Uczeń:
1)
planuje podróż i prowadzi nawigację na wodach otwartych i przybrzeżnych, z uwzględnieniem
systemów rozgraniczenia ruchu oraz monitorowania ruchu statku;
2)
posługuje się polskimi i angielskimi mapami i wydawnictwami nawigacyjnymi oraz dokonuje
ich korekty;
3)
wykorzystuje różne systemy podziału horyzontu obserwatora do określania kierunków,
kursów i namiarów;
4)
określa wartości poprawek kompasów magnetycznych i żyrokompasowych i dokonuje zmiany
kursów i namiarów kompasowych, żyrokompasowych, magnetycznych i rzeczywistych;
5)
określa dewiację kompasów magnetycznych oraz sporządza tabelę dewiacji;
6)
określa współrzędne pozycji zliczonej przy biernym i czynnym uwzględnianiu wiatru
i prądu;
7)
wykorzystuje pomiary parametrów nawigacyjnych do określania pozycji obserwowanej jednostki
i oceny dokładności tej pozycji;
8)
określa współrzędne pozycji obserwowanej przy wykorzystaniu systemów nawigacyjnych,
w tym systemów satelitarnych;
9)
wykorzystuje systemy nawigacji zintegrowanej oraz systemy obrazowania elektronicznych
map do prowadzenia nawigacji;
10)
prowadzi żeglugę po optymalnej drodze z wykorzystaniem praktycznej żeglugi po loksodromie;
11)
eksploatuje urządzenia nawigacyjne i ocenia dokładność ich wskazań;
12)
wykorzystuje radar oraz urządzenie do automatycznego wykonywania nakresów radarowych
do prowadzenia nawigacji oraz do celów antykolizyjnych;
13)
wykorzystuje źródła informacji hydrometeorologicznej do planowania i realizacji żeglugi
pogodowej;
14)
uwzględnia cechy manewrowe statku i jego stan załadowania oraz warunki hydrometeorologiczne
podczas podróży morskiej, manewrowania w porcie oraz na innych wodach ograniczonych;
15)
manewruje statkiem podczas wydawania i wybierania narzędzi połowowych oraz w czasie
połowów w różnych warunkach pogodowych;
16)
dobiera narzędzia i techniki połowu do gatunku ryb morskich z zastosowaniem przepisów
prawa dotyczących ochrony rybołówstwa;
17)
klasyfikuje oraz rozróżnia i definiuje parametry charakteryzujące statki, a także
posługuje się podstawowymi pojęciami z zakresu transportu ryb morskich;
18)
przestrzega zasad załadunku i transportu ryb morskich oraz nadzoruje załadunek i rozładunek
ryb;
19)
wykorzystuje ładownie chłodnicze i izotermiczne do przewozu ryb morskich;
20)
rozróżnia podstawowe gatunki ryb użytkowych Morza Bałtyckiego oraz wskazuje rozmieszczenie
łowisk;
21)
przeprowadza kontrolę parametrów mających wpływ na transport ryb, stosuje materiały
sztauerskie i separacyjne oraz określa ilość ładunku na podstawie zanurzenia statku;
22)
uwzględnia wpływ przyjęcia, zdjęcia i przemieszczenia się towaru, zapasów i balastów
na stateczność i wytrzymałość statku oraz interpretuje dokumentację statecznościową;
23)
stosuje przepisy Kodeksu morskiego, Międzynarodowe Przepisy o Zapobieganiu Zderzeniom
na Morzu (MPDM) oraz system oznakowania nawigacyjnego (IALA);
24)
przestrzega procedur wachtowych i awaryjnych dotyczących przygotowania jednostki do
wyjścia w morze, prowadzenia dokumentacji statku oraz stosowania przepisów prawa dotyczących
żeglugi morskiej i spraw socjalnych załogi.
2.
Eksploatacja silników i mechanizmów pomocniczych siłowni okrętowych oraz urządzeń
i systemów okrętowych
Uczeń:
1)
wyjaśnia budowę i zasadę działania podstawowych systemów siłowni okrętowej oraz mechanizmów
pomocniczych;
2)
przygotowuje silniki do uruchomienia i obsługuje podczas pracy silniki oraz mechanizmy
pomocnicze siłowni okrętowej;
3)
przestrzega zasad prowadzenia remontów, przeglądów i napraw w siłowni okrętowej oraz
zna ich specyfikę;
4)
eksploatuje okrętowe urządzenia elektroniczne, systemy automatyki oraz posługuje się
przyrządami pomiarowymi w celach diagnostycznych;
5)
posługuje się schematami obwodów elektrycznych i systemów energetycznych statku oraz
obsługuje elementy elektrycznych sieci okrętowych;
6)
eksploatuje narzędzia połowowe oraz dokonuje ich naprawy;
7)
przestrzega procesów technologicznych w przetwórstwie rybnym;
8)
dobiera ryby morskie do przetwórstwa oraz przygotowuje je do transportu i sprzedaży;
9)
wykonuje obróbkę wstępną surowców rybnych oraz dobiera, obsługuje i konserwuje maszyny
przetwórstwa rybnego;
10)
rozpoznaje rodzaje i przeznaczenie poszczególnych elementów omasztowania i olinowania
statku;
11)
eksploatuje urządzenia oraz osprzęt przeładunkowy i pomocniczy znajdujący się na statku;
12)
określa obciążenie niszczące i dopuszczalne obciążenie robocze lin i osprzętu ruchomego
statku oraz dobiera wyposażenie osprzętu do wykonywanej pracy;
13)
eksploatuje windy kotwiczne, kabestany oraz inne wyposażenie cumownicze i holownicze
statku;
14)
stosuje procedury pokładowe oraz organizuje pracę na stanowiskach manewrowych na statku;
15)
dobiera metody walki z korozją oraz przygotowuje i prowadzi prace konserwacyjne na
statku;
16)
przygotowuje różne powierzchnie do malowania oraz dobiera i stosuje odpowiednie narzędzia
do malowania;
17)
stosuje konwencje dotyczące ochrony rybołówstwa i środowiska morskiego;
18)
prowadzi wymaganą dokumentację na statku i wypełnia zalecenia inspekcyjne.
3.
Prowadzenie akcji ratowniczych i ratunkowych na morzu
Uczeń:
1)
korzysta z Międzynarodowego Kodu Sygnałowego (MKS);
2)
rozpoznaje i stosuje sygnały wzywania pomocy, wykorzystując każdy ze sposobów sygnalizacji
zawarty w Międzynarodowym Kodzie Sygnałowym (MKS);
3)
nadaje i odbiera sygnały świetlne w alfabecie Morse'a;
4)
nadaje i odbiera wiadomości za pomocą flag Międzynarodowego Kodu Sygnałowego (MKS);
5)
posługuje się stałymi i przenośnymi radiowymi środkami wzywania pomocy;
6)
korzysta z publikacji niezbędnych do prowadzenia łączności;
7)
posługuje się urządzeniami radiowymi pracującymi w Światowym Morskim Systemie Łączności
Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS), przeprowadza ich testy i konserwację;
8)
komunikuje się w każdym z rodzajów łączności radiowej;
9)
wykorzystuje Międzynarodowy lotniczy i morski poradnik poszukiwania i ratowania (IAMSAR)
podczas manewrowania statkiem w akcji poszukiwawczo-ratowniczej;
10)
opracowuje plany, rozkłady alarmowe oraz instrukcje postępowania w przypadku alarmu;
11)
przestrzega procedur postępowania w przypadku holowania ratowniczego;
12)
przestrzega procedur postępowania w przypadkach zagrożeń i awarii na statku;
13)
posługuje się indywidualnymi i zbiorowymi środkami ratunkowymi;
14)
obsługuje urządzenia służące do wodowania i podnoszenia łodzi i tratw ratunkowych;
15)
wskazuje obszary zagrożenia pożarowego na statku oraz przestrzega procedur walki z
pożarem, uwzględniając właściwości przewożonego ładunku;
16)
posługuje się sprzętem przeciwpożarowym, stałymi instalacjami gaśniczymi, instalacją
alarmową i instalacją wykrywającą pożar;
17)
udziela pierwszej pomocy poszkodowanemu, wykonuje reanimację i posługuje się defibrylatorem;
18)
stosuje Międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem
zanieczyszczeniu (Kodeks ISM);
19)
stosuje przepisy dotyczące warunków socjalnych oraz praw i obowiązków członków załogi
statku;
20)
posługuje się językiem angielskim w komunikacji morskiej.
RL.13. Ochrona i zagospodarowanie zasobów leśnych
1.
Prowadzenie prac związanych z ochroną lasu
Uczeń:
1)
opracowuje plany prac związanych z zagospodarowaniem lasu;
2)
organizuje prace związane z wykonywaniem zabiegów profilaktycznych podnoszących odporność
drzewostanów;
3)
rozpoznaje szkodliwe owady i grzyby patogeniczne;
4)
ocenia zagrożenie wywołane przez grzyby patogeniczne oraz szkodliwe owady we wszystkich
fazach rozwojowych drzewostanu;
5)
rozpoznaje i szacuje szkody powodowane przez ptaki i ssaki leśne;
6)
dobiera rodzaje zabiegów ratowniczych stosowanych w warunkach leśnych oraz określa
ich zakres;
7)
organizuje prace związane z ochroną lasu przed szkodliwymi czynnikami abiotycznymi
i biotycznymi;
8)
organizuje i nadzoruje prowadzenie akcji zwalczania chorób lasu oraz przeciwdziałania
szkodnikom;
9)
przestrzega zasad stosowania środków chemicznych w leśnictwie;
10)
ocenia skuteczność zabiegów ratowniczych prowadzonych w lesie;
11)
ocenia stopień zagrożenia pożarowego lasu;
12)
stosuje metody zapobiegania pożarom lasu, ich wykrywania i gaszenia;
13)
ocenia straty materialne i ekologiczne powstałe w wyniku pożarów leśnych;
14)
charakteryzuje rodzaje szkodnictwa leśnego;
15)
organizuje prace związane z ochroną lasów przed szkodnictwem leśnym;
16)
stosuje przepisy prawa dotyczące funkcjonowania straży leśnej;
17)
dokonuje odbioru wykonanych prac i sporządza dokumentację.
2.
Prowadzenie prac związanych z hodowlą lasu
Uczeń:
1)
opracowuje plany hodowli lasu;
2)
organizuje zbiór nasion z drzew ściętych i stojących oraz krzewów leśnych;
3)
dobiera metody wyłuszczania, przechowywania i przygotowania nasion drzew i krzewów
leśnych do wysiewu;
4)
dokonuje selekcji drzew leśnych we wszystkich fazach produkcji leśnej;
5)
organizuje prace związane z prowadzeniem leśnej gospodarki szkółkarskiej;
6)
prowadzi prace związane ze szczegółową hodowlą drzew i krzewów leśnych;
7)
określa funkcję lasu i kompleksów leśnych;
8)
przestrzega zasad regionalizacji przyrodniczo-leśnej kraju;
9)
klasyfikuje siedliska leśne;
10)
ocenia strukturę drzewostanu i planuje działania związane z jego kształtowaniem;
11)
rozróżnia metody sztucznego i naturalnego odnowienia lasu;
12)
planuje sposoby przygotowania gleby do odnowienia lasu i zalesiania, z uwzględnieniem
warunków terenowych;
13)
ustala orientacyjny skład gatunkowy nowych upraw leśnych;
14)
zakłada i prowadzi uprawy plantacyjne oraz plantacje drzew szybko rosnących;
15)
ocenia udatność upraw leśnych;
16)
planuje zabiegi pielęgnacyjne na wszystkich etapach wzrostu i rozwoju drzewostanów
oraz organizuje prace związane z ich wykonaniem;
17)
organizuje leśne prace fitomelioracyjne i agromelioracyjne;
18)
określa możliwości zagospodarowania nieużytków i gruntów porolnych;
19)
organizuje prace związane z rekultywacją gleb zdegradowanych;
20)
obsługuje sprzęt i narzędzia mechaniczne stosowane w hodowli lasu;
21)
udziela instruktażu dotyczącego obsługi sprzętu i narzędzi mechanicznych stosowanych
w hodowli lasu;
22)
organizuje prace związane z zalesieniami, zadrzewieniami, dolesieniami oraz uzupełnieniami
drzewostanów;
23)
organizuje prace związane z poprawkami upraw leśnych;
24)
organizuje prace związane z przebudową drzewostanów;
25)
dokonuje odbioru wykonanych prac i sporządza ich dokumentację.
3.
Prowadzenie gospodarki łowieckiej
Uczeń:
1)
wykorzystuje wiedzę z zakresu historii łowiectwa;
2)
przestrzega zasad prowadzenia ekologicznej gospodarki łowieckiej;
3)
określa liczebność zwierzyny łownej;
4)
planuje zagospodarowanie łowisk;
5)
przestrzega zasad hodowli i ochrony zwierzyny w łowisku;
6)
rozpoznaje szkody łowieckie i dokonuje ich wyceny;
7)
organizuje prace związane z ochroną lasu przed szkodami powodowanymi przez zwierzynę
łowną;
8)
przestrzega zasad gospodarki populacjami zwierząt łownych;
9)
określa pojemność łowisk i obszarów łowieckich;
10)
stosuje przepisy prawa łowieckiego;
11)
przestrzega zasad bezpiecznego posługiwania się bronią myśliwską oraz jej przechowywania
i konserwacji;
12)
rozpoznaje akcesoria i trofea myśliwskie;
13)
projektuje oraz dobiera urządzenia łowieckie;
14)
organizuje polowania indywidualne i zbiorowe;
15)
przestrzega zasad wykorzystania psów myśliwskich w łowiectwie;
16)
charakteryzuje znaczenie sokolnictwa w łowiectwie;
17)
stosuje przepisy prawa dotyczące łowiectwa i zasady etyki łowieckiej.
4.
Prowadzenie działań związanych z ochroną przyrody, turystyką i edukacją
Uczeń:
1)
przestrzega zasad funkcjonowania systemu ochrony przyrody w kraju;
2)
określa wpływ turystyki na środowisko leśne;
3)
dokonuje oceny obszarów leśnych pod względem atrakcyjności turystycznej;
4)
określa znaczenie leśnych kompleksów promocyjnych w edukacji społeczeństwa;
5)
planuje i organizuje prace związane z wykonaniem obiektów edukacji leśnej;
6)
planuje i dokumentuje działania edukacyjne dotyczące ochrony przyrody;
7)
prowadzi edukację społeczeństwa dotyczącą wiedzy o lesie;
8)
organizuje prace związane z zagospodarowaniem turystyczno-rekreacyjnym lasu;
9)
koordynuje ruch turystyczny na terenie leśnym;
10)
propaguje działania na rzecz ochrony środowiska i ochrony przyrody;
11)
stosuje sposoby zabezpieczania i ochrony cennych obiektów przyrodniczych.
RL.14. Użytkowanie zasobów leśnych
1.
Wykonywanie prac pomiarowych i szacunkowych w drzewostanach
Uczeń:
1)
posługuje się planem urządzenia lasu;
2)
obsługuje rejestrator leśniczego;
3)
posługuje się leśną mapą numeryczną;
4)
określa miąższość drzew stojących i leżących;
5)
określa zasobność drzewostanów;
6)
określa wiek drzew i drzewostanów;
7)
określa przyrost masy drzew i drzewostanów;
8)
rozpoznaje rodzaje i określa właściwości i przeznaczenie surowca drzewnego;
9)
wykonuje pomiary geodezyjne.
2.
Organizowanie prac związanych z użytkowaniem zasobów leśnych
Uczeń:
1)
określa rodzaje użytków leśnych;
2)
sporządza roczne plany pozyskiwania surowca drzewnego;
3)
sporządza harmonogramy prac leśnych;
4)
posługuje się Systemem Informatycznym Lasów Państwowych;
5)
sporządza dokumentację dotyczącą pozyskania surowca drzewnego i użytków ubocznych;
6)
określa źródła finansowania prac leśnych;
7)
prowadzi dokumentację dotyczącą sprzedaży surowca drzewnego;
8)
planuje skład zespołów roboczych, określa ilość sprzętu oraz paliw potrzebnych w procesach
pozyskiwania drewna;
9)
przygotowuje drzewostan do pozyskiwania surowca drzewnego;
10)
organizuje i nadzoruje prace związane z pozyskiwaniem surowca drzewnego;
11)
dobiera maszyny i urządzenia do pozyskiwania surowca drzewnego oraz biomasy;
12)
dobiera sposoby składowania i konserwacji surowca drzewnego;
13)
klasyfikuje, odbiera i cechuje pozyskiwany surowiec drzewny;
14)
planuje prace związane z pozyskiwaniem runa leśnego i innych użytków niedrzewnych.
RL.15. Organizacja prac rybackich w akwakulturze
1.
Planowanie produkcji ryb i raków w akwakulturze
Uczeń:
1)
posługuje się księgą stawową i jeziorową oraz operatem rybackim obwodu rybackiego;
2)
dobiera technologię produkcji ryb odpowiednią do gospodarstwa rybackiego;
3)
oblicza wskaźniki wielkości produkcji obiektu rybackiego na podstawie parametrów wody
i jego wyposażenia;
4)
oblicza liczebność obsad i wielkość produkcji ryb i raków;
5)
oblicza zapotrzebowanie na paszę i sporządza preliminarz żywienia;
6)
sporządza harmonogramy prac rybackich dla obiektu rybackiego;
7)
sporządza zestaw technicznego wyposażenia obiektu rybackiego;
8)
projektuje narzędzia połowu i odłowu ryb i raków;
9)
oblicza koszty budowy narzędzi połowu i odłowu.
2.
Organizowanie prac rybackich w intensywnym chowie i hodowli ryb i raków
Uczeń:
1)
dobiera metody intensywnego chowu ryb i raków;
2)
prowadzi chów ryb i raków z zastosowaniem intensywnych metod chowu;
3)
przygotowuje tarlaki ryb i raków do rozrodu sztucznego;
4)
wykonuje czynności związane ze zwalczaniem chorób ryb i raków;
5)
wykonuje czynności związane z leczeniem ryb i raków pod nadzorem lekarza weterynarii;
6)
rozróżnia rasy, formy i odmiany ryb i raków;
7)
przeprowadza selekcję, dobór i krzyżowanie ryb i raków.
3.
Wykonywanie wstępnego przetwórstwa ryb i raków
Uczeń:
1)
rozpoznaje asortyment wstępnie przetworzonych ryb i raków;
2)
określa przydatność ryb i raków do spożycia i przetwarzania;
3)
wykonuje prace związane z przedłużaniem trwałości surowca rybnego;
4)
wykonuje prace w zakresie wstępnego przetwarzania ryb i raków;
5)
oblicza ceny asortymentu wstępnie przetworzonych ryb i raków;
6)
wykonuje prace przetwórcze, stosując przepisy prawa dotyczące bezpieczeństwa żywności.
RL.16. Organizacja i nadzorowanie produkcji rolniczej
1.
Organizowanie produkcji roślinnej
Uczeń:
1)
przewiduje pogodę na podstawie pomiarów czynników atmosferycznych oraz obserwacji
zjawisk meteorologicznych, prognoz i map pogody;
2)
posługuje się przyrządami meteorologicznymi;
3)
wykonuje przeglądy techniczne urządzeń melioracyjnych oraz planuje ich konserwację
i naprawę;
4)
planuje sposoby przeciwdziałania procesom degradacji i dewastacji gleb;
5)
projektuje zmianowanie roślin w zależności od warunków klimatyczno-glebowych;
6)
planuje i organizuje prace związane z uprawą roli, nawożeniem i ochroną roślin uprawnych;
7)
dobiera maszyny i narzędzia do rodzaju zabiegów uprawowych z uwzględnieniem wymagań
roślin uprawnych;
8)
dobiera technologie produkcji roślin uprawnych oraz produkcji pasz na użytkach zielonych;
9)
prowadzi plantacje nasienne;
10)
organizuje proces produkcji roślinnej zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i
z Zasadami Wzajemnej Zgodności;
11)
organizuje przechowywanie i sprzedaż produktów roślinnych z zachowaniem norm jakości
i bezpieczeństwa żywności;
12)
planuje produkcję roślinną w gospodarstwie rolnym na podstawie analizy ekonomicznej;
13)
nadzoruje realizację zadań w zakresie produkcji roślinnej;
14)
stosuje przepisy prawa dotyczące nasiennictwa, ochrony środowiska, ochrony roślin
i bezpieczeństwa żywności;
15)
korzysta z programów komputerowych do wspomagania organizacji i kontroli procesu produkcji
roślinnej.
2.
Organizowanie produkcji zwierzęcej
Uczeń:
1)
określa funkcje oraz znaczenie narządów i układów organizmu zwierząt gospodarskich;
2)
określa warunki niezbędne do zabezpieczenia dobrostanu zwierząt gospodarskich;
3)
analizuje uwarunkowania produkcji zwierzęcej oraz wymogi dobrostanu zwierząt gospodarskich;
4)
dobiera rasy i typy użytkowe zwierząt gospodarskich do określonych warunków gospodarstwa
i technologii produkcji;
5)
organizuje prace związane z rozrodem zwierząt gospodarskich;
6)
określa fizjologiczne podstawy żywienia zwierząt gospodarskich;
7)
ustala normy żywienia i dawki pokarmowe dla zwierząt gospodarskich;
8)
analizuje wpływ racjonalnego żywienia oraz warunków zoohigienicznych na zdrowie zwierząt
gospodarskich;
9)
planuje i organizuje prace związane z konserwowaniem i przechowywaniem pasz;
10)
organizuje prace związane z przygotowaniem i zadawaniem pasz;
11)
organizuje przechowywanie i sprzedaż produktów zwierzęcych z zachowaniem norm jakości
i bezpieczeństwa żywności;
12)
prowadzi prace hodowlane w gospodarstwie rolnym;
13)
określa wpływ chowu i hodowli zwierząt na środowisko naturalne;
14)
organizuje produkcję zwierzęcą zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i z Zasadami
Wzajemnej Zgodności;
15)
planuje produkcję zwierzęcą w gospodarstwie rolnym w oparciu o rachunek ekonomiczny;
16)
nadzoruje realizację zadań wykonywanych w produkcji zwierzęcej;
17)
korzysta z programów komputerowych wspomagających organizację i nadzorowanie produkcji
zwierzęcej.
RL.17. Organizacja i nadzorowanie produkcji rolniczej i pszczelarskiej
1.
Organizowanie produkcji roślinnej
Uczeń:
1)
planuje zmianowanie roślin w zależności od warunków klimatyczno-glebowych;
2)
planuje i organizuje prace związane z uprawą roli, nawożeniem i ochroną roślin uprawnych;
3)
dobiera maszyny, urządzenia i narzędzia do rodzaju zabiegów uprawowych;
4)
dobiera technologie produkcji roślin uprawnych;
5)
organizuje proces produkcji roślinnej zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i
z Zasadami Wzajemnej Zgodności;
6)
nadzoruje realizację zadań w zakresie produkcji roślinnej;
7)
stosuje przepisy prawa dotyczące ochrony środowiska, ochrony roślin uprawnych i pszczół
oraz bezpieczeństwa żywności.
2.
Organizowanie produkcji zwierzęcej
Uczeń:
1)
określa funkcje oraz znaczenie narządów i układów organizmu zwierząt gospodarskich;
2)
określa warunki niezbędne do zabezpieczenia dobrostanu zwierząt gospodarskich;
3)
dobiera rasy i typy użytkowe zwierząt do określonych warunków gospodarstwa i technologii
produkcji;
4)
określa fizjologiczne podstawy żywienia zwierząt gospodarskich;
5)
ustala normy żywienia i dawki pokarmowe dla zwierząt gospodarskich;
6)
planuje prace z konserwacją i przechowywaniem pasz;
7)
organizuje produkcję zwierzęcą zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i z Zasadami
Wzajemnej Zgodności;
8)
planuje produkcję zwierzęcą w gospodarstwie rolnym w oparciu o rachunek ekonomiczny;
9)
nadzoruje realizację zadań wykonywanych w produkcji zwierzęcej;
10)
korzysta z programów komputerowych wspomagających organizację i nadzorowanie produkcji
zwierzęcej.
3.
Organizowanie produkcji pszczelarskiej
Uczeń:
1)
dobiera rasy pszczół do określonych warunków klimatycznych i pożytkowych rejonu;
2)
planuje pasieczysko i pracownię pszczelarską;
3)
planuje liczbę rodzin pszczelich;
4)
nadzoruje zakładanie pasieki i jej wyposażenie;
5)
dobiera sprzęt do przeglądu rodzin pszczelich;
6)
przeprowadza przeglądy rodzin pszczelich;
7)
prowadzi gospodarkę wędrowną pszczół;
8)
określa przyczyny nastroju rojowego pszczół;
9)
kieruje rozwojem rodzin pszczelich w ciągu roku;
10)
prowadzi wychów matek pszczelich;
11)
przygotowuje rodziny pszczele do przezimowania;
12)
prowadzi pozyskiwanie produktów pszczelarskich;
13)
dobiera sposoby zapobiegania chorobom pszczół oraz szkodnikom i zwalczania ich;
14)
prowadzi dokumentację gospodarstwa pasiecznego;
15)
sporządza kalkulację kosztów produkcji pszczelarskiej;
16)
korzysta z programów komputerowych wspomagających organizowanie i nadzorowanie produkcji
pasiecznej.
RL.18. Planowanie i organizacja prac ogrodniczych
1.
Planowanie prac związanych z uprawą roślin sadowniczych
Uczeń:
1)
planuje uprawę roślin sadowniczych;
2)
planuje i organizuje prace związane z uprawą roli, nawożeniem roślin sadowniczych;
3)
planuje i organizuje prace związane z ochroną roślin sadowniczych;
4)
planuje zabiegi pielęgnacyjne upraw sadowniczych;
5)
organizuje proces produkcji ogrodniczej zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą
i z Zasadami Wzajemnej Zgodności;
6)
planuje i organizuje prace związane ze zbiorem różnych gatunków owoców;
7)
organizuje prace związane z przechowywaniem i sprzedażą różnych gatunków owoców;
8)
stosuje przepisy prawa dotyczące nasiennictwa;
9)
korzysta z programów komputerowych do planowania prac związanych z uprawą roślin sadowniczych;
10)
oblicza opłacalność produkcji sadowniczej;
11)
stosuje przepisy prawa dotyczące ochrony środowiska, ochrony roślin sadowniczych i
bezpieczeństwa żywności.
2.
Planowanie prac związanych z uprawą roślin warzywnych
Uczeń:
1)
planuje uprawę roślin warzywnych i przyprawowych oraz grzybów jadalnych;
2)
planuje i organizuje prace związane z uprawą roli, nawożeniem i ochroną roślin warzywnych
i przyprawowych oraz grzybów jadalnych;
3)
planuje i organizuje prace związane z siewem nasion, pikowaniem, przesadzaniem i sadzeniem
roślin;
4)
planuje i organizuje prace związane z rozmnażaniem i pędzeniem warzyw;
5)
planuje zabiegi pielęgnacyjne upraw warzywnych;
6)
planuje i organizuje prace związane ze zbiorem warzyw, roślin przyprawowych oraz grzybów
jadalnych;
7)
organizuje prace związane z przechowywaniem i sprzedażą warzyw, roślin przyprawowych
oraz nasion i grzybów jadalnych;
8)
przestrzega przepisów prawa dotyczących nasiennictwa;
9)
przestrzega przepisów prawa dotyczących ochrony środowiska, ochrony roślin warzywnych
i bezpieczeństwa żywności;
10)
oblicza opłacalność produkcji warzyw, roślin przyprawowych oraz grzybów jadalnych;
11)
korzysta z programów komputerowych do planowania prac związanych z uprawą roślin warzywnych.
3.
Planowanie prac związanych z uprawą roślin ozdobnych
Uczeń:
1)
sporządza szkice inwentaryzacyjne terenów zieleni;
2)
opracowuje projekty zagospodarowania terenów zieleni z wykorzystaniem walorów i specyfiki
terenu;
3)
planuje i organizuje prace związane z siewem nasion, pikowaniem, przesadzaniem i sadzeniem
roślin ozdobnych;
4)
organizuje prace związane z uprawą roli, nawożeniem i ochroną roślin ozdobnych uprawianych
w gruncie i pod osłonami;
5)
planuje i organizuje prace związane z uprawą roli, nawożeniem i ochroną drzew i krzewów
ozdobnych;
6)
planuje i organizuje prace związane z urządzaniem i renowacją terenów zieleni;
7)
sporządza harmonogramy prac związanych z uprawą roślin ozdobnych i pielęgnacją terenów
zieleni;
8)
planuje i organizuje prace związane z sadzeniem drzew i krzewów ozdobnych;
9)
planuje wykonanie prac na poszczególnych etapach produkcji określonych gatunków drzew
i krzewów ozdobnych;
10)
planuje i organizuje zbiór, przechowywanie i sprzedaż roślin ozdobnych;
11)
oblicza opłacalność produkcji roślin ozdobnych;
12)
korzysta z programów komputerowych do planowania prac związanych z uprawą roślin ozdobnych.
RL.19. Organizacja chowu i hodowli koni
1.
Organizowanie produkcji w gospodarstwie rolnym
Uczeń:
1)
planuje i organizuje produkcję roślin uprawianych na pasze;
2)
wykonuje zabiegi agrotechniczne stosowane w produkcji roślin uprawianych na pasze;
3)
wykonuje czynności związane ze zbiorem, konserwacją i przechowywaniem pasz;
4)
planuje i organizuje produkcję zwierzęcą w gospodarstwie;
5)
prowadzi chów zwierząt gospodarskich;
6)
stosuje ekologiczne metody produkcji rolniczej;
7)
prowadzi produkcję rolniczą zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i z Zasadami
Wzajemnej Zgodności;
8)
prowadzi sprzedaż zwierząt oraz produktów pochodzenia rolniczego;
9)
oblicza opłacalność produkcji rolniczej.
2.
Obsługiwanie środków technicznych w rolnictwie
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją techniczną, normami i katalogami;
2)
analizuje informacje techniczne, wykorzystując różne źródła;
3)
rozpoznaje materiały stosowane w konstrukcjach maszyn i urządzeń technicznych;
4)
wykorzystuje energię elektryczną i niekonwencjonalne źródła energii;
5)
dobiera oraz eksploatuje narzędzia i maszyny do kompleksowej mechanizacji procesów
technologicznych w produkcji roślinnej i zwierzęcej;
6)
kontroluje jakość wykonywanych prac;
7)
dobiera pojazdy i środki transportu do prac w rolnictwie;
8)
przygotowuje pojazdy, maszyny, narzędzia i urządzenia rolnicze zgodnie z zasadami
bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisami prawa dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej
i ochrony środowiska;
9)
wykonuje czynności związane z przeglądami technicznymi oraz konserwacją pojazdów,
maszyn i urządzeń rolniczych;
10)
przestrzega zasad rachunku ekonomicznego podczas eksploatowania pojazdów, maszyn i
narzędzi rolniczych.
3.
Prowadzenie chowu i hodowli koni
Uczeń:
1)
dobiera typy użytkowe i rasy koni do warunków przyrodniczych i ekonomicznych gospodarstwa
rolnego;
2)
dobiera systemy utrzymania dla różnych ras i grup koni;
3)
wykonuje czynności związane z codzienną pielęgnacją koni i obsługą stajni;
4)
planuje wyposażenie stajni i budynków towarzyszących z uwzględnieniem potrzeb koni
i zasad dobrostanu zwierząt;
5)
określa wymagania zoohigieniczne pomieszczeń dla koni;
6)
wykonuje pomiary czynników mikroklimatycznych w pomieszczeniach dla koni;
7)
dokonuje pomiarów parametrów fizjologicznych koni;
8)
dokonuje oceny zachowania i stanu zdrowia koni;
9)
rozpoznaje narowy i nałogi koni i zapobiega im;
10)
rozpoznaje objawy chorób koni;
11)
przestrzega zasad profilaktyki weterynaryjnej w stadzie koni;
12)
udziela koniom pierwszej pomocy w nagłych wypadkach;
13)
przestrzega przepisów prawa dotyczących zwalczania chorób zakaźnych zwierząt oraz
przepisów sanitarno-epidemiologicznych w chowie koni;
14)
sporządza dokumentację dotyczącą pracy hodowlanej;
15)
rozpoznaje maści i odmiany koni oraz dokonuje opisu identyfikacyjnego koni;
16)
ocenia kondycję i pokrój koni oraz dokonuje pomiarów zoometrycznych koni;
17)
organizuje i prowadzi rozród koni;
18)
wychowuje i oswaja młode konie;
19)
sporządza kalkulacje kosztów chowu i hodowli koni.
4.
Żywienie koni
Uczeń:
1)
dostosowuje żywienie i pojenie do specyfiki budowy i fizjologii układu pokarmowego
koni;
2)
określa znaczenie składników pasz w żywieniu koni;
3)
dobiera pasze stosowane w żywieniu koni oraz ocenia ich jakość;
4)
określa potrzeby pokarmowe koni oraz wartość pokarmową pasz;
5)
układa dawki pokarmowe dla różnych grup koni;
6)
przygotowuje, konserwuje i przechowuje pasze dla koni;
7)
przestrzega zasad higieny żywienia i pojenia koni;
8)
sporządza preliminarz i bilans pasz dla koni;
9)
sporządza kalkulacje kosztów żywienia koni.
RL.20. Szkolenie i użytkowanie koni
1.
Szkolenie oraz przygotowanie koni do zawodów, pokazów i sprzedaży
Uczeń:
1)
określa cechy wpływające na wartość użytkową koni;
2)
dobiera rasy koni pod kątem przydatności do różnych form użytkowania;
3)
szkoli konie zgodnie z zasadami rozgrywania zawodów jeździeckich;
4)
wykonuje czynności pomocnicze w przygotowaniu i przebiegu zawodów konnych i pokazów
hodowlanych;
5)
przygotowuje konie do zawodów, pokazów hodowlanych i sprzedaży;
6)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne i prewencyjne u koni;
7)
prezentuje konie na pokazach hodowlanych i przy sprzedaży;
8)
rozpoznaje objawy schorzeń i urazów u koni sportowych i im zapobiega;
9)
ocenia stan wytrenowania na podstawie parametrów fizjologicznych;
10)
dobiera rodzaje pomieszczeń i wyposażenia dla koni sportowych.
2.
Użytkowanie i transport koni
Uczeń:
1)
przygotowuje konia do jazdy wierzchem i w zaprzęgu;
2)
dosiada konia i jeździ stępem, kłusem anglezowanym i ćwiczebnym oraz galopem;
3)
wykonuje elementy i figury ujeżdżeniowe w stępie, kłusie i galopie;
4)
dobiera i dopasowuje sprzęt jeździecki do formy użytkowania konia;
5)
dobiera i kompletuje ubiór jeździecki;
6)
powozi końmi;
7)
wykonuje czynności związane z konserwacją i naprawą sprzętu jeździeckiego;
8)
przygotowuje sprzęt i dokumentację potrzebne do transportu koni;
9)
dobiera typy pojazdów do transportu koni;
10)
przygotowuje konia do transportu;
11)
wykonuje czynności związane z załadunkiem, transportem i rozładunkiem koni;
12)
wykonuje czynności związane z opieką nad koniem w czasie transportu.
3.
Prowadzenie rekreacji i turystyki konnej w gospodarstwie rolnym
Uczeń:
1)
dostosowuje gospodarstwo rolne do utrzymania i użytkowania koni w rekreacji i turystyce
jeździeckiej;
2)
dobiera formy rekreacji i turystyki jeździeckiej;
3)
dobiera konie pod kątem ich przydatności w rekreacji i turystyce jeździeckiej;
4)
organizuje rekreację i turystykę konną w gospodarstwie;
5)
przygotowuje konie do pracy w rekreacji i turystyce jeździeckiej;
6)
kontroluje stan fizyczny i stan zdrowia koni wykorzystywanych w rekreacji i turystyce
jeździeckiej;
7)
przestrzega zasad bezpieczeństwa w użytkowaniu koni;
8)
organizuje imprezy jeździeckie oraz wycieczki i rajdy konne w terenie;
9)
wykorzystuje walory przyrodnicze i kulturowe regionu w turystyce;
10)
korzysta z dostępnych szlaków konnych w regionie;
11)
organizuje turystykę jeździecką;
12)
przestrzega zasad zdobywania odznak turystyki jeździeckiej;
13)
oblicza opłacalność organizowania rekreacji i turystyki konnej w gospodarstwie rolnym.
RL.21. Projektowanie, urządzanie i pielęgnacja roślinnych obiektów architektury krajobrazu
1.
Przygotowywanie roślin ozdobnych do urządzania obiektów architektury krajobrazu
Uczeń:
1)
określa funkcje roślin ozdobnych w kształtowaniu krajobrazu;
2)
określa zastosowanie podstawowych grup roślin w obiektach architektury krajobrazu;
3)
dobiera narzędzia i sprzęt do prac związanych z uprawą i pielęgnacją roślin ozdobnych;
4)
wykonuje podstawowe prace uprawowe i pielęgnacyjne w szkółkach roślin ozdobnych;
5)
dobiera technologie produkcji roślin do warunków przyrodniczych i ekonomicznych;
6)
ocenia stan roślin przeznaczonych do urządzania obiektów architektury krajobrazu;
7)
przygotowuje materiał roślinny do ekspedycji zgodnie ze specyfikacją;
8)
przygotowuje rośliny do transportu, składowania i sadzenia;
9)
przygotowuje materiały do wykonywania dekoracji roślinnych.
2.
Wykonywanie i pielęgnacja roślinnych obiektów architektury krajobrazu
Uczeń:
1)
charakteryzuje walory przyrodnicze krajobrazu;
2)
przeprowadza inwentaryzację szaty roślinnej;
3)
przeprowadza analizy funkcjonalno-przestrzenne wnętrz ogrodowych;
4)
wykorzystuje zasady kompozycji w projektowaniu roślinnych obiektów architektury krajobrazu;
5)
opracowuje projekty koncepcyjne i techniczne obiektów roślinnych;
6)
projektuje układy roślinne z uwzględnieniem warunków siedliskowych i wartości dekoracyjnych;
7)
planuje rozmieszczenie zadrzewień w krajobrazie;
8)
opracowuje graficznie projekty koncepcyjne i techniczne obiektów roślinnych;
9)
planuje organizację prac związanych z sadzeniem roślin;
10)
dobiera metody sadzenia roślin ozdobnych;
11)
posługuje się narzędziami, urządzeniami i sprzętem ogrodniczym;
12)
przygotowuje glebę do sadzenia roślin ozdobnych;
13)
wykonuje czynności związane z sadzeniem roślin;
14)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne roślin;
15)
dobiera metody nawadniania roślin;
16)
rozlicza koszt robót i materiałów związanych z wykonywaniem i pielęgnacją obiektów
roślinnych;
17)
projektuje i wykonuje dekoracje roślinne.
RL.22. Organizacja prac związanych z budową oraz konserwacją obiektów małej architektury
krajobrazu
1.
Kształtowanie i projektowanie obiektów małej architektury krajobrazu
Uczeń:
1)
określa walory kulturowe oraz zasady kształtowania i ochrony krajobrazu obszarów zurbanizowanych
i niezurbanizowanych;
2)
dobiera elementy wyposażenia do różnych obiektów architektury krajobrazu;
3)
wykonuje inwentaryzację wyposażenia terenów zieleni;
4)
dokonuje analizy funkcjonalno-przestrzennej elementów małej architektury ogrodowej;
5)
wykorzystuje zasady kompozycji w projektowaniu elementów małej architektury krajobrazu;
6)
wykonuje projekty koncepcyjne i techniczne małych form architektonicznych;
7)
opracowuje graficznie projekty koncepcyjne i techniczne obiektów architektury krajobrazu;
8)
dobiera materiały budowlane do wykonania małych form architektury krajobrazu.
2.
Urządzanie i konserwacja obiektów małej architektury krajobrazu
Uczeń:
1)
korzysta z dokumentacji projektowo-technicznej dotyczącej wykonywania elementów małej
architektury;
2)
planuje organizację prac związanych z budową małych form architektonicznych;
3)
wykonuje roboty ziemne związane z budową małych form architektonicznych;
4)
dobiera techniki wykonywania elementów małej architektury krajobrazu;
5)
posługuje się narzędziami, urządzeniami i sprzętem do robót budowlanych;
6)
wykonuje czynności związane z budową obiektów architektury krajobrazu;
7)
wykonuje zabiegi związane z konserwacją elementów małej architektury krajobrazu;
8)
planuje prace związane z rewaloryzacją zabytkowych elementów małej architektury krajobrazu;
9)
rozlicza koszt robót i materiałów związanych z urządzaniem i konserwacją elementów
małej architektury krajobrazu.
RL.23. Organizacja i prowadzenie robót związanych z budową obiektów inżynierii środowiska
1.
Organizowanie i prowadzenie robót związanych z budową obiektów gospodarki wodnej
Uczeń:
1)
rozpoznaje obiekty gospodarki wodnej i określa ich przeznaczenie;
2)
posługuje się dokumentacją projektową, katalogami i instrukcjami dotyczącymi budowy
obiektów gospodarki wodnej;
3)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do budowy obiektów gospodarki wodnej;
4)
przygotowuje harmonogramy robót wodno-inżynieryjnych;
5)
organizuje roboty związane z budową ujęć wody;
6)
organizuje roboty związane z wykonaniem stacji uzdatniania wody;
7)
koordynuje prace związane z wykonaniem lokalnych sieci wodociągowo-kanalizacyjnych;
8)
prowadzi prace związane z wykonaniem oczyszczalni ścieków;
9)
planuje zagospodarowanie osadów ściekowych;
10)
organizuje prace związane z budową przydomowych oczyszczalni ścieków;
11)
organizuje prace związane z utrzymaniem obiektów gospodarki wodnej w wymaganym stanie
technicznym;
12)
prowadzi dokumentację budowy obiektów gospodarki wodnej;
13)
ocenia jakość wykonania obiektów gospodarki wodnej;
14)
rozlicza materiały, sprzęt i robociznę związane z budową obiektów gospodarki wodnej.
2.
Organizowanie i prowadzenie robót związanych z budową obiektów gospodarki odpadami
Uczeń:
1)
klasyfikuje odpady według określonych kryteriów;
2)
rozpoznaje obiekty związane z gospodarką odpadami;
3)
posługuje się dokumentacją projektową, katalogami i instrukcjami dotyczącymi obiektów
gospodarki odpadami;
4)
dobiera technologie składowania odpadów;
5)
planuje i prowadzi budowę składowisk, kompostowni, sortowni;
6)
organizuje prace związane z eksploatacją i konserwacją urządzeń technicznych na składowiskach
odpadów, w kompostowniach i sortowniach;
7)
planuje prace związane z gospodarką wodno-ściekową na terenach wiejskich;
8)
planuje i organizuje gospodarkę odpadami na terenach wiejskich;
9)
ocenia jakość wykonania robót związanych z budową obiektów gospodarki odpadami; 10)
rozlicza materiały, sprzęt i robociznę związane z budową obiektów gospodarki odpadami.
3.
Organizowanie i prowadzenie robót związanych z budową dróg dojazdowych do gruntów
rolnych
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaje dróg dojazdowych do gruntów rolnych;
2)
posługuje się dokumentacją projektową, katalogami i instrukcjami dotyczącymi budowy
dróg dojazdowych do gruntów rolnych;
3)
planuje i organizuje prace związane z budową dróg dojazdowych do gruntów rolnych;
4)
dobiera materiały do budowy dróg dojazdowych do gruntów rolnych;
5)
dobiera narzędzia, urządzenia i sprzęt do budowy dróg dojazdowych do gruntów rolnych;
6)
organizuje prace związane z wykonywaniem drogowych robót ziemnych;
7)
organizuje prace związane z wykonywaniem nawierzchni dróg dojazdowych do gruntów rolnych;
8)
prowadzi prace związane z utrzymaniem w wymaganym stanie technicznym dróg dojazdowych
do gruntów rolnych;
9)
ocenia jakość wykonania robót związanych z budową dróg dojazdowych do gruntów rolnych;
10)
rozlicza materiały, sprzęt i robociznę związane z budową dróg dojazdowych do gruntów
rolnych.
RL.24. Organizacja i prowadzenie robót melioracyjnych
1.
Badanie stanu cieków wodnych i stosunków wodno-powietrznych w glebie
Uczeń:
1)
planuje prace związane z badaniem stanu cieków wodnych i stosunków wodno-powietrznych
w glebie;
2)
dobiera metody prowadzenia badań stanu cieków wodnych i stosunków wodno-powietrznych
w glebie;
3)
obsługuje aparaturę kontrolno-pomiarowa do badań stanu cieków wodnych i stosunków
wodno-powietrznych w glebie;
4)
wykonuje pomiary parametrów powietrza atmosferycznego, opadów oraz wód powierzchniowych
i podziemnych;
5)
opracowuje i interpretuje wyniki pomiarów hydrometeorologicznych;
6)
dokonuje oceny stanu stosunków wodno-powietrznych w glebie;
7)
określa przydatność rolniczą gleb;
8)
dobiera metody ochrony i rekultywacji gleb;
9)
dobiera środki agromelioracyjne do poprawy stosunków wodno-powietrznych w glebie.
2.
Organizowanie i prowadzenie robót związanych z regulacją małych cieków wodnych oraz
budową obiektów przeciwpowodziowych
Uczeń:
1)
określa przyczyny i skutki wezbrań cieków wodnych;
2)
rozpoznaje stany zagrożeń powodziowych;
3)
dobiera metody ochrony przed powodzią;
4)
posługuje się dokumentacją projektową, katalogami i instrukcjami dotyczącymi regulacji
małych cieków wodnych oraz budowy obiektów przeciwpowodziowych;
5)
dobiera metody regulacji małych cieków wodnych;
6)
dobiera materiały, narzędzia i sprzęt do regulacji małych cieków wodnych;
7)
organizuje roboty związane z wykonywaniem umocnień oraz regulacją małych cieków wodnych;
8)
obsługuje urządzenia i sprzęt stosowane podczas regulacji małych cieków wodnych i
obiektów przeciwpowodziowych zgodnie z zasadami ich eksploatacji;
9)
organizuje prace związane z wykonywaniem, konserwacją i naprawą wałów przeciwpowodziowych
i małych budowli piętrzących oraz pompowni melioracyjnych;
10)
ocenia jakość wykonania robót związanych z regulacją małych cieków wodnych oraz budową
obiektów przeciwpowodziowych;
11)
rozlicza materiały, sprzęt i robociznę związane z regulacją małych cieków wodnych
oraz budową obiektów przeciwpowodziowych.
3.
Organizowanie i prowadzenie robót związanych z odwadnianiem terenów
Uczeń:
1)
określa przyczyny nadmiaru wody w glebie;
2)
dobiera rodzaje zabiegów odwadniających w celu poprawy właściwości produkcyjnych gleby
i użytków zielonych;
3)
dobiera parametry techniczne rowów melioracyjnych;
4)
przestrzega zasad wykonywania systemów drenarskich;
5)
posługuje się dokumentacją projektową, katalogami i instrukcjami dotyczącymi odwadniania
terenów;
6)
wytycza trasę przebiegu systemów wodno-melioracyjnych i drenarskich;
7)
dobiera materiały, maszyny i narzędzia do wykonywania rowów melioracyjnych i budowli
wodno-melioracyjnych;
8)
dobiera systemy odwadniania terenów osiedlowych, budynków wiejskich oraz obiektów
komunalnych;
9)
planuje wykonanie melioracji przeciwerozyjnych;
10)
dobiera technologie wykonania zabezpieczeń przeciwerozyjnych;
11)
przestrzega zasad konserwacji rowów melioracyjnych i budowli wodno-melioracyjnych;
12)
ocenia jakość wykonania robót związanych z odwadnianiem terenów;
13)
rozlicza materiały, sprzęt i robociznę związane z odwadnianiem terenów.
4.
Nawadnianie użytków rolnych
Uczeń:
1)
określa sposoby nawadniania użytków rolnych;
2)
określa źródła wody do zasilania systemów nawadniających;
3)
rozpoznaje rodzaje i układy systemów nawadniania użytków rolnych;
4)
posługuje się dokumentacją projektową, katalogami i instrukcjami dotyczącymi nawadniania
użytków rolnych;
5)
dobiera technologie wykonywania systemów nawadniania użytków rolnych;
6)
planuje roboty związane z nawadnianiem użytków rolnych;
7)
wytycza trasę przebiegu systemów nawadniania użytków rolnych;
8)
dobiera materiały, urządzenia, maszyny i narzędzia do nawadniania użytków rolnych;
9)
organizuje i nadzoruje prace związane z eksploatacją, konserwacją i modernizacją systemów
nawadniania użytków rolnych;
10)
ocenia jakość wykonania robót związanych z nawadnianiem użytków rolnych;
11)
rozlicza materiały, sprzęt i robociznę związane z nawadnianiem użytków rolnych.
5.
Organizowanie i prowadzenie robót związanych z wykonywaniem stawów rybnych
Uczeń:
1)
określa oddziaływanie stawów rybnych na stosunki wodne w środowisku;
2)
rozpoznaje rodzaje stawów rybnych;
3)
rozpoznaje urządzenia i budowle stawowe;
4)
posługuje się dokumentacją projektową, katalogami i instrukcjami dotyczącymi wykonywania
stawów rybnych;
5)
planuje wykonywanie stawów rybnych;
6)
dobiera maszyny i sprzęt do wykonywania stawów rybnych;
7)
przestrzega zasad eksploatacji, konserwacji i modernizacji stawów rybnych, urządzeń
i budowli stawowych;
8)
ocenia jakość wykonania robót związanych z wykonywaniem stawów rybnych;
9)
rozlicza materiały, sprzęt i robociznę związane z wykonywaniem stawów rybnych.
RL.25. Wykonywanie prac geologicznych
1.
Wykonywanie terenowych badań geologicznych, hydrogeologicznych i geologiczno-inżynierskich
Uczeń:
1)
charakteryzuje zjawiska i procesy geologiczne;
2)
przestrzega zasad kartografii geologicznej;
3)
ocenia rzeźbę terenu i stosuje sposoby przedstawiania jej na mapie;
4)
interpretuje zdjęcia lotnicze i satelitarne;
5)
odwzorowuje obserwacje geologiczne na mapie;
6)
rozpoznaje podstawowe grupy skamieniałości;
7)
charakteryzuje etapy rozwoju skorupy ziemskiej;
8)
dokonuje analizy i syntezy podstaw mineralogii i petrografii;
9)
charakteryzuje skały i minerały;
10)
analizuje procesy geochemiczne;
11)
określa właściwości hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie skał;
12)
korzysta z metod geofizycznych stosowanych w badaniach geologicznych;
13)
analizuje zadania i zakres hydrogeologii, geologii inżynierskiej i geofizyki;
14)
charakteryzuje zróżnicowanie genetyczne złóż kopalin i prawidłowości ich występowania;
15)
sporządza dokumentację wyników badań z zastosowaniem różnych metod.
2.
Wykonywanie geologicznego dozoru wierceń
Uczeń:
1)
rozróżnia typy urządzeń wiertniczych i ich części składowe oraz rodzaje sprzętu i
osprzętu;
2)
klasyfikuje i charakteryzuje różne technologie metod wiertniczych;
3)
rozpoznaje awarie wiertnicze i ich przyczyny oraz rozróżnia prace instrumentacyjne;
4)
stosuje prawo geologiczne i górnicze, prawo ochrony środowiska i przestrzega norm;
5)
charakteryzuje wyposażenie i przestrzega zasad obsługi laboratorium geologicznego
na wiertni;
6)
wykonuje opróbowanie otworu wiertniczego;
7)
nadzoruje pobieranie próbek z próbników bocznych;
8)
wykonuje polowe badania geologiczne;
9)
charakteryzuje metodykę badań geofizycznych w otworach wiertniczych;
10)
wykonuje geologiczną dokumentację otworu wiertniczego.
3.
Wykonywanie badań laboratoryjnych minerałów, skał, wód i gruntów
Uczeń:
1)
charakteryzuje właściwości fizyczne i mechaniczne próbek geologicznych;
2)
przestrzega zasad i procedur badań próbek geologicznych;
3)
przygotowuje preparaty z próbek geologicznych do badań laboratoryjnych;
4)
opracowuje wyniki badań laboratoryjnych próbek geologicznych różnymi metodami;
5)
ocenia wyniki badań laboratoryjnych próbek geologicznych.
4.
Określanie przydatności obiektów geologicznych i górniczych do celów geoturystycznych
Uczeń:
1)
określa walory i przydatność form geologicznych jako stanowiska geoturystycznego;
2)
ocenia walory naukowe, krajobrazowe i turystyczne form i zjawisk geologicznych;
3)
projektuje trasy geoturystyczne;
4)
organizuje ruch geoturystyczny;
5)
stosuje przepisy prawa dotyczące działalności geoturystycznej.
RL.26. Wykonywanie kompozycji florystycznych
1.
Projektowanie kompozycji i dekoracji roślinnych
Uczeń:
1)
określa dekoracyjną i użytkową wartość roślin ozdobnych;
2)
określa jakość oraz zastosowanie materiału roślinnego i środków technicznych;
3)
odczytuje i sporządza dokumentację projektową dekoracji roślinnych;
4)
korzysta z polskiej i obcojęzycznej dokumentacji projektowej oraz innych źródeł informacji;
5)
korzysta z norm, katalogów i poradników opracowanych w języku polskim i języku obcym;
6)
dobiera materiał roślinny, dekoracyjny i środki techniczne do wykonania określonych
kompozycji florystycznych;
7)
dobiera materiały florystyczne do aranżacji wnętrz, tarasów i balkonów;
8)
określa techniki wykonania dekoracji roślinnych.
2.
Wykonywanie i sprzedaż wyrobów florystycznych
Uczeń:
1)
ocenia jakość oraz przydatność materiału roślinnego i środków technicznych do wykonania
wyrobów i dekoracji;
2)
posługuje się narzędziami i urządzeniami stosowanymi we florystyce;
3)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne roślin, kwiatów i zieleni ciętej;
4)
stosuje metody i techniki utrwalania roślin oraz przedłużania trwałości kwiatów i
zieleni ciętej;
5)
stosuje różnorodne techniki florystyczne oraz techniki pomocnicze;
6)
wykonuje kompozycje i dekoracje roślinne zgodnie z aktualnymi trendami florystycznymi;
7)
wykonuje dekoracje roślinne wnętrz, balkonów i tarasów;
8)
określa koszty wykonania wyrobów oraz realizacji usług florystycznych;
9)
ocenia jakość wykonania kompozycji florystycznych i dekoracji roślinnych;
10)
przyjmuje i realizuje zamówienia na wyroby florystyczne;
11)
prowadzi sprzedaż roślin ozdobnych, materiałów dekoracyjnych i wyrobów florystycznych;
12)
przestrzega norm i wytycznych dotyczących obrotu materiałami florystycznymi.
3.
Przechowywanie oraz transport materiału roślinnego i wyrobów florystycznych
Uczeń:
1)
wykonuje zabiegi pielęgnacyjne wyrobów i kompozycji florystycznych;
2)
stosuje metody i techniki przedłużania trwałości wyrobów florystycznych;
3)
określa warunki przechowywania materiału roślinnego i kompozycji florystycznych oraz
przestrzega zasad w tym zakresie;
4)
dobiera materiały do pakowania roślin i wyrobów florystycznych;
5)
stosuje metody pakowania i transportu roślin, wyrobów florystycznych i środków technicznych.
OBSZAR TURYSTYCZNO-GASTRONOMICZNY (TG)
TG.01. Wykonywanie prac pomocniczych w obiektach świadczących usługi hotelarskie
1.
Wykonywanie prac pomocniczych w hotelowej części obiektu
Uczeń:
1)
rozróżnia elementy wyposażenia pomieszczeń części hotelowej obiektu;
2)
rozróżnia rodzaje prac porządkowych w części hotelowej obiektu;
3)
stosuje sprzęt, środki i narzędzia do utrzymania czystości i porządku w części hotelowej
obiektu;
4)
utrzymuje czystość i porządek w części ogólnodostępnej obiektu;
5)
rozróżnia rodzaje jednostek mieszkalnych;
6)
wykonuje czynności porządkowe w węźle higieniczno-sanitarnym z zastosowaniem środków
czystości i środków dezynfekcyjnych;
7)
przygotowuje jednostkę mieszkalną do przyjęcia gości;
8)
korzysta z hotelowych środków transportu wewnętrznego;
9)
obsługuje urządzenia stanowiące wyposażenie pralni hotelowej;
10)
dobiera środki ochrony indywidualnej do rodzaju prac porządkowych w jednostkach mieszkalnych
i w części ogólnodostępnej obiektu;
11)
wykonuje prace pomocnicze związane z obsługą gości hotelowych;
12)
przestrzega zasad postępowania w sytuacjach nietypowych i niebezpiecznych.
2.
Wykonywanie prac pomocniczych w gastronomicznej części obiektu
Uczeń:
1)
rozróżnia pomieszczenia gastronomii hotelowej;
2)
rozróżnia elementy wyposażenia pomieszczeń gastronomii hotelowej;
3)
stosuje sprzęt, środki i urządzenia do utrzymania czystości i porządku w pomieszczeniach
gastronomii hotelowej;
4)
wykonuje prace porządkowe w sali konsumpcyjnej, w kuchni i na zapleczu;
5)
wykonuje prace związane z myciem naczyń i sprzętu kuchennego;
6)
stosuje sprzęt, maszyny i urządzenia do wykonania czynności związanych z obróbką wstępną
surowców spożywczych;
7)
wykonuje prace związane z obróbką wstępną surowców spożywczych;
8)
segreguje odpady i surowce wtórne;
9)
wykonuje prace pomocnicze związane z przygotowaniem sali do obsługi konsumentów;
10)
utrzymuje porządek i czystość na stanowisku pracy oraz przestrzega zasad higieny;
11)
stosuje środki ochrony indywidualnej podczas wykonywania prac w pomieszczeniach gastronomii
hotelowej.
3.
Wykonywanie prac pomocniczych w otoczeniu obiektu świadczącego usługi hotelarskie
Uczeń:
1)
rozpoznaje elementy otoczenia eksploatacyjnego obiektu świadczącego usługi hotelarskie;
2)
rozróżnia rodzaje prac porządkowych w otoczeniu obiektu świadczącego usługi hotelarskie;
3)
stosuje ręczny i zmechanizowany sprzęt do prac porządkowych w otoczeniu obiektu świadczącego
usługi hotelarskie;
4)
wykonuje prace związane z utrzymaniem czystości i porządku w otoczeniu obiektu świadczącego
usługi hotelarskie, na parkingu i drogach dojazdowych;
5)
stosuje metody, środki i sprzęt do pielęgnacji roślin;
6)
stosuje urządzenia, narzędzia i sprzęt do prac ogrodniczych;
7)
wykonuje czynności związane z pielęgnacją roślin i terenów zieleni;
8)
stosuje narzędzia i materiały do prac związanych z konserwacją sprzętu rekreacyjnego;
9)
wykonuje prace związane z konserwacją sprzętu rekreacyjnego.
TG.02. Produkcja wyrobów spożywczych z wykorzystaniem maszyn i urządzeń
1.
Przygotowywanie surowców, dodatków do żywności i materiałów pomocniczych
Uczeń:
1)
dobiera surowce, dodatki do żywności i materiały pomocnicze do produkcji wyrobów spożywczych;
2)
przeprowadza ocenę organoleptyczną surowców, dodatków do żywności i materiałów pomocniczych;
3)
wykonuje czynności związane z przygotowywaniem surowców, dodatków do żywności i materiałów
pomocniczych;
4)
użytkuje maszyny i urządzenia stosowane do przygotowywania surowców, dodatków do żywności
i materiałów pomocniczych;
5)
dokumentuje przebieg pracy maszyn i urządzeń zgodnie z procedurami systemu HACCP (ang.
Hazard Analysis and Critical Control Point) w przemyśle spożywczym.
2.
Prowadzenie procesów produkcji wyrobów spożywczych
Uczeń:
1)
rozróżnia technologie produkcji wyrobów spożywczych;
2)
dobiera parametry technologiczne do produkcji wyrobów spożywczych;
3)
posługuje się dokumentacją technologiczną dotyczącą produkcji wyrobów spożywczych;
4)
wykonuje czynności związane z prowadzeniem procesów produkcji wyrobów spożywczych;
5)
użytkuje maszyny i urządzenia stosowane w produkcji wyrobów spożywczych;
6)
przeprowadza ocenę organoleptyczną półproduktów i wyrobów gotowych w poszczególnych
fazach procesu technologicznego;
7)
prowadzi procesy technologiczne z zachowaniem Zasad Dobrej Praktyki Produkcyjnej GMP
(ang. Good Manufacturing Practice), Dobrej Praktyki Higienicznej GHP (ang. Good Hygiene Practice) oraz systemem HACCP (ang. Hazard Analysis and Critical Control Point).
3.
Magazynowanie wyrobów gotowych i przygotowanie ich do wysyłki
Uczeń:
1)
określa warunki magazynowania wyrobów gotowych;
2)
wykonuje czynności związane z magazynowaniem wyrobów gotowych;
3)
wykonuje czynności związane z ekspedycją wyrobów gotowych;
4)
użytkuje środki transportu wewnętrznego;
5)
przestrzega Zasad Dobrej Praktyki Produkcyjnej GMP (ang. Good Manufacturing Practice), Dobrej Praktyki Higienicznej GHP (ang. Good Hygiene Practice) oraz systemu HACCP (ang. Hazard Analysis and Critical Control Point) podczas magazynowania wyrobów gotowych i przygotowania ich do wysyłki.
TG.03. Produkcja wyrobów piekarskich
1.
Magazynowanie surowców piekarskich
Uczeń:
1)
rozpoznaje surowce, dodatki do żywności i materiały pomocnicze stosowane do produkcji
wyrobów piekarskich;
2)
przyjmuje dostawy surowców i półproduktów piekarskich zgodnie z procedurami;
3)
przestrzega zasad oceny organoleptycznej surowców piekarskich;
4)
ocenia jakość surowców piekarskich;
5)
przestrzega zasad rozmieszczania surowców i półproduktów piekarskich oraz warunków
ich magazynowania;
6)
posługuje się sprzętem i aparaturą kontrolno-pomiarowa stosowaną w magazynach;
7)
obsługuje urządzenia magazynowe;
8)
prowadzi dokumentację magazynową;
9)
przestrzega procedur zapewnienia jakości zdrowotnej żywności.
2.
Wytwarzanie ciasta oraz kształtowanie wyrobów piekarskich
Uczeń:
1)
określa rodzaje wyrobów piekarskich oraz sposoby ich sporządzania;
2)
posługuje się recepturami piekarskimi;
3)
dobiera surowce do produkcji ciasta przeznaczonego na wyroby piekarskie;
4)
przygotowuje surowce, dodatki do żywności oraz materiały pomocnicze do produkcji ciasta;
5)
dobiera metody wytwarzania ciasta na wyroby piekarskie;
6)
ustala parametry technologiczne produkcji ciasta;
7)
sporządza ciasta na wyroby piekarskie;
8)
dokonuje oceny organoleptycznej półproduktów piekarskich;
9)
dobiera sposoby dzielenia i formowania ciasta;
10)
dobiera maszyny i urządzenia do przygotowania surowców i sporządzania, dzielenia i
formowania ciasta;
11)
obsługuje maszyny i urządzenia do przygotowania surowców, sporządzania, dzielenia
i formowania ciasta;
12)
wykonuje czynności związane z ręcznym i mechanicznym dzieleniem ciasta oraz kształtowaniem
kęsów.
3.
Przygotowanie kęsów ciasta do wypieku i wypiek ciasta
Uczeń:
1)
planuje operacje technologiczne przed rozrostem kęsów ciasta i w trakcie rozrostu;
2)
wykonuje operacje technologiczne przed rozrostem końcowym i w trakcie rozrostu uformowanych
kęsów ciasta;
3)
obsługuje maszyny i urządzenia do końcowego rozrostu kęsów ciasta;
4)
poddaje rozrostowi uformowane wyroby zgodnie z ustalonymi parametrami;
5)
kontroluje jakość kęsów ciasta w trakcie rozrostu;
6)
planuje zabiegi technologiczne przed wypiekiem ciasta;
7)
wykonuje czynności końcowe przed włożeniem wyrobów do pieca;
8)
rozróżnia piece piekarskie;
9)
obsługuje piece piekarskie;
10)
analizuje przemiany zachodzące w cieście w trakcie wypieku;
11)
wykonuje czynności związane z wypiekiem pieczywa;
12)
monitoruje krytyczne punkty kontroli zgodnie z systemem HACCP (ang. Hazard Analysis and Critical Control Point).
4.
Przygotowanie pieczywa do dystrybucji
Uczeń:
1)
ocenia jakość gotowego pieczywa;
2)
rozpoznaje wady pieczywa oraz określa przyczyny ich powstawania;
3)
planuje sposób konfekcjonowania pieczywa;
4)
dobiera urządzenia do konfekcjonowania pieczywa;
5)
obsługuje urządzenia do konfekcjonowania pieczywa;
6)
wykonuje czynności związane ze schładzaniem i konfekcjonowaniem wyrobów piekarskich;
7)
określa warunki magazynowania gotowych wyrobów piekarskich;
8)
magazynuje gotowe wyroby piekarskie i przygotowuje je do ekspedycji;
9)
obsługuje środki transportu wewnętrznego;
10)
monitoruje krytyczne punkty kontroli zgodnie z systemem HACCP (ang. Hazard Analysis and Critical Control Point), które mają wpływ na bezpieczeństwo gotowych wyrobów.
TG.04. Produkcja wyrobów cukierniczych
1.
Magazynowanie surowców cukierniczych
Uczeń:
1)
rozpoznaje surowce cukiernicze, dodatki do żywności oraz materiały pomocnicze do produkcji
cukierniczej;
2)
przyjmuje dostawy surowców i półproduktów cukierniczych zgodnie z procedurami;
3)
przestrzega zasad oceny organoleptycznej surowców cukierniczych;
4)
ocenia jakość surowców cukierniczych;
5)
przestrzega zasad rozmieszczania surowców i półproduktów cukierniczych oraz warunków
ich magazynowania;
6)
posługuje się sprzętem i aparaturą kontrolno-pomiarową stosowaną w magazynach surowców
cukierniczych;
7)
obsługuje urządzenia magazynowe;
8)
prowadzi dokumentację magazynową;
9)
przestrzega procedur zapewnienia jakości zdrowotnej żywności.
2.
Wytwarzanie wyrobów cukierniczych
Uczeń:
1)
określa rodzaje wyrobów cukierniczych oraz sposoby ich sporządzania;
2)
posługuje się dokumentacją technologiczną oraz korzysta z receptur cukierniczych;
3)
planuje proces technologiczny produkcji wyrobów cukierniczych;
4)
dobiera surowce, dodatki do żywności i materiały pomocnicze do produkcji wyrobów cukierniczych;
5)
przygotowuje surowce, dodatki do żywności i materiały pomocnicze do produkcji wyrobów
cukierniczych;
6)
dobiera maszyny, urządzenia i drobny sprzęt cukierniczy do produkcji wyrobów cukierniczych;
7)
obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w procesie produkcji cukierniczej;
8)
przeprowadza ocenę organoleptyczną wyrobów cukierniczych w poszczególnych fazach procesu
technologicznego;
9)
sporządza półprodukty wyrobów cukierniczych i gotowe wyroby cukiernicze;
10)
przestrzega Zasad Dobrej Praktyki Produkcyjnej GMP (ang. Good Manufacturing Practice), Dobrej Praktyki Higienicznej GHP (ang. Good Hygiene Practice) oraz systemu HACCP (ang. Hazard Analysis and Critical Control Point).
3.
Dekorowanie wyrobów cukierniczych i przygotowanie ich do dystrybucji
Uczeń:
1)
opracowuje projekty dekoracji wyrobów cukierniczych;
2)
dobiera surowce i półprodukty do dekoracji wyrobów cukierniczych;
3)
dobiera urządzenia i drobny sprzęt cukierniczy do dekorowania wyrobów cukierniczych;
4)
posługuje się sprzętem i urządzeniami cukierniczymi do dekorowania wyrobów cukierniczych;
5)
wykonuje elementy do dekorowania wyrobów cukierniczych;
6)
dekoruje wyroby cukiernicze;
7)
dobiera sposoby konfekcjonowania i przechowywania wyrobów cukierniczych;
8)
obsługuje urządzenia do pakowania i konfekcjonowania wyrobów cukierniczych;
9)
konfekcjonuje wyroby cukiernicze;
10)
dobiera urządzenia do przechowywania wyrobów cukierniczych;
11)
obsługuje urządzenia do przechowywania wyrobów cukierniczych;
12)
magazynuje gotowe wyroby cukiernicze i przygotowuje je do ekspedycji;
13)
monitoruje krytyczne punkty kontroli zgodnie z systemem HACCP (ang. Hazard Analysis and Critical Control Point), które mają wpływ na bezpieczeństwo zdrowotne gotowych wyrobów cukierniczych.
TG.05. Produkcja przetworów mięsnych i tłuszczowych
1.
Rozbiór i wykrawanie mięsa
Uczeń:
1)
przestrzega norm i stosuje instrukcje technologiczne dotyczące rozbioru i wykrawania
mięsa zwierząt rzeźnych;
2)
rozpoznaje elementy struktury układu kostnego i mięśniowego zwierząt rzeźnych;
3)
wyznacza linie podziału tusz i półtusz na części zasadnicze;
4)
planuje kolejność czynności podczas rozbioru mięsa;
5)
obsługuje maszyny, urządzenia i sprzęt podczas rozbioru i wykrawania mięsa;
6)
wykonuje czynności związane z rozbiorem tusz, półtusz i ćwierćtusz na części zasadnicze;
7)
wykonuje obróbkę części zasadniczych uzyskanych z rozbioru mięsa;
8)
planuje kolejność czynności wykrawania mięsa;
9)
wykonuje czynności wykrawania mięsa;
10)
dokonuje klasyfikacji produktów wykrawania mięsa;
11)
prowadzi dokumentację dotyczącą rozbioru i wykrawania mięsa.
2.
Magazynowanie i przygotowanie mięsa do dystrybucji
Uczeń:
1)
określa warunki przechowywania mięsa w chłodniach;
2)
dobiera metody i techniki wychładzania oraz zamrażania mięsa i tłuszczów surowych;
3)
wykonuje czynności związane z wychładzaniem oraz zamrażaniem mięsa i tłuszczów surowych;
4)
obsługuje urządzenia i aparaturę kontrolno-pomiarową stosowaną w pomieszczeniach chłodni
i zamrażalniach;
5)
dobiera metody i techniki rozmrażania mięsa;
6)
wykonuje czynności związane z rozmrażaniem mięsa;
7)
rozpoznaje zmiany zachodzące w mięsie w czasie przechowywania w chłodniach i zamrażalniach
oraz w czasie jego rozmrażania;
8)
ocenia jakość mięsa w czasie wychładzania, zamrażania i rozmrażania na podstawie jego
wyglądu;
9)
obsługuje urządzenia stosowane do konfekcjonowania mięsa;
10)
wykonuje czynności związane z konfekcjonowaniem mięsa przeznaczonego do dystrybucji;
11)
prowadzi dokumentację dotyczącą magazynowania i konfekcjonowania mięsa.
3.
Wykonywanie prac związanych z produkcją przetworów mięsnych i tłuszczowych
Uczeń:
1)
stosuje receptury oraz przestrzega norm obowiązujących w produkcji przetworów mięsnych
i tłuszczowych;
2)
dobiera surowce, dodatki oraz materiały pomocnicze do produkcji przetworów mięsnych
i tłuszczowych;
3)
przygotowuje surowce, dodatki oraz materiały pomocnicze do produkcji przetworów mięsnych
i tłuszczowych;
4)
dobiera maszyny i urządzenia, sprzęt oraz aparaturę kontrolno-pomiarową do produkcji
przetworów mięsnych i tłuszczowych;
5)
planuje operacje technologiczne produkcji przetworów mięsnych i tłuszczowych;
6)
obsługuje maszyny i urządzenia, sprzęt oraz aparaturę kontrolno-pomiarową stosowane
w produkcji przetworów mięsnych i tłuszczowych;
7)
wykonuje czynności związane z produkcją wędlin, wyrobów garmażeryjnych, konserw i
przetworów tłuszczowych;
8)
oblicza zużycie surowców oraz określa wydajność produkcji przetworów mięsnych i tłuszczowych;
9)
prowadzi dokumentację produkcyjną przetworów mięsnych i tłuszczowych.
4.
Magazynowanie i przygotowanie przetworów mięsnych i tłuszczowych do
dystrybucji
Uczeń:
1)
ocenia jakość przetworów mięsnych i tłuszczowych;
2)
rozpoznaje wady produkcyjne przetworów mięsnych i tłuszczowych;
3)
wykonuje prace związane z przygotowaniem przetworów mięsnych i tłuszczowych do dystrybucji;
4)
dobiera i obsługuje urządzenia do konfekcjonowania przetworów mięsnych i tłuszczowych;
5)
dobiera i obsługuje środki transportu wewnętrznego przetworów mięsnych i tłuszczowych;
6)
określa warunki magazynowania przetworów mięsnych i tłuszczowych;
7)
prowadzi dokumentację dotyczącą magazynowania i dystrybucji przetworów mięsnych i
tłuszczowych.
TG.06. Obróbka ryb i produkcja przetworów rybnych
1.
Wstępna obróbka surowców rybnych
Uczeń:
1)
określa źródła i metody pozyskiwania surowców rybnych oraz innych organizmów wodnych;
2)
rozpoznaje rodzaje i gatunki ryb wykorzystywanych w przetwórstwie;
3)
rozpoznaje skorupiaki, mięczaki oraz inne organizmy wodne wykorzystywane w przetwórstwie;
4)
ocenia przydatność surowców rybnych do obróbki i przetwarzania;
5)
charakteryzuje przyczyny szybkiego psucia się ryb, skorupiaków, mięczaków oraz innych
organizmów wodnych wykorzystywanych w przetwórstwie;
6)
sortuje surowce rybne według określonych kryteriów;
7)
dobiera maszyny, urządzenia i narzędzia do wstępnej obróbki surowców rybnych;
8)
obsługuje maszyny, urządzenia i narzędzia podczas wstępnej obróbki surowców rybnych;
9)
wykonuje czynności związane z czyszczeniem, patroszeniem, odgławianiem, odgardlaniem,
filetowaniem, trymowaniem, odskórzaniem, porcjowaniem oraz rozdrabnianiem ryb;
10)
wykonuje czynności związane z obróbką wstępną skorupiaków, mięczaków oraz innych organizmów
wodnych;
11)
stosuje techniki schładzania, mrożenia i rozmrażania surowców rybnych;
12)
planuje sposoby zagospodarowania lub utylizacji odpadów rybnych;
13)
wykonuje czynności związane z przechowywaniem półproduktów rybnych;
14)
prowadzi dokumentację procesu wstępnej obróbki surowców rybnych;
15)
posługuje się normami i instrukcjami technologicznymi dotyczącymi wstępnej obróbki
surowców rybnych.
2.
Wykonywanie prac związanych z produkcją przetworów rybnych
Uczeń:
1)
określa wymagania dotyczące jakości oraz przydatności surowców i półproduktów do produkcji
różnych asortymentów przetworów rybnych;
2)
rozróżnia sposoby przetwarzania i utrwalania surowców, półproduktów oraz przetworów
rybnych;
3)
określa wpływ procesów przetwarzania i utrwalania surowców, półproduktów i przetworów
rybnych na ich bezpieczeństwo zdrowotne, wartość odżywczą oraz przydatność technologiczną;
4)
rozróżnia rodzaje dodatków i materiałów pomocniczych oraz określa ich zastosowanie
w przetwórstwie rybnym;
5)
przygotowuje dozwolone substancje dodatkowe do produkcji przetworów rybnych oraz substancje
pomagające w ich przetwarzaniu;
6)
rozpoznaje maszyny i urządzenia stosowane w produkcji przetworów rybnych;
7)
obsługuje maszyny i urządzenia, sprzęt oraz aparaturę kontrolno-pomiarową do produkcji
przetworów rybnych;
8)
wykonuje czynności związane z procesami przetwarzania i utrwalania ryb;
9)
przestrzega procedur utrzymywania czystości w procesie produkcji przetworów rybnych;
10)
wykonuje czynności związane z chłodzeniem, mrożeniem i rozmrażaniem surowców, półproduktów
i przetworów rybnych;
11)
rozpoznaje zmiany zachodzące w procesie przetwarzania i utrwalania ryb, skorupiaków,
mięczaków oraz innych organizmów wodnych;
12)
ocenia jakość półproduktów i przetworów rybnych na poszczególnych etapach produkcji;
13)
określa sposoby wykorzystania odpadów poprodukcyjnych;
14)
stosuje normy, procedury i receptury technologiczne w procesie produkcji przetworów
rybnych;
15)
oblicza zużycie surowców oraz określa wydajność produkcji przetworów rybnych;
16)
prowadzi dokumentację przebiegu produkcji przetworów rybnych.
3.
Przygotowywanie surowców oraz przetworów rybnych do dystrybucji i magazynowania
Uczeń:
1)
przestrzega warunków przechowywania surowców i przetworów rybnych;
2)
kontroluje parametry procesów schładzania, zamrażania, rozmrażania surowców i przetworów
rybnych;
3)
wykonuje prace związane z przygotowaniem surowców i przetworów rybnych do dystrybucji;
4)
przygotowuje surowce i przetwory rybne, z uwzględnieniem potrzeb odbiorców;
5)
rozpoznaje rodzaje materiałów stosowanych w opakowaniach przetworów rybnych oraz ocenia
ich jakość;
6)
dobiera opakowania do rodzaju surowców, półproduktów i przetworów rybnych;
7)
wykonuje czynności związane z przygotowaniem opakowań do konfekcjonowania surowców,
półproduktów i przetworów rybnych;
8)
przestrzega zasad znakowania oraz identyfikowalności surowców, półproduktów i przetworów
rybnych;
9)
rozpoznaje maszyny i urządzenia stosowane do konfekcjonowania surowców, półproduktów
i przetworów rybnych;
10)
obsługuje maszyny i urządzenia do konfekcjonowania surowców, półproduktów i przetworów
rybnych;
11)
obsługuje środki transportu wewnętrznego stosowane w przetwórstwie rybnym;
12)
prowadzi dokumentację dotyczącą przechowywania oraz dystrybucji surowców i przetworów
rybnych.
TG.07. Sporządzanie potraw i napojów
1.
Przechowywanie żywności
Uczeń:
1)
ocenia żywność pod względem towaroznawczym;
2)
klasyfikuje żywność w zależności od trwałości, pochodzenia, wartości odżywczej i przydatności
kulinarnej;
3)
przestrzega zasad oceny jakościowej żywności;
4)
dobiera warunki do przechowywania żywności;
5)
rozpoznaje zmiany zachodzące w przechowywanej żywności;
6)
rozróżnia systemy zapewniania bezpieczeństwa zdrowotnego żywności;
7)
dobiera metody utrwalania żywności;
8)
rozróżnia urządzenia stanowiące wyposażenie pomieszczeń magazynowych;
9)
użytkuje urządzenia do przechowywania żywności.
2.
Sporządzanie i ekspedycja potraw i napojów
Uczeń:
1)
określa rolę funkcjonalnego układu pomieszczeń w organizacji pracy zakładu gastronomicznego;
2)
rozróżnia i przestrzega procedur zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego żywności;
3)
stosuje receptury gastronomiczne;
4)
rozróżnia metody i techniki sporządzania potraw i napojów;
5)
dobiera surowce do sporządzania potraw i napojów;
6)
sporządza półprodukty oraz potrawy i napoje;
7)
przestrzega zasad racjonalnej gospodarki żywnością;
8)
rozpoznaje zmiany zachodzące w żywności podczas sporządzania potraw i napojów;
9)
rozróżnia sprzęt i urządzenia do sporządzania i ekspedycji potraw i napojów;
10)
użytkuje sprzęt i urządzenia do sporządzania i ekspedycji potraw i napojów;
11)
ocenia organoleptycznie żywność;
12)
dobiera zastawę stołową do ekspedycji potraw i napojów;
13)
porcjuje, dekoruje i wydaje potrawy i napoje;
14)
monitoruje krytyczne punkty kontroli w procesach produkcji oraz podejmuje działania
korygujące zgodnie z Zasadami Dobrej Praktyki Higienicznej GHP (ang. Good Hygiene Practice), Dobrej Praktyki Produkcyjnej GMP (ang. Good Manufacturing Practice) i systemem HACCP (ang. Hazard Analysis and Critical Control Point).
TG.08. Prowadzenie działalności turystycznej na obszarach wiejskich
1.
Przygotowanie i sprzedaż imprez i usług turystycznych
Uczeń:
1)
klasyfikuje imprezy i usługi turystyczne;
2)
rozpoznaje oczekiwania klientów dotyczące imprez i usług turystycznych;
3)
korzysta z dostępnych źródeł informacji geograficznej i turystycznej;
4)
wykorzystuje wiedzę z zakresu geografii turystycznej Polski i świata;
5)
opracowuje programy imprez turystycznych;
6)
dobiera usługodawców do rodzaju imprez i usług turystycznych;
7)
kalkuluje koszty imprez i usług turystycznych;
8)
prowadzi rezerwację imprez i usług turystycznych;
9)
stosuje instrumenty marketingu w sprzedaży imprez i usług turystycznych;
10)
współpracuje z uczestnikami rynku turystycznego;
11)
sporządza dokumenty związane z przygotowaniem i sprzedażą imprez i usług turystycznych.
2.
Realizowanie imprez i usług turystycznych
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące realizacji imprez i usług turystycznych;
2)
współpracuje z usługodawcami realizującymi usługi turystyczne;
3)
udziela informacji turystycznych;
4)
realizuje imprezy i usługi turystyczne na obszarach wiejskich z uwzględnieniem specyfiki
regionu;
5)
prowadzi dokumentację realizacji imprez i usług turystycznych;
6)
monitoruje przebieg realizacji imprez i usług turystycznych.
3.
Rozliczanie imprez i usług turystycznych
Uczeń:
1)
gromadzi dokumentację imprez i usług turystycznych na etapie ich rozliczania;
2)
sporządza zestawienie przychodów i kosztów imprez i usług turystycznych;
3)
dokonuje rozliczeń finansowych usług turystycznych.
TG.09. Prowadzenie gospodarstwa agroturystycznego
1.
Prowadzenie produkcji w gospodarstwie rolnym
Uczeń:
1)
dobiera grupy i gatunki roślin do warunków przyrodniczych i ekonomicznych gospodarstwa
rolnego;
2)
planuje, organizuje i wykonuje zabiegi agrotechniczne w produkcji roślin na gruntach
ornych i użytkach zielonych;
3)
zakłada i pielęgnuje ogród warzywny i sąd przydomowy;
4)
dobiera gatunki i grupy zwierząt do warunków przyrodniczych i ekonomicznych gospodarstwa
rolnego;
5)
planuje i organizuje produkcję zwierzęcą w gospodarstwie rolnym;
6)
prowadzi prace związane z żywieniem, rozrodem oraz pielęgnacją zwierząt gospodarskich;
7)
wykonuje zabiegi związane z higieną zwierząt i pomieszczeń gospodarskich;
8)
dobiera i eksploatuje narzędzia i maszyny do kompleksowej mechanizacji procesów technologicznych
w produkcji roślinnej i zwierzęcej;
9)
przestrzega zasad identyfikacji i rejestracji zwierząt gospodarskich oraz obrotu nimi;
10)
kontroluje jakość wykonywanych prac związanych z prowadzeniem produkcji w gospodarstwie
rolnym;
11)
eksploatuje pojazdy, maszyny, narzędzia i urządzenia, przestrzegając zasad bezpieczeństwa
i higieny pracy i stosując przepisy prawa dotyczące ochrony przeciwpożarowej i ochrony
środowiska;
12)
stosuje ekologiczne metody produkcji rolniczej;
13)
prowadzi produkcję rolniczą zgodnie ze Zwykłą Dobrą Praktyką Rolniczą i z Zasadami
Wzajemnej Zgodności;
14)
prowadzi sprzedaż zwierząt oraz produktów pochodzenia rolniczego;
15)
oblicza opłacalność produkcji rolniczej.
2.
Dostosowanie gospodarstwa rolnego do działalności agroturystycznej
Uczeń:
1)
określa warunki adaptacji gospodarstwa rolnego na potrzeby działalności agroturystycznej;
2)
projektuje układy funkcjonalne i wyposażenie gospodarstwa rolnego na potrzeby klientów;
3)
planuje i dobiera wyposażenie bazy do prowadzenia usług noclegowych, żywieniowych
i towarzyszących;
4)
planuje działalność turystyczną w gospodarstwie rolnym i oblicza jej opłacalność;
5)
dostosowuje produkcję rolniczą w gospodarstwie rolnym do potrzeb klientów;
6)
stosuje przepisy prawa dotyczące minimalnych wymagań dla obiektów świadczących usługi
noclegowe;
7)
przestrzega zasad kategoryzacji bazy noclegowej.
3.
Obsługa klienta w gospodarstwie agroturystycznym
Uczeń:
1)
organizuje i realizuje usługi noclegowe;
2)
wykonuje prace związane z utrzymaniem porządku i czystości w gospodarstwie;
3)
układa jadłospisy dla różnych grup klientów z uwzględnieniem potraw regionalnych oraz
przetworów własnej produkcji;
4)
sporządza potrawy i napoje, przestrzegając zasad racjonalnego żywienia oraz bezpieczeństwa
i jakości zdrowotnej żywności;
5)
przestrzega zasad obsługi klienta.
TG.10. Wykonywanie usług kelnerskich
1.
Sporządzanie potraw i napojów
Uczeń:
1)
ocenia jakość surowców spożywczych;
2)
określa warunki przechowywania żywności;
3)
dobiera metody i techniki sporządzania potraw i napojów;
4)
dobiera surowce do sporządzania potraw i napojów;
5)
dobiera sprzęt i urządzenia do sporządzania potraw i napojów;
6)
wykonuje czynności związane ze wstępną obróbką surowców do sporządzania potraw i napojów;
7)
sporządza potrawy i napoje zgodnie z recepturami;
8)
dokonuje oceny organoleptycznej potraw i napojów;
9)
wykonuje czynności związane z ekspedycją potraw i napojów;
10)
przestrzega procedur i stosuje instrukcje stanowiskowe systemów zapewnienia jakości
i bezpieczeństwa zdrowotnego żywności podczas sporządzania i ekspedycji potraw i napojów;
11)
monitoruje krytyczne punkty kontroli w procesach produkcji oraz podejmuje działania
korygujące zgodnie z Zasadami Dobrej Praktyki Higienicznej GHP (ang. Good Hygiene Practice), Dobrej Praktyki Produkcyjnej GMP (ang. Good Manufacturing Practice) i systemem HACCP (ang. Hazard Analysis and Critical Control Point).
2.
Obsługiwanie gości
Uczeń:
1)
rozróżnia stanowiska pracy i systemy obsługi kelnerskiej;
2)
określa predyspozycje, wymagania i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań zawodowych
kelnera;
3)
planuje czynności związane z obsługą gości;
4)
obsługuje gości zgodnie z obowiązującymi standardami;
5)
opracowuje karty menu;
6)
doradza gościom w wyborze potraw i napojów;
7)
przyjmuje i rejestruje zamówienia gości;
8)
dobiera urządzenia, bieliznę i zastawę stołową oraz sprzęt serwisowy do podawania
potraw i napojów;
9)
nakrywa stół zgodnie z zamówieniem gości;
10)
sporządza potrawy i napoje w obecności gości;
11)
ocenia jakość oraz estetykę potraw i napojów;
12)
dobiera metody serwowania potraw i napojów;
13)
wykonuje usługi kelnerskie podczas przyjęć okolicznościowych oraz imprez poza zakładem
gastronomicznym;
14)
wykonuje czynności związane z realizacją zamówień room service;
15)
wykonuje czynności porządkowe, rozlicza sprzęt, zastawę i bieliznę stołową po wykonaniu
usługi.
TG.11. Organizacja usług gastronomicznych
1.
Planowanie usług gastronomicznych
Uczeń:
1)
klasyfikuje usługi gastronomiczne;
2)
określa zakres usług świadczonych przez zakłady gastronomiczne;
3)
planuje usługi gastronomiczne;
4)
planuje i organizuje obsługę przyjęć okolicznościowych oraz imprez poza zakładem gastronomicznym;
5)
przygotowuje oferty usług gastronomicznych;
6)
planuje działania związane z promocją usług gastronomicznych;
7)
określa wpływ układu funkcjonalnego pomieszczeń zakładu gastronomicznego na organizację
pracy;
8)
przygotowuje miejsca realizacji usług gastronomicznych;
9)
dobiera urządzenia i sprzęt do wykonania usługi gastronomicznej;
10)
stosuje kryteria oceny jakości usług gastronomicznych.
2.
Rozliczanie usług gastronomicznych
Uczeń:
1)
sporządza zapotrzebowanie na surowce i półprodukty spożywcze;
2)
sporządza kalkulację cen potraw i napojów;
3)
przestrzega zasad rachunkowości podczas rozliczania usług kelnerskich;
4)
rozlicza koszty usług gastronomicznych;
5)
sporządza dokumentację usług gastronomicznych;
6)
dokonuje rozliczeń gotówkowych i bezgotówkowych;
7)
obsługuje elektroniczne urządzenia rejestrujące i kasy kelnerskie;
8)
stosuje programy komputerowe wspomagające rozliczanie usług gastronomicznych.
TG.12. Planowanie i realizacja usług w recepcji
1.
Rezerwacja usług hotelarskich
Uczeń:
1)
rozróżnia zadania oraz wyposażenie recepcji hotelowej;
2)
dobiera oferty hotelowe zgodnie z potrzebami gości;
3)
stosuje instrumenty promocji usług hotelarskich;
4)
przestrzega zasad rezerwacji usług dla gości indywidualnych i grup;
5)
rezerwuje usługi hotelarskie, korzystając z systemów rezerwacyjnych;
6)
sporządza dokumentację związaną z rezerwacją usług hotelarskich;
7)
przygotowuje dane dotyczące usług rezerwowanych dla innych komórek organizacyjnych
obiektu świadczącego usługi hotelarskie.
2.
Obsługa gości przyjeżdżających i wyjeżdżających
Uczeń:
1)
przestrzega procedur związanych z obsługą gości w recepcji;
2)
rozpoznaje oczekiwania gości związane z pobytem w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie;
3)
sporządza dokumentację związaną z procedurami check-in i check-out;
4)
udziela informacji turystycznej;
5)
oferuje usługi dodatkowe zgodnie z ofertą obiektu świadczącego usługi hotelarskie;
6)
przygotowuje informacje dotyczące przybyłych gości dla innych komórek organizacyjnych
obiektu;
7)
rozróżnia formy płatności stosowane w sprzedaży usług hotelarskich;
8)
przestrzega zasad rozliczania kosztów pobytu gości w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie;
9)
sporządza dokumentację związaną z rozliczaniem kosztów pobytu gości.
TG.13. Obsługa gości w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie
1.
Utrzymywanie czystości i porządku w jednostkach mieszkalnych
Uczeń:
1)
rozróżnia stanowiska pracy w dziale służby pięter;
2)
rozróżnia rodzaje jednostek mieszkalnych oraz ich wyposażenie;
3)
rozróżnia rodzaje prac porządkowych;
4)
dobiera techniki sprzątania w jednostkach mieszkalnych, odpowiednie urządzenia, sprzęt
i środki do rodzaju wykonywanych prac porządkowych;
5)
obsługuje urządzenia i sprzęt do utrzymywania czystości;
6)
stosuje środki czyszczące i dezynfekcyjne;
7)
przygotowuje jednostki mieszkalne do przyjęcia gości;
8)
utrzymuje czystość i porządek w części ogólnodostępnej obiektu;
9)
przestrzega zasad odpowiedzialności materialnej dotyczącej wyposażenia obiektu i mienia
gości;
10)
przestrzega procedur postępowania z rzeczami pozostawionymi przez gości.
2.
Przygotowywanie i podawanie śniadań
Uczeń:
1)
przestrzega zasad przechowywania żywności;
2)
przestrzega zasad sporządzania jadłospisów;
3)
rozróżnia rodzaje śniadań hotelowych;
4)
rozróżnia metody i techniki przygotowania śniadań;
5)
dobiera surowce do sporządzania potraw i napojów;
6)
użytkuje sprzęt i urządzenia pomocnicze do przygotowywania i podawania potraw i napojów;
7)
przygotowuje potrawy i napoje;
8)
rozróżnia formy i przestrzega zasad podawania śniadań;
9)
dobiera formy podawania śniadań do potrzeb gości i możliwości obiektu;
10)
rozróżnia bieliznę i zastawę stołową;
11)
stosuje techniki nakrywania stołu;
12)
dobiera sprzęt i zastawę stołową do ekspedycji śniadań;
13)
przygotowuje salę konsumpcyjną do obsługi gości;
14)
stosuje przepisy sanitarno-epidemiologiczne dotyczące sporządzania potraw.
3.
Organizowanie usług dodatkowych w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie
Uczeń:
1)
klasyfikuje hotelarskie usługi dodatkowe;
2)
przestrzega zasad i rozróżnia formy przyjmowania i realizacji zamówień dotyczących
usług dodatkowych;
3)
przyjmuje oraz realizuje zamówienia gości w zakresie usług dodatkowych;
4)
organizuje usługi dodatkowe zgodnie z zamówieniem;
5)
sporządza dokumentację dotyczącą przyjmowania i realizacji zamówień dotyczących usług
dodatkowych.
TG.14. Planowanie i realizacja imprez i usług turystycznych
1.
Planowanie i kalkulacja kosztów imprez i usług turystycznych
Uczeń:
1)
wykorzystuje wiedzę z zakresu geografii turystycznej Polski i świata;
2)
korzysta z map geograficznych i innych źródeł informacji;
3)
dobiera usługi turystyczne do potrzeb klientów;
4)
opracowuje programy imprez turystycznych;
5)
sporządza programy konferencji, kongresów, targów i giełd turystycznych;
6)
kalkuluje koszty usług turystycznych;
7)
oblicza koszty imprez turystycznych dla grup oraz koszty jednostkowe;
8)
ustala ceny imprez i usług turystycznych;
9)
sporządza dokumentację dotyczącą kalkulacji imprez i usług turystycznych.
2.
Rezerwacja imprez i usług turystycznych
Uczeń:
1)
dobiera usługodawców do realizacji imprez i usług turystycznych;
2)
dobiera najkorzystniejszy sposób ubezpieczenia uczestników ruchu turystycznego;
3)
zamawia usługi turystyczne;
4)
prowadzi rezerwację imprez i usług turystycznych;
5)
dokonuje rezerwacji usług on-line;
6)
korzysta ze specjalistycznych programów komputerowych stosowanych do obsługi ruchu
turystycznego;
7)
opracowuje dokumentację związaną z zamawianiem usług turystycznych.
3.
Realizacja imprez i usług turystycznych
Uczeń:
1)
stosuje metody przewodnictwa turystycznego oraz pilotażu wycieczek;
2)
przestrzega zasad żywienia uczestników ruchu turystycznego;
3)
planuje i organizuje czas wolny klientów;
4)
obsługuje imprezy turystyczne dla różnych grup klientów;
5)
współpracuje z usługodawcami w zakresie realizacji imprez i usług turystycznych;
6)
obsługuje konferencje, kongresy, targi i giełdy turystyczne;
7)
przestrzega zasad obsługi klienta;
8)
sporządza i prowadzi dokumentację dotyczącą imprez i usług turystycznych;
9)
gromadzi dokumenty finansowe potwierdzające realizację imprez i usług turystycznych;
10)
monitoruje przebieg realizacji imprez i usług turystycznych.
TG.15. Prowadzenie informacji turystycznej oraz sprzedaż usług turystycznych
1.
Prowadzenie informacji turystycznej
Uczeń:
1)
tworzy i aktualizuje bazy danych informacji turystycznej;
2)
udziela informacji turystycznej;
3)
określa walory turystyczne, zagospodarowanie turystyczne i dostępność komunikacyjną
Polski oraz wybranych regionów świata;
4)
korzysta ze źródeł informacji geograficznej i turystycznej;
5)
współpracuje z uczestnikami rynku turystycznego;
6)
opracowuje materiały promocyjne, informatory i katalogi usług turystycznych.
2.
Prowadzenie sprzedaży usług i imprez turystycznych
Uczeń:
1)
stosuje komputerowe systemy rezerwacji usług i imprez turystycznych;
2)
stosuje różne formy sprzedaży usług i imprez własnych oraz innych podmiotów rynku
turystycznego;
3)
rejestruje sprzedaż usług i imprez turystycznych;
4)
stosuje różne formy płatności podczas sprzedaży usług i imprez turystycznych;
5)
sporządza dokumenty potwierdzające płatność za usługi i imprezy turystyczne;
6)
sporządza umowy cywilnoprawne dotyczące usług i imprez turystycznych;
7)
stosuje instrumenty marketingu w sprzedaży usług i imprez turystycznych.
3.
Rozliczanie imprez i usług turystycznych
Uczeń:
1)
rozlicza koszty usług turystycznych świadczonych przez usługodawców;
2)
sporządza rozliczenie wpływów i kosztów imprezy turystycznej;
3)
przestrzega zasad opodatkowania usług i imprez turystycznych;
4)
rozlicza koszty konferencji, targów i giełd turystycznych;
5)
prowadzi ewidencję księgową imprez i usług turystycznych, przestrzegając zasad rachunkowości;
6)
sporządza dokumentację dotyczącą rozliczeń imprez i usług turystycznych.
TG.16. Organizacja żywienia i usług gastronomicznych
1.
Planowanie i ocena żywienia
Uczeń:
1)
klasyfikuje składniki pokarmowe oraz określa ich źródła;
2)
wyjaśnia wpływ składników pokarmowych na funkcjonowanie organizmu człowieka;
3)
charakteryzuje przemiany składników pokarmowych w organizmie człowieka;
4)
przestrzega norm i zasad planowania żywienia;
5)
planuje posiłki oraz układa jadłospisy;
6)
przestrzega zasad zamienności produktów;
7)
oblicza wartość energetyczną i odżywczą potraw;
8)
stosuje metody oceny sposobów żywienia;
9)
ocenia jadłospisy i podejmuje działania korygujące, przestrzegając zasad racjonalnego
żywienia;
10)
korzysta ze specjalistycznych programów komputerowych do planowania, rozliczania i
oceny żywienia;
11)
rozróżnia alternatywne sposoby żywienia;
12)
rozróżnia zagrożenia zdrowotne wynikające z nieracjonalnego żywienia;
13)
określa rolę instytucji zajmujących się problematyką żywienia.
2.
Organizowanie produkcji gastronomicznej
Uczeń:
1)
przestrzega zasad planowania produkcji potraw i napojów;
2)
planuje produkcję potraw i napojów;
3)
kontroluje procesy produkcji potraw i napojów;
4)
ocenia jakość sporządzonych potraw i napojów;
5)
rozróżnia rodzaje kart menu;
6)
opracowuje karty menu zawierające informacje dotyczące wartości odżywczej potraw;
7)
oblicza zapotrzebowanie na surowce i półprodukty;
8)
sporządza kalkulację cen potraw i napojów;
9)
opracowuje receptury gastronomiczne;
10)
korzysta ze specjalistycznych programów komputerowych do planowania i rozliczania
produkcji gastronomicznej.
3.
Planowanie i wykonywanie usług gastronomicznych
Uczeń:
1)
klasyfikuje usługi gastronomiczne;
2)
przygotowuje oferty usług gastronomicznych;
3)
planuje działania związane z promocją usług gastronomicznych;
4)
kalkuluje koszty usług gastronomicznych;
5)
prowadzi sprzedaż usług gastronomicznych;
6)
planuje usługi gastronomiczne;
7)
dobiera metody i techniki obsługi do rodzaju usług gastronomicznych;
8)
przygotowuje miejsca wykonania usług gastronomicznych;
9)
dobiera zastawę i bieliznę stołową;
10)
dobiera urządzenia i sprzęt do wykonania usług gastronomicznych;
11)
użytkuje sprzęt i urządzenia do wykonania usług gastronomicznych;
12)
wykonuje czynności porządkowe, rozlicza sprzęt, zastawę i bieliznę stołową po wykonaniu
usług gastronomicznych;
13)
korzysta ze specjalistycznych programów komputerowych do planowania i rozliczania
kosztów usług gastronomicznych.
TG.17. Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych
1.
Organizowanie produkcji wyrobów spożywczych
Uczeń:
1)
ustala warunki przechowywania surowców, półproduktów i wyrobów gotowych;
2)
planuje procesy produkcji wyrobów spożywczych;
3)
dobiera surowce, dodatki do żywności i materiały pomocnicze do produkcji poszczególnych
wyrobów spożywczych;
4)
posługuje się dokumentacją technologiczną i normami w produkcji wyrobów spożywczych;
5)
dobiera operacje i procesy stosowane w produkcji wyrobów spożywczych;
6)
ustala harmonogramy produkcji wyrobów spożywczych;
7)
dobiera i obsługuje maszyny i urządzenia stosowane w procesach przetwórstwa żywności;
8)
dobiera metody utrwalania półproduktów i gotowych wyrobów spożywczych;
9)
dobiera środki transportu wewnętrznego;
10)
klasyfikuje produkty uboczne i odpady poprodukcyjne;
11)
planuje zagospodarowanie produktów ubocznych i odpadów poprodukcyjnych.
2.
Nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych
Uczeń:
1)
nadzoruje przebieg procesów produkcji wyrobów spożywczych zgodnie z dokumentacją produkcyjną
i technologiczną;
2)
monitoruje przebieg produkcji wyrobów spożywczych pod kątem zgodności z systemami
zapewnienia jakości;
3)
podejmuje działania korygujące nieprawidłowy przebieg procesów produkcji wyrobów spożywczych;
4)
pobiera do badań próbki surowców, półproduktów i produktów, dodatków do żywności oraz
materiałów pomocniczych;
5)
dobiera sprzęt i odczynniki do badania surowców, półproduktów i wyrobów spożywczych;
6)
wykonuje czynności związane z przygotowywaniem i przechowywaniem odczynników stosowanych
w analizie żywności;
7)
posługuje się sprzętem i aparaturą laboratoryjną stosowanymi do badania jakości żywności;
8)
przeprowadza analizę sensoryczną surowców, półproduktów i produktów gotowych oraz
dodatków do żywności;
9)
wykonuje badania fizykochemiczne żywności;
10)
interpretuje wyniki badań fizykochemicznych żywności;
11)
rozlicza zużycie surowców, półproduktów, dodatków do żywności i materiałów pomocniczych;
12)
określa wydajność produkcji wyrobów spożywczych;
13)
stosuje przepisy sanitarno-epidemiologiczne i ochrony środowiska dotyczące badania
żywności.
TG.18. Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów mleczarskich
1.
Organizowanie produkcji wyrobów mleczarskich
Uczeń:
1)
dobiera surowce, dodatki do żywności i materiały pomocnicze do produkcji poszczególnych
wyrobów mleczarskich;
2)
posługuje się dokumentacją technologiczną i normami w produkcji wyrobów mleczarskich;
3)
dobiera operacje i procesy stosowane w produkcji wyrobów mleczarskich;
4)
ustala harmonogramy produkcji wyrobów mleczarskich;
5)
dobiera maszyny i urządzenia do produkcji wyrobów mleczarskich;
6)
dobiera środki transportu wewnętrznego w zakładach przetwórstwa mleczarskiego;
7)
rozlicza zużycie surowców, półproduktów i materiałów pomocniczych do produkcji wyrobów
mleczarskich;
8)
określa wydajność produkcji wyrobów mleczarskich;
9)
planuje zagospodarowanie produktów ubocznych i odpadów produkcyjnych.
2.
Nadzorowanie produkcji wyrobów mleczarskich
Uczeń:
1)
monitoruje przebieg produkcji wyrobów mleczarskich pod kątem zgodności z systemami
zapewnienia jakości;
2)
podejmuje działania korygujące w przypadku stwierdzenia niezgodności w procesie produkcji
wyrobów mleczarskich;
3)
pobiera do badań próbki surowców, dodatków do żywności, półproduktów i wyrobów mleczarskich;
4)
wykonuje analizy sensoryczne surowców, dodatków do żywności, półproduktów i wyrobów
mleczarskich;
5)
dobiera sprzęt i odczynniki do badania surowców, dodatków do żywności, półproduktów
i wyrobów mleczarskich;
6)
wykonuje czynności związane z przygotowywaniem i przechowywaniem odczynników stosowanych
w analizie żywności;
7)
przeprowadza badania fizyczne, chemiczne surowców, dodatków do żywności, półproduktów
i wyrobów mleczarskich;
8)
interpretuje wyniki badań fizykochemicznych wyrobów;
9)
stosuje przepisy sanitarno-epidemiologiczne i ochrony środowiska dotyczące badania
żywności.
OBSZAR MEDYCZNO-SPOŁECZNY (MS)
MS.01. Świadczenie usług w zakresie masażu
1.
Wykonywanie masażu medycznego
Uczeń:
1)
charakteryzuje budowę i czynności układów i narządów człowieka;
2)
określa wskazania i przeciwwskazania do poszczególnych rodzajów masażu medycznego;
3)
przestrzega zasad wykonywania poszczególnych rodzajów masażu medycznego;
4)
wyjaśnia mechanizmy działania poszczególnych rodzajów masażu medycznego na organizm
człowieka;
5)
dobiera pozycje ułożeniowe pacjenta i przygotowuje go do masażu medycznego;
6)
lokalizuje palpacyjnie struktury anatomiczne człowieka;
7)
ocenia struktury anatomiczne człowieka na potrzeby masażu medycznego;
8)
charakteryzuje przebieg kliniczny i leczenie jednostek chorobowych;
9)
określa korelację między masażem medycznym, kinezyterapią i fizykoterapią stosowanymi
w danej jednostce chorobowej;
10)
dobiera metody masażu medycznego do jednostek chorobowych pacjenta;
11)
dobiera metodykę wykonywania masażu medycznego w jednostkach chorobowych pacjenta;
12)
stosuje techniki odkształceń na podstawie oceny topograficznej i strukturalnej tkanek
i narządów człowieka;
13)
wykonuje masaż klasyczny;
14)
wykonuje masaż medyczny w środowisku wodnym;
15)
wykonuje masaż limfatyczny;
16)
wykonuje masaż odruchowy w podstawowym zakresie (segmentarny, łącznotkankowy, punktowy);
17)
wykonuje masaż: Shantala, izometryczny, tensegracyjny, stawowy;
18)
wykonuje masaż z użyciem przyrządów.
2.
Wykonywanie masażu sportowego
Uczeń:
1)
wyjaśnia biomechanikę organizmu człowieka w różnych dyscyplinach sportu;
2)
dobiera rodzaje masażu sportowego do dyscypliny sportu i cyklu treningowego;
3)
dobiera metody masażu sportowego stosowane w odnowie biologicznej organizmu;
4)
stosuje środki ułatwiające lub wspomagające masaż sportowy w zależności od wskazań;
5)
wykonuje masaż sportowy w wybranych dyscyplinach sportu w zależności od cyklu treningowego
i stanu zdrowia zawodnika;
6)
wykonuje masaż sportowy u zawodnika kontuzjowanego.
3.
Wykonywanie masażu kosmetycznego i profilaktycznego
Uczeń:
1)
dobiera rodzaje masażu relaksacyjnego;
2)
przestrzega zasad masażu kosmetycznego;
3)
przestrzega zasad masażu profilaktycznego;
4)
wykonuje masaż relaksacyjny;
5)
wykonuje masaż profilaktyczny;
6)
wykonuje masaż kosmetyczny.
MS.02. Wykonywanie i dobieranie przedmiotów ortopedycznych oraz środków pomocniczych
1.
Projektowanie, wykonywanie oraz dobieranie ortez i protez
Uczeń:
1)
nawiązuje kontakt z pacjentem, jego rodziną, środowiskiem zawodowym i społecznym;
2)
przeprowadza badanie podmiotowe oraz ocenia stan funkcjonalny pacjenta;
3)
posługuje się dokumentację medyczną w celu opracowania indywidualnego planu zaopatrzenia
ortopedycznego;
4)
projektuje ortezy i protezy w zależności od ich funkcji i przeznaczenia;
5)
dobiera metody wykonania miary i negatywu ortez i protez;
6)
sporządza dokumentację eksploatacyjną, technologiczną, ewidencyjną i materiałową na
każdym etapie pracy;
7)
wykonuje miary i negatywy ortez i protez;
8)
dobiera metody wykonania pozytywu i wykonuje pozytywy ortez i protez;
9)
przygotowuje ortezy i protezy w zależności od rodzaju dysfunkcji, wieku pacjenta oraz
od zastosowanego materiału i półfabrykatów;
10)
dobiera oprzyrządowanie do wykonywania zaprojektowanych ortez i protez;
11)
dobiera proces technologiczny wykonania ortez i protez;
12)
stosuje metody przetwarzania i obróbki surowców oraz materiałów wykorzystywanych podczas
wykonywania ortez i protez;
13)
przymierza i wydaje wykonane ortezy i protezy;
14)
ocenia jakość wykonania ortez i protez w fazie do przymiarki oraz przygotowanej do
odbioru;
15)
przeprowadza instruktaż użytkowania ortez i protez;
16)
współuczestniczy we wczesnym usprawnianiu narządu ruchu pacjenta z ortezą i protezą.
2.
Wykonywanie obuwia ortopedycznego
Uczeń:
1)
nawiązuje kontakt z pacjentem, jego rodziną, środowiskiem zawodowym i społecznym;
2)
przeprowadza badanie podmiotowe oraz ocenia stan funkcjonalny pacjenta w celu zaprojektowania
lub doboru obuwia ortopedycznego;
3)
sporządza dokumentację eksploatacyjną, technologiczną, ewidencyjną i materiałową na
każdym etapie procesu pracy;
4)
przeprowadza pomiary antropometryczne stopy;
5)
dobiera obuwie ortopedyczne w zależności od rodzaju schorzenia lub rodzaju niepełnosprawności;
6)
opracowuje projekt obuwia ortopedycznego w zależności od jego przeznaczenia;
7)
dobiera metody wykonania miary i negatywy obuwia ortopedycznego;
8)
wykonuje miary i negatywy obuwia ortopedycznego;
9)
wykonuje kopyta lub pozytywy obuwia ortopedycznego;
10)
dobiera proces technologiczny, oprzyrządowanie i materiały do wykonania obuwia ortopedycznego;
11)
wykonuje obuwie ortopedyczne z dobranych materiałów;
12)
ocenia jakość wykonanego obuwia ortopedycznego w kolejnych fazach wykonania;
13)
przymierza i wydaje wykonane obuwie ortopedyczne.
3.
Dobieranie przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych
Uczeń:
1)
przeprowadza badanie podmiotowe oraz ocenia stan funkcjonalny pacjenta;
2)
dobiera przedmioty ortopedyczne (z wyłączeniem ortez i protez) i środki pomocnicze
w zależności od rodzaju schorzenia, wieku pacjenta oraz jego indywidualnych potrzeb;
3)
dobiera przedmioty ortopedyczne (z wyłączeniem ortez i protez) i środki pomocnicze
z uwzględnieniem biomechaniki ortopedycznej;
4)
ocenia funkcjonalność dobranego przedmiotu ortopedycznego (z wyłączeniem ortez i protez)
i środka pomocniczego;
5)
przymierza i wydaje przedmioty ortopedyczne (z wyłączeniem ortez i protez) i środki
pomocnicze.
4.
Eksploatowanie przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych
Uczeń:
1)
przeprowadza instruktaż użytkowania i obsługi przedmiotów ortopedycznych i środków
pomocniczych;
2)
dokonuje okresowych przeglądów przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych;
3)
naprawia przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze;
4)
modernizuje standardowe konstrukcje przedmiotów ortopedycznych, dostosowując je do
indywidualnych potrzeb pacjenta;
5)
współpracuje w zespole interdyscyplinarnym;
6)
przygotowuje dokumentację eksploatacyjną przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych.
MS.03. Ochrona osób i mienia
1.
Organizowanie ochrony osób
Uczeń:
1)
analizuje potencjalne zagrożenia ochranianej osoby;
2)
gromadzi informacje dotyczące potencjalnych zagrożeń na podstawie wywiadu ochronnego;
3)
określa oraz planuje stan ilościowy ochrony osobistej (szyki ochronne);
4)
określa wyposażenie i uzbrojenie pracowników ochrony;
5)
określa sektory obserwacji dla poszczególnych pracowników ochrony osobistej;
6)
reaguje na zaistniałe zagrożenia ochranianej osoby;
7)
stosuje środki przymusu bezpośredniego w sytuacji zagrożenia ochranianej osoby zgodnie
z przepisami prawa;
8)
stosuje środki porządkowe zgodnie z przepisami prawa.
2.
Zapewnienie bezpieczeństwa na imprezie masowej
Uczeń:
1)
rozpoznaje rodzaj imprezy masowej;
2)
określa stan osobowy i wyposażenie służb porządkowych i służb informacyjnych;
3)
wyznacza strefy do ochrony dla poszczególnych pracowników;
4)
określa zadania służbom porządkowym i informacyjnym;
5)
określa stopień zagrożenia imprezy masowej;
6)
zapobiega powstawaniu paniki i innych niebezpiecznych sytuacji;
7)
stosuje środki przymusu bezpośredniego w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa uczestników
imprezy zgodnie z przepisami prawa;
8)
stosuje środki porządkowe zgodnie z przepisami prawa;
9)
przestrzega zasad współpracy z innymi formacjami ochronnymi;
10)
współpracuje z innymi formacjami ochronnymi.
3.
Organizowanie ochrony mienia
Uczeń:
1)
wyznacza strefy ochrony mienia;
2)
określa stan osobowy ochrony obiektu;
3)
wyznacza zadania pracownikom ochrony, w celu wykonania ochrony mienia;
4)
określa stopień zagrożenia obiektu;
5)
reaguje na zaistniałe zagrożenia mienia;
6)
prowadzi dokumentację związaną z realizacją ochrony mienia;
7)
stosuje środki porządkowe zgodnie z przepisami prawa.
4.
Dozór urządzeń i systemów alarmowych
Uczeń:
1)
wyznacza strefy ochrony obiektu;
2)
rozróżnia techniczne środki zabezpieczenia obiektu;
3)
przestrzega norm i stosuje homologacje i certyfikaty przy dozorze systemów alarmowych;
4)
podejmuje działania po sygnale z systemu alarmowego;
5)
stosuje środki porządkowe zgodnie z przepisami prawa.
5.
Organizowanie ochrony wartości pieniężnych
Uczeń:
1)
rozpoznaje przedmiot konwojowania;
2)
określa potrzeby transportowe i wyznacza skład osobowy konwoju;
3)
określa uzbrojenie i wyposażenie konwoju;
4)
określa czas trwania i trasę konwoju;
5)
prowadzi dokumentację związaną z konwojowaniem wartości pieniężnych;
6)
rozpoznaje i usuwa zagrożenia bezpieczeństwa konwoju;
7)
stosuje środki porządkowe zgodnie z przepisami prawa.
MS.04. Świadczenie usług opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej
1.
Rozpoznawanie problemów i potrzeb osoby chorej i niesamodzielnej
Uczeń:
1)
charakteryzuje rozwój psychofizyczny człowieka w poszczególnych fazach życia;
2)
określa wpływ choroby na stan psychiczny, sytuację społeczną jednostki i jej rodziny;
3)
wykorzystuje metody i źródła zbierania danych do rozpoznawania problemów i potrzeb
osoby chorej i niesamodzielnej;
4)
uczestniczy w rozpoznawaniu problemów i potrzeb osoby chorej i niesamodzielnej;
5)
reaguje na zmieniające się problemy i potrzeby osoby chorej i niesamodzielnej;
6)
rozpoznaje poziom wiedzy, umiejętności, motywacji i możliwości w zakresie samoopieki
osoby chorej i niesamodzielnej.
2.
Planowanie, organizowanie i wykonywanie czynności higienicznych i pielęgnacyjnych
u osoby chorej i niesamodzielnej
Uczeń:
1)
określa cele czynności higienicznych i pielęgnacyjnych;
2)
określa wskazania, przeciwwskazania i niebezpieczeństwa związane z wykonywaniem czynności
higienicznych i pielęgnacyjnych wobec osoby chorej i niesamodzielnej;
3)
planuje i organizuje czynności higieniczne i pielęgnacyjne z uwzględnieniem stanu
osoby chorej i niesamodzielnej;
4)
przestrzega zasad wykonywania czynności higienicznych i pielęgnacyjnych wobec osoby
chorej i niesamodzielnej;
5)
dobiera metody i techniki wykonywania czynności higienicznych i pielęgnacyjnych wobec
osoby chorej i niesamodzielnej;
6)
stosuje algorytmy czynności higienicznych i pielęgnacyjnych wobec osoby chorej i niesamodzielnej;
7)
przestrzega zasad postępowania w sytuacjach trudnych wobec osoby chorej i niesamodzielnej;
8)
ocenia stan higieniczny chorego;
9)
wykonuje słanie łóżka pustego oraz z osobą chorą i niesamodzielną;
10)
wykonuje toaletę całego ciała osoby chorej i niesamodzielnej z uwzględnieniem toalety
i zabiegów pielęgnacyjnych w obrębie jamy ustnej;
11)
wykonuje mycie głowy osoby chorej i niesamodzielnej leżącej w łóżku i zakłada czepiec
przeciwwszawiczy;
12)
wykonuje zmianę bielizny osobistej i pościelowej;
13)
wykonuje zmianę pieluchomajtek i innych środków absorpcyjnych oraz pomaga w czynnościach
fizjologicznych osobie chorej i niesamodzielnej;
14)
wykonuje wymianę cewnika zewnętrznego, worka stomijnego i worka na mocz osobie chorej
i niesamodzielnej;
15)
wykonuje zabiegi przeciwzapalne i kąpiele lecznicze osobie chorej i niesamodzielnej
na zlecenie lekarza lub pielęgniarki;
16)
pomaga osobie chorej i niesamodzielnej w przyjmowaniu leków zleconych przez lekarza;
17)
stosuje profilaktykę i pielęgnację przeciwodleżynową u osoby chorej i niesamodzielnej;
18)
zapewnia osobie chorej i niesamodzielnej wygodne i bezpieczne ułożenie w łóżku;
19)
pomaga przy zmianie pozycji, wstawaniu i przemieszczaniu się osoby chorej i niesamodzielnej;
20)
wykonuje czynności usprawniające ruchowo osobę chorą i niesamodzielną;
21)
karmi osobę chorą i niesamodzielną lub pomaga podczas jej karmienia;
22)
zapewnia bezpieczeństwo i intymność podczas wykonywania czynności higienicznych i
pielęgnacyjnych osobie chorej i niesamodzielnej;
23)
przekazuje pielęgniarce informacje o zaobserwowanych zmianach w stanie zdrowia osoby
chorej i niesamodzielnej;
24)
przestrzega procedur postępowania z brudną bielizną i zużytym sprzętem;
25)
stosuje przepisy prawa dotyczące praw pacjenta;
26)
przeprowadza edukację w zakresie higieny osobistej i zabiegów pielęgnacyjnych;
27)
posługuje się sprzętem, przyborami, materiałami i środkami zgodnie z ich przeznaczeniem.
3.
Planowanie, organizowanie i wykonywanie czynności opiekuńczych nad osobą chorą i niesamodzielną
Uczeń:
1)
przestrzega zasad, określa cele, wskazania i przeciwwskazania do wykonywania czynności
opiekuńczych;
2)
planuje i organizuje czynności opiekuńcze nad osobą chorą i niesamodzielną z uwzględnieniem
jej stanu zdrowia;
3)
zapewnia higienę i estetyczny wygląd otoczenia osoby chorej i niesamodzielnej;
4)
pomaga osobie chorej i niesamodzielnej w wykonywaniu czynności życia codziennego;
5)
pomaga osobie chorej i niesamodzielnej w użytkowaniu sprzętu ortopedycznego i rehabilitacyjnego;
6)
aktywizuje osobę chorą i niesamodzielną i organizuje jej czas wolny;
7)
współpracuje z zespołem terapeutycznym i opiekuńczym na rzecz osoby chorej i niesamodzielnej;
8)
zapewnia bezpieczeństwo fizyczne i psychiczne osobie chorej i niesamodzielnej podczas
wykonywania czynności opiekuńczych;
9)
pomaga w adaptacji osoby chorej i niesamodzielnej do warunków życia w placówkach ochrony
zdrowia oraz pomocy społecznej;
10)
pomaga osobie chorej i niesamodzielnej w adaptacji do zmian związanych z przewlekłą
chorobą lub starością;
11)
udziela wsparcia osobie chorej i niesamodzielnej w sytuacjach trudnych;
12)
pomaga osobie chorej i niesamodzielnej w podtrzymywaniu aktywności ruchowej;
13)
przekazuje pielęgniarce informacje o zmianach w stanie zdrowia osoby chorej i niesamodzielnej
zaobserwowanych podczas wykonywania czynności opiekuńczych;
14)
przestrzega procedur postępowania ze sprzętem i materiałem podczas wykonywania czynności
opiekuńczych nad osobą chorą i niesamodzielną;
15)
dezynfekuje oraz myje przybory i sprzęt używane podczas wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych
u osoby chorej i niesamodzielnej.
MS.05. Świadczenie usług opiekuńczych
1.
Organizowanie prac opiekuńczych
Uczeń:
1)
rozpoznaje objawy chorobowe ze strony poszczególnych układów i narządów osoby podopiecznej;
2)
rozpoznaje, na podstawie analizy dokumentacji i obserwacji, sytuację zdrowotną i społeczną
osoby podopiecznej oraz warunki jej życia;
3)
ocenia możliwości i ograniczenia osoby podopiecznej wynikające z wieku, stanu zdrowia
fizycznego i psychicznego oraz niepełnosprawności;
4)
określa potrzeby biologiczne, psychiczne i społeczne człowieka i sposoby ich zaspakajania;
5)
rozpoznaje potrzeby i problemy osoby podopiecznej;
6)
organizuje środowisko życia osoby podopiecznej z uwzględnieniem jej potrzeb i problemów;
7)
dobiera metody i techniki pracy opiekuńczej odpowiedniej do potrzeb osoby podopiecznej;
8)
przestrzega zasad opracowania indywidualnego planu opieki nad osobą podopieczną i
pomocy tej osobie;
9)
opracowuje plan pomocy i opieki nad osobą podopieczną;
10)
planuje techniki, metody i narzędzia pracy z osobą podopieczną w warunkach domowych;
11)
dobiera techniki, metody i narzędzia pracy do realizacji zaplanowanych działań opiekuńczych;
12)
planuje formy i metody wsparcia osoby podopiecznej w środowisku lokalnym;
13)
organizuje wsparcie na rzecz osoby podopiecznej i współpracę z jej środowiskiem rodzinnym
i lokalnym;
14)
planuje techniki monitorowania działań opiekuńczych;
15)
prowadzi dokumentację pracy z osobą podopieczną.
2.
Wykonywanie czynności opiekuńczych i pielęgnacyjnych
Uczeń:
1)
świadczy usługi opiekuńcze zgodnie z procedurami i standardami opieki;
2)
rozpoznaje objawy zaburzeń psychosomatycznych zagrażających zdrowiu i życiu osoby
podopiecznej;
3)
stosuje metody i techniki udzielania pierwszej pomocy w stanach zagrożenia zdrowia
i życia osoby podopiecznej;
4)
przestrzega zasad i określa metody i techniki wykonywania czynności higienicznych
i pielęgnacyjnych osoby podopiecznej;
5)
określa rodzaje narzędzi pracy oraz środków i materiałów do wykonywania czynności
higienicznych, pielęgnacyjnych i zaspakajania potrzeb fizjologicznych osoby podopiecznej;
6)
wykonuje zabiegi higieniczne u osoby niesamodzielnej;
7)
przestrzega zasad i metod zapobiegania odleżynom i odparzeniom u osoby podopiecznej;
8)
opiekuje się osobą podopieczną w różnych fazach choroby przewlekłej;
9)
przestrzega zasad i określa rodzaje i techniki wykonywania zabiegów przeciwzapalnych
u osoby podopiecznej;
10)
wykonuje zlecone przez lekarza okłady i kompresy osobie podopiecznej;
11)
przestrzega zasad przygotowywania i podawania leków drogą doustną osobie podopiecznej;
12)
pomaga osobie podopiecznej w przyjmowaniu leków zleconych przez lekarza;
13)
pomaga osobie podopiecznej w korzystaniu ze świadczeń opieki zdrowotnej;
14)
określa rodzaje i techniki wykonywania ćwiczeń usprawniających ruchowo oraz gimnastyki
oddechowej przez osobę podopieczną;
15)
prowadzi ćwiczenia gimnastyczne uzgodnione ze specjalistą;
16)
określa zasady obsługi sprzętu rehabilitacyjnego i stosowania przedmiotów ortopedycznych
przez osobę podopieczną;
17)
pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu ze sprzętu rehabilitacyjnego i przedmiotów
ortopedycznych;
18)
przygotowuje osobę podopieczną oraz jej rodzinę do samoopieki i samopielęgnacji;
19)
pomaga osobie podopiecznej w prowadzeniu gospodarstwa domowego i zarządzaniu finansami
osobistymi;
20)
dobiera metody i środki do utrzymania mieszkania w czystości;
21)
przestrzega zasad żywienia dietetycznego;
22)
pomaga osobie podopiecznej w korzystaniu ze świadczeń pomocy społecznej;
23)
stosuje przepisy sanitarno-epidemiologiczne podczas wykonywania czynności opiekuńczych.
3.
Aktywizowanie osoby podopiecznej do samodzielności życiowej
Uczeń:
1)
analizuje przyczyny występowania i metody rozwiązywania problemów społecznych;
2)
pomaga osobie podopiecznej w rozwiązywaniu problemów społecznych i osobistych;
3)
określa metody integracji osoby podopiecznej ze środowiskiem lokalnym;
4)
inicjuje i podtrzymuje relacje międzyludzkie w najbliższym otoczeniu osoby podopiecznej;
5)
określa formy i metody organizowania czasu wolnego;
6)
organizuje różne formy aktywnego spędzania czasu wolnego i rozwijania zainteresowań
osoby podopiecznej z uwzględnieniem jej potrzeb, możliwości oraz zasobów środowiska
lokalnego;
7)
analizuje metody usprawniania i aktywizowania osoby podopiecznej w zależności od jej
wieku, stanu jej zdrowia i niepełnosprawności;
8)
planuje metody, formy, techniki i środki terapii zajęciowej osoby podopiecznej;
9)
dobiera metody przygotowania osoby podopiecznej do korzystania z pomocy technicznych;
10)
pomaga osobie podopiecznej w korzystaniu z pomocy technicznych ułatwiających samodzielne
wykonywanie codziennych czynności;
11)
przestrzega zasad bezpieczeństwa podczas aktywizowania osoby podopiecznej.
MS.06. Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej
1.
Organizowanie prac opiekuńczo-wspierających u osoby podopiecznej
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją dotyczącą sytuacji zdrowotnej i społecznej osoby podopiecznej;
2)
rozpoznaje warunki życia osoby podopiecznej;
3)
ocenia poziom możliwości psychofizycznych osoby podopiecznej;
4)
ocenia możliwości i ograniczenia osoby podopiecznej w zaspokajaniu potrzeb biologicznych,
psychicznych i społecznych wynikające z wieku i niepełnosprawności;
5)
rozpoznaje i wykorzystuje zasoby środowiska rodzinnego oraz instytucjonalnego osoby
podopiecznej;
6)
rozpoznaje potrzeby i problemy osoby podopiecznej;
7)
opracowuje plan pomocy i procesu opieki nad osobą podopieczną;
8)
dobiera metody, techniki i narzędzia pracy do zaplanowanych działań opiekuńczych nad
osobą podopieczną;
9)
współpracuje z członkami zespołu terapeutycznego;
10)
wykorzystuje metody i techniki zapobiegające skutkom długotrwałego stresu i przeciwdziałające
wypaleniu zawodowemu osoby podopiecznej;
11)
dokonuje systematycznej ewaluacji pracy z osobą podopieczną.
2.
Wykonywanie czynności opiekuńczo-wspierających u osoby podopiecznej
Uczeń:
1)
świadczy usługi opiekuńczo-wspierające zgodnie z procedurami i standardami opieki;
2)
rozpoznaje symptomy zaburzeń psychofizycznych u osoby podopiecznej;
3)
przeciwdziała zagrożeniom zdrowia i życia osoby podopiecznej;
4)
udziela pierwszej pomocy w stanach zagrożenia zdrowia i życia osoby podopiecznej;
5)
dokonuje pomiaru parametrów życiowych osoby podopiecznej;
6)
dobiera metody, techniki i narzędzia do wykonywanych czynności opiekuńczych i higienicznych
wobec osoby podopiecznej;
7)
wykonuje czynności opiekuńcze i higieniczne u osoby podopiecznej;
8)
opiekuje się osobą podopieczną w terminalnej fazie choroby i udziela jej wsparcia
emocjonalnego;
9)
pomaga osobie podopiecznej w zaspokajaniu potrzeb biologicznych, psychicznych i społecznych;
10)
pomaga osobie podopiecznej w przyjmowaniu leków zleconych przez lekarza;
11)
prowadzi profilaktykę przeciwodleżynową u osoby podopiecznej;
12)
przestrzega zasad i określa rodzaje i techniki wykonywania zabiegów przeciwzapalnych
u osoby podopiecznej;
13)
udziela pomocy w korzystaniu ze sprzętu ortopedycznego i udogodnień technicznych dla
osób niepełnosprawnych;
14)
przygotowuje osobę podopieczną do samoopieki, samopielęgnacji oraz prowadzenia zdrowego
stylu życia;
15)
pomaga osobie podopiecznej w organizowaniu gospodarstwa domowego w warunkach domu
pomocy społecznej.
3.
Aktywizowanie osoby podopiecznej do samodzielności życiowej
Uczeń:
1)
inicjuje i podtrzymuje pozytywne relacje osoby podopiecznej z osobami z najbliższego
otoczenia;
2)
pomaga i udziela wsparcia w rozwiązywaniu problemów osobistych i społecznych osoby
podopiecznej;
3)
mobilizuje i wspiera osobę podopieczną w wyborze aktywnych form spędzania czasu wolnego
sprzyjających samorealizacji, z uwzględnieniem potrzeb i możliwości osoby podopiecznej;
4)
mobilizuje i wspiera osobę podopieczną do aktywności w zależności od jej wieku, stanu
jej zdrowia i niepełnosprawności;
5)
aktywizuje ważne dla osoby podopiecznej osoby z najbliższego środowiska i współdziała
z nimi;
6)
pomaga osobie podopiecznej w korzystaniu z przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych
ułatwiających samodzielne wykonywanie codziennych czynności;
7)
wspomaga osobę podopieczną w usprawnianiu psychofizycznym.
MS.07. Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej
1.
Organizowanie prac opiekuńczo-wspierających u osoby starszej
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją dotyczącą sytuacji zdrowotnej i społecznej osoby starszej;
2)
rozpoznaje warunki życia osoby starszej;
3)
ocenia poziom możliwości psychofizycznych osoby starszej;
4)
ocenia możliwości i ograniczenia osoby starszej w zaspokajaniu potrzeb biologicznych,
psychicznych i społecznych wynikające z wieku i niepełnosprawności;
5)
rozpoznaje potrzeby i problemy osoby starszej;
6)
rozpoznaje i wykorzystuje zasoby środowiska osoby starszej;
7)
organizuje środowisko mieszkaniowe z uwzględnieniem potrzeb i bezpieczeństwa osoby
starszej;
8)
opracowuje plan pomocy, wsparcia i opieki długoterminowej nad osobą starszą;
9)
planuje działania opiekuńczo-wspierające wobec osoby starszej i dobiera metody, techniki
i narzędzia do tych działań;
10)
prowadzi dokumentację pracy z osobą starszą.
2.
Wykonywanie czynności opiekuńczo-wspierających u osoby starszej
Uczeń:
1)
dba o jakość świadczonych usług, przestrzegając procedur medycznych i standardu opieki;
2)
rozpoznaje symptomy zaburzeń psychofizycznych u osoby starszej;
3)
przeciwdziała zagrożeniom zdrowia i życia osoby starszej;
4)
udziela pierwszej pomocy w stanach zagrożenia zdrowia i życia osoby starszej;
5)
wykonuje czynności opiekuńcze i higieniczne u osoby starszej;
6)
opiekuje się osobą starszą w fazie terminalnej choroby i udziela jej wsparcia emocjonalnego;
7)
dokonuje pomiaru parametrów życiowych osoby starszej;
8)
pomaga osobie starszej w zaspakajaniu potrzeb biologicznych, psychicznych i społecznych;
9)
prowadzi profilaktykę przeciwodleżynową u osoby starszej;
10)
przestrzega zasad i określa rodzaje i techniki wykonywania zabiegów przeciwzapalnych
u osoby starszej;
11)
wykonuje zabiegi przeciwzapalne u osoby starszej;
12)
pomaga osobie starszej w przyjmowaniu leków zleconych przez lekarza;
13)
pomaga osobie starszej w prowadzeniu gospodarstwa domowego;
14)
organizuje osobie starszej korzystanie ze świadczeń podstawowej i specjalistycznej
opieki zdrowotnej;
15)
pomaga osobie starszej w użytkowaniu przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych;
16)
przygotowuje osobę starszą, we współpracy z rodziną, do samoopieki, samopielęgnacji
oraz prowadzenia zdrowego stylu życia;
17)
podejmuje problematykę śmierci i godnego umierania w kontaktach z osobą starszą.
3.
Aktywizowanie osoby starszej do samodzielności życiowej
Uczeń:
1)
inicjuje i podtrzymuje pozytywne relacje osoby starszej z osobami z najbliższego otoczenia;
2)
pomaga i udziela wsparcia osobie starszej w rozwiązywaniu problemów osobistych i społecznych;
3)
wspiera i mobilizuje osobę starszą do aktywnego spędzania czasu wolnego, uwzględniając
jej potrzeby i możliwości psychofizyczne;
4)
organizuje czas wolny osobie starszej z wykorzystaniem zasobów środowiska lokalnego;
5)
pomaga osobie starszej w korzystaniu z pomocy technicznych ułatwiających samodzielne
wykonywanie codziennych czynności;
6)
wspiera osobę starszą w usprawnianiu psychofizycznym.
4.
Współpraca z podmiotami działającymi na rzecz osoby starszej
Uczeń:
1)
pobudza wrażliwość osób z najbliższego otoczenia na potrzeby i problemy osoby starszej;
2)
motywuje rodzinę i środowisko lokalne do działania na rzecz osoby starszej;
3)
współpracuje z osobami z otoczenia na rzecz osoby starszej;
4)
organizuje pomoc instytucji wsparcia społecznego działających na rzecz osoby starszej;
5)
organizuje środowiskowe grupy wsparcia na rzecz osoby starszej;
6)
organizuje pomoc materialną na rzecz osoby starszej we współpracy z ośrodkiem pomocy
społecznej;
7)
współpracuje z organizacjami pozarządowymi w zakresie udzielania pomocy osobie starszej;
8)
współpracuje z członkami zespołu terapeutycznego zakładu opiekuńczo-leczniczego.
MS.08. Udzielanie pomocy i organizacja wsparcia osobie niepełnosprawnej
1.
Organizowanie pracy z osobą niepełnosprawną
Uczeń:
1)
analizuje dokumentację dotyczącą sytuacji zdrowotnej i społecznej osoby niepełnosprawnej;
2)
rozpoznaje warunki życia osoby niepełnosprawnej;
3)
wnioskuje o sytuacji osoby niepełnosprawnej z danych zawartych w dokumentacji;
4)
rozpoznaje objawy chorobowe u osoby niepełnosprawnej ze strony poszczególnych układów
i narządów;
5)
rozróżnia rodzaje i stopnie niepełnosprawności;
6)
ocenia możliwości i ograniczenia osoby niepełnosprawnej wynikające z wieku, stanu
zdrowia fizycznego, psychicznego i niepełnosprawności;
7)
diagnozuje potrzeby i problemy psychospołeczne osoby niepełnosprawnej;
8)
przestrzega zasad indywidualizacji i podmiotowości w zaspakajaniu potrzeb i rozwiązywaniu
problemów osoby niepełnosprawnej;
9)
organizuje środowisko życia osoby niepełnosprawnej z uwzględnieniem jej potrzeb i
problemów;
10)
przestrzega zasad opracowywania indywidualnego planu współdziałania z osobą niepełnosprawną;
11)
opracowuje plan współdziałania z osobą niepełnosprawną;
12)
planuje metody, techniki i narzędzia pracy z osobą niepełnosprawną;
13)
dobiera metody, techniki i narzędzia do realizacji zaplanowanych działań z osobą niepełnosprawną;
14)
planuje techniki monitorowania podjętych działań;
15)
prowadzi dokumentacje pracy z osobą niepełnosprawną.
2.
Wykonywanie czynności opiekuńczych
Uczeń:
1)
przestrzega procedur i standardów opieki środowiskowej;
2)
rozpoznaje objawy zaburzeń psychosomatycznych u osoby niepełnosprawnej;
3)
rozpoznaje stany zagrożenia zdrowia i życia osoby niepełnosprawnej;
4)
udziela pierwszej pomocy w stanach zagrożenia zdrowia i życia osoby niepełnosprawnej;
5)
przestrzega zasad i określa metody i techniki wykonywania czynności pielęgnacyjnych
i higienicznych;
6)
określa rodzaje narzędzi pracy oraz środków i materiałów do wykonywania czynności
pielęgnacyjnych i higienicznych u osoby niepełnosprawnej;
7)
pomaga osobie niepełnosprawnej w zaspokajaniu potrzeb fizjologicznych;
8)
przestrzega zasad i określa metody zapobiegania odleżynom i odparzeniom u osoby niepełnosprawnej;
9)
pomaga osobie niepełnosprawnej w prowadzeniu gospodarstwa domowego;
10)
pomaga osobie niepełnosprawnej w przyjmowaniu leków zleconych przez lekarza;
11)
analizuje rodzaje i techniki wykonywania ćwiczeń usprawniających ruchowo oraz gimnastyki
oddechowej u osoby niepełnosprawnej;
12)
prowadzi podstawowe ćwiczenia gimnastyczne uzgodnione ze specjalistą;
13)
pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu ze świadczeń opieki zdrowotnej;
14)
przestrzega zasad obsługi sprzętu rehabilitacyjnego i stosowania przedmiotów ortopedycznych;
15)
pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu ze sprzętu rehabilitacyjnego i przedmiotów
ortopedycznych;
16)
przestrzega zasad współpracy z wolontariuszami w opiece nad osobą niepełnosprawną;
17)
współpracuje z wolontariuszami w opiece nad osobą niepełnosprawną.
3.
Aktywizowanie osoby niepełnosprawnej do samodzielności życiowej
Uczeń:
1)
inicjuje i podtrzymuje relacje międzyludzkie oraz współdziała z osobami z najbliższego
środowiska ważnymi dla osoby niepełnosprawnej;
2)
analizuje przyczyny występowania i metody rozwiązywania problemów społecznych i osobistych
osoby niepełnosprawnej;
3)
pomaga i udziela wsparcia osobie niepełnosprawnej w rozwiązywaniu problemów społecznych
i osobistych;
4)
planuje metody przygotowania osoby niepełnosprawnej do korzystania ze sprzętu i pomocy
technicznych;
5)
pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu ze sprzętu i pomocy technicznych ułatwiających
samodzielne wykonywanie codziennych czynności;
6)
planuje metody przygotowania osoby niepełnosprawnej i jej rodziny do samoopieki;
7)
przygotowuje osobę niepełnosprawną oraz jej rodzinę do samoopieki;
8)
charakteryzuje metody organizowania czasu wolnego osobie niepełnosprawnej;
9)
organizuje czas wolny osobie niepełnosprawnej z wykorzystaniem zasobów środowiska
lokalnego;
10)
planuje metody, formy, techniki i środki terapii zajęciowej osoby niepełnosprawnej;
11)
motywuje osobę niepełnosprawną do aktywnego spędzania czasu wolnego i rozwijania zainteresowań
z uwzględnieniem jej potrzeb i możliwości;
12)
dobiera metody aktywizowania osoby niepełnosprawnej w zależności od jej wieku, stanu
zdrowia i niepełnosprawności;
13)
pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu z kompleksowej rehabilitacji;
14)
przestrzega zasad bezpieczeństwa podczas aktywizowania osoby niepełnosprawnej.
4.
Wspieranie osoby niepełnosprawnej w trudnych sytuacjach życiowych
Uczeń:
1)
określa metody integracji osoby niepełnosprawnej ze środowiskiem lokalnym;
2)
wspiera osobę niepełnosprawną w integracji ze społeczeństwem;
3)
aktywizuje środowisko społeczne do działań na rzecz osoby niepełnosprawnej;
4)
asystuje osobie niepełnosprawnej w pełnieniu ról społecznych;
5)
dobiera metody i techniki pracy z osobą niepełnosprawną;
6)
przestrzega zasad opracowywania planu wsparcia osoby niepełnosprawnej;
7)
opracowuje, monitoruje i ocenia realizację planu wsparcia osoby niepełnosprawnej;
8)
reprezentuje osobę niepełnosprawną w negocjacjach z instytucjami, organizacjami, specjalistami
i indywidualnymi osobami świadczącymi różne formy pomocy;
9)
współpracuje ze specjalistami w opracowaniu programu kompleksowej pomocy osobie niepełnosprawnej;
10)
analizuje systemy wsparcia i poradnictwa społecznego na rzecz osób niepełnosprawnych;
11)
współpracuje z grupami wsparcia, organizacjami pozarządowymi i jednostkami samorządu
terytorialnego działającymi na rzecz osoby niepełnosprawnej w środowisku lokalnym;
12)
przestrzega zasad pozyskiwania środków finansowych z pomocy społecznej i innych instytucji;
13)
pomaga osobie niepełnosprawnej w uzyskaniu środków finansowych na rehabilitację;
14)
analizuje funkcje i zadania instytucji i organizacji świadczących pomoc osobie niepełnosprawnej;
15)
pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu ze świadczeń pomocy społecznej i innych
instytucji;
16)
pomaga osobie niepełnosprawnej w korzystaniu z ofert edukacyjnych, poradnictwa zawodowego
i w podejmowaniu zatrudnienia;
17)
ocenia rodzaje barier architektonicznych i komunikacyjnych;
18)
organizuje działania prowadzące do usuwania barier architektonicznych i komunikacyjnych;
19)
analizuje Kartę Praw Osób Niepełnosprawnych;
20)
stosuje przepisy prawa dotyczące opieki zdrowotnej państwa, prawa opiekuńczego, prawa
o ubezpieczeniach społecznych i pomocy społecznej;
21)
stosuje przepisy prawa dotyczące uprawnień osoby niepełnosprawnej i ochrony jej interesów;
22)
pomaga osobie niepełnosprawnej w załatwianiu spraw urzędowych.
MS.09. Świadczenie usług w zakresie terapii zajęciowej
1.
Nawiązywanie kontaktu interpersonalnego
Uczeń:
1)
określa sposoby komunikacji werbalnej i niewerbalnej;
2)
stosuje techniki aktywnego słuchania w kontaktach z podopiecznym;
3)
dobiera sposoby udzielania informacji zwrotnych;
4)
rozpoznaje rodzaje barier i błędów w komunikowaniu się z podopiecznym;
5)
przestrzega zasad asertywnego zachowania w kontaktach z podopiecznym;
6)
rozwiązuje sytuacje konfliktowe z zastosowaniem różnych metod;
7)
prowadzi negocjacje w celu rozwiązania problemów podopiecznego;
8)
komunikuje się z podopiecznym, jego rodziną i zespołem terapeutycznym.
2.
Rozpoznawanie i diagnozowanie potrzeb biologicznych, psychicznych i społecznych podopiecznego
Uczeń:
1)
uzyskuje informacje o podopiecznym na podstawie dokumentacji medycznej, wywiadu środowiskowego
oraz innej dostępnej dokumentacji;
2)
przeprowadza wywiad z podopiecznym, jego rodziną, opiekunem prawnym oraz innymi osobami
ważnymi dla podopiecznego;
3)
prowadzi obserwację terapeutyczną podopiecznego;
4)
rozpoznaje zaburzenia w zakresie procesów poznawczych występujące u podopiecznego;
5)
diagnozuje stan funkcjonowania podopiecznego w sferze fizycznej, psychicznej i społecznej;
6)
określa hierarchię potrzeb podopiecznego;
7)
sporządza listę problemów i potrzeb podopiecznego;
8)
określa zasoby i możliwości podopiecznego;
9)
określa etapy diagnozy terapeutycznej podopiecznego;
10)
formułuje diagnozę terapeutyczną podopiecznego;
11)
motywuje podopiecznego do rozwijania zainteresowań w celu podwyższenia kompetencji
społecznych.
3.
Planowanie indywidualnej i grupowej terapii zajęciowej
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią z zakresu terapii zajęciowej;
2)
określa cechy planu terapii zajęciowej;
3)
sporządza indywidualny plan terapii zajęciowej dla podopiecznego na podstawie diagnozy;
4)
stosuje zalecenia specjalistów w pracy z podopiecznym;
5)
określa cele i zadania terapii zajęciowej;
6)
dobiera formy, metody i techniki terapii zajęciowej;
7)
dobiera środki i pomoce dydaktyczne do realizacji planu terapii zajęciowej;
8)
opracowuje scenariusze do zajęć z zakresu terapii zajęciowej;
9)
planuje etapy terapii zajęciowej;
10)
planuje przebieg treningów rozwijających aktywność społeczną podopiecznego;
11)
dobiera sposoby oceny efektów terapii zajęciowej prowadzonej z podopiecznym.
4.
Prowadzenie terapii zajęciowej różnymi metodami i technikami
Uczeń:
1)
charakteryzuje metody aktywizujące stosowane w terapii zajęciowej;
2)
przestrzega zasad stosowania metod i technik w terapii zajęciowej;
3)
dobiera i stosuje metody i techniki terapii zajęciowej adekwatne do sytuacji biologicznej,
psychicznej i społecznej podopiecznego;
4)
przestrzega zasad prowadzenia zajęć z zakresu indywidualnej i grupowej terapii zajęciowej;
5)
dobiera sposoby motywowania podopiecznego do udziału w zajęciach;
6)
prowadzi terapię zajęciową z zastosowaniem różnych metod i technik;
7)
wyjaśnia znaczenie kinezyterapii w procesie usprawniania;
8)
przestrzega zasad organizacji pracy terapeuty zajęciowego w pracowni terapeutycznej
oraz w placówkach ochrony zdrowia i pomocy społecznej;
9)
planuje wyposażenie pracowni terapii zajęciowej;
10)
opracowuje regulamin pracowni terapeutycznej.
5.
Prowadzenie dokumentacji przez terapeutę zajęciowego
Uczeń:
1)
charakteryzuje dokumentację prowadzoną przez terapeutę zajęciowego;
2)
opracowuje kwestionariusze, arkusze, karty informacyjne oraz inne narzędzia do oceny
efektów pracy z podopiecznym;
3)
analizuje efekty uzyskane w pracy z podopiecznym;
4)
stosuje techniki informatyczne w dokumentowaniu pracy terapeuty zajęciowego;
5)
dokumentuje działania z zakresu terapii zajęciowej;
6)
modyfikuje i aktualizuje dokumentację prowadzoną przez terapeutę zajęciowego.
MS.10. Świadczenie usług medycznych w zakresie ortoptyki
1.
Wykonywanie badań ortoptycznych
Uczeń:
1)
charakteryzuje budowę i funkcjonowanie narządu wzroku;
2)
określa wpływ chorób i wad rozwojowych na funkcjonowanie narządu wzroku;
3)
charakteryzuje choroby narządu wzroku z uwzględnieniem choroby zezowej;
4)
określa objawy chorób wieku dziecięcego mogących mieć wpływ na narząd wzroku;
5)
przeprowadza wywiad w celu rozpoznania przyczyn zeza i niedowidzenia;
6)
ocenia stan psychofizyczny pacjenta z zaburzeniami funkcjonowania narządu wzroku;
7)
dobiera metody wykonywania badań ortoptycznych i określonych badań okulistycznych;
8)
przygotowuje pacjenta do badań ortoptycznych i okulistycznych;
9)
posługuje się specjalistyczną aparaturą do wykonywania badań ortoptycznych i określonych
badań okulistycznych;
10)
interpretuje wyniki badań ortoptycznych i okulistycznych.
2.
Prowadzenie ćwiczeń ortoptycznych
Uczeń:
1)
dobiera rodzaje, metody i techniki ćwiczeń stosowanych w niedowidzeniu i zaburzeniach
widzenia obuocznego;
2)
stosuje środki farmakologiczne rozszerzające źrenice i porażające akomodację w celach
diagnostycznych i podczas prowadzenia ćwiczeń;
3)
dobiera metody i określa kryteria doboru ćwiczeń stosowanych w niedowidzeniu;
4)
dobiera metody i określa kryteria doboru ćwiczeń stosowanych w zaburzeniach widzenia
obuocznego;
5)
prowadzi ćwiczenia w niedowidzeniu i dostosowuje tok ćwiczeń do możliwości pacjenta;
6)
prowadzi ćwiczenia w zaburzeniach widzenia obuocznego i dostosowuje tok ćwiczeń do
możliwości pacjenta;
7)
interpretuje wyniki przeprowadzonych ćwiczeń w niedowidzeniu i zaburzeniach widzenia
obuocznego;
8)
rozpoznaje zaburzenia powodujące trudności w czytaniu i pisaniu.
3.
Dobieranie pomocy optycznych i nieoptycznych
Uczeń:
1)
identyfikuje wady refrakcji;
2)
rozróżnia rodzaje soczewek i innych pomocy optycznych i nieoptycznych;
3)
charakteryzuje pomoce optyczne i nieoptyczne stosowane w leczeniu choroby zezowej
i niedowidzenia;
4)
dobiera pomoce optyczne i nieoptyczne niezbędne do wykonywania ćwiczeń w procesie
leczenia choroby zezowej i niedowidzenia.
MS.11. Świadczenie usług opiekuńczych i wspomagających rozwój dziecka
1.
Pielęgnowanie dziecka zdrowego
Uczeń:
1)
zapewnia bezpieczeństwo dziecku;
2)
rozpoznaje i określa potrzeby dziecka zdrowego, dostrzega związek między zaspakajaniem
potrzeb a rozwojem dziecka;
3)
zaspakaja potrzeby biologiczne dziecka stosownie do jego wieku oraz stanu psychofizycznego;
4)
wykonuje zabiegi higieniczno-pielęgnacyjne zgodnie z obowiązującymi zasadami i procedurami;
5)
planuje profilaktykę próchnicy i schorzeń wieku dziecięcego;
6)
prowadzi działania profilaktyczne oraz kształtuje nawyki prozdrowotne;
7)
określa normy rozwoju fizycznego dziecka i dobiera metody jego oceny;
8)
obserwuje i ocenia rozwój fizyczny dziecka;
9)
rozpoznaje symptomy krzywdzenia dziecka oraz przestrzega procedur postępowania w przypadku
wystąpienia podejrzenia krzywdzenia dziecka;
10)
dba o odżywianie dziecka zgodne z normami żywieniowymi;
11)
analizuje jadłospisy pod kątem zawartości składników pokarmowych;
12)
przygotowuje podstawowe posiłki uwzględniające zalecenia dietetyczne;
13)
analizuje i prowadzi dokumentację pielęgnacyjną dziecka zdrowego;
14)
planuje formy i zasady współpracy oraz współpracuje z pracownikami placówki w zakresie
pielęgnowania dziecka;
15)
planuje i organizuje czynności pielęgnacyjne u dziecka zdrowego, uwzględniając specyfikę
placówki, w której przebywa dziecko;
16)
określa cele, zadania i wymagania zdrowotno-higieniczne dla instytucji opiekuńczo-wychowawczych
sprawujących opiekę nad małym dzieckiem.
2.
Pielęgnowanie dziecka chorego i niepełnosprawnego
Uczeń:
1)
zapewnia bezpieczeństwo dziecku choremu i niepełnosprawnemu;
2)
rozpoznaje potrzeby dziecka chorego i niepełnosprawnego;
3)
zaspakaja potrzeby biologiczne i psychospołeczne dziecka chorego i niepełnosprawnego
z uwzględnieniem jego wieku i stanu zdrowia;
4)
przestrzega zasad pielęgnowania dziecka ze schorzeniami poszczególnych układów i narządów;
5)
wykonuje zabiegi higieniczno-pielęgnacyjne, dostosowując technikę ich wykonania do
stanu zdrowia dziecka i zaleceń zespołu terapeutycznego;
6)
określa przyczyny i objawy kliniczne chorób wieku dziecięcego, metody ich leczenia
i zapobiegania im;
7)
ocenia wypływ choroby na stan psychiczny dziecka;
8)
reaguje na zmiany w wyglądzie i zachowaniu dziecka chorego;
9)
dokonuje pomiaru parametrów życiowych u dziecka oraz interpretuje wyniki;
10)
rozróżnia rodzaje niepełnosprawności oraz metody rehabilitacji;
11)
uczestniczy w rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego;
12)
przestrzega zasad i drogi podawania leków;
13)
podaje dziecku leki na zlecenie lekarza;
14)
określa rolę mechanizmów obronnych i adaptacyjnych organizmu dziecka;
15)
prowadzi dokumentację pielęgnacyjną dziecka chorego;
16)
dobiera formy i przestrzega zasad współpracy z zespołem terapeutycznym;
17)
charakteryzuje organizację i specyfikę pracy w placówce opieki nad dzieckiem oraz
współpracuje z zespołem terapeutycznym;
18)
towarzyszy dziecku podczas badań i zabiegów specjalistycznych.
3.
Wychowanie i edukowanie dziecka
Uczeń:
1)
przestrzega norm i określa fazy rozwoju małego dziecka, charakteryzuje podstawowe
procesy psychiczne dziecka;
2)
ocenia rozwój psychomotoryczny dziecka w zakresie poszczególnych sfer;
3)
dobiera materiały i pomoce dydaktyczne dla dzieci w poszczególnych grupach rozwojowych;
4)
prowadzi zabawy stymulujące rozwój dziecka w zakresie poszczególnych sfer, z uwzględnieniem
wieku dziecka i jego możliwości psychofizycznych;
5)
analizuje i dobiera utwory literackie do wieku i możliwości percepcyjnych dziecka;
6)
stymuluje aktywność werbalną dziecka, wykorzystując różne techniki i utwory literackie;
7)
przygotowuje i przedstawia inscenizacje dla dzieci;
8)
charakteryzuje czynniki wpływające na kształtowanie osobowości i zachowanie dziecka;
9)
kształtuje u dziecka pozytywne zachowania i cechy osobowości;
10)
stosuje metody zapobiegania negatywnym zachowaniom dziecka;
11)
dobiera metody rozwijania samodzielności dziecka;
12)
rozwija samodzielność dziecka różnymi metodami;
13)
określa rodzaje i etapy procesu adaptacji dziecka do nowych warunków oraz wspiera
dziecko w okresie adaptacji;
14)
stosuje metody łagodzenia negatywnych emocji u dziecka;
15)
określa istotę i fazy choroby sierocej oraz stwarza warunki zapobiegające powstawaniu
i rozwojowi choroby sierocej;
16)
określa zaburzenia rozwojowe i problemy wychowawcze występujące u małego dziecka;
17)
dobiera metody pracy wychowawczej z dzieckiem niepełnosprawnym i stwarzającym problemy
wychowawcze;
18)
planuje i prowadzi indywidualne zajęcia wyrównawcze;
19)
organizuje pracę wychowawczą w poszczególnych grupach rozwojowych;
20)
planuje formy współpracy z opiekunami dziecka oraz specjalistami w zakresie wspomagania
rozwoju i wychowania;
21)
współpracuje z opiekunami dziecka oraz specjalistami w zakresie wspomagania rozwoju
i wychowania;
22)
ocenia efekty pracy dydaktyczno-wychowawczej.
4.
Rozwijanie wrażliwości artystycznej dziecka
Uczeń:
1)
wykonuje pomoce dydaktyczne, dekoracje okolicznościowe, scenografie oraz lalki, kukiełki
i kostiumy do inscenizacji i balów, posługując się różnymi technikami plastycznymi;
2)
dobiera techniki plastyczne i metody prowadzenia zajęć do wieku i możliwości dziecka;
3)
prowadzi zajęcia techniczne i plastyczne z dziećmi w poszczególnych grupach rozwojowych;
4)
wykonuje z dziećmi i dla dzieci zabawki i prace plastyczne z różnorodnych materiałów
i surowców;
5)
rozwija zainteresowania dzieci twórczością plastyczną i techniczną;
6)
określa rolę utworów muzycznych w rozwoju i kształtowaniu osobowości dziecka;
7)
dobiera utwory muzyczne dla dzieci w poszczególnych grupach rozwojowych;
8)
śpiewa piosenki dziecięce i gra na wybranych instrumentach muzycznych;
9)
tworzy proste układy taneczne do muzyki uwzględniając wiek, poziom rozwoju i możliwości
dzieci;
10)
prowadzi zabawy muzyczno-ruchowe z uwzględnieniem wieku, poziomu rozwoju i możliwości
dzieci.
MS. 12. Zarządzanie bezpieczeństwem w środowisku pracy
1.
Monitorowanie przestrzegania przepisów prawa określających wymagania bezpieczeństwa
i higieny pracy
Uczeń:
1)
określa obowiązki i odpowiedzialność pracodawcy i pracownika w obszarze bezpieczeństwa
i higieny pracy;
2)
nadzoruje stosowanie przepisów ochrony pracy dotyczące kobiet, młodocianych i niepełnosprawnych;
3)
ocenia odpowiedzialność pracodawcy i pracownika z tytułu naruszenia przepisów prawa
pracy;
4)
formułuje wnioski z przeglądów obiektów, pomieszczeń i stanowisk pracy pod względem
zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy;
5)
opracowuje regulaminy i instrukcje stanowiskowe pod względem zgodności z przepisami
bezpieczeństwa i higieny pracy;
6)
wykonuje czynności związane z kontrolą maszyn i urządzeń technicznych pod kątem przestrzegania
przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy;
7)
kontroluje przydział i stosowanie środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia
roboczego.
2.
Doskonalenie ergonomicznych warunków pracy
Uczeń:
1)
odróżnia działalność ergonomiczną koncepcyjną od korekcyjnej;
2)
wyjaśnia skutki zdrowotne ograniczonej aktywności fizycznej pracownika;
3)
ocenia obciążenie psychiczne pracownika na stanowisku pracy;
4)
dobiera do pracy pracowników odpowiednich pod względem wydolności psychofizycznej;
5)
charakteryzuje rolę narządów zmysłów w odbiorze informacji;
6)
określa wpływ aktywności ruchowej na układ kostno-stawowy;
7)
opisuje relacje zachodzące w układzie człowiek - maszyna - środowisko;
8)
posługuje się dokumentacją do projektowania i korygowania elementów stanowisk pracy.
3.
Ocenianie ryzyka zawodowego
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące oceny ryzyka zawodowego;
2)
rozróżnia czynniki fizyczne, chemiczne, biologiczne i psychofizyczne występujące w
środowisku pracy;
3)
identyfikuje czynniki szkodliwe dla zdrowia, uciążliwe i niebezpieczne;
4)
wykonuje badania i pomiary czynników środowiska pracy;
5)
ocenia poziom ryzyka zawodowego;
6)
wskazuje metody redukcji ryzyka zawodowego;
7)
sporządza dokumentację analizy i oceny zagrożeń.
4.
Ustalanie okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy oraz chorób zawodowych
Uczeń:
1)
stosuje przepisy prawa dotyczące wypadków przy pracy i chorób zawodowych;
2)
określa obowiązki pracodawcy w razie wystąpienia wypadku przy pracy i chorób zawodowych;
3)
ustala okoliczności i przyczyny wypadków przy pracy;
4)
sporządza dokumentację powypadkową;
5)
określa działania zapobiegawcze z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.
5.
Organizowanie i prowadzenie szkoleń oraz świadczenie usług z zakresu bezpieczeństwa
i higieny pracy
Uczeń:
1)
określa warunki sprzyjające uczeniu się dorosłych;
2)
analizuje i różnicuje cele kształcenia w kategoriach wiedzy, umiejętności i postaw;
3)
określa cele ogólne i szczegółowe szkoleń z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy;
4)
dobiera treści, metody nauczania i środki dydaktyczne do określonych celów szkolenia
oraz do specyfiki grupy szkoleniowej;
5)
stosuje aktywizujące metody prowadzenia szkoleń i wykorzystuje nowoczesne środki przekazu,
zasady andragogiki i metodyki szkoleń osób dorosłych;
6)
opracowuje materiały popularyzujące problematykę bezpieczeństwa i higieny pracy.
MS.13. Prowadzenie działalności profilaktyczno-leczniczej pod nadzorem i na zlecenie
lekarza dentysty oraz utrzymanie gabinetu w gotowości do pracy i prowadzenie promocji
zdrowia
1.
Asystowanie lekarzowi dentyście różnymi metodami
Uczeń:
1)
przestrzega zasad pracy na cztery ręce i sześć rąk przy leżącym pacjencie;
2)
stosuje metody pracy na cztery ręce przy leżącym pacjencie;
3)
asystuje czynnie lekarzowi dentyście podczas zabiegów wykonywanych różnymi metodami;
4)
przygotowuje pacjenta do zabiegów ogólnostomatologicznych i specjalistycznych;
5)
rozróżnia zabiegi wykonywane w poszczególnych specjalnościach stomatologicznych;
6)
współpracuje z lekarzem dentystą w czasie wykonywania zabiegów specjalistycznych;
7)
przewiduje zachowania pacjentów gabinetu stomatologicznego w różnym wieku;
8)
przestrzega zasad przekazywania pacjentom zaleceń pozabiegowych i formułuje je na
piśmie;
9)
przekazuje pacjentom zalecenia przedzabiegowe i pozabiegowe w formie ustnej i pisemnej;
10)
posługuje się urządzeniami do kontroli ciśnienia krwi i tętna;
11)
współpracuje z lekarzem dentystą w czasie udzielania pierwszej pomocy.
2.
Współdziałanie z lekarzem dentystą w wykonywaniu zabiegów profilaktyczno-leczniczych
i rehabilitacyjnych
Uczeń:
1)
posługuje się podstawową terminologią z zakresu profilaktyki, leczenia i rehabilitacji
narządu żucia;
2)
przestrzega zasad wykonywania zabiegów profilaktycznych pod nadzorem i na zlecenie
lekarza dentysty;
3)
wykonuje zabiegi profilaktyczne pod nadzorem i na zlecenie lekarza dentysty;
4)
określa metody leczenia i rehabilitacji narządu żucia;
5)
przestrzega zasad postępowania higienistki stomatologicznej w różnych przypadkach
klinicznych pod nadzorem i na zlecenie lekarza dentysty;
6)
przestrzega zasad przygotowywania potrzebnych materiałów;
7)
rozróżnia materiały i przygotowuje je zgodnie z procedurami;
8)
rozróżnia leki stomatologiczne, określa ich zastosowanie oraz warunki przechowywania;
9)
przestrzega procedur konserwacji i obsługi sprzętu oraz aparatury stomatologicznej;
10)
wykonuje czynności związane z konserwacją sprzętu zgodnie z procedurami;
11)
przestrzega zasad prowadzenia ewidencji zużycia leków i materiałów;
12)
sporządza zapotrzebowanie na materiały i leki na zlecenie lekarza dentysty oraz dokumentuje
ich zużycie;
13)
identyfikuje instrumenty stosowane w gabinetach ogólnych i specjalistycznych;
14)
dobiera instrumentarium podstawowe i specjalistyczne w gabinecie dentystycznym pod
nadzorem i na zlecenie lekarza dentysty;
15)
współpracuje z nadzorem sanitarnym i stosuje jego zalecenia.
3.
Prowadzenie dokumentacji gabinetu dentystycznego
Uczeń:
1)
przestrzega zasad dokumentowania zabiegów i wyników badań;
2)
sporządza dokumentację medyczną na zlecenie lekarza dentysty i przechowuje wyniki
badań;
3)
stosuje przepisy prawa dotyczące dostępu do dokumentacji medycznej;
4)
przestrzega zasad posługiwania się komputerem oraz programem do obsługi gabinetu dentystycznego;
5)
sporządza dokumentację elektroniczną gabinetu dentystycznego;
6)
prowadzi ewidencję pacjentów i usług stomatologicznych;
7)
prowadzi terminarz przyjęć oraz sporządza dokumentację zbiorczą i sprawozdawczą;
8)
przedstawia wzory dokumentacji stomatologicznej i metody jej uzupełniania;
9)
korzysta z gotowych wzorów dokumentacji i uzupełnia ją;
10)
przestrzega zasad prowadzenia ewidencji zasobów gabinetu dentystycznego;
11)
prowadzi ewidencję zasobów gabinetu dentystycznego;
12)
kontaktuje się z pracownią techniki dentystycznej;
13)
współpracuje ze stacją sanitarno-epidemiologiczną i stosuje jej zalecenia;
14)
przestrzega zasad postępowania w kontaktach z pacjentami;
15)
postępuje w kontaktach z pacjentami taktownie i z poszanowaniem ich praw.
4.
Wykonywanie badań i zabiegów profilaktyczno-leczniczych pod nadzorem i na zlecenie
lekarza dentysty
Uczeń:
1)
posługuje się terminologią z zakresu anatomii, fizjologii i patologii narządu żucia;
2)
określa budowę, fizjologię i patologię narządu żucia;
3)
przedstawia wskaźniki higieny jamy ustnej, próchnicy, chorób przyzębia;
4)
ocenia zdrowie jamy ustnej na zlecenie lekarza dentysty;
5)
rozpoznaje techniki diagnozowania żywotności miazgi zębów;
6)
diagnozuje na zlecenie lekarza dentysty zęby na żywotność różnymi metodami;
7)
rozpoznaje aparaty do diagnostyki jamy ustnej i stosuje odpowiednią procedurę badawczą;
8)
diagnozuje stan jamy ustnej pacjenta pod nadzorem i na zlecenie lekarza dentysty;
9)
porządkuje dokumentację, archiwizuje dane i wyniki badań;
10)
przestrzega procedur dopasowywania wypełnień do zgryzu pod nadzorem i na zlecenie
lekarza dentysty;
11)
koryguje wypełnienia zgodnie z procedurami pod nadzorem i na zlecenie lekarza dentysty;
12)
opisuje procedury wykonywania wycisku oraz odlewania modeli orientacyjnych uzębienia;
13)
sporządza wyciski i odlewa modele orientacyjne uzębienia dla celów diagnostycznych
pod nadzorem i na zlecenie lekarza dentysty;
14)
dobiera metody profilaktyki indywidualnej i grupowej dla wszystkich grup wiekowych
pacjentów;
15)
prowadzi różnymi metodami profilaktykę indywidualną i grupową dostosowaną do wieku
pacjentów;
16)
prezentuje podstawowe ćwiczenia ortodontyczne;
17)
wykonuje z pacjentem zlecone przez lekarza dentystę ćwiczenia ortodontyczne i nadzoruje
je;
18)
przestrzega zasad współpracy w ramach praktyki ortodontycznej;
19)
organizuje ciągłość leczenia pacjentów w trakcie użytkowania aparatów ortodontycznych.
5.
Edukowanie pacjentów w zakresie promocji zdrowia
Uczeń:
1)
dobiera różne formy edukacji zdrowotnej pacjentów, posługując się wiedzą z zakresu
socjologii, psychologii i pedagogiki;
2)
stosuje różne formy i metody edukacji indywidualnej i grupowej w zakresie promocji
zdrowia jamy ustnej;
3)
udziela porad na temat racjonalnego odżywiania w celu zachowania zdrowia jamy ustnej
u pacjentów w różnym wieku;
4)
dobiera pomoce dydaktyczne do tematu z zakresu promocji zdrowia i do wieku grupy odbiorców;
5)
sporządza pomoce dydaktyczne dla indywidualnych odbiorców w różnym wieku;
6)
dobiera metody współdziałania z opiekunami dziecka w realizacji programu promocji
zdrowia;
7)
stosuje strategie promowania zdrowia jamy ustnej w zależności od środowiska;
8)
organizuje działania na rzecz zdrowia jamy ustnej w różnych środowiskach społecznych;
9)
wykonuje instruktaż różnymi metodami w celu promocji zdrowia jamy ustnej.
6.
Posługiwanie się wybraną aparaturą zgodnie z procedurami pod nadzorem i na zlecenie
lekarza dentysty
Uczeń:
1)
przygotowuje aparaturę i sprzęt do użytku zgodnie z procedurami;
2)
obsługuje aparaturę i sprzęt stomatologiczny zgodnie z instrukcjami obsługi i użytkowania
pod nadzorem i na zlecenie lekarza dentysty;
3)
stosuje przepisy prawa dotyczące użytkowania i obsługi aparatury stomatologicznej;
4)
wykonuje pomiary i interpretuje uzyskane wyniki pod nadzorem i na zlecenie lekarza
dentysty;
5)
wykonuje czynności związane z konserwacją sprzętu w gabinecie dentystycznym;
6)
utrzymuje aparaturę stomatologiczną i sprzęt w sprawności.
MS.14. Asystowanie lekarzowi dentyście i utrzymanie gabinetu w gotowości do pracy
1.
Przygotowywanie gabinetu dentystycznego zgodnie z zasadami obowiązującymi w stomatologii
Uczeń:
1)
określa metody pracy i wyposażenie gabinetów dentystycznych w zależności od specjalności;
2)
przestrzega zasad aseptyki i antyseptyki w codziennej pracy;
3)
przestrzega zasad asystowania lekarzowi dentyście podczas wykonywania zabiegów profilaktycznych,
leczniczych i rehabilitacyjnych;
4)
rozróżnia materiały medyczne i przygotowuje je zgodnie z procedurami pod nadzorem
i na zlecenie lekarza dentysty;
5)
rozróżnia leki stomatologiczne i przestrzega zasad ich przygotowywania, podawania
i przechowywania pod nadzorem i na zlecenie lekarza dentysty;
6)
przestrzega procedur dotyczących obsługi oraz konserwacji aparatury stomatologicznej
i sprzętu;
7)
przestrzega zasad prowadzenia ewidencji zużycia leków i materiałów;
8)
sporządza zapotrzebowanie na materiały i leki oraz dokumentuje ich zużycie na zlecenie
lekarza dentysty;
9)
rozróżnia instrumenty stosowane w gabinetach dentystycznych ogólnych i specjalistycznych;
10)
dobiera instrumentarium do określonego zabiegu pod nadzorem i na zlecenie lekarza
dentysty;
11)
segreguje odpady zgodnie z przepisami prawa;
12)
współpracuje z nadzorem sanitarnym i stosuje jego zalecenia.
2.
Asystowanie lekarzowi dentyście różnymi metodami
Uczeń:
1)
opisuje stany patologiczne narządu żucia;
2)
wyjaśnia przyczyny powstawania zmian patologicznych w jamie ustnej;
3)
posługuje się terminologią z zakresu profilaktyki, leczenia i rehabilitacji narządu
żucia;
4)
określa metody pracy i wyposażenia gabinetów dentystycznych w zależności od specjalności;
5)
przygotowuje do pracy stanowiska lekarza dentysty i asystentki stomatologicznej zgodnie
ze specjalnością gabinetu dentystycznego i zasadami ergonomii;
6)
przestrzega zasad pracy na cztery ręce i sześć rąk przy leżącym pacjencie;
7)
asystuje różnymi metodami lekarzowi dentyście w trakcie wykonywania zabiegów;
8)
współpracuje z lekarzem dentystą w trakcie wykonywania zabiegów;
9)
kompletuje i podaje zestawy instrumentów, materiałów i leków w zależności od rodzaju
zabiegu na zlecenie lekarza dentysty;
10)
sporządza materiały i płyny zgodnie z poleceniem lekarza dentysty;
11)
korzysta z aparatów i urządzeń dostępnych w gabinetach dentystycznych różnych specjalności
pod nadzorem i na zlecenie lekarza dentysty;
12)
kontroluje pole zabiegowe, utrzymując jego suchość i dostęp wzrokowy;
13)
podaje i naświetla materiały stomatologiczne;
14)
przestrzega zasad porządkowania stanowisk pracy lekarza dentysty i asystentki stomatologicznej;
15)
porządkuje stanowiska pracy lekarza dentysty i asystentki stomatologicznej w trakcie
i po zabiegu oraz na zakończenie przyjęć pacjentów;
16)
przewiduje zachowania pacjentów w różnym wieku;
17)
przygotowuje psychicznie pacjentów do zabiegów stomatologicznych;
18)
przestrzega zasad przekazywania pacjentom zaleceń pozabiegowych i formułuje je na
piśmie;
19)
przekazuje zalecenia przedzabiegowe i pozabiegowe w formie ustnej i pisemnej;
20)
współpracuje z lekarzem dentystą w czasie udzielania pierwszej pomocy;
21)
kontroluje tętno i ciśnienie krwi.
3.
Prowadzenie dokumentacji gabinetu dentystycznego
Uczeń:
1)
sporządza dokumentację medyczną na zlecenie lekarza dentysty i przechowuje wyniki
badań;
2)
stosuje przepisy prawa dotyczące dostępu do dokumentacji medycznej;
3)
posługuje się programem do obsługi gabinetu dentystycznego;
4)
sporządza dokumentację elektroniczną w gabinecie dentystycznym;
5)
stosuje przepisy prawa dotyczące ewidencjonowania, dokumentowania i sprawozdawczości;
6)
przedstawia wzory dokumentacji stomatologicznej i metody jej uzupełniania;
7)
uzupełnia dokumentację, korzystając z opracowanych wzorów jej wypełniania;
8)
przestrzega zasad prowadzenia ewidencji zasobów gabinetu dentystycznego;
9)
prowadzi ewidencję zasobów poradni dentystycznej;
10)
charakteryzuje zasady ewidencjonowania pacjentów i usług stomatologicznych;
11)
sporządza terminarz przyjęć pacjentów i rejestruje zabiegi stomatologiczne;
12)
określa sposoby współpracy z pracownią techników dentystycznych;
13)
kontaktuje się z pracownią techników dentystycznych;
14)
współpracuje ze stacją sanitarno-epidemiologiczną i stosuje się do jej zaleceń.
MS.15. Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej,
ortodoncji oraz epitez twarzy
1.
Wykonywanie protez dentystycznych
Uczeń:
1)
objaśnia budowę anatomiczną głowy, w szczególności budowę i funkcje układu stomatognatycznego;
2)
objaśnia budowę i działanie stawów skroniowo-żuchwowych oraz rozróżnia nieprawidłowości
zgryzowe i zębowe;
3)
określa objawy i przyczyny wybranych zaburzeń i zmian chorobowych w obrębie układu
stomatognatycznego;
4)
wykonuje rysunki zębów w rzutach przestrzennych i modeluje korony zębów stałych w
określonej skali;
5)
rozróżnia zęby na podstawie opisu anatomicznego i wskazuje rolę punktów stycznych;
6)
rozróżnia i charakteryzuje cechy łuków zębowych i klasyfikacje braków uzębienia;
7)
rozróżnia i stosuje systemy oznaczania zębów;
8)
rozróżnia normy okluzji i wzajemne relacje przestrzenne zębów przeciwstawnych;
9)
rozróżnia materiały stosowane w technice dentystycznej oraz określa ich oddziaływanie
na tkanki i ustrój człowieka;
10)
dobiera materiały używane do wykonywania protez dentystycznych;
11)
rozróżnia nowoczesne technologie stosowane w pracy technika dentystycznego;
12)
dobiera i obsługuje urządzenia w zależności od wybranej technologii wykonania protez
dentystycznych;
13)
analizuje otrzymane wyciski protetyczne;
14)
wykonuje modele gipsowe (w tym modele dzielone) z zastosowaniem różnych technik;
15)
wykonuje łyżki indywidualne i wzorniki zwarciowe z zastosowaniem różnych technologii;
16)
montuje modele w artykulatorze na podstawie wartości średnich i przekazanych indywidualnych
pomiarów artykulometrycznych;
17)
rozróżnia i stosuje metody ustawiania zębów w protezach ruchomych;
18)
wykonuje dentystyczne protezy ruchome z zastosowaniem różnych technologii;
19)
wykonuje ruchome protezy nieosiadające (protezy szkieletowe i nakładowe);
20)
wykonuje protezy stałe zgodnie z zasadami biomechaniki i zastosowaniem różnych technologii;
21)
określa błędy w wykonawstwie protez dentystycznych oraz zapobiega ich powstawaniu;
22)
ocenia jakość wykonanych prac protetycznych;
23)
wykonuje protezy dentystyczne zgodnie ze zleceniem lekarza dentysty.
2.
Wykonywanie aparatów ortodontycznych
Uczeń:
1)
rozróżnia normy zgryzu w poszczególnych okresach rozwoju człowieka;
2)
rozróżnia zaburzenia w obrębie narządu żucia i rozpoznaje przyczyny ich powstawania;
3)
dokonuje podziału, charakteryzuje zasady działania i zastosowania aparatów ortodontycznych;
4)
analizuje wyciski ortodontyczne;
5)
wykonuje modele ortodontyczne w odniesieniu do płaszczyzn przestrzennych;
6)
charakteryzuje budowę oraz zasady działania ruchomych i stałych aparatów ortodontycznych;
7)
dobiera techniki i metody wykonania aparatów ortodontycznych;
8)
dobiera materiały, narzędzia i urządzenia stosowane do wykonania aparatów ortodontycznych;
9)
wykonuje aparaty stosowane w profilaktyce i wczesnym leczeniu szczękowo-ortodontycznym;
10)
wykonuje aparaty ortodontyczne lecznicze jednoszczękowe i dwuszczękowe;
11)
wykonuje aparaty retencyjne;
12)
wykonuje protezy dziecięce;
13)
określa zastosowanie śrub ortodontycznych;
14)
dobiera, wykonuje i montuje elementy druciane i akrylowe do aparatów ortodontycznych;
15)
identyfikuje błędy w wykonawstwie aparatów ortodontycznych oraz zapobiega ich powstawaniu;
16)
ocenia jakość wykonanych aparatów ortodontycznych;
17)
wykonuje aparaty ortodontyczne zgodnie ze zleceniem lekarza dentysty.
3.
Wykonywanie szyn, protez pooperacyjnych i epitez twarzy
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje i określa zastosowanie szyn;
2)
dobiera metody oraz materiały i urządzenia do wykonania szyn;
3)
wykonuje szyny terapeutyczne, pourazowe, ochronne oraz nakładki do wybielania;
4)
wykonuje szyny z zastosowaniem różnych technologii;
5)
wykonuje protezy pooperacyjne (z obturatorem);
6)
wykonuje protezy zewnątrzustne (epitezy twarzy);
7)
określa błędy w wykonawstwie szyn i protez pooperacyjnych oraz zapobiega ich powstawaniu;
8)
ocenia jakość wykonanych szyn, protez pooperacyjnych i epitez twarzy;
9)
wykonuje szyny, protezy pooperacyjne i epitezy twarzy zgodnie ze zleceniem lekarza
dentysty.
4.
Wykonywanie rekonstrukcji i napraw protez dentystycznych, aparatów ortodontycznych
i szyn
Uczeń:
1)
określa rodzaje i przyczyny powstawania uszkodzeń protez ruchomych;
2)
wykonuje podścielenie protez całkowitych, w tym z pełną wymianą płyty (rebazacja);
3)
wykonuje rekonstrukcje i naprawy protez ruchomych, w tym z zastosowaniem technologii
łączenia metali;
4)
określa rodzaje i przyczyny powstawania uszkodzeń uzupełnień stałych;
5)
określa rodzaje i przyczyny powstawania uszkodzeń aparatów ortodontycznych;
6)
wykonuje naprawy i rekonstrukcje ruchomych i stałych aparatów ortodontycznych;
7)
rozróżnia metody wykonywania napraw szyn terapeutycznych i pourazowych;
8)
rozróżnia metody wykonywania napraw protez pooperacyjnych;
9)
ocenia jakość wykonanych napraw i rekonstrukcji.
MS.16. Świadczenie usług medycznych w zakresie protetyki słuchu
1.
Wykonywanie badań słuchu
Uczeń:
1)
charakteryzuje anatomię i fizjologię narządu słuchu;
2)
opisuje drogę przewodzenia bodźców słuchowych i wskazuje rodzaje zaburzeń w tym przewodzeniu;
3)
charakteryzuje czynniki wpływające na powstawanie niedosłuchu;
4)
rozróżnia rodzaje niedosłuchu zależnie od lokalizacji uszkodzenia narządu słuchu;
5)
organizuje i wyposaża stanowisko do badania słuchu zgodnie z wymaganiami zawodowymi
oraz zasadami ergonomii;
6)
przeprowadza wywiad z pacjentem niedosłyszącym;
7)
informuje pacjenta o przebiegu planowanego badania słuchu;
8)
opisuje prawidłowy obraz ucha zewnętrznego i analizuje jego wygląd;
9)
przeprowadza badanie otoskopowe;
10)
charakteryzuje metody badania słuchu u dorosłych i dzieci;
11)
rozróżnia aparaturę do badania słuchu u dorosłych i dzieci;
12)
posługuje się przetwornikami elektroakustycznymi, takimi jak: głośnik, mikrofon, słuchawka
oraz podstawowymi przyrządami do pomiarów elektroakustycznych;
13)
nagrywa i odtwarza dźwięki z wykorzystaniem urządzeń analogowych i cyfrowych oraz
posługuje się typowymi programami do edycji i obróbki dźwięku;
14)
wyjaśnia specyfikę przeprowadzania badań audiometrycznych u dzieci;
15)
wykonuje badania słuchu u dorosłych i dzieci, w tym posługuje się odpowiednimi technikami
zagłuszania ucha niebadanego;
16)
opisuje zachowanie pacjenta podczas badania słuchu, na które należy zwracać uwagę;
17)
obserwuje zachowanie pacjenta podczas badania słuchu u dorosłych i dzieci;
18)
analizuje i ocenia ubytek słuchu na podstawie badania słuchu.
2.
Dobieranie i dopasowywanie aparatów słuchowych i urządzeń wspomagających słyszenie
Uczeń:
1)
określa i analizuje potrzeby pacjenta pod kątem doboru aparatów słuchowych i urządzeń
wspomagających słyszenie;
2)
posługuje się terminologią z zakresu akustyki i psychoakustyki;
3)
określa etapy doboru aparatów słuchowych i urządzeń wspomagających słyszenie;
4)
określa cele i przestrzega zasad przy wykonywaniu odlewów ucha;
5)
ocenia i porównuje materiały stosowane w otoplastyce;
6)
przestrzega zasad modelowania przestrzennego w otoplastyce;
7)
wykonuje odlew ucha;
8)
opisuje etapy procesu technologicznego wykonania indywidualnej wkładki usznej i obudowy
aparatu wewnątrzusznego;
9)
bierze udział w procesie wytwarzania indywidualnych wkładek usznych oraz obudów aparatów
wewnątrzusznych;
10)
rozpoznaje odczyny alergiczne na materiały i środki stosowane w protetyce słuchu;
11)
opisuje budowę aparatu słuchowego i rozróżnia dane techniczne aparatów słuchowych
różnych producentów;
12)
wyjaśnia funkcje układów obróbki sygnału stosowanych w aparatach słuchowych;
13)
ocenia na podstawie pomiarów właściwości różnych źródeł zasilania aparatów słuchowych;
14)
klasyfikuje rodzaje aparatów słuchowych według określonych kryteriów;
15)
wykonuje pomiary podstawowych charakterystyk aparatów słuchowych;
16)
różnicuje urządzenia wspomagające słyszenie u dorosłych i dzieci;
17)
korzysta z osiągnięć techniki w dziedzinie produkcji aparatów słuchowych i urządzeń
wspomagających słyszenie;
18)
współpracuje z lekarzem specjalistą przy doborze aparatów słuchowych;
19)
korzysta z programów komputerowych wspomagających dopasowywanie aparatów słuchowych;
20)
opisuje metody protezowania słuchu u dorosłych i dzieci;
21)
dobiera i dopasowuje aparaty słuchowe do potrzeb pacjentów dorosłych i dzieci;
22)
dobiera i dopasowuje urządzenia wspomagające słyszenie do potrzeb pacjentów dorosłych
i dzieci;
23)
ocenia skuteczność protezowania na podstawie testów kontrolnych;
24)
wymienia i dobiera urządzenia do indywidualnej ochrony słuchu.
3.
Sprawowanie opieki audioprotetycznej nad osobą niedosłyszącą po doborze aparatów słuchowych
Uczeń:
1)
przygotowuje plan sprawowania indywidualnej opieki nad pacjentem po doborze aparatów
słuchowych i urządzeń wspomagających słyszenie;
2)
klasyfikuje potrzeby pacjenta z upośledzeniem słuchu w różnych okresach życia;
3)
określa ogólnorozwojowe i społeczne następstwa upośledzenia słuchu;
4)
opisuje sposoby rehabilitacji zaburzeń słuchu u dorosłych i dzieci;
5)
wskazuje instytucje specjalistyczne udzielające wymaganej pomocy i zaopatrujące pacjenta
w pomoce audioprotetyczne;
6)
sprawuje systematyczną opiekę nad pacjentem w okresie użytkowania aparatów słuchowych
i urządzeń wspomagających słyszenie;
7)
udziela pacjentowi instruktażu w zakresie użytkowania oraz konserwacji aparatów słuchowych,
wkładek i urządzeń wspomagających słyszenie;
8)
analizuje instrukcje obsługi aparatów słuchowych poszczególnych producentów;
9)
ocenia stan i rodzaj uszkodzenia aparatu słuchowego;
10)
opisuje zakres czynności związanych z wymianą wskazanych przez producenta części i
naprawą aparatów słuchowych;
11)
wykonuje dozwolone przez producenta naprawy aparatu słuchowego i wkładki usznej; 12)
dokonuje wymiany elementów aparatu słuchowego zgodnie z zaleceniami producenta.
MS.17. Sporządzanie i wytwarzanie produktów leczniczych oraz prowadzenie obrotu środkami
farmaceutycznymi i materiałami medycznymi
1.
Sporządzanie i wytwarzanie produktów leczniczych i wyrobów medycznych
Uczeń:
1)
rozróżnia surowce farmaceutyczne i metody ich pozyskiwania;
2)
rozróżnia substancje czynne i substancje pomocnicze oraz dobiera substancje pomocnicze
stosowane przy sporządzaniu poszczególnych postaci leku;
3)
charakteryzuje postacie leków recepturowych i aptecznych;
4)
korzysta z farmakopei i Zasad Dobrej Praktyki Wytwarzania w celu wykonania leku recepturowego
i aptecznego;
5)
interpretuje zapis na recepcie lekarskiej i przepis farmakopealny w aspekcie wykonania
leku recepturowego i leku aptecznego;
6)
określa typy niezgodności recepturowych oraz stosuje techniki zapobiegania im;
7)
wykonuje obliczenia stężeń i dawek składników leku oraz kontroluje prawidłowość zapisu
ilości składników, dla których określono dawki i stężenia maksymalne;
8)
stosuje metody obliczeniowe w celu ustalenia ilości surowców farmaceutycznych potrzebnych
do wykonania leku recepturowego i leku aptecznego;
9)
planuje przebieg prac związanych z wykonaniem leku aptecznego i leku recepturowego;
10)
dobiera metody i warunki wykonania leku recepturowego do zapisanej postaci leku;
11)
rozróżnia sprzęt i dobiera aparaturę, urządzenia i opakowania do wykonywanej postaci
leku;
12)
planuje wykonywanie segmentów technologicznych w procesie produkcyjnym i dobiera aparaturę
potrzebną do zadanego procesu technologicznego;
13)
przygotowuje siebie, sprzęt i pomieszczenia recepturowe (w tym przeznaczone do sporządzania
jałowych postaci leku);
14)
obsługuje aparaturę, urządzenia i sprzęt wykorzystywany w aptece i przemyśle farmaceutycznym;
15)
wykonuje wszystkie postacie leków recepturowych i leków aptecznych zgodnie z uprawnieniami
zawodowymi;
16)
przestrzega zasad aseptyki i antyseptyki podczas wykonywania leków;
17)
wykonuje fasowanie leków i etykietowanie opakowań;
18)
wykonuje czynności pomocnicze w zakresie uprawnień zawodowych;
19)
sporządza niezbędną dokumentację dotyczącą wytwarzanych preparatów.
2.
Przeprowadzanie analizy i kontroli produktów leczniczych oraz wyrobów medycznych
Uczeń:
1)
rozróżnia sprzęt, urządzenia i aparaturę laboratoryjną;
2)
dobiera metody i rodzaje badań produktów leczniczych i surowców roślinnych zgodne
z przepisami farmakopealnymi;
3)
dobiera odczynniki, sprzęt, urządzenia i aparaturę do wykonywanych zadań;
4)
obsługuje aparaturę, urządzenia i sprzęt w laboratorium;
5)
realizuje prace laboratoryjne związane z analizą i kontrolą produktów leczniczych
i wyrobów medycznych;
6)
przeprowadza oznaczenia z zakresu analizy jakościowej i ilościowej substancji leczniczych,
surowców farmaceutycznych (w tym surowców roślinnych) i produktów leczniczych;
7)
wykonuje obliczenia z zakresu analizy jakościowej i ilościowej;
8)
charakteryzuje i interpretuje błędy analityczne;
9)
pobiera i przechowuje próbki archiwalne zgodnie z przepisami;
10)
sporządza dokumentację laboratoryjną;
11)
stosuje Zasady Dobrej Praktyki Laboratoryjnej w analizie i kontroli produktów leczniczych
i wyrobów medycznych.
3.
Prowadzenie obrotu produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi
Uczeń:
1)
rozróżnia i stosuje nazwy polskie, łacińskie, międzynarodowe i synonimy nazw surowców
farmaceutycznych;
2)
posługuje się terminologią z zakresu fizjologii, patofizjologii, anatomii człowieka
i biofarmacji w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań zawodowych;
3)
identyfikuje grupy leków ze względu na właściwości farmakologiczne i określa zakres
działania farmakologicznego produktów leczniczych;
4)
identyfikuje farmakologiczne interakcje leków;
5)
charakteryzuje postacie produktów leczniczych i rodzaje wyrobów medycznych;
6)
korzysta z Urzędowego Wykazu Produktów Leczniczych dopuszczonych do obrotu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej i wykazu leków refundowanych;
7)
analizuje rynek w celu określenia zapotrzebowania na produkty lecznicze, wyroby medyczne
i pozostałe produkty dopuszczone do obrotu na podstawie przepisów prawa;
8)
przygotowuje zamówienia produktów leczniczych i wyrobów medycznych;
9)
przestrzega zasad przyjmowania leków (znaczenie serii, terminu ważności);
10)
przyjmuje i magazynuje produkty lecznicze i wyroby medyczne, uwzględniając ich postać,
skład i właściwości zgodnie z zaleceniami wytwórcy i inspekcji farmaceutycznej;
11)
ocenia zmiany zachodzące w lekach podczas ich przechowywania i przestrzega procedur
postępowania z lekiem przeterminowanym;
12)
stosuje przepisy prawa dotyczące zasad wystawiania i realizacji recept;
13)
analizuje receptę pod względem formalnoprawnym;
14)
oblicza dawki i stężenia substancji czynnych w produktach leczniczych z uwzględnieniem
drogi podania i wieku pacjenta;
15)
określa składowe kosztu leku recepturowego i dokonuje jego wyceny;
16)
wydaje produkty lecznicze i wyroby medyczne oraz inne produkty dostępne w aptece zgodnie
z uprawnieniami zawodowymi i obowiązującym prawem;
17)
informuje pacjenta o sposobie działania leków, możliwości wystąpienia działań niepożądanych,
wpływie na sprawność psychofizyczną oraz warunkach przechowywania i sposobie użycia
produktów leczniczych i wyrobów medycznych;
18)
przestrzega procedur wstrzymywania i wycofywania produktów leczniczych z obrotu w
związku ze zgłoszeniem niepożądanego działania leku;
19)
rozróżnia rodzaje dokumentów aptecznych;
20)
obsługuje programy komputerowe przeznaczone do ewidencjonowania przychodu i rozchodu
produktów leczniczych, w tym leków recepturowych i leków aptecznych.
MS. 18. Wykonywanie dezynfekcji i sterylizacji medycznej
1.
Dobieranie metody dezynfekcji lub sterylizacji w zależności od rodzaju sprzętu i wyrobu
medycznego
Uczeń:
1)
rozróżnia sprzęt i wyroby medyczne pod kątem zastosowania, metod mycia, dezynfekcji
i sterylizacji medycznej;
2)
identyfikuje materiały, z których wykonane są sprzęt i wyroby medyczne, oraz ich odporność
na stresy fizykochemiczne w myciu, dezynfekcji i sterylizacji medycznej;
3)
przeprowadza demontaż i montaż sprzętu oraz wyrobów medycznych o zróżnicowanej budowie
geometrycznej w celu zapewnienia mycia, dezynfekcji i sterylizacji medycznej;
4)
wykonuje testy funkcyjne i czynności diagnostyczne sprzętu i wyrobów medycznych;
5)
kwalifikuje sprzęt i wyroby medyczne do dezynfekcji, sterylizacji oraz renowacji lub
kasacji;
6)
konserwuje sprzęt i wyroby medyczne zgodnie z instrukcjami producenta;
7)
kompletuje instrumentarium chirurgiczne do zestawów zabiegowych.
2.
Wykonywanie mycia i dezynfekcji
Uczeń:
1)
przeprowadza mycie i dezynfekcję przy zastosowaniu różnych metod i urządzeń;
2)
stosuje środki do nawilżania, bakteriostatycznego mycia, oczyszczania i dezynfekcji
manualnej oraz maszynowej;
3)
przygotowuje roztwory użytkowe środków dezynfekcyjnych o wskazanym stężeniu;
4)
dobiera technologię dekontaminacji zgodnie z klasyfikacją Spauldinga;
5)
identyfikuje parametry wody użytej w procesach dekontaminacji;
6)
stosuje odpowiednie testy kontroli procesów dezynfekcji;
7)
obsługuje sprzęt i urządzenia używane w technologii mycia i dezynfekcji;
8)
wykonuje testy urządzeń w technologii mycia i dezynfekcji, interpretuje ich wyniki
i orzeka o dopuszczeniu urządzeń do pracy;
9)
przeprowadza kontrolę sprawności urządzeń wykorzystywanych do mycia i dezynfekcji;
10)
kontroluje parametry procesu dezynfekcji i interpretuje wyniki, w tym podejmuje decyzje
o skuteczności dezynfekcji i zwolnieniu wsadu;
11)
zwalnia sprzęt po procesie dezynfekcji.
3.
Wykonywanie sterylizacji
Uczeń:
1)
przeprowadza sterylizację sprzętu i wyrobów medycznych przy zastosowaniu różnych metod
i urządzeń;
2)
obsługuje sprzęt i urządzenia używane w technologii sterylizacji;
3)
przeprowadza kontrolę sprawności urządzeń wykorzystywanych do sterylizacji;
4)
rozróżnia rodzaje opakowań używanych w procesach sterylizacji;
5)
przygotowuje pakiety wyrobów medycznych do sterylizacji zgodnie z przyjętymi ustaleniami;
6)
stosuje materiał opakowaniowy w zależności od rodzaju sprzętu i wyrobów medycznych,
zalecanej metody sterylizacji oraz przyjętego systemu opakowaniowego;
7)
klasyfikuje i dobiera testy do kontroli procesów sterylizacji;
8)
przeprowadza kontrolę urządzeń służących do zapewnienia szczelności opakowania;
9)
wykonuje testy urządzeń w technologii mycia i dezynfekcji, interpretuje ich wyniki
i orzeka o dopuszczeniu urządzeń do pracy;
10)
przeprowadza kontrolę cyklu sterylizacji, interpretuje wyniki, w tym podejmuje decyzje
o skuteczności sterylizacji i zwolnieniu wsadu;
11)
kontroluje wizualnie integralność opakowania;
12)
magazynuje pakiety po procesie sterylizacji;
13)
zwalnia sprzęt i wyroby medyczne po procesie sterylizacji i przekazuje odbiorcy;
14)
sporządza dokumentację dekontaminacji;
15)
stosuje w technologii dekontaminacji Zasady Dobrej Praktyki Produkcyjnej;
16)
współpracuje z nadzorem sanitarnym i stosuje jego zalecenia;
17)
aktualizuje wiedzę i prowadzi szkolenia z zakresu dekontaminacji;
18)
analizuje i oblicza zapotrzebowanie na materiały niezbędne w technologii dekontaminacji;
19)
kalkuluje koszty dekontaminacji.
MS. 19. Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej
i radioterapii
1.
Wykonywanie badań i zabiegów z zakresu rentgenodiagnostyki
Uczeń:
1)
rozróżnia struktury anatomiczne poszczególnych narządów i układów organizmu człowieka
na obrazach radiologicznych;
2)
rozpoznaje i lokalizuje zmiany patologiczne w strukturach organizmu ludzkiego;
3)
wykorzystuje właściwości promieniowania rentgenowskiego i jego oddziaływania z materią
do wykonywania badań rentgenowskich;
4)
charakteryzuje metody badań radiologicznych;
5)
stosuje środki ochrony radiologicznej pacjenta i personelu w rentgenodiagnostyce;
6)
obsługuje sprzęt komputerowy wykorzystywany do uzyskania, przetwarzania, przekazywania
i archiwizacji obrazu;
7)
obsługuje sprzęt i aparaturę diagnostyczną wykorzystywane w rentgenodiagnostyce;
8)
stosuje wymagania systemu zarządzania jakością w rentgenodiagnostyce;
9)
przygotowuje i organizuje stanowisko pracy w gabinecie rentgenowskim;
10)
dobiera projekcje, parametry ekspozycji i wykonuje badanie rentgenowskie zgodnie z
procedurami i standardami;
11)
współpracuje z zespołem diagnostycznym przy wykonywaniu badań i zabiegów w radiologii
interwencyjnej, hemodynamice i rentgenoskopii;
12)
wykonuje obróbkę chemiczną i techniczną, cyfrową (pośrednią i bezpośrednią) zdjęć
rentgenowskich;
13)
ocenia wartość techniczną i diagnostyczną zdjęć i badań rentgenowskich;
14)
sporządza dokumentację medyczną po wykonanym badaniu rentgenowskim.
2.
Wykonywanie badań z użyciem rezonansu magnetycznego
Uczeń:
1)
rozróżnia obrazy struktur anatomicznych poszczególnych narządów i układów organizmu
człowieka w badaniach z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego;
2)
rozpoznaje i lokalizuje patologiczne struktury organizmu człowieka;
3)
określa właściwości pola magnetycznego i jego oddziaływania z materią;
4)
określa metody badań zgodnie ze standardami w rezonansie magnetycznym;
5)
obsługuje sprzęt komputerowy wykorzystywany do uzyskania, przetwarzania, przekazywania
i archiwizacji obrazu;
6)
obsługuje sprzęt i aparaturę diagnostyczną wykorzystywane w pracowni rezonansu magnetycznego;
7)
przygotowuje stanowisko w pracowni rezonansu magnetycznego;
8)
przygotowuje pacjenta do badania z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego;
9)
dobiera sekwencje i ich parametry w rezonansie magnetycznym;
10)
ocenia wartość techniczną i diagnostyczną badania metodą rezonansu magnetycznego;
11)
sporządza dokumentację medyczną po wykonanym badaniu metodą rezonansu magnetycznego.
3.
Wykonywanie badań i zabiegów z zakresu medycyny nuklearnej
Uczeń:
1)
rozróżnia struktury anatomiczne poszczególnych narządów i układów organizmu człowieka
w medycynie nuklearnej;
2)
rozpoznaje i lokalizuje patologiczne struktury organizmu człowieka na podstawie badań
z zakresu medycyny nuklearnej;
3)
wykorzystuje właściwości promieniowania jonizującego i jego oddziaływania z materią;
4)
określa metody badań zgodnie ze standardami medycyny nuklearnej;
5)
stosuje środki ochrony radiologicznej pacjenta i personelu w medycynie nuklearnej;
6)
obsługuje sprzęt komputerowy wykorzystywany do uzyskania, przetwarzania, przekazywania
i archiwizacji obrazu;
7)
obsługuje sprzęt i aparaturę diagnostyczną wykorzystywane w medycynie nuklearnej;
8)
stosuje wymagania systemu zarządzania jakością;
9)
przygotowuje stanowisko w pracowni medycyny nuklearnej;
10)
przygotowuje pacjenta do badania radioizotopowego lub terapii radioizotopowej;
11)
wykonuje badanie i zabiegi radioizotopowe zgodnie ze zleceniem lekarskim;
12)
wykonuje badania pozytonowej emisyjnej tomografii oraz badania radioizotopowe in vitro;
13)
współpracuje z zespołem terapeutycznym podczas terapii izotopowej;
14)
ocenia wartość techniczną i diagnostyczną badania radioizotopowego w medycynie nuklearnej;
15)
sporządza dokumentację medyczną po wykonanym badaniu w medycynie nuklearnej.
4.
Wykonywanie radioterapii
Uczeń:
1)
wykorzystuje właściwości promieniowania jonizującego i jego oddziaływania z materią
w radioterapii;
2)
rozróżnia metody terapii zgodnie ze standardami w radioterapii;
3)
wykonuje i stosuje unieruchomienia oraz osłony potrzebne do przeprowadzenia radioterapii;
4)
stosuje środki ochrony radiologicznej pacjenta i personelu w radioterapii;
5)
obsługuje sprzęt komputerowy wykorzystywany do uzyskania, przetwarzania, przekazywania
i archiwizacji obrazu;
6)
obsługuje sprzęt i aparaturę stosowane w procesie planowania leczenia promieniami
i radioterapii;
7)
stosuje wymagania systemu zarządzania jakością;
8)
przygotowuje stanowisko w pracowni radioterapii;
9)
przestrzega zasad planowania napromieniania oraz uczestniczy w planowaniu leczenia;
10)
wykonuje napromienianie zgodnie ze zleceniem lekarskim i planem leczenia;
11)
współpracuje z zespołem terapeutycznym podczas brachyterapii;
12)
udziela pacjentowi informacji na temat metody, przebiegu, czasu i miejsca leczenia
oraz rozpoznaje odczyn popromienny;
13)
prowadzi dokumentację medyczną po wykonanej radioterapii.
5.
Wykonywanie badań elektromedycznych
Uczeń:
1)
rozróżnia struktury anatomiczne i funkcjonowanie poszczególnych narządów i układów
organizmu człowieka;
2)
rozpoznaje i lokalizuje patologiczne struktury organizmu ludzkiego;
3)
wykorzystuje podstawy akustyki w diagnostyce elektromedycznej;
4)
obsługuje sprzęt komputerowy wykorzystywany do uzyskania, przetwarzania, przekazywania
i archiwizacji badań elektromedycznych;
5)
obsługuje sprzęt i aparaturę diagnostyczną wykorzystywane w diagnostyce elektromedycznej;
6)
przygotowuje stanowisko w pracowni diagnostyki elektromedycznej;
7)
przygotowuje pacjenta do badania elektromedycznego;
8)
wykonuje badania w zakresie diagnostyki elektromedycznej zgodnie ze zleceniem lekarskim:
elektrokardiograficzne, elektroencefalograficzne, elektromiograficzne, spirometryczne,
audiometryczne i ultrasonograficzne;
9)
ocenia wartość techniczną i diagnostyczną badań oraz rozpoznaje i eliminuje artefakty
występujące podczas badań elektromedycznych;
10)
sporządza dokumentację medyczną wykonanych badań elektromedycznych.
MS.20. Wykonywanie działań ratowniczych
1.
Obsługa sprzętu ratowniczo-gaśniczego
Uczeń:
1)
rozróżnia sprzęt ratowniczo-gaśniczy;
2)
przygotowuje sprzęt ratowniczo-gaśniczy do działań ratowniczych;
3)
użytkuje sprzęt ochrony dróg oddechowych;
4)
obsługuje sprzęt ratowniczo-gaśniczy;
5)
rozróżnia środki gaśnicze;
6)
rozróżnia pojazdy ratowniczo-gaśnicze;
7)
obsługuje układy wodno-pianowe i urządzenia specjalne;
8)
rozróżnia stanowiska wodne i gaśnicze;
9)
buduje stanowiska wodne i gaśnicze;
10)
sprawia linie wężowe w różnych warunkach;
11)
rozróżnia systemy łączności.
2.
Wykonywanie czynności ratowniczych podczas pożarów, klęsk żywiołowych i innych miejscowych
zagrożeń
Uczeń:
1)
wyjaśnia procesy spalania substancji;
2)
rozróżnia rodzaje i fazy pożarów;
3)
identyfikuje zjawiska występujące podczas pożarów;
4)
rozpoznaje zagrożenia pożarowe, wybuchowe i toksyczne;
5)
posługuje się pojęciami z zakresu taktyki gaśniczej i ratowniczej;
6)
prowadzi korespondencję radiową oraz komunikuje się za pomocą znaków;
7)
kieruje ruchem drogowym w trakcie wykonywania czynności związanych z prowadzeniem
akcji ratowniczej;
8)
podaje prądy gaśnicze w natarciu i obronie;
9)
rozróżnia rodzaje pododdziałów;
10)
rozróżnia zasady działania specjalistycznych grup ratowniczych;
11)
prowadzi ewakuację ludzi, zwierząt i mienia ze strefy zagrożenia;
12)
wykonuje czynności ratownicze podczas gaszenia pożarów i likwidacji zagrożeń miejscowych;
13)
charakteryzuje organizację ratownictwa medycznego;
14)
ocenia stan poszkodowanego;
15)
prowadzi segregację wstępną poszkodowanych;
16)
udziela kwalifikowanej pierwszej pomocy zgodnie z procedurami;
17)
posługuje się sprzętem ratownictwa medycznego.
MS.21. Zarządzanie działaniami ratowniczymi
1.
Identyfikowanie zagrożeń
Uczeń:
1)
klasyfikuje i charakteryzuje materiały budowlane;
2)
analizuje wpływ warunków pożarowych na materiały budowlane;
3)
rozróżnia konstrukcje budowlane i ich podstawowe elementy;
4)
rozróżnia instalacje użytkowe w obiektach budowlanych oraz zastosowane zabezpieczenia
przeciwpożarowe;
5)
korzysta z dokumentacji budowlanej;
6)
szacuje odporność ogniową elementów konstrukcyjnych;
7)
określa wpływ różnych czynników na rozprzestrzenianie się pożaru w obiektach budowlanych;
8)
rozróżnia kategorie zagrożenia ludzi;
9)
wyznacza gęstość obciążenia ogniowego;
10)
ustala klasę odporności pożarowej budynku;
11)
określa wymagania ewakuacyjne w obiektach budowlanych;
12)
ocenia stan przygotowania obiektu budowlanego do działań ratowniczo-gaśniczych;
13)
rozróżnia rodzaje wentylacji pożarowej;
14)
przestrzega zasad doboru i rozmieszczenia podręcznego sprzętu gaśniczego;
15)
określa warunki równowagi układu sił zbieżnych i dowolnego płaskiego układu sił;
16)
wskazuje przekroje niebezpieczne konstrukcji;
17)
rozróżnia i wyznacza strefy zagrożone wybuchem;
18)
rozróżnia rodzaje prac niebezpiecznych pożarowo i określa ogólne wskazania prewencyjne;
19)
rozróżnia zagrożenia w procesie produkcji, magazynowania i transportu oraz przedstawia
metody ich ograniczania;
20)
przestrzega zasad profilaktyki pożarowej na stacjach paliw i w bazach paliw;
21)
rozróżnia zagrożenia pożarowe i wybuchowe występujące na terenie bazy paliw;
22)
rozróżnia zagrożenia pożarowe urządzeń elektrycznych i stosuje metody ich ograniczania;
23)
identyfikuje zagrożenia pożarowe w lasach;
24)
dobiera metody zabezpieczenia przeciwpożarowego obszarów leśnych;
25)
wykorzystuje sprzęt pożarniczy podczas podawania wody i innych środków gaśniczych
zgodnie z prawami i zasadami hydrostatyki i hydrodynamiki ogólnej;
26)
rozróżnia i stosuje urządzenia instalacji przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę;
27)
rozróżnia systemy sygnalizacji pożarowej;
28)
wykorzystuje urządzenia sygnalizacji alarmowo-pożarowej podczas pożaru;
29)
rozróżnia stałe urządzenia gaśnicze;
30)
rozpoznaje przyczyny zdarzeń stanowiących zagrożenie dla życia i zdrowia oraz mienia
i środowiska.
2.
Kierowanie działaniami ratowniczymi podczas pożarów, klęsk żywiołowych i innych miejscowych
zagrożeń
Uczeń:
1)
przewiduje zagrożenia, które mogą wystąpić w trakcie prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych;
2)
ocenia stopień zagrożenia w miejscu zdarzenia;
3)
wykonuje pomiary parametrów cieczy, gazów i ciał stałych oraz interpretuje ich wyniki;
4)
analizuje stan zagrożenia w obszarze chronionym;
5)
rozróżnia działania ratowniczo-gaśnicze zastępu, sekcji, plutonu;
6)
określa możliwości taktyczne pododdziałów;
7)
charakteryzuje zasady organizacji Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego;
8)
przeprowadza inspekcje gotowości bojowej jednostek ratowniczo-gaśniczych;
9)
rozróżnia typy kierowania działaniami ratowniczo-gaśniczymi;
10)
charakteryzuje uprawnienia kierującego akcją ratowniczo-gaśniczą;
11)
kieruje akcją ratowniczo-gaśniczą na poziomie interwencyjnym;
12)
dobiera siły i środki niezbędne do likwidacji zagrożenia;
13)
dobiera taktykę ratowniczą i sprzęt do rodzaju zagrożenia;
14)
kieruje ewakuacją ludzi, zwierząt i mienia ze strefy zagrożenia;
15)
podejmuje decyzje podczas akcji ratowniczo-gaśniczej;
16)
korzysta ze specjalistycznych programów wspomagających działania ratowniczo-gaśnicze;
17)
korzysta z planów ratowniczych podczas działań ratowniczych;
18)
organizuje i utrzymuje łączność na miejscu działań ratowniczych;
19)
współpracuje z innymi służbami i podmiotami ratowniczymi podczas działań ratowniczo-gaśniczych;
20)
współpracuje ze środkami masowego przekazu;
21)
sporządza dokumentację związaną z prowadzeniem działań ratowniczo-gaśniczych;
22)
analizuje przebieg działań ratowniczych;
23)
rozróżnia części maszyn i urządzeń stosowanych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej,
służących do prowadzenia akcji ratowniczych;
24)
charakteryzuje wymagania techniczne sprzętu ratowniczo-gaśniczego;
25)
określa możliwości taktyczno-techniczne sprzętu ratowniczo-gaśniczego;
26)
dobiera rodzaj sprzętu do prowadzonych działań ratowniczo-gaśniczych;
27)
wykonuje dozwolone czynności codziennej obsługi sprzętu ratowniczego;
28)
monitoruje czynności związane obsługą techniczną sprzętu ratowniczo-gaśniczego;
29)
organizuje przegląd jednostek sprzętowych;
30)
kieruje eksploatacją sprzętu transportowego;
31)
przyjmuje zgłoszenie telefoniczne w języku obcym;
32)
komunikuje się w języku obcym z poszkodowanymi i z ratownikami.
OBSZAR ARTYSTYCZNY (ST)
ST.01. Wykonywanie i naprawa wyrobów złotniczych i jubilerskich
1.
Wykonywanie obróbki metali szlachetnych i ich stopów
Uczeń:
1)
analizuje dokumentacje techniczną i technologiczną w zakresie obróbki elementów i
wyrobów złotniczych i jubilerskich i posługuje się nimi;
2)
rozróżnia metale szlachetne;
3)
rozróżnia i dobiera materiały stosowane w złotnictwie i jubilerstwie;
4)
rozróżnia i sporządza stopy metali szlachetnych;
5)
określa wady stopów metali szlachetnych;
6)
prowadzi racjonalną gospodarkę odpadami metali szlachetnych;
7)
dobiera technologie i wykonuje obróbkę metali szlachetnych i ich stopów;
8)
rozróżnia i dobiera narzędzia do wykonywania obróbki metali szlachetnych i ich stopów
i posługuje się nimi;
9)
wykonuje szkice i rysunki wyrobów złotniczych i jubilerskich;
10)
rozróżnia i wykonuje elementy wyrobów złotniczych i jubilerskich;
11)
dobiera specjalistyczne narzędzia i przyrządy kontrolno-pomiarowe do oznaczania masy
i próby wyrobów złotniczych i jubilerskich i posługuje się nimi;
12)
wykonuje czynności związane z konserwacją narzędzi, przyrządów, urządzeń i maszyn
stosowanych podczas obróbki metali szlachetnych i ich stopów;
13)
stosuje przepisy prawa probierczego.
2.
Łączenie elementów wyrobów złotniczych i jubilerskich
Uczeń:
1)
analizuje dokumentacje techniczną i technologiczną w zakresie łączenia elementów wyrobów
złotniczych i jubilerskich i posługuje się nimi;
2)
dobiera techniki łączenia elementów wyrobów złotniczych i jubilerskich;
3)
rozróżnia i dobiera narzędzia i urządzenia niezbędne do wykonywania połączeń elementów
wyrobów złotniczych i jubilerskich i posługuje się nimi;
4)
dobiera rodzaje lutów oraz materiały pomocnicze do wykonywania połączeń wyrobów złotniczych
i jubilerskich;
5)
wykonuje połączenia elementów wyrobów złotniczych i jubilerskich;
6)
określa wady występujące przy montażu wyrobów, sposoby zapobiegania im i ich usuwania;
7)
wykonuje czynności związane z konserwacją narzędzi, przyrządów i urządzeń wykorzystywanych
do wykonywania połączeń elementów wyrobów złotniczych i jubilerskich;
8)
ocenia jakość wykonanych połączeń elementów wyrobów złotniczych i jubilerskich.
3.
Oprawianie kamieni jubilerskich
Uczeń:
1)
określa budowę i właściwości minerałów;
2)
analizuje dokumentacje techniczną i technologiczną w zakresie oprawiania kamieni jubilerskich
i posługuje się nimi;
3)
dobiera technologie oprawiania kamieni jubilerskich, uwzględniając szlif i rodzaj
kamienia;
4)
rozróżnia i dobiera narzędzia, przyrządy i urządzenia do wykonywania oprawek i oprawiania
kamieni jubilerskich i posługuje się nimi;
5)
wykonuje oprawki kamieni jubilerskich;
6)
oprawia kamienie jubilerskie;
7)
określa wady powstałe w procesie oprawiania kamieni, ustala sposoby zapobiegania wadom
i usuwania ich.
4.
Wykonywanie obróbki wykańczającej wyrobów złotniczych i jubilerskich
Uczeń:
1)
analizuje dokumentacje techniczną i technologiczną w zakresie obróbki wykańczającej
i posługuje się nimi;
2)
rozpoznaje materiały stosowane do obróbki wykańczającej wyrobów złotniczych i jubilerskich;
3)
rozróżnia i dobiera narzędzia, przyrządy i urządzenia do obróbki wykańczającej wyrobów
złotniczych i jubilerskich i posługuje się nimi;
4)
wykonuje czynności związane z konserwacją narzędzi, przyrządów i urządzeń stosowanych
do obróbki wykańczającej wyrobów złotniczych i jubilerskich;
5)
dobiera technologię i wykonuje zdobienia wyrobów złotniczych i jubilerskich;
6)
określa wady powstałe w procesie zdobienia wyrobów złotniczych i jubilerskich oraz
dobiera sposoby ich usuwania;
7)
dobiera technologię obróbki wykańczającej wyrobów złotniczych i jubilerskich oraz
wykonuje tę obróbkę;
8)
określa wady powstałe w procesie obróbki wykańczającej i dobiera sposoby ich usuwania.
5.
Naprawianie i przerabianie wyrobów złotniczych i jubilerskich
Uczeń:
1)
ocenia stan oraz możliwości poddania wyrobów złotniczych i jubilerskich naprawie lub
przeróbce;
2)
dobiera technologię napraw lub przeróbek wyrobów złotniczych i jubilerskich;
3)
dobiera narzędzia, przyrządy i urządzenia do wykonywania napraw lub przeróbek wyrobów
złotniczych i jubilerskich i posługuje się nimi;
4)
wykonuje naprawy lub przeróbki wyrobów złotniczych i jubilerskich;
5)
ocenia jakość wykonanych napraw lub przeróbek wyrobów złotniczych i jubilerskich.
ST.02. Realizacja nagrań
1.
Rejestrowanie materiału dźwiękowego
Uczeń:
1)
rozróżnia elementy oraz określa właściwości mikserów dźwięku i przedwzmacniaczy mikrofonowych;
2)
konfiguruje i obsługuje sprzętowe konsolety mikserskie;
3)
dokonuje analizy zleceń dotyczących rejestracji materiału dźwiękowego;
4)
planuje i wykonuje adaptację akustyczną planu nagraniowego;
5)
wykonuje pomiary akustyki pomieszczeń;
6)
posługuje się terminologią dotyczącą procesów i urządzeń elektroakustycznych;
7)
charakteryzuje zjawiska akustyczne i psychoakustyczne;
8)
organizuje plan nagraniowy;
9)
dobiera rodzaje i modele mikrofonów do rejestracji ścieżki dźwiękowej;
10)
stosuje różne techniki mikrofonowania z wykorzystaniem wiedzy z zakresu instrumentoznawstwa;
11)
rozróżnia parametry instrumentów muzycznych istotne dla rejestracji dźwięku;
12)
stosuje kompresory, ograniczniki, bramki szumów;
13)
obsługuje urządzenia rejestrujące materiał dźwiękowy;
14)
charakteryzuje nośniki do zapisu dźwięku;
15)
posługuje się instrukcjami obsługi urządzeń elektroakustycznych;
16)
rozpoznaje style muzyczne na podstawie analizy słuchowej;
17)
charakteryzuje techniki wydobywania dźwięku z instrumentów akustycznych;
18)
odtwarza na fortepianie prosty zapis nutowy;
19)
wykorzystuje wiedzę z historii muzyki do realizacji określonych zadań;
20)
rozróżnia elementy dzieła muzycznego;
21)
dokonuje subiektywnej oceny jakości nagrań dźwiękowych.
2.
Postprodukcja materiałów dźwiękowych
Uczeń:
1)
konfiguruje i obsługuje konsolety mikserskie;
2)
konfiguruje i obsługuje programy do wielośladowego miksowania dźwięku;
3)
stosuje techniki automatyzacji procesu miksowania materiału dźwiękowego;
4)
przetwarza dźwięk z zastosowaniem techniki analogowej i cyfrowej;
5)
rozróżnia procesory przetwarzające intonację, barwę, dynamikę i przestrzeń dźwięku;
6)
stosuje standardy połączeń procesorów przetwarzających dźwięk;
7)
obsługuje sprzętowe i programowe procesory przetwarzające intonację, barwę, dynamikę
i przestrzeń dźwięku;
8)
określa zastosowanie procesorów przekształcających w nagraniach dźwięku;
9)
charakteryzuje metody i urządzenia do edycji dźwięku;
10)
stosuje programy komputerowe do montażu dźwięku;
11)
wykonuje prace z zakresu montażu cyfrowego i analogowego dźwięku;
12)
sporządza kopie materiałów dźwiękowych na różnych nośnikach;
13)
sporządza opisy nośników dźwięku;
14)
wykonuje materiały dźwiękowe o różnym charakterze;
15)
przestrzega zasad archiwizacji materiału dźwiękowego;
16)
rozróżnia parametry techniczne plików dźwiękowych;
17)
obsługuje programy do konwersji plików dźwiękowych;
18)
obsługuje programy edycji danych uzupełniających w plikach dźwiękowych;
19)
wykonuje konserwację konsolet mikserskich, przedwzmacniaczy mikrofonowych, procesorów
przetwarzających dźwięk.
3.
Edycja komunikatów systemu MIDI
Uczeń:
1)
charakteryzuje właściwości systemu MIDI;
2)
dokonuje połączeń sprzętowych i programowych w systemie MIDI;
3)
dobiera programy sekwencerowe;
4)
rejestruje i odtwarza zdarzenia MIDI;
5)
zapisuje i odczytuje pliki MIDI;
6)
edytuje zdarzenia MIDI;
7)
identyfikuje rozszerzenia standardu MIDI;
8)
posługuje się komunikatami System Exclusive do przesyłania ustawień MIDI;
9)
posługuje się komunikatami MMC (ang. MIDI Machine Control), MTC (ang. MIDI Time Code) i BeatCIock (ang. MIDI Clock Beat) do synchronizacji MIDI z innymi urządzeniami studia dźwiękowego.
4.
Edycja instrumentów MIDI
Uczeń:
1)
konfiguruje programowe i sprzętowe instrumenty MIDI;
2)
rozróżnia elementy sterujące instrumentów MIDI;
3)
rozróżnia bloki generujące dźwięk w instrumentach MIDI;
4)
edytuje obwiednie i generatory LFO (ang. Low Frequency Oscillator) w instrumentach MIDI;
5)
stosuje i programuje arpeggiator w instrumentach MIDI;
6)
dokonuje mapowania kontrolerów MIDI;
7)
obsługuje programy do edycji instrumentów MIDI;
8)
wykonuje konserwację instrumentów MIDI.
ST.03. Realizacja nagłośnień
1.
Dobór urządzeń dźwiękowych do realizacji nagłośnienia
Uczeń:
1)
rozróżnia elementy mikserów dźwięku oraz przedwzmacniaczy mikrofonowych;
2)
konfiguruje i obsługuje sprzętowe konsolety mikserskie;
3)
dobiera i rozmieszcza urządzenia nagłaśniające we współpracy z realizatorem dźwięku;
4)
przestrzega zasad organizacji planu realizacji dźwięku;
5)
dokonuje analizy danych znamionowych urządzeń przed ich zastosowaniem;
6)
posługuje się instrukcjami obsługi urządzeń do realizacji nagłośnienia;
7)
określa sprawność i przydatność urządzeń oraz sprzętu pomocniczego do wykonania nagłośnienia;
8)
lokalizuje i usuwa uszkodzenia urządzeń;
9)
charakteryzuje urządzenia do realizacji dźwięku;
10)
stosuje różne połączenia i zestawienia urządzeń do realizacji dźwięku;
11)
przestrzega zasad sporządzania kosztorysu oraz zapotrzebowania materiałowego.
2.
Wykonywanie nagłośnienia plenerowego, estradowego i teatralnego
Uczeń:
1)
organizuje plan nagłaśniania i rozmieszczania urządzeń nagłaśniających we współpracy
z realizatorem dźwięku;
2)
konfiguruje i obsługuje konsolety mikserskie do realizacji nagłośnienia i realizacji
odsłuchu;
3)
obsługuje systemy mikrofonowe;
4)
stosuje sposoby przetwarzania i odtwarzania dźwięku;
5)
zestawia urządzenia do realizacji dźwięku za pomocą różnych połączeń;
6)
współpracuje z podległymi pracownikami w trakcie prac nagłośnieniowych;
7)
posługuje się specjalistyczną terminologią zawodową.
ST.04. Montaż nagrań dźwiękowych
1.
Preprodukcja nagrań dźwiękowych
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją produkcji nagrań dźwiękowych;
2)
prowadzi dokumentację prac dotyczących montażu nagrań dźwiękowych;
3)
rozróżnia parametry techniczne nagrań i plików dźwiękowych;
4)
dobiera i przygotowuje programy do montażu nagrań dźwiękowych.
2.
Edytowanie nagrań dźwiękowych
Uczeń:
1)
dokonuje montażu nagrań dźwiękowych na podstawie dokumentacji;
2)
normalizuje pliki dźwiękowe zgodnie z dokumentacją;
3)
obsługuje programy do konwersji plików dźwiękowych;
4)
dokonuje edycji znaczników w plikach dźwiękowych;
5)
sporządza kopie materiałów dźwiękowych na różnych nośnikach;
6)
przestrzega zasad archiwizacji materiału dźwiękowego.
ST.05. Realizacja nagrań studyjnych
1.
Rejestrowanie dźwięku
Uczeń:
1)
posługuje się dokumentacją produkcji nagrań dźwiękowych;
2)
sporządza harmonogram prac dotyczących rejestracji dźwięku;
3)
posługuje się terminologią dotyczącą procesów i urządzeń elektroakustycznych;
4)
przygotowuje i podłącza mikrofony oraz osprzęt pomocniczy do rejestracji dźwięku;
5)
charakteryzuje urządzenia rejestrujące dźwięk;
6)
charakteryzuje nośniki do zapisu dźwiękowego;
7)
obsługuje analogowe i cyfrowe urządzenia do rejestracji dźwięku;
8)
charakteryzuje rodzaje mikserów fonicznych;
9)
rozróżnia elementy mikserów fonicznych;
10)
konfiguruje i obsługuje sprzętowe konsolety mikserskie;
11)
charakteryzuje rodzaje przedwzmacniaczy mikrofonowych;
12)
rozróżnia elementy przedwzmacniaczy mikrofonowych;
13)
dobiera rodzaje i modele mikrofonów do rejestracji ścieżki dźwiękowej;
14)
stosuje różne techniki mikrofonowania źródeł dźwięku;
15)
wykonuje konserwację mikrofonów, rejestratorów i osprzętu pomocniczego;
16)
posługuje się instrukcjami obsługi urządzeń elektroakustycznych;
17)
charakteryzuje zjawiska akustyczne i psychoakustyczne;
18)
wykorzystuje wiedzę z zakresu instrumentoznawstwa;
19)
charakteryzuje style muzyczne na podstawie analizy słuchowej;
20)
wykorzystuje określone elementy wiedzy z historii muzyki w trakcie realizacji określonych
zadań;
21)
rozróżnia elementy dzieła muzycznego;
22)
rozróżnia parametry instrumentów muzycznych istotne dla rejestracji dźwięku;
23)
wykorzystuje wiedzę dotyczącą skali instrumentów muzycznych;
24)
charakteryzuje techniki wydobywania dźwięku z instrumentów akustycznych;
25)
odtwarza na fortepianie prosty zapis nutowy;
26)
korzysta z różnych źródeł informacji oraz z doradztwa specjalistycznego;
27)
dokonuje subiektywnej oceny jakości nagrań dźwiękowych.
2.
Postprodukcja dźwięku
Uczeń:
1)
konfiguruje i obsługuje sprzętowe konsolety mikserskie;
2)
konfiguruje i obsługuje programy do wielośladowego miksowania dźwięku;
3)
stosuje techniki automatyzacji procesu miksowania;
4)
stosuje standardy produkcji dźwięku;
5)
przetwarza dźwięk z zastosowaniem techniki analogowej i cyfrowej;
6)
rozróżnia procesory przetwarzające intonację, barwę, dynamikę i przestrzeń dźwięku;
7)
stosuje standardy połączeń procesorów przetwarzających dźwięk;
8)
obsługuje sprzętowe i programowe procesory przetwarzające intonację, barwę, dynamikę
i przestrzeń dźwięku;
9)
określa zastosowanie procesorów przekształcających nagrania dźwiękowe; 10) wykonuje
konserwację konsolet mikserskich, przedwzmacniaczy dźwięku oraz procesorów przetwarzających
dźwięk.
3.
Edycja komunikatów systemu MIDI
Uczeń:
1)
charakteryzuje właściwości systemu MIDI;
2)
dokonuje sprzętowych i programowych połączeń w systemie MIDI;
3)
dobiera programy sekwencerowe;
4)
rejestruje i odtwarza zdarzenia MIDI;
5)
zapisuje i odczytuje pliki MIDI;
6)
edytuje zdarzenia MIDI;
7)
identyfikuje rozszerzenia standardu MIDI;
8)
posługuje się komunikatami System Exclusive do przesyłania ustawień MIDI;
9)
posługuje się komunikatami MMC, MTC i BeatCIock do synchronizacji MIDI z innymi urządzeniami
studia dźwiękowego.
4.
Edycja instrumentów MIDI
Uczeń:
1)
konfiguruje programowe i sprzętowe instrumenty MIDI;
2)
rozróżnia elementy sterujące instrumentów MIDI;
3)
rozróżnia bloki generujące dźwięk w instrumentach MIDI;
4)
edytuje obwiednie i generatory LFO (ang. Low Frequency Oscillator) w instrumentach MIDI;
5)
stosuje i programuje arpeggiator w instrumentach MIDI;
6)
dokonuje mapowania kontrolerów MIDI;
7)
obsługuje programy do edycji instrumentów MIDI;
8)
wykonuje konserwację instrumentów MIDI.
ST.06. Budowa fortepianów i pianin
1.
Wytwarzanie elementów i podzespołów fortepianów i pianin
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje instrumentów muzycznych;
2)
rozpoznaje instrumenty muzyczne;
3)
rozróżnia zespoły, podzespoły i elementy składowe fortepianów i pianin;
4)
sporządza rysunki techniczne oraz dokumentację techniczną fortepianów i pianin;
5)
dobiera materiały, maszyny i urządzenia do wytwarzania elementów i podzespołów fortepianów
i pianin;
6)
wykonuje prace z zakresu obróbki ręcznej i maszynowej materiałów do wytwarzania fortepianów
i pianin;
7)
dobiera techniki łączenia materiałów do wytwarzania elementów i podzespołów fortepianów
i pianin;
8)
dobiera przyrządy pomiarowe do pomiaru parametrów wytwarzanych zespołów, podzespołów
i elementów fortepianów i pianin;
9)
sprawdza zgodność wykonywanych prac z dokumentacją techniczną.
2.
Montaż podzespołów i zespołów fortepianów i pianin
Uczeń:
1)
określa kolejność montażu podzespołów i zespołów fortepianów i pianin;
2)
dobiera narzędzia do montażu podzespołów i zespołów fortepianów i pianin;
3)
dobiera podzespoły i zespoły do montażu fortepianów i pianin;
4)
wykonuje montaż fortepianów i pianin zgodnie z dokumentacją techniczną;
5)
dobiera przyrządy pomiarowe do pomiaru parametrów zmontowanych fortepianów i pianin;
6)
rozróżnia i stosuje metody oceny jakości fortepianów i pianin;
7)
sprawdza zgodność montażu fortepianów i pianin z dokumentacją techniczną;
8)
określa warunki odbioru technicznego fortepianów i pianin;
9)
ustala warunki przechowywania oraz transportu fortepianów i pianin;
10)
ustala warunki eksploatowania fortepianów i pianin w pomieszczeniach.
ST.07. Naprawa fortepianów i pianin
1.
Naprawa podzespołów i zespołów fortepianów i pianin
Uczeń:
1)
przygotowuje materiały i elementy niezbędne do konserwacji fortepianów i pianin;
2)
dobiera metody konserwacji fortepianów i pianin;
3)
konserwuje fortepiany i pianina zgodnie z dokumentacją techniczną;
4)
wykonuje renowację zewnętrznych powierzchni fortepianów i pianin;
5)
ocenia stan techniczny fortepianów i pianin;
6)
rozpoznaje typowe uszkodzenia fortepianów i pianin;
7)
rozróżnia objawy uszkodzeń fortepianów i pianin;
8)
lokalizuje usterki i uszkodzenia fortepianów i pianin;
9)
dobiera materiały i narzędzia do naprawy fortepianów i pianin;
10)
dobiera podzespoły i zespoły do naprawy fortepianów i pianin;
11)
wymienia uszkodzone podzespoły i zespoły fortepianów i pianin.
2.
Regulacja mechanizmów i podzespołów fortepianów i pianin
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje instrumentów muzycznych;
2)
rozróżnia elementy składowe fortepianów i pianin;
3)
ocenia stan techniczny fortepianów i pianin;
4)
dobiera materiały, maszyny i urządzenia do wykonania podzespołów fortepianów i pianin;
5)
wykonuje prace z zakresu obróbki ręcznej i maszynowej materiałów do wykonania podzespołów
fortepianów i pianin (w ograniczonym zakresie w przypadku kształcenia osób słabowidzących
i niewidomych);
6)
dobiera narzędzia do montażu i regulacji mechanizmów i podzespołów fortepianów i pianin;
7)
wymienia uszkodzone mechanizmy i podzespoły fortepianów i pianin;
8)
reguluje mechanizmy i podzespoły zgodnie z dokumentacją techniczną fortepianów i pianin;
9)
dobiera przyrządy pomiarowe do pomiaru parametrów technicznych mechanizmów i podzespołów
fortepianów i pianin;
10)
wykonuje konserwację i renowację fortepianów i pianin;
11)
ocenia jakość i zgodność wykonywanych prac z dokumentacją;
12)
ustala warunki przechowywania oraz transportu fortepianów i pianin.
3.
Regulacja dźwięków w fortepianach i pianinach
Uczeń:
1)
dobiera metody i systemy strojenia fortepianów i pianin;
2)
przestrzega zasad strojenia fortepianów i pianin;
3)
dobiera narzędzia i przyrządy kontrolno-pomiarowe stosowane podczas strojenia fortepianów
i pianin i posługuje się nimi;
4)
przeprowadza strojenie fortepianów i pianin różnymi metodami i systemami;
5)
rozróżnia sposoby przeprowadzania intonacji fortepianów i pianin;
6)
dobiera narzędzia do intonacji fortepianów i pianin;
7)
intonuje fortepiany i pianina;
8)
koryguje czystość i równość stroju fortepianów i pianin;
9)
ocenia czystość stroju fortepianów i pianin;
10)
dostosowuje dźwięczność i brzmienie fortepianów i pianin do warunków otoczenia;
11)
przeprowadza kontrolę artystyczną fortepianów i pianin.
ST.08. Strojenie fortepianów i pianin
1.
Regulacja mechanizmów i podzespołów fortepianów i pianin
Uczeń:
1)
rozróżnia rodzaje instrumentów muzycznych;
2)
rozróżnia elementy składowe fortepianów i pianin;
3)
ocenia stan techniczny fortepianów i pianin;
4)
dobiera materiały, maszyny i urządzenia do wykonania podzespołów fortepianów i pianin;
5)
wykonuje prace z zakresu obróbki ręcznej i maszynowej materiałów do wykonania podzespołów
fortepianów i pianin (w ograniczonym zakresie w przypadku kształcenia osób słabowidzących
i niewidomych);
6)
dobiera narzędzia do montażu i regulacji mechanizmów i podzespołów fortepianów i pianin;
7)
wymienia uszkodzone mechanizmy i podzespoły fortepianów i pianin;
8)
reguluje mechanizmy i podzespoły zgodnie z dokumentacją techniczną fortepianów i pianin;
9)
dobiera przyrządy pomiarowe do pomiaru parametrów technicznych mechanizmów i podzespołów
fortepianów i pianin;
10)
wykonuje konserwację i renowację fortepianów i pianin;
11)
ocenia jakość i zgodność wykonywanych prac z dokumentacją;
12)
ustala warunki przechowywania oraz transportu fortepianów i pianin.
2.
Regulacja dźwięków w fortepianach i pianinach
Uczeń:
1)
dobiera metody i systemy strojenia fortepianów i pianin;
2)
przestrzega zasad strojenia fortepianów i pianin;
3)
dobiera narzędzia i przyrządy kontrolno-pomiarowe stosowane podczas strojenia fortepianów
i pianin i posługuje się nimi;
4)
przeprowadza strojenie fortepianów i pianin różnymi metodami i systemami;
5)
rozróżnia sposoby przeprowadzania intonacji fortepianów i pianin;
6)
dobiera narzędzia do intonacji fortepianów i pianin;
7)
intonuje fortepiany i pianina;
8)
koryguje czystość i równość stroju fortepianów i pianin;
9)
ocenia czystość stroju fortepianów i pianin;
10)
dostosowuje dźwięczność i brzmienie fortepianów i pianin do warunków otoczenia;
11)
przeprowadza kontrolę artystyczną fortepianów i pianin.
ST.09. Przygotowanie i organizacja produkcji filmowej/telewizyjnej
1.
Przygotowanie produkcji filmowej/telewizyjnej
Uczeń:
1)
przestrzega zasad planowania procesu produkcji filmowej/telewizyjnej;
2)
przestrzega zasad sporządzania dokumentacji produkcyjnej audycji telewizyjnej i filmu;
3)
przestrzega zasad doboru zespołów realizacyjnych w produkcji filmowej/telewizyjnej
oraz doboru obsady aktorskiej;
4)
rezerwuje usługi niezbędne do realizacji produkcji filmowej/telewizyjnej;
5)
rozróżnia rodzaje nośników stosowanych do rejestracji audycji telewizyjnych i filmów;
6)
rozróżnia rodzaje filmowego i telewizyjnego sprzętu zdjęciowego, dźwiękowego i oświetleniowego
oraz materiałów do produkcji filmowej/telewizyjnej;
7)
sporządza zapotrzebowania na sprzęt i materiały do określonej produkcji filmowej/telewizyjnej;
8)
przestrzega procedur wyboru obiektów zdjęciowych;
9)
przygotowuje dane i sporządza kosztorys planowanej produkcji;
10)
przygotowuje projekty umów z wykonawcami, podwykonawcami i aktorami.
2.
Realizacja produkcji filmowej/telewizyjnej
Uczeń:
1)
sporządza bieżącą dokumentację produkcyjną;
2)
przestrzega zasad monitorowania kosztów produkcji filmowej/telewizyjnej;
3)
przestrzega procedur zabezpieczenia mienia grupy zdjęciowej podczas produkcji oraz
mienia wypożyczonego;
4)
monitoruje przebieg produkcji oraz analizuje jej zgodność z harmonogramem;
5)
organizuje prace związane z planem zdjęciowym i jego likwidacją.
3.
Postprodukcja filmowa/telewizyjna
Uczeń:
1)
dobiera i zamawia zestawy montażowe;
2)
przygotowuje materiały do wykonania postsynchronów;
3)
organizuje pracę aktorów podczas realizacji postsynchronów;
4)
rozróżnia etapy opracowywania warstwy dźwiękowej filmu i audycji telewizyjnej;
5)
przestrzega zasad kopiowania filmów i przegrywania audycji telewizyjnych;
6)
organizuje przeglądy techniczne audycji gotowych do emisji;
7)
organizuje pomieszczenia do przeprowadzenia kolaudacji filmów i audycji telewizyjnych;
8)
wykonuje czynności związane z rozwiązaniem grupy zdjęciowej;
9)
wykonuje czynności związane z rozliczeniem kosztów produkcji;
10)
przygotowuje materiały do metryki filmu;
11)
sporządza dokumentację do wykonania teledysków i zwiastunów;
12)
przygotowuje materiały informacyjno-reklamowe, fotosy i listy dialogowe;
13)
przygotowuje dane do sporządzenia sprawozdania organizacyjno-ekonomicznego z realizacji
filmu lub audycji telewizyjnej;
14)
przygotowuje dokumentację do rozliczenia dotacji ze środków publicznych;
15)
przygotowuje i przekazuje dokumentację filmu lub audycji telewizyjnej do archiwum.
Część III
OPIS KSZTAŁCENIA W POSZCZEGÓLNYCH ZAWODACH OBSZAR ADMINISTRACYJNO-USŁUGOWY (AU)
Branżowa szkoła I stopnia
ASYSTENT FRYZJERA 932919
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie asystent fryzjera powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania prac związanych z przygotowaniem stanowiska pracy dla fryzjera;
2)
wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych włosów;
3)
wykonywania prac porządkowych stanowiska pracy fryzjera oraz na terenie zakładu fryzjerskiego;
4)
wykonywania prac pomocniczych związanych z obsługą klientów w zakładzie fryzjerskim;
5)
nabywania umiejętności z zakresu kompetencji personalnych, pracy zespołowej, odpowiedzialności
za przydzielone zadania;
6)
wykonywania prac pomocniczych wspierających czynności wykonywane przez fryzjera;
7)
wykonywania prostych stylizacji fryzur.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.h);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie asystent fryzjera:
AU.01. Wykonywanie prostych zabiegów fryzjerskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie asystent fryzjera, w ramach efektów kształcenia
wspólnych dla wszystkich zawodów, realizuje wyłącznie część tych efektów dotyczącą
bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) w zakresie pkt 1, 3, 7 i 8 oraz kompetencji personalnych
i społecznych (KPS) w zakresie pkt 1, 2, 6, 8 i 13.
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie asystent fryzjera powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię fryzjerską, wyposażoną w: stanowiska fryzjerskie obejmujące konsolę, lustro,
fotel (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), myjnię fryzjerską oraz sprzęt fryzjerski:
aparaty (promienniki, aparaty do sterylizacji i dezynfekcji sprzętu, suszarki hełmowe
i ręczne, prostownice, karbownice, lokówki różnej grubości, aparat do diagnozy stanu
włosów), narzędzia (nożyce klasyczne i specjalistyczne, zestaw grzebieni i szczotek);
przybory i akcesoria fryzjerskie (do farbowania, do ondulowania wodnego, ondulowania
chemicznego); środki dydaktyczne z zakresu strzyżenia włosów i modelowania fryzur
oraz z zakresu nauki o fryzurach stosowanych w różnych okresach historycznych; stanowisko
komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery (po jednym urządzeniu na
cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy komputerowe dobierania
fryzur, projektor multimedialny; bieliznę fryzjerską: zabiegową i ochronną;
2)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: treningowe główki fryzjerskie ze statywem,
zestaw grzebieni, wałki siatkowe do ondulowania wodnego, wałki plastikowe do ondulowania
chemicznego.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, zakładach lub salonach fryzjerskich oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
PRACOWNIK POMOCNICZY STOLARZA 932918
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie pracownik pomocniczy stolarza powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania prac związanych z przygotowaniem stanowiska pracy dla prostych czynności
stolarskich;
2)
wykonywania prostych wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych;
3)
wykonywania prac pomocniczych w zakładzie świadczącym usługi stolarskie;
4)
wykonywania prac pomocniczych związanych z obsługą klientów w zakładzie stolarskim;
5)
wykonywania prostych prac związanych z obsługą oraz konserwacją maszyn i urządzeń
stosowanych w stolarstwie;
6)
wykonywania prostych napraw, renowacji i konserwacji wyrobów stolarskich;
7)
nabywania umiejętności z zakresu kompetencji personalnych, pracy zespołowej, odpowiedzialności
za przydzielone zadania;
8)
wykonywania prac porządkowych na stanowisku pracy oraz na terenie zakładu stolarskiego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.w);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie pracownik pomocniczy
stolarza:
AU.02. Wytwarzanie prostych wyrobów stolarskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie pracownik pomocniczy stolarza, w ramach
efektów kształcenia wspólnych dla wszystkich zawodów, realizuje wyłącznie część tych
efektów dotyczącą bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) w zakresie pkt 1, 3, 7 i 8
oraz kompetencji personalnych i społecznych (KPS) w zakresie pkt 1, 2, 6, 8 i 13.
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie pracownik pomocniczy stolarza powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: modele figur i brył geometrycznych,
dokumentacje konstrukcyjne, części maszyn i mechanizmów; połączenia stolarskie, łączniki,
okucia i akcesoria, modele podzespołów oraz wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych,
modele podstawowych typów konstrukcji, opakowań, rysunki złożeniowe i wykonawcze wyrobów
stolarskich, dokumentacje techniczne maszyn i podzespołów, katalogi i prospekty wyrobów
stolarskich, okuć i akcesoriów, stanowiska kreślarskie (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów), stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i
plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów
biurowych, programy komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design),
projektor multimedialny;
2)
pracownię materiałoznawstwa i technologii przetwarzania drewna, wyposażoną w: zestawy
próbek różnych gatunków drewna, materiałów drzewnych, tworzyw drzewnych, klejów i
substancji dodatkowych, materiałów do zabezpieczania i uszlachetniania powierzchni,
modele: połączeń elementów z drewna i tworzyw drzewnych, suszarek, wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych, opakowań, połączeń stolarskich, konstrukcji i podzespołów; detale,
okucia i łączniki, przyrządy, aparaturę i urządzenia do badania drewna i tworzyw drzewnych,
aparaturę do badania powłok wykończeniowych, mikroskopy, wagi techniczne i analityczne,
suszarkę laboratoryjną, przyrządy do pomiaru: wilgotności, pH, lepkości, gęstości,
proste urządzenia do cięcia drewna, ręczne narzędzia stolarskie, narzędzia do maszynowej
obróbki drewna, katalogi wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych, tablice i diagramy
dotyczące suszarnictwa, hydrotermicznej i plastycznej obróbki drewna, schematy maszyn
i urządzeń do przetwarzania drewna, schematy procesów technologicznych, dokumentacje
technologiczne, normy dotyczące przetwarzania drewna oraz wykonywania wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych, oprogramowanie do komputerowego wspomagania procesów technologicznych;
3)
warsztaty szkolne, wyposażone w: elementy i modele wyrobów stolarskich, narzędzia,
maszyny i urządzenia do ręcznej i maszynowej obróbki drewna i tworzyw drzewnych, obróbki
hydrotermicznej i plastycznej, prac wykończeniowych i montażowych, przyrządy i uchwyty
obróbkowe, aparaturę i narzędzia kontrolno-pomiarowe, schematy części maszyn i urządzeń,
rysunki ostrzy narzędzi, parametry kątowe narzędzi, instalację sprężonego powietrza,
instalację odwiórowywania, oprzyrządowanie obróbkowe, narzędzia i urządzenia montażowe,
instrukcje technologiczne i stanowiskowe, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, katalogi
i materiały informacyjne przedsiębiorstw produkujących narzędzia, oprzyrządowanie,
obrabiarki i urządzenia.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
PRACOWNIK POMOCNICZY KRAWCA 932915
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie pracownik pomocniczy krawca powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania prac związanych z przygotowaniem stanowiska pracy dla krawca;
2)
poznania technik konstruowania i modelowania wyrobów odzieżowych;
3)
dobierania materiałów i dodatków do wyrobów odzieżowych;
4)
obsługiwania prostych maszyn i urządzeń stosowanych podczas wytwarzania wyrobów odzieżowych;
5)
wykonywania prac pomocniczych związanych z obsługą klientów w zakładzie krawieckim;
6)
nabywania umiejętności z zakresu kompetencji personalnych, pracy zespołowej, odpowiedzialności
za przydzielone zadania;
7)
wytwarzania prostych wyrobów odzieżowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.af);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie pracownik pomocniczy
krawca:
AU.03. Projektowanie i wytwarzanie prostych wyrobów odzieżowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie pracownik pomocniczy krawca, w ramach efektów
kształcenia wspólnych dla wszystkich zawodów, realizuje wyłącznie część tych efektów
dotyczącą bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) w zakresie pkt 1, 3, 7 i 8 oraz kompetencji
personalnych i społecznych (KPS) w zakresie pkt 1, 2, 6, 8 i 13.
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie pracownik pomocniczy krawca powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię włókienniczą, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do badań materiałów i wyrobów odzieżowych (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: wagę laboratoryjną, mikroskop z oprzyrządowaniem do identyfikacji
włókien, lupę tkacką, pralkę laboratoryjną,
b)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, wyposażone w: oprogramowanie
do analizy wyników badań laboratoryjnych oraz drukarkę;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: zestawy próbek surowców włókienniczych,
wyrobów włókienniczych, materiałów odzieżowych wykonanych różnymi technikami, zestawy
dodatków krawieckich, dokumentacje techniczno-technologiczne wyrobów odzieżowych,
normy dotyczące klasyfikacji włókien;
2)
pracownię projektowania i modelowania odzieży, w której powinny być zorganizowane
następujące stanowiska:
a)
stanowiska projektowania i modelowania form odzieży (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), wyposażone w: komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu,
oprogramowanie do wspomagania procesu projektowania i modelowania wyrobów odzieżowych
oraz stoły kreślarskie, materiały i przybory kreślarskie,
b)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do
Internetu, wyposażone w oprogramowanie do wspomagania procesu projektowania i modelowania
wyrobów odzieżowych;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: drukarkę umożliwiającą drukowanie w formacie
A3 (jedna drukarka na dziesięć stanowisk komputerowych), skaner, projektor multimedialny,
damskie, męskie i dziecięce manekiny krawieckie, lustro, parawan, dodatki krawieckie,
próbki materiałów odzieżowych, plansze przedstawiające sylwetki ludzkie, konstrukcje
i modelowanie odzieży damskiej, męskiej i dziecięcej, modelowanie konstrukcyjne i
wtórne odzieży na figury nietypowe, rysunki techniczne wyrobów odzieżowych, plansze
kolorystyki, literaturę zawodową z zakresu modelowania odzieży, standardy konstrukcji
oraz tabele wymiarów, żurnale mody i albumy projektów odzieży, filmy dydaktyczne dotyczące
promocji mody i dystrybucji wyrobów odzieżowych, plansze i katalogi aranżacji przestrzeni
sprzedaży wyrobów odzieżowych;
3)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: modele maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle
odzieżowym, schematy kinematyczne maszyn szwalniczych, plansze przedstawiające działanie
mechanizmów tworzących ścieg oraz powstawanie ściegów w maszynach szwalniczych, katalogi
maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle odzieżowym, katalogi ściegów i szwów maszynowych,
normy obowiązujące w przemyśle odzieżowym, dokumentacje techniczno-technologiczne
wyrobów odzieżowych, tablice z symbolami graficznymi węzłów technologicznych, tablice
znaków informacyjnych dotyczących konserwacji odzieży;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska szycia ręcznego (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: manekiny
krawieckie, przybory do szycia ręcznego, nożyczki, dodatki krawieckie,
b)
stanowiska rozkroju ręcznego (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół
oraz narzędzia do rozkroju ręcznego (nożyczki, wzorniki, przyciski metalowe),
c)
stanowiska prasowania (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: stół do
prasowania lub deskę do prasowania, żelazko elektryczno-parowe, przybory do prasowania,
zaparzaczkę,
d)
stanowiska montażu wyrobów odzieżowych (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w maszynę stębnówkę płaską z oprzyrządowaniem,
e)
stanowiska kontroli jakości i pakowania wyrobów gotowych (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: dokumentacje wyrobów odzieżowych, manekiny krawieckie damskie,
męskie i dziecięce, wieszaki, taśmę krawiecką;
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: maszyny owerlok (jedna maszyna
dla trzech uczniów), eksponaty odzieży we fragmentach i w całości oraz wzory węzłów
technologicznych, maszyny: dziurkarkę odzieżową i guzikarkę, regały, stojaki na wykroje,
pojemniki na odpady, instrukcje obsługi maszyn oraz narzędzia stosowane podczas użytkowania
maszyn.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
KIEROWCA MECHANIK 832201
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kierowca mechanik powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
prowadzenia pojazdów samochodowych i zespołów pojazdów;
2)
wykonywania prac związanych z przewozem drogowym rzeczy;
3)
prowadzenia dokumentacji dotyczącej przewozu drogowego rzeczy;
4)
wykonywania prac związanych z obsługą środków transportu drogowego;
5)
oceniania stanu technicznego oraz naprawy środków transportu drogowego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie kierowca mechanik:
AU.04. Eksploatacja środków transportu drogowego.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie kierowca mechanik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, z ploterem, ze skanerem
i z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z oprogramowaniem
do komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design), dokumentacje techniczne
środków transportu drogowego oraz ich zespołów i podzespołów; schematy instalacji
elektrycznych środków transportu drogowego; normy dotyczące rysunku technicznego,
maszynowego i elektrycznego; katalogi środków transportu drogowego;
2)
pracownię środków transportu drogowego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z
projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia) podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, oprogramowaniem
symulującym technikę jazdy, symulującym obsługę środków transportu drogowego oraz
oprogramowaniem do wyznaczania tras, instrukcje obsługi środków transportu drogowego;
narzędzia i przyrządy pomiarowe stosowane w naprawach i eksploatacji środków transportu
drogowego (jeden zestaw dla pięciu uczniów); dokumentacje technologiczne procesu montażu
i demontażu środków transportu drogowego; dokumentację techniczno-eksploatacyjną środków
transportu drogowego; przyrządy do pomiarów wielkości geometrycznych i elektrycznych
(jeden zestaw dla pięciu uczniów); zestawy do demonstracji budowy i działania podzespołów
(mechanicznych, hydraulicznych, pneumatycznych); zestawy elementów i układów elektrycznych
i elektronicznych pojazdów samochodowych; modele środków transportu drogowego oraz
ich podzespołów;
3)
pracownię przewozu drogowego rzeczy, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z
projektorem multimedialnym, stanowisko komputerowe (jedno stanowisko dla trzech uczniów)
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z pakietem programów biurowych,
z oprogramowaniem wspomagającym wykonywanie transportu drogowego rzeczy oraz wspomagającym
naukę przepisów ruchu drogowego; plansze, foliogramy, prezentacje, filmy dydaktyczne
przedstawiające normy i standardy przewożonych ładunków, opakowania transportowe,
przekroje środków transportu dalekiego, wzory znakowania opakowań ładunków i urządzeń
transportu, zasady ładowania i przewozu towarów; wzory dokumentów przewozowych; normy
transportowe; zestaw przepisów prawa dotyczących transportu drogowego; filmy dydaktyczne
przedstawiające eksploatację środków transportu drogowego; urządzenia komunikacji
przewodowej i bezprzewodowej, takie jak: telefon, faks, radiotelefon, CB-radio, mapy
drogowe oraz elektroniczny system nawigacji satelitarnej, symulatory tachografów,
przenośny zestaw pierwszej pomocy oraz procedury udzielania pierwszej pomocy poszkodowanym
w sytuacjach zagrożenia zdrowia lub życia;
4)
warsztaty szkolne, wyposażone w:
a)
stanowiska do kontroli i naprawy pojazdów samochodowych (jedno stanowisko dla czterech
uczniów) składające się z pojazdów samochodowych i ich podzespołów, urządzenie diagnostyczne
do pomiaru geometrii podwozia, urządzenie diagnostyczne do pomiaru emisji spalin samochodowych,
komputer diagnostyczny z oprogramowaniem, stanowisko komputerowe do weryfikacji wyników
pomiarów, stanowisko do wymiany materiałów eksploatacyjnych, narzędzia monterskie,
klucze dynamometryczne, dokumentacje techniczno-obsługowe, urządzenia do mycia i konserwacji,
b)
stanowiska obróbki mechanicznej (jedno stanowisko dla trzech uczniów), w stoły ślusarskie,
maszyny, urządzenia i przyrządy do prac montażowych, wiertarkę stołową, szlifierkę,
przyrządy traserskie, przyrządy pomiarowe, narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej
skrawaniem, narzędzia monterskie, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, poradniki
zawodowe, dokumentacje techniczne, środki ochrony indywidualnej, stanowiska montażu
i demontażu podzespołów maszyn i urządzeń (jedno stanowisko dla trzech uczniów).
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, ośrodkach szkolenia
kierowców, ośrodkach prowadzących szkolenia w zakresie kwalifikacji wstępnej, ośrodkach
doskonalenia techniki jazdy, przedsiębiorstwach transportowych oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła przygotowuje ucznia do testu kwalifikacyjnego w zakresie kwalifikacji wstępnej,
o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Kształcenie
w zakresie kwalifikacji wstępnej odbywa się zgodnie z przepisami w sprawie szkolenia
kierowców wykonujących przewóz drogowy.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kierowca mechanik po potwierdzeniu kwalifikacji
AU.04. Eksploatacja środków transportu drogowego może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik transportu drogowego
po potwierdzeniu kwalifikacji AU. 69. Organizacja przewozu środkami transportu drogowego oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
OPERATOR URZĄDZEŃ PRZEMYSŁU SZKLARSKIEGO 818116
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator urządzeń przemysłu szklarskiego powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
obsługiwania maszyn i urządzeń do sporządzania zestawu szklarskiego i topienia mas
szklanych;
2)
obsługiwania maszyn i urządzeń do formowania, wykańczania, zdobienia i przetwórstwa
wyrobów ze szkła;
3)
formowania wyrobów ze szkła sposobem ręcznym.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie operator urządzeń
przemysłu szklarskiego:
AU.05. Wytwarzanie wyrobów ze szkła.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator urządzeń przemysłu szklarskiego
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: materiały i przybory rysunkowe, modele
brył geometrycznych i części maszyn, kolekcje części maszyn ogólnego zastosowania,
katalogi i zestawy norm dotyczących rysunku technicznego i dokumentacji technicznej,
stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po
jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy
komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design), projektor multimedialny;
2)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: kolekcje materiałów konstrukcyjnych, narzędzia
i przyrządy pomiarowe, modele maszyn i napędów elektrycznych, elementy układów automatyki
i sterowania pracą maszyn i urządzeń, schematy technologiczne i dokumentację techniczną
procesów produkcyjnych, schematy układów regulacji i sterowania, kolekcje surowców
szklarskich, materiałów i narzędzi do: wykańczania, obróbki, zdobienia i przetwórstwa
szkła, kolekcje wyrobów ze szkła: formowanych, wykańczanych, zdobionych, przetwarzanych
różnymi technikami, kolekcje wyrobów ze szkła z wadami masy szklanej i wadami wykonania,
formy szklarskie, narzędzia i materiały do obróbki ręcznej i mechanicznej materiałów,
formowania wyrobów ze szkła sposobem ręcznym, modele pieców szklarskich, maszyn i
urządzeń do sporządzania zestawów szklarskich, formowania wyrobów ze szkła sposobem
mechanicznym, wykańczania, obróbki, zdobienia i przetwórstwa szkła, piec laboratoryjny
do topienia oraz odprężania szkła, sprzęt laboratoryjny, urządzenia do badań surowców
szklarskich, szkła i wyrobów ze szkła, dokumentację technologiczną, katalogi, foliogramy,
instrukcje, fotografie, filmy dydaktyczne dotyczące procesów produkcji szkła.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, hutach szkła i przedsiębiorstwach produkujących wyroby ze szkła różnymi
technikami oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator urządzeń przemysłu szklarskiego po
potwierdzeniu kwalifikacji AU.05. Wytwarzanie wyrobów ze szkła może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii szkła
po potwierdzeniu kwalifikacji AU.49. Organizacja procesów wytwarzania wyrobów ze szkła oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
OPERATOR URZĄDZEŃ PRZEMYSŁU CERAMICZNEGO 818115
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator urządzeń przemysłu ceramicznego powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
obsługiwania maszyn i urządzeń do przygotowania surowców i mas ceramicznych;
2)
obsługiwania maszyn i urządzeń do formowania, wykańczania i zdobienia półfabrykatów
ceramicznych;
3)
formowania, wykańczania i zdobienia ręcznego półfabrykatów ceramicznych;
4)
obsługiwania suszarń oraz pieców do wypalania surowców i półfabrykatów ceramicznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie operator urządzeń
przemysłu ceramicznego:
AU.06. Obsługa maszyn i urządzeń przemysłu ceramicznego.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator urządzeń przemysłu ceramicznego
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię techniczną, wyposażoną w: stanowiska komputerowe z dostępem do Internetu
(jedno stanowisko dla jednego ucznia) oraz stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
programy komputerowe (pakiet biurowy oraz programy do projektowania grafiki), drukarko-kopiarkę
sieciową, projektor multimedialny, ploter, skaner, filmy dydaktyczne obrazujące procesy
technologiczne w przemyśle, materiały moderacyjne do prowadzenia zajęć (np. tablica
szkolna, flipchart);
2)
pracownię kontroli jakości surowców i wyrobów ceramicznych, wyposażoną w: próbki surowców
i wyrobów ceramicznych, urządzenia i przyrządy pomiarowe, urządzenia do badań surowców
i wyrobów, instrukcje obsługi urządzeń pomiarowych, dokumentację techniczno-technologiczną,
katalogi surowców i wyrobów, plansze z charakterystyką surowców i wyrobów, karty charakterystyki
dla surowców i wyrobów;
3)
pracownię maszyn i urządzeń przemysłowych, wyposażoną w: urządzenia do badań międzyoperacyjnych,
elementy układów automatyki i sterowania pracą maszyn i urządzeń, elementy układów
hydraulicznych, układy elektryczne i elektroniczne stosowane w maszynach i urządzeniach,
katalogi maszyn, urządzeń i narzędzi technologicznych, normy techniczne, instrukcje
obsługi maszyn i urządzeń przemysłowych, schematy techniczne i technologiczne, zestaw
plansz ze schematami maszyn i urządzeń, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, programy komputerowe (pakiet biurowy oraz programy do projektowania
elementów maszyn i urządzeń produkcyjnych), projektor multimedialny, filmy dydaktyczne
obrazujące pracę maszyn i urządzeń w ciągach technologicznych, materiały moderacyjne
do prowadzenia zajęć (np. tablica szkolna, flipchart);
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowisko oceny makroskopowej surowców (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: próbki surowców wejściowych do produkcji, lupę powiększającą, pojemniki, mikroskop
monokularowy, moździerz, suszarkę, wstrząsarkę z zestawem sit, pędzle, wagę laboratoryjną,
b)
stanowisko do przemiału surowców i półproduktów (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w: próbki surowców, wagę laboratoryjną, pojemniki, moździerz, przenośnik
wyposażony w gniazdo z młynkiem wraz z pakietem kul, sita do cedzenia, mieszadła mechaniczne,
aplikatory,
c)
stanowisko do badań parametrów lepkości i gęstości (jedno stanowisko dla czterech
uczniów), wyposażone w: piknometr, kubek Forda, stoper, wagę, sita kontrolne, suszarkę
laboratoryjną, cylindry, zlewki, pipety, kolby miarowe, pojemniki,
d)
stanowisko do badania wilgotności (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: miernik wilgotności (higrometr), wagosuszarkę, suszarkę,
e)
stanowisko do obróbki cieplnej (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: piec laboratoryjny elektryczny komorowy ze sterownikiem z oprogramowaniem krzywej
wypalania, płyty szamotowe ogniotrwałe, stojaki, szczypce metalowe,
f)
stanowisko kontrolno-pomiarowe (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: pehametr, termometry cieczowe i termoelektryczne, manometr, pirometr, przepływomierz,
suwmiarka, przyrządy do pomiaru wielkości geometrycznych, rejestratory, areometr,
g)
stanowisko komputerowe (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) do rozpoznawania symboli
graficznych oraz czytania schematów układów elektrycznych i hydraulicznych,
h)
stanowisko użytkowania maszyn i urządzeń (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w: elementy, podzespoły i zespoły mechaniczne, pneumatyczne, elektryczne
oraz hydrauliczne, narzędzia i przyrządy pomiarowe, dokumentację techniczną, katalogi
maszyn i urządzeń, modele układów sterowania oraz oprogramowanie do wizualizacji ich
działania,
i)
stanowisko do konserwacji i drobnych napraw narzędzi (jedno stanowisko dla sześciu
uczniów), wyposażone w: narzędzia i środki do konserwacji i drobnych napraw, narzędzia
do wykonywania zabezpieczeń antykorozyjnych, stół warsztatowy, narzędzia do obróbki
ręcznej, narzędzia do wykonywania montażu i demontażu; ponadto stanowiska w warsztatach
szkolnych powinny być wyposażone w: dokumentacje techniczne, środki ochrony indywidualnej,
zestaw przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
oraz ochrony środowiska.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, placówkach kształcenia ustawicznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator urządzeń przemysłu ceramicznego po
potwierdzeniu kwalifikacji AU.06. Obsługa maszyn i urządzeń przemysłu ceramicznego może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik ceramik po potwierdzeniu
kwalifikacji AU.51. Organizacja i kontrolowanie procesów w przemyśle ceramicznym oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
OPERATOR MASZYN W PRZEMYŚLE WŁÓKIENNICZYM 815204
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn w przemyśle włókienniczym
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania surowców i półproduktów do procesu wytwarzania i wykańczania wyrobów
włókienniczych;
2)
obsługiwania maszyn i urządzeń stosowanych w procesie wytwarzania i wykańczania wyrobów
włókienniczych;
3)
wytwarzania wyrobów włókienniczych;
4)
wykańczania wyrobów włókienniczych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie operator maszyn
w przemyśle włókienniczym:
AU.07. Wytwarzanie i wykańczanie wyrobów włókienniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator maszyn w przemyśle włókienniczym
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię technologii wyrobów włókienniczych, w której powinny być zorganizowane następujące
stanowiska:
a)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do
Internetu, ze skanerem, drukarką kolorową umożliwiającą drukowanie w formacie A3,
z projektorem multimedialnym,
b)
stanowisko komputerowe (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) podłączone do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu, wyposażone w: pakiet programów biurowych oraz oprogramowanie
wspomagające wykonywanie rysunków technicznych i rysunków splotów włókienniczych;
ponadto w pracowni powinny znajdować się: katalogi wyrobów włókienniczych, wzory splotów
tkackich i dziewiarskich, zestawy liniowych i płaskich wyrobów włókienniczych, instrukcje
obsługi maszyn oraz urządzeń stosowanych w przemyśle włókienniczym, katalogi maszyn
i urządzeń stosowanych w procesach wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych,
poradniki mechanika, poradniki z zakresu włókiennictwa, dokumentacje techniczno-technologiczne
wyrobów włókienniczych, schematy kinematyczne i technologiczne maszyn włókienniczych,
części robocze maszyn włókienniczych, normy dotyczące rysunku technicznego maszynowego,
modele maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle włókienniczym oraz narzędzia pomiarowe:
suwmiarka, mikrometr, sprawdziany, wzorce chropowatości;
2)
pracownię włókienniczą, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, wyposażone w oprogramowanie
do analiz chemicznych, projektor multimedialny oraz drukarkę,
b)
stanowiska badań surowców i wyrobów włókienniczych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w przyrządy do pomiaru warunków klimatycznych w pomieszczeniach laboratoryjnych
i produkcyjnych, wagę laboratoryjną, wagę kątową, lupy tkackie, mikroskop projekcyjny
z oprzyrządowaniem do identyfikacji włókien, sprzęt laboratoryjny oraz instrukcje
obsługi aparatów i urządzeń pomiarowych, normy do wyznaczania właściwości użytkowych
wyrobów włókienniczych, procedury wykonywania badań laboratoryjnych, próbki surowców,
półproduktów i produktów włókienniczych i barwników;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w przyrządy: do aklimatyzacji próbek, grubościomierz,
zrywarkę do przędzy i wyrobów, termosuszarkę, skrętomierz, motak, sprawdzian pasmowy,
urządzenie do badania równowagi skrętu przędzy;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska wytwarzania liniowych wyrobów włókienniczych (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: przewijarki, cewiarki, łączniarki do nitek, skręcarki, wózki
transportowe, stojaki, pojemniki na wyroby włókiennicze, wagę analityczną, motak,
skrętomierz, wagę kątową, surowiec włókienniczy w postaci luźnego włókna lub nawojów,
półprodukty z różnych surowców, przędzę z włókien naturalnych, chemicznych lub ich
mieszanek o różnej numeracji, artykuły techniczne do obsługi maszyn, instrukcje maszyn,
normy z zakresu włókiennictwa, katalogi maszyn, urządzeń, artykułów technicznych stosowanych
we włókiennictwie, przykładowe dokumentacje techniczno-technologiczne wyrobów włókienniczych,
b)
stanowiska wytwarzania płaskich wyrobów włókienniczych (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: maszyny przygotowawcze do wytwarzania płaskich wyrobów włókienniczych:
przewijarki, snowadła, wiązarkę osnów, klejarkę, maszyny do wytwarzania płaskich wyrobów
włókienniczych: krosna, szydełkarki, falowarki, osnowarki oraz artykuły techniczne
do krosien, wózki transportowe, stojaki do osnów i wyrobów, pojemniki, wagę analityczną
i kątową, przędzę z włókien naturalnych, chemicznych lub ich mieszanek o różnej numeracji
i różnych kształtach nawojów, instrukcje maszyn oraz przykładowe dokumentacje techniczno-technologiczne
wyrobów włókienniczych,
c)
stanowiska procesów wykańczalniczych (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: laboratoryjne aparaty do barwienia liniowych wyrobów włókienniczych, laboratoryjne
aparaty do barwienia płaskich wyrobów włókienniczych, maszyny i urządzenia do drukowania
wyrobów włókienniczych, urządzenia do przygotowywania farb drukarskich, wózki transportowe,
stojaki, pojemniki na wyroby włókiennicze, wagę analityczną, wagę kątową, przyrządy
do pomiaru warunków klimatycznych w pomieszczeniach laboratoryjnych i produkcyjnych,
surowce włókiennicze: przędze z włókien naturalnych i chemicznych lub ich mieszanki
o różnej numeracji, materiały włókiennicze, receptury procesów wykańczalniczych, instrukcje
maszyn, przykładowe dokumentacje magazynowe oraz dokumentacje techniczno-technologiczne
wyrobów włókienniczych;
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: wagi analityczne, termohigrograf
oraz wózki transportowe, stojaki, pojemniki na wyroby włókiennicze, instrukcje obsługi
maszyn, dokumentacje techniczno-technologiczne płaskich i liniowych wyrobów włókienniczych,
dokumentacje magazynowe.
Kształcenie praktyczne powinno odbywać się w: pracowniach, warsztatach szkolnych,
placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn w przemyśle włókienniczym
po potwierdzeniu kwalifikacji AU.07. Wytwarzanie i wykańczanie wyrobów włókienniczych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik włókiennik po potwierdzeniu
kwalifikacji AU.44. Nadzorowanie procesów wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
OPERATOR URZĄDZEŃ PRZEMYSŁU CHEMICZNEGO813134
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator urządzeń przemysłu chemicznego powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wytwarzania półproduktów i produktów chemicznych;
2)
obsługiwania maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego;
3)
kontrolowania przebiegu procesów technologicznych przemysłu chemicznego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.d);
3)
efekty kształcenia właściwe kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie operator urządzeń
przemysłu chemicznego:
AU.08. Obsługa maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator urządzeń przemysłu chemicznego
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska
komputerowe), pakiet programów biurowych, programy komputerowego wspomagania projektowania
(Computer Aided Design), projektor multimedialny, uproszczone schematy technologiczne,
modele maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego, katalogi handlowe maszyn i urządzeń
przemysłu chemicznego, normy dotyczące rysunku technicznego;
2)
pracownię fizykochemiczną, wyposażoną w: sprzęt i urządzenia do prowadzenia prac preparatywnych,
procesów jednostkowych w skali laboratoryjnej, urządzenia do: rozdrabniania i mieszania,
destylacji i rektyfikacji, ogrzewania i chłodzenia, ekstrakcji i absorpcji, badań
właściwości fizykochemicznych substancji oraz instrukcje do wykonywania prac preparatywnych
i procesów jednostkowych w skali laboratoryjnej, karty charakterystyk substancji niebezpiecznych
i ich mieszanin, środki ochrony indywidualnej, stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla czterech uczniów) z oprogramowaniem do rejestracji i opracowywania
wyników badań, drukarkę sieciową;
3)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: urządzenia do prowadzenia procesów jednostkowych
w skali ułamkowo-technicznej, urządzenia do: filtracji, destylacji, rektyfikacji,
ekstrakcji, absorpcji i adsorpcji, procesów cieplnych oraz reaktory procesowe, urządzenia
do poboru próbek, stanowisko do analiz ruchowych, urządzenia do pomiaru i regulacji
parametrów procesowych: temperatury, ciśnienia, natężenia przepływu, gęstości, lepkości,
pH, konduktancji, składu chemicznego, katalogi elementów i urządzeń stosowanych w
układach automatycznej regulacji, instrukcje obsługi oraz dokumentacje techniczne
elementów i urządzeń automatyki, instrukcje wykonywania procesów jednostkowych w skali
ułamkowo-technicznej, karty charakterystyk substancji niebezpiecznych i ich mieszanin,
środki ochrony indywidualnej;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w:
stół ślusarski z imadłem, zestaw narzędzi do obróbki ręcznej oraz zestaw narzędzi
ślusarskich do czyszczenia powierzchni, zestaw przyrządów pomiarowych,
b)
stanowiska do obróbki ręcznej tworzyw sztucznych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w zestaw narzędzi do obróbki tworzyw sztucznych,
c)
stanowiska obróbki szkła (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: narzędzia
do cięcia szkła, sprężarkę, palniki,
d)
stanowiska konserwacji i drobnych napraw aparatury i armatury chemicznej (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów), wyposażone w: narzędzia i środki do konserwacji i drobnych napraw
aparatury i armatury chemicznej;
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: dokumentacje techniczne, karty
charakterystyk substancji niebezpiecznych i ich mieszanin, środki ochrony indywidualnej,
zestaw przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
oraz ochrony środowiska.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach przemysłu chemicznego oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator urządzeń przemysłu chemicznego po
potwierdzeniu kwalifikacji AU.08. Obsługa maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii chemicznej
po potwierdzeniu kwalifikacji AU.56. Organizacja i kontrolowanie procesów technologicznych w przemyśle chemicznym
oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
KALETNIK 753702
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kaletnik powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
sporządzania dokumentacji wyrobu kaletniczego na potrzeby zamówienia;
2)
obsługiwania maszyn i urządzeń do wytwarzania wyrobów kaletniczych;
3)
wytwarzania wyrobów kaletniczych;
4)
wykonywania napraw, renowacji i przeróbek wyrobów kaletniczych;
5)
sporządzania kalkulacji kosztów produkcji i usług kaletniczych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie kaletnik:
AU.09. Wykonywanie, naprawa i renowacja wyrobów kaletniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie kaletnik powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię projektowania i modelowania wyrobów kaletniczych, wyposażoną w: stanowiska
rysunkowe z przyborami kreślarskimi (jedno stanowisko dla jednego ucznia), stanowisko
komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela, stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po jednym urządzeniu
na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy komputerowego
wspomagania projektowania (Computer Aided Design), projektor multimedialny, drukarkę
umożliwiającą drukowanie w formacie A3 (jedna drukarka dla ośmiu uczniów), zestawy
barw (plansze), modele i przekroje brył geometrycznych, części maszyn do produkcji
wyrobów kaletniczych, wzory wyrobów kaletniczych i ich części składowe, stelaże do
organizowania wystaw, manekiny, zestawy skór wyprawionych licowych i futerkowych,
katalogi materiałów wykończeniowych i zdobniczych, formy i szablony wyrobów kaletniczych,
plansze ilustrujące budowę sylwetki ludzkiej, konstrukcje wyrobów kaletniczych, katalogi
i żurnale wyrobów skórzanych, normy dotyczące wyrobów kaletniczych;
2)
pracownię materiałoznawstwa, wyposażoną w: stanowiska badawcze (jedno stanowisko dla
trzech uczniów), wagę laboratoryjną, mikroskop z oprzyrządowaniem, lupę, przyrządy
laboratoryjne wraz z odczynnikami chemicznymi do wyprawy i barwienia skór; ponadto
w pracowni powinny znajdować się: przyrządy pomiarowe do wyznaczania parametrów budowy
skór, wyrobów papierniczych, włókienniczych, tworzyw skóropodobnych i sztucznych oraz
klejów, przyrządy do pomiaru warunków klimatycznych i aklimatyzacji próbek, planimetr,
grubościomierz, zrywarka, skrętomierz, zestaw skór licowych galanteryjnych, kolekcje
włókien naturalnych i chemicznych, próbki: wyrobów włókienniczych, tworzyw skóropodobnych
i sztucznych, materiałów papierniczych, okucia, łączniki, elementy zdobnicze, tablice
przedstawiające układ topograficzny i budowę skór, schematy procesów i metod wyprawy
skór, instrukcje obsługi urządzeń pomiarowych, normy dotyczące laboratoryjnych badań
surowców, półproduktów i wyrobów skórzanych, włókienniczych, papierniczych, tworzyw
skóropodobnych i sztucznych oraz klejów, normy dotyczące klasyfikacji skór licowych;
3)
pracownię technologii wytwarzania wyrobów kaletniczych, wyposażoną w: materiały stosowane
w produkcji wyrobów kaletniczych, wzorniki, wzorce sposobów łączenia części składowych
w wyrobie, narzędzia i przyrządy stosowane w procesie wytwarzania wyrobów kaletniczych,
schematy kinematyczne i technologiczne maszyn i urządzeń, instrukcje obsługi oraz
konserwacji maszyn, urządzeń i narzędzi, dokumentacje techniczne wyrobów kaletniczych,
prospekty, foldery, katalogi maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów kaletniczych,
literaturę i czasopisma zawodowe;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska rozkroju ręcznego (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół
do rozkroju oraz narzędzia do rozkroju ręcznego (kołodka, noże, wzorniki, przyciski
metalowe, miarka stalowa),
b)
stanowiska rozkroju maszynowego (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w wycinarki mechaniczne i elektrohydrauliczne wraz z oprzyrządowaniem (wykrojniki,
kloce),
c)
stanowiska przygotowania wykrojonych elementów (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wyposażone w: stół do przygotowania elementów wyrobów kaletniczych oraz kostki, żłobniki,
młotki, wycinaki na dziurki, nagłowniaki, płytki ołowiane, liniarki, narzędzia i urządzenia
do sitodruku, szczypce: tnące i uniwersalne, łopatki do wpychania brzegu wyrobu w
zamek ramkowy, nożyki do obcinania zawinięć,
d)
stanowiska do montażu wyrobów kaletniczych (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wyposażone w maszyny szwalnicze z oprzyrządowaniem oraz nożyczki,
e)
stanowiska do szycia ręcznego (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w:
konika rymarskiego, szydła, noże i nożyczki,
f)
stanowiska klejenia (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w: stoły z
wyciągami do nanoszenia kleju, suszarki, pędzle, pojemnik na klej, wygładzarki,
g)
stanowiska do kontroli jakości i pakowania wyrobów gotowych (jedno stanowisko dla
trzech uczniów), wyposażone w: dokumentacje technologiczne, przyrządy stosowane do
kontroli jakości półproduktów i wyrobów skórzanych;
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: zgrzewarkę, zgrzewarko-wycinarkę,
ścieniarkę, nożyce stołowe, krajarkę, gilotynę, deseniarkę, pojemniki do kompletowania
wykrojonych elementów, regały, stojaki na skóry, pojemniki na odpady, planimetr, grubościomierz,
wagę dziesiętną, instrukcje obsługi maszyn stanowiących wyposażenie warsztatów oraz
narzędzia do ich regulacji.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
Minimalna liczba godzin kształcenia zawodowego1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kaletnik po potwierdzeniu kwalifikacji AU.09. Wykonywanie, naprawa i renowacja wyrobów kaletniczych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii wyrobów
skórzanych po potwierdzeniu kwalifikacji AU.48. Organizacja i prowadzenie procesów wytwarzania wyrobów skórzanych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
OBUWNIK 753602
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie obuwnik powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania materiałów oraz opracowywania elementów obuwia;
2)
wykonywania operacji montażu cholewek;
3)
wykonywania operacji związanych z montażem i wykańczaniem obuwia.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie obuwnik:
AU.10. Wytwarzanie obuwia.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie obuwnik powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: próbki skór i innych materiałów na wierzchy
i spody obuwia, narzędzia i przyrządy stosowane w procesie wytwarzania obuwia, modele
różnych typów obuwia, cholewki różnych typów i ich części składowe, elementy spodów
obuwia, materiały dydaktyczne ilustrujące sposób wykonania operacji technologicznych,
rysunki i schematy ilustrujące: kierunki najmniejszej ciągliwości, układ kostny stopy,
poprzeczne i podłużne sklepienie stopy, oznaczanie i cechowanie obuwia i elementów
obuwia, wzorce szwów i ściegów, napędów i układów kinematycznych, elementy, półprodukty
oraz obuwie z typowymi i niedopuszczalnymi wadami materiałowymi i produkcyjnymi, części
maszyn, połączenia maszyn i mechanizmy robocze maszyn i urządzeń, filmy dydaktyczne
dotyczące wykonania operacji technologicznych, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
instrukcje stosowania klejów i środków wykańczalniczych, wzory opakowań;
2)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska wykonywania elementów obuwia (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: wycinarkę, dwojarkę, perforowarkę, numerowarkę, przybijarkę usztywniaczy, formowarkę
podpodeszew, ścierarkę, ścieniarkę zakładek, formowarkę zakładek, frezarkę brzegów,
stanowisko komputerowe z systemem CAM (ang. Computer Aided Manufacturing) do wycinania
elementów, urządzenia i narzędzia: wycinaki, matryce do perforowania, formy do formowania elementów spodu, nóż szewski,
nożyce, podkłady do wycinania, urządzenie do składania materiałów sztucznych w warstwy,
stojak na skóry wierzchnie, regały na narzędzia, pojemniki na wycięte elementy, grubościomierz,
lupę, plansze poglądowe: układ topograficzny skóry, kierunki najmniejszej ciągliwości
skóry, metody i systemy rozkroju skór, wzorcowy układ elementów obuwia na materiale,
części składowe obuwia,
b)
stanowiska montażu cholewek (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w:
ścieniarkę brzegów elementów, nakładarkę podnosków, nakładarkę międzypodszewek, żelazko
elektryczne, opalarkę brzegów, palnik gazowy, maszynę płaską jednoigłową, maszynę
płaską zyg-zak, maszynę słupkową i płaską dwuigłową, maszynę słupkową jednoigłową
z mechanizmem obcinającym, rozprasowywacz szwów, lamowarkę, krążkowarkę ręczną i mechaniczną,
stół metalowy z wyciągiem wentylacyjnym, młoteczek z nakłuwakiem do zawijania, zawijarkę,
młotek szewski, nóż szewski, dziurkacz do wycinania otworów, igły maszynowe, regały
i pojemniki na części obuwia, wykresy ścieniania elementów (plansze poglądowe),
c)
stanowiska montażu obuwia (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w: klamerkowarkę,
obciągarkę zakładek, przyczepiarkę pięt, ćwiekarkę, stabilizator kształtu cholewki,
draparkę, aktywizator błony klejowej, prasę do przyklejania spodów, przybijarkę obcasów,
szczotkarkę, wygładzarkę cholewek, wyzuwarkę kopyt, urządzenia i narzędzia: stół metalowy
z wyciągiem wentylacyjnym, komplet kopyt, nóż szewski, wyciągacz klamerek, kleszcze,
młotek, obcęgi, oprzyrządowanie do ćwiekarek, wymienne frezy, pojemniki na kopyta,
regał na cholewki i obuwie, plansze poglądowe ze wzorcami wykonania operacji technologicznych,
tablice z wykazem błędów materiałowych i produkcyjnych, instrukcje obsługi maszyn
i urządzeń.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach produkujących obuwie oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie obuwnik po potwierdzeniu kwalifikacji AU.10. Wytwarzanie obuwia może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik obuwnik po potwierdzeniu
kwalifikacji AU.52. Organizacja i prowadzenie procesów wytwarzania obuwia oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
GARBARZ SKÓR 753501
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie garbarz skór powinien być przygotowany do
wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania czynności związanych z konserwacją, magazynowaniem oraz dobieraniem skór
surowych i półproduktów skórzanych w partie produkcyjne;
2)
sporządzania kąpieli roboczych i zestawów wykańczalniczych stosowanych w procesie
wyprawy skór;
3)
wykonywania operacji technologicznych związanych z procesem wyprawy skór;
4)
wykonywania renowacji skór wyprawionych i wyrobów skórzanych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.f);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie garbarz skór:
AU.11. Wyprawianie skór.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie garbarz skór powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: plansze i tablice poglądowe (histologiczna
budowa skóry, podział topograficzny różnych rodzajów skór, charakterystyka skór surowych
i półproduktów skórzanych, charakterystyka skór wyprawionych, charakterystyka różnych
rodzajów włosa i okrywy włosowej), próbki i eksponaty skór wyprawionych, próbki środków
stosowanych w procesach wyprawy skór, opisy technologiczne procesów produkcyjnych,
próbki półproduktów dotyczących różnych etapów wyprawy skór, katalogi wad i uszkodzeń
powstających podczas produkcji skór oraz w trakcie użytkowania wyrobów, materiały
dydaktyczne ilustrujące przebieg procesów wyprawy różnych rodzajów skór, normy dotyczące
mechanicznej i chemicznej obróbki skór, dokumentacje techniczne i technologiczne,
prospekty, katalogi, eksponaty, modele i schematy narzędzi, przyrządów i urządzeń
stosowanych w procesach wyprawy skór, urządzenia do wykonywania technologicznych prób
wyprawy skór, stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym;
2)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
magazyn surowców skórzanych przystosowany do sortowania i konserwacji skór,
b)
magazyn do składowania i przechowywania środków chemicznych,
c)
działy produkcyjne: przygotowania skór do garbowania, garbowania skór, wykańczania
skór, wyposażone w narzędzia, maszyny i urządzenia do mechanicznej i chemicznej obróbki
skór, instrukcje użytkowania narzędzi, maszyn i urządzeń, preparaty chemiczne stosowane
w procesach wyprawy skór, dokumentacje techniczne i technologiczne dotyczące procesów
wyprawy skór,
d)
stanowiska kontroli międzyoperacyjnej oraz jakościowego odbioru wyrobów gotowych (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w przyrządy pomiarowe stosowane w procesach
wyprawy i do badań skór,
e)
magazyn wyrobów gotowych, wyposażony w: podnośniki, podesty, urządzenia transportowe
oraz przyrządy pomiarowe do oznaczania warunków magazynowania.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie garbarz skór po potwierdzeniu kwalifikacji
AU.11. Wyprawianie skór może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik garbarz po potwierdzeniu
kwalifikacji AU.53. Organizacja i prowadzenie procesu wyprawy skór oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
TAPICER 753402
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie tapicer powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania wyrobów tapicerowanych i prac dekoratorskich;
2)
wykonywania napraw i renowacji wyrobów tapicerowanych;
3)
wykonywania usług tapicerskich.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie tapicer:
AU.12. Wykonywanie wyrobów tapicerowanych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie tapicer powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowiska kreślarskie (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki,
skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet
programów biurowych, programy komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided
Design), projektor multimedialny, modele części, podzespołów, zespołów oraz wyrobów
tapicerowanych, modele podstawowych konstrukcji wyrobów tapicerowanych, modele połączeń
stolarskich, okucia, akcesoria, pomoce dydaktyczne do określania i dobierania barw,
plansze, przezrocza, foliogramy przedstawiające rzuty aksonometryczne, przekroje,
zasady wymiarowania, zasady szkicowania, przykładowe rysunki złożeniowe i wykonawcze
wyrobów;
2)
pracownię tapicerską wyposażoną w: stanowiska trasowania oraz rozkroju tkanin i innych
materiałów tapicerskich (jedno stanowisko dla jednego ucznia), stoły tapicerskie,
przecinarki tarczowe, przecinarki bagnetowe, stanowiska szycia i przeszywania (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), maszyny do szycia, stanowiska montażu wyrobów tapicerowanych
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów); ponadto pracownia powinna być wyposażona w narzędzia
do: cięcia i krojenia, szycia i przekłuwania, przybijania i wkręcania, wyciągania
łączników, przytrzymywania tkanin;
3)
pracownię pomocniczych prac stolarskich i ślusarskich, w której powinny być zorganizowane
stanowiska (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) wyposażone w: narzędzia ręczne i elektronarzędzia
do obróbki drewna, narzędzia ręczne i elektronarzędzia ślusarskie, obrabiarki do maszynowej
obróbki drewna, przyrządy pomiarowe i traserskie, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
środki ochrony indywidualnej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
KUŚNIERZ 753106
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kuśnierz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
konstruowania i modelowania wyrobów kuśnierskich;
2)
dobierania skór futerkowych i dodatków do wyrobu kuśnierskiego;
3)
obsługiwania maszyn i urządzeń do wytwarzania wyrobów kuśnierskich;
4)
wykonywania wyrobów kuśnierskich;
5)
wykonywania napraw, renowacji i przeróbek wyrobów kuśnierskich.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie kuśnierz:
AU.13. Wykonywanie, naprawa i renowacja wyrobów kuśnierskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie kuśnierz powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię projektowania i modelowania wyrobów kuśnierskich, wyposażoną w: stanowisko
komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela, stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po jednym urządzeniu
na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy komputerowego
wspomagania projektowania (Computer Aided Design), projektor multimedialny, drukarkę
umożliwiającą drukowanie w formacie A3 (jedno urządzenie na dziesięć stanowisk); ponadto
pracownia powinna być wyposażona w: zestawy barw, modele i przekroje brył geometrycznych,
stelaże do organizowania wystaw, manekiny, zestawy próbek skór wyprawionych licowych
i futerkowych, modele wyrobów kuśnierskich, zestawy próbek materiałów wykończeniowych,
zdobniczych i dodatków krawieckich, formy i szablony wyrobów kuśnierskich, plansze
ilustrujące budowę sylwetki ludzkiej, konstrukcje podstawowych wyrobów kuśnierskich,
katalogi i żurnale wyrobów kuśnierskich, normy dotyczące wyrobów kuśnierskich;
2)
pracownię materiałoznawstwa, w której powinny być zorganizowane stanowiska badań materiałów
i wyrobów ze skór (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: wagę laboratoryjną,
mikroskop z oprzyrządowaniem, lupę, przyrządy laboratoryjne wraz z zestawem odczynników
do badania skór; ponadto pracownia powinna być wyposażona w: przyrządy pomiarowe do
wyznaczania parametrów budowy skór, tworzyw skóropodobnych i sztucznych oraz klejów,
przyrządy do pomiaru warunków klimatycznych i aklimatyzacji próbek, planimetr, grubościomierz,
zrywarkę, aparat do badania odporności wybarwień na tarcie, czynniki mokre, termostabilizację
i działanie światła sztucznego, próbki skór futerkowych, zestawy próbek włókien naturalnych
i chemicznych, katalog wyrobów włókienniczych, schematy procesów wyprawy skór, normy
dotyczące badań laboratoryjnych skór futerkowych wyprawionych i uszlachetnionych,
instrukcje obsługi urządzeń pomiarowych;
3)
pracownię technologii wyrobów kuśnierskich, wyposażoną w: próbki skór licowych, futerkowych
i materiałów pomocniczych stosowanych w produkcji wyrobów kuśnierskich, narzędzia
i przybory kuśnierskie, części maszyn do produkcji wyrobów kuśnierskich, katalogi
wyrobów kuśnierskich, plansze przedstawiające etapy procesu wytwarzania wyrobów kuśnierskich,
schematy kinematyczne i technologiczne maszyn i urządzeń, dokumentacje wyrobów kuśnierskich,
katalogi maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów kuśnierskich, instrukcje
obsługi maszyn i urządzeń;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska dobierania skór (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: stół
do sortowania i dobierania skór, planimetr, grubościomierz, wagę dziesiętną,
b)
stanowiska przygotowania i rozkroju skór futerkowych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: blat do nabijania skór, kleszcze kuśnierskie, narzędzia do wyciągania
gwoździ kuśnierskich, grzebień do czesania okrywy włosowej, przybory do nawilżania
skór, stół do krojenia, noże kuśnierskie, szablony elementów wyrobów kuśnierskich,
c)
stanowiska łączenia elementów wyrobów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: maszynę kuśnierską wraz z oprzyrządowaniem, stół do pracy ręcznej, przybory do
szycia ręcznego, materiały pomocnicze oraz dokumentację wyrobów,
d)
stanowiska rozkroju i łączenia elementów materiałów wykończeniowych (jedno stanowisko
dla sześciu uczniów), wyposażone w: stół do rozkroju materiałów, nożyce, szablony,
przyciski metalowe, maszynę - stębnówkę płaską, dodatki krawieckie,
e)
stanowiska prasowania (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w: stół do
prasowania lub deskę do prasowania, żelazko z termostatem, rękawnik, poduszkę prasowalniczą,
f)
stanowiska kontroli jakości i pakowania wyrobów gotowych (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: dokumentacje techniczno-technologiczne, przyrządy stosowane
do kontroli jakości wyrobów skórzanych, manekiny męskie, damskie i dziecięce, stojaki,
wieszaki;
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: maszynę do rozkroju skór futerkowych,
maszynę do trzepania skór, urządzenie suszarnicze, pojemniki na wykrojone elementy,
pojemniki na odpady, instrukcje obsługi maszyn oraz narzędzia do ich regulacji, katalogi
wyrobów kuśnierskich.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kuśnierz po potwierdzeniu kwalifikacji AU.13. Wykonywanie, naprawa i renowacja wyrobów kuśnierskich może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii wyrobów
skórzanych po potwierdzeniu kwalifikacji AU.48. Organizacja i prowadzenie procesów wytwarzania wyrobów skórzanych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
KRAWIEC 753105
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie krawiec powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
konstruowania i modelowania wyrobów odzieżowych;
2)
dobierania materiałów i dodatków do wyrobów odzieżowych;
3)
obsługiwania maszyn i urządzeń stosowanych podczas wytwarzania wyrobów odzieżowych;
4)
wytwarzania wyrobów odzieżowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.ad);
3)
efekty kształcenia właściwe kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie krawiec:
AU.14. Projektowanie i wytwarzanie wyrobów odzieżowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie krawiec powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię włókienniczą, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do badań materiałów i wyrobów odzieżowych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: wagę laboratoryjną, mikroskop z oprzyrządowaniem do identyfikacji włókien,
lupę tkacką, pralkę laboratoryjną,
b)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, wyposażone w: oprogramowanie
do analizy wyników badań laboratoryjnych oraz drukarkę;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: zestawy próbek surowców włókienniczych,
wyrobów włókienniczych, materiałów odzieżowych wykonanych różnymi technikami, zestawy
dodatków krawieckich, dokumentacje techniczno-technologiczne wyrobów odzieżowych,
normy dotyczące klasyfikacji włókien;
2)
pracownię projektowania i modelowania odzieży, w której powinny być zorganizowane
następujące stanowiska:
a)
stanowiska projektowania i modelowania form odzieży (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), wyposażone w: komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu,
oprogramowanie do wspomagania procesu projektowania i modelowania wyrobów odzieżowych
oraz stoły kreślarskie, materiały i przybory kreślarskie,
b)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do
Internetu, wyposażone w oprogramowanie do wspomagania procesu projektowania i modelowania
wyrobów odzieżowych;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: drukarkę umożliwiającą drukowanie w formacie
A3 (jedna drukarka na dziesięć stanowisk komputerowych), skaner, projektor multimedialny,
damskie, męskie i dziecięce manekiny krawieckie, lustro, parawan, dodatki krawieckie,
próbki materiałów odzieżowych, plansze przedstawiające sylwetki ludzkie, konstrukcje
i modelowanie odzieży damskiej, męskiej i dziecięcej, modelowanie konstrukcyjne i
wtórne odzieży na figury nietypowe, rysunki techniczne wyrobów odzieżowych, plansze
kolorystyki, literaturę zawodową z zakresu modelowania odzieży, standardy konstrukcji
oraz tabele wymiarów, żurnale mody i albumy projektów odzieży, filmy dydaktyczne dotyczące
promocji mody i dystrybucji wyrobów odzieżowych, plansze i katalogi aranżacji przestrzeni
sprzedaży wyrobów odzieżowych;
3)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: modele maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle
odzieżowym, schematy kinematyczne maszyn szwalniczych, plansze przedstawiające działanie
mechanizmów tworzących ścieg oraz powstawanie ściegów w maszynach szwalniczych, katalogi
maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle odzieżowym, katalogi ściegów i szwów maszynowych,
normy obowiązujące w przemyśle odzieżowym, dokumentacje techniczno-technologiczne
wyrobów odzieżowych, tablice z symbolami graficznymi węzłów technologicznych, tablice
znaków informacyjnych dotyczących konserwacji odzieży;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska szycia ręcznego (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: manekiny
krawieckie, przybory do szycia ręcznego, nożyczki, dodatki krawieckie,
b)
stanowiska rozkroju ręcznego (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół
oraz narzędzia do rozkroju ręcznego (nożyczki, wzorniki, przyciski metalowe),
c)
stanowiska prasowania (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: stół do
prasowania lub deskę do prasowania, żelazko elektryczno-parowe, przybory do prasowania,
zaparzaczkę,
d)
stanowiska montażu wyrobów odzieżowych (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w maszynę stębnówkę płaską z oprzyrządowaniem,
e)
stanowiska kontroli jakości i pakowania wyrobów gotowych (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: dokumentacje wyrobów odzieżowych, manekiny krawieckie damskie,
męskie i dziecięce, wieszaki, taśmę krawiecką;
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: maszyny owerlok (jedna maszyna
dla trzech uczniów), eksponaty odzieży we fragmentach i w całości oraz wzory węzłów
technologicznych, maszyny: dziurkarkę odzieżową i guzikarkę, regały, stojaki na wykroje,
pojemniki na odpady, instrukcje obsługi maszyn oraz narzędzia stosowane podczas użytkowania
maszyn.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie krawiec po potwierdzeniu kwalifikacji AU.14. Projektowanie i wytwarzanie wyrobów odzieżowych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik przemysłu mody
po potwierdzeniu kwalifikacji AU.42. Organizacja procesów wytwarzania wyrobów odzieżowych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
STOLARZ 752205
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie stolarz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych;
2)
wykonywania prac związanych z obsługą oraz konserwacją maszyn i urządzeń stosowanych
w stolarstwie;
3)
wykonywania napraw, renowacji i konserwacji wyrobów stolarskich.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie stolarz:
AU.15. Wytwarzanie wyrobów stolarskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie stolarz powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: modele figur i brył geometrycznych,
dokumentacje konstrukcyjne, części maszyn i mechanizmów, połączenia stolarskie, łączniki,
okucia i akcesoria, modele podzespołów oraz wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych,
modele podstawowych typów konstrukcji, opakowań, rysunki złożeniowe i wykonawcze wyrobów
stolarskich, dokumentacje techniczne maszyn i podzespołów, katalogi i prospekty wyrobów
stolarskich, okuć i akcesoriów, stanowiska kreślarskie (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów), stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i
plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów
biurowych, programy komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design),
projektor multimedialny;
2)
pracownię materiałoznawstwa i technologii przetwarzania drewna, wyposażoną w: zestawy
próbek różnych gatunków drewna, materiałów drzewnych, tworzyw drzewnych, klejów i
substancji dodatkowych, materiałów do zabezpieczania i uszlachetniania powierzchni,
modele: połączeń elementów z drewna i tworzyw drzewnych, suszarek, wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych, opakowań, połączeń stolarskich, konstrukcji i podzespołów, detale,
okucia i łączniki, przyrządy, aparaturę i urządzenia do badania drewna i tworzyw drzewnych,
aparaturę do badania powłok wykończeniowych, mikroskopy, wagi techniczne i analityczne,
suszarkę laboratoryjną, przyrządy do pomiaru: wilgotności, pH, lepkości, gęstości,
proste urządzenia do cięcia drewna, ręczne narzędzia stolarskie, narzędzia do maszynowej
obróbki drewna, katalogi wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych, tablice i diagramy
dotyczące suszarnictwa, hydrotermicznej i plastycznej obróbki drewna, schematy maszyn
i urządzeń do przetwarzania drewna, schematy procesów technologicznych, dokumentacje
technologiczne, normy dotyczące przetwarzania drewna oraz wykonywania wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych, oprogramowanie do komputerowego wspomagania procesów technologicznych;
3)
warsztaty szkolne, wyposażone w: elementy i modele wyrobów stolarskich, narzędzia,
maszyny i urządzenia do ręcznej i maszynowej obróbki drewna i tworzyw drzewnych, obróbki
hydrotermicznej i plastycznej, prac wykończeniowych i montażowych, przyrządy i uchwyty
obróbkowe, aparaturę i narzędzia kontrolno-pomiarowe, schematy części maszyn i urządzeń,
rysunki ostrzy narzędzi, parametry kątowe narzędzi, instalację sprężonego powietrza,
instalację odwiórowywania, oprzyrządowanie obróbkowe, narzędzia i urządzenia montażowe,
instrukcje technologiczne i stanowiskowe, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, katalogi
i materiały informacyjne przedsiębiorstw produkujących narzędzia, oprzyrządowanie,
obrabiarki i urządzenia.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie stolarz po potwierdzeniu kwalifikacji AU.15. Wytwarzanie wyrobów stolarskich może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii drewna
po potwierdzeniu kwalifikacji AU.50. Organizacja i prowadzenie procesów przetwarzania drewna oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
INTROLIGATOR 732301
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie introligator powinien być przygotowany do
wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania materiałów, maszyn i urządzeń do realizacji procesów introligatorskich;
2)
realizowania procesów wykonywania druków luźnych;
3)
realizowania procesów wykonywania opraw.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie introligator:
AU.16. Realizacja procesów introligatorskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie introligator powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię technologii introligatorstwa, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska
komputerowe), pakiet programów biurowych, programy komputerowego wspomagania projektowania
(Computer Aided Design), projektor multimedialny, przyrządy kontrolno-pomiarowe (jeden
zestaw dla czterech uczniów), plansze i prezentacje multimedialne do ilustrowania
procesów poligraficznych, plansze i prezentacje ilustrujące procesy introligatorskie
i wykończeniowe, plansze i prezentacje multimedialne ilustrujące zasady działania
maszyn introligatorskich i wykończeniowych, katalogi i foldery maszyn introligatorskich
i wykończeniowych, instrukcje obsługi maszyn introligatorskich i wykończeniowych,
wzorniki i katalogi materiałów introligatorskich, standardy jakości produkcji poligraficznej,
półprodukty i produkty poligraficzne;
2)
warsztaty szkolne, wyposażone w: stanowiska wykonywania druków luźnych (jedno stanowisko
dla ośmiu uczniów), stanowiska wykonywania opraw (jedno stanowisko dla ośmiu uczniów),
narzędzia do obsługi maszyn i urządzeń introligatorskich (jeden zestaw na stanowisko),
przyrządy kontrolno-pomiarowe (jeden zestaw na stanowisko), instrukcje stanowiskowe
(jeden zestaw na stanowisko).
Stanowiska powinny być wyposażone w maszyny i urządzenia do wykonywania druków luźnych
oraz maszyny i urządzenia do wykonywania opraw.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie introligator po potwierdzeniu kwalifikacji
AU.16. Realizacja procesów introligatorskich może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik procesów introligatorskich
po potwierdzeniu kwalifikacji AU.43. Planowanie i kontrola produkcji poligraficznej oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
DRUKARZ 732201
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie drukarz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
sporządzania form drukowych;
2)
przygotowywania materiałów, maszyn i urządzeń do procesu drukowania;
3)
drukowania nakładu z form drukowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie drukarz:
AU.17. Realizacja procesów drukowania z form drukowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie drukarz powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię technologii drukowania, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), drukarki, skanery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe),
pakiet programów biurowych, specjalistyczne programy komputerowe wspomagające etap
przygotowania drukowania, projektor multimedialny, spektrofotometr, densytometr, przyrządy
kontrolno-pomiarowe (jeden zestaw dla czterech uczniów), plansze i prezentacje multimedialne
do ilustrowania procesów poligraficznych, plansze i prezentacje multimedialne ilustrujące
procesy wykonywania form drukowych, plansze i prezentacje multimedialne ilustrujące
zasady działania maszyn drukujących, formy drukowe dla różnych technik drukowania,
katalogi i foldery urządzeń do wykonywania form drukowych, katalogi i foldery maszyn
drukujących, instrukcje obsługi urządzeń do wykonywania form drukowych, instrukcje
obsługi maszyn drukujących, wzorniki i katalogi podłoży drukowych, wzorniki i katalogi
farb drukarskich, przykłady odbitek drukarskich, standardy jakości produkcji poligraficznej,
półprodukty i produkty poligraficzne, odbitki drukarskie przeznaczone do pomiarów;
2)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska wykonywania form drukowych (jedno stanowisko dla ośmiu uczniów), wyposażone
w urządzenia do wykonywania form drukowych,
b)
stanowiska drukowania z form drukowych (jedno stanowisko dla ośmiu uczniów), wyposażone
w maszyny do drukowania z form drukowych,
c)
stanowiska drukowania offsetowego (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w maszynę drukującą offsetową arkuszową, densytometr, narzędzia i przyrządy pomiarowe,
d)
stanowisko do kontroli jakości odbitek (jedno stanowisko dla trzech uczniów);
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: narzędzia do obsługi maszyn i
urządzeń (jeden zestaw na jedno stanowisko), przyrządy kontrolno-pomiarowe (jeden
zestaw na jedno stanowisko), materiały poligraficzne, instrukcje stanowiskowe (jeden
zestaw na jedno stanowisko) oraz zestaw przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny
pracy.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach poligraficznych oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie drukarz po potwierdzeniu kwalifikacji AU.17. Realizacja procesów drukowania z form drukowych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik procesów drukowania
po potwierdzeniu kwalifikacji AU.43. Planowanie i kontrola produkcji poligraficznej oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
RĘKODZIELNIK WYROBÓW WŁÓKIENNICZYCH 731808
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie rękodzielnik wyrobów włókienniczych powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania surowców i półproduktów do wytwarzania rękodzielniczych wyrobów włókienniczych;
2)
obsługiwania maszyn i urządzeń stosowanych do ręcznego wytwarzania wyrobów włókienniczych;
3)
wytwarzania i wykańczania rękodzielniczych wyrobów włókienniczych;
4)
wykonywania prac związanych z konserwacją i renowacją włókienniczych wyrobów dekoracyjnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie rękodzielnik
wyrobów włókienniczych:
AU.18. Wytwarzanie, konserwacja i renowacja rękodzielniczych wyrobów włókienniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie rękodzielnik wyrobów włókienniczych powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię włókienniczą, w której powinny być zorganizowane stanowiska badań surowców
i wyrobów włókienniczych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: wagę
laboratoryjną, mikroskop do identyfikacji włókien, sprzęt laboratoryjny, odczynniki
chemiczne do identyfikacji włókien, lupę tkacką, kalkulator; ponadto pracownia powinna
być wyposażona w przyrządy: zrywarkę do przędzy i wyrobów, grubościomierz, urządzenie
do badania równowagi skrętu przędzy, skrętomierz, termosuszarkę, psychrometr, motowidło,
przyrządy do aklimatyzacji próbek, eksykator, termometr do pomiaru temperatury powietrza,
higrometr, sprawdzian pasmowy, katalogi surowców włókienniczych, półproduktów i wyrobów
włókienniczych, instrukcje obsługi aparatury i urządzeń, instrukcje wykonywania badań;
2)
pracownię technologii włókienniczych wyrobów dekoracyjnych, wyposażoną w: modele maszyn
i urządzeń stosowanych do wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych, schematy
kinematyczne i technologiczne maszyn, części i elementy robocze maszyn, katalogi surowców
i wyrobów włókienniczych oraz środków pomocniczych, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
katalogi maszyn i urządzeń stosowanych do wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych,
normy dotyczące włókiennictwa, dokumentacje techniczno-technologiczne;
3)
pracownię projektowania, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska projektowania wyrobów dekoracyjnych (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wyposażone w materiały i przybory rysunkowe,
b)
stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po
jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy
graficzne, programy komputerowego wspomagania projektowania, projektor multimedialny,
drukarkę kolorową umożliwiającą drukowanie w formacie A3;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: sztalugi, ruchome podium dla modeli, komplet
obiektów modelowych do sporządzania rysunków z natury, plansze pisma technicznego,
koło barw, rysunki techniczne płaskich wyrobów włókienniczych, rysunki schematyczne
sylwetek: kobiecej, męskiej i dziecięcej oraz sylwetek w ruchu, albumy współczesnych
i dawnych włókienniczych wyrobów dekoracyjnych - tkanin artystycznych, dzianin, koronek
i haftów, albumy dzieł sztuki;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska przygotowania surowców włókienniczych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: wannę do przygotowania surowców do farbowania, kotły do kąpieli barwiącej,
mieszadła, wirówkę, pojemniki na barwniki, wagę laboratoryjną, wagę szalkową, zestaw
naczyń laboratoryjnych, środki do bielenia i prania włókien,
b)
stanowiska wytwarzania tkanych wyrobów dekoracyjnych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: kołowrotek, snowarkę ręczną, cewiarkę ręczną, motowidła, nawijarki,
krosna rękodzielnicze: poziome i pionowe, urządzenia i materiały: ubijak, tarczówki
tkackie, czółenka tkackie, rozpinki tkackie, przędze wełniane i bawełniane po obróbce
ręcznej i mechanicznej, nici osnowowe lniane, sznurki, modele: wzorniki splotów zasadniczych
i pochodnych, wzornicę dla krosna ręcznego z mechanizmem wzornicowym,
c)
stanowiska wytwarzania dzianych wyrobów dekoracyjnych (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów), wyposażone w: przewijarkę krzyżowo-stożkową, motowidła, nawijarki, szydełka
o różnej numeracji, druty o różnej numeracji, szydełkarkę płaską, maszyny szwalnicze:
stębnówkę płaską, stębnówkę łańcuszkową, owerlok, urządzenia i materiały: igły do
szycia ręcznego o różnej numeracji, nici do szycia ręcznego i maszynowego, lupę tkacką,
taśmę centymetrową, wagę szalkową, przędzę dziewiarską, dodatki krawieckie, plansze
splotów dziewiarskich podstawowych i pochodnych,
d)
stanowiska wytwarzania haftów i koronek (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: stolik koronkarski, wałek koronkarski, klocki koronkarskie, czółenka do koronek,
krosno hafciarskie, igły do haftowania, tamborki, przekłuwacz, szydełko, ramki oraz
kształtki do wytwarzania koronek, tekturę na wałek koronkarski, kalkę koronkarską,
tkaniny pod haft, nici do wyrobu koronek,
e)
stanowiska wykańczania wyrobów dekoracyjnych (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
wyposażone w: stół lub deskę do prasowania, żelazko elektryczno-parowe, zaparzaczkę,
materiały i przybory krawieckie, materiały do wykonywania zdobień, zestawy wyrobów
tkackich, dziewiarskich, haftów i koronek, stojaki do dzianin, pojemniki na wodę oraz
składowane wyroby, dokumentacje techniczno-technologiczne, katalogi ściegów ręcznych,
koronkowych i maszynowych, katalogi dodatków wykończeniowych i zdobniczych.
Ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: wózki transportowe, stojaki, pojemniki
na wyroby włókiennicze, instrukcje obsługi maszyn oraz narzędzia do ich regulacji.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie rękodzielnik wyrobów włókienniczych po potwierdzeniu
kwalifikacji AU.18. Wytwarzanie, konserwacja i renowacja rękodzielniczych wyrobów włókienniczych
może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik włókienniczych
wyrobów dekoracyjnych po potwierdzeniu kwalifikacji AU.45. Projektowanie i organizacja procesów wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych
oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
KOSZYKARZ-PLECIONKARZ 731702
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie koszykarz-plecionkarz powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania surowców i materiałów do wykonania wyrobów koszykarskich i plecionkarskich;
2)
organizowania prac związanych z wykonywaniem wyrobów koszykarskich i plecionkarskich;
3)
wykonywania i wykańczania wyrobów z wikliny i innych materiałów plecionkarskich.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie koszykarz-plecionkarz:
AU.19. Wykonywanie wyrobów koszykarsko-plecionkarskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie koszykarz-plecionkarz powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowiska kreślarskie (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), przybory rysunkowe, eksponaty i modele wyrobów, modele brył geometrycznych,
katalogi i prospekty wyrobów, wzory splotów plecionkarskich, dokumentacje wyrobów,
stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po
jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy
komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design), projektor multimedialny;
2)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: eksponaty wyrobów, wzorce splotów, próbki
materiałów stosowanych w koszykarstwie i plecionkarstwie, narzędzia i urządzenia stosowane
w koszykarstwie i plecionkarstwie, plansze ilustrujące przebieg procesów technologicznych,
normy dotyczące materiałów i wyrobów, stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu
dla nauczyciela, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), drukarki, skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe),
pakiet programów biurowych, programy komputerowego wspomagania projektowania (Computer
Aided Design), projektor multimedialny;
3)
pracownię koszykarsko-plecionkarską, w której powinny być zorganizowane następujące
stanowiska:
a)
stanowiska wyplatania wyrobów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w:
odzież i sprzęt ochrony indywidualnej, narzędzia i urządzenia do wyplatania wyrobów,
oprzyrządowanie pomocnicze,
b)
stanowiska kształtowania materiałów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: urządzenia do uplastyczniania prętów i kijów, maszyny i urządzenia do obróbki materiałów,
pomoce dydaktyczne, takie jak: modele i eksponaty wyrobów, podstawowe i pomocnicze
materiały koszykarskie i plecionkarskie.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
SPRZEDAWCA 522301
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie sprzedawca powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
przyjmowania dostaw oraz przygotowywania towarów do sprzedaży;
2)
wykonywania prac związanych z obsługą klientów oraz realizacją transakcji kupna i
sprzedaży.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.j);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie sprzedawca:
AU.20. Prowadzenie sprzedaży.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie sprzedawca powinna posiadać pracownię organizowania
i prowadzenia sprzedaży, wyposażoną w:
1)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu;
2)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki,
skanery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów
biurowych, projektor multimedialny;
3)
stanowiska prowadzenia sprzedaży (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), obejmujące:
komputer z podłączeniem do drukarki sieciowej, z oprogramowaniem do obsługi sprzedaży
i gospodarki magazynowej, urządzenia do rejestrowania sprzedaży, urządzenia do przechowywania,
eksponowania, transportu i znakowania towarów, atrapy towarów, materiały do pakowania
towarów, przyrządy do kontroli jakości i warunków przechowywania towarów oraz do określania
masy i wielkości towarów, druki dokumentów dotyczących organizacji i prowadzenia sprzedaży,
instrukcje obsługi urządzeń.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego oraz przedsiębiorstwach handlowych stanowiących potencjalne miejsca zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie sprzedawca po potwierdzeniu kwalifikacji AU.20. Prowadzenie sprzedaży może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik handlowiec po potwierdzeniu
kwalifikacji AU.25. Prowadzenie działalności handlowej lub w zawodzie technik księgarstwa po potwierdzeniu kwalifikacji AU.24. Prowadzenie działalności informacyjno-bibliograficznej oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
FRYZJER 514101
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie fryzjer powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych włosów;
2)
wykonywania zabiegów chemicznych włosów;
3)
wykonywania strzyżenia włosów;
4)
wykonywania stylizacji fryzur.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.k);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie fryzjer:
AU.21. Wykonywanie zabiegów fryzjerskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie fryzjer powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię fryzjerską, wyposażoną w: stanowiska fryzjerskie obejmujące konsolę, lustro,
fotel (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), myjnię fryzjerską oraz sprzęt fryzjerski:
aparaty (promienniki, aparaty do sterylizacji i dezynfekcji sprzętu, suszarki hełmowe
i ręczne, prostownice, karbownice, lokówki różnej grubości, aparat do diagnozy stanu
włosów), narzędzia (nożyce klasyczne i specjalistyczne, narzędzia brzytwopodobne,
zestaw grzebieni i szczotek), przybory i akcesoria fryzjerskie (do farbowania, do
ondulowania wodnego, ondulowania chemicznego), środki dydaktyczne z zakresu strzyżenia
włosów i modelowania fryzur oraz z zakresu nauki o fryzurach stosowanych w różnych
okresach historycznych, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki,
skanery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów
biurowych, programy komputerowe dobierania fryzur, projektor multimedialny, bieliznę
fryzjerską: zabiegową i ochronną;
2)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: treningowe główki fryzjerskie ze statywem,
zestaw grzebieni, wałki siatkowe do ondulowania wodnego, wałki plastikowe do ondulowania
chemicznego.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, zakładach lub salonach fryzjerskich oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie fryzjer po potwierdzeniu kwalifikacji AU.21. Wykonywanie zabiegów fryzjerskich może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik usług fryzjerskich
po potwierdzeniu kwalifikacji AU.26. Projektowanie fryzur oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
MAGAZYNIER-LOGISTYK 432106
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie magazynier-logistyk powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przyjmowania i wydawania towarów z magazynu;
2)
przechowywania towarów;
3)
ponoszenia odpowiedzialności za towar zgromadzony w magazynie;
4)
prowadzenia dokumentacji magazynowej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.ag);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie magazynier-logistyk:
AU.22. Obsługa magazynów.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie magazynier-logistyk powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię logistyki, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z drukarką
i skanerem lub urządzeniem wielofunkcyjnym, z projektorem multimedialnym lub tablicą
interaktywną, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów
biurowych, urządzenia do pracy i komunikacji biurowej, materiały i środki dydaktyczne
(plansze poglądowe, czasopisma branżowe, filmy dydaktyczne);
2)
pracownię gospodarki materiałowej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki i skanery lub urządzenia wielofunkcyjne
(po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych,
projektor multimedialny lub tablicę interaktywną, materiały i środki dydaktyczne (makiety
towarów, opakowania), sprzęt i urządzenia do: składowania, oznaczania, identyfikowania,
pakowania, zabezpieczania i monitorowania ładunków, wzory dokumentów związanych z
gospodarką magazynową, jedno stanowisko komputerowe z oprogramowaniem wspomagającym
gospodarkę magazynową, plansze poglądowe, czasopisma branżowe, filmy dydaktyczne.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, w magazynach, centrach logistycznych, przedsiębiorstwach, w których
funkcjonują magazyny, oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie magazynier-logistyk po potwierdzeniu kwalifikacji
AU.22. Obsługa magazynów może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik logistyk po potwierdzeniu
kwalifikacji AU.32. Organizacja transportu oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
FOTOGRAF 343101
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie fotograf powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowania planu zdjęciowego;
2)
rejestrowania obrazu;
3)
obróbki i publikowania obrazu.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.l);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie fotograf:
AU.23. Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie fotograf powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię do rejestracji obrazu lub studio fotograficzne (jedno studio dla sześciu
uczniów) posiadające odpowiednią przestrzeń, w której będzie możliwe fotografowanie
osób i przedmiotów w różnych planach zdjęciowych, wyposażoną w sprzęt fotograficzny
(aparaty fotograficzne z wymienną optyką, małoobrazkowe z możliwością zapisu obrazu
wideo, średnioformatowe lub wielkoformatowe), obiektywy fotograficzne o różnych ogniskowych,
statywy i akcesoria do statywów, głowice mocujące aparaty fotograficzne, sprzęt oświetleniowy
(studyjne lampy błyskowe i lampy światła ciągłego, statywy do lamp lub system sufitowego
mocowania oświetlenia, akcesoria modyfikujące światło, reporterskie lampy błyskowe),
jedno stanowisko komputerowe z oprogramowaniem do komunikacji z aparatem fotograficznym,
zestawy rozwijanych teł fotograficznych, stoły bezcieniowe, namioty lub komory bezcieniowe,
płaszczyzny odbijające, rozpraszające i pochłaniające, stoliki reprodukcyjne, światłomierze,
wyzwalacze lamp, wzorniki, szare karty, mieszki i pierścienie pośrednie, filtry zdjęciowe;
2)
pracownię obróbki obrazu, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), projektor multimedialny
lub duży wyświetlacz naścienny, każde stanowisko z monitorem graficznym, tabletem
graficznym, skaner (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), drukarkę
zapewniającą fotograficzną jakość wydruku, drukarkę wielkoformatową, zestaw do kalibracji
i profilowania, wzorniki do kalibracji, profesjonalne oprogramowanie do obróbki grafiki,
oprogramowanie wspomagające tworzenie prezentacji, pakiet programów biurowych, oprogramowanie
do katalogowania i archiwizacji zdjęć;
3)
ciemnię fotograficzną, wyposażoną w: powiększalniki z głowicą filtracyjną lub zestawem
filtrów korekcyjnych, zegar wyłącznikowy, obiektyw i maskownicę, stół mokry z kuwetami
i szczypcami do prowadzenia negatywowej i pozytywowej obróbki materiałów fotograficznych,
koreksy, menzurki, termometry, suszarkę, lampy ciemniowe, naczynia miarowe.
Każda pracownia powinna posiadać komputery połączone w sieć lokalną z dostępem do
Internetu oraz pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, zakładach fotograficznych, fotograficznych punktach usługowych, przemysłowych
laboratoriach fotograficznych, redakcjach gazet, agencjach reklamowych, studiach graficznych
i filmowych, archiwach i bibliotekach państwowych, laboratoriach policyjnych, przedsiębiorstwach,
w których dokonuje się rejestracji fotograficznej, obróbki obrazu oraz postprodukcji
fotograficznej i filmowej, oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie fotograf po potwierdzeniu kwalifikacji AU.23. Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik fotografii i multimediów
po potwierdzeniu kwalifikacji AU.28. Realizacja projektów multimedialnych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
Technikum
TECHNIK KSIĘGARSTWA 522306
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik księgarstwa powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania do sprzedaży asortymentu księgarskiego i jego sprzedaży;
2)
opracowywania informacji bibliograficznej i katalogów księgarskich;
3)
prowadzenia działalności informacyjno-bibliograficznej;
4)
promowania asortymentu księgarskiego;
5)
zaopatrywania księgarni w asortyment księgarski.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.j) i PKZ(AU.m);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik księgarstwa:
AU.20. Prowadzenie sprzedaży;
AU.24. Prowadzenie działalności informacyjno-bibliograficznej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik księgarstwa powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię organizowania i prowadzenia sprzedaży, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery (po jednym urządzeniu na cztery
stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, projektor multimedialny, stanowiska
prowadzenia sprzedaży (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) obejmujące: komputer z
podłączeniem do drukarki sieciowej, z zainstalowanym oprogramowaniem do obsługi sprzedaży
i gospodarki magazynowej, urządzenia do rejestrowania sprzedaży, urządzenia do przechowywania,
eksponowania, transportu i znakowania towarów, atrapy towarów, materiały do pakowania
towarów, przyrządy do kontroli jakości i warunków przechowywania towarów oraz do określania
masy i wielkości towarów, druki dokumentów dotyczących organizacji i prowadzenia sprzedaży,
instrukcje obsługi urządzeń;
2)
pracownię techniki biurowej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), drukarki (po jednej na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów
biurowych, oprogramowanie do katalogowania i wyszukiwania książek, projektor multimedialny,
urządzenia techniki biurowej, w szczególności takie, jak: telefon z automatyczną sekretarką
i faksem, skaner, kserokopiarka, dyktafon, niszczarka, bindownica, urządzenia techniki
korespondencyjnej do otwierania kopert, składania pism, kopertowania, frankowania,
instrukcje obsługi urządzeń, materiały biurowe, druki formularzy i blankietów stosowanych
w prowadzeniu działalności handlowej, w tym dotyczące zatrudnienia, płac i podatków,
zestaw przepisów prawa dotyczących prowadzenia korespondencji w formie drukowanej
lub elektronicznej, jednolity rzeczowy wykaz akt, instrukcje kancelaryjne, dziennik
podawczy, wzory pism i graficznych układów tekstów, w tym wzory pism handlowych w
języku polskim i języku obcym, podręczniki, słowniki i encyklopedie dotyczące działalności
handlowej, słowniki języka polskiego oraz języków obcych, których nauczanie jest prowadzone
w szkole;
3)
pracownię księgarską, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów z dostępem do Internetu (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), z podłączeniem do drukarki sieciowej, pakiet programów biurowych,
specjalistyczne programy komputerowe, projektor multimedialny, wyposażenie do przechowywania
i eksponowania asortymentu księgarskiego, pozycje wydawnicze księgarni ogólnoasortymentowej
i specjalistycznej, tablice Uniwersalnej Klasyfikacji Dziesiętnej, bibliografie ogólne
i specjalistyczne, katalogi wydawnicze, encyklopedie, słowniki, normy bibliograficzne;
4)
pracownię organizacji reklamy, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z
projektorem multimedialnym oraz stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do
Internetu, pakiet programów biurowych, oprogramowanie do obróbki grafiki rastrowej
oraz tworzenia i edycji grafiki wektorowej, skanery (po jednym urządzeniu na cztery
stanowiska komputerowe), sprzęt fotograficzny, sprzęt wystawienniczy, materiały biurowe,
rysunkowe i malarskie.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 6 tygodni (240 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik księgarstwa po potwierdzeniu kwalifikacji
AU.20. Prowadzenie sprzedaży może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik handlowiec po potwierdzeniu
kwalifikacji AU.25. Prowadzenie działalności handlowej.
TECHNIK HANDLOWIEC 522305
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik handlowiec powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania prac w zakresie przyjmowania dostaw oraz przygotowywania towarów do
sprzedaży;
2)
wykonywania prac związanych z obsługą klientów oraz realizacją transakcji kupna i
sprzedaży;
3)
prowadzenia działań reklamowych i marketingowych;
4)
organizowania i prowadzenia działalności handlowej;
5)
zarządzania działalnością handlową przedsiębiorstwa.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.j) i PKZ(AU.m);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik handlowiec:
AU.20. Prowadzenie sprzedaży;
AU.25. Prowadzenie działalności handlowej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik handlowiec powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię organizowania i prowadzenia sprzedaży, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery (po jednym urządzeniu na cztery
stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, projektor multimedialny, stanowiska
prowadzenia sprzedaży (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), obejmujące: komputer z
podłączeniem do drukarki sieciowej, z oprogramowaniem do obsługi sprzedaży i gospodarki
magazynowej, urządzenia do rejestrowania sprzedaży, urządzenia do przechowywania,
eksponowania, transportu i znakowania towarów, atrapy towarów, materiały do pakowania
towarów, przyrządy do kontroli jakości i warunków przechowywania towarów oraz do określania
masy i wielkości towarów, druki dokumentów dotyczących organizacji i prowadzenia sprzedaży,
instrukcje obsługi urządzeń;
2)
pracownię techniki biurowej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), drukarki (po jednej na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów
biurowych, projektor multimedialny, urządzenia techniki biurowej, w szczególności
takie jak: telefon z automatyczną sekretarką i faksem, skaner, kserokopiarka, dyktafon,
niszczarka, bindownica, urządzenia techniki korespondencyjnej do otwierania kopert,
składania pism, kopertowania, frankowania, instrukcje obsługi urządzeń, materiały
biurowe, druki formularzy i blankietów stosowanych w prowadzeniu działalności handlowej,
w tym dotyczące zatrudnienia, płac i podatków, zestaw przepisów prawa dotyczących
prowadzenia działalności handlowej, dostępne w formie drukowanej lub elektronicznej,
jednolity rzeczowy wykaz akt, instrukcje kancelaryjne, dziennik podawczy, wzory pism
i graficznych układów tekstów, w tym wzory pism handlowych w języku polskim i języku
obcym, podręczniki, słowniki i encyklopedie dotyczące działalności handlowej, słowniki
języka polskiego oraz języków obcych, których nauczanie jest prowadzone w szkole;
3)
pracownię ekonomiki i rachunkowości handlowej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu i z podłączeniem do drukarki
sieciowej, z pakietem programów biurowych, programem do tworzenia prezentacji i grafiki,
pakietami oprogramowania do wspomagania operacji finansowo-księgowych, kadrowo-płacowych,
obsługi sprzedaży i gospodarki magazynowej, prowadzenia księgi przychodów i rozchodów,
obliczania podatków, sporządzania sprawozdań statystycznych, obsługi zobowiązań wobec
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) oraz innymi programami aktualnie stosowanymi
w działalności handlowej, druki formularzy stosowanych w prowadzeniu działalności
handlowej, w tym dotyczące zatrudnienia i płac, formularze dokumentów księgowych oraz
sprawozdań statystycznych, formularze jednostkowego sprawozdania finansowego, zestaw
przepisów prawa dotyczących rachunkowości i prowadzenia działalności handlowej, dostępne
w formie drukowanej lub elektronicznej, wzorcowy plan kont, podręczniki, literaturę
zawodową, słowniki i encyklopedie ekonomiczne, prawne oraz dotyczące rachunkowości
handlowej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik handlowiec po potwierdzeniu kwalifikacji
AU.20. Prowadzenie sprzedaży może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik księgarstwa po
potwierdzeniu kwalifikacji AU.24. Prowadzenie działalności informacyjno-bibliograficznej.
TECHNIK USŁUG FRYZJERSKICH 514105
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik usług fryzjerskich powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych włosów;
2)
wykonywania zabiegów chemicznych włosów;
3)
wykonywania strzyżenia włosów;
4)
wykonywania stylizacji fryzur;
5)
wykonywania projektów fryzur.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.k) i PKZ(AU.n);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik usług
fryzjerskich:
AU.21. Wykonywanie zabiegów fryzjerskich;
AU.26. Projektowanie fryzur.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik usług fryzjerskich powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię fryzjerską, wyposażoną w: stanowiska fryzjerskie, obejmujące konsolę, lustro,
fotel (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), myjnię fryzjerską oraz sprzęt fryzjerski:
aparaty (promienniki, aparaty do sterylizacji i dezynfekcji sprzętu, suszarki hełmowe
i ręczne, prostownice, karbownice, lokówki różnej grubości, aparat do diagnozy stanu
włosów), narzędzia (nożyce klasyczne i specjalistyczne, narzędzia brzytwopodobne,
zestaw grzebieni i szczotek), przybory i akcesoria fryzjerskie (do farbowania, do
ondulowania wodnego, ondulowania chemicznego), środki dydaktyczne z zakresu strzyżenia
włosów i modelowania fryzur oraz z zakresu nauki o fryzurach stosowanych w różnych
okresach historycznych, stanowisko komputerowe z oprogramowaniem do wizualizacji projektów
fryzur, bieliznę fryzjerską: zabiegową, i ochronną;
2)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: treningowe główki fryzjerskie ze statywem,
zestaw grzebieni, wałki siatkowe do ondulowania wodnego, wałki plastikowe do ondulowania
chemicznego;
3)
pracownię projektowania i estetyki, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), drukarki, skanery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe),
pakiet programów biurowych, projektor multimedialny, oprogramowanie do projektowania
graficznego i doboru fryzur, środki dydaktyczne z zakresu: kreślarstwa, nauki o konstrukcjach,
kształtach i kolorach oraz nauki o fryzurach stosowanych w różnych okresach historycznych;
4)
pracownię analizy biologiczno-chemicznej, wyposażoną w: modele anatomiczne: ciała,
mięśni, włosów, skóry; stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu,
drukarką, pakietem programów biurowych, projektor multimedialny, atlas multimedialny
chorób skóry głowy i włosów, mikroskopy, sprzęt laboratoryjny, urządzenia pomiarowe,
urządzenia laboratoryjne, zestawy szkła laboratoryjnego.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, zakładach lub salonach fryzjerskich oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła
organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki pracy właściwe
dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK PRAC BIUROWYCH 411004
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik prac biurowych powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania biura oraz wykonywania prac biurowo-administracyjnych;
2)
przygotowywania narad, zebrań, konferencji oraz spotkań służbowych;
3)
gromadzenia, rejestrowania oraz przetwarzania informacji;
4)
sporządzania, przechowywania i archiwizowania dokumentów związanych z funkcjonowaniem
jednostki organizacyjnej;
5)
obsługiwania sprzętu biurowego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.o);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik prac
biurowych:
AU.27. Wykonywanie prac biurowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik prac biurowych powinna posiadać
warunki do kształtowania u uczniów niewidomych i słabowidzących umiejętności pisania
tekstów metodą mnemotechniczną oraz umiejętności w zakresie wykonywania prac biurowych.
Ponadto szkoła powinna posiadać pracownię techniki biurowej wyposażoną w: stanowisko
komputerowe dla nauczyciela z drukarką sieciową, drukującą w czarnodruku i w znakach
pisma Braille’a, ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery dostosowane
do potrzeb osób niewidomych i słabowidzących, połączone w sieć z dostępem do Internetu
i z podłączeniem do drukarki sieciowej, z zainstalowanym pakietem programów biurowych
oraz programami specjalistycznymi do obsługi sekretariatu, urządzenia dla niewidomych
i słabowidzących: monitory, linijki brajlowskie, powiększalniki, skanery, dyktafony,
maszyny do pisania, programy dla niewidomych i słabowidzących: programy odczytujące
ekran, syntezatory mowy, programy powiększające ekran, programy powiększająco-mówiące,
programy rozpoznające tekst (OCR), programy rozpoznające czarnodruk i znaki pisma
Braille’a (OBR), programy do rysowania wypukłego, urządzenia techniki biurowej, w
szczególności takie jak: telefon z automatyczną sekretarką i faksem, skaner, kserokopiarka,
niszczarka, bindownica, urządzenia techniki korespondencyjnej do otwierania kopert,
składania pism, kopertowania, frankowania, instrukcje obsługi urządzeń, materiały
biurowe, formularze dokumentów i dowodów księgowych oraz sprawozdań statystycznych
w formie drukowanej w czarnodruku w odpowiednim powiększeniu, w grafice wypukłej lub
dostępne w wersji elektronicznej; zestaw przepisów prawa dotyczących prowadzenia korespondencji,
jednolity rzeczowy wykaz akt i instrukcje kancelaryjne w formie drukowanej w czarnodruku
czcionką odpowiednio powiększoną, w znakach pisma Braille’a lub w wersji elektronicznej,
podręczniki, słowniki i encyklopedie ekonomiczne, prawne oraz dotyczące rachunkowości,
słowniki języka polskiego oraz języków obcych, których nauczanie jest prowadzone w
szkole, w wersji elektronicznej oraz w formie drukowanej w czarnodruku czcionką odpowiednio
powiększoną.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, przedsiębiorstwach, urzędach administracji publicznej, organizacjach
społecznych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK FOTOGRAFII I MULTIMEDIÓW 343105
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik fotografii i multimediów powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowania planu zdjęciowego;
2)
rejestrowania obrazu;
3)
obróbki i publikowania obrazu;
4)
przygotowania materiałów cyfrowych do wykonywania projektów graficznych;
5)
wykonywania i publikowania projektów multimedialnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.l) i PKZ(AU.ah);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik fotografii
i multimediów:
AU.23. Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu;
AU.28. Realizacja projektów multimedialnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik fotografii i multimediów powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię do rejestracji obrazu lub studio fotograficzne (jedno studio dla sześciu
uczniów) posiadające odpowiednią przestrzeń, w której będzie możliwe fotografowanie
osób i przedmiotów w różnych planach zdjęciowych, wyposażone w: sprzęt fotograficzny
(aparaty fotograficzne z wymienną optyką, małoobrazkowe z możliwością zapisu obrazu
wideo, średnioformatowe lub wielkoformatowe, karty pamięci), obiektywy fotograficzne
o różnych ogniskowych, statywy i akcesoria do statywów, głowice mocujące aparaty fotograficzne,
sprzęt oświetleniowy (studyjne lampy błyskowe i lampy światła ciągłego, statywy do
lamp lub system sufitowego mocowania oświetlenia, akcesoria modyfikujące światło,
reporterskie lampy błyskowe), jedno stanowisko komputerowe z oprogramowaniem do komunikacji
z aparatem fotograficznym, czytniki kart pamięci; zestawy rozwijanych teł fotograficznych,
stoły bezcieniowe, namioty lub komory bezcieniowe, płaszczyzny odbijające, rozpraszające
i pochłaniające, stoliki reprodukcyjne, światłomierze, wyzwalacze lamp, wzorniki,
szare karty, mieszki i pierścienie pośrednie, filtry zdjęciowe;
2)
ciemnię fotograficzną, wyposażoną w: powiększalniki z głowicą filtracyjną lub zestawem
filtrów korekcyjnych, zegar wyłącznikowy, obiektyw i maskownicę, stół mokry z kuwetami
i szczypcami do prowadzenia negatywowej i pozytywowej obróbki materiałów fotograficznych,
koreksy, menzurki, termometry, suszarkę, lampy ciemniowe, naczynia miarowe;
3)
pracownię obróbki obrazu, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), projektor multimedialny
lub duży wyświetlacz naścienny, każde stanowisko z monitorem graficznym, tabletem
graficznym, skanerem (po jednym urządzeniu na osiem stanowisk komputerowych), drukarkę
zapewniającą fotograficzną jakość wydruku, drukarkę wielkoformatową, zestaw do kalibracji
i profilowania, wzorniki do kalibracji, profesjonalne oprogramowanie do obróbki obrazu,
oprogramowanie wspomagające tworzenie prezentacji, pakiet programów biurowych, oprogramowanie
do katalogowania i archiwizacji zdjęć;
4)
pracownię plastyczną wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z nagłośnieniem,
projektor multimedialny, ekran projekcyjny, odtwarzacz nośników multimedialnych, stanowiska
rysunkowe z kompletem przyborów rysunkowych i malarskich, sztalugi i podkłady do papieru
rysunkowego, materiały dydaktyczne (filmy, prezentacje, modele, albumy);
5)
pracownię technik multimedialnych, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla nauczyciela
i stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w słuchawki z mikrofonem oraz tablet graficzny, każde stanowisko z pakietem programów
biurowych, oprogramowaniem do tworzenia i obróbki grafiki rastrowej i wektorowej,
oprogramowaniem do tworzenia animacji i efektów specjalnych, oprogramowaniem do montażu
filmu i dźwięku, projektowania układów kompozycyjnych publikacji oraz zarządzania
plikami multimedialnymi, oprogramowaniem do obsługi urządzeń 3D, kamerę cyfrową lub
aparat cyfrowy z funkcją rejestracji wideo, statyw fotograficzny, mikrofon studyjny
z rejestratorem dźwięku, projektor multimedialny, sieciową drukarkę drukującą w kolorze
(jedna dla piętnastu uczniów), skanery płaskie (jeden dla ośmiu uczniów), skaner i
drukarkę 3D (jeden zestaw dla piętnastu uczniów), dostęp do usług hostingowych, przykłady
projektów graficznych i typograficznych, tablice z krojami pism, przykłady kompozycji
tekstu i grafiki.
Każda pracownia powinna posiadać komputery połączone w sieć lokalną z dostępem do
Internetu oraz pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, zakładach fotograficznych, fotograficznych punktach usługowych, przemysłowych
laboratoriach fotograficznych, redakcjach gazet, agencjach reklamowych, studiach graficznych
i filmowych, archiwach i bibliotekach państwowych, laboratoriach policyjnych, przedsiębiorstwach,
w których dokonuje się rejestracji fotograficznej, obróbki obrazu oraz postprodukcji
fotograficznej i filmowej oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ORGANIZACJI REKLAMY 333906
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik organizacji reklamy powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania oraz prowadzenia sprzedaży produktów i usług reklamowych;
2)
organizowania oraz prowadzenia kampanii reklamowej;
3)
projektowania oraz wykonywania środków reklamowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.p);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik organizacji
reklamy:
AU.29. Sprzedaż produktów i usług reklamowych;
AU.30. Organizacja i prowadzenie kampanii reklamowej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik organizacji reklamy powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię multimedialną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i
plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów
biurowych, programy do obróbki graficznej, edytorskiej i audiowizualnej, projektor
multimedialny, wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu,
słuchawkami, głośnikami, mikrofonem; kserokopiarkę, urządzenia multimedialne, takie
jak: kamery cyfrowe, aparaty fotograficzne;
2)
pracownię plastyczno-techniczną, wyposażoną w: stanowiska rysunkowo-malarskie (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), sztalugi, deski kreślarskie, materiały oraz przybory
kreślarskie i malarskie, materiały reklamowe, materiały biurowe, stanowisko dydaktyczne
dla nauczyciela wyposażone w: komputer z dostępem do Internetu, projektor multimedialny,
ekran, głośniki, telewizor, odtwarzacz DVD, materiały dydaktyczne;
3)
pracownię sprzedaży usług reklamowych, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu i z podłączeniem do drukarki sieciowej, z pakietem programów
biurowych, programem do tworzenia prezentacji i grafiki, oprogramowaniem stosowanym
w sprzedaży produktów i usług reklamowych, druki formularzy stosowanych w sprzedaży
produktów i usług, zestaw przepisów prawa dotyczących sprzedaży usług reklamowych
w formie drukowanej lub elektronicznej, podręczniki, literaturę zawodową, słowniki
i encyklopedie z zakresu sprzedaży produktów i usług reklamowych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsca zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK SPEDYTOR 333108
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik spedytor powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
planowania, organizowania i dokumentowania procesów transportowych;
2)
prowadzenia dokumentacji dotyczącej rozliczeń z klientami i kontrahentami krajowymi
oraz zagranicznymi;
3)
wykonywania prac związanych z monitorowaniem przebiegu procesu transportowo-spedycyjnego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.m);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik spedytor:
AU.31. Organizacja transportu oraz obsługa klientów i kontrahentów.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik spedytor powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię transportu, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), urządzenie wielofunkcyjne (po jednym urządzeniu na
cztery stanowiska komputerowe), projektor multimedialny, wizualizer, pakiet programów
biurowych, pakiet programów do obsługi transportu, w tym oprogramowanie umożliwiające:
planowanie i monitorowanie systemów transportowych, rozliczanie usług transportowych,
prowadzenie ewidencji i wykorzystania środków transportu, oprogramowanie umożliwiające
korzystanie z topograficznej mapy Polski w wersji elektronicznej, modele środków transportu
wewnętrznego i zewnętrznego, plansze poglądowe, czasopisma branżowe, filmy dydaktyczne,
wzory dokumentów transportowych;
2)
pracownię spedycji, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z urządzeniem wielofunkcyjnym i z projektorem
multimedialnym, wizualizer, urządzenia do pracy i komunikacji biurowej, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) podłączone do sieci
lokalnej z dostępem do Internetu, z edytorem tekstu, arkuszem kalkulacyjnym, programem
do tworzenia prezentacji, programami do planowania i monitorowania systemów transportowych,
pakiet programów spedycyjnych, w tym oprogramowanie umożliwiające: planowanie i monitorowanie
systemów spedycyjnych, rozliczanie usług spedycyjnych, gospodarkę magazynową, prowadzenie
rozliczeń z kontrahentami, prowadzenie rozliczeń czasu pracy kierowców, sporządzanie
dokumentacji transportowej; drukarkę kodów kreskowych i etykiet (jedno urządzenie
na cztery stanowiska), czytnik kodów kreskowych (jeden na cztery stanowiska), wzory
opakowań, sprzęt i urządzenia do: składowania, oznaczania, identyfikowania, pakowania,
zabezpieczania i monitorowania ładunków, plansze poglądowe, czasopisma branżowe, filmy
dydaktyczne, wzory dokumentów spedycyjnych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK LOGISTYK 333107
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik logistyk powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przyjmowania i wydawania towarów z magazynu;
2)
przechowywania towarów;
3)
prowadzenia dokumentacji magazynowej;
4)
planowania, organizowania i dokumentowania procesów transportowych;
5)
planowania, organizowania i dokumentowania procesów spedycyjnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.m) i PKZ(AU.ag);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik logistyk:
AU.22. Obsługa magazynów;
AU.32. Organizacja transportu.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik logistyk powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię środków transportu, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką i skanerem lub urządzeniem
wielofunkcyjnym, z projektorem multimedialnym lub tablicą interaktywną, materiały
i środki dydaktyczne (makiety środków transportu wewnętrznego i zewnętrznego, plansze
poglądowe, czasopisma branżowe, filmy dydaktyczne);
2)
pracownię logistyki, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z drukarką
i skanerem lub urządzeniem wielofunkcyjnym, z projektorem multimedialnym lub tablicą
interaktywną, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów
biurowych, urządzenia do pracy i komunikacji biurowej, materiały i środki dydaktyczne
(plansze poglądowe, czasopisma branżowe, filmy dydaktyczne);
3)
pracownię gospodarki materiałowej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki i skanery lub urządzenia wielofunkcyjne
(po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych,
projektor multimedialny lub tablicę interaktywną, materiały i środki dydaktyczne (makiety
towarów, opakowania, sprzęt i urządzenia do: składowania, oznaczania, identyfikowania,
pakowania, zabezpieczania i monitorowania ładunków), wzory dokumentów związanych z
gospodarką magazynową, stanowisko komputerowe z przykładowym oprogramowaniem wspomagającym
gospodarkę magazynową, plansze poglądowe, czasopisma branżowe, filmy dydaktyczne.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK EKSPLOATACJI PORTÓW I TERMINALI 333106
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik eksploatacji portów i terminali powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
planowania i wykonywania prac związanych z eksploatacją portów i terminali;
2)
organizowania prac związanych z eksploatacją środków transportu i obsługą podróżnych
w portach i terminalach;
3)
organizowania prac związanych z magazynowaniem, składowaniem oraz przeładunkiem towarów
i ładunków w portach i terminalach;
4)
prowadzenia dokumentacji dotyczącej transportu, magazynowania i przeładunku towarów
oraz ładunków w portach i terminalach.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.q);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik eksploatacji
portów i terminali:
AU.33. Obsługa podróżnych w portach i terminalach;
AU.34. Organizacja i prowadzenie prac związanych z przeładunkiem oraz magazynowaniem
towarów i ładunków w portach i terminalach.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik eksploatacji portów i terminali
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla
uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery (po jednym urządzeniu
na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy komputerowego
wspomagania projektowania (Computer Aided Design), projektor multimedialny, wszystkie
komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, dokumentacje techniczne
urządzeń transportu bliskiego oraz ich zespołów i podzespołów, schematy instalacji
elektrycznych maszyn i urządzeń, normy dotyczące rysunku technicznego maszynowego
i elektrycznego, katalogi maszyn i urządzeń (w tym urządzeń transportu bliskiego);
2)
pracownię eksploatacji środków transportu bliskiego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką,
ze skanerem i z projektorem multimedialnym, plansze poglądowe, filmy prezentujące
poszczególne rodzaje urządzeń i narzędzi wykorzystywanych przy obsłudze środków transportu
bliskiego, filmy dydaktyczne przedstawiające środki transportu bliskiego poziomego
i pionowego oraz osprzęt przeładunkowy, filmy dydaktyczne i foliogramy przedstawiające
zasady bezpiecznej pracy środków transportu, przykładowe materiały eksploatacyjne
stosowane do środków transportu bliskiego, dokumentacje obsługowe i eksploatacyjne
urządzeń transportu bliskiego, modele maszyn i urządzeń, układów automatyki stosowanych
w środkach transportu bliskiego, katalogi środków transportu;
3)
pracownię gospodarki materiałowej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z
projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), drukarki, skanery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe),
pakiet programów biurowych, plansze, foliogramy, prezentacje, filmy dydaktyczne przedstawiające
normy i standardy przewożonych ładunków, przekroje środków transportu dalekiego, magazyny
(w tym materiałów niebezpiecznych), urządzenia do składowania oraz pomocnicze urządzenia
magazynowe, wzory znakowania opakowań ładunków i urządzeń transportu, zasady ładowania
i przewozu towarów, wzory dokumentów związanych z gospodarką magazynową, jedno stanowisko
komputerowe z oprogramowaniem wspomagającym gospodarkę magazynową, stanowisko do kompletowania
ładunków, modele, plansze poglądowe, foliogramy statków i ich ładowni, opakowań (standardowych
i niestandardowych), magazynów i ich wyposażenia, katalogi towarów i opakowań;
4)
pracownię obsługi podróżnych w portach i terminalach, wyposażoną w: stanowiska komputerowe
dla uczniów podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z edytorem tekstu,
arkuszem kalkulacyjnym, programem do tworzenia prezentacji oraz z oprogramowaniem
wspomagającym obsługę podróżnych (jedno stanowisko dla trzech uczniów), filmy i materiały
dydaktyczne przedstawiające pracę portów i terminali, obsługę podróżnych w portach
i terminalach, obsługę podróżnych w portach i terminalach podczas sytuacji kryzysowych,
urządzenia komunikacji przewodowej i bezprzewodowej (telefon, faks, zestaw krótkofalówek,
komunikatory typu hands free), zestaw przepisów dotyczących obsługi podróżnych w portach
i terminalach, zestaw do udzielania pierwszej pomocy wraz z dokumentacją udzielania
pomocy poszkodowanym i postępowania w sytuacjach zagrożenia zdrowia lub życia podróżnych.
W szkole prowadzącej kształcenie w zawodzie technik eksploatacji portów i terminali
są nauczane dwa języki obce ukierunkowane zawodowo, z tym że jednym z nich jest język
angielski.
Kształcenie praktyczne może być realizowane w: pracowniach szkolnych, centrach logistyczno-dystrybucyjnych,
agencjach obsługi portów rzecznych, morskich i lotniczych, terminalach osobowych i
towarowych, lotniczych, kolejowych, samochodowych, portach morskich, śródlądowych
i przystaniach promowych, przedsiębiorstwach przemysłowych i handlowych na terenie
wolnych obszarów celnych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK EKONOMISTA 331403
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik ekonomista powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
planowania i prowadzenia działalności gospodarczej;
2)
obliczania podatków;
3)
prowadzenia spraw kadrowo-płacowych;
4)
prowadzenia rachunkowości;
5)
wykonywania analiz i sporządzania sprawozdań z działalności podmiotów prowadzących
działalność gospodarczą.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.m);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik ekonomista:
AU.35. Planowanie i prowadzenie działalności w organizacji;
AU.36. Prowadzenie rachunkowości.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik ekonomista powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię ekonomiczną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu i z podłączeniem do drukarki
oraz skanera, pakiet programów biurowych, projektor multimedialny, pakiety oprogramowania
do wspomagania operacji finansowo-księgowych, kadrowo-płacowych, obsługi sprzedaży
i gospodarki magazynowej, prowadzenia księgi przychodów i rozchodów, obliczania podatków,
sporządzania sprawozdań statystycznych, obsługi zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych (ZUS) oraz inne programy aktualnie stosowane w pracy technika ekonomisty,
druki formularzy stosowanych w prowadzeniu działalności produkcyjnej, usługowej i
handlowej, w tym dotyczące zatrudnienia i płac, formularze dokumentów księgowych oraz
sprawozdań statystycznych, formularze jednostkowego sprawozdania finansowego, zestaw
przepisów prawa dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej dostępne w formie
drukowanej lub elektronicznej, wzorcowy plan kont, podręczniki, literaturę zawodową,
słowniki i encyklopedie ekonomiczne, prawne oraz dotyczące rachunkowości;
2)
pracownię techniki biurowej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką sieciową, ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu i z podłączeniem do drukarki sieciowej,
pakiet programów biurowych, programy specjalistyczne do obsługi sekretariatu, urządzenia
techniki biurowej, w szczególności takie, jak: telefon z automatyczną sekretarką i
faksem, skaner, kserokopiarka, niszczarka, bindownica, urządzenia techniki korespondencyjnej
do otwierania kopert, składania pism, kopertowania, frankowania, instrukcje obsługi
urządzeń, materiały i środki biurowe; druki formularzy stosowanych w prowadzeniu działalności
produkcyjnej, usługowej i handlowej, w tym dotyczące zatrudnienia, płac i podatków,
zestaw przepisów prawa dotyczących prowadzenia korespondencji, prowadzenia działalności
produkcyjnej, usługowej i handlowej, dostępne w formie drukowanej lub elektronicznej,
jednolity rzeczowy wykaz akt i instrukcje kancelaryjne, podręczniki, słowniki i encyklopedie
ekonomiczne, prawne oraz dotyczące rachunkowości, słowniki języka polskiego oraz języków
obcych, których nauczanie jest prowadzone w szkole.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, laboratoriach symulacyjnych,
przedsiębiorstwach, urzędach administracji publicznej oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 6 tygodni (240 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik ekonomista po potwierdzeniu kwalifikacji
AU.36. Prowadzenie rachunkowości może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik rachunkowości po
potwierdzeniu kwalifikacji AU.65. Rozliczanie wynagrodzeń i danin publicznych.
TECHNIK LOTNISKOWYCH SŁUŻB OPERACYJNYCH 315406
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik lotniskowych służb operacyjnych powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
pozyskiwania oraz przekazywania informacji dotyczących działań operacyjnych w porcie
lotniczym, w tym ochrony portu przed aktami bezprawnej ingerencji;
2)
monitorowania stanu infrastruktury portu lotniczego;
3)
prowadzenia działań operacyjnych zgodnie z obowiązującymi procedurami w celu zapewnienia
bezpieczeństwa operacji lotniczych i lotniskowych w porcie lotniczym;
4)
współpracy z jednostkami uprawnionymi do prowadzenia działań w sytuacji zagrożenia
bezpieczeństwa portu lotniczego;
5)
współpracy ze służbami żeglugi powietrznej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.q);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik lotniskowych
służb operacyjnych:
AU.37. Obsługa operacyjna portu lotniczego;
AU.38. Prowadzenie działań we współpracy ze służbami żeglugi powietrznej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik lotniskowych służb operacyjnych
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię eksploatacji portu lotniczego wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką umożliwiającą drukowanie
w formacie A3, skanerem oraz projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla
uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), podłączone do sieci lokalnej z dostępem
do Internetu, z oprogramowaniem wspomagającym pracę służby operacyjnej, plansze obrazujące
konstrukcje i zasady działania statków powietrznych oraz oznakowanie i napisy na statkach
powietrznych, prezentacje przedstawiające usytuowanie poszczególnych elementów infrastruktury
w obrębie lotniska, przykładowe mapy lotnisk, przeszkód lotniczych, plany zagospodarowania
lotniska, topografii lotnisk oraz powierzchni ograniczających, plany sytuacyjne oraz
profile pól wznoszenia i podejścia do lądowania statków powietrznych, zdjęcia satelitarne
obrazujące przykładowe porty lotnicze, filmy dydaktyczne dotyczące funkcjonowania
portu lotniczego, literaturę zawodową, przykładowe dokumenty operacyjne portu lotniczego,
przepisy polskiego i międzynarodowego prawa lotniczego, polskie i obcojęzyczne źródła
informacji dotyczące działalności lotniskowych służb operacyjnych, obowiązujące dokumenty
Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA);
2)
pracownię symulacji działań operacyjnych wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla
nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu oraz projektorem
multimedialnym, makietę lotniska o wymiarach minimum 3 m x 1,2 m, odzwierciedlającą
podstawowe elementy infrastruktury lotniska wraz z otoczeniem, strefami podejścia
i startu, elementami przeszkód wokół lotniska, zabudową wieży kontroli ruchu lotniczego,
strażnicą lotniskowej straży pożarnej, zabudową terminalową i cargo, małym parkingiem,
środki łączności przewodowej i bezprzewodowej - zestaw radiotelefonów do wewnętrznej
łączności radiowej (jeden zestaw dla dwóch uczniów), telefony do łączności wewnętrznej
(jeden zestaw dla dwóch uczniów), przykładowe mapy lotnisk, elementów przestrzeni
wokół lotniska, mapy standardowego odlotu według wskazań przyrządów (SID - Standard
Instrument Departure), mapy standardowego dolotu według wskazań przyrządów (STAR -
Standard Instrument Arrival), mapy podejść instrumentalnych, mapy punktów nawigacyjnych
dla lotów z widocznością (VFR - Visual Flight Rules), mapy tras dolotowych i odlotowych,
topografii lotniska, mapy przeszkodowe oraz mapy i dane meteorologiczne, plansze oraz
prezentacje przedstawiające procesy obsługi w porcie lotniczym; przykładowy egzemplarz
Zbioru Informacji Lotniczych Polska (AIP Polska), wchodzący w skład Zintegrowanego
Pakietu Informacji Lotniczych, zdjęcia satelitarne obrazujące różne porty lotnicze,
modele urządzeń oraz sprzętu do obsługi i zabezpieczenia funkcjonowania portu, opisy
procedur postępowania w sytuacjach zagrażających bezpieczeństwu portu lotniczego,
filmy dydaktyczne dotyczące działalności operacyjnej w porcie lotniczym oraz zdarzeń
i sytuacji zagrażających bezpieczeństwu w porcie lotniczym, przykładowe dokumenty
operacyjne portu lotniczego, programy komputerowe do symulacji procesów obsługi w
porcie lotniczym, literaturę zawodową, poradniki, przepisy polskiego i międzynarodowego
prawa lotniczego, zestaw do udzielania pierwszej pomocy, opisy procedur postępowania
podczas udzielania pomocy poszkodowanym i postępowania w sytuacjach zagrożenia zdrowia
lub życia.
W szkole prowadzącej kształcenie w zawodzie technik lotniskowych służb operacyjnych
są nauczane dwa języki obce ukierunkowane zawodowo, z tym że jednym z nich jest język
angielski.
Kształcenie praktyczne może być realizowane w: pracowniach szkolnych oraz portach
lotniczych, w tym terminalach pasażerskich i cargo oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ŻEGLUGI ŚRÓDLĄDOWEJ 315216
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej dla młodzieży.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik żeglugi śródlądowej powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
planowania i wykonywania prac związanych z prowadzeniem bezpiecznej żeglugi;
2)
obsługiwania maszyn i urządzeń na statku.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.r);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik żeglugi
śródlądowej:
AU.39. Planowanie i prowadzenie żeglugi po śródlądowych drogach wodnych i morskich
wodach wewnętrznych;
AU.40. Obsługa siłowni statkowych, urządzeń pomocniczych i mechanizmów pokładowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik żeglugi śródlądowej powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
statek szkolny żeglugi śródlądowej, wyposażony w urządzenia i systemy spełniające
wszystkie wymagania zgodnie z obowiązującymi przepisami;
2)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla
uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci
lokalnej z dostępem do Internetu, z oprogramowaniem do komputerowego wspomagania projektowania,
dokumentacje techniczne maszyn i urządzeń, zespołów i podzespołów, normy dotyczące
rysunku technicznego, katalogi maszyn i urządzeń;
3)
pracownię nawigacji, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem
multimedialnym, znaki żeglugowe, przyrządy i przybory nawigacyjne, mapy, informatory,
zestaw przepisów żeglugi dotyczących nawigacji, pomoce i wydawnictwa nawigacyjne,
radiotelefony i środki łączności wewnętrznej na statku, symulator manewrowo-radarowy;
4)
pracownię maszyn i urządzeń, wyposażoną w: stanowiska z silnikiem statkowym spalinowym
(jedno stanowisko dla sześciu uczniów), urządzeniami pomocniczymi wraz z przyrządami
kontrolno-pomiarowymi, remontowymi oraz stanowiska symulacyjne podstawowych maszyn
i urządzeń statkowych (jedno stanowisko dla trzech uczniów);
5)
pracownię elektrotechniki, elektroniki i automatyki, wyposażoną w: stanowiska do badania
zjawisk i urządzeń elektrycznych (jedno stanowisko dla trzech uczniów), aparaturę
kontrolno-pomiarową stosowaną w elektrotechnice;
6)
warsztaty szkolne, wyposażone w: maszyny i urządzenia, stoły ślusarskie, urządzenia
i przyrządy do prac montażowych, wiertarkę, tokarkę, szlifierkę, przyrządy traserskie,
przyrządy pomiarowe, narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej skrawaniem, narzędzia
monterskie, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, poradniki zawodowe, dokumentacje
techniczne, środki ochrony indywidualnej, stanowiska do montażu i demontażu podzespołów
maszyn i urządzeń (jedno stanowisko dla trzech uczniów) oraz stanowiska do wykonywania
prac bosmańskich (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), stanowiska spawalnicze do spawania
elektrycznego i gazowego (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: spawarki
elektryczne do spawania elektrodą topliwą w osłonie gazów obojętnych (MIG), do spawania
elektrodą topliwą w osłonie gazów aktywnych (MAG) i do spawania nietopliwą elektrodą
wolframową w osłonie gazów obojętnych (TIG), stół spawalniczy z imadłem, zestaw do
spawania i cięcia gazowego.
W szkole prowadzącej kształcenie w zawodzie technik żeglugi śródlądowej są nauczane
dwa języki obce ukierunkowane zawodowo: język angielski i język niemiecki. Proces
kształcenia powinien być realizowany zgodnie z wymaganiami określonymi w Konwencji
STCW (Międzynarodowa konwencja o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania
im świadectw oraz pełnienia wacht, sporządzona w Londynie dnia 7 lipca 1978 r. (Dz.
U. z 1984 r. poz. 201, z 1999 r. poz. 286 oraz z 2013 r. poz. 1092)) oraz zgodnie
z przepisami wydanymi na podstawie art. 68, art. 74 ust. 4 oraz art. 76 ust. 4 ustawy
z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2016 r. poz. 281 i
1948 oraz z 2017 r. poz. 32, 60 i 785), określającymi wyszkolenie i kwalifikacje oraz
ramowe programy szkoleń i wymagań egzaminacyjnych wobec członków załóg statków morskich,
a także warunki i tryb uznawania morskich jednostek edukacyjnych oraz wymagania kwalifikacyjne
wobec kadry prowadzącej zajęcia.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, w
przedsiębiorstwach żeglugowych lub zakładach mechanicznych i remontowych wykonujących
prace na rzecz żeglugi oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe (praktyki pływania śródlądowe i morskie) w podmiocie
zapewniającym rzeczywiste warunki pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze
3 miesięcy, w tym 2 miesiące praktyki pływania w dziale maszynowym statku morskiego
na poziomie pomocniczym. Zaliczenie praktyk morskich następuje poprzez zaliczenie
książki praktyk w części odnoszącej się do poziomu pomocniczego, a dowodem odbycia
wymaganych praktyk jest wpis w książeczce żeglarskiej.
Warunkiem skierowania ucznia na praktyki zawodowe jest ukończenie podstawowych przeszkoleń
w zakresie: indywidualnych technik ratunkowych, ochrony przeciwpożarowej stopnia podstawowego,
elementarnych zasad udzielania pierwszej pomocy medycznej, bezpieczeństwa własnego
i odpowiedzialności wspólnej oraz problematyki ochrony na statku. Przeszkolenia są
organizowane w morskich jednostkach edukacyjnych, zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy
z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK NAWIGATOR MORSKI 315214
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej dla młodzieży.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik nawigator morski powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
planowania i wykonywania prac związanych z prowadzeniem podróży morskiej;
2)
wykonywania prac związanych z realizacją procesów ładunkowych;
3)
eksploatowania urządzeń i systemów statkowych;
4)
prowadzenia akcji ratowniczych i ratunkowych na morzu.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.r);
3)
efekty kształcenia właściwe kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik nawigator
morski:
AU.41. Pełnienie wachty morskiej i portowej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik nawigator morski powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
statek szkolny, wyposażony w: miejsca noclegowe oraz urządzenia sanitarne, natryski,
zbiorniki wody sanitarnej, zbiorniki ściekowe, blok kuchenny z jadalnią i zbiornikami
wody pitnej (pełne wyposażenie dla uczniów i załogi statku), salę dydaktyczną do prowadzenia
zajęć, wyposażoną w pomoce dydaktyczne, radar, echosondę, GPS, dwa radiotelefony i
inne środki dydaktyczne służące do kształcenia umiejętności w czasie praktyki zawodowej,
wyposażenie techniczno-eksploatacyjne statku szkolnego powinno być zgodne z przepisami
bezpieczeństwa żeglugi ustalonymi przez administrację morską i instytucje klasyfikacyjne
dla statków uprawiających żeglugę międzynarodową;
2)
symulator programowy radarowo-nawigacyjny z jednym stanowiskiem dla instruktora i
z co najmniej czterema stanowiskami szkolnymi, imitującymi urządzenia nawigacyjne
statków handlowych; ponadto symulator powinien być wyposażony w oprogramowanie umożliwiające
stworzenie realnych warunków żeglugi na dowolnym akwenie z uwzględnieniem oddziaływania:
wiatru, prądów pływowych i stałych, głębokości (zjawisko płytkowodzia i zjawisko kanałowe),
stanu morza, oblodzenia statku, zalodzenia akwenu, sił między dwoma statkami oraz
między statkiem i nabrzeżem, a także manewrów holowniczych i portowych z cumowaniem
(odcumowywaniem) oraz z użyciem holowników włącznie;
3)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z
projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia) podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z oprogramowaniem
do komputerowego wspomagania projektowania, dokumentacje techniczne maszyn i urządzeń,
zespołów i podzespołów, normy dotyczące rysunku technicznego, katalogi maszyn i urządzeń;
4)
pracownię nawigacji, wyposażoną w stanowiska ćwiczeniowe, obejmujące: stół nawigacyjny
z kompletem przyrządów i przyborów nawigacyjnych (trójkąty nawigacyjne, przenośniki,
liniały równoległe, protraktory), komplet polskich map BHMW (Biura Hydrograficznego
Marynarki Wojennej) oraz wybrane angielskie mapy ćwiczeniowe i nawigacyjne w odwzorowaniu
Merkatora i odwzorowaniu gnomonicznym, mapy pomocnicze i tematyczne (Mariner’s Routeing
Guide, Routeing Charts, Co-Tidal Atlases and Charts), polskie i angielskie wydawnictwa
nawigacyjne, modele międzynarodowego morskiego systemu oznakowania nawigacyjnego (systemu
IALA), komputer podłączony do serwera z programami symulacyjnymi oraz oprogramowaniem
nawigacyjnym, umożliwiającym prowadzenie nawigacji i zaplanowanie trasy rejsu na mapie
elektronicznej, tablice z oznakowaniem nawigacyjnym systemu IALA, urządzenia do nadawania
sygnałów dźwiękowych, tablice ze światłami i znakami dziennymi statków;
5)
pracownię urządzeń nawigacyjnych, wyposażoną w: jedno stanowisko dla instruktora,
osiem stanowisk treningowych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażonych w
urządzenia nawigacyjne i odbiorniki systemów nawigacyjnych, stanowisko kompasów magnetycznych,
stanowisko kompasów żyroskopowych, stanowisko autopilotów, stanowisko logów morskich,
stanowisko echosond nawigacyjnych, stanowisko systemu automatycznej identyfikacji
statków (AIS), stanowisko systemów radionawigacyjnych;
6)
pracownię łączności i bezpieczeństwa, zapewniającą możliwość kształcenia w zakresie
nawiązywania łączności za pomocą Międzynarodowego Kodu Sygnałowego (MKS - The International
Code of Signals) oraz możliwość obsługi urządzeń i eksploatacji Światowego Morskiego
Systemu Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS - Global Maritime Distress and
Safety System); pracownia powinna być programowym symulatorem GMDSS, wyposażonym w:
jedno stanowisko dla instruktora, sześć stanowisk treningowych dla uczniów (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), jedną konsolę rzeczywistą, pracującą w sieci wewnętrznej
z sześcioma stanowiskami treningowymi, będącą odrębnym stanowiskiem dydaktycznym dla
uczniów; ponadto każde stanowisko treningowe powinno zawierać urządzenia umożliwiające
nadawanie przy użyciu sygnalizacji świetlnej Morse’a oraz bibliotekę obejmującą Międzynarodowy
Kod Sygnałowy i publikacje dotyczące GMDSS;
7)
pracownię elektrotechniki, elektroniki i automatyki, wyposażoną w stanowiska (jedno
stanowisko dla trzech uczniów), które umożliwią: poznawanie zasad pomiaru podstawowych
wielkości elektrycznych z wykorzystaniem mierników analogowych i cyfrowych, badanie
transformatorów, badanie silnika elektrycznego, badanie prądnic, badanie akumulatorów,
zapoznanie się z istotą pracy i charakterystykami regulatorów: proporcjonalnych (P),
proporcjonalno-całkujących (PI), proporcjonalno-całkująco-różniczkujących (PID) regulujących:
temperaturę, ciśnienie, poziom, lepkość, prędkość obrotową;
8)
warsztaty szkolne, wyposażone w następujące stanowiska (jedno stanowisko dla trzech
uczniów): stanowiska prac taklarskich z urządzeniami do przygotowywania i eksploatacji
lin stalowych i włókiennych, stanowiska ślusarsko-montażowe z narzędziami i urządzeniami
do wykonywania podstawowych operacji ślusarskich, głównie z użyciem elektronarzędzi,
stanowiska do prac konserwacyjno-malarskich z narzędziami i urządzeniami do przygotowywania
powierzchni metalowych i drewnianych do malowania oraz do nanoszenia powłok malarskich
z użyciem pistoletów hydrodynamicznych i pneumatycznych, stanowiska do obróbki drewna
i tworzyw sztucznych z narzędziami do obróbki drewna oraz z zestawami materiałów do
wykonywania laminatów epoksydowych i innych oraz narzędziami do ich obróbki.
W szkole prowadzącej kształcenie w zawodzie technik nawigator morski językiem obcym
ukierunkowanym zawodowo jest język angielski.
Proces kształcenia powinien być realizowany zgodnie z wymaganiami określonymi w Konwencji
STCW (Międzynarodowa konwencja o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania
im świadectw oraz pełnienia wacht, sporządzona w Londynie dnia
7 lipca 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. poz. 201, z 1999 r. poz. 286 oraz z 2013 r. poz.
1092)) oraz zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68, art. 74 ust. 4 oraz
art. 76 ust. 4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U.
z 2016 r. poz. 281 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 32, 60 i 785), określającymi wyszkolenie
i kwalifikacje oraz ramowe programy szkoleń i wymagań egzaminacyjnych wobec członków
załóg statków morskich, a także warunki i tryb uznawania morskich jednostek edukacyjnych
oraz wymagania kwalifikacyjne wobec kadry prowadzącej zajęcia.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, na
statku szkolnym lub na statkach innych armatorów oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe morskie (praktyki pływania) w podmiocie zapewniającym
rzeczywiste warunki pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze
2 miesięcy w dziale pokładowym statku morskiego na poziomie pomocniczym.
Zaliczenie praktyk morskich następuje poprzez zaliczenie książki praktyk w części
odnoszącej się do poziomu pomocniczego, a dowodem odbycia wymaganych praktyk jest
wpis w książeczce żeglarskiej.
Warunkiem skierowania ucznia na praktyki zawodowe jest ukończenie podstawowych przeszkoleń
w zakresie: indywidualnych technik ratunkowych, ochrony przeciwpożarowej stopnia podstawowego,
elementarnych zasad udzielania pierwszej pomocy medycznej, bezpieczeństwa własnego
i odpowiedzialności wspólnej oraz problematyki ochrony na statku. Przeszkolenia są
organizowane w morskich jednostkach edukacyjnych, zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy
z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK PRZEMYSŁU MODY 311941
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik przemysłu mody powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
projektowania wyrobów odzieżowych;
2)
obsługiwania maszyn i urządzeń stosowanych podczas wytwarzania wyrobów odzieżowych;
3)
opracowywania dokumentacji wyrobów odzieżowych;
4)
wytwarzania wyrobów odzieżowych;
5)
organizowania i kontrolowania procesów wytwarzania wyrobów odzieżowych;
6)
prowadzenia działań związanych z marketingiem mody.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.ad) i PKZ(AU.ae);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik przemysłu
mody:
AU.14. Projektowanie i wytwarzanie wyrobów odzieżowych;
AU.42. Organizacja procesów wytwarzania wyrobów odzieżowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik przemysłu mody powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię włókienniczą, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do badań materiałów i wyrobów odzieżowych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: wagę laboratoryjną, mikroskop z oprzyrządowaniem do identyfikacji włókien,
lupę tkacką, pralkę laboratoryjną,
b)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do
Internetu, wyposażone w: oprogramowanie do analizy wyników badań laboratoryjnych oraz
drukarkę;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w zestawy próbek surowców włókienniczych,
wyrobów włókienniczych, materiałów odzieżowych wykonanych różnymi technikami, zestawy
dodatków krawieckich, dokumentacje techniczno-technologiczne wyrobów odzieżowych,
normy dotyczące klasyfikacji włókien;
2)
pracownię projektowania i modelowania odzieży, w której powinny być zorganizowane
następujące stanowiska:
a)
stanowiska projektowania i modelowania form odzieży (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), wyposażone w: komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu,
oprogramowanie do wspomagania procesu projektowania i modelowania wyrobów odzieżowych
oraz stoły kreślarskie, materiały i przybory kreślarskie,
b)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do
Internetu, wyposażone w oprogramowanie do wspomagania procesu projektowania i modelowania
wyrobów odzieżowych;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: drukarkę umożliwiającą drukowanie w formacie
A3 (jedna drukarka na dziesięć stanowisk komputerowych), skaner, projektor multimedialny,
damskie, męskie i dziecięce manekiny krawieckie, lustro, parawan, dodatki krawieckie,
próbki materiałów odzieżowych, plansze przedstawiające sylwetki ludzkie, konstrukcje
i modelowanie odzieży damskiej, męskiej i dziecięcej, modelowanie konstrukcyjne i
wtórne odzieży na figury nietypowe, rysunki techniczne wyrobów odzieżowych, plansze
kolorystyki, literaturę zawodową z zakresu modelowania odzieży, standardy konstrukcji
oraz tabele wymiarów, żurnale mody i albumy projektów odzieży, filmy dydaktyczne dotyczące
promocji mody i dystrybucji wyrobów odzieżowych, plansze i katalogi aranżacji przestrzeni
sprzedaży wyrobów odzieżowych;
3)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: modele maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle
odzieżowym, schematy kinematyczne maszyn szwalniczych, plansze przedstawiające działanie
mechanizmów tworzących ścieg oraz powstawanie ściegów w maszynach szwalniczych, katalogi
maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle odzieżowym, katalogi ściegów i szwów maszynowych,
normy obowiązujące w przemyśle odzieżowym, dokumentacje techniczno-technologiczne
wyrobów odzieżowych, tablice z symbolami graficznymi węzłów technologicznych, tablice
znaków informacyjnych dotyczących konserwacji odzieży;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska szycia ręcznego (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: manekiny
krawieckie, przybory do szycia ręcznego, nożyczki, dodatki krawieckie,
b)
stanowiska rozkroju ręcznego (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół
oraz narzędzia do rozkroju ręcznego (nożyczki, wzorniki, przyciski metalowe),
c)
stanowiska prasowania (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: stół do
prasowania lub deskę do prasowania, żelazko elektryczno-parowe, przybory do prasowania,
zaparzaczkę,
d)
stanowiska montażu wyrobów odzieżowych (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w maszynę stębnówkę płaską z oprzyrządowaniem,
e)
stanowiska kontroli jakości i pakowania wyrobów gotowych (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: dokumentacje wyrobów odzieżowych, manekiny krawieckie damskie,
męskie i dziecięce, wieszaki, taśmę krawiecką;
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: maszyny owerlok (jedna maszyna
dla trzech uczniów), eksponaty odzieży we fragmentach i w całości oraz wzory węzłów
technologicznych, maszyny: dziurkarkę odzieżową i guzikarkę, regały, stojaki na wykroje,
pojemniki na odpady, instrukcje obsługi maszyn oraz narzędzia stosowane podczas użytkowania
maszyn.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz w podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK PROCESÓW INTROLIGATORSKICH 311936
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik procesów introligatorskich powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania materiałów, maszyn i urządzeń do realizacji procesów introligatorskich;
2)
prowadzenia procesów wykonywania druków luźnych i opraw;
3)
planowania poligraficznych procesów produkcyjnych;
4)
kontrolowania przebiegu produkcji poligraficznej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik procesów
introligatorskich:
AU.16. Realizacja procesów introligatorskich;
AU.43. Planowanie i kontrola produkcji poligraficznej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik procesów introligatorskich powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię technologii introligatorstwa, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, projektor multimedialny (jeden na pracownię), spektrofotometr
(jeden dla piętnastu uczniów), densytometr (jeden dla piętnastu uczniów), przyrządy
kontrolno-pomiarowe (jeden zestaw dla czterech uczniów), plansze i prezentacje multimedialne
ilustrujące procesy poligraficzne, plansze i prezentacje ilustrujące procesy introligatorskie
i wykończeniowe, plansze i prezentacje multimedialne ilustrujące zasady działania
maszyn introligatorskich i wykończeniowych, katalogi i foldery maszyn introligatorskich
i wykończeniowych, instrukcje obsługi maszyn introligatorskich i wykończeniowych,
wzorniki i katalogi materiałów introligatorskich, standardy jakości produkcji poligraficznej,
półprodukty i produkty poligraficzne, odbitki drukarskie przeznaczone do pomiarów;
2)
pracownię planowania produkcji poligraficznej, wyposażoną w: stanowiska komputerowe
dla uczniów do planowania produkcji poligraficznej (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
specjalistyczne oprogramowanie lub arkusz kalkulacyjny do planowania oraz kalkulacji
kosztów produkcji poligraficznej (jeden komplet oprogramowania na stanowisko), przykładowe
półprodukty i produkty poligraficzne, przykładowe karty technologiczne, przykłady
zamówień, przykłady wykazów kosztów produkcji, przykłady cenników;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska wykonywania druków luźnych (jedno stanowisko dla ośmiu uczniów), wyposażone
w maszyny i urządzenia do wykonywania druków luźnych,
b)
stanowiska wykonywania opraw (jedno stanowisko dla ośmiu uczniów), wyposażone w maszyny
i urządzenia do wykonywania opraw;
ponadto każde stanowisko powinno być wyposażone w: narzędzia do obsługi maszyn i urządzeń
introligatorskich (jeden zestaw na stanowisko), przyrządy kontrolno-pomiarowe (jeden
zestaw na stanowisko) oraz instrukcje stanowiskowe (jeden zestaw na stanowisko).
W szkole prowadzącej kształcenie w zawodzie technik procesów introligatorskich językiem
obcym ukierunkowanym zawodowo jest język angielski.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach poligraficznych oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik procesów introligatorskich po potwierdzeniu
kwalifikacji AU.43. Planowanie i kontrola produkcji poligraficznej może otrzymać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik procesów drukowania
po potwierdzeniu kwalifikacji AU.17. Realizacja procesów drukowania z form drukowych.
TECHNIK PROCESÓW DRUKOWANIA 311935
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik procesów drukowania powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
sporządzania form drukowych;
2)
przygotowywania materiałów, maszyn i urządzeń do procesu drukowania;
3)
drukowania nakładu z form drukowych;
4)
planowania poligraficznych procesów produkcyjnych;
5)
kontrolowania przebiegu produkcji poligraficznej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik procesów
drukowania:
AU.17. Realizacja procesów drukowania z form drukowych;
AU.43. Planowanie i kontrola produkcji poligraficznej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik procesów drukowania powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię technologii drukowania, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), drukarki, skanery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe),
projektor multimedialny, spektrofotometr, densytometr, przyrządy kontrolno-pomiarowe
(jeden zestaw dla czterech uczniów), plansze i prezentacje multimedialne ilustrujące
procesy poligraficzne, plansze i prezentacje multimedialne ilustrujące procesy wykonywania
form drukowych, plansze i prezentacje multimedialne ilustrujące zasady działania maszyn
drukujących, formy drukowe dla różnych technik drukowania, katalogi i foldery urządzeń
do wykonywania form drukowych, katalogi i foldery maszyn drukujących, instrukcje obsługi
urządzeń do wykonywania form drukowych, instrukcje obsługi maszyn drukujących, wzorniki
i katalogi podłoży drukowych, wzorniki i katalogi farb drukarskich, przykłady odbitek
drukarskich, standardy jakości produkcji poligraficznej, półprodukty i produkty poligraficzne,
odbitki drukarskie przeznaczone do pomiarów;
2)
pracownię planowania produkcji poligraficznej, wyposażoną w: stanowiska komputerowe
dla uczniów do planowania produkcji poligraficznej (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
specjalistyczne oprogramowanie lub arkusz kalkulacyjny do planowania oraz kalkulacji
kosztów produkcji poligraficznej (jeden komplet oprogramowania na stanowisko), przykładowe
półprodukty i produkty poligraficzne, przykładowe karty technologiczne, przykłady
zamówień, przykłady wykazów kosztów produkcji, przykłady cenników;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska wykonywania form drukowych (jedno stanowisko dla ośmiu uczniów), wyposażone
w urządzenia do wykonywania form drukowych,
b)
stanowiska drukowania z form drukowych (jedno stanowisko dla ośmiu uczniów), wyposażone
w maszyny do drukowania z form drukowych,
c)
stanowiska drukowania offsetowego (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: maszynę drukującą offsetową arkuszową, densytometr, narzędzia i przyrządy pomiarowe,
d)
stanowiska do kontroli jakości odbitek (jedno stanowisko dla trzech uczniów);
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: narzędzia do obsługi maszyn i
urządzeń (jeden zestaw na jedno stanowisko), przyrządy kontrolno-pomiarowe (jeden
zestaw na jedno stanowisko), materiały poligraficzne, instrukcje stanowiskowe (jeden
zestaw na jedno stanowisko) oraz zestaw przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa
i higieny pracy.
W szkole prowadzącej kształcenie w zawodzie technik procesów drukowania językiem obcym
ukierunkowanym zawodowo jest język angielski.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach poligraficznych oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła może prowadzić kształcenie praktyczne na podstawie jednej techniki drukowania
(np. offset, fleksografia, rotograwiura) wybranej zgodnie z potrzebami lokalnego rynku
pracy.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik procesów drukowania po potwierdzeniu
kwalifikacji AU.43. Planowanie i kontrola produkcji poligraficznej może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik procesów introligatorskich
po potwierdzeniu kwalifikacji AU.16. Realizacja procesów introligatorskich.
TECHNIK WŁÓKIENNIK 311932
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik włókiennik powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania surowców i półproduktów do produkcji wyrobów włókienniczych;
2)
opracowywania dokumentacji techniczno-technologicznej wytwarzania wyrobów włókienniczych;
3)
wytwarzania wyrobów włókienniczych;
4)
wykańczania wyrobów włókienniczych;
5)
nadzorowania procesów wytwarzania i wykańczania wyrobów włókienniczych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.c) i PKZ(AU.s);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik włókiennik:
AU.07. Wytwarzanie i wykańczanie wyrobów włókienniczych;
AU.44. Nadzorowanie procesów wytwarzania i wykańczania wyrobów
włókienniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik włókiennik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię technologii wyrobów włókienniczych, w której powinny być zorganizowane następujące
stanowiska:
a)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do
Internetu, ze skanerem, z drukarką kolorową umożliwiającą drukowanie w formacie A3
i z projektorem multimedialnym,
b)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, wyposażone w: pakiet programów biurowych
oraz oprogramowanie wspomagające projektowanie wyrobów włókienniczych, wykonywanie
rysunków technicznych i rysunków splotów włókienniczych;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: narzędzia pomiarowe: linijkę, suwmiarkę,
mikrometr; sprawdziany, wzorce chropowatości; modele maszyn i urządzeń włókienniczych,
artykuły techniczne do maszyn włókienniczych; katalogi wyrobów włókienniczych, wzory
splotów tkackich i dziewiarskich, schematy kinematyczne i technologiczne maszyn włókienniczych,
katalogi maszyn i urządzeń stosowanych w procesach wytwarzania i wykańczania wyrobów
włókienniczych, normy dotyczące włókiennictwa oraz normy rysunku technicznego, instrukcje
obsługi maszyn i urządzeń; filmy ilustrujące procesy wytwarzania i wykańczania wyrobów
włókienniczych;
2)
pracownię włókienniczą, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu wyposażone w oprogramowanie
do analiz i obliczeń chemicznych oraz drukarkę,
b)
stanowiska badań surowców i wyrobów włókienniczych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: wagę laboratoryjną, termometr do pomiaru temperatury powietrza, mikroskop
z oprzyrządowaniem do identyfikacji włókien, motowidło, sprawdzian pasmowy, urządzenie
do badania równowagi skrętu przędzy, sprzęt laboratoryjny wraz z odczynnikami chemicznymi
do identyfikacji włókien, lupę tkacką;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: skrętomierz, zrywarkę do przędzy i wyrobów
płaskich, grubościomierz, aparat do kondycjonowania, mikroskopy stereoskopowe, aparaty
do badania: odporności na ścieranie, odporności na pilling, przepuszczalności powietrza,
przenikania ciepła, odporności wyrobów włókienniczych na ciśnienie statyczne i dynamiczne,
stopnia czystości przędzy, odporności wybarwień na tarcie, czynniki mokre, termostabilizację
i działanie światła sztucznego, szarą i niebieską skalę barw do oceny zmiany wybarwienia,
termosuszarkę; próbki surowców i półproduktów włókienniczych, normy dotyczące badań
laboratoryjnych surowców, półproduktów i wyrobów włókienniczych, instrukcje obsługi
aparatów i urządzeń pomiarowych oraz instrukcje wykonywania badań;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska wytwarzania wyrobów włókienniczych nietkanych (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: zespół maszyn rozluźniająco-oczyszczających do włókien, zgrzeblarki
wałkowe i pokrywkowe, rozciągarki grzebieniowe i wałkowe, czesarki wełniarskie i bawełniarskie,
niedoprzędzarki, przędzarki, maszyny modyfikujące nitki: przewijarki, łączniarki do
nitek, skręcarki, maszyny do wytwarzania płaskich włókienniczych wyrobów nietkanych,
surowiec włókienniczy bawełniany, wełniany, mieszanki w postaci luźnego włókna lub
nawojów, półprodukty z różnych surowców, przędzę z włókien naturalnych, chemicznych
lub ich mieszanek o różnej numeracji oraz gary przędzalnicze, artykuły techniczne
do obsługi maszyn, motak, skrętomierz, wagę kątową,
b)
stanowiska wytwarzania wyrobów tkanych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: maszyny przygotowujące przędzę do tkania, snowarkę, klejarkę, stojak do osnów i
tkanin oraz stojak do przewlekania osnów, wiązarki osnów, krosna tkackie, wybijarki
wzornic, artykuły techniczne do krosien, przędzę z włókien naturalnych i chemicznych
o różnych numeracjach i na różnych kształtach nawojów,
c)
stanowiska wytwarzania wyrobów dzianych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: maszyny przygotowujące przędzę do dziania, szydełkarki płaskie, szydełkarki cylindryczne,
falowarki, maszyny osnowowe, przędzę z włókien naturalnych, chemicznych lub ich mieszanki
o różnej numeracji i na różnych kształtach nawojów oraz dziewiarskie narzędzia pomocnicze,
d)
stanowiska procesów wykańczalniczych (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: maszyny i urządzenia do chemicznej obróbki włókna luźnego i wyrobów włókienniczych,
maszyny i urządzenia do chemicznej obróbki tkanin i dzianin, maszyny i urządzenia
do drukowania wyrobów włókienniczych, urządzenia do przygotowania farb drukarskich,
urządzenia do magazynowania i rozprowadzania chemikaliów oraz surowce i wyroby włókiennicze;
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: wagi analityczne, termohigrograf
oraz wózki transportowe, stojaki, pojemniki na wyroby włókiennicze, instrukcje obsługi
maszyn, dokumentacje techniczno-technologiczne płaskich i liniowych wyrobów włókienniczych,
dokumentacje magazynowe, instrukcje bezpieczeństwa i higieny pracy oraz instrukcje
przeciwpożarowe.
Kształcenie praktyczne powinno odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK WŁÓKIENNICZYCH WYROBÓW DEKORACYJNYCH 311931
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik włókienniczych wyrobów dekoracyjnych
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania projektów włókienniczych wyrobów dekoracyjnych;
2)
sporządzania dokumentacji technicznej włókienniczych wyrobów dekoracyjnych;
3)
wytwarzania i wykańczania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych;
4)
wykonywania prac związanych z konserwacją i renowacją włókienniczych wyrobów dekoracyjnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.c) i PKZ(AU.s);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik włókienniczych
wyrobów dekoracyjnych:
AU.18. Wytwarzanie, konserwacja i renowacja rękodzielniczych wyrobów włókienniczych;
AU.45. Projektowanie i organizacja procesów wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik włókienniczych wyrobów dekoracyjnych
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię włókienniczą, w której powinny być zorganizowane stanowiska badań surowców
i wyrobów włókienniczych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: wagę
laboratoryjną, mikroskop do identyfikacji włókien, sprzęt laboratoryjny, odczynniki
chemiczne do identyfikacji włókien, lupę tkacką, kalkulator;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w przyrządy: zrywarkę do przędzy i wyrobów,
grubościomierz, urządzenie do badania równowagi skrętu przędzy, skrętomierz, termosuszarkę,
psychrometr, motowidło, przyrządy do aklimatyzacji próbek, eksykator, termometr do
pomiaru temperatury powietrza, higrometr, sprawdzian pasmowy, katalogi surowców włókienniczych,
półproduktów i wyrobów włókienniczych, instrukcje obsługi aparatury i urządzeń, instrukcje
wykonywania badań;
2)
pracownię technologii włókienniczych wyrobów dekoracyjnych, wyposażoną w: modele maszyn
i urządzeń stosowanych do wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych, schematy
kinematyczne i technologiczne maszyn, części i elementy robocze maszyn, katalogi surowców
i wyrobów włókienniczych oraz środków pomocniczych, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
katalogi maszyn i urządzeń stosowanych do wytwarzania włókienniczych wyrobów dekoracyjnych,
normy dotyczące włókiennictwa, dokumentacje techniczno-technologiczne;
3)
pracownię projektowania, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska projektowania wyrobów dekoracyjnych (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wyposażone w materiały i przybory rysunkowe,
b)
stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela,
c)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki,
skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet
programów biurowych, programy komputerowego wspomagania projektowania, projektor multimedialny,
drukarkę kolorową umożliwiającą drukowanie w formacie A3;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: sztalugi, ruchome podium dla modeli, komplet
obiektów modelowych do sporządzania rysunków z natury, plansze pisma technicznego,
koło barw, rysunki techniczne płaskich wyrobów włókienniczych, rysunki schematyczne
sylwetek: kobiecej, męskiej i dziecięcej oraz sylwetek w ruchu, albumy współczesnych
i dawnych włókienniczych wyrobów dekoracyjnych - tkanin artystycznych, dzianin, koronek
i haftów, albumy dzieł sztuki;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska przygotowania surowców włókienniczych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: wannę do przygotowania surowców do farbowania, kotły do kąpieli barwiącej,
mieszadła, wirówkę, pojemniki na barwniki, wagę laboratoryjną, wagę szalkową, zestaw
naczyń laboratoryjnych, środki do bielenia i prania włókien,
b)
stanowiska wytwarzania tkanych wyrobów dekoracyjnych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: kołowrotek, snowarkę ręczną, cewiarkę ręczną, motowidła, nawijarki,
krosna rękodzielnicze: poziome i pionowe, urządzenia i materiały: ubijak, tarczówki
tkackie, czółenka tkackie, rozpinki tkackie, przędze wełniane i bawełniane z obróbki
ręcznej i mechanicznej, nici osnowowe lniane, sznurki, modele: wzorniki splotów zasadniczych
i pochodnych, wzornicę dla krosna ręcznego z mechanizmem wzornicowym,
c)
stanowiska wytwarzania dzianych wyrobów dekoracyjnych (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów), wyposażone w: przewijarkę krzyżowo-stożkową, motowidła, nawijarki, szydełka
o różnej numeracji i druty o różnej numeracji, szydełkarkę płaską, maszyny szwalnicze:
stębnówkę płaską, stębnówkę łańcuszkową, owerlok, urządzenia i materiały: igły do
szycia ręcznego o różnej numeracji, nici do szycia ręcznego i maszynowego, lupę tkacką,
taśmę centymetrową, wagę szalkową, przędzę dziewiarską, dodatki krawieckie, plansze
splotów dziewiarskich podstawowych i pochodnych,
d)
stanowiska wytwarzania haftów i koronek (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: stolik koronkarski, wałek koronkarski, klocki koronkarskie, czółenka do koronek,
krosno hafciarskie, igły do haftowania, tamborki, przekłuwacz, szydełko, ramki oraz
kształtki do wytwarzania koronek, tekturę na wałek koronkarski, kalkę koronkarską,
tkaniny pod haft, nici do wyrobu koronek,
e)
stanowiska wykańczania wyrobów dekoracyjnych (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
wyposażone w: stół lub deskę do prasowania, żelazko elektryczno-parowe, prasownik,
zaparzaczkę, materiały i przybory krawieckie, materiały do wykonywania zdobień, zestawy
wyrobów tkackich, dziewiarskich, haftów i koronek, stojaki do dzianin, pojemniki na
wodę oraz składowane wyroby, dokumentacje techniczno-technologiczne, katalogi ściegów
ręcznych, koronkowych i maszynowych, katalogi dodatków wykończeniowych i zdobniczych;
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: wózki transportowe, stojaki, pojemniki
na wyroby włókiennicze, instrukcje obsługi maszyn oraz narzędzia do ich regulacji.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK TRANSPORTU KOLEJOWEGO 311928
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik transportu kolejowego powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania oraz prowadzenia ruchu pociągów na szlakach i posterunkach ruchu;
2)
obsługiwania urządzeń sterowania ruchem kolejowym i łączności;
3)
nadzorowania i koordynowania pracy przewoźników na terenie stacji kolejowej;
4)
planowania i organizowania pasażerskich i towarowych przewozów kolejowych oraz zarządzania
taborem kolejowym;
5)
przygotowania do odprawy i przewozu przesyłek, ładunków oraz osób;
6)
zestawiania, rozrządzania i obsługi pociągów.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.t);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik transportu
kolejowego:
AU.46. Organizacja i prowadzenie ruchu pociągów;
AU.47. Planowanie i realizacja przewozów kolejowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik transportu kolejowego powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię sterowania ruchem kolejowym, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z
projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia) podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, oprogramowanie
symulacyjne do prowadzenia ruchu kolejowego (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
oprogramowanie wspomagające realizację procesu przewozowego (na każdym stanowisku
komputerowym), stanowiska składające się z urządzeń sterowania ruchem kolejowym, urządzeń
łączności telefonicznej, radiotelefonicznej i dyspozytorskiej, informacji audiowizualnej
i informacji sygnalizacyjnych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), plansze poglądowe,
czasopisma branżowe, filmy dydaktyczne;
2)
pracownię przewozów kolejowych, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, skanerem i z projektorem
multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia)
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, oprogramowanie stosowane przez
przewoźników kolejowych, wspomagające działalność handlowo-przewozową (na każdym stanowisku
komputerowym), mapy komunikacji kolejowej krajowej i międzynarodowej, taryfy i instrukcje
taryfowe kolejowych przewoźników osób, przesyłek i towarów (jeden komplet dla każdego
ucznia), kasy fiskalne (jedna dla każdego ucznia);
3)
pracownię dróg i taboru kolejowego, wyposażoną w: przyrządy do pomiaru toru i zestawów
kołowych (jeden zestaw dla czterech uczniów), modele lub eksponaty: wagonów kolejowych,
taboru trakcyjnego, maszyn torowych i pojazdów pomocniczych, części taboru, zestawów
kołowych, łożysk tocznych, układu sprężynowania taboru, wózków wagonowych, hamulca
zespolonego, elementów sieci trakcyjnej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, w przedsiębiorstwach
zarządzających infrastrukturą towarową, u przewoźników (pasażerskiego i towarowego)
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 7 tygodni (280 godzin), w tym 3 tygodnie
u zarządcy infrastruktury towarowej oraz po 2 tygodnie u przewoźników (pasażerskiego
i towarowego).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK TECHNOLOGII WYROBÓW SKÓRZANYCH 311926
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik technologii wyrobów skórzanych powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
dobierania surowców i materiałów do wykonania wyrobów skórzanych;
2)
sporządzania dokumentacji technicznej i technologicznej;
3)
obsługiwania maszyn i urządzeń stosowanych w procesie produkcyjnym;
4)
organizowania i kontrolowania procesów wytwarzania wyrobów skórzanych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.e) i PKZ(AU.u);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik technologii
wyrobów skórzanych:
AU.09. Wykonywanie, naprawa i renowacja wyrobów kaletniczych albo AU.13. Wykonywanie,
naprawa i renowacja wyrobów kuśnierskich;
AU.48. Organizacja i prowadzenie procesów wytwarzania wyrobów skórzanych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik technologii wyrobów skórzanych,
uwzględniając potrzeby rynku pracy oraz możliwości organizacyjne i kadrowe, wyznacza
na początku etapu edukacyjnego kwalifikację AU.09. Wykonywanie, naprawa i renowacja
wyrobów kaletniczych wyodrębnioną w zawodzie kaletnik albo kwalifikację AU.13. Wykonywanie,
naprawa i renowacja wyrobów kuśnierskich wyodrębnioną w zawodzie kuśnierz, stanowiącą
podbudowę do kształcenia w zawodzie technik technologii wyrobów skórzanych.
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik technologii wyrobów skórzanych powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię projektowania wyrobów skórzanych, wyposażoną w: stanowiska rysunkowe (jedno
stanowisko dla jednego ucznia) z przyborami kreślarskimi, stelaże, manekiny, zestawy
skór wyprawionych: licowych i futerkowych, eksponaty oraz modele wyrobów kaletniczych
i kuśnierskich, zestawy materiałów wykończeniowych i zdobniczych oraz dodatki metalowe,
formy i szablony wyrobów, plansze ilustrujące budowę sylwetki człowieka, przykłady
konstrukcji wyrobów, katalogi i żurnale wyrobów skórzanych, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla pięciu uczniów), drukarki, skaner, programy do komputerowego
wspomagania projektowania wyrobów skórzanych, programy komputerowe dotyczące przebiegu
procesów technologicznych oraz zarządzania procesem produkcji, pakiet programów biurowych,
projektor multimedialny;
2)
pracownię materiałoznawstwa, wyposażoną w: stanowiska badań materiałów i wyrobów ze
skór (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wagę laboratoryjną, mikroskop z oprzyrządowaniem,
lupy, przyrządy laboratoryjne z zestawem odczynników chemicznych, przyrządy pomiarowe,
próbki klejów, zrywarkę, aparat do badania odporności na ścieranie, aparat do badania
przepuszczalności powietrza, aparat do badania odporności wybarwień na tarcie, czynniki
mokre, termostabilizację i działanie światła sztucznego, planimetr, grubościomierz,
skrętomierz, zestawy skór futerkowych i licowych, próbki włókien naturalnych i chemicznych,
próbki materiałów włókienniczych, schematy procesów wyprawy skór;
3)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: skóry licowe, futerkowe, tworzywa skóropodobne,
tworzywa sztuczne, materiały włókiennicze, materiały papiernicze, wyroby metalowe,
eksponaty wyrobów i części składowych, narzędzia i przybory, modele maszyn i urządzeń,
schematy kinematyczne maszyn i urządzeń, schematy technologiczne, przykłady dokumentacji
technicznej i technologicznej, foldery, katalogi, prospekty maszyn i urządzeń i czasopisma
specjalistyczne;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane stanowiska odpowiednie dla
kwalifikacji AU.09. w zawodzie kaletnik albo kwalifikacji AU.13. w zawodzie kuśnierz.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach wytwarzających wyroby skórzane oraz innych
podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących
w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK TECHNOLOGII SZKŁA 311925
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik technologii szkła powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
obsługiwania maszyn i urządzeń do sporządzania zestawu szklarskiego i topienia mas
szklanych;
2)
obsługiwania maszyn i urządzeń do formowania, wykańczania, zdobienia i przetwórstwa
wyrobów ze szkła;
3)
formowania wyrobów ze szkła sposobem ręcznym;
4)
wykonywania badań laboratoryjnych surowców szklarskich, szkła i wyrobów ze szkła;
5)
organizowania i prowadzenia procesów wytwarzania wyrobów ze szkła.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.a) i PKZ(AU.v);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik technologii
szkła:
AU.05. Wytwarzanie wyrobów ze szkła;
AU.49. Organizacja procesów wytwarzania wyrobów ze szkła.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik technologii szkła powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: materiały i przybory rysunkowe, modele
brył geometrycznych i części maszyn, kolekcje części maszyn ogólnego zastosowania,
katalogi i zestawy norm dotyczących rysunku technicznego i dokumentacji technicznej,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) z drukarką
podłączoną do sieci, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu,
projektor multimedialny, skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska
komputerowe), programy komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design);
2)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: piec laboratoryjny do topienia oraz odprężania
szkła, narzędzia i materiały do obróbki ręcznej i mechanicznej materiałów, formowania
wyrobów ze szkła sposobem ręcznym, elementy układów automatyki i sterowania pracą
maszyn i urządzeń, formy szklarskie, urządzenia do badań właściwości surowców szklarskich,
szkła i wyrobów ze szkła, narzędzia i przyrządy pomiarowe, przyrządy do badania i
kontroli jakości surowców, półproduktów i wyrobów ze szkła, sprzęt laboratoryjny,
modele maszyn i napędów elektrycznych, modele pieców szklarskich, maszyn i urządzeń
do sporządzania zestawów szklarskich, formowania wyrobów ze szkła sposobem mechanicznym,
wykańczania, obróbki, zdobienia i przetwarzania szkła, kolekcje materiałów i narzędzi
do wykańczania, obróbki, zdobienia i przetwórstwa szkła, materiały konstrukcyjne,
kolekcje wyrobów ze szkła formowanych, wykańczanych, zdobionych i przetwarzanych różnymi
technikami, kolekcje wyrobów ze szkła z wadami masy szklanej i wadami wykonania, kolekcje
surowców szklarskich, schematy technologiczne i dokumentację techniczno-technologiczną
procesów produkcyjnych, schematy układów regulacji i sterowania, normy, instrukcje,
dokumentację technologiczną, katalogi, foliogramy, fotografie, filmy dydaktyczne dotyczące
procesów produkcji szkła.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, hutach szkła i przedsiębiorstwach produkujących wyroby ze szkła oraz
innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK TECHNOLOGII DREWNA 311922
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik technologii drewna powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych;
2)
organizowania i wykonywania prac związanych z naprawą, renowacją i konserwacją wyrobów
stolarskich;
3)
programowania oraz obsługi obrabiarek i urządzeń stosowanych w procesie przetwarzania
drewna;
4)
sporządzania dokumentacji projektowej, konstrukcyjnej i technologicznej;
5)
organizowania i nadzorowania procesów produkcyjnych związanych z przetwarzaniem drewna.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.g) i PKZ(AU.x);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik technologii
drewna:
AU.15. Wytwarzanie wyrobów stolarskich;
AU.50. Organizacja i prowadzenie procesów przetwarzania drewna.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik technologii drewna powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: modele figur i brył geometrycznych,
typowe części maszyn, modele połączeń stolarskich, konstrukcji i podzespołów, modele
wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych, modele opakowań, schematy kinematyczne, rysunki
konstrukcyjne maszyn i urządzeń, dokumentację techniczną wyrobów, modele mebli i innych
wyrobów w przekrojach, urządzenia do badań wytrzymałości konstrukcji, komputerowe
oprogramowanie graficzne, normy dotyczące wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych, detale,
okucia i łączniki, prospekty, katalogi, wydawnictwa specjalistyczne, stanowiska kreślarskie
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów), stanowiska komputerowe z oprogramowaniem wspomagającym
wykonywanie rysunku technicznego i dokumentacji techniczno-technologicznej (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), drukarkę sieciową;
2)
pracownię materiałoznawstwa i technologii przetwarzania drewna, wyposażoną w: zestawy
próbek różnych gatunków drewna, materiałów drzewnych, tworzyw drzewnych, klejów i
substancji dodatkowych, materiałów do zabezpieczania i uszlachetniania powierzchni,
modele: połączeń elementów z drewna i tworzyw drzewnych, suszarek, wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych, opakowań, połączeń stolarskich, konstrukcji i podzespołów, detale,
okucia i łączniki, przyrządy, aparaturę i urządzenia do badania drewna i tworzyw drzewnych,
aparaturę do badania powłok wykończeniowych, mikroskopy, wagi techniczne i analityczne,
suszarkę laboratoryjną, przyrządy do pomiaru: wilgotności, pH, lepkości, gęstości,
proste urządzenia do cięcia drewna, ręczne narzędzia stolarskie, narzędzia do maszynowej
obróbki drewna, katalogi wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych, tablice i diagramy
dotyczące suszarnictwa, hydrotermicznej i plastycznej obróbki drewna, schematy maszyn
i urządzeń do przetwarzania drewna, schematy procesów technologicznych, dokumentacje
technologiczne, normy dotyczące przetwarzania drewna oraz wykonywania wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych, oprogramowanie do komputerowego wspomagania procesów technologicznych;
3)
warsztaty szkolne, wyposażone w: elementy i modele wyrobów stolarskich, narzędzia,
maszyny i urządzenia do ręcznej i maszynowej obróbki drewna i tworzyw drzewnych, obróbki
hydrotermicznej i plastycznej, prac wykończeniowych i montażowych, przyrządy i uchwyty
obróbkowe, aparaturę i narzędzia kontrolno-pomiarowe, schematy części maszyn i urządzeń,
rysunki ostrzy narzędzi, parametry kątowe narzędzi, instalację sprężonego powietrza,
instalację odwiórowywania, oprzyrządowanie obróbkowe, narzędzia i urządzenia montażowe,
instrukcje technologiczne i stanowiskowe, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, katalogi
i materiały informacyjne firm produkujących narzędzia, oprzyrządowanie, obrabiarki
i urządzenia, normy dotyczące przetwarzania drewna i instrukcje technologiczne obróbki
drewna i tworzyw drzewnych oraz wytwarzania, montażu i wykańczania wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach przemysłu drzewnego oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK CERAMIK 311944
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik ceramik powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania surowców i półproduktów do produkcji wyrobów ceramicznych;
2)
eksploatowania maszyn i urządzeń produkcyjnych;
3)
regulowania i utrzymywania parametrów procesów produkcyjnych;
4)
kontrolowania procesów technologicznych w przemyśle ceramicznym;
5)
wytwarzania półproduktów i wyrobów ceramicznych;
6)
oceniania jakości surowców, półproduktów i wyrobów ceramicznych;
7)
wykonywania badań laboratoryjnych półproduktów i wyrobów ceramicznych zgodnie z normami.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.b) i PKZ(AU.v);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik ceramik:
AU.06. Obsługa maszyn i urządzeń przemysłu ceramicznego;
AU.51. Organizacja i kontrolowanie procesów w przemyśle ceramicznym.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik ceramik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię techniczną wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) oraz stanowisko komputerowe dla nauczyciela, wszystkie stanowiska
komputerowe z dostępem do Internetu, programy komputerowe z pakietem biurowym oraz
do projektowania grafiki, drukarko-kopiarkę sieciową, projektor multimedialny, ploter,
skaner, filmy dydaktyczne ilustrujące procesy technologiczne w przemyśle ceramicznym;
2)
pracownię kontroli jakości surowców i wyrobów ceramicznych, wyposażoną w: próbki surowców
i wyrobów ceramicznych, urządzenia i przyrządy pomiarowe, urządzenia do badań surowców
i wyrobów ceramicznych, instrukcje obsługi urządzeń pomiarowych, dokumentację techniczno-technologiczną,
katalogi surowców i wyrobów, plansze z charakterystykami surowców i wyrobów ceramicznych,
karty charakterystyk dla surowców i wyrobów;
3)
pracownię maszyn i urządzeń przemysłowych, wyposażoną w: urządzenia do badań międzyoperacyjnych,
elementy układów automatyki i sterowania pracą maszyn i urządzeń, elementy układów
hydraulicznych, układy elektryczne i elektroniczne stosowane w maszynach i urządzeniach,
katalogi maszyn, urządzeń i narzędzi technologicznych, normy techniczne, instrukcje
obsługi maszyn i urządzeń przemysłowych, schematy techniczne i technologiczne, zestaw
plansz ze schematami maszyn i urządzeń, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, programy komputerowe (pakiet biurowy oraz programy do projektowania
elementów maszyn i urządzeń produkcyjnych), projektor multimedialny, filmy dydaktyczne
ilustrujące pracę maszyn i urządzeń w ciągach technologicznych;
4)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: próbki surowców i wyrobów ceramicznych, narzędzia
i przyrządy kontrolno-pomiarowe, wzorce kalibracyjne, odczynniki chemiczne, karty
charakterystyk substancji i mieszanin chemicznych, urządzenia do badań laboratoryjnych
właściwości mechanicznych i fizycznych wyrobów i półproduktów, normy PN i EN, instrukcje
stanowiskowe, receptury technologiczne, świadectwa jakości surowców, środki ochrony
indywidualnej, katalogi surowców, materiałów, urządzeń laboratoryjnych i wyrobów gotowych,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), stanowisko
komputerowe dla nauczyciela, wszystkie stanowiska komputerowe z dostępem do Internetu,
programy komputerowe (pakiet biurowy), programy komputerowe do rejestracji i analizy
wyników badań, drukarko-kopiarkę sieciową ze skanerem;
5)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska oceny makroskopowej surowców (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: próbki surowców wejściowych do produkcji, lupę powiększającą, pojemniki, mikroskop
monookularowy, moździerz, suszarkę, wstrząsarkę z zestawem sit, pędzle, wagę laboratoryjną,
b)
stanowiska do przemiału surowców i półproduktów (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w: próbki surowców, wagę laboratoryjną, pojemniki, moździerz, przenośnik
wyposażony w gniazdo z młynkiem wraz z pakietem kul, sita do cedzenia, mieszadła mechaniczne,
aplikator,
c)
stanowiska do badań parametrów lepkości i gęstości (jedno stanowisko dla czterech
uczniów), wyposażone w: piknometr, kubek Forda, stoper, wagę, sita kontrolne, suszarkę
laboratoryjną, cylindry, zlewki, pipety, kolby miarowe, pojemniki,
d)
stanowiska do badania wilgotności (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: miernik wilgotności (higrometr), wagosuszarkę, suszarkę,
e)
stanowiska do obróbki cieplnej (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: piec laboratoryjny elektryczny komorowy ze sterownikiem i oprogramowaniem krzywej
wypalania, płyty szamotowe ogniotrwałe, stojaki, szczypce metalowe,
f)
stanowiska kontrolno-pomiarowe (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: pehametr, termometry cieczowe i termoelektryczne, manometr, pirometr, przepływomierz,
suwmiarkę, przyrządy do pomiaru wielkości geometrycznych, rejestratory, areometr,
g)
stanowiska komputerowe (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) do rozpoznawania symboli
graficznych oraz czytania schematów układów elektrycznych i hydraulicznych,
h)
stanowiska użytkowania maszyn i urządzeń (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w: elementy, podzespoły i zespoły mechaniczne, pneumatyczne, elektryczne
oraz hydrauliczne, narzędzia i przyrządy pomiarowe, dokumentację techniczną, katalogi
maszyn i urządzeń ceramicznych, modele układów sterowania oraz oprogramowanie do wizualizacji
ich działania,
i)
stanowiska do konserwacji i drobnych napraw narzędzi (jedno stanowisko dla sześciu
uczniów), wyposażone w: narzędzia i środki do konserwacji i drobnych napraw, narzędzia
do wykonywania i zabezpieczeń antykorozyjnych, stół warsztatowy, narzędzia do obróbki
ręcznej, narzędzia do wykonywania montażu i demontażu.
Ponadto stanowiska w warsztatach szkolnych powinny być wyposażone w: dokumentacje
techniczne, środki ochrony indywidualnej, zestaw przepisów dotyczących bezpieczeństwa
i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, placówkach kształcenia ustawicznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK OBUWNIK 311916
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik obuwnik powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania materiałów oraz opracowywania elementów obuwia;
2)
wykonywania operacji montowania cholewek;
3)
wykonywania operacji związanych z montażem i wykańczaniem obuwia;
4)
organizowania prac związanych z technicznym przygotowaniem produkcji;
5)
oceniania jakości i identyfikowania nieprawidłowości procesów technologicznych wytwarzania
obuwia.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.e) i PKZ(AU.u);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik obuwnik:
AU.10. Wytwarzanie obuwia;
AU.52. Organizacja i prowadzenie procesów wytwarzania obuwia.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik obuwnik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię projektowania obuwia, wyposażoną w: stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), materiały, przybory rysunkowe i malarskie, modele brył i figur
geometrycznych, modele obuwia, katalogi wyrobów obuwniczych, zestawy kopyt, materiały
do wykonywania modeli, modele anatomiczne człowieka, stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska
komputerowe), pakiet programów biurowych, programy do komputerowego wspomagania projektowania
obuwia oraz opracowania dokumentacji projektowo-konstrukcyjnej, projektor multimedialny;
2)
pracownię materiałoznawstwa, wyposażoną w: stanowiska do badań laboratoryjnych (jedno
stanowisko dla trzech uczniów), próbki materiałów podstawowych i pomocniczych, tablice
i foliogramy ilustrujące topograficzną i histologiczną budowę skóry, proces produkcji
materiałów włókienniczych, tworzyw skóropodobnych, proces wyprawy skóry, wady i uszkodzenia
materiałów, aparaturę kontrolno-pomiarową, normy dotyczące wytwarzania obuwia;
3)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: próbki skór i innych materiałów na wierzchy
i spody obuwia, narzędzia i przyrządy stosowane w procesie wytwarzania obuwia, modele
różnych typów obuwia, cholewki różnych typów i ich części składowe, elementy spodów
obuwia, materiały dydaktyczne ilustrujące sposób wykonania operacji technologicznych,
rysunki i schematy ilustrujące: kierunki najmniejszej ciągliwości, układ kostny, poprzeczne
i podłużne sklepienie stopy, oznaczanie i cechowanie obuwia i elementów obuwia, wzorce
szwów i ściegów, napędów i układów kinematycznych, elementy, półprodukty oraz obuwie
z typowymi i niedopuszczalnymi wadami materiałowymi i produkcyjnymi, części maszyn,
połączenia maszyn i mechanizmy robocze maszyn i urządzeń, filmy dydaktyczne ilustrujące
operacje technologiczne, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, instrukcje stosowania
klejów i środków wykańczalniczych, wzory opakowań;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska wykonywania elementów obuwia (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: wycinarkę, dwojarkę, perforowarkę, numerowarkę, przybijarkę usztywniaczy, formowarkę
podpodeszew, ścierarkę, ścieniarkę zakładek, formowarkę zakładek, frezarkę brzegów,
stanowisko komputerowe z systemem CAM (ang. Computer Aided Manufacturing) do wycinania
elementów, urządzenia i narzędzia: wycinaki, matryce do perforowania, formy do formowania
elementów spodu, nóż szewski, nożyce, podkłady do wycinania, urządzenie do składania
materiałów sztucznych w warstwy, stojak na skóry wierzchnie, regały na narzędzia,
pojemniki na wycięte elementy, grubościomierz, lupę, plansze poglądowe: układ topograficzny
skóry, kierunki najmniejszej ciągliwości skóry, metody i systemy rozkroju skór, wzorcowy
układ elementów obuwia na materiale, części składowe obuwia,
b)
stanowiska montażu cholewek (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w:
ścieniarkę brzegów elementów, nakładarkę podnosków, nakładarkę międzypodszewek, żelazko
elektryczne, opalarkę brzegów, palnik gazowy, maszynę płaską jednoigłową, maszynę
płaską zyg-zak, maszynę słupkową i płaską dwuigłową, maszynę słupkową jednoigłową
z mechanizmem obcinającym, rozprasowywacz szwów, lamowarkę, krążkowarkę ręczną i mechaniczną,
stół metalowy z wyciągiem wentylacyjnym, młoteczek z nakłuwakiem do zawijania, zawijarkę,
młotek szewski, nóż szewski, dziurkacz do wycinania otworów, igły maszynowe, regały
i pojemniki na części obuwia; wykresy ścieniania elementów (plansze poglądowe),
c)
stanowiska montażu obuwia (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w: klamerkowarkę,
obciągarkę zakładek, przyczepiarkę pięt, ćwiekarkę, stabilizator kształtu cholewki,
draparkę, aktywizator błony klejowej, prasę do przyklejania spodów, przybijarkę obcasów,
szczotkarkę, wygładzarkę cholewek, wyzuwarkę kopyt, urządzenia i narzędzia: stół metalowy
z wyciągiem wentylacyjnym, komplet kopyt, nóż szewski, wyciągacz klamerek, kleszcze,
młotek, obcęgi, oprzyrządowanie do ćwiekarek, wymienne frezy, pojemniki na kopyta,
regał na cholewki i obuwie, plansze poglądowe ze wzorcami wykonania operacji technologicznych,
tablice z wykazem błędów materiałowych i produkcyjnych, instrukcje obsługi maszyn
i urządzeń.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, przedsiębiorstwach produkujących obuwie oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK GARBARZ 311912
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik garbarz powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania czynności związanych z konserwacją, magazynowaniem oraz dobieraniem skór
surowych i półproduktów skórzanych w partie produkcyjne;
2)
wykonywania operacji technologicznych związanych z procesem wyprawy skór;
3)
wykonywania renowacji skór wyprawionych i wyrobów skórzanych;
4)
organizowania i nadzorowania przebiegu procesów wyprawy skór.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.f);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik garbarz:
AU.11. Wyprawianie skór;
AU.53. Organizacja i prowadzenie procesu wyprawy skó r.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik garbarz powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię materiałoznawstwa, wyposażoną w: aparaturę, urządzenia i odczynniki do wykonywania
laboratoryjnych badań surowców, półproduktów, wyrobów gotowych, kąpieli i zestawów
technologicznych, zestawy norm przedmiotowych i czynnościowych dotyczących surowców
skórzanych, półproduktów, skór gotowych i środków chemicznych, instrukcje wykonywania
badań laboratoryjnych i analiz, stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z drukarką,
ze skanerem i z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z
dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, programy do wspomagania wykonywanych
badań laboratoryjnych;
2)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: plansze i tablice poglądowe (histologiczna
budowa skóry, podział topograficzny różnych rodzajów skór, charakterystyka skór surowych
i półproduktów skórzanych, charakterystyka skór wyprawionych, charakterystyka różnych
rodzajów włosa i okrywy włosowej), próbki i eksponaty skór wyprawionych, próbki środków
stosowanych w procesach wyprawy skór, opisy technologiczne procesów produkcyjnych,
próbki półproduktów dotyczących różnych etapów wyprawy skór, katalogi wad i uszkodzeń
powstających podczas produkcji skór oraz w trakcie użytkowania wyrobów, materiały
dydaktyczne ilustrujące przebieg procesów wyprawy różnych rodzajów skór, normy dotyczące
mechanicznej i chemicznej obróbki skór, dokumentacje techniczne i technologiczne,
prospekty, katalogi, eksponaty, modele i schematy narzędzi, przyrządów i urządzeń
stosowanych w procesach wyprawy skór, urządzenia do wykonywania technologicznych prób
wyprawy skór, stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
magazyn surowców skórzanych przystosowany do sortowania i konserwacji skór,
b)
magazyn do składowania i przechowywania środków chemicznych,
c)
działy produkcyjne: przygotowania skór do garbowania, garbowania skór, wykańczania
skór, wyposażone w narzędzia, maszyny i urządzenia do mechanicznej i chemicznej obróbki
skór, instrukcje użytkowania narzędzi, maszyn i urządzeń, preparaty chemiczne stosowane
w procesach wyprawy skór, dokumentacje techniczne i technologiczne dotyczące procesów
wyprawy skór,
d)
stanowiska kontroli międzyoperacyjnej oraz jakościowego odbioru wyrobów gotowych (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: przyrządy pomiarowe stosowane w procesach
wyprawy i do badań skór,
e)
magazyn wyrobów gotowych, wyposażony w: podnośniki, podesty, urządzenia transportowe
oraz przyrządy pomiarowe do oznaczania warunków magazynowania.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, zakładach i przedsiębiorstwach garbarskich oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK GRAFIKI I POLIGRAFII CYFROWEJ 311943
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik grafiki i poligrafii cyfrowej powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowania publikacji i prac graficznych do druku oraz publikacji elektronicznej;
2)
prowadzenia procesów drukowania cyfrowego;
3)
przygotowania materiałów cyfrowych do wykonania projektów graficznych;
4)
obróbki druków cyfrowych;
5)
prowadzenia procesów drukowania przestrzennego 3D;
6)
obróbki przestrzennych druków 3D.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.ai);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik grafiki
i poligrafii cyfrowej:
AU.54. Przygotowywanie oraz wykonywanie prac graficznych i publikacji cyfrowych;
AU.55. Drukowanie cyfrowe i obróbka druków.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik grafiki i poligrafii cyfrowej powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię cyfrowych procesów poligraficznych, wyposażoną w: stanowiska komputerowe
do poligraficznych procesów przygotowawczych dla nauczyciela i dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), z systemem operacyjnym, dostępem do sieci lokalnej
i Internetu oraz pakietem oprogramowania biurowego, oprogramowaniem do tworzenia i
obróbki grafiki bitmapowej i wektorowej, oprogramowaniem do tworzenia publikacji,
oprogramowaniem do tworzenia i edycji plików PDF, oprogramowaniem do wykonywania impozycji,
tablety graficzne (jeden dla jednego ucznia), projektor multimedialny, sieciowe drukarki
drukujące w kolorze (jedna dla piętnastu uczniów), skanery poligraficzne (jeden dla
ośmiu uczniów), przyrządy kontrolno-pomiarowe (jeden zestaw dla piętnastu uczniów),
wzorniki barw, wzorniki podłoży do druku cyfrowego, przykładowe wydruki, produkty
i półprodukty poligraficzne, przykłady projektów graficznych i typograficznych, tablice
z krojami pism, przykłady kompozycji tekstu i grafiki;
2)
pracownię druku cyfrowego małoformatowego, wyposażoną w: cyfrową maszynę kolorową
małoformatową o formacie druku co najmniej A3 wraz z jednostką sterującą i oprogramowaniem
(jedno urządzenie dla sześciu uczniów), oprogramowaniem do wykonywania impozycji,
przyrządy kontrolno-pomiarowe (jeden zestaw dla sześciu uczniów), wzorniki barw, wzorniki
podłoży do druku cyfrowego, przykładowe wydruki cyfrowe, produkty i półprodukty poligraficzne;
3)
pracownię introligatorską, wyposażoną w: urządzenia do krojenia druków ćwierć-formatowych
(jedno urządzenie dla sześciu uczniów), bigówki (jedną dla sześciu uczniów), zszywarki
drutem (jedną dla sześciu uczniów), laminarki rolowe (jedną dla sześciu uczniów),
gilotyny ręczne (jedną dla sześciu uczniów);
4)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w oprogramowanie do wykonywania rysunku technicznego, z systemem operacyjnym, dostępem
do sieci lokalnej i Internetu oraz pakietem oprogramowania biurowego, projektor multimedialny,
pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy dotyczące zasad
wykonywania rysunku technicznego maszynowego;
5)
pracownię modelowania i drukowania 3D, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla nauczyciela
i stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) wyposażone
w oprogramowanie do tworzenia i obróbki modeli 3D, oprogramowanie do generowania kodu
dla drukarki 3D, oprogramowanie do wizualizacji i modelowania przestrzennego, oprogramowanie
do obsługi urządzeń 3D, system operacyjny, z dostępem do sieci lokalnej i Internetu
oraz pakietem oprogramowania biurowego, skaner 3D (jeden dla sześciu uczniów), drukarkę
3D (jedna dla trzech uczniów), projektor multimedialny, narzędzia, urządzenia i materiały
eksploatacyjne do obróbki wydruków 3D, środki ochrony indywidualnej (dla każdego ucznia).
Wszystkie pracownie powinny być wyposażone w pojemniki do selektywnej segregacji odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, przedsiębiorstwach poligraficznych oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła
organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki pracy właściwe
dla nauczanego zawodu w wymiarze 2 tygodni (80 godzin) w ramach kwalifikacji: AU.54. Przygotowywanie oraz wykonywanie prac graficznych i publikacji cyfrowych oraz w wymiarze 2 tygodni (80 godzin) w ramach kwalifikacji: AU.55. Drukowanie cyfrowe i obróbka druków.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK TECHNOLOGII CHEMICZNEJ 311603
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik technologii chemicznej powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wytwarzania półproduktów i produktów chemicznych;
2)
obsługiwania maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego;
3)
organizowania i kontrolowania procesów technologicznych przemysłu chemicznego;
4)
wykonywania badań laboratoryjnych w przemyśle chemicznym.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.d) i PKZ(AU.z);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik technologii
chemicznej:
AU.08. Obsługa maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego;
AU.56. Organizacja i kontrolowanie procesów technologicznych w przemyśle chemicznym.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik technologii chemicznej powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego i projektowania, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) podłączone do sieci lokalnej z dostępem
do Internetu, z oprogramowaniem do wykonywania dokumentacji technicznej, uproszczonych
schematów technologicznych, symulacji przebiegu procesów technologicznych przemysłu
chemicznego, drukarki, skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska
komputerowe), modele maszyn i urządzeń przemysłu chemicznego, katalogi handlowe maszyn
i urządzeń przemysłu chemicznego, normy dotyczące rysunku technicznego;
2)
pracownię fizykochemiczną, wyposażoną w: sprzęt i urządzenia do prowadzenia prac preparatywnych,
procesów jednostkowych (w skali laboratoryjnej), badań laboratoryjnych (metodami klasycznymi
i instrumentalnymi), urządzenia do: rozdrabniania i mieszania, destylacji i rektyfikacji,
ogrzewania i chłodzenia, ekstrakcji i absorpcji, badań właściwości fizykochemicznych
substancji oraz instrukcje do wykonywania prac preparatywnych i procesów jednostkowych
w skali laboratoryjnej, karty charakterystyk substancji niebezpiecznych i ich mieszanin,
środki ochrony indywidualnej, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla czterech uczniów) z oprogramowaniem do rejestracji i opracowywania wyników badań,
drukarkę sieciową;
3)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: urządzenia do prowadzenia procesów jednostkowych
w skali ułamkowo-technicznej, urządzenia do filtracji, destylacji, rektyfikacji, ekstrakcji,
absorpcji i adsorpcji, procesów cieplnych oraz reaktory procesowe, urządzenia do poboru
próbek, stanowisko analiz ruchowych, urządzenia do pomiaru i regulacji parametrów
procesowych: temperatury, ciśnienia, natężenia przepływu, gęstości, lepkości, pH,
konduktancji, składu chemicznego, katalogi elementów i urządzeń stosowanych w układach
automatycznej regulacji, instrukcje obsługi oraz dokumentacje techniczne elementów
i urządzeń automatyki, instrukcje wykonywania procesów jednostkowych w skali ułamkowo-technicznej,
karty charakterystyk substancji niebezpiecznych i ich mieszanin, środki ochrony indywidualnej;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w:
stół ślusarski z imadłem, zestaw narzędzi do obróbki ręcznej, zestaw narzędzi ślusarskich
do czyszczenia powierzchni, zestaw przyrządów pomiarowych,
b)
stanowiska do obróbki ręcznej tworzyw sztucznych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w zestaw narzędzi do obróbki tworzyw sztucznych,
c)
stanowiska obróbki szkła (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: narzędzia
do cięcia szkła, sprężarkę, palniki,
d)
stanowiska konserwacji i drobnych napraw aparatury i armatury chemicznej (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów), wyposażone w narzędzia i środki do konserwacji i drobnych napraw
aparatury i armatury chemicznej;
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: dokumentacje techniczne, karty
charakterystyk substancji niebezpiecznych i ich mieszanin, środki ochrony indywidualnej,
zestaw przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
oraz ochrony środowiska.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK PAPIERNICTWA 311601
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik papiernictwa powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania surowców, półproduktów oraz materiałów pomocniczych do produkcji mas
włóknistych i wytworów papierniczych;
2)
organizowania produkcji mas włóknistych;
3)
organizowania produkcji wytworów papierniczych;
4)
organizowania i nadzorowania przebiegu procesów przetwórstwa papierniczego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.y);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik papiernictwa:
AU.57. Produkcja mas włóknistych i wytworów papierniczych;
AU.58. Przetwórstwo wytworów papierniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik papiernictwa powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię technologiczną z pomieszczeniem klimatyzowanym, wyposażoną w: urządzenia
do utrzymywania stałej wilgotności i temperatury w pomieszczeniu, urządzenia i przyrządy
do oznaczania właściwości mas i wytworów papierniczych: półprodukty włókniste i substancje
chemiczne do wytwarzania masy papierniczej, urządzenie do mielenia masy papierniczej,
aparaty do oznaczania smarności masy papierniczej, urządzenie do formowania oraz suszenia
arkuszy papieru, urządzenia do oznaczania właściwości strukturalno-wymiarowych, wytrzymałościowych,
optycznych oraz stopnia zaklejenia wytworów papierniczych, urządzenia do przetwarzania
wytworów papierniczych, urządzenia do oznaczania właściwości przetworów papierniczych,
surowce włókniste, substancje do przygotowania mieszanek uszlachetniających, wytwory
i półprodukty papiernicze, plansze i prezentacje multimedialne dotyczące technologii
procesów papierniczych, schematy papierniczych procesów technologicznych, dokumentacje
technologiczne, katalogi maszyn i urządzeń stosowanych w przemyśle papierniczym, środki
ochrony indywidualnej, zestaw przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny
pracy, ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska stosowanych w przemyśle celulozowo-papierniczym;
2)
pracownię techniczną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela oraz stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), z dostępem do sieci
lokalnej i Internetu, z oprogramowaniem wspomagającym wykonywanie rysunków technicznych
i dokumentacji techniczno-technologicznej, specjalistyczne programy komputerowe dotyczące
procesów technologicznych stosowanych w przemyśle papierniczym.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach szkolnych, przedsiębiorstwach
celulozowo-papierniczych i przetwórstwa papierniczego oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ANALITYK 311103
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik analityk powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania sprzętu laboratoryjnego i odczynników chemicznych do badań analitycznych;
2)
pobierania i przygotowywania próbek do badań analitycznych;
3)
wykonywania badań analitycznych surowców, półproduktów, produktów i materiałów pomocniczych;
4)
wykonywania badań bioanalitycznych i środowiskowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.z);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik analityk:
AU.59. Przygotowywanie sprzętu, odczynników chemicznych i próbek do badań analitycznych;
AU.60. Wykonywanie badań analitycznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik analityk powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię techniki laboratoryjnej i prac preparatywnych, wyposażoną w:
a)
zestawy do poboru i transportu próbek gazowych, ciekłych, stałych, wyposażenie pomiarowe
do oznaczeń w terenie, środki ochrony indywidualnej,
b)
sprzęt i urządzenia do oczyszczania i wyodrębniania substancji, zagęszczania śladów,
prowadzenia prac preparatywnych, procesów jednostkowych (w skali laboratoryjnej) chemicznych
i biochemicznych, w tym w urządzenia do: rozdrabniania i mieszania, sączenia, destylacji
i rektyfikacji, ogrzewania i chłodzenia, ekstrakcji, sublimacji, mineralizacji, badań
właściwości fizykochemicznych substancji;
2)
pracownię chemiczną, wyposażoną w sprzęt do wykonywania jakościowych i ilościowych
analiz substancji nieorganicznych i organicznych, taki jak: szkło laboratoryjne miarowe,
wirówki, suszarki, piece do prażenia, łaźnie, mieszadła, urządzenia do ogrzewania
i chłodzenia oraz wagi laboratoryjne techniczne i analityczne w wydzielonym pomieszczeniu;
3)
pracownię instrumentalną i pomiarów technicznych, wyposażoną w: stanowiska do pomiarów
metodami elektrochemicznymi: pH, konduktywności, elektrolizy, stanowiska do pomiarów
chromatograficznych, stanowisko do pomiarów spektrofotometrycznych UV-VIS i IR nefelometrycznych,
turbidymetrycznych, stanowisko do pomiarów polarymetrycznych, refraktometrycznych,
stanowisko do pomiarów: lepkości, gęstości, wilgotności, stanowisko do pomiarów charakterystycznych
temperatur, stanowiska do pomiaru parametrów procesowych: temperatury, ciśnienia,
natężenia przepływu, gęstości, lepkości, pH, kondunktancji, składu chemicznego, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla czterech uczniów) z oprogramowaniem
do rejestracji i opracowywania wyników badań; drukarkę sieciową;
4)
pracownię mikrobiologiczną, wyposażoną w sprzęt i urządzenia do wykonywania badań
mikrobiologicznych żywności, wody i powietrza, w szczególności w: zestawy cieplarek,
komory chłodnicze, wirówki, zestawy do filtracji mikrobiologicznej, komorę laminarną,
licznik kolonii, cieplarnię z wytrząsarką, mikroskopy, zestawy do poboru i transportu
próbek;
ponadto pracownie powinny być wyposażone w: instrukcje wykonywania ćwiczeń, normy
dotyczące badań analitycznych, karty charakterystyk substancji niebezpiecznych i ich
mieszanin, środki ochrony indywidualnej.
Pracownie powinny posiadać dodatkowe pomieszczenia do przechowywania odczynników chemicznych,
odpadów laboratoryjnych oraz wyposażenia pomiarowego i pomocniczego, a także do wykonywania
prac przygotowawczych, takich jak: sporządzanie roztworów, destylacja wody.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, laboratoriach uczelni i instytutów naukowo-badawczych, przedsiębiorstwach
przemysłowych, stacjach sanitarno-epidemiologicznych oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 6 tygodni (240 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
Szkoła policealna
TECHNIK USŁUG KOSMETYCZNYCH 514207
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik usług kosmetycznych powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przeprowadzania diagnozy kosmetycznej;
2)
wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych i upiększających;
3)
udzielania porad kosmetycznych;
4)
organizowania i prowadzenia gabinetu kosmetycznego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.aa);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik usług
kosmetycznych:
AU.61. Wykonywanie zabiegów kosmetycznych twarzy;
AU.62. Wykonywanie zabiegów kosmetycznych ciała, dłoni i stóp.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik usług kosmetycznych powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię biologiczno-chemiczną, w której powinny być zorganizowane stanowiska (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: model anatomiczny ciała człowieka, fantom,
mikroskopy, preparaty biologiczne do obserwacji mikroskopowej, plansze anatomicznej
budowy ciała człowieka, sprzęt laboratoryjny, taki jak: stoły laboratoryjne, dygestorium,
urządzenia pomiarowo-analityczne, takie jak: uniwersalne mierniki, kolorymetr, podstawowe
urządzenia laboratoryjne, takie jak: waga laboratoryjna, płaszcz grzejny, mieszadła,
statywy, zestawy szkła laboratoryjnego;
2)
pracownię kosmetyki, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do zabiegów na twarz i ciało (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: fotele kosmetyczne, stołki obrotowe, stoliki zabiegowe, lampy, lupy kosmetyczne,
zestaw aparatury kosmetycznej: do nawilżania, galwanizacji, darsonwalizacji, ultradźwięków,
podgrzewania wosku, lampę Solux, akcesoria kosmetyczne, takie jak: miski do zmywania
twarzy i ciała, zestaw bielizny zabiegowej, narzędzia, takie jak: pęseta, łyżeczka
Unny, pędzle do nakładania masek oraz autoklaw,
b)
stanowiska do manicure (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: stolik
kosmetyczny, dwa krzesła, lampę, zestaw narzędzi, takich jak: cążki do paznokci, cążki
do skórek, pilniki, kopytko kosmetyczne do podsuwania skórek, akcesoria kosmetyczne,
takie jak: miski do zmywania i moczenia dłoni, zestaw bielizny zabiegowej oraz autoklaw,
c)
stanowiska do pedicure’u (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: fotel
do pedicure’u, podnóżek, taboret obrotowy, lampę, lupę, frezarkę do pedicure’u z kompletem
frezów, zestaw narzędzi, takich jak: cążki do paznokci, cążki do skórek, kopytko kosmetyczne
do podsuwania skórek, pilniki, tarka do stóp, przyrząd omega, akcesoria kosmetyczne,
takie jak: miski do zmywania i moczenia stóp, zestaw bielizny zabiegowej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego oraz gabinetach kosmetycznych i ośrodkach SPA oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godz.).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ARCHIWISTA 441403
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik archiwista powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
gromadzenia, przechowywania i udostępniania zasobu archiwalnego;
2)
ewidencjonowania dokumentacji aktowej;
3)
opracowywania i zabezpieczania materiałów archiwalnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.ab);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik archiwista:
AU.63. Organizacja i prowadzenie archiwum;
AU.64. Opracowywanie materiałów archiwalnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik archiwista powinna posiadać pracownię
archiwalną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z drukarką sieciową,
ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery połączone w sieć lokalną
z dostępem do Internetu i z podłączeniem do drukarki sieciowej, pakiet programów biurowych,
pakiet programów do sporządzania dokumentacji archiwalnej i zarządzania nią, kopie
dokumentów sporządzonych na różnych nośnikach informacji, wzory archiwalnych pomocy
ewidencyjno-informacyjnych: inwentarze, przewodniki, informatory, katalogi, indeksy,
karty inwentarzowe, druki i formularze, regały archiwalne typu kompakt, stół do opracowywania
dokumentacji wielkoformatowej, stół z przezroczystym podświetlanym blatem do dokumentacji
kartograficznej, sprzęt do odtwarzania dokumentacji audiowizualnej, przyrządy do pomiaru
temperatury i wilgotności powietrza, wózek transportowy, materiały pomocnicze (pudła,
teczki tekturowe, obwoluty), informatory archiwalne, zestaw przepisów prawa dotyczących
zasobów archiwalnych, funkcjonowania archiwów, zasad postępowania z dokumentacją w
wersji drukowanej lub elektronicznej, publikacje z zakresu archiwistyki.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowni archiwalnej oraz różnego typu
archiwach oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK RACHUNKOWOŚCI 431103
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik rachunkowości powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
prowadzenia rachunkowości;
2)
rozliczania danin publicznych;
3)
rozliczania wynagrodzeń;
4)
rozliczania składek pobieranych przez ZUS;
5)
prowadzenia analizy finansowej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ (AU.m);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik rachunkowości:
AU.36. Prowadzenie rachunkowości;
AU.65. Rozliczanie wynagrodzeń i danin publicznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik rachunkowości powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rachunkowości, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z drukarką
sieciową, ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz stanowiska komputerowe dla
uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery połączone w sieć
z dostępem do Internetu i z podłączeniem do drukarki sieciowej, pakiet programów biurowych,
pakiety programów do wspomagania operacji finansowo-księgowych, kadrowo-płacowych,
obsługi sprzedaży i gospodarki magazynowej, prowadzenia księgi przychodów i rozchodów,
obliczania podatków, sporządzania sprawozdań statystycznych, obsługi zobowiązań wobec
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) oraz inne programy aktualnie stosowane w pracy
technika rachunkowości, druki formularzy stosowanych w prowadzeniu działalności produkcyjnej,
usługowej i handlowej, w tym dotyczące zatrudnienia i płac, formularze dokumentów
księgowych oraz sprawozdań statystycznych, formularze jednostkowego sprawozdania finansowego,
zestaw przepisów prawa dotyczących rachunkowości w formie drukowanej lub elektronicznej,
wzorcowy plan kont, podręczniki, literaturę zawodową, słowniki i encyklopedie ekonomiczne,
prawne oraz dotyczące rachunkowości;
2)
pracownię techniki biurowej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką sieciową, ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery połączone w
sieć z dostępem do Internetu i z podłączeniem do drukarki sieciowej, pakiet programów
biurowych, programy specjalistyczne do obsługi sekretariatu; urządzenia techniki biurowej,
w szczególności takie jak: telefony z automatyczną sekretarką i faksem, skaner, kserokopiarka,
niszczarka, bindownica, urządzenia techniki korespondencyjnej do otwierania kopert,
składania pism, kopertowania, frankowania, instrukcje obsługi urządzeń, materiały
i środki biurowe, druki formularzy stosowanych w prowadzeniu działalności produkcyjnej,
usługowej i handlowej, w tym dotyczące zatrudnienia, płac i podatków, zestaw przepisów
prawa dotyczących prowadzenia działalności produkcyjnej, usługowej i handlowej w formie
drukowanej lub elektronicznej, jednolity rzeczowy wykaz akt i instrukcje kancelaryjne,
podręczniki, słowniki i encyklopedie ekonomiczne, prawne oraz dotyczące rachunkowości,
słowniki języka polskiego oraz języków obcych, których nauczanie jest prowadzone w
szkole.
Kształcenie praktyczne może się odbywać w podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik rachunkowości po potwierdzeniu kwalifikacji
AU.65. Rozliczanie wynagrodzeń i danin publicznych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik ekonomista po potwierdzeniu
kwalifikacji AU.35. Planowanie i prowadzenie działalności w organizacji.
TECHNIK USŁUG POCZTOWYCH I FINANSOWYCH 421108
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik usług pocztowych i finansowych powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przyjmowania, przewozu, doręczania i wydawania przesyłek pocztowych i kurierskich;
2)
prowadzenia promocji i aktywnej sprzedaży towarów i usług świadczonych przez operatora;
3)
wykonywania czynności rozdzielczo-ekspedycyjnych oraz prowadzenia dokumentacji;
4)
prowadzenia obrotu pieniężnego i usług bankowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.j);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik usług
pocztowych i finansowych:
AU.66. Świadczenie usług pocztowych, finansowych i kurierskich oraz w zakresie obrotu
towarowego;
AU.67. Wykonywanie zadań rozdzielczo-ekspedycyjnych w usługach pocztowych i kurierskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik usług pocztowych i finansowych powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię pocztowo-finansową, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką sieciową, ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz stanowiska komputerowe
dla uczniów do wykonywania prac pocztowo-finansowych (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu,
z podłączeniem do drukarki sieciowej, z pakietem programów biurowych, programem do
tworzenia prezentacji i grafiki oraz oprogramowaniem wspomagającym świadczenie usług
pocztowych i finansowych, urządzenia techniki biurowej, w szczególności takie jak:
telefon, faks, kserokopiarka, niszczarka, urządzenia do liczenia i sprawdzania banknotów
i monet, urządzenia do rejestrowania sprzedaży: kasa fiskalna, terminal POS, czytnik
kodów kreskowych, katalog kart bankowych, wzory druków wypełnionych i do wypełnienia,
wzory umów dotyczących usług finansowych, pocztową skrzynkę nadawczą, wagę elektroniczną
listową, datownik i poduszki do tuszu, nalepki adresowe, stojaki do ekspozycji kart
widokowych, znaczki pocztowe, spis placówek pocztowych i pocztowych numerów adresowych,
zestaw przepisów prawa w formie drukowanej lub elektronicznej dotyczących obrotu finansowego
i pocztowego, katalog banknotów krajowych i zagranicznych, regulaminy świadczenia
usług finansowych, cenniki opłat za usługi;
2)
pracownię rozdzielczo-ekspedycyjną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym, specjalistyczne
programy komputerowe dotyczące ekspedycji przesyłek, pakiet programów biurowych, pocztową
skrzynkę nadawczą, wagę elektroniczną listową, wagę elektroniczną towarową, frankownicę
stołową, sortownicę do rozdziału przesyłek, stół do rozbierania odsyłek, plombownicę,
datownik i poduszki do tuszu, stemplownicę stołową, imitację stempla okręgowego, biurowy
system składająco-kopertujący, kasety podręczne, kontener, transporter, worki, jednorazowe
zamykacze do worków, nóż do otwierania worków, sznurek, chorągiewki, formularze dokumentów
zdawczych, sumariuszy, kart odsyłkowych, wiązanek, biblioteczkę zawodową wyposażoną
w zestaw przepisów prawa w formie drukowanej lub elektronicznej dotyczących obrotu
pocztowego i usług kurierskich, regulaminy i instrukcje technologiczne operatora,
spis placówek pocztowych i pocztowych numerów adresowych, mapy połączeń pocztowych,
plany wymiany poczty, cenniki opłat za usługi.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego lub przedsiębiorstwach zajmujących się świadczeniem usług pocztowych
i finansowych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ADMINISTRACJI 334306
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik administracji powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania prac biurowych w jednostce organizacyjnej;
2)
sporządzania dokumentów dotyczących spraw administracyjnych;
3)
prowadzenia postępowania administracyjnego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.m);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik administracji:
AU.68. Obsługa klienta w jednostkach administracji.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik administracji powinna posiadać pracownię
techniki biurowej wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z dostępem
do Internetu, z drukarką sieciową, ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) połączone
w sieć z dostępem do Internetu i z podłączeniem do drukarki sieciowej, z pakietem
programów biurowych oraz specjalistycznymi programami komputerowymi z zakresu ekonomii,
prawa i administracji, urządzenia techniki biurowej, w szczególności takie jak: telefon
z automatyczną sekretarką i faksem, skaner, kserokopiarka, dyktafon, niszczarka, bindownica,
urządzenia techniki korespondencyjnej do otwierania kopert, składania pism, kopertowania,
frankowania, instrukcje obsługi urządzeń, materiały i środki biurowe, druki formularzy
i blankietów stosowanych w administracji publicznej, w tym dotyczące zatrudnienia,
płac i podatków, zestaw przepisów prawa dotyczących prowadzenia korespondencji oraz
prowadzenia działalności produkcyjnej, usługowej i handlowej w formie drukowanej lub
elektronicznej, jednolity rzeczowy wykaz akt, instrukcje kancelaryjne, dziennik podawczy,
wzory pism i graficznych układów tekstów, podręczniki, słowniki i encyklopedie dotyczące
administracji, słowniki języka polskiego oraz języków obcych, których nauczanie jest
prowadzone w szkole.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, urzędach administracji
publicznej rządowej i samorządowej oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK TRANSPORTU DROGOWEGO 311927
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik transportu drogowego powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
planowania i organizowania prac dotyczących przewozu drogowego podróżnych oraz ładunków;
2)
wykonywania prac związanych z obsługą środków transportu drogowego;
3)
prowadzenia dokumentacji dotyczącej przewozu drogowego osób i ładunków;
4)
prowadzenia pojazdów samochodowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.ac) oraz
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik transportu
drogowego:
AU.04. Eksploatacja środków transportu drogowego;
AU.69. Organizacja przewozu środkami transportu drogowego.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik transportu drogowego powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, z ploterem, ze skanerem
i z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z oprogramowaniem
do komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design), dokumentacje techniczne
środków transportu drogowego oraz ich zespołów i podzespołów; schematy instalacji
elektrycznych środków transportu drogowego; normy dotyczące rysunku technicznego,
maszynowego i elektrycznego; katalogi środków transportu drogowego;
2)
pracownię środków transportu drogowego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z
projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia) podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, oprogramowaniem
symulującym technikę jazdy, symulującym obsługę środków transportu drogowego oraz
oprogramowaniem do wyznaczania tras, instrukcje obsługi środków transportu drogowego;
narzędzia i przyrządy pomiarowe stosowane w naprawach i eksploatacji środków transportu
drogowego (jeden zestaw dla pięciu uczniów); dokumentacje technologiczne procesu montażu
i demontażu środków transportu drogowego; dokumentację techniczno-eksploatacyjną środków
transportu drogowego; przyrządy do pomiarów wielkości geometrycznych i elektrycznych
(jeden zestaw dla pięciu uczniów); zestawy do demonstracji budowy i działania podzespołów
(mechanicznych, hydraulicznych, pneumatycznych); zestawy elementów i układów elektrycznych
i elektronicznych pojazdów samochodowych; modele środków transportu drogowego oraz
ich podzespołów;
3)
pracownię przewozu drogowego osób i rzeczy, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla
nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem
i z projektorem multimedialnym, stanowisko komputerowe (jedno stanowisko dla trzech
uczniów) podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu z pakietem programów
biurowych, z oprogramowaniem wspomagającym wykonywanie transportu drogowego oraz wspomagającym
naukę przepisów ruchu drogowego; plansze, foliogramy, prezentacje, filmy dydaktyczne
przedstawiające normy i standardy przewożonych ładunków, opakowania transportowe,
przekroje środków transportu dalekiego, wzory znakowania opakowań ładunków i urządzeń
transportu, zasady ładowania i przewozu towarów; wzory dokumentów przewozowych; normy
transportowe; zestaw przepisów prawa dotyczących transportu drogowego; filmy dydaktyczne
przedstawiające eksploatację środków transportu drogowego; urządzenia komunikacji
przewodowej i bezprzewodowej, takie jak: telefon, faks, radiotelefon, CB-radio, mapy
drogowe oraz elektroniczny system nawigacji satelitarnej; symulatory tachografów,
przenośny zestaw pierwszej pomocy oraz procedury udzielania pierwszej pomocy poszkodowanym
w sytuacjach zagrożenia zdrowia lub życia;
4)
warsztaty szkolne, wyposażone w:
a)
stanowiska do kontroli i naprawy pojazdów samochodowych (jedno stanowisko dla czterech
uczniów) składające się z pojazdów samochodowych i ich podzespołów, urządzenia diagnostyczne
do pomiaru geometrii podwozia, urządzenie diagnostyczne do pomiaru emisji spalin samochodowych,
komputer diagnostyczny z oprogramowaniem, stanowisko komputerowe do weryfikacji wyników
pomiarów, narzędzia monterskie, klucze dynamometryczne, dokumentacje techniczno-obsługowe,
urządzenia do mycia i konserwacji, stanowisko do wymiany materiałów eksploatacyjnych,
b)
stanowiska obróbki mechanicznej (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: stoły ślusarskie, maszyny, urządzenia i przyrządy do prac montażowych, wiertarkę
stołową, szlifierkę, przyrządy traserskie, przyrządy pomiarowe, narzędzia do obróbki
ręcznej i maszynowej skrawaniem, narzędzia monterskie, instrukcje obsługi maszyn i
urządzeń, poradniki zawodowe, dokumentacje techniczne, środki ochrony indywidualnej
oraz stanowiska montażu i demontażu podzespołów maszyn i urządzeń (jedno stanowisko
dla trzech uczniów).
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, ośrodkach szkolenia
kierowców, w ośrodkach prowadzących szkolenia w zakresie kwalifikacji wstępnej, ośrodkach
doskonalenia techniki jazdy, przedsiębiorstwach transportowych oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
Szkoła przygotowuje ucznia do testu kwalifikacyjnego w zakresie kwalifikacji wstępnej,
o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Kształcenie
w zakresie kwalifikacji wstępnej odbywa się zgodnie z przepisami w sprawie szkolenia
kierowców wykonujących przewóz drogowy.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
OBSZAR BUDOWLANY (BD)
Branżowa szkoła I stopnia
OPERATOR MASZYN I URZĄDZEŃ DO ROBÓT ZIEMNYCH I DROGOWYCH 834209
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn i urządzeń do robót ziemnych
i drogowych powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
obsługiwania maszyn i urządzeń stosowanych w robotach ziemnych i drogowych;
2)
wykonywania czynności związanych z konserwacją maszyn i urządzeń drogowych;
3)
wykonywania robót związanych z budową dróg i drogowych obiektów inżynierskich;
4)
wykonywania robót związanych z utrzymaniem nawierzchni dróg i drogowych obiektów inżynierskich.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie operator maszyn
i urządzeń do robót ziemnych i drogowych:
BD.01. Eksploatacja maszyn i urządzeń do robót ziemnych i drogowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator maszyn i urządzeń do robót ziemnych
i drogowych powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, z ploterem, ze skanerem
oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do
Internetu, pakiet programów biurowych, program do wykonywania rysunków technicznych,
stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie
rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
przykładowe dokumentacje projektowe dróg i obiektów drogowych, specyfikacje techniczne
warunków wykonania i odbioru robót ziemnych i nawierzchni drogowych, normy dotyczące
zasad wykonywania rysunków, zestaw przepisów prawa budowlanego;
2)
pracownię materiałoznawstwa drogowego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem, z projektorem multimedialnym, pakiet
programów biurowych, stanowiska laboratoryjne (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w sprzęt do badania właściwości fizycznych i mechanicznych materiałów budowlanych,
drogowych oraz gruntów, próbki materiałów budowlanych, drogowych i gruntów, narzędzia
i sprzęt do wykonywania robót drogowych w różnych technologiach, przyrządy kontrolno-pomiarowe
do pomiarów liniowych i kątowych, modele dróg, katalogi i prospekty materiałów budowlanych,
normy, instrukcje i specyfikacje techniczne warunków wykonania robót drogowych i mostowych,
certyfikaty jakości i aprobaty techniczne materiałów budowlanych i drogowych, przykładowe
dokumentacje projektowe obiektów drogowych, plansze i filmy instruktażowe dotyczące
zasad wykonywania robót drogowych;
3)
pracownię miernictwa drogowego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z drukarką, z ploterem i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, pakiet programów
biurowych, stanowiska pracy dla uczniów (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w sprzęt do pomiarów terenowych, taki jak: teodolit, niwelator, łaty i żabki niwelacyjne,
libelle, tyczki geodezyjne, stojaki, węgielnice, taśmy geodezyjne, szpilki, ruletki
geodezyjne, piony sznurkowe, paliki, szkicowniki, busole, instrukcje obsługi sprzętu
pomiarowego i geodezyjnego;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane stanowiska do wykonywania robót
drogowych (jedno stanowisko dla trzech uczniów) wyposażone w: sprzęt do robót ziemnych
i zabezpieczania wykopów, środki transportu mas ziemnych, sprzęt do robót nawierzchniowych,
przyrządy do kontroli i pomiarów geometrycznych, maszyny i urządzenia do robót drogowych,
takie jak: zagęszczarka wibracyjna, betoniarka, ubijarka, urządzenia do zagęszczania
mieszanek betonowych, materiały do robót drogowych, oznakowanie do robót drogowych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach drogowo-mostowych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła przygotowuje ucznia do uzyskania uprawnień do obsługi co najmniej jednej maszyny
do robót drogowych lub ziemnych, spośród wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia
Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2001 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny
pracy podczas eksploatacji maszyn i innych urządzeń technicznych do robót ziemnych,
budowlanych i drogowych (Dz. U. poz. 1263 oraz z 2017 r. poz. 134).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn i urządzeń do robót ziemnych
i drogowych po potwierdzeniu kwalifikacji BD.01. Eksploatacja maszyn i urządzeń do robót ziemnych i drogowych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik budowy dróg po
potwierdzeniu kwalifikacji BD.25. Organizacja robót związanych z budową i utrzymaniem dróg i obiektów inżynierskich
oraz sporządzanie kosztorysów oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
BLACHARZ IZOLACJI PRZEMYSŁOWYCH 721303
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie blacharz izolacji przemysłowych powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania elementów konstrukcyjnych oraz płaszczy ochronnych izolacji przemysłowych;
2)
wykonywania konstrukcji wsporczych i nośnych izolacji przemysłowych;
3)
wykonywania płaszczy ochronnych izolacji przemysłowych;
4)
wykonywania prac związanych z rekonstrukcją i naprawą elementów konstrukcyjnych i
płaszczy ochronnych izolacji przemysłowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie blacharz izolacji
przemysłowych:
BD.02. Wykonywanie płaszczy ochronnych z blachy oraz konstrukcji wsporczych i nośnych
izolacji przemysłowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie blacharz izolacji przemysłowych powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni
przestrzennej, normy dotyczące oznaczeń graficznych oraz uproszczeń rysunkowych instalacji
i izolacji przemysłowych, dokumentacje instalacji i izolacji przemysłowych;
2)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, próbki wyrobów
hutniczych, materiałów łączeniowych, materiałów izolacyjnych, przyrządy pomiarowe
do wykonywania pomiarów długości i kąta, modele elementów izolacji przemysłowych,
modele konstrukcji wsporczych i nośnych, dokumentacje technologiczne, aprobaty techniczne
i certyfikaty jakości materiałów, katalogi wyrobów blacharskich, katalogi nakładów
rzeczowych;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do wykonywania i montażu termicznych izolacji przemysłowych, akustycznych
i przeciwdrganiowych izolacji przemysłowych, ognioochronnych izolacji przemysłowych
(jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, przyrządy
pomiarowe, narzędzia do trasowania, narzędzia do cięcia materiałów izolacyjnych, narzędzia
do łączenia izolacji przemysłowych, zgrzewarkę, rusztowanie, liny asekuracyjne, pasy
bezpieczeństwa, środki transportu pionowego, narzędzia do ściągania obwodowego blach,
b)
stanowiska do remontu termicznych izolacji przemysłowych, akustycznych i przeciwdrganiowych
izolacji przemysłowych, ognioochronnych izolacji przemysłowych (jedno stanowisko dla
sześciu uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, narzędzia do wykonywania
demontażu, naprawy i montażu izolacji, szlifierki, narzędzia do wykonywania zabezpieczeń
antykorozyjnych blach.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
budowlano-remontowych, zakładach produkcji instalacji przemysłowych oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
KOMINIARZ 713303
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kominiarz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania czynności związanych z konserwacją przewodów kominowych;
2)
wykonywania okresowej kontroli przewodów kominowych;
3)
sprawdzania stanu technicznego przewodów kominowych oraz podłączenia urządzeń grzewczych
i wentylacyjnych do przewodów kominowych;
4)
sporządzania opinii o stanie technicznym przewodów kominowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c) i PKZ(BD.d);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie kominiarz:
BD.03. Wykonywanie robót kominiarskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie kominiarz powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz z pakietem
programów biurowych, programem do tworzenia prezentacji i grafiki; przykładowe dokumentacje
architektoniczno-budowlane, ekspertyzy i opinie kominiarskie, normy dotyczące prowadzenia
robót kominiarskich; aprobaty techniczne, certyfikaty jakości materiałów budowlanych;
modele i rysunki konstrukcji budowlanych i ich elementów oraz urządzeń grzewczych;
próbki i katalogi materiałów budowlanych; plansze, filmy instruktażowe i instrukcje
technologiczne dotyczące robót kominiarskich; narzędzia i sprzęt do wykonywana robót
kominiarskich; zestaw przepisów prawa dotyczących robót kominiarskich;
2)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z projektorem multimedialnym, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunków technicznych, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunków technicznych, drukarki, skanery (po jednym urządzeniu na cztery
stanowiska); wzory znormalizowanego pisma, modele brył i figur geometrycznych, przybory
rysunkowe, rysunki elementów budowlanych, dokumentacje architektoniczno-budowlane,
rysunki inwentaryzacyjne, normy dotyczące zasad wykonywania rysunków;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska z urządzeniami grzewczymi podłączonymi do przewodów kominowych (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów), wyposażone w: narzędzia i sprzęt do konserwacji przewodów kominowych
oraz urządzeń grzewczych wraz z przyłączami, przyrządy pomiarowe, instrukcje obsługi
urządzeń oraz środki ochrony indywidualnej,
b)
stanowiska z kominem (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: narzędzia
i sprzęt do konserwacji kominów, przyrządy pomiarowe, instrukcje obsługi urządzeń
oraz środki ochrony indywidualnej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
MONTER ZABUDOWY I ROBÓT WYKOŃCZENIOWYCH
W BUDOWNICTWIE 712905
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter zabudowy i robót wykończeniowych w
budownictwie powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania systemów suchej zabudowy;
2)
wykonywania robót malarskich;
3)
wykonywania robót tapeciarskich;
4)
wykonywania robót posadzkarskich;
5)
wykonywania robót okładzinowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie monter zabudowy
i robót wykończeniowych w budownictwie:
BD.04. Wykonywanie robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie monter zabudowy i robót wykończeniowych
w budownictwie powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowlaną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym, z pakietem programów
biurowych i programem do tworzenia prezentacji i grafiki; próbki i karty katalogowe
materiałów budowlanych, modele i rysunki konstrukcji budowlanych i ich elementów;
modele systemów suchej zabudowy, plansze i filmy instruktażowe dotyczące robót montażowych
i wykończeniowych, narzędzia monterskie i sprzęt pomiarowy, normy, aprobaty techniczne
i certyfikaty jakości materiałów budowlanych, przykładowe dokumentacje projektowe,
specyfikacje warunków technicznych wykonania i odbioru robót związanych z montażem
systemów suchej zabudowy oraz robót wykończeniowych w budownictwie, instrukcje montażu
systemów suchej zabudowy, katalogi nakładów rzeczowych, cenniki do kosztorysowania
robót budowlanych;
2)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, z ploterem, ze skanerem
oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do
Internetu, pakiet programów biurowych, program do wykonywania rysunków technicznych,
stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie
rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunków, przykładowe dokumentacje projektowe;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska montażu systemów suchej zabudowy (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: przyrządy kontrolno-pomiarowe, przyrządy do trasowania, narzędzia, elektronarzędzia
i sprzęt do montażu elementów systemów suchej zabudowy,
b)
stanowiska wykonywania robót malarskich i tapeciarskich (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: przyrządy kontrolno-pomiarowe, przyrządy do trasowania, narzędzia
i sprzęt do prac malarskich i tapeciarskich,
c)
stanowiska wykonywania robót posadzkarskich i okładzinowych (jedno stanowisko dla
trzech uczniów), wyposażone w: przyrządy kontrolno-pomiarowe, przyrządy do trasowania,
narzędzia, elektronarzędzia i sprzęt do wykonywania prac posadzkarskich i okładzinowych
oraz instrukcje producentów, katalogi, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, tablice
poglądowe, wzorniki.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter zabudowy i robót wykończeniowych w
budownictwie po potwierdzeniu kwalifikacji BD.04. Wykonywanie robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik robót wykończeniowych
w budownictwie po potwierdzeniu kwalifikacji BD.21. Organizacja, kontrola i sporządzanie kosztorysów robót budowlanych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
MONTER SIECI I INSTALACJI SANITARNYCH 712618
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter sieci i instalacji sanitarnych powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania robót przygotowawczych związanych z budową sieci wodociągowych, kanalizacyjnych,
gazowych, ciepłowniczych oraz montażem instalacji sanitarnych;
2)
wykonywania robót związanych z budową sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych
oraz sieci i węzłów ciepłowniczych;
3)
wykonywania montażu instalacji wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, grzewczych,
wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
4)
wykonywania robót związanych z konserwacją, naprawą i modernizacją sieci wodociągowych,
kanalizacyjnych, gazowych, ciepłowniczych oraz instalacji sanitarnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie monter sieci
i instalacji sanitarnych:
BD.05. Wykonywanie robót związanych z budową, montażem i eksploatacją sieci oraz instalacji
sanitarnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie monter sieci i instalacji sanitarnych powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem lub z urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem
multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów
biurowych, oprogramowanie do wykonywania rysunków technicznych i kosztorysowania;
stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie
rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
przykładowe dokumentacje projektowe sieci i instalacji sanitarnych, normy dotyczące
zasad wykonywania rysunków technicznych, katalogi nakładów rzeczowych dotyczące wykonywania
i remontu sieci oraz instalacji sanitarnych, specyfikacje techniczne warunków wykonania
i odbioru robót sieciowych oraz instalacyjnych, katalogi i cenniki materiałów oraz
elementów sieci i instalacji sanitarnych;
2)
pracownię sieci i instalacji sanitarnych, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla
nauczyciela z dostępem do Internetu, z drukarką, z ploterem, ze skanerem lub z urządzeniem
wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym, pakiet programów biurowych, program
do tworzenia prezentacji i grafiki; odcinki rur i uzbrojenie, modele i przekroje elementów
rurociągów, przybory sanitarne, urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, grzewcze,
wentylacyjne, klimatyzacyjne, przyrządy do kontroli i pomiarów geometrycznych, katalogi
maszyn i urządzeń do robót sieciowych i instalacyjnych, schematy budowy urządzeń stanowiących
wyposażenie sieci i instalacji sanitarnych, filmy instruktażowe dotyczące montażu,
obsługi, konserwacji oraz prac kontrolno-pomiarowych sieci i instalacji sanitarnych,
modele, makiety i schematy sieci i instalacji sanitarnych oraz elementów ich wyposażenia,
instrukcje dotyczące technik wykonywania połączeń rozłącznych i nierozłącznych różnych
materiałów instalacyjnych i sieciowych oraz wykonywania robót ziemnych i montażowych,
specyfikacje techniczne warunków wykonania oraz odbioru robót sieciowych i instalacyjnych,
cenniki i katalogi materiałów i elementów wyposażenia sieci i instalacji sanitarnych;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki rur (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół
warsztatowy z imadłem, przyrządy kontrolno-pomiarowe, narzędzia i przyrządy traserskie,
narzędzia i urządzenia do ręcznego i mechanicznego cięcia, fazowania, kalibrowania,
gięcia, kielichowania, wyoblania, wywijania i nawiercania rur stosowanych w sieciach
wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, grzewczych, ciepłowniczych i instalacjach
wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych
oraz odciągów miejscowych;
b)
stanowiska do wykonywania połączeń zaciskanych, zaprasowywanych i zgrzewanych (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, obcinarki,
zaciskarki, praski hydrauliczne, giętarki, zgrzewarki elektrooporowe, doczołowe i
polifuzyjne;
c)
stanowiska do wykonywania połączeń lutowanych, klejonych i spawanych (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów), wyposażone w stół warsztatowy z imadłem, narzędzia do lutowania
twardego i miękkiego, narzędzia do wykonywania połączeń klejonych, narzędzia i urządzenia
do spawania;
d)
stanowiska do wykonywania połączeń rozłącznych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w narzędzia do gwintowania rur oraz wykonywania połączeń kołnierzowych;
e)
stanowisko do budowy sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, ciepłowniczych
i montażu instalacji wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, grzewczych, wentylacyjnych,
klimatyzacyjnych, odciągów miejscowych wyposażone w narzędzia monterskie i traserskie,
sprzęt do robót ziemnych i zabezpieczania wykopów, przyrządy do wykonywania prób ciśnieniowych,
przyrządy do pomiaru parametrów i kontroli instalacji wodociągowych, kanalizacyjnych,
gazowych, grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych, odciągów miejscowych oraz
przykładowe dokumentacje projektowe sieci i instalacji.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter sieci i instalacji sanitarnych po potwierdzeniu
kwalifikacji BD.05. Wykonywanie robót związanych z budową, montażem i eksploatacją sieci oraz instalacji
sanitarnych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik inżynierii sanitarnej
po potwierdzeniu kwalifikacji BD.22. Organizacja robót związanych z budową, montażem i eksploatacją sieci oraz instalacji
sanitarnych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
MONTER IZOLACJI PRZEMYSŁOWYCH 712403
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter izolacji przemysłowych powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania montażu izolacji ciepłochronnych i zimnochronnych;
2)
wykonywania montażu izolacji akustycznych i przeciwdrganiowych;
3)
wykonywania montażu izolacji ogniochronnych;
4)
wykonywania montażu płaszczy ochronnych, konstrukcji wsporczych i nośnych izolacji
przemysłowych;
5)
wykonywania naprawy i demontażu izolacji przemysłowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie monter izolacji
przemysłowych:
BD.06. Wykonywanie izolacji przemysłowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie monter izolacji przemysłowych powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunków technicznych, pomoce dydaktyczne do kształtowania
wyobraźni przestrzennej, normy dotyczące oznaczeń graficznych oraz uproszczeń rysunkowych
instalacji i izolacji przemysłowych, dokumentacje instalacji i izolacji przemysłowych;
2)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym;
próbki wyrobów hutniczych, materiałów łączeniowych, materiałów izolacyjnych, przyrządy
pomiarowe do wykonywania pomiarów długości i kąta, modele elementów izolacji przemysłowych,
modele konstrukcji wsporczych i nośnych, dokumentacje technologiczne, aprobaty techniczne
i certyfikaty jakości materiałów, katalogi wyrobów blacharskich, katalogi nakładów
rzeczowych;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do wykonywania i montażu termicznych izolacji przemysłowych, akustycznych
i przeciwdrganiowych izolacji przemysłowych, ognioochronnych izolacji przemysłowych
(jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, przyrządy
pomiarowe, narzędzia do trasowania, narzędzia do cięcia materiałów izolacyjnych, narzędzia
do łączenia izolacji przemysłowych, zgrzewarkę, rusztowanie, liny asekuracyjne, pasy
bezpieczeństwa, środki transportu pionowego, narzędzia do ściągania obwodowego blach,
b)
stanowiska do remontu termicznych izolacji przemysłowych, akustycznych i przeciwdrganiowych
izolacji przemysłowych, ognioochronnych izolacji przemysłowych (jedno stanowisko dla
sześciu uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, narzędzia do wykonywania
demontażu, naprawy i montażu izolacji, szlifierki, narzędzia do wykonywania zabezpieczeń
antykorozyjnych blach.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach budowlano-remontowych,
zakładach produkcji instalacji lub izolacji przemysłowych oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
MONTER IZOLACJI BUDOWLANYCH 712401
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter izolacji budowlanych powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania i naprawy izolacji wodochronnych;
2)
wykonywania i naprawy izolacji termicznych, akustycznych i przeciwdrganiowych;
3)
wykonywania i naprawy izolacji antykorozyjnych i chemoodpornych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie monter izolacji
budowlanych:
BD.07. Wykonywanie izolacji budowlanych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie monter izolacji budowlanych powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowlaną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu z drukarką, skanerem oraz z projektorem
multimedialnym, programem do tworzenia prezentacji i grafiki; próbki i karty katalogowe
materiałów budowlanych, w szczególności materiałów izolacyjnych, modele i rysunki
konstrukcji budowlanych i ich elementów, plansze i filmy instruktażowe dotyczące zasad
wykonywania izolacji budowlanych; normy, aprobaty techniczne i certyfikaty jakości
materiałów budowlanych, instrukcje wykonywania robót izolacyjnych, przykładowe dokumentacje
projektowe, specyfikacje warunków technicznych wykonania i odbioru izolacji budowlanych,
katalogi nakładów rzeczowych, cenniki do kosztorysowania robót budowlanych;
2)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu z drukarką, skanerem oraz z projektorem
multimedialnym, program do wykonywania rysunków technicznych, stanowiska rysunkowe
(jedno stanowisko dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych,
pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy dotyczące zasad
wykonywania rysunków, przykładowe dokumentacje projektowe;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska wykonywania izolacji wodochronnych (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: przyrządy kontrolno-pomiarowe, narzędzia i sprzęt niezbędne do przygotowania
podłoża oraz wykonywania izolacji wodochronnych,
b)
stanowiska wykonywania izolacji termicznych, akustycznych i przeciwdrganiowych (jedno
stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: przyrządy kontrolno-pomiarowe stosowane
podczas wykonywania izolacji, narzędzia i sprzęt niezbędne do przygotowania podłoża
oraz wykonywania izolacji termicznych, akustycznych i przeciwdrganiowych,
c)
stanowiska wykonywania izolacji antykorozyjnych i chemoodpornych (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: przyrządy kontrolno-pomiarowe stosowane podczas
wykonywania izolacji, narzędzia i sprzęt do przygotowania podłoża oraz wykonywania
izolacji chemoodpornych i antykorozyjnych;
ponadto każde stanowisko powinno być wyposażone w: środki ochrony indywidualnej, zestaw
przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
i ochrony środowiska oraz instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, normy dotyczące izolacji
wodochronnych, termicznych, akustycznych, przeciwdrganiowych, antykorozyjnych i chemoodpornych,
dokumentację projektową właściwą dla wykonywanych robót oraz specyfikacje warunków
technicznych wykonania i odbioru robót.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, placówkach kształcenia ustawicznego oraz w podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
DEKARZ 712101
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie dekarz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania pokryć dachowych i obróbek dekarskich;
2)
wykonywania montażu okien dachowych, wyłazów, świetlików i urządzeń do pozyskiwania
energii odnawialnej;
3)
wykonywania odwodnień połaci dachowych;
4)
wykonywania remontu i rozbiórki pokryć dachowych, obróbek dekarskich i odwodnień połaci
dachowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie dekarz:
BD.08. Wykonywanie robót dekarskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie dekarz powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię budowlaną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz z pakietem
programów biurowych, programem do tworzenia prezentacji i grafiki; przykładowe dokumentacje
projektowe; normy dotyczące prowadzenia robót dekarskich; aprobaty techniczne, certyfikaty
jakości materiałów budowlanych; modele i rysunki konstrukcji budowlanych i ich elementów;
próbki i katalogi materiałów budowlanych, plansze, filmy instruktażowe i instrukcje
technologiczne dotyczące robót dekarskich; narzędzia i sprzęt do wykonywania, remontowania
i rozbiórki pokryć dachowych oraz obróbek dekarskich i systemów odwodnień połaci dachowych;
specyfikacje warunków technicznych wykonania i odbioru robót dekarskich, katalogi
nakładów rzeczowych, cenniki materiałów budowlanych, zestaw przepisów prawa dotyczących
robót budowlanych;
2)
pracownię dokumentacji technicznej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz
z pakietem programów biurowych, programem do tworzenia prezentacji i grafiki, z oprogramowaniem
do wykonywania rysunków technicznych, kalkulacji kosztów i pakietem programów biurowych;
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) wyposażone
w oprogramowanie do wykonywania rysunków technicznych i kalkulacji kosztów; modele
brył i figur geometrycznych, elementy obróbek dekarskich i odwodnień połaci dachowych;
przybory rysunkowe, rysunki elementów budowlanych, dokumentacje architektoniczno-budowlane,
przykładowe kalkulacje robót dekarskich; rysunki inwentaryzacyjne; normy dotyczące
zasad wykonywania rysunków;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska wykonywania robót dekarskich na dachach płaskich (jedno stanowisko dla
czterech uczniów), wyposażone w: fragment konstrukcji dachu płaskiego z następującymi
elementami: komin, attyka, okap, kalenica; materiały pokryciowe, izolacyjne, do wykonywania
podkładów, obróbek dekarskich oraz odwodnień połaci dachowych, wyłazy, świetliki i
urządzenia do pozyskiwania energii odnawialnej; przyrządy kontrolno-pomiarowe, maszyny
i narzędzia niezbędne do wykonania robót dekarskich na dachach płaskich; instrukcje
obsługi maszyn i elektronarzędzi; dokumentację projektową; instrukcje oraz normy dotyczące
wykonywania robót dekarskich na dachach płaskich; katalogi, aprobaty techniczne, certyfikaty,
karty techniczne materiałów i narzędzi do robót dekarskich; specyfikacje techniczne
warunków wykonania i odbioru robót dekarskich, środki ochrony indywidualnej, sprzęt
ochrony przeciwpożarowej, apteczkę pierwszej pomocy oraz instrukcję udzielania pomocy
poszkodowanym w wypadkach przy pracy,
b)
stanowiska wykonywania robót dekarskich na dachach spadzistych (jedno stanowisko dla
czterech uczniów), wyposażone w: fragment konstrukcji dachu spadzistego z następującymi
elementami: komin, attyka, okap, kalenica, kosz, lukarna; materiały pokryciowe, izolacyjne,
do wykonywania podkładów, obróbek dekarskich oraz odwodnień połaci dachowych, okna
dachowe, wyłazy, świetliki i urządzenia do pozyskiwania energii odnawialnej; przyrządy
kontrolno-pomiarowe, maszyny i narzędzia niezbędne do wykonania robót dekarskich na
dachach spadzistych; instrukcje obsługi maszyn i elektronarzędzi; dokumentację projektową,
instrukcje oraz normy dotyczące wykonywania robót dekarskich na dachach spadzistych;
katalogi, aprobaty techniczne, certyfikaty, karty techniczne materiałów i narzędzi
do robót dekarskich; specyfikacje techniczne warunków wykonania i odbioru robót dekarskich,
środki ochrony indywidualnej, sprzęt ochrony przeciwpożarowej, apteczkę pierwszej
pomocy oraz instrukcję udzielania pomocy poszkodowanym w wypadkach przy pracy,
c)
stanowiska wykonywania i montażu elementów obróbek dekarskich (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), wyposażone w: elementy wymagające obróbki dekarskiej (komin, gzyms,
kosz, kalenica, okap, attyka); materiały do wykonywania elementów obróbek dekarskich;
przyrządy kontrolno-pomiarowe, maszyny i narzędzia niezbędne do wykonywania i montażu
elementów obróbek dekarskich; instrukcje obsługi maszyn i elektronarzędzi; dokumentację
projektową; katalogi rozwiązań systemowych obróbek dekarskich; instrukcje oraz normy
dotyczące wykonywania obróbek dekarskich; certyfikaty, karty techniczne materiałów
i narzędzi do wykonywania elementów obróbek dekarskich; specyfikacje techniczne warunków
wykonania i odbioru elementów obróbek dekarskich; środki ochrony indywidualnej, sprzęt
ochrony przeciwpożarowej, apteczkę pierwszej pomocy oraz instrukcję udzielania pomocy
poszkodowanym w wypadkach przy pracy.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
MONTER BUDOWNICTWA WODNEGO 711701
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter budownictwa wodnego powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania robót związanych z regulacją cieków naturalnych;
2)
wykonywania robót związanych z budową urządzeń wodnych;
3)
wykonywania robót związanych z utrzymaniem w wymaganym stanie cieków naturalnych;
4)
wykonywania robót związanych z konserwacją, eksploatacją oraz remontami urządzeń wodnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.f);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie monter budownictwa
wodnego:
BD.09. Wykonywanie robót regulacyjnych i hydrotechnicznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie monter budownictwa wodnego powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budownictwa wodnego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym,
pakiet programów biurowych; filmy dydaktyczne ilustrujące etapy wykonywania obiektów
budownictwa wodnego, sprzęt pomiarowy: taśmy miernicze, przymiary, tyczki, przyrządy
hydrometryczne: młynek hydrometryczny, batymetr, łapaczkę rumowiska wleczonego, instrukcje
obsługi urządzeń pomiarowych, mapy hydrograficzne, katalogi materiałów budowlanych,
próbki materiałów stosowanych w budownictwie wodnym, makiety urządzeń hydrotechnicznych,
katalogi pomp, procedury obsługi pomp i pompowni;
2)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunków technicznych, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, przykładowe rysunki elementów budowlanych,
przykładowe dokumentacje projektowe obiektów budownictwa wodnego, rysunki inwentaryzacyjne,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunków technicznych, zestaw przepisów prawa budowlanego.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, przedsiębiorstwach
zajmujących się budową, eksploatacją i konserwacją urządzeń wodnych oraz regulacją
naturalnych cieków wodnych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter budownictwa wodnego po potwierdzeniu
kwalifikacji BD.09. Wykonywanie robót regulacyjnych i hydrotechnicznych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik budownictwa wodnego
po potwierdzeniu kwalifikacji BD.28. Organizacja robót związanych z regulacją cieków naturalnych oraz budową urządzeń
wodnych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
MONTER NAWIERZCHNI KOLEJOWEJ 711603
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter nawierzchni kolejowej powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania robót związanych z budową nawierzchni kolejowej;
2)
wykonywania robót związanych z wymianą uszkodzonych elementów nawierzchni kolejowej
i podtorza;
3)
wykonywania robót związanych z utrzymaniem wymaganych parametrów technicznych nawierzchni
kolejowej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie monter nawierzchni
kolejowej:
BD.10. Wykonywanie i utrzymywanie nawierzchni kolejowej i podtorza.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie monter nawierzchni kolejowej powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunków technicznych, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy dotyczące zasad wykonywania rysunków;
2)
pracownię nawierzchni dróg kolejowych, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, pakiet programów biurowych;
przyrządy do pomiarów nawierzchni kolejowej (jeden przyrząd dla czterech uczniów),
próbki materiałów stosowanych do budowy nawierzchni kolejowej i podtorza, zestawy
elementów hydrauliki i pneumatyki siłowej, modele maszyn do naprawy i utrzymania nawierzchni,
kolejowych budowli, obiektów inżynieryjnych, elementów konstrukcji nawierzchni kolejowej,
filmy dydaktyczne prezentujące maszyny i urządzenia do robót torowych oraz technologie
wykonywania nawierzchni kolejowych, przykładowe mapy i plany układów torowych, przykładowe
dokumentacje eksploatacji nawierzchni kolejowej, specyfikacje warunków technicznych
wykonania i odbioru robót montażowych, instrukcje obsługi wybranych maszyn i urządzeń
do robót torowych;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w:
stół warsztatowy z imadłem, przyrządy do pomiaru wielkości geometrycznych, narzędzia
do obróbki metali umożliwiające wykonywanie operacji: cięcia, wycinania, prostowania,
gięcia, wiercenia, rozwiercania, pogłębiania, gwintowania, piłowania,
b)
stanowiska do obróbki drewna (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w:
stół stolarski, przyrządy pomiarowe i narzędzia do ręcznej obróbki drewna,
c)
stanowiska spawania elektrycznego (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w odciągi miejscowe i urządzenia do spawania elektrycznego,
d)
stanowiska spawania gazowego (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w odciągi
miejscowe i w sprzęt do spawania gazowego,
e)
stanowiska prac betoniarskich (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: betoniarki, taczki, pojemniki metalowe, łopaty, przyrządy do badania konsystencji
mieszanki betonowej,
f)
stanowiska robót torowych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: narzędzia
oraz urządzenia o napędzie spalinowym, elektrycznym, hydraulicznym i na sprężone powietrze,
takie jak: urządzenie do nasuwania szyn, wiertarki do podkładów i szyn, podbijaki,
zakrętarki, piły, szlifierki; urządzenia do transportu pionowego i poziomego.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
zajmujących się budową lub utrzymaniem nawierzchni kolejowej i podtorza oraz innych
podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących
w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
CIEŚLA 711501
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie cieśla powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowania elementów z drewna oraz materiałów drzewnych do montażu;
2)
wykonywania konstrukcji drewnianych;
3)
wykonywania form i deskowań elementów konstrukcji betonowych i żelbetowych;
4)
wykonywania rusztowań drewnianych oraz pomostów roboczych;
5)
wykonywania napraw, renowacji i rozbiórki konstrukcji drewnianych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c) oraz efekty kształcenia w ramach
obszaru administracyjno-usługowego, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie
lub grupie zawodów PKZ(AU.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie cieśla:
BD.11. Wykonywanie robót ciesielskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie cieśla powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię budowlaną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz z pakietem
programów biurowych, programem do tworzenia prezentacji i grafiki; filmy instruktażowe
dotyczące wykonywania robót budowlanych i ciesielskich; poradniki, normy, aprobaty
techniczne i certyfikaty jakości materiałów budowlanych, specyfikację warunków technicznych
wykonania i odbioru robót budowlano-montażowych, czasopisma specjalistyczne, zestaw
przepisów prawa budowlanego, próbki i karty katalogowe materiałów budowlanych stosowanych
w robotach budowlanych i ciesielskich, modele elementów ciesielskich stosowanych w
budowlach, tablice poglądowe przedstawiające rodzaje konstrukcji ciesielskich, katalogi
nakładów rzeczowych, cenniki do kosztorysowania robót budowlanych;
2)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunków technicznych, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy dotyczące zasad wykonywania rysunków,
przykładowe dokumentacje projektowe;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki drewna (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w:
narzędzia ręczne i elektronarzędzia do obróbki drewna; obrabiarki do mechanicznej
obróbki drewna, takie jak: strugarka wyrówniarka, strugarka grubościówka, pilarka
tarczowa, pilarka formatowa, frezarki dolnowrzecionowa i górnowrzecionowa, wiertarka
pionowa; przyrządy kontrolno-pomiarowe,
b)
stanowiska montażu konstrukcji drewnianych (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: narzędzia ręczne i elektronarzędzia do montażu konstrukcji ciesielskich
oraz przyrządy kontrolno-pomiarowe;
ponadto każde stanowisko powinno być wyposażone w: środki ochrony indywidualnej, zestaw
przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
i ochrony środowiska oraz instrukcje obsługi sprzętu oraz specyfikację warunków technicznych
wykonania i odbioru robót.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
zajmujących się montażem konstrukcji drewnianych, budową obiektów budowlanych z drewna
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
BETONIARZ-ZBROJARZ 711402
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie betoniarz-zbrojarz powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania i montażu zbrojenia oraz układania zbrojenia w deskowaniu lub formie;
2)
wykonywania mieszanek betonowych;
3)
układania i zagęszczania mieszanki betonowej w deskowaniu lub formie oraz pielęgnacji
świeżego betonu.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie betoniarz-zbrojarz:
BD.12. Wykonywanie robót zbrojarskich i betoniarskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie betoniarz-zbrojarz powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowlaną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, tablicą flipchart, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym
oraz pakietem programów biurowych, programem do tworzenia prezentacji i grafiki, próbki
i karty katalogowe materiałów budowlanych, modele i rysunki konstrukcji budowlanych
i ich elementów, plansze, schematy i filmy instruktażowe dotyczące robót betoniarskich
i zbrojarskich, normy, aprobaty techniczne i certyfikaty dotyczące jakości materiałów
budowlanych, przykładowe dokumentacje projektowe, specyfikacje warunków technicznych
wykonania i odbioru robót betoniarskich i zbrojarskich, katalogi nakładów rzeczowych,
cenniki do kosztorysowania robót budowlanych;
2)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, z ploterem, ze skanerem
oraz z projektorem multimedialnym, tablicą flipchart, stanowiska rysunkowe (jedno
stanowisko dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce
dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy dotyczące zasad wykonywania
rysunków, przykładowe dokumentacje projektowe;
3)
warsztaty szkolne, w których należy zorganizować następujące stanowiska:
a)
stanowiska przygotowywania mieszanki betonowej (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: betoniarki, sprzęt i narzędzia do przygotowywania składników mieszanek
betonowych, przyrządy do badania konsystencji mieszanek betonowych,
b)
stanowiska przygotowywania stali zbrojeniowej (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: stół zbrojarski, wciągarkę kozłową, prościarkę mechaniczną, klucze zbrojarskie,
nożyce ręczne i mechaniczne do cięcia stali, giętarki ręczne i mechaniczne, sprzęt
do transportu stali zbrojeniowej, narzędzia i elektronarzędzia do czyszczenia stali
zbrojeniowej, przyrządy kontrolno-pomiarowe,
c)
stanowiska montażu zbrojenia (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w:
stół zbrojarski, zgrzewarkę, klucze zbrojarskie, giętarkę do drutu, nożyce elektryczne
i ręczne, szlifierkę kątową, wiązarkę do zbrojenia, obcęgi do wiązania zbrojenia,
przyrządy kontrolno-pomiarowe,
d)
stanowiska układania zbrojenia, betonowania i pielęgnacji świeżego betonu (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: przygotowane deskowanie elementu konstrukcyjnego,
sprzęt do transportu zbrojenia i mieszanki betonowej, narzędzia i elektronarzędzia
do zagęszczania mieszanki betonowej, przyrządy kontrolno-pomiarowe,
e)
stanowisko do montowania prostych deskowań (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: podstawowe narzędzia i elektronarzędzia do montażu deskowań, przyrządy
kontrolno-pomiarowe;
ponadto każde stanowisko powinno być wyposażone w: środki ochrony indywidualnej, zestaw
przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
i ochrony środowiska, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń oraz specyfikacje warunków
technicznych wykonania i odbioru robót.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
budowlano-remontowych, zakładach prefabrykacji i produkcji zbrojenia oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
KAMIENIARZ 711301
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kamieniarz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania kamiennych elementów budowlanych i detali architektonicznych;
2)
wykonywania montażu kamiennych elementów budowlanych;
3)
wykonywania obiektów małej architektury z materiałów kamieniarskich;
4)
dokonywania renowacji elementów budowlanych i detali architektonicznych wykonanych
z kamienia.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie kamieniarz:
BD.13. Wykonywanie robót kamieniarskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie kamieniarz powinna zapewnić następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowlaną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym, pakiet programów
biurowych, program do tworzenia prezentacji i grafiki; katalogi i prospekty materiałów
i wyrobów stosowanych w robotach kamieniarskich, przykładowe dokumentacje architektoniczno-budowlane;
normy, aprobaty techniczne i certyfikaty dotyczące jakości materiałów budowlanych;
próbki i karty katalogowe materiałów budowlanych, modele obiektów budowlanych, elementów
małej architektury, detali architektonicznych i rzeźb, próbki skał, próbki wyrobów
kamieniarskich, katalogi nakładów rzeczowych, cenniki do kosztorysowania robót kamieniarskich,
specyfikacje warunków technicznych wykonania i odbioru robót kamieniarskich, zestaw
przepisów prawa budowlanego;
2)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunków technicznych, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, wzorniki liternictwa, ornamentyki i innych
zdobień, wzory znormalizowanego pisma technicznego, przykładowe dokumentacje architektoniczno-budowlane,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunków technicznych, teki do przechowywania rysunków;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do ręcznej obróbki kamienia i materiałów kamiennych (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), wyposażone w: stół z blatem wodoodpornym, statyw regulowany do rzeźbienia,
narzędzia do dzielenia (klinowania) bloków, brył i płyt; narzędzia do modelowania
kamienia (rzeźbienia); narzędzia i materiały do szlifowania i polerowania kamienia,
przyrządy kontrolno-pomiarowe,
b)
stanowiska do mechanicznej obróbki kamienia i materiałów kamiennych (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: stół roboczy do pracy na mokro, stół roboczy do
pracy na sucho z odpylaniem, statyw regulowany do rzeźbienia, frezarkę kolumnową,
tokarkę do kamienia, piłę stołową z możliwością cięcia pod kątem, automat szlifiersko-polerski,
szlifierkę przegubową ręczną, szlifierko-polerkę krawędziową, boczkarkę pneumatyczną,
palnik do płomieniowania, urządzenie do groszkowania, urządzenie do piaskowania, młotek
pneumatyczny, wiertarkę pneumatyczną, przyrządy kontrolno-pomiarowe,
c)
stanowiska montażu elementów kamiennych (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół z blatem wodoodpornym, narzędzia, elektronarzędzia i sprzęt do montażu elementów
kamiennych, przyrządy kontrolno-pomiarowe,
d)
stanowiska zdobienia i renowacji elementów kamiennych (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), wyposażone w: stół z blatem wodoodpornym, statyw regulowany do rzeźbienia,
narzędzia i elektronarzędzia do zdobienia i renowacji kamienia, przyrządy kontrolno-pomiarowe.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
MURARZ-TYNKARZ 711204
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie murarz-tynkarz powinien być przygotowany do
wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania zapraw murarskich, tynkarskich i mieszanek betonowych;
2)
wykonywania murowanych konstrukcji budowlanych;
3)
wykonywania tynków wewnętrznych i zewnętrznych;
4)
wykonywania remontów i rozbiórki murowanych konstrukcji budowlanych;
5)
wykonywania napraw tynków wewnętrznych i zewnętrznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie murarz-tynkarz:
BD.14. Wykonywanie robót murarskich i tynkarskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie murarz-tynkarz powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowlaną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym, pakiet programów
biurowych, program do tworzenia prezentacji i grafiki; próbki i karty katalogowe materiałów
budowlanych, modele i rysunki konstrukcji budowlanych i ich elementów, plansze i filmy
instruktażowe dotyczące robót murarskich i tynkarskich, normy, aprobaty techniczne
i certyfikaty jakości materiałów budowlanych, przykładowe dokumentacje projektowe,
specyfikacje warunków technicznych wykonania i odbioru robót murarskich i tynkarskich,
katalogi nakładów rzeczowych, cenniki do kosztorysowania robót budowlanych;
2)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunków technicznych, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy dotyczące zasad wykonywania rysunków,
przykładowe dokumentacje projektowe, wzory pisma znormalizowanego, modele brył i figur
geometrycznych, rysunki elementów budowlanych;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do wykonywania robót murarskich (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: betoniarkę, taczkę, mieszadła do zapraw, narzędzia i sprzęt do zagęszczania
mieszanek betonowych oraz inne narzędzia i elektronarzędzia do robót murarskich związanych
z wykonywaniem murowanych konstrukcji budowlanych oraz ich remontami i rozbiórką,
przyrządy kontrolno-pomiarowe,
b)
stanowiska do wykonywania robót tynkarskich (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: betoniarkę, taczkę, mieszadła do zapraw oraz inne narzędzia, sprzęt
i elektronarzędzia do wykonywania tynków, ich napraw oraz konserwacji, przyrządy kontrolno-pomiarowe;
ponadto każde stanowisko powinno być wyposażone w: środki ochrony indywidualnej, zestaw
przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
i ochrony środowiska oraz instrukcje obsługi maszyn i urządzeń oraz specyfikacje warunków
technicznych wykonania i odbioru robót oraz pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
ZDUN 711203
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie zdun powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania pieców grzewczych murowanych i kominków;
2)
remontowania pieców grzewczych murowanych i kominków;
3)
wykonywania rozbiórki pieców grzewczych murowanych i kominków.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c) i PKZ(BD.d);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie zdun:
BD.15. Wykonywanie robót zduńskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie zdun powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym oraz z pakietem
programów biurowych, programem do tworzenia prezentacji i grafiki; przykładowe dokumentacje
projektowe, normy dotyczące prowadzenia robót zduńskich; aprobaty techniczne, certyfikaty
jakości materiałów budowlanych; modele i rysunki konstrukcji budowlanych i ich elementów
oraz pieców grzewczych murowanych i kominków; elementy metalowe do montażu w piecach
grzewczych murowanych, wkłady i kasety kominkowe; próbki i katalogi materiałów budowlanych;
plansze, filmy instruktażowe i instrukcje technologiczne dotyczące robót zduńskich;
narzędzia i sprzęt do wykonywana i remontowania pieców grzewczych murowanych oraz
kominków; specyfikacje warunków technicznych wykonania i odbioru robót zduńskich,
katalogi nakładów rzeczowych, cenniki materiałów budowlanych, zestaw przepisów prawnych
dotyczące robót budowlanych;
2)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunków technicznych, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy dotyczące zasad wykonywania rysunków,
przykładowe dokumentacje projektowe; wzory pisma znormalizowanego, modele brył i figur
geometrycznych, rysunki elementów budowlanych, dokumentacje architektoniczno-budowlane,
dokumentacje projektowe murowanych pieców grzewczych i kominków; rysunki inwentaryzacyjne;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do wykonywania pieców grzewczych murowanych i kominków z możliwością podłączenia
pieca lub kominka do przewodów kominowych (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: narzędzia, sprzęt i przyrządy pomiarowe do robót zduńskich; materiały budowlane
do wykonywania pieców grzewczych murowanych i kominków; elementy metalowe do montażu
w piecach grzewczych murowanych; wkłady i kasety kominkowe, instrukcje obsługi urządzeń,
środki ochrony indywidualnej,
b)
stanowiska do remontowania pieców grzewczych murowanych i kominków (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: piece grzewcze murowane oraz kominki o różnych
konstrukcjach, narzędzia, sprzęt i przyrządy pomiarowe do robót zduńskich, materiały
budowlane do remontowania pieców grzewczych murowanych i kominków, instrukcje obsługi
urządzeń, środki ochrony indywidualnej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
MONTER KONSTRUKCJI BUDOWLANYCH 711102
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter konstrukcji budowlanych powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania elementów konstrukcji budowlanych do montażu;
2)
montowania elementów konstrukcji budowlanych;
3)
wykonywania prac związanych z rozbiórką konstrukcji budowlanych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie monter konstrukcji
budowlanych:
BD.16. Montaż konstrukcji budowlanych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie monter konstrukcji budowlanych powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowlaną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym, tablicą interaktywną
oraz z pakietem programów biurowych, programem do tworzenia prezentacji i grafiki;
próbki i karty katalogowe materiałów budowlanych, narzędzia monterskie i sprzęt pomiarowy,
modele i rysunki konstrukcji budowlanych i ich elementów, plansze i filmy instruktażowe
dotyczące robót montażowych; normy, aprobaty techniczne i certyfikaty dotyczące jakości
materiałów budowlanych; przykładowe dokumentacje projektowe, specyfikacje warunków
technicznych wykonania i odbioru konstrukcji stalowych, konstrukcji żelbetowych i
prefabrykowanych konstrukcji drewnianych; katalogi i instrukcje montażu konstrukcji
stalowych, żelbetowych i prefabrykowanych konstrukcji drewnianych; katalogi nakładów
rzeczowych, cenniki do kosztorysowania robót budowlanych; pojemniki do selektywnej
zbiórki odpadów;
2)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, tablicą interaktywną,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie
komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunków technicznych, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy dotyczące zasad wykonywania rysunków,
wzory pisma znormalizowanego, modele brył i figur geometrycznych, rysunki elementów
budowlanych, dokumentacje projektowe dotyczące montażu konstrukcji budowlanych; pojemniki
do selektywnej zbiórki odpadów;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska montażu i demontażu konstrukcji stalowych (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: elementy konstrukcji stalowych, łączniki do montażu; narzędzia
i sprzęt do obróbki ręcznej i mechanicznej wyrobów hutniczych, narzędzia i sprzęt
do wykonania zabezpieczeń antykorozyjnych, stół do trasowania, sprzęt i przyrządy
pomiarowe, urządzenia, narzędzia i sprzęt do wykonania robót montażowych, zawiesia
montażowe,
b)
stanowiska montażu i rozbiórki prefabrykowanych konstrukcji żelbetowych (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: narzędzia i sprzęt do wykonywania robót murarskich,
betoniarskich i ciesielskich, prefabrykaty żelbetowe, narzędzia i sprzęt do montażu
prefabrykatów żelbetowych, zawiesia montażowe, przyrządy pomiarowe,
c)
stanowiska montażu i demontażu prefabrykowanych konstrukcji drewnianych (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: elementy prefabrykowanych konstrukcji drewnianych,
łączniki do montażu konstrukcji drewnianych; narzędzia i sprzęt do obróbki ręcznej
i mechanicznej drewna, narzędzia i sprzęt do zabezpieczania drewna przed działaniem
czynników zewnętrznych, stół do trasowania, sprzęt i przyrządy pomiarowe, urządzenia,
narzędzia i sprzęt do wykonania robót montażowych, zawiesia montażowe, normy;
ponadto każde stanowisko powinno być wyposażone w: środki ochrony indywidualnej, zestaw
przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
i ochrony środowiska oraz instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, normy dotyczące konstrukcji
stalowych, żelbetowych i drewnianych, dokumentację projektową właściwą dla wykonywanych
robót oraz specyfikacje warunków technicznych wykonania i odbioru robót, pojemniki
do selektywnej zbiórki odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
prefabrykacji, przedsiębiorstwach budowlano-montażowych oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
Technikum
TECHNIK URZĄDZEŃ I SYSTEMÓW ENERGETYKI ODNAWIALNEJ 311930
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania montażu urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
2)
wykonywania montażu urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
3)
konserwowania oraz naprawiania urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
4)
kontrolowania pracy urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
5)
sporządzania kosztorysów oraz ofert i umów dotyczących urządzeń i systemów energetyki
odnawialnej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik urządzeń
i systemów energetyki odnawialnej:
BD.17. Montaż urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;
BD.18. Eksploatacja urządzeń i systemów energetyki odnawialnej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię dokumentacji, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z drukarką,
z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, oprogramowanie
do wykonywania rysunków technicznych, kosztorysów, doboru urządzeń i systemów energetyki
odnawialnej, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko dla jednego ucznia) umożliwiające
wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
przykładowe dokumentacje projektowe dotyczące urządzeń i systemów energetyki odnawialnej,
katalogi nakładów rzeczowych i analizy opłacalności montażu urządzeń i systemów energetyki
odnawialnej, dokumentacje przetargowe i kosztorysy dotyczące montażu systemów energetyki
odnawialnej, normy dotyczące zasad wykonywania rysunków;
2)
pracownię systemów energetyki odnawialnej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla
nauczyciela z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem, z projektorem multimedialnym,
pakiet programów biurowych, zestaw przepisów prawa energetycznego i budowlanego; filmy
dydaktyczne ilustrujące montaż oraz eksploatację urządzeń i systemów energetyki odnawialnej,
specyfikacje warunków technicznych wykonania systemów energetyki odnawialnej, katalogi
materiałów i urządzeń stosowanych w systemach energetyki odnawialnej, plansze, modele
i eksponaty urządzeń i systemów energetyki odnawialnej, instrukcje obsługi urządzeń
energetyki odnawialnej, katalogi narzędzi do montażu instalacji;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej i mechanicznej materiałów (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, przyrządy do kontroli i pomiarów
geometrycznych, narzędzia i przyrządy traserskie, narzędzia do cięcia, gięcia, prostowania,
wiercenia i gwintowania, wywijania obrzeży rur i kształtowania końcówek rur, wiertarkę
stołową, piłę mechaniczną, urządzenie do gięcia rur,
b)
stanowiska wykonywania połączeń rur (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: urządzenia i sprzęt do wykonywania połączeń gwintowych, lutowanych, zgrzewanych,
spawanych, klejonych i zaciskanych,
c)
stanowiska wykonywania połączeń elektrycznych (jedno stanowisko dla jednego ucznia)
zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową
oraz wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik centralny, przystosowane do montażu
elementów instalacji elektrycznych, przyrządy do pomiarów wielkości elektrycznych,
d)
stanowiska montażu instalacji systemów energetyki odnawialnej (jedno stanowisko dla
trzech uczniów), wyposażone w sprzęt i urządzenia do wykonywania połączeń rur i montażu
odcinków rurociągów,
e)
stanowiska wykonywania konserwacji i napraw urządzeń i instalacji stosowanych w systemach
energetyki odnawialnej (jedno stanowisko dla dziesięciu uczniów), wyposażone w urządzenia
wykorzystujące energię odnawialną: kolektory słoneczne, moduły fotowoltaiczne, pompy
ciepła i kotły opalane biomasą; urządzenia do automatycznego sterowania systemami
energetyki odnawialnej wyposażone w sterowniki, regulatory oraz aparaturę pomiarową.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, w przedsiębiorstwach
zajmujących się montażem i eksploatacją systemów energetyki odnawialnej i innych podmiotach
z obszaru kształcenia właściwego dla zawodu, wykonujących zadania doradztwa i nadzoru
technicznego oraz przygotowania robót montażowych, oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK GAZOWNICTWA 311913
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik gazownictwa powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania i wykonywania robót związanych z budową sieci gazowych;
2)
organizowania i wykonywania robót związanych z montażem instalacji gazowych;
3)
organizowania prac związanych z eksploatacją sieci gazowych;
4)
organizowania prac związanych z eksploatacją instalacji gazowych;
5)
lokalizowania oraz usuwania awarii sieci i instalacji gazowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik gazownictwa:
BD.19. Organizacja robót związanych z budową i eksploatacją sieci gazowych;
BD.20. Organizacja robót związanych z montażem i eksploatacją instalacji gazowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik gazownictwa powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię dokumentacji, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z drukarką,
z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, oprogramowanie
do wykonywania rysunków technicznych, kosztorysów, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, przykładowe dokumentacje geodezyjno-kartograficzne,
przykładowe projekty sieci i instalacji gazowych, katalogi nakładów rzeczowych dotyczące
wykonywania robót montażowych i remontowych sieci oraz instalacji gazowych, specyfikacje
techniczne warunków wykonania i odbioru robót sieciowych oraz instalacyjnych, cenniki
i katalogi materiałów oraz elementów sieci i instalacji gazowych, zestaw przepisów
prawa budowlanego i energetycznego;
2)
pracownię sieci gazowych, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem
multimedialnym, pakiet programów biurowych, odcinki rur i uzbrojenie, modele i przekroje
elementów rurociągów, urządzenia gazowe, schematy technologiczne obiektów sieci gazowych,
schematy budowy: uzbrojenia gazociągów, gazomierzy przemysłowych, urządzeń gazowych
i energetycznych stanowiących wyposażenie obiektów sieci gazowej, elementy oraz układy:
elektryczne, elektroniczne, automatyki i sterowania, katalogi: narzędzi do prac sieciowych,
lokalizatorów i wykrywaczy gazów, napędów pneumatycznych i hydraulicznych, materiałów
antykorozyjnych, maszyn i urządzeń do robót ziemnych; przykładowe dokumentacje projektowe
sieci gazowych, specyfikacje techniczne warunków wykonania oraz odbioru gazociągów
i przyłączy gazowych, katalogi, aprobaty techniczne i cenniki materiałów i uzbrojenia
gazociągów, filmy dydaktyczne dotyczące poszukiwania, wydobywania, magazynowania paliw
gazowych, technologii skraplania i uzdatniania paliw gazowych, budowy, remontów oraz
prac kontrolno-pomiarowych sieci gazowych;
3)
pracownię instalacji gazowych, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem, z projektorem multimedialnym, pakiet
programów biurowych, odcinki rur, uzbrojenie instalacji, schematy budowy urządzeń
gazowych, schematy instalacji gazowych, schematy technologiczne kotłowni gazowych,
schematy budowy palników i gazomierzy domowych, schematy instalacji elektrycznych,
przykładowe dokumentacje projektowe instalacji gazowych, katalogi nakładów rzeczowych
robót montażowych i remontowych, specyfikacje techniczne warunków wykonania i odbioru
instalacji gazowych, filmy instruktażowe dotyczące eksploatacji instalacji gazowych,
katalogi, aprobaty techniczne i cenniki materiałów oraz wyrobów instalacyjnych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki rur (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w: stół
warsztatowy z imadłem, narzędzia do mechanicznej i ręcznej obróbki rur stalowych,
miedzianych i z tworzyw sztucznych, przyrządy do kontroli i pomiarów geometrycznych,
b)
stanowiska wykonywania połączeń zaprasowywanych i zgrzewanych (jedno stanowisko dla
czterech uczniów), wyposażone w: stół montażowy z imadłem, obcinarki, zaciskarki,
zgrzewarki elektrooporowe i zgrzewarki doczołowe,
c)
stanowiska wykonywania połączeń lutowanych (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w stół montażowy z imadłem, sprzęt do lutowania twardego,
d)
stanowiska wykonywania połączeń rozłącznych (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w: stół montażowy z imadłem, sprzęt do gwintowania i cięcia rur stalowych
oraz wykonywania połączeń kołnierzowych,
e)
stanowiska montażu rurociągów gazowych (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: stół montażowy z imadłem, narzędzia monterskie, urządzenia do wykonywania połączeń
zgrzewanych, lutowanych i zaprasowywanych, wiertarki, narzędzia traserskie, uzbrojenie,
urządzenia gazowe, przykładowe dokumentacje projektowe sieci i instalacji gazowych,
f)
stanowiska wykonywania pomiarów (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: zamknięty układ przewodów instalacyjnych z układem pomiarowym pozwalającym dokonać
pomiarów temperatury, ciśnienia i przepływu gazu oraz sprawdzenia szczelności układu,
wyposażone w termometry, manometry i przepływomierze oraz przyrząd do wykonywania
prób ciśnieniowych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz w zakładach gazowniczych, przedsiębiorstwach montażowych
i eksploatacyjnych branży gazowniczej, biurach projektowych, tłoczniach i magazynach
gazu oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ROBÓT WYKOŃCZENIOWYCH W BUDOWNICTWIE 311219
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik robót wykończeniowych w budownictwie
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych;
2)
organizowania i kontrolowania robót związanych z zagospodarowaniem terenu budowy;
3)
montażu, użytkowania i demontażu rusztowań stosowanych podczas wykonywania robót wykończeniowych;
4)
koordynowania prac związanych z wykonywaniem budowlanych robót wykończeniowych;
5)
organizowania i kontrolowania robót wykończeniowych prowadzonych w obiektach budowlanych;
6)
sporządzania kosztorysów na roboty wykończeniowe w budownictwie.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c) i PKZ(BD.n);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik robót
wykończeniowych w budownictwie:
BD.04. Wykonywanie robót montażowych, okładzinowych i wykończeniowych;
BD.21. Organizacja, kontrola i sporządzanie kosztorysów robót budowlanych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik robót wykończeniowych w budownictwie
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowlaną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym, z pakietem programów
biurowych i programem do tworzenia prezentacji i grafiki; próbki i karty katalogowe
materiałów budowlanych, modele i rysunki konstrukcji budowlanych i ich elementów;
modele systemów suchej zabudowy, plansze i filmy instruktażowe dotyczące robót montażowych
i wykończeniowych, narzędzia i sprzęt pomiarowy, normy, aprobaty techniczne i certyfikaty
jakości materiałów budowlanych, przykładowe dokumentacje projektowe, specyfikacje
warunków technicznych wykonania i odbioru robót związanych z robotami wykończeniowymi
w budownictwie, katalogi nakładów rzeczowych, cenniki do kosztorysowania robót budowlanych;
2)
pracownię dokumentacji technicznej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką ze skanerem, z projektorem multimedialnym z wizualizerem,
z pakietem programów biurowych, oprogramowaniem umożliwiającym odtwarzanie plików
audiowizualnych i tworzenie prostej grafiki oraz z oprogramowaniem do wykonywania
rysunków technicznych, harmonogramów i kosztorysów budowlanych; stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) wyposażone w oprogramowanie do wykonywania
rysunków technicznych, harmonogramów i kosztorysów budowlanych; przykładowe: dokumentacje
projektowe obiektów budowlanych, kosztorysy, harmonogramy budowlane, dokumentacje
budowy; normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego; zestaw przepisów prawa
budowlanego; projekty budowlane; modele form i detali architektonicznych, modele rzutni
geometrycznych, figury płaskie i przestrzenne, modele konstrukcji, ich elementów i
połączeń; przybory rysunkowe;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska montażu systemów suchej zabudowy (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: przyrządy kontrolno-pomiarowe, przyrządy do trasowania, narzędzia, elektronarzędzia
i sprzęt do montażu elementów systemów suchej zabudowy,
b)
stanowiska wykonywania robót malarskich i tapeciarskich (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: przyrządy kontrolno-pomiarowe, przyrządy do trasowania, narzędzia
i sprzęt do prac malarskich i tapeciarskich,
c)
stanowiska wykonywania robót posadzkarskich i okładzinowych (jedno stanowisko dla
trzech uczniów), wyposażone w: przyrządy kontrolno-pomiarowe, przyrządy do trasowania,
narzędzia, elektronarzędzia i sprzęt do wykonywania prac posadzkarskich i okładzinowych
oraz instrukcje producentów, katalogi, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, tablice
poglądowe, wzorniki.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, podmiotach upoważnionych
do kształcenia i walidacji w zakresie uprawnień montera rusztowań metalowych oraz
innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
Szkoła przygotowuje ucznia do uzyskania uprawnień do montażu i demontażu rusztowań
budowlanych wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z
dnia
20 września 2001 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas eksploatacji
maszyn i innych urządzeń technicznych do robót ziemnych, budowlanych i drogowych.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK INŻYNIERII SANITARNEJ 311218
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik inżynierii sanitarnej powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania i wykonywania robót przygotowawczych związanych z budową sieci oraz
montażem instalacji sanitarnych;
2)
organizowania i wykonywania robót związanych z budową sieci wodociągowych, kanalizacyjnych,
gazowych oraz sieci i węzłów ciepłowniczych;
3)
organizowania i wykonywania montażu instalacji wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych,
grzewczych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
4)
organizowania i wykonywania robót związanych z konserwacją, naprawą oraz modernizacją
sieci i instalacji sanitarnych;
5)
organizowania i wykonywania robót związanych eksploatacją sieci oraz instalacji sanitarnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik inżynierii
sanitarnej:
BD.05. Wykonywanie robót związanych z budową, montażem i eksploatacją sieci oraz instalacji
sanitarnych;
BD.22. Organizacja robót związanych z budową, montażem i eksploatacją sieci oraz instalacji
sanitarnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik inżynierii sanitarnej powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię dokumentacji projektowej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem lub z urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem
multimedialnym; stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów
biurowych, oprogramowanie do wykonywania rysunków technicznych i kosztorysowania;
stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie
rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
przykładowe dokumentacje projektowe sieci i instalacji sanitarnych, normy dotyczące
zasad wykonywania rysunków technicznych, katalogi nakładów rzeczowych dotyczące wykonywania
i remontu sieci oraz instalacji sanitarnych, specyfikacje techniczne warunków wykonania
i odbioru robót sieciowych oraz instalacyjnych, katalogi i cenniki materiałów oraz
elementów sieci i instalacji sanitarnych, zestaw przepisów prawa budowlanego i energetycznego;
2)
pracownię sieci i instalacji sanitarnych, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla
nauczyciela z dostępem do Internetu, z drukarką, z ploterem, ze skanerem lub urządzeniem
wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym, pakiet programów biurowych, program
do tworzenia prezentacji i grafiki; odcinki rur i uzbrojenie, modele i przekroje elementów
rurociągów, przybory sanitarne, urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, grzewcze,
wentylacyjne, klimatyzacyjne, chłodnicze i energetyki odnawialnej, przyrządy do kontroli
i pomiarów geometrycznych, katalogi maszyn i urządzeń do robót sieciowych i instalacyjnych,
schematy urządzeń stanowiących wyposażenie sieci i instalacji sanitarnych, filmy instruktażowe
dotyczące montażu, obsługi, konserwacji oraz prac kontrolno-pomiarowych sieci i instalacji
sanitarnych, modele, makiety i schematy sieci i instalacji sanitarnych oraz elementów
ich wyposażenia, instrukcje dotyczące technik wykonywania połączeń rozłącznych i nierozłącznych
z różnych materiałów instalacyjnych i sieciowych oraz wykonywania robót ziemnych i
montażowych, specyfikacje techniczne warunków wykonania oraz odbioru robót sieciowych
i instalacyjnych, cenniki i katalogi materiałów i elementów wyposażenia sieci i instalacji
sanitarnych, zestaw przepisów prawa budowlanego i energetycznego;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki rur sieciowych i instalacyjnych (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem ślusarskim i imadłem pionier; przyrządy
kontrolno-pomiarowe, narzędzia i przyrządy traserskie, narzędzia i urządzenia do ręcznego
i mechanicznego cięcia, frezowania, gratowania, fazowania, kalibrowania, gięcia, kielichowania,
wyoblania, wywijania i nawiercania rur stosowanych w sieciach wodociągowych, kanalizacyjnych,
gazowych, ciepłowniczych; instalacjach wodnych, przeciwpożarowych, kanalizacyjnych,
gazowych, grzewczych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
b)
stanowiska do wykonywania połączeń: zaciskanych promieniowo i osiowo, zgrzewanych
kielichowo, doczołowo i elektrooporowo, lutowanych lutem miękkim i twardym, gwintowanych,
kołnierzowych, klejonych, spawanych metodami TIG, MIG, i MMA; (jedno stanowisko dla
dwóch uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem ślusarskim i imadłem pionier;
zaciskarki promieniowe i osiowe, zgrzewarki kielichowe polifuzyjne, doczołowe i elektrooporowe,
palniki do lutu miękkiego i twardego, zgrzewarkę elektrooporową do lutu miękkiego,
spawarki gazowe i inwerterowe umożliwiające spawanie metodami TIG, MIG i MMA;
c)
stanowiska montażu sieci (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) wyposażone w: stół warsztatowy
z imadłem, narzędzia monterskie i traserskie, przyrządy do kontroli i pomiarów geometrycznych,
narzędzia do robót ziemnych, przyrządy do wykonywania prób ciśnieniowych oraz przykładowe
dokumentacje projektowe sieci;
d)
stanowiska montażu instalacji sanitarnych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: stół warsztatowy z imadłem, narzędzia monterskie i traserskie, narzędzia i urządzenia
do prób ciśnieniowych, odcinki przewodów do wszystkich typów instalacji oraz przybory
sanitarne, baterie, zawory, filtry, zestawy armatury pomiarowej, zabezpieczającej
i regulacyjnej do wszystkich typów instalacji, tryskacze i zraszacze; elementy studzienek
kanalizacyjnych, zasuwy burzowe, podstawy gazomierzowe, szafki gazowe, węzły redukcyjno-pomiarowe,
filtry, kuchnie gazowe, kotły na paliwo stałe z podajnikami, urządzenia gazowe, pompy
ciepła typu powietrze-woda i powietrze-powietrze; zestawy kolektorów słonecznych płaskich
i rurowych; urządzenia chłodnicze, urządzenia wentylacyjne do odzysku ciepła, małe
centrale wentylacyjne i przykładowe dokumentacje projektowe instalacji sanitarnych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK DRÓG KOLEJOWYCH I OBIEKTÓW INŻYNIERYJNYCH 311217
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik dróg kolejowych i obiektów inżynieryjnych
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania i koordynacji robót związanych z budową i utrzymaniem dróg kolejowych
oraz kolejowych obiektów inżynieryjnych;
2)
kontrolowania stanu technicznego dróg kolejowych i kolejowych obiektów inżynieryjnych;
3)
podejmowania działań zapewniających bezpieczeństwo prowadzenia ruchu kolejowego w
przypadku awarii, wypadku lub klęsk żywiołowych;
4)
prowadzenia dokumentacji dotyczącej utrzymania dróg kolejowych;
5)
sporządzania kosztorysów robót drogowo-mostowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c) i PKZ(BD.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik dróg
kolejowych i obiektów inżynieryjnych:
BD.23. Organizacja robót związanych z budową i utrzymaniem dróg kolejowych; BD.24.
Organizacja robót związanych z budową i utrzymaniem kolejowych obiektów inżynieryjnych
oraz podstawy kosztorysowania.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik dróg kolejowych i obiektów inżynieryjnych
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię miernictwa, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem
multimedialnym i ekranem, pakietem programów biurowych, stanowiska (jedno stanowisko
dla czterech uczniów), wyposażone w sprzęt do pomiarów terenowych, taki jak: teodolit,
niwelator, łaty i żabki niwelacyjne, libelle, tyczki geodezyjne, stojaki, węgielnice,
taśmy geodezyjne, szpilki, ruletki geodezyjne, piony sznurkowe, paliki, szkicowniki,
busole, instrukcje obsługi sprzętu pomiarowego i geodezyjnego;
2)
pracownię dróg kolejowych i kolejowych obiektów inżynieryjnych, wyposażoną w: stanowisko
komputerowe dla nauczyciela, z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem
multimedialnym i ekranem, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu,
pakiet programów biurowych, oprogramowanie do wykonywania rysunków technicznych oraz
kosztorysowania elementów dróg kolejowych i kolejowych obiektów inżynieryjnych, stanowiska
rysunkowe (jedno stanowisko dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków
odręcznych, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej, przykładowe
dokumentacje projektowe i kosztorysy, katalogi nakładów rzeczowych dotyczące dróg
kolejowych i kolejowych obiektów inżynieryjnych, normy dotyczące zasad wykonywania
rysunków technicznych, zestaw obowiązujących przepisów prawa, przyrządy do pomiarów
i badań nawierzchni kolejowej, instrukcje obsługi sprzętu pomiarowego;
3)
pracownię materiałoznawstwa budowlanego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla
nauczyciela z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem, z projektorem multimedialnym
i ekranem oraz pakietem programów biurowych, stanowiska laboratoryjne (jedno stanowisko
dla czterech uczniów), wyposażone w sprzęt do badania gruntów, właściwości fizycznych
i mechanicznych materiałów budowlanych oraz materiałów stosowanych do budowy dróg
kolejowych i kolejowych obiektów inżynieryjnych, próbki materiałów budowlanych, materiałów
stosowanych do budowy dróg kolejowych i kolejowych obiektów inżynieryjnych, przyrządy
kontrolno-pomiarowe do pomiarów liniowych i kątowych, katalogi i prospekty materiałów
budowlanych oraz innych materiałów stosowanych do budowy dróg kolejowych i kolejowych
obiektów inżynieryjnych, normy, certyfikaty jakości i aprobaty techniczne materiałów
budowlanych oraz innych materiałów stosowanych do budowy dróg kolejowych i kolejowych
obiektów inżynieryjnych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w:
stół warsztatowy z imadłem, przyrządy do pomiaru wielkości geometrycznych, narzędzia
do obróbki metali umożliwiające wykonywanie operacji: cięcia, wycinania, prostowania,
gięcia, wiercenia, rozwiercania, pogłębiania, gwintowania, piłowania,
b)
stanowiska do obróbki drewna (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w:
stół stolarski, przyrządy pomiarowe i narzędzia do ręcznej obróbki drewna,
c)
stanowiska spawania elektrycznego (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w odciągi miejscowe i urządzenia do spawania elektrycznego,
d)
stanowiska spawania gazowego (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w odciągi
miejscowe i w sprzęt do spawania gazowego,
e)
stanowiska robót betoniarskich (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: betoniarki, taczki, pojemniki metalowe, łopaty, przyrządy do badania konsystencji
mieszanki betonowej,
f)
stanowiska robót torowych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: narzędzia
oraz urządzenia o napędzie spalinowym, elektrycznym, hydraulicznym i na sprężone powietrze,
takie jak: urządzenie do nasuwania szyn, wiertarki do podkładów i szyn, podbijaki,
zakrętarki, piły, szlifierki; urządzenia do transportu pionowego i poziomego.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
zajmujących się budową lub utrzymaniem nawierzchni kolejowej, podtorza i kolejowych
obiektów inżynieryjnych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK BUDOWY DRÓG 311216
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia oraz w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik budowy dróg powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania i prowadzenia robót ziemnych związanych z budową dróg i obiektów inżynierskich;
2)
organizowania i koordynowania robót związanych z budową i utrzymaniem dróg oraz obiektów
inżynierskich;
3)
prowadzenia bieżących i okresowych przeglądów technicznych dróg i obiektów inżynierskich;
4)
wykonywania prac związanych z budową i utrzymaniem dróg i obiektów inżynierskich;
5)
sporządzania kosztorysów robót drogowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.a), PKZ(BD.c) i PKZ(BD.j);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik budowy
dróg:
BD.01. Eksploatacja maszyn i urządzeń do robót ziemnych i drogowych;
BD.25. Organizacja robót związanych z budową i utrzymaniem dróg i obiektów inżynierskich
oraz sporządzanie kosztorysów.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik budowy dróg powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunków technicznych, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, przykładowe dokumentacje projektowe dróg
i obiektów drogowych, specyfikacje techniczne warunków wykonania i odbioru robót ziemnych
i nawierzchni drogowych, normy dotyczące zasad wykonywania rysunków, zestaw przepisów
prawa budowlanego;
2)
pracownię materiałoznawstwa drogowego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem, z projektorem multimedialnym oraz
pakiet programów biurowych, stanowiska laboratoryjne (jedno stanowisko dla czterech
uczniów), wyposażone w sprzęt do badania właściwości fizycznych i mechanicznych materiałów
budowlanych, drogowych oraz gruntów, próbki materiałów budowlanych, drogowych i gruntów,
narzędzia i sprzęt do wykonywania robót drogowych w różnych technologiach, przyrządy
kontrolno-pomiarowe do pomiarów liniowych i kątowych, modele dróg, katalogi i prospekty
materiałów budowlanych, normy, instrukcje i specyfikacje techniczne warunków wykonania
robót drogowych i mostowych, certyfikaty jakości i aprobaty techniczne materiałów
budowlanych i drogowych, przykładowe dokumentacje projektowe obiektów drogowych, plansze
i filmy instruktażowe dotyczące zasad wykonywania robót drogowych;
3)
pracownię miernictwa drogowego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z drukarką, z ploterem i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, pakiet programów
biurowych, stanowiska pracy dla uczniów (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w sprzęt do pomiarów terenowych, taki jak: teodolit, niwelator, łaty i żabki niwelacyjne,
libelle, tyczki geodezyjne, stojaki, węgielnice, taśmy geodezyjne, szpilki, ruletki
geodezyjne, piony sznurkowe, paliki, szkicowniki, busole, instrukcje obsługi sprzętu
pomiarowego i geodezyjnego;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane stanowiska do wykonywania robót
drogowych (jedno stanowisko dla trzech uczniów) wyposażone w: sprzęt do robót ziemnych
i zabezpieczania wykopów, środki transportu mas ziemnych, sprzęt do robót nawierzchniowych,
przyrządy do kontroli i pomiarów geometrycznych, maszyny i urządzenia do robót drogowych,
takie jak: zagęszczarka wibracyjna, betoniarka, ubijarka, urządzenia do zagęszczania
mieszanek betonowych, materiały do robót drogowych, oznakowanie do robót drogowych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach drogowo-mostowych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła przygotowuje ucznia do uzyskania uprawnień do obsługi co najmniej jednej maszyny
do robót drogowych lub ziemnych, spośród wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia
Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2001 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny
pracy podczas eksploatacji maszyn i innych urządzeń technicznych do robót ziemnych,
budowlanych i drogowych.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK RENOWACJI ELEMENTÓW ARCHITEKTURY 311210
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik renowacji elementów architektury powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania oraz renowacji sztukatorskich i kamieniarskich elementów architektury;
2)
wykonywania renowacji murów nieotynkowanych, tynków i powłok malarskich;
3)
wykonywania renowacji okładzin ceramicznych i kamiennych;
4)
organizowania i realizacji prac renowatorskich.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c) i PKZ(BD.h);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik renowacji
elementów architektury:
BD.26. Wykonywanie i renowacja detali architektonicznych;
BD.27. Prowadzenie prac renowatorskich elementów architektury.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik renowacji elementów architektury
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowlaną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, pakiet programów
biurowych, poradniki, normy i aprobaty techniczne, instrukcje technologiczne oraz
katalogi dotyczące materiałów, wyrobów sztukatorskich i kamieniarskich, przykładowe
dokumentacje architektoniczno-budowlane, zestaw przepisów prawa budowlanego, modele
obiektów budowlanych i elementów małej architektury, detali architektonicznych i rzeźb,
elementów wyrobów sztukatorskich, próbki materiałów sztukatorskich i kamieniarskich,
próbki tynków, schematy osadzania detali architektonicznych;
2)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunków technicznych, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, wzorniki liternictwa, ornamentyki i innych
zdobień, wzory znormalizowanego pisma technicznego, przykładowe dokumentacje architektoniczno-budowlane,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunków technicznych, teki do przechowywania rysunków;
3)
pracownię badań właściwości materiałów budowlanych, wyposażoną w: stanowiska ze sprzętem
kontrolno-pomiarowym (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) do badania właściwości materiałów,
takich jak: gęstość, nasiąkliwość, konsystencja, wytrzymałość, ścieralność; instrukcje
do przeprowadzania badań właściwości materiałów budowlanych, normy dotyczące metod
badania właściwości materiałów budowlanych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska prac sztukatorskich (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w:
stół sztukatorski, narzędzia, elektronarzędzia, sprzęt do prac sztukatorskich, przyrządy
kontrolno-pomiarowe,
b)
stanowiska do obróbki ręcznej kamienia i materiałów kamiennych (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), wyposażone w: stół z wodoodpornym blatem, regulowany statyw do rzeźbienia,
narzędzia do dzielenia bloków, brył i płyt; narzędzia do modelowania kamienia i materiałów
kamiennych, narzędzia, środki i materiały do szlifowania i polerowania kamienia i
materiałów kamiennych, przyrządy kontrolno-pomiarowe,
c)
stanowiska mechanicznej obróbki kamienia i materiałów kamiennych (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: stół roboczy do pracy na mokro, stół roboczy do
pracy na sucho, regulowany statyw do rzeźbienia, frezarkę kolumnową, tokarkę do kamienia,
piłę stołową z możliwością cięcia pod kątem, automat szlifiersko-polerski, ręczną
szlifierkę przegubową, szlifierko-polerkę krawędziową, boczkarkę pneumatyczną, palnik
do płomieniowania, urządzenie do groszkowania, urządzenie do piaskowania, młotek pneumatyczny,
wiertarkę pneumatyczną, przyrządy kontrolno-pomiarowe,
d)
stanowiska montażu elementów sztukatorskich i kamiennych (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), wyposażone w: stół z blatem wodoodpornym, narzędzia, elektronarzędzia, sprzęt
do montażu elementów sztukatorskich i kamiennych, przyrządy kontrolno-pomiarowe,
e)
stanowisko wykonywania robót murarskich, tynkarskich oraz montażu okładzin ściennych,
wyposażone w: betoniarkę, mieszadła do zapraw, narzędzia, elektronarzędzia, sprzęt
do wykonywania robót murarskich, tynkarskich i okładzinowych, przyrządy kontrolno-pomiarowe,
f)
stanowiska zdobienia i renowacji elementów kamiennych (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), wyposażone w: stół z blatem wodoodpornym, regulowany statyw do rzeźbienia,
narzędzia i elektronarzędzia do zdobienia i renowacji wyrobów kamiennych, narzędzia
i elektronarzędzia do renowacji elementów budowlanych, narzędzia i elektronarzędzia
do wykonywania i renowacji detali architektonicznych, przyrządy kontrolno-pomiarowe;
ponadto stanowiska pracy powinny być wyposażone w: instrukcje obsługi sprzętu, elektronarzędzi
i urządzeń, środki ochrony indywidualnej, zestaw przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa
i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
prowadzących renowację obiektów architektonicznych oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK BUDOWNICTWA WODNEGO 311205
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik budownictwa wodnego powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania robót regulacyjnych i hydrotechnicznych;
2)
organizowania oraz prowadzenia robót związanych z regulacją cieków naturalnych oraz
umacnianiem skarp;
3)
organizowania oraz prowadzenia robót związanych z budową urządzeń wodnych;
4)
organizowania oraz koordynowania robót związanych z utrzymaniem w wymaganym stanie
cieków naturalnych;
5)
organizowania oraz koordynowania robót związanych z konserwacją, eksploatacją i remontami
urządzeń wodnych;
6)
sporządzania kosztorysów oraz przygotowywania dokumentacji przetargowej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.f);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik budownictwa
wodnego:
BD.09. Wykonywanie robót regulacyjnych i hydrotechnicznych;
BD.28. Organizacja robót związanych z regulacją cieków naturalnych oraz budową urządzeń
wodnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik budownictwa wodnego powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budownictwa wodnego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, z ploterem, ze skanerem, oraz z projektorem multimedialnym,
pakiet programów biurowych, filmy dydaktyczne ilustrujące etapy wykonywania obiektów
budownictwa wodnego, sprzęt i geodezyjne przyrządy pomiarowe: teodolit, niwelator,
dalmierz, łaty geodezyjne, taśmy miernicze, przymiary, tyczki, węgielnica, instrukcje
obsługi urządzeń pomiarowych, zestaw przepisów prawa dotyczących ochrony środowiska
i budownictwa wodnego, wzory protokołów odbioru robót oraz przeglądów stanu technicznego
urządzeń wodnych, wzory procedur postępowania w przypadkach występowania powodzi lub
awarii, mapy hydrograficzne, przyrządy hydrometryczne: młynek hydrometryczny, batymetr,
łapaczka rumowiska wleczonego, katalogi materiałów budowlanych, próbki materiałów
stosowanych w budownictwie wodnym, makiety urządzeń hydrotechnicznych, katalogi pomp,
procedury obsługi pomp i pompowni;
2)
pracownię dokumentacji, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z drukarką,
z ploterem i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, oprogramowanie
do wykonywania rysunków technicznych oraz kosztorysowania, stanowiska rysunkowe (jedno
stanowisko dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce
dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej, rysunki elementów budowlanych,
przykładowe dokumentacje projektowe, rysunki inwentaryzacyjne, kosztorysy obiektów
budownictwa wodnego, katalogi nakładów rzeczowych, normy dotyczące zasad wykonywania
rysunków technicznych, zestaw przepisów prawa budowlanego.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, przedsiębiorstwach
zajmujących się budową, eksploatacją i konserwacją urządzeń wodnych oraz regulacją
naturalnych cieków wodnych, wojewódzkich zarządach melioracji i urządzeń wodnych oraz
regionalnych zarządach gospodarki wodnej, oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła organizuje
praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki pracy właściwe dla
nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK BUDOWNICTWA 311204
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik budownictwa powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania robót konstrukcyjno-budowlanych;
2)
koordynowania prac związanych z wykonywaniem określonych robót budowlanych;
3)
organizowania i kontrolowania robót związanych z zagospodarowaniem terenu budowy;
4)
organizowania i kontrolowania robót konstrukcyjno-budowlanych stanu surowego;
5)
organizowania i kontrolowania robót związanych z utrzymaniem obiektów budowlanych
w pełnej sprawności technicznej;
6)
sporządzania kosztorysów na roboty budowlane.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c) i PKZ(BD.k);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik budownictwa:
BD.29. Wykonywanie i kontrolowanie robót konstrukcyjno-budowlanych;
BD.30. Organizacja i kontrola robót budowlanych oraz sporządzanie kosztorysów.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik budownictwa powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowlaną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem, z projektorem multimedialnym i wizualizerem,
pakiet programów biurowych oraz oprogramowanie umożliwiające odtwarzanie plików audiowizualnych
i tworzenie prostej grafiki; filmy dydaktyczne ilustrujące etapy realizacji procesu
budowlanego, technologie wykonywania robót budowlanych, urządzenia i sprzęt budowlany,
różne rozwiązania konstrukcyjne; normy budowlane, czasopisma specjalistyczne, prospekty,
katalogi materiałów budowlanych; zestaw przepisów prawa budowlanego, tablice z zakresu
mechaniki budowli; tablice do projektowania konstrukcji budowlanych; modele obiektów
budowlanych oraz elementów budowli; próbki materiałów budowlanych; stanowisko do badania
właściwości materiałów budowlanych, w szczególności takich jak: gęstość, gęstość objętościowa,
gęstość nasypowa, nasiąkliwość, przesiąkliwość, konsystencja, twardość;
2)
pracownię dokumentacji technicznej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką umożliwiającą drukowanie w formacie co najmniej
A3, ze skanerem, z projektorem multimedialnym i z wizualizerem, z pakietem programów
biurowych, oprogramowaniem umożliwiającym odtwarzanie plików audiowizualnych i tworzenie
prostej grafiki oraz z oprogramowaniem do wykonywania rysunków technicznych, harmonogramów
i kosztorysów budowlanych; stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia) wyposażone w oprogramowanie do wykonywania rysunków technicznych,
harmonogramów i kosztorysów budowlanych; przykładowe: dokumentacje projektowe obiektów
budowlanych, kosztorysy, harmonogramy budowlane, dokumentacje budowy; normy dotyczące
zasad wykonywania rysunku technicznego; zestaw przepisów prawa budowlanego; projekty
budowlane; modele form i detali architektonicznych, modele rzutni geometrycznych,
figury płaskie i przestrzenne, modele konstrukcji, ich elementów i połączeń; przybory
rysunkowe;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do wykonywania robót murarskich (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: betoniarkę, taczkę, mieszadła do zapraw, narzędzia i sprzęt do zagęszczania
mieszanek betonowych oraz inne narzędzia i elektronarzędzia do robót murarskich związanych
z wykonywaniem murowanych konstrukcji budowlanych oraz ich remontami i rozbiórką,
przyrządy kontrolno-pomiarowe,
b)
stanowiska do wykonywania robót betoniarsko-zbrojarskich (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: stół zbrojarski, wciągarkę kozłową, prościarkę mechaniczną,
zgrzewarkę, klucze zbrojarskie, obcążki do wiązania zbrojenia, nożyce ręczne i mechaniczne
do cięcia stali, giętarki ręczne i mechaniczne, przygotowane deskowanie elementu konstrukcyjnego,
stal zbrojeniową, sprzęt do transportu stali zbrojeniowej i mieszanki betonowej, narzędzia
i elektronarzędzia do czyszczenia stali zbrojeniowej i zagęszczania mieszanki betonowej,
przyrządy kontrolno-pomiarowe,
c)
stanowiska montażu i demontażu konstrukcji stalowych (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), wyposażone w: elementy konstrukcji stalowych, łączniki do montażu; narzędzia
i sprzęt do obróbki ręcznej i mechanicznej wyrobów hutniczych, narzędzia i sprzęt
do wykonania zabezpieczeń antykorozyjnych, stół do trasowania, sprzęt i przyrządy
pomiarowe, urządzenia, narzędzia i sprzęt do wykonania robót montażowych,
d)
stanowiska montażu i demontażu prefabrykowanych konstrukcji drewnianych (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: elementy prefabrykowanych konstrukcji drewnianych,
łączniki do montażu konstrukcji drewnianych; narzędzia i sprzęt do obróbki ręcznej
i mechanicznej drewna, narzędzia i sprzęt do zabezpieczania drewna przed działaniem
czynników zewnętrznych, stół do trasowania, sprzęt i przyrządy pomiarowe, urządzenia,
narzędzia i sprzęt do wykonania robót montażowych;
ponadto każde stanowisko powinno być wyposażone w: środki ochrony indywidualnej, zestaw
przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
i ochrony środowiska oraz katalogi materiałów, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
normy i dokumentację projektową odpowiednią dla wykonywanych robót oraz specyfikacje
warunków technicznych wykonania i odbioru robót.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
branży budowlanej realizujących pełny zakres robót budowlanych oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK GEODETA 311104
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik geodeta powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
zakładania i pomiaru osnów pomiarowych oraz wykonywania pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych
terenu;
2)
sporządzania opracowań geodezyjnych i kartograficznych na podstawie danych pomiarowych
lub projektowych;
3)
wykonywania pomiarów realizacyjnych, geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, pomiarów
kontrolnych obiektów budowlanych i urządzeń technicznych oraz opracowywania wyników
tych pomiarów;
4)
wznawiania znaków granicznych i wyznaczania punktów granicznych, wykonywania podziałów
i rozgraniczeń nieruchomości, scaleń i wymiany gruntów, scaleń i podziałów nieruchomości
oraz wywłaszczeń nieruchomości;
5)
aktualizacji i modernizacji bazy danych katastru nieruchomości;
6)
prowadzenia i aktualizacji danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.l);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik geodeta:
BD.31. Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie
wyników tych pomiarów;
BD.32. Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik geodeta powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela, z drukarką, ploterem, skanerem oraz z projektorem multimedialnym,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie
komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu oraz dostępem do wspólnej
przestrzeni dyskowej, pakiet programów biurowych, geodezyjne programy obliczeniowe
oraz wspomagające tworzenie i aktualizację map, w szczególności map wielkoskalowych
oraz programy typu GIS, programy komputerowe do prowadzenia katastru nieruchomości
(zaleca się, by programy posiadały założone bazy ewidencji gruntów i budynków z możliwością
ich modyfikacji w ramach zajęć), pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
aktualne ustawy i rozporządzenia branżowe, formularze dokumentacji geodezyjno-kartograficznej:
dzienników pomiarowych, dzienników obliczeń, szkiców polowych i opisów topograficznych,
poglądowe arkusze mapy zasadniczej, map ewidencyjnych i topograficznych, dokumenty
geodezyjne związane z ewidencją gruntów i budynków;
2)
pracownię geodezji, wyposażoną w stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką i projektorem multimedialnym lub tablicą multimedialną, geodezyjny
odbiornik Global Navigation Satellite System (Globalnych Systemów Nawigacji Satelitarnej)
z dostępem do poprawek RTK i/lub RTN, niwelator precyzyjny z zestawem łat oraz zestawy
sprzętu i instrumentów geodezyjnych, w skład których wchodzi: tachimetr elektroniczny
ze statywem i podstawką, teodolit ze statywem, niwelator samopoziomujący ze statywem,
pryzmat pojedynczy w oprawie, tyczka teleskopowa do pryzmatu, cztery tyczki geodezyjne
i stojaki do tyczek, węgielnica z pionem sznurkowym, taśma geodezyjna, ruletka geodezyjna,
dwie łaty niwelacyjne, dwie żabki niwelacyjne, szpilki geodezyjne (jedenaście szpilek
i dwa kółka), pion sznurkowy, podziałka transwersalna i przenośnik, szkicownik - jeden
zestaw dla pięciu uczniów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie i bezpośrednio w terenie w formie ćwiczeń geodezyjnych,
w zespołach maksymalnie 5-osobowych w wymiarze 12 tygodni (360 godzin).
Ćwiczenia geodezyjne mogą być również organizowane w formie praktyki zawodowej.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
OBSZAR ELEKTRYCZNO-ELEKTRONICZNY (EE)
Branżowa szkoła I stopnia
MONTER SIECI I URZĄDZEŃ TELEKOMUNIKACYJNYCH 742202
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter sieci i urządzeń telekomunikacyjnych
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania kanalizacji teletechnicznej i okablowania strukturalnego;
2)
wykonywania pomiarów i naprawy torów telekomunikacyjnych;
3)
instalowania urządzeń telekomunikacyjnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie monter sieci
i urządzeń telekomunikacyjnych:
EE.01. Montaż torów i urządzeń telekomunikacyjnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie monter sieci i urządzeń telekomunikacyjnych
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w: stanowiska pomiarowe (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone
ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny
centralny; zasilacze stabilizowane napięcia stałego, zadajniki stanów logicznych,
generatory funkcyjne; autotransformatory; mierniki analogowe, multimetry cyfrowe;
oscyloskopy cyfrowe; zestawy elementów elektrycznych, elektronicznych i optoelektronicznych,
przewody i kable łączeniowe; trenażery z układami elektrycznymi i elektronicznymi
przystosowane do pomiarów ich parametrów; transformatory jednofazowe, łączniki i wskaźniki,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) z oprogramowaniem
umożliwiającym symulację pracy układów elektrycznych i elektronicznych;
2)
pracownię montażu traktów i pomiaru torów telekomunikacyjnych, wyposażoną w: stanowiska
umożliwiające montaż i pomiary torów miedzianych, światłowodowych oraz linii radiowych
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230 V prądu przemiennego,
zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik
awaryjny centralny; wieloparowe kable miedziane i światłowodowe, łącznice kablowe,
mufy kablowe, złączki do kabli miedzianych i światłowodowych, uniwersalne zestawy
do montażu złączy w kablach miedzianych, zestawy do spawania i łączenia światłowodów,
spawarki światłowodowe, system mikrokanalizacji światłowodowej, osprzęt do podwieszania
kabli światłowodowych na liniach elektroenergetycznych, kable elektroenergetyczne
z modułem światłowodowym OPGW (Optical Ground Wire) oraz OPPC (Optical Phase Conductor),
lutownice elektryczne, multimetry cyfrowe, mierniki rezystancji izolacji (megaomomierze),
odcinki kabli telekomunikacyjnych, łącznice, skrzynki kablowe, puszki kablowe, szafki
kablowe, wsporniki kablowe, pończochy do wciągania kabli telekomunikacyjnych, zestaw
wkrętaków płaskich i krzyżowych, zestaw kluczy płaskich i oczkowych, latarki światłowodowe,
źródła światła laserowego, mierniki mocy optycznej, testery telekomunikacyjne z funkcją
reflektometru TDR (Time-domain reflectometer), reflektometry optyczne OTDR (Optical
Time-domain reflectometer), nadajniki sygnału radiowego, mierniki poziomu sygnału,
kable koncentryczne, złącza typu F, anteny nadawczo-odbiorcze;
3)
pracownię montażu i konserwacji urządzeń telekomunikacyjnych, wyposażoną w: stanowiska
umożliwiające montaż i konserwację urządzeń telekomunikacyjnych (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230 V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną
przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny centralny;
przyrządy pomiarowe uniwersalne oraz mierniki i testery specjalistyczne, generatory
funkcyjne, oscyloskopy cyfrowe, aparaty telefoniczne analogowe i cyfrowe, FAX, analogowe
i cyfrowe łącze abonenckie, różnego typu kable telekomunikacyjne spełniające wymagania
kategorii okablowania 5, 6, 6a i 7, różnego typu zakończenia kablowe, zaciskacze wtyków
RJ11 i RJ45, zaciskacze wtyków BNC, noże monterskie, zestawy wkrętaków płaskich i
krzyżowych, noże uderzeniowe, modele lub symulatory ze specjalnie przygotowanymi układami
umożliwiającymi badanie oraz testowanie telekomunikacyjnych urządzeń końcowych;
ponadto każda pracownia powinna być wyposażona w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, skanerem i projektorem
multimedialnym oraz pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsca zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter sieci i urządzeń telekomunikacyjnych
po potwierdzeniu kwalifikacji EE.01. Montaż torów i urządzeń telekomunikacyjnych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik telekomunikacji
po potwierdzeniu kwalifikacji EE.06. Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
MECHATRONIK 742118
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechatronik powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
montowania urządzeń i systemów mechatronicznych;
2)
wykonywania rozruchu urządzeń i systemów mechatronicznych;
3)
wykonywania konserwacji urządzeń i systemów mechatronicznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.h) oraz efekty
kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.r);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie mechatronik:
EE.02. Montaż, uruchamianie i konserwacja urządzeń i systemów mechatronicznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie mechatronik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla
nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, skanerem/urządzeniem
wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą interaktywną/monitorem interaktywnym,
stanowiska pomiarowe (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400
V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową wyposażone w wyłączniki
awaryjne i wyłącznik awaryjny centralny; zasilacze stabilizowane napięcia stałego
12/24 V DC, zadajniki stanów logicznych, generatory funkcyjne; autotransformatory;
przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe; oscyloskopy; zestawy elementów elektrycznych
i elektronicznych, przewody i kable elektryczne; transformatory jednofazowe, przekaźniki
i styczniki, łączniki wskaźniki, sygnalizatory, silniki elektryczne małej mocy; stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem umożliwiającym
symulację pracy układów elektrycznych i elektronicznych;
2)
pracownię rysunku technicznego i systemów CAD, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela, z drukarką, skanerem/urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem
multimedialnym/tablicą interaktywną/monitorem interaktywnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design), pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, przykładowe elementy oraz podzespoły i zespoły
mechaniczne, pneumatyczne, hydrauliczne, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku
technicznego, dokumentacje konstrukcyjne urządzeń i systemów mechatronicznych, modele
maszyn i urządzeń, przyrządy do pomiarów wielkości nieelektrycznych, instrukcje obsługi
urządzeń i systemów mechatronicznych;
3)
pracownię technologii mechanicznej, wyposażoną w: stanowiska do obróbki ręcznej metali
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół ślusarski z imadłem, zestaw
narzędzi do obróbki ręcznej metali, zestaw przyrządów pomiarowych, materiały, surowce
i półfabrykaty do obróbki; stanowiska obróbki maszynowej metali (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: tokarkę, frezarkę, lub centrum obróbcze oraz wiertarkę
i szlifierkę;
4)
pracownię montażu urządzeń i systemów mechatronicznych, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką,
skanerem/urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą interaktywną/monitorem
interaktywnym, stanowiska (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) do montażu i demontażu:
elementów, podzespołów i zespołów: mechanicznych, pneumatycznych i hydraulicznych
(zawory, siłowniki, silniki, czujniki), elementów i podzespołów elektrycznych i elektronicznych
(czujniki, przyciski, styczniki, przekaźniki, przekaźniki czasowe, przekaźniki bistabilne,
wyłączniki silnikowe, silniki jednofazowe z kondensatorami, silniki prądu stałego,
silniki krokowe, silniki trójfazowe z możliwością przełączania trójkąt/gwiazda, przetwornice
częstotliwości, sterownik PLC); narzędzia i przyrządy pomiarowe; dokumentację techniczną
montowanych elementów, podzespołów i zespołów;
5)
pracownię użytkowania urządzeń i systemów mechatronicznych, wyposażoną w: stanowisko
komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu,
z drukarką, skanerem/urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą
interaktywną/monitorem interaktywnym, stanowiska umożliwiające rozruch i konserwację
urządzeń i systemów mechatronicznych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów); narzędzia
i przyrządy pomiarowe; dokumentację techniczną urządzeń i systemów mechatronicznych
oraz stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem
do wizualizacji i symulacji działania urządzeń i systemów mechatronicznych;
ponadto każda pracownia, oprócz pracowni rysunku technicznego i systemów CAD, powinna
być zasilana napięciem 230/400 V prądu przemiennego i sprężonym powietrzem. Na każdym
stanowisku powinna być możliwość podłączenia napięcia 12/24 V DC. Każde stanowisko
musi być zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne
i wyłącznik awaryjny centralny oraz pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, warsztatach szkolnych,
placówkach kształcenia praktycznego, placówkach kształcenia ustawicznego oraz podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechatronik po potwierdzeniu kwalifikacji
EE.02. Montaż, uruchamianie i konserwacja urządzeń i systemów mechatronicznych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik mechatronik po
potwierdzeniu kwalifikacji EE.21. Eksploatacja i programowanie urządzeń i systemów mechatronicznych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
ELEKTRONIK 742117
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie elektronik powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
montowania elementów oraz układów elektronicznych na płytkach drukowanych w urządzeniach;
2)
wykonywania instalacji i instalowania urządzeń elektronicznych;
3)
uruchamiania układów i instalacji na podstawie dokumentacji;
4)
demontowania i przygotowania do recyklingu elementów, urządzeń i instalacji elektronicznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie elektronik:
EE.03. Montaż oraz instalowanie układów i urządzeń elektronicznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie elektronik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
laboratorium elektrotechniki i elektroniki, wyposażone w: stanowiska pomiarowe (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone
ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny
centralny; zasilacze stabilizowane napięcia stałego, zadajniki stanów logicznych,
generatory funkcyjne i arbitralne; autotransformatory; przyrządy pomiarowe analogowe
i cyfrowe; oscyloskopy; analizatory sygnałów analogowych i cyfrowych w dziedzinie
czasu i częstotliwości, analizatory widma; zestawy elementów elektrycznych i elektronicznych,
przewody i kable elektryczne, przewody połączeniowe i pomiarowe z sondami; trenażery
z układami elektrycznymi i elektronicznymi przystosowane do pomiarów parametrów; transformatory
jednofazowe, prostowniki, przekaźniki i styczniki, łączniki, wskaźniki, sygnalizatory,
silniki elektryczne małej mocy; stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem umożliwiającym symulację pracy układów elektrycznych
i elektronicznych;
2)
pracownię obróbki ręcznej i mechanicznej, wyposażoną w: stanowiska obróbki ręcznej
i mechanicznej metali i tworzyw (jedno stanowisko dla jednego ucznia) wyposażone w:
narzędzia do obróbki ręcznej i mechanicznej oraz narzędzia pomiarowe;
3)
pracownię montażu układów elektronicznych, wyposażoną w: stanowiska do mechanicznego
i elektrycznego montażu i demontażu elementów na płytkach drukowanych i podzespołów
w urządzeniach elektronicznych (jedno stanowisko dla jednego ucznia); przyrządy pomiarowe
uniwersalne; narzędzia do weryfikacji poprawności montażu oraz stanowiska komputerowe
dla uczniów z oprogramowaniem do symulacji układów elektronicznych (jedno stanowisko
dla jednego ucznia);
4)
pracownię instalacji urządzeń elektronicznych obejmującą kształcenie w zakresie montażu
instalacji i urządzeń elektronicznych, wyposażoną w: stanowiska (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające instalowanie i uruchamianie: urządzeń elektroakustycznych,
odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, urządzeń i bloków funkcjonalnych systemu
telewizji kablowej i satelitarnej, systemów kontroli dostępu i systemów zabezpieczeń,
urządzeń zapisu i odtwarzania dźwięku i obrazu, elementów, układów i urządzeń automatyki
przemysłowej, elementów wejściowych (czujników) i elementów wyjściowych (wykonawczych),
systemów pomiarowych, urządzeń i sieci komputerowych; urządzenia, materiały i narzędzia
do wykonania połączeń elektrycznych i mechanicznych w wykonywanych instalacjach, narzędzia
pomiarowe do diagnostyki wykonanej instalacji;
ponadto w każdej pracowni i laboratorium powinno znajdować się stanowisko komputerowe
dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką i
ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie elektronik po potwierdzeniu kwalifikacji EE.03. Montaż oraz instalowanie układów i urządzeń elektronicznych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik elektronik po potwierdzeniu
kwalifikacji EE.22. Eksploatacja urządzeń elektronicznych oraz po uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
ELEKTROMECHANIK 741201
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie elektromechanik powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania i uruchamiania maszyn i urządzeń elektrycznych na podstawie dokumentacji
technicznej;
2)
obsługi maszyn i urządzeń elektrycznych, z uwzględnieniem elektronarzędzi i sprzętu
gospodarstwa domowego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie elektromechanik:
EE.04. Montaż i obsługa maszyn i urządzeń elektrycznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie elektromechanik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię obróbki ręcznej i montażu mechanicznego, wyposażoną w: stanowiska do obróbki
ręcznej metali i tworzyw sztucznych (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stoły ślusarskie z imadłami i kompletem narzędzi, takich jak: narzędzia pomiarowe,
narzędzia traserskie, nożyce ręczne do blachy, zestaw młotków, zestaw pilników ślusarskich,
piłka ręczna do metalu, zestaw narzynek i gwintowników do gwintowania ręcznego, środki
ochrony indywidualnej, stanowiska montażowe (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w stoły montażowe z kompletem narzędzi, takich jak: zestaw wkrętaków ślusarskich,
zestawy kluczy, zestaw szczypiec;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: elektronarzędzia (wiertarkę ręczną, wiertarko-wkrętarkę,
pilarkę ręczną/stołową, wyrzynarkę, szlifierkę kątową), młotki gumowe i nabijaki do
łożysk, zestaw szczypiec do montażu pierścieni osadczych sprężystych, zestaw ściągaczy
do łożysk, kowadło, stół traserski, lutownice transformatorowe i oporowe (stacje lutownicze),
stanowiska powinny być wyposażone w środki ochrony indywidualnej, zaopatrzone we właściwy
system wentylacji, nożyce dźwigniowe ręczne do cięcia blach, praskę hydrauliczną,
szlifierko-ostrzarkę, wiertarkę stołową z kompletem wierteł krętych do metalu, sprężarkę
z osprzętem do czyszczenia sprężonym powietrzem i malowania natryskowego, narzędzia
do nanoszenia powłok ochronnych (szczotki druciane, pędzle), zestaw narzędzi kontrolno-pomiarowych
suwmiarkowych, mikrometrycznych i czujnikowych, kątomierzy i poziomnic;
2)
pracownię elektrotechniki, wyposażoną w: stanowiska pomiarowe, zawierające stoły laboratoryjne
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów) zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego,
zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową oraz wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik
awaryjny centralny; zasilacze stabilizowane napięcia stałego, autotransformatory;
przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe, zestawy zawierające elementy elektryczne
do wykonywania ćwiczeń; ponadto pracownia powinna być wyposażona w: oscyloskop i stanowisko
komputerowe z oprogramowaniem umożliwiającym symulację pracy układów elektrycznych;
3)
pracownię montażu i obsługi maszyn i urządzeń elektrycznych, wyposażoną w: stanowiska
montażowe (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) wyposażone w komplet narzędzi, takich
jak: zestawy kluczy, zestawy wkrętaków elektrotechnicznych i ślusarskich, zestaw szczypiec
elektrotechnicznych, narzędzia do przygotowania przewodów, miernik uniwersalny oraz
zestawy zawierające elementy do wykonywania ćwiczeń z zakresu montażu obwodów elektrycznych
maszyn i urządzeń elektrycznych, zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego,
zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową oraz wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik
awaryjny centralny, przystosowane do demontażu i montażu mechanicznego maszyn i urządzeń
elektrycznych oraz demontażu i montażu ich osprzętu elektrycznego;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: autotransformatory, zasilacze stabilizowane;
przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe, mierniki rezystancji izolacji, mierniki prędkości
obrotowej, maszyny i urządzenia elektryczne, sprzęt AGD, elektronarzędzia i elementy
układów hydraulicznych i pneumatycznych do wykonywania ćwiczeń praktycznych; stanowisko
do przewijania, impregnacji, wygrzewania i montażu uzwojeń; przewody i aparaty stosowane
w obwodach zasilania, sterowania i sygnalizacji maszyn i urządzeń elektrycznych; stanowisko
komputerowe umożliwiające korzystanie ze źródeł informacji technicznej i handlowej;
Każda pracownia powinna być wyposażona w stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem
multimedialnym.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
ELEKTRYK 741103
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie elektryk powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania i uruchamiania instalacji elektrycznych na podstawie dokumentacji technicznej;
2)
montowania i uruchamiania maszyn i urządzeń elektrycznych na podstawie dokumentacji
technicznej;
3)
wykonywania konserwacji instalacji, maszyn i urządzeń elektrycznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie elektryk:
EE.05. Montaż, uruchamianie i konserwacja instalacji, maszyn i urządzeń elektrycznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie elektryk powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w:
a)
stanowiska pomiarowe, zawierające stoły laboratoryjne (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów) zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zapewniające ochronę przeciwporażeniową,
przeciwprzepięciową oraz wyposażone w wyłączniki awaryjne stanowiskowe i wyłącznik
awaryjny centralny,
b)
zasilacze stabilizowane napięcia stałego, autotransformatory, generatory funkcyjne,
c)
przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe, oscyloskopy,
d)
zestawy elementów elektrycznych i elektronicznych, przewody i kable elektryczne,
e)
trenażery z układami elektrycznymi i elektronicznymi przystosowane do pomiarów,
f)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem
umożliwiającym symulację pracy układów elektrycznych i elektronicznych;
2)
pracownię montażu i konserwacji maszyn i urządzeń elektrycznych, wyposażoną w:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali i tworzyw sztucznych (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), przyrządy do pomiaru wielkości geometrycznych,
b)
stanowiska montażowe (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) zasilane napięciem 230/400
V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową i przeciwprzepięciową
oraz wyposażone w wyłączniki awaryjne stanowiskowe i wyłącznik awaryjny centralny,
przystosowane do demontażu i montażu z podzespołów maszyn i urządzeń elektrycznych,
układów sterowania, regulacji i zabezpieczeń,
c)
autotransformatory jednofazowe i trójfazowe,
d)
przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe, w tym mierniki rezystancji izolacji, mierniki
prędkości obrotowej,
e)
maszyny i urządzenia elektryczne przystosowane do pomiarów,
f)
układy elektronicznego sterowania maszynami i urządzeniami elektrycznymi (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów),
g)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem
umożliwiającym tworzenie dokumentacji technicznej oraz symulacje pracy maszyn i urządzeń
elektrycznych;
3)
pracownię montażu i konserwacji instalacji elektrycznych, wyposażoną w:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali i tworzyw sztucznych (jedno stanowisko dla jednego
ucznia),
b)
przyrządy do pomiaru wielkości geometrycznych; stanowiska wyposażone w ażurowe lub
drewnopodobne ściany o wymiarach ok. 1,6 m × 2 m (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową
i przeciwprzepięciową oraz wyposażone w wyłączniki awaryjne stanowiskowe i wyłącznik
awaryjny centralny, przystosowane do montażu różnego rodzaju instalacji elektrycznych,
c)
przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe, w tym mierniki rezystancji izolacji, mierniki
parametrów instalacji elektrycznych, liczniki energii elektrycznej,
d)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem
umożliwiającym tworzenie dokumentacji technicznej instalacji elektrycznych;
ponadto każda pracownia powinna posiadać stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką i ze skanerem, projektorem multimedialnym
oraz wizualizerem.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie elektryk po potwierdzeniu kwalifikacji EE.05. Montaż, uruchamianie i konserwacja instalacji, maszyn i urządzeń elektrycznych
może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik elektryk po potwierdzeniu
kwalifikacji EE.26. Eksploatacja maszyn, urządzeń i instalacji elektrycznych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
Technikum
TECHNIK TELEKOMUNIKACJI 352203
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia oraz w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik telekomunikacji powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania kanalizacji teletechnicznej i okablowania strukturalnego;
2)
wykonywania pomiarów i naprawy torów telekomunikacyjnych;
3)
instalowania urządzeń telekomunikacyjnych;
4)
uruchamiania i utrzymania urządzeń sieci telekomunikacyjnych;
5)
uruchamiania i utrzymania telekomunikacyjnych sieci dostępowych i rozległych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.g), PKZ(EE.b)
i PKZ(EE.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik telekomunikacji:
EE.01. Montaż torów i urządzeń telekomunikacyjnych;
EE.06. Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik telekomunikacji powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w: stanowiska pomiarowe (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone
ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny
centralny; zasilacze stabilizowane napięcia stałego, zadajniki stanów logicznych,
generatory funkcyjne; autotransformatory; mierniki analogowe, multimetry cyfrowe;
oscyloskopy cyfrowe; zestawy elementów elektrycznych, elektronicznych i optoelektronicznych,
przewody i kable łączeniowe; trenażery z układami elektrycznymi i elektronicznymi
przystosowane do pomiarów ich parametrów; transformatory jednofazowe, łączniki i wskaźniki,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) z oprogramowaniem
umożliwiającym symulację pracy układów elektrycznych i elektronicznych;
2)
pracownię montażu traktów i pomiaru torów telekomunikacyjnych, wyposażoną w: stanowiska
umożliwiające montaż i pomiary torów miedzianych, światłowodowych oraz linii radiowych
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230 V prądu przemiennego,
zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w: wyłączniki awaryjne i wyłącznik
awaryjny centralny; wieloparowe kable miedziane i światłowodowe, łącznice kablowe,
mufy kablowe, złączki do kabli miedzianych i światłowodowych, uniwersalne zestawy
do montażu złączy w kablach miedzianych, zestawy do spawania i łączenia światłowodów,
spawarki światłowodowe, system mikrokanalizacji światłowodowej, osprzęt do podwieszania
kabli światłowodowych na liniach elektroenergetycznych, kable elektroenergetyczne
z modułem światłowodowym OPGW (Optical Ground Wire) oraz OPPC (Optical Phase Conductor),
lutownice elektryczne, multimetry cyfrowe, mierniki rezystancji izolacji (megaomomierze),
odcinki kabli telekomunikacyjnych, łącznice, skrzynki kablowe, puszki kablowe, szafki
kablowe, wsporniki kablowe, pończochy do wciągania kabli telekomunikacyjnych, zestaw
wkrętaków płaskich i krzyżowych, zestaw kluczy płaskich i oczkowych, latarki światłowodowe,
źródła światła laserowego, mierniki mocy optycznej, testery telekomunikacyjne z funkcją
reflektometru TDR (Time-domain reflectometer), reflektometry optyczne OTDR (Optical
time-domain reflectometer), nadajniki sygnału radiowego, mierniki poziomu sygnału,
kable koncentryczne, złącza typu F, anteny nadawczo-odbiorcze;
3)
pracownię montażu i konserwacji urządzeń telekomunikacyjnych, wyposażoną w: stanowiska
umożliwiające montaż i konserwację urządzeń telekomunikacyjnych (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230 V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną
przeciwporażeniową, wyposażone w: wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny centralny;
przyrządy pomiarowe uniwersalne oraz mierniki i testery specjalistyczne, generatory
funkcyjne, oscyloskopy cyfrowe, aparaty telefoniczne analogowe i cyfrowe, FAX, analogowe
i cyfrowe łącze abonenckie, różnego typu kable telekomunikacyjne spełniające wymagania
kategorii okablowania 5, 6, 6a i 7, różnego typu zakończenia kablowe, zaciskacze wtyków
RJ11 i RJ45, zaciskacze wtyków BNC, noże monterskie, zestawy wkrętaków płaskich i
krzyżowych, noże uderzeniowe, modele lub symulatory ze specjalnie przygotowanymi układami
umożliwiającymi badanie oraz testowanie telekomunikacyjnych urządzeń końcowych;
4)
pracownię uruchamiania i utrzymania sieci telekomunikacyjnych, wyposażoną w: stanowiska
umożliwiające montaż i eksploatację urządzeń telekomunikacyjnych (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), zasilane napięciem 230 V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną
przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny centralny;
centrale abonenckie stanowiskowe z wyposażeniem liniowym dla kanałów GSM (Global System
for Mobile Communications), z kartą VoIP (Voice over Internet Protocol) oraz wyposażone
w: dwie linie analogowe wewnętrzne i dwie zewnętrzne, w linię cyfrową ISDN (Integrated
Services Digital Network) typu 2B+D z możliwością konfigurowania z komputera wyposażonego
w odpowiedni program oraz z możliwością monitorowania ruchu w sieci, aparaty analogowe
z DTMF (Dual Tone Multi Frequency), terminale cyfrowe ISDN, aparaty telefoniczne VoIP,
telefony bezprzewodowe GSM, anteny telefonii komórkowej, przekaźniki radiowe dla telefonii
komórkowej, przełączniki programowalne co najmniej 8-portowe, centralę telefoniczną
zapewniającą współpracę stanowiskowych central abonenckich, bezprzewodowe punkty dostępowe
Wi-Fi w standardach 802.11a, 802.11b, 802.11g, 802.11n, 802.11ac, kompletne zestawy
komputerowe z przewodowymi i bezprzewodowymi kartami sieciowymi, modemy HDSL (High
bit rate Digital Subscriber Line), modemy ADSL (Asymmetric Digital Subscriber Line)
z możliwością podłączenia do linii telefonicznej, koncentratory ADSL, programowalne
przełączniki z kompletem kabli oraz gniazdami na moduły SFP (Small Form Factor), mediakonwertery
- moduły SFP, routery umożliwiające konfigurację protokołów routingu: RIP (Routing
Information Protocol), OSPF (Open Shortest Path First), EIGRP (Enhanced Interior Gateway
Routing Protocol) dla IPv4 i IPv6 (po 3 na stanowisko), systemy DWDM (Dense Wavelength
Division Multiplexing) i CWDM (Coarse Wavelength Division Multiplexing), łącza światłowodowe,
głowice kablowe oraz wtyki pomiarowe odpowiednie do łączówek, multimetry cyfrowe,
oscyloskopy cyfrowe, analizatory sieciowe z funkcją testera okablowania sieciowego
i reflektometrem TDR (Time-domain reflectometer), analizatory widma, źródła światła
laserowego, mierniki mocy optycznej, reflektometry OTDR (Optical Time-domain reflectometer),
analizatory widma optycznego, oprogramowanie do konfiguracji i monitorowania pracy
systemów xWDM;
ponadto każda pracownia powinna być wyposażona w stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, skanerem i projektorem
multimedialnym oraz pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK TYFLOINFORMATYK 351204
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik tyfloinformatyk powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
projektowania i przygotowania stanowiska komputerowego dla użytkownika z niepełnosprawnością
wzrokową;
2)
konfigurowania i obsługi urządzeń i oprogramowania technologii wspomagającej;
3)
prowadzenia instruktażu dotyczącego obsługi urządzeń i oprogramowania technologii
wspomagającej w trakcie pracy z systemem operacyjnym i programami użytkowymi;
4)
konfigurowania stanowiska komputerowego, dla użytkownika z niepełnosprawnością wzrokową,
do korzystania z zasobów sieci komputerowej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik tyfloinformatyk:
EE.07. Obsługa oprogramowania i sprzętu informatycznego wspomagających użytkownika
z niepełnosprawnością wzrokową.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik tyfloinformatyk powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
laboratorium tyfloinformatyczne, wyposażone w:
a)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia oraz stanowisko
dla nauczyciela) wyposażone w: komputer z procesorem wielordzeniowym, monitor z głośnikami
i wyjściem słuchawkowym, skaner, słuchawki, mikrofon, system operacyjny, pakiet programów
biurowych, program rozpoznający tekst (OCR), programy udźwiękowiające, programy powiększająco-udźwiękowiające,
syntezatory mowy, notatnik brajlowski z monitorem brajlowskim 40-znakowym, oprogramowanie
do przygotowania wydruku brajlowskiego, program do przetwarzania plików tekstowych
na pliki dźwiękowe, edytor dźwięku, program do tworzenia książek mówionych,
b)
serwer z oprogramowaniem; sieciową monochromatyczną drukarką laserową; zasilacz awaryjny
UPS; router; przełącznik (switch); projektor multimedialny z ekranem projekcyjnym;
drukarkę brajlowską tekstową; drukarkę brajlowską graficzną; stacjonarne powiększalniki
komputerowe; powiększalniki mobilne; urządzenie lektorskie; urządzenia do odtwarzania
książek mówionych; urządzenie do tworzenia i odtwarzania książek mówionych; urządzenia
mobilne z systemem operacyjnym i oprogramowaniem udźwiękowiającym (jedno urządzenie
dla jednego ucznia); udźwiękowione urządzenia elektroniczne: czytniki kolorów, dyktafony
cyfrowe;
2)
laboratorium komputerowe, wyposażone w:
a)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia oraz stanowisko
dla nauczyciela) wyposażone w: komputer z procesorem wielordzeniowym, monitor z głośnikami
i wyjściem słuchawkowym, słuchawki, mikrofon, system operacyjny, pakiet programów
biurowych, program udźwiękowiający, program powiększająco-udźwiękowiający, syntezator
mowy, oprogramowanie do partycjonowania dysków, oprogramowanie do tworzenia obrazów
dysków, urządzenie pamięci USB,
b)
serwer z oprogramowaniem; projektor multimedialny z ekranem projekcyjnym, router,
sieciową monochromatyczną drukarkę laserową; wielofunkcyjne urządzenie laserowe spełniające
rolę drukarki kolorowej, skanera i kopiarki; zasilacz awaryjny UPS; dysk twardy przenośny;
dysk sieciowy; przełącznik (switch);
ponadto stanowiska komputerowe w laboratorium tyfloinformatycznym i w laboratorium
komputerowym powinny być podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu.
W szkole prowadzącej kształcenie w zawodzie technik tyfloinformatyk językiem obcym
ukierunkowanym zawodowo jest język angielski.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych i laboratoriach,
placówkach kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK INFORMATYK 351203
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik informatyk powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania oraz eksploatacji systemów komputerowych i urządzeń peryferyjnych;
2)
wykonywania i eksploatacji lokalnych sieci komputerowych;
3)
projektowania, tworzenia, administracji i użytkowania baz danych;
4)
programowania aplikacji desktopowych, internetowych oraz mobilnych;
5)
projektowania, tworzenia i administracji stronami WWW i systemami zarządzania treścią.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik informatyk:
EE.08. Montaż i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i sieci;
EE.09. Programowanie, tworzenie i administrowanie stronami internetowymi i bazami
danych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik informatyk powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię urządzeń techniki komputerowej, wyposażoną w:
a)
stanowisko dla nauczyciela wyposażone w: komputer stacjonarny lub mobilny podłączony
do Internetu z oprogramowaniem systemowym i użytkowym, ekran lub tablicę multimedialną
i rzutnik lub telewizor multimedialny oraz urządzenie wielofunkcyjne lub drukarkę
i skaner,
b)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
c)
podzespoły umożliwiające montaż komputera osobistego; dodatkowe elementy komputera
osobistego umożliwiające jego rekonfigurację,
d)
oprogramowanie do wirtualizacji; różne systemy operacyjne; oprogramowanie do tworzenia
obrazów dysków; oprogramowanie narzędziowe, diagnostyczne i zabezpieczające - po jednym
na stanowisko,
e)
drukarkę laserową, atramentową, igłową, urządzenie wielofunkcyjne, drukarkę 3D; skaner,
ploter; laptop, tablet lub inne urządzenie mobilne; projektor multimedialny, klawiaturę
i mysz bezprzewodową, czytnik kart pamięci - po jednej sztuce na pracownię,
f)
stół monterski z matą i opaską antystatyczną, elementy ochrony indywidualnej ESD;
zestaw narzędzi monterskich; podłączenie do sieci lokalnej z dostępem do Internetu
- po jednym zestawie na stanowisko,
g)
multimetr uniwersalny, tester płyt głównych i zasilaczy - po jednym zestawie na stanowisko;
2)
pracownię lokalnych sieci komputerowych, wyposażoną w: stanowisko dla nauczyciela
wyposażone w komputer stacjonarny lub mobilny podłączony do Internetu z oprogramowaniem
systemowym i użytkowym, ekran lub tablicę multimedialną i rzutnik lub telewizor multimedialny
oraz urządzenie wielofunkcyjne lub drukarkę i skaner; stanowiska komputerowe dla uczniów
złożone z dwóch komputerów z obsługą sieci bezprzewodowej i przewodowej, w tym jeden
z dwoma złączami Ethernet (jedno stanowisko dla jednego ucznia); szafę dystrybucyjną
19” z wyposażeniem lub stelaż; zasilacz awaryjny UPS; przełącznik zarządzany z obsługą
lokalnych sieci wirtualnych; router, modem lub router z modemem, z portem Ethernet
i obsługą wirtualnych sieci prywatnych; punkt dostępu do lokalnej sieci bezprzewodowej;
tester okablowania; reflektometr TDR - do torów przewodów miedzianych; różne sieciowe
systemy operacyjne przeznaczone dla serwerów; różne systemy operacyjne dla stacji
roboczych; oprogramowanie do wirtualizacji; oprogramowanie do monitorowania pracy
sieci; stół monterski; zestaw narzędzi monterskich; podłączenie do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu - jeden zestaw sprzętowy na stanowisko;
3)
pracownia montażu sieci, wyposażoną w:
a)
stanowisko dla nauczyciela wyposażone w: komputer stacjonarny lub mobilny podłączony
do Internetu z oprogramowaniem systemowym i użytkowym, ekran lub tablicę multimedialną
i rzutnik lub telewizor multimedialny oraz urządzenie wielofunkcyjne lub drukarkę
i skaner,
b)
stanowiska uczniowskie (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) wyposażone w: stół montażowy
z imadłem, zestaw narzędzi monterskich, wiertarko-wkrętarkę, prowadnicę do cięcia
skośnego, płyty montażowe, piłkę do cięcia, pistolet do klejenia na gorąco, środki
indywidualnej ochrony, zaciskarkę RJ-45, wtyki RJ-45, gniazda natynkowe lub listwowe
z modułami keystone RJ-45, korytka z tworzywa sztucznego do okablowania strukturalnego,
płyty montażowe, stacje lutownicze, oświetlenie punktowe, ściągacz izolacji, tester
okablowania LCD z szukaczem/skanerem kabli, panel krosowy lub ramka krosownicza do
modułów keystone;
4)
pracownię aplikacji i stron WWW, wyposażoną w:
a)
stanowisko dla nauczyciela wyposażone w komputer stacjonarny lub mobilny podłączony
do Internetu z oprogramowaniem systemowym i użytkowym, ekran lub tablicę multimedialną
i rzutnik lub telewizor multimedialny oraz urządzenie wielofunkcyjne lub drukarkę
i skaner,
b)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
na każdym stanowisku w: kompilatory różnych języków programowania; edytor WYSIWYG;
oprogramowanie do tworzenia grafiki i animacji, obróbki materiałów audio i wideo;
oprogramowanie serwera relacyjnej bazy danych z programami narzędziowymi; oprogramowanie
umożliwiające tworzenie aplikacji internetowych po stronie serwera i klienta w wybranych
językach programowania; podłączenie do sieci lokalnej z dostępem do Internetu; dostęp
do serwera umożliwiającego publikację stron WWW i aplikacji internetowych.
W szkole prowadzącej kształcenie w zawodzie technik informatyk językiem obcym ukierunkowanym
zawodowo jest język angielski.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła organizuje
praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki pracy właściwe dla
nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK TELEINFORMATYK 351103
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik teleinformatyk powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
instalowania, uruchamiania i utrzymania terminali i sieci dostępowych;
2)
wykonywania i utrzymania sieci komputerowych;
3)
montowania i eksploatacji cyfrowych systemów transmisji danych;
4)
instalowania i eksploatacji systemów głosowej transmisji danych;
5)
administrowania sieciami i systemami teleinformatycznymi.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.g), PKZ(EE.b)
i PKZ(EE.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik teleinformatyk:
EE.10. Montaż, uruchamianie oraz utrzymanie urządzeń i sieci teleinformatycznych;
EE.11. Administrowanie sieciowymi systemami operacyjnymi i sieciami komputerowymi.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik teleinformatyk powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w: stanowiska pomiarowe (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone
ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne oraz wyłącznik awaryjny
centralny; zasilacze stabilizowane napięcia stałego; autotransformatory; generatory
funkcyjne; przyrządy pomiarowe; zestawy elementów elektrycznych i elektronicznych;
makiety z układami elektronicznymi do badania: wzmacniaczy, generatorów napięć sinusoidalnych
i impulsowych, stabilizatorów, filtrów, układów modulacji, komparatorów, dyskryminatorów;
stanowiska dla uczniów do obróbki ręcznej metali i tworzyw sztucznych oraz do montażu
układów elektrycznych i elektronicznych, katalogi elementów elektrycznych i elektronicznych;
2)
pracownię sieciowych systemów operacyjnych, wyposażoną w stanowiska komputerowe dla
uczniów - serwer ze sprzętowym wspomaganiem wirtualizacji i stację roboczą (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), dodatkowe elementy komputera umożliwiające jego rozbudowę
i rekonfigurację, stół monterski z matą i opaską antystatyczną, zestaw narzędzi monterskich,
różne systemy operacyjne stacji roboczej, serwerowe systemy operacyjne, oprogramowanie
narzędziowe diagnostyczne i zabezpieczające, oprogramowanie do wirtualizacji, przełącznik
programowalny, router z Wi-Fi, bezprzewodową kartę sieciową, patchcordy, drukarkę
lub kserokopiarkę z wbudowaną kartą sieciową, projektor multimedialny, pracownia podłączona
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu z możliwością separacji portów do stanowisk
dydaktycznych;
3)
pracownię sieci komputerowych, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów z
procesorami umożliwiającymi wirtualizacje (jedno stanowisko dla jednego ucznia); drukarkę
laserową lub kserokopiarkę, z możliwością pracy jako serwer wydruku; szafę dystrybucyjną
19” lub stelaż teleinformatyczny 19” (RACK), serwer; zasilacz awaryjny z zarządzaniem,
proste i programowalne przełączniki, routery, oprogramowanie typu zapora sieciowa
(firewall) z obsługą wirtualnych sieci prywatnych; punkt dostępu do lokalnej sieci
bezprzewodowej z różnego typu antenami zewnętrznymi i portem zasilania przez Ethernet;
telefon internetowy; tester okablowania; reflektometr w dziedzinie czasu (TDR) do
pomiarów linii miedzianych; oprogramowanie do monitorowania pracy sieci, zestaw narzędzi
monterskich; podłączenie do sieci lokalnej z dostępem do Internetu;
4)
pracownię urządzeń i sieci teleinformatycznych, wyposażoną w: sieć strukturalną, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), połączone w niezależną
sieć lokalną wraz z serwerem, oprogramowanie systemowe i sieciowe, punkty dostępu
do sieci bezprzewodowej, sieć światłowodową; urządzenia zasilające i zabezpieczające
urządzenia teletransmisyjne, oprogramowanie narzędziowe, diagnostyczne i zabezpieczające;
drukarkę laserową lub kserokopiarkę z możliwością pracy jako serwer wydruku; stanowisko
telefonii komputerowej, wyposażoną w centralę telefoniczną umożliwiającą przesyłanie
dźwięków mowy za pomocą łączy internetowych (VoIP) oraz telefony, bramkę umożliwiającą
przesyłanie dźwięków mowy kodowanych z analogowego aparatu telefonicznego do transmisji
przez łącza komputerowe (VoIP), przełącznik zarządzany z obsługą lokalnych sieci wirtualnych
i portami zasilania przez Ethernet; koncentrator wszystkich technologii cyfrowych
linii abonenckich - sieci komputerowych łączących komputery (xDSL - DSLAM) z funkcją
serwera obsługującego protokół partnerstwo publiczno-prywatne (PPP); router z modemem,
z portem Ethernet i obsługą protokołu partnerstwo publiczno-prywatne (PPP), koncentrator
pasywnej sieci optycznej min. 2,5Gb/s (OLT xPON), terminale pasywnej sieci optycznej
min. 1,25 Gb/s (ONU xPON), splitery optyczne do rozdzielania sygnału optycznego o
różnym stopniu podziału, np.: 1x2, 1x4, 1x8, oprzyrządowanie do badania transmisji,
stół monterski z matą i opaską antystatyczną; zestaw narzędzi monterskich; zestaw
do montażu złączy światłowodowych, spawarkę światłowodową; reflektometr w dziedzinie
czasu do pomiarów włókien światłowodowych (OTDR) z funkcją pomiaru pasywnej sieci
optycznej (PON), referencyjne źródło światła oraz miernik mocy optycznej, latarkę
inspekcyjną do badania uszkodzeń torów światłowodowych, podłączenie do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, warsztatach szkolnych,
placówkach kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz w podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK AWIONIK 315316
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej dla młodzieży.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik awionik powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania oceny technicznej statków powietrznych;
2)
wykonywania obsługi liniowej statków powietrznych;
3)
wykonywania napraw wyposażenia awionicznego i elektrycznego statków powietrznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.a) oraz efekty
kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru kształcenia mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.j);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik awionik:
EE.12. Wykonywanie obsługi liniowej statków powietrznych i obsługi hangarowej wyposażenia
awionicznego.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik awionik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w: stanowiska pomiarowe (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone
ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik centralny;
zasilacze stabilizowane napięcia stałego, zadajniki stanów logicznych, generatory
funkcyjne; autotransformatory; przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe; oscyloskopy;
zestawy elementów elektrycznych i elektronicznych, przewody i kable elektryczne; transformatory
jednofazowe, przekaźniki i styczniki, łączniki, wskaźniki, sygnalizatory, silniki
elektryczne małej mocy; stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów) z oprogramowaniem umożliwiającym symulację pracy układów elektrycznych i
elektronicznych;
2)
pracownię mechaniczną techniki lotniczej, wyposażoną w: plansze figur płaskich i modele
brył geometrycznych, rysunki brył ściętych i przenikających się, normy dotyczące zasad
wykonywania rysunku technicznego, próbki materiałów konstrukcyjnych, elementy statków
powietrznych z wykrytymi wadami, prezentacje komputerowe przedstawiające uszkodzenia
i wady materiałów i elementów konstrukcyjnych, przyrządy kontrolno-pomiarowe wymiarów
geometrycznych, narzędzia do obróbki ręcznej metali i tworzyw sztucznych, normy dotyczące
techniki lotniczej, modele profili lotniczych, modele statków powietrznych: samolotów,
śmigłowców i szybowców, aerodynamiczny tunel dymny do wizualizacji przepływów, stanowiska
do badania rozkładu ciśnień i prędkości przepływu (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
tablice i plansze ilustrujące zmiany właściwości atmosfery, charakterystyki aerodynamiczne,
modele mechanizacji skrzydła, modele silników lotniczych i ich podzespołów, wybrane
elementy silników, plansze i modele śmigieł, wirników nośnych, reduktorów, instalacji
silnikowych, plansze, instrukcje i przepisy dotyczące bezpieczeństwa podczas obsługi
lotniczych zespołów napędowych, filmy dydaktyczne, poradniki, katalogi i instrukcje
dotyczące materiałów konstrukcyjnych statków powietrznych oraz elementów statków powietrznych,
projektor multimedialny, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu;
3)
pracownię budowy i eksploatacji statków powietrznych, wyposażoną w: statek powietrzny
(samolot lub śmigłowiec) zasilany niezależnym źródłem energii elektrycznej i sprężonymi
gazami, sprzęt lotniskowo-hangarowy, aparaturę kontrolno-pomiarową do sprawdzania
układów statku powietrznego, dokumentację techniczną statku powietrznego, modele samolotów,
śmigłowców, szybowców oraz ich podzespołów, schematy instalacji, zestaw instrukcji
i przepisów lotniczych dotyczących bezpieczeństwa obsługi statków powietrznych, dokumentacje
pokładowe i poświadczające.
W szkole prowadzącej kształcenie w zawodzie technik awionik językiem obcym ukierunkowanym
zawodowo jest język angielski.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, przedsiębiorstwach lotniczych lub jednostkach wojskowych sił powietrznych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK URZĄDZEŃ DŹWIGOWYCH 311940
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik urządzeń dźwigowych powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania urządzeń dźwigowych;
2)
oceniania stanu technicznego urządzeń dźwigowych;
3)
wykonywania czynności związanych z obsługą i konserwacją urządzeń dźwigowych;
4)
dokonywania modernizacji urządzeń dźwigowych;
5)
organizowania prac związanych z montażem, obsługą, konserwacją i modernizacją urządzeń
dźwigowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.a) i PKZ(EE.c)
oraz efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik urządzeń
dźwigowych:
EE.13. Montaż i konserwacja urządzeń dźwigowych;
EE.14. Organizacja prac związanych z budową, montażem i konserwacją urządzeń
dźwigowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik urządzeń dźwigowych powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię mechaniki, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z drukarką,
skanerem oraz z projektorem multimedialnym; stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z
dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, programy komputerowe wspomagające
projektowanie, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy
dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego, modele części maszyn,
eksponaty maszyn i urządzeń, próbki materiałów konstrukcyjnych i eksploatacyjnych,
narzędzia i przyrządy pomiarowe;
2)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w: stanowiska pomiarowe, wyposażone
w stoły laboratoryjne (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) zasilane napięciem 230/400
V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową oraz wyposażone w wyłączniki
awaryjne i wyłącznik awaryjny centralny; zasilacze stabilizowane napięcia stałego,
autotransformatory, generatory funkcyjne; przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe,
oscyloskopy; elementy elektryczne i elektroniczne, przewody i kable elektryczne; trenażery
z układami elektrycznymi i elektronicznymi przystosowane do pomiarów; stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem umożliwiającym
symulację pracy układów elektrycznych i elektronicznych, schematy ideowe i montażowe
układów elektrycznych i elektronicznych;
3)
pracownię urządzeń dźwigowych, wyposażoną w: stanowiska montażowe (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów) zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone
ochroną przeciwporażeniową oraz wyposażone w wyłączniki awaryjne i narzędzia do montażu;
stanowisko obróbki ręcznej wyposażone w zestaw narzędzi i przyrządy pomiarowe; podzespoły
dźwigowe: ograniczniki prędkości, chwytacze, łączniki bezpieczeństwa, czujniki, modele
prowadnic i lin, modele napędów drzwi dźwigowych, wciągarki dźwigowe reduktorowe i
bezreduktorowe, elementy sterowania wciągarek dźwigowych: styczniki, przekaźniki,
falowniki, elementy instalacji dźwigów hydraulicznych; filmy dydaktyczne oraz plansze
obrazujące budowę i działanie dźwigów osobowych i towarowych z napędem elektrycznym
i hydraulicznym oraz dźwigów budowlanych i towarowych małych, modele urządzeń dźwigowych;
schematy elektryczne oraz hydrauliczne urządzeń dźwigowych, rysunki montażowe urządzeń
dźwigowych, dokumentację techniczną urządzeń dźwigowych, instrukcje montażu, obsługi
i konserwacji urządzeń dźwigowych, katalogi podzespołów dźwigowych, dyrektywy dźwigowe,
normy dotyczące urządzeń dźwigowych, przepisy prawa dotyczące dozoru technicznego,
środki ochrony indywidualnej stosowane podczas montażu i konserwacji urządzeń dźwigowych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
zajmujących się produkcją, montażem i konserwacją urządzeń dźwigowych oraz innych
podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących
w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 6 tygodni (240 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK CHŁODNICTWA I KLIMATYZACJI 311929
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik chłodnictwa i klimatyzacji powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania i uruchamiania urządzeń i instalacji chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz
pomp ciepła;
2)
oceniania stanu technicznego urządzeń i instalacji chłodniczych, klimatyzacyjnych
oraz pomp ciepła;
3)
obsługi i konserwacji urządzeń i instalacji chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pomp
ciepła;
4)
naprawy oraz modernizacji urządzeń i instalacji chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz
pomp ciepła;
5)
organizowania prac związanych z montażem i eksploatacją urządzeń i instalacji chłodniczych,
klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła;
6)
demontażu urządzeń i instalacji chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła, odzysku
i uzdatniania czynników roboczych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.a), efekty
kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.m) oraz efekty kształcenia wspólne
dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik chłodnictwa
i klimatyzacji:
EE.15. Montaż, eksploatacja i konserwacja urządzeń i instalacji chłodniczych;
EE.16. Montaż, eksploatacja i konserwacja urządzeń i instalacji klimatyzacyjnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik chłodnictwa i klimatyzacji powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z drukarką, ploterem, skanerem oraz projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, oprogramowanie
do wykonywania rysunków technicznych, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko dla jednego
ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne do kształtowania
wyobraźni przestrzennej, przykładowe dokumentacje projektowe instalacji chłodniczych
i klimatyzacyjnych, normy dotyczące zasad wykonywania rysunków technicznych, specyfikacje
techniczne warunków wykonania i odbioru robót instalacyjnych, katalogi i cenniki materiałów,
urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych, przepisy prawa budowlanego i energetycznego
dotyczące instalacji chłodniczych i klimatyzacyjnych;
2)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w: stanowiska pomiarowe, zawierające
stoły laboratoryjne (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) zasilane napięciem 230/400
V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową oraz wyposażone w wyłączniki
awaryjne i wyłącznik awaryjny centralny; zasilacze stabilizowane napięcia stałego,
autotransformatory; przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe; elektryczne i elektroniczne
elementy instalacji chłodniczych i klimatyzacyjnych, przewody elektryczne; trenażery
z elektrycznymi i elektronicznymi układami zasilania wentylatorów, sprężarek i pomp;
modele i plansze maszyn, urządzeń elektrycznych, układów sterowania, regulacji i zabezpieczeń
stosowanych w instalacjach chłodniczych i klimatyzacyjnych; mierniki rezystancji izolacji,
mierniki prędkości obrotowej;
3)
pracownię chłodnictwa i klimatyzacji, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, ploterem, skanerem oraz projektorem multimedialnym,
pakiet programów biurowych; urządzenia chłodnicze i klimatyzacyjne do demonstracji
czynności związanych z ich obsługą i eksploatacją; plansze, schematy i przekroje sprężarek,
pomp oraz innych elementów urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych; elementy układów
automatyki chłodniczej; przyrządy do pomiarów ciśnienia, temperatury i wilgotności
powietrza oraz gęstości i prędkości przepływu płynów; filmy instruktażowe dotyczące
montażu oraz eksploatacji urządzeń i instalacji chłodniczych i klimatyzacyjnych; przykładowe
dokumentacje projektowe oraz instrukcje obsługi instalacji chłodniczych i klimatyzacyjnych;
specjalistyczne programy komputerowe; przepisy prawa budowlanego i energetycznego,
przepisy prawa polskiego i prawa Unii Europejskiej dotyczące chłodnictwa i klimatyzacji;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska ślusarskie (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy
z imadłem, narzędzia i przyrządy do trasowania, przyrządy pomiarowe, narzędzia do
obróbki ręcznej metali, wiertarkę, szlifierkę, nożyce do cięcia blachy, środki ochrony
indywidualnej,
b)
stanowiska montażu urządzeń i instalacji chłodniczych i klimatyzacyjnych (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół z blatem ognioodpornym, przyrządy pomiarowe,
narzędzia do obróbki rur stalowych, miedzianych, aluminiowych oraz rur z tworzyw sztucznych;
narzędzia i urządzenia do wykonywania połączeń zgrzewanych, lutowanych, spawanych,
klejonych, zaciskowych, gwintowych i kołnierzowych, środki ochrony indywidualnej,
instrukcje i poradniki dotyczące wykonywania połączeń,
c)
stanowiska konserwacji oraz napraw urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych (jedno
stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: działające urządzenie klimatyzacyjne
z układem chłodniczym, pompę próżniową, wagę elektroniczną do czynników chłodniczych,
wykrywacze nieszczelności, zestaw manometrów, termometry, przyrządy do pomiaru parametrów
powietrza, butle z czynnikiem chłodniczym, stację napełniania i odzysku czynnika chłodniczego,
zestaw narzędzi do wykonywania połączeń rozłącznych, cęgowy miernik uniwersalny do
pomiaru wielkości elektrycznych, katalogi, normy, instrukcje eksploatacji urządzeń,
środki ochrony indywidualnej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
produkcyjnych i usługowych prowadzących działalność w zakresie chłodnictwa i klimatyzacji
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK AUTOMATYK 311909
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik automatyk powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montażu urządzeń i instalacji automatyki;
2)
uruchamiania urządzeń i instalacji automatyki;
3)
obsługi urządzeń i instalacji automatyki;
4)
przeglądów technicznych i konserwacji urządzeń i instalacji automatyki;
5)
diagnostyki i remontu urządzeń i instalacji automatyki.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.a) i PKZ(EE.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik automatyk:
EE.17. Montaż i uruchamianie urządzeń automatyki przemysłowej;
EE.18. Przeglądy, konserwacja, diagnostyka i naprawa instalacji automatyki
przemysłowej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik automatyk powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w: stanowiska pomiarowe (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów); zasilacze stabilizowane napięcia stałego, zadajniki
stanów logicznych, generatory funkcyjne; przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe;
oscyloskopy; zestawy elementów elektrycznych i elektronicznych; przewody i kable elektryczne;
trenażery z układami elektrycznymi i elektronicznymi przystosowane do pomiarów parametrów
elektrycznych; autotransformatory, transformatory jednofazowe; przekaźniki i styczniki,
łączniki i przełączniki, wskaźniki, sygnalizatory; silniki elektryczne małej mocy;
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem
umożliwiającym symulację i rejestrację pracy układów elektrycznych i elektronicznych;
2)
pracownię pomiarów przemysłowych, wyposażoną w: stanowiska pomiarowe (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów); przyrządy pomiarowe umożliwiające pomiary: wielkości elektrycznych
- stanu izolacji, ciągłości obwodów elektrycznych, rezystancji, natężenia prądu, napięcia,
zawartości harmonicznych; wielkości nieelektrycznych - temperatury, ciśnienia, naprężeń,
siły, masy, drgań, poziomu, przepływu, przemieszczenia liniowego i kątowego; oprogramowanie
do obróbki i archiwizacji wyników pomiarów;
3)
pracownię urządzeń i układów automatyki, wyposażoną w: stanowiska pomiarowe (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów) umożliwiające naukę zasady działania, eksploatacji i
diagnostyki czujników, sygnalizatorów, regulatorów, urządzeń energoelektronicznych
(przemienników częstotliwości, zasilaczy silników prądu stałego, łączników półprzewodnikowych);
urządzenia pneumatyczne - przekształtniki, pozycjonery, siłowniki, elektrozawory,
zawory regulacyjne, sprężarki;
4)
pracownię sterowników programowalnych, wyposażoną w: stanowiska z instalacjami zawierającymi
sterowniki Programmable Logic Controller (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) umożliwiające
programowanie sterowników Programmable Logic Controller i diagnostykę instalacji wyposażonych
w sterowniki Programmable Logic Controller; stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem zgodnym z normą do programowania sterowników
Programmable Logic Controller; zestawy z treningowymi instalacjami zawierającymi sterowniki
Programmable Logic Controller;
5)
pracownię symulacji procesów automatyki, wyposażoną w: stanowiska komputerowe umożliwiające
obserwację i analizę zależności między właściwościami mediów wykorzystywanych w procesie
technologicznym - temperatura, ciśnienie, przepływ, poziom medium.
Ponadto pracownia powinna być wyposażona w: komputer, komunikator lub modem obsługujący
protokół HART, przetworniki temperatury, ciśnienia, przepływu, poziomu, urządzenia
wykonawcze, zawory dwustanowe, zawory regulacyjne, pompki, sygnalizatory; stanowiska
do symulacji procesów technologicznych, takich jak utrzymanie poziomu medium w zbiorniku,
pomiar ciśnienia, regulacja temperatury.
Każda pracownia powinna być zasilana napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczona
ochroną przeciwporażeniową oraz wyposażona w wyłączniki bezpieczeństwa i centralny
wyłącznik bezpieczeństwa, a także w stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem
multimedialnym.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, placówkach kształcenia ustawicznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsca zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła organizuje
praktyki zawodowe w podmiocie lub pracowniach symulacyjnych, zapewniających rzeczywiste
warunki pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK SZEROKOPASMOWEJ KOMUNIKACJI ELEKTRONICZNEJ 311412
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik szerokopasmowej komunikacji elektronicznej
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania i uruchamiania instalacji telewizji sanitarnej, kablowej i naziemnej;
2)
utrzymania w ruchu i konserwowania instalacji telewizji satelitarnej, kablowej i naziemnej;
3)
naprawy instalacji telewizji satelitarnej, kablowej i naziemnej;
4)
montowania i uruchamiania pozabudynkowych sieci szerokopasmowych;
5)
utrzymania w ruchu, konserwowania i naprawy pozabudynkowych sieci szerokopasmowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.g) i PKZ(EE.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik automatyk:
EE.19. Montaż i eksploatacja instalacji wewnątrzbudynkowych telewizji satelitarnej,
kablowej i naziemnej;
EE.20. Montaż i eksploatacja szerokopasmowych sieci kablowych
pozabudynkowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik szerokopasmowej komunikacji elektronicznej
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w: stanowiska pomiarowe (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone
ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny
centralny; zasilacze stabilizowane napięcia stałego, zadajniki stanów logicznych,
generatory funkcyjne; przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe; oscyloskopy; zestawy
elementów elektrycznych i elektronicznych; przewody i kable elektryczne; trenażery
z układami elektrycznymi i elektronicznymi przystosowane do pomiarów parametrów; autotransformatory,
transformatory jednofazowe; przekaźniki i styczniki, łączniki, wskaźniki, sygnalizatory;
silniki elektryczne małej mocy; stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem umożliwiającym symulację pracy układów elektrycznych
i elektronicznych;
2)
pracownię instalacji systemów odbiorczych telewizji satelitarnej i naziemnej oraz
sieci kablowej, wyposażoną w: stanowiska laboratoryjne (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów) zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową,
wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny centralny, umożliwiające instalowanie,
uruchamianie i eksploatację instalacji antenowych. Ponadto każde stanowisko powinno
być wyposażone w: urządzenia pracujące w zakresie częstotliwości radiowych telewizyjnych
i satelitarnych oraz kanału zwrotnego w sieciach kablowych: antenę pasywną, antenę
aktywną, nadajniki i odbiorniki optyczne; wzmacniacze, zasilacze; filtry pasmowe,
multiswitche, modulatory analogowe i cyfrowe, tłumiki, rozgałęźniki aktywne i pasywne,
gniazda abonenckie, mierniki sygnału TV naziemnej, satelitarnej i kablowej; urządzenia
odbiorcze abonenckie, odbiornik telewizyjny i komputer; modem kablowy, przełączniki;
kable i złącza;
3)
pracownię systemów światłowodowych, wyposażoną w: stanowiska laboratoryjne (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów) zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone
ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny
centralny, wraz z zestawem niezbędnych narzędzi do obróbki światłowodów, jedno stanowisko
do łączenia światłowodów wyposażone w spawarkę światłowodową wraz z osprzętem, jedno
stanowisko pomiarowe składające się z: reflektometru optycznego, nadajnika optycznego,
odbiornika optycznego; patchcordów, pigtaili, adapterów światłowodowych dla sieci
jednomodowych i wielomodowych; przełącznice stacyjne; szafę serwerową z osprzętem;
mufy światłowodowe z osprzętem, kable światłowodowe z elementami do wykonania połączeń.
Każda pracownia powinna być wyposażona w stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem
multimedialnym.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, placówkach kształcenia ustawicznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła organizuje
praktyki zawodowe w podmiocie lub pracowniach symulacyjnych, zapewniających rzeczywiste
warunki pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK MECHATRONIK 311410
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik mechatronik powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania urządzeń i systemów mechatronicznych;
2)
wykonywania rozruchu urządzeń i systemów mechatronicznych;
3)
wykonywania konserwacji urządzeń i systemów mechatronicznych;
4)
eksploatowania urządzeń i systemów mechatronicznych;
5)
tworzenia dokumentacji technicznej urządzeń i systemów mechatronicznych;
6)
programowania urządzeń i systemów mechatronicznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.h) i PKZ(EE.j)
oraz efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.r) i PKZ(MG.q);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik mechatronik:
EE.02. Montaż, uruchamianie i konserwacja urządzeń i systemów mechatronicznych; EE.21.
Eksploatacja i programowanie urządzeń i systemów mechatronicznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik mechatronik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla
nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, skanerem/urządzeniem
wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą interaktywną/monitorem interaktywnym,
stanowiska pomiarowe (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400
V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki
awaryjne i wyłącznik awaryjny centralny; zasilacze stabilizowane napięcia stałego
12/24 V DC, zadajniki stanów logicznych, generatory funkcyjne; autotransformatory;
przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe; oscyloskopy; zestawy elementów elektrycznych
i elektronicznych, przewody i kable elektryczne; transformatory jednofazowe, przekaźniki
i styczniki, łączniki wskaźniki, sygnalizatory, silniki elektryczne małej mocy; stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem umożliwiającym
symulację pracy układów elektrycznych i elektronicznych;
2)
pracownię rysunku technicznego i systemów CAD, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela, z drukarką, skanerem/urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem
multimedialnym/tablicą interaktywną/monitorem interaktywnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design), pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, przykładowe elementy oraz podzespoły i zespoły
mechaniczne, pneumatyczne, hydrauliczne, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku
technicznego maszynowego, dokumentacje konstrukcyjne urządzeń i systemów mechatronicznych,
modele maszyn i urządzeń, przyrządy do pomiarów wielkości nieelektrycznych, instrukcje
obsługi urządzeń i systemów mechatronicznych;
3)
pracownię technologii mechanicznej, wyposażoną w: stanowiska do obróbki ręcznej metali
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół ślusarski z imadłem, zestaw
narzędzi do obróbki ręcznej metali, zestaw przyrządów pomiarowych, materiały, surowce
i półfabrykaty do obróbki, stanowiska obróbki maszynowej metali (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: tokarkę, frezarkę lub centrum obróbcze oraz wiertarkę
i szlifierkę;
4)
pracownię montażu urządzeń i systemów mechatronicznych, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką,
skanerem/urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą interaktywną/monitorem
interaktywnym, stanowiska (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) do montażu i demontażu:
elementów, podzespołów i zespołów: mechanicznych, pneumatycznych i hydraulicznych
(zawory, siłowniki, silniki, czujniki), elementów i podzespołów elektrycznych i elektronicznych
(czujniki, przyciski, styczniki, przekaźniki, przekaźniki czasowe, przekaźniki bistabilne,
wyłączniki silnikowe, silniki jednofazowe z kondensatorami, silniki prądu stałego,
silniki krokowe, silniki trójfazowe z możliwością przełączania trójkąt/gwiazda, przetwornice
częstotliwości, sterownik PLC); narzędzia i przyrządy pomiarowe; dokumentację techniczną
montowanych elementów, podzespołów i zespołów;
5)
pracownię użytkowania urządzeń i systemów mechatronicznych, wyposażoną w: stanowisko
komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu,
z drukarką, skanerem/urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą
interaktywną/monitorem interaktywnym, stanowiska umożliwiające rozruch i konserwację
urządzeń i systemów mechatronicznych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów); narzędzia
i przyrządy pomiarowe; dokumentację techniczną urządzeń i systemów mechatronicznych
oraz stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem
instalacyjnym do programowania, wizualizacji i symulacji działania urządzeń i systemów
mechatronicznych;
6)
pracownię obsługi urządzeń i systemów mechatronicznych, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką,
skanerem/urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą interaktywną/monitorem
interaktywnym, stanowiska umożliwiające eksploatację urządzeń i systemów mechatronicznych
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów); urządzenia, narzędzia i przyrządy pomiarowe
umożliwiające uruchamianie, monitorowanie i nastawy parametrów w urządzeniach i systemach
mechatronicznych; zestawy z treningowymi instalacjami zawierającymi układy sterowania
dla urządzeń mechatronicznych; oprogramowanie do obróbki i archiwizacji wyników pomiarów,
dokumentację techniczną urządzeń i systemów mechatronicznych oraz stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem do tworzenia dokumentacji
technicznej, programowania, wizualizacji i symulacji działania urządzeń i systemów
mechatronicznych;
7)
pracownię diagnostyki i naprawy urządzeń mechatronicznych, wyposażoną w: stanowisko
komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu,
z drukarką, skanerem/urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą
interaktywną/monitorem interaktywnym, stanowiska pomiarowe (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów) umożliwiające poznanie budowy, zasady działania oraz ocenę stanu technicznego
i lokalizację uszkodzeń w urządzeniach mechatronicznych, w tym diagnostyki: urządzeń
elektrycznych - czujników, sygnalizatorów, regulatorów, urządzeń energoelektronicznych
(prostowników, przemienników częstotliwości, zasilaczy, silników, łączników półprzewodnikowych);
urządzeń pneumatycznych - pozycjonerów, siłowników, elektrozaworów, zaworów regulacyjnych,
sprężarek; wyposażone w narzędzia i przyrządy pomiarowe umożliwiające pomiary wielkości
elektrycznych - stanu izolacji, ciągłości obwodów elektrycznych, rezystancji, natężenia
prądu, napięcia; wielkości nieelektrycznych - temperatury, ciśnienia, naprężeń, siły,
masy, drgań, poziomu, przepływu, przemieszczenia liniowego i kątowego; oprogramowanie
do obróbki i archiwizacji wyników pomiarów, dokumentację techniczną urządzeń i systemów
mechatronicznych oraz stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów) z oprogramowaniem do tworzenia dokumentacji technicznej, programowania, wizualizacji
i symulacji działania urządzeń i systemów mechatronicznych;
8)
pracownię programowania urządzeń i systemów mechatronicznych, wyposażoną w: stanowisko
komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu,
z drukarką, skanerem/urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą
interaktywną/monitorem interaktywnym, stanowiska ze sterownikami PLC (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające ich programowanie, testowanie i diagnostykę urządzeń
mechatronicznych; elementy wejściowe (przyciski sterownicze, czujniki analogowe i
cyfrowe, zadajniki stanów logicznych), elementy wyjściowe (styczniki, przekaźniki,
lampki sygnalizacyjne, sygnalizatory dźwiękowe), stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia) z oprogramowaniem zgodnym z normą do programowania
sterowników PLC (Programmable Logic Controller); zestawy z treningowymi instalacjami
zawierającymi sterowniki PLC (Programmable Logic Controller).
Każda pracownia, oprócz pracowni rysunku technicznego i systemów CAD, powinna być
zasilana napięciem 230/400 V prądu przemiennego i sprężonym powietrzem. Na każdym
stanowisku powinna być możliwość podłączenia napięcia 12/24 V DC. Każde stanowisko
musi być zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne
i wyłącznik awaryjny centralny oraz pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, warsztatach szkolnych,
placówkach kształcenia praktycznego, placówkach kształcenia ustawicznego oraz podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ELEKTRONIK 311408
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik elektronik powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania i uruchamiania elementów, układów i urządzeń elektronicznych;
2)
wykonywania instalacji i instalowania urządzeń elektronicznych;
3)
użytkowania instalacji elektronicznych i urządzeń elektronicznych;
4)
konserwowania i naprawy instalacji elektronicznych i urządzeń elektronicznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.g) i PKZ(EE.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik elektronik:
EE.03. Montaż oraz instalowanie układów i urządzeń elektronicznych;
EE.22. Eksploatacja urządzeń elektronicznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik elektronik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
laboratorium elektrotechniki i elektroniki, wyposażone w: stanowiska pomiarowe (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone
ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny
centralny; zasilacze stabilizowane napięcia stałego, zadajniki stanów logicznych,
generatory funkcyjne i arbitralne; autotransformatory; przyrządy pomiarowe analogowe
i cyfrowe; oscyloskopy; analizatory sygnałów analogowych i cyfrowych w dziedzinie
czasu i częstotliwości, analizatory widma; zestawy elementów elektrycznych i elektronicznych,
przewody i kable elektryczne, przewody połączeniowe i pomiarowe z sondami; trenażery
z układami elektrycznymi i elektronicznymi przystosowane do pomiarów parametrów; transformatory
jednofazowe, prostowniki, przekaźniki i styczniki, łączniki, wskaźniki, sygnalizatory,
silniki elektryczne małej mocy; stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem umożliwiającym symulację pracy układów elektrycznych
i elektronicznych;
2)
pracownię obróbki ręcznej i mechanicznej obejmującą kształcenie w zakresie obróbki
ręcznej i mechanicznej metali i tworzyw, wyposażone w stanowiska (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) wyposażone w narzędzia do obróbki ręcznej i mechanicznej oraz
narzędzia pomiarowe;
3)
pracownię montażu układów elektronicznych, wyposażoną w: stanowiska do mechanicznego
i elektrycznego montażu i demontażu elementów na płytkach drukowanych i podzespołów
w urządzeniach elektronicznych (jedno stanowisko dla jednego ucznia); przyrządy pomiarowe
uniwersalne; narzędzia do weryfikacji poprawności montażu oraz stanowiska komputerowe
dla uczniów z oprogramowaniem do symulacji układów elektronicznych (jedno stanowisko
dla jednego ucznia);
4)
pracownię instalacji urządzeń elektronicznych, wyposażoną w: stanowiska (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) umożliwiające instalowanie i uruchamianie: urządzeń elektroakustycznych,
odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, urządzeń i bloków funkcjonalnych systemu
telewizji kablowej i satelitarnej, systemów kontroli dostępu i systemów zabezpieczeń,
urządzeń zapisu i odtwarzania dźwięku i obrazu, elementów, układów i urządzeń automatyki
przemysłowej, elementów wejściowych (czujników) i elementów wyjściowych (wykonawczych),
systemów pomiarowych, urządzeń i sieci komputerowych; urządzenia, materiały i narzędzia
do wykonania połączeń elektrycznych i mechanicznych w wykonywanych instalacjach, narzędzia
pomiarowe do diagnostyki wykonanej instalacji;
5)
pracownię eksploatacji instalacji i urządzeń elektronicznych, wyposażoną w: stanowiska
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów) umożliwiające eksploatację: urządzeń elektroakustycznych,
odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, urządzeń i bloków funkcjonalnych systemu
telewizji kablowej i satelitarnej, systemów kontroli dostępu i systemów zabezpieczeń,
urządzeń zapisu i odtwarzania dźwięku i obrazu, elementów, układów i urządzeń automatyki
przemysłowej, elementów wejściowych (czujników) i elementów wyjściowych (wykonawczych),
systemów pomiarowych, urządzeń i sieci komputerowych.
Stanowiska powinny być wyposażone w zestawy do programowania układów i urządzeń elektronicznych,
programy komputerowe umożliwiające ocenę parametrów eksploatacyjnych oraz jakość regulacji
i sprawność urządzeń elektronicznych i instalacji; przyrządy pomiarowe uniwersalne
i specjalistyczne; narzędzia do obróbki przewodów.
Ponadto każda pracownia powinna być wyposażona w stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką i ze skanerem oraz
z projektorem multimedialnym.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsca zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła organizuje
praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki pracy właściwe dla
nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK AUTOMATYK STEROWANIA RUCHEM KOLEJOWYM 311407
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik automatyk sterowania ruchem kolejowym
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania, diagnozowania, remontowania i utrzymywania w sprawności technicznej urządzeń
sterowania ruchem kolejowym;
2)
montowania i eksploatowania urządzeń zabezpieczenia ruchu kolejowego na przejazdach
kolejowych;
3)
montowania i utrzymywania w sprawności technicznej urządzeń łączności przewodowej
i bezprzewodowej;
4)
budowania i eksploatowania urządzeń sieci zasilającej systemy sterowania ruchem kolejowym;
5)
prowadzenia dokumentacji eksploatacyjnej i technicznej urządzeń sterowania ruchem
kolejowym.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.a) i PKZ(EE.d);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik automatyk
sterowania ruchem kolejowym:
EE.23. Montaż i eksploatacja urządzeń i systemów sterowania ruchem kolejowym.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik automatyk sterowania ruchem kolejowym
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię automatyki i elektroniki, wyposażoną w: generatory, wzmacniacze, elementy
i układy elektroniczne, elementy i układy scalone, urządzenia elektroakustyczne, regulatory
układu automatyki, czujniki i elementy wykonawcze w automatyce, przetworniki A/C i
C/A, układy transmisji szeregowej i równoległej, przekaźniki prądu stałego, przemiennego,
elektroniczne i czasowe, układy prostownicze;
2)
pracownię urządzeń sterowania ruchem kolejowym i łączności, wyposażoną w: stanowiska
do badania napędów zwrotnicowych mechanicznych i elektrycznych (jedno stanowisko dla
trzech uczniów), stanowiska do badania urządzeń mechanicznych wewnętrznych (jedno
stanowisko dla trzech uczniów) obejmujące: ławę dźwigniową, skrzynię zależności, aparat
blokowy z podstawą blokady stacyjnej i liniowej; kostkowy pulpit nastawczy z układem
symulacji pracy urządzeń stacyjnych, stanowiska do badania sygnalizacji przejazdowej
z napędem rogatkowym, stanowiska do badania półsamoczynnej i samoczynnej blokady liniowej
(jedno stanowisko dla trzech uczniów), stanowiska do badania urządzeń łączności ruchowej
i radiotelefonicznej (jedno stanowisko dla trzech uczniów), stanowiska do badania
przekaźników sterowania ruchem kolejowym prądu stałego i przemiennego (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), stanowiska do badania urządzeń samoczynnego hamowania pociągu
- shp (jedno stanowisko dla trzech uczniów), stanowiska do badania tablicy sieciowo-agregatorowej
(jedno stanowisko dla trzech uczniów), stanowiska do badania obwodów torowych (jedno
stanowisko dla trzech uczniów), stanowiska do badania obwodów świateł semafora (jedno
stanowisko dla trzech uczniów);
3)
pracownię infrastruktury kolejowej, wyposażoną w: stanowiska, na których znajdują
się: rozjazd, napędy zwrotnicowe, zamknięcia nastawcze, fragmenty torów z zamontowanymi
złączami szynowymi i łącznikami szyn, złączami izolowanymi, komplet przyrządów do
pomiaru toru, zwrotnic i zamknięć nastawczych, makiety, modele, foliogramy lub przezrocza
przedstawiające nawierzchnię kolejową, konstrukcje rozjazdów, budowli inżynierskich,
budowli i urządzeń stacyjnych, przejazdów kolejowych, elementy nawierzchni kolejowej:
łączniki szynowe, łubki złączy szynowych, podkładki i tulejki izolacyjne, urządzenia
łączności ruchowej, radiotelefonicznej, dyspozytorskiej, rozgłoszeniowej i wizualnej
informacji dla podróżnych, oznaczniki na planach schematycznych, filmy dydaktyczne
dotyczące budowy i remontów torów kolejowych, zwrotnic i montażu urządzeń sterowania
ruchem kolejowym, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu,
z drukarką, ze skanerem, z projektorem multimedialnym, z pakietem programów biurowych
oraz oprogramowaniem do wykonywania dokumentacji stacji kolejowej i symulacji pracy
stacji kolejowej;
4)
laboratorium elektryczne, wyposażone w: stanowiska pomiarowe (jedno stanowisko dla
dwóch uczniów) zasilane napięciem stabilizowanym w zakresie 0 ÷ 150 V ═ i 3x400/230
V ~, przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe, generatory i oscyloskopy, trenażery
umożliwiające pomiary napięcia, prądu, rezystancji, pojemności, indukcyjności, obwodów
RLC, transformatora, silnika małej mocy, instalacji elektrycznych, linii przesyłowych,
zabezpieczeń elektrycznych, prądnice małej mocy, stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia) do opracowywania wyników pomiarów z oprogramowaniem
do wykonywania schematów elektrycznych i symulacji pracy obwodów elektrycznych;
5)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska (jedno
stanowisko dla trzech uczniów): stanowiska ślusarskie do obróbki ręcznej i mechanicznej
metali za pomocą elektronarzędzi, stanowiska do demontażu i montażu podzespołów i
urządzeń sterowania ruchem kolejowym, stanowiska do wykonywania połączeń nierozłącznych
i rozłącznych, stanowiska do obróbki przewodów, kabli oraz montażu podzespołów i urządzeń
elektrycznych i elektronicznych, stanowiska do montażu układów i urządzeń automatyki.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych oraz
podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących
w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK ENERGETYK 311307
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik energetyk powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania konserwacji, przeglądów i napraw instalacji i urządzeń energetycznych;
2)
wykonywania pomiarów parametrów instalacji i urządzeń energetycznych;
3)
nadzorowania i obsługiwania maszyn i urządzeń w elektrociepłowniach, elektrowniach
i ciepłowniach.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.e), efekty
kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.g) oraz efekty kształcenia wspólne
dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik energetyk:
EE.24. Eksploatacja instalacji i urządzeń do wytwarzania i przesyłania energii cieplnej;
EE.25. Eksploatacja instalacji i urządzeń do wytwarzania i przesyłania energii elektrycznej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik energetyk powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię eksploatacji instalacji i urządzeń energetyki cieplnej, wyposażoną w: stanowiska
do obróbki ręcznej i mechanicznej metali i tworzyw sztucznych (jedno stanowisko dla
dwóch uczniów); stanowiska do wykonywania pomiarów parametrów instalacji i urządzeń
do wytwarzania i przesyłania energii cieplnej (jedno stanowisko dla dwóch uczniów);
stanowiska do wykonywania prac z zakresu montażu i eksploatacji instalacji i urządzeń
do wytwarzania i przesyłania energii cieplnej (jedno stanowisko dla dwóch uczniów);
przyrządy kontrolno-pomiarowe wielkości elektrycznych i nieelektrycznych; elementy
instalacji energetycznych, modele i makiety urządzeń energetycznych, schematy i modele
obiegów: paliwowego, wodnego, wodno-parowego, sprężonego powietrza; modele urządzeń
do przygotowania paliwa; przykładowe dokumentacje techniczno-ruchowe, instrukcje eksploatacji,
katalogi oraz normy dotyczące instalacji i urządzeń do wytwarzania i przesyłania energii
cieplnej; stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów)
wyposażone w oprogramowanie do projektowania i symulacji pracy instalacji i urządzeń
energetyki cieplnej;
2)
pracownię eksploatacji instalacji i urządzeń elektroenergetyki, wyposażoną w: stanowiska
do obróbki ręcznej i mechanicznej (jedno stanowisko dla dwóch uczniów); stanowiska
do wykonywania pomiarów parametrów instalacji i urządzeń do wytwarzania i przesyłania
energii elektrycznej (jedno stanowisko dla dwóch uczniów); stanowiska do montażu i
eksploatacji instalacji i urządzeń do wytwarzania i przesyłania energii elektrycznej
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów); elementy, instalacje i urządzenia do wytwarzania
i przesyłania energii elektrycznej; elementy i układy automatyki regulacyjnej i zabezpieczeniowej
generatorów, transformatorów i sieci elektroenergetycznych, elementy i układy ochrony
odgromowej i przeciwprzepięciowej, przyrządy kontrolno-pomiarowe wielkości elektrycznych
i nieelektrycznych; przykładowe dokumentacje techniczno-ruchowe instalacji i urządzeń
do wytwarzania i przesyłania energii elektrycznej, instrukcje eksploatacji urządzeń
elektroenergetycznych, katalogi i normy dotyczące kabli, generatorów, transformatorów,
łączników SN i NN; stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów) wyposażone w oprogramowanie do projektowania i symulacji pracy instalacji
i urządzeń do wytwarzania i przesyłania energii elektrycznej;
ponadto każda pracownia powinna być wyposażona w stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką i ze skanerem oraz
z projektorem multimedialnym.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach energetyki cieplnej
i elektroenergetyki oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ELEKTRYK 311303
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik elektryk powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania i uruchamiania instalacji elektrycznych na podstawie dokumentacji technicznej;
2)
montowania i uruchamiania maszyn i urządzeń elektrycznych na podstawie dokumentacji
technicznej;
3)
wykonywania konserwacji instalacji, maszyn i urządzeń elektrycznych;
4)
eksploatowania instalacji elektrycznych;
5)
eksploatowania maszyn i urządzeń elektrycznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.g) i PKZ(EE.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik elektryk:
EE.05. Montaż, uruchamianie i konserwacja instalacji, maszyn i urządzeń elektrycznych;
EE.26. Eksploatacja maszyn, urządzeń i instalacji elektrycznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik elektryk powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w: stanowiska pomiarowe, zawierające
stoły laboratoryjne (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400
V prądu przemiennego, zapewniające ochronę przeciwporażeniową, przeciwprzepięciową
oraz wyposażone w wyłączniki awaryjne stanowiskowe i wyłącznik awaryjny centralny;
zasilacze stabilizowane napięcia stałego, autotransformatory, generatory funkcyjne;
przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe, oscyloskopy; zestawy elementów elektrycznych
i elektronicznych, przewody i kable elektryczne; trenażery z układami elektrycznymi
i elektronicznymi przystosowane do pomiarów; stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem umożliwiającym symulację pracy układów
elektrycznych i elektronicznych;
2)
pracownię montażu, konserwacji i eksploatacji maszyn i urządzeń elektrycznych, wyposażoną
w: stanowiska do obróbki ręcznej metali i tworzyw sztucznych (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), przyrządy do pomiaru wielkości geometrycznych; stanowiska montażowe
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów) zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego,
zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową i przeciwprzepięciową oraz wyposażone w wyłączniki
awaryjne stanowiskowe i wyłącznik awaryjny centralny, przystosowane do demontażu i
montażu podzespołów maszyn i urządzeń elektrycznych, układów sterowania, regulacji
i zabezpieczeń; autotransformatory jednofazowe i trójfazowe; przyrządy pomiarowe analogowe
i cyfrowe, w tym mierniki rezystancji izolacji, mierniki prędkości obrotowej; maszyny
i urządzenia elektryczne przystosowane do pomiarów; układy elektronicznego sterowania
maszynami i urządzeniami elektrycznymi (jedno stanowisko dla dwóch uczniów); stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem umożliwiającym
tworzenie dokumentacji technicznej oraz symulację pracy maszyn i urządzeń elektrycznych;
3)
pracownię montażu, konserwacji i eksploatacji instalacji elektrycznych, wyposażoną
w: stanowiska do obróbki ręcznej metali i tworzyw sztucznych (jedno stanowisko dla
jednego ucznia), przyrządy do pomiaru wielkości geometrycznych; stanowiska wyposażone
w ażurowe lub drewnopodobne ściany o wymiarach ok. 1,6 m × 2 m (jedno stanowisko dla
dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną
przeciwporażeniową i przeciwprzepięciową oraz wyposażone w wyłączniki awaryjne stanowiskowe
i wyłącznik awaryjny centralny, przystosowane do montażu instalacji elektrycznych;
przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe, w tym mierniki rezystancji izolacji, mierniki
parametrów instalacji elektrycznych, liczniki energii elektrycznej; stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem umożliwiającym
projektowanie instalacji elektrycznych i tworzenie dokumentacji technicznej instalacji
elektrycznych;
ponadto każda pracownia powinna być wyposażona w stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką i ze skanerem, projektorem
multimedialnym oraz wizualizerem.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła organizuje
praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki pracy właściwe dla
nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ELEKTROENERGETYK TRANSPORTU SZYNOWEGO 311302
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik elektroenergetyk transportu szynowego
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania i eksploatacji sieci zasilających, doprowadzających energię do urządzeń
trakcyjnych;
2)
montowania i eksploatacji sieci trakcyjnej oraz pomocniczych urządzeń trakcyjnych;
3)
wykonywania obsługi, diagnostyki i przeglądów środków transportu szynowego;
4)
wykonywania napraw środków transportu szynowego;
5)
prowadzenia dokumentacji eksploatacyjnej i technicznej sieci trakcyjnych i środków
transportu szynowego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.a) i PKZ(EE.d);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik elektroenergetyk
transportu szynowego:
EE.27. Montaż i eksploatacja sieci zasilających oraz trakcji elektrycznej;
EE.28. Montaż i eksploatacja środków transportu szynowego.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik elektroenergetyk transportu szynowego
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
laboratorium elektryczne i elektroniczne, wyposażone w: stanowiska pomiarowe (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem stabilizowanym w zakresie 0 ÷ 150
V ═ i 3x400/230 V ~, przyrządy pomiarowe analogowe i cyfrowe, generatory i oscyloskopy,
trenażery umożliwiające pomiary napięcia, prądu, rezystancji, pojemności, indukcyjności,
obwodów RLC, transformatora, silnika małej mocy, instalacji elektrycznych, linii przesyłowych,
zabezpieczeń elektrycznych, prądnice małej mocy, stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia) do opracowywania wyników pomiarów z oprogramowaniem
do wykonywania schematów elektrycznych i symulacji pracy obwodów elektrycznych, wzmacniacze,
generatory, elementy i układy elektroniczne, elementy i układy scalone, urządzenia
elektroakustyczne, urządzenia zapisu i odtwarzania dźwięku, regulatory czynników fizycznych,
czujniki i elementy wykonawcze w automatyce, przetworniki A/C i C/A, układy transmisji
szeregowej i równoległej, przekaźniki prądu stałego, przemiennego, elektroniczne i
czasowe, układy prostownicze;
2)
pracownię infrastruktury kolejowej, wyposażoną w: stanowiska, na których znajdują
się: rozjazd, napędy zwrotnicowe, zamknięcia nastawcze, fragmenty torów z zamontowanymi
złączami szynowymi i łącznikami szyn, złączami izolowanymi, komplet przyrządów do
pomiaru toru, zwrotnic i zamknięć nastawczych, makiety, modele, foliogramy lub przezrocza
przedstawiające nawierzchnię kolejową, złącza szynowe i złącza izolowane, konstrukcje
rozjazdów, budowli inżynierskich, budowli i urządzeń stacyjnych, przejazdów kolejowych,
skrajni budowli i taboru, sieci trakcyjnej, maszyn i sprzętu do robót torowych, elementy
nawierzchni kolejowej: łączniki szynowe, łubki złączy szynowych, podkładki i tulejki
izolacyjne, oznaczniki na planach schematycznych, filmy dydaktyczne dotyczące budowy
i remontów torów kolejowych, zwrotnic i montażu urządzeń sterowania ruchem kolejowym,
urządzenie łączności ruchowej z koncentratorem elektromechanicznym i komputerowym,
sieci radiotelefoniczne wyposażone w koncentratory i radiotelefony, urządzenie łączności
dyspozytorskiej, urządzenia rozgłoszeniowej i wizualnej informacji dla podróżnych,
stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem,
z projektorem multimedialnym, z pakietem programów biurowych oraz oprogramowaniem
do wykonywania dokumentacji stacji kolejowej i symulacji pracy stacji kolejowej;
3)
pracownię taboru szynowego, wyposażoną w: modele lub przeźrocza taboru szynowego,
modele wózków i zestawów kołowych, urządzeń sprzęgowych i zderznych pojazdów szynowych,
modele i schematy układów oświetlenia, ogrzewania, klimatyzacji i urządzeń hamulcowych
wagonów, kolejowych pojazdów szynowych, tramwajów i wagonów metra, przekroje zaworów
hydraulicznych, pneumatycznych i elektropneumatycznych stosowane w instalacji hamulcowej
pojazdów szynowych, modele napędów pojazdów trakcyjnych, modele i schematy obwodów
głównych i pomocniczych oraz urządzeń ochrony odgromowej w pojazdach trakcyjnych,
urządzenia kontrolno-pomiarowe taboru, schematy urządzeń elektrycznych w układzie
sterowania pojazdów, silniki elektryczne i nastawniki jazdy lokomotyw i pojazdów torowych,
elementy maszyn elektrycznych i regulatory napięcia w pojazdach szynowych, przekaźniki
stosowane w obwodach elektrycznych, układy rozrządowe pojazdów trakcyjnych, styczniki,
wyłączniki, przełączniki, odłączniki, wyłączniki szybkie lub ich modele, elektroniczne
tablice informacyjne, model instalacji nagłaśniającej w pojazdach szynowych, tachografy
i rejestratory wykazujące przebieg pracy pojazdów szynowych, model systemu nadzoru
ruchu w oparciu o system GPS, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów) z dostępem do Internetu, z pakietem programów biurowych oraz z
oprogramowaniem symulującym działanie pojazdów trakcyjnych;
4)
pracownię sieci i rozdzielni elektroenergetycznych, wyposażoną w: model układu zasilania
trakcji elektrycznej, modele odbieraków prądu elektrycznego pojazdów trakcyjnych,
model trzeciej szyny, elementy lub modele osprzętu sieci zasilającej, przesyłowej
i trakcyjnej, modele fundamentów, konstrukcji wsporczych sieci trakcyjnej stacji i
przęsła naprężenia sieci trakcyjnej, elementy ochrony przepięciowej i odgromowej,
model sieci powrotnej, przyrządy pomiarowe do lokalizowania uszkodzonych kabli oraz
układów zabezpieczających podstacje trakcyjne, sprzęt ochronny zabezpieczający przed
porażeniem prądem, zestaw instrukcji i przepisów dotyczących ochrony przeciwporażeniowej,
przekształtniki i ich elementy, makietę z wyposażeniem budynku podstacji i kabiny
sekcyjnej, eksponaty lub modele rozdzielni prądu stałego, modele urządzeń pomocniczych,
w tym filtrów podstacyjnych wygładzających, stanowisko do pokazu oddziaływania prądu
elektrycznego na obwody sterowania ruchem kolejowym, model układu sterowania zwrotnicami
tramwajowymi, makietę stanowiska sterowania zasilaniem elektroenergetycznym;
5)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska (jedno
stanowisko dla trzech uczniów): stanowiska ślusarskie do obróbki ręcznej i mechanicznej
metali i tworzyw sztucznych za pomocą elektronarzędzi, stanowiska do demontażu i montażu
podzespołów i urządzeń taboru szynowego oraz urządzeń elektroenergetycznych, stanowiska
do wykonywania połączeń nierozłącznych i rozłącznych, stanowiska do obróbki przewodów,
kabli oraz montażu podzespołów i urządzeń elektrycznych i elektronicznych, zestaw
elektronarzędzi.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
Szkoła policealna
TECHNIK ELEKTRONIKI I INFORMATYKI MEDYCZNEJ 311411
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik elektroniki i informatyki medycznej
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
instalowania i uruchamiania urządzeń elektroniki medycznej zgodnie z instrukcją obsługi;
2)
instalowania i uruchamiania urządzeń informatyki medycznej;
3)
eksploatowania urządzeń elektroniki i informatyki medycznej w sieci komputerowej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.g) oraz efekty
kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik elektroniki
i informatyki medycznej:
EE.29. Montaż i eksploatacja urządzeń elektronicznych i systemów informatyki medycznej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik elektroniki i informatyki medycznej
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię elektryczno-elektroniczną, wyposażoną w:
a)
stanowiska pomiarowe (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z instalacją jednofazową,
trójfazową z zabezpieczeniem różnicowo-prądowym oraz łatwo dostępnym wyłącznikiem
awaryjnym i wyłącznikiem awaryjnym centralnym,
b)
stanowiska komputerowe dla uczniów z oprogramowaniem umożliwiającym symulację pracy
układów elektrycznych i elektronicznych (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
c)
stanowiska do badania układów elektrycznych i elektronicznych (jedno stanowisko dla
dwóch uczniów),
d)
stanowisko do badania typowych elementów półprzewodnikowych (jedno stanowisko dla
dwóch uczniów),
e)
stanowisko do badania układów scalonych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
f)
stanowisko do badania układów logicznych: liczników, przerzutników, przetworników
A/C i C/A (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
g)
stanowisko do badania elementów układów zasilających aparaturę medyczną (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów),
h)
stanowiska lutownicze do montażu elementów i układów elektronicznych (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów),
i)
stanowisko do badania czujników i sond (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
j)
stanowiska do obróbki ręcznej wyposażone w narzędzia monterskie i elektronarzędzia
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
k)
przyrządy pomiarowe cyfrowe i analogowe na każdym stanowisku;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: zasilacze stabilizowane napięcia stałego,
generatory funkcyjne, oscyloskopy; transformatory, autotransformatory, przekaźniki
i styczniki, łączniki, wskaźniki, sygnalizatory, silniki elektryczne małej mocy;
2)
pracownię aparatury medycznej, wyposażoną w:
a)
kardiograf, spirometr, miernik do pomiaru ciśnienia, lampę Sollux, lampę kwarcową,
diadynamik, diatermię chirurgiczną, diatermię krótkofalową, pulsatronik, stymat, ultraton,
inhalator, spektrofotometr, pH-metr; modele anatomiczne, audiometr, ultrasonograf,
zestaw intensywnego nadzoru kardiologicznego, respiratory, pompy infuzyjne, pulsoksymetry,
aparaty EKG, aparat EEG, tablice przedstawiające elementy i układy aparatów elektromedycznych,
b)
elementy i układy urządzeń elektroniki medycznej; dokumentację serwisową aparatury
medycznej,
c)
testery do aparatury medycznej;
3)
pracownię informatyki medycznej, wyposażoną w:
a)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, wyposażone w: oprogramowanie biurowe, licencjonowane
oprogramowanie systemu informacji medycznej,
b)
oprogramowanie, narzędzia i elementy składowe sieci komputerowych umożliwiające budowę,
konfigurację i analizę pracy sieci komputerowych różnego typu,
c)
narzędzia oraz podzespoły umożliwiające montaż komputera osobistego, dodatkowe elementy
komputera osobistego umożliwiające jego rekonfigurację;
ponadto każda pracownia powinna posiadać stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, skanerem oraz projektorem multimedialnym.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, podmiotach
leczniczych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
OBSZAR MECHANICZNY I GÓRNICZO-HUTNICZY (MG)
Branżowa szkoła I stopnia
PRACOWNIK POMOCNICZY ŚLUSARZA 932917
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie pracownik pomocniczy ślusarza powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania prac związanych z przygotowaniem stanowiska pracy dla prostych czynności
mechanicznych, ślusarskich;
2)
wykonywania prac pomocniczych w zakładzie mechanicznym świadczącym usługi mechaniczno-ślusarskie;
3)
wykonywania prac pomocniczych związanych z obsługą klientów w zakładzie ślusarskim;
4)
nabywania umiejętności z zakresu kompetencji personalnych, pracy zespołowej, odpowiedzialności
za przydzielone zadania;
5)
wykonywania prac porządkowych na stanowisku pracy oraz na terenie zakładu mechaniczno-ślusarskiego;
6)
wykonywania prac pomocniczych związanych z demontażem, czyszczeniem, naprawą, konserwacją
i montażem prostych podzespołów, zespołów części maszyn i urządzeń prostych, które
są odłączone od źródła energii;
7)
wykonywania prac pomocniczych związanych z utrzymaniem w należytym stanie stanowiska
pracy, prostych narzędzi pracy, prostych maszyn i urządzeń mechanicznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.v);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie pracownik pomocniczy
ślusarza:
MG.01. Wykonywanie i naprawa elementów prostych maszyn, urządzeń i narzędzi.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie pracownik pomocniczy ślusarza, w ramach
efektów kształcenia wspólnych dla wszystkich zawodów, realizuje wyłącznie część tych
efektów dotyczącą bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) w zakresie pkt 1, 3, 7 i 8
oraz kompetencji personalnych i społecznych (KPS) w zakresie pkt 1, 2, 6, 8 i 13.
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie pracownik pomocniczy ślusarza powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego odręcznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla
nauczyciela, z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni
przestrzennej, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego;
2)
pracownię technologii, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, skanerem oraz z projektorem multimedialnym, próbki materiałów
stosowanych do wykonywania prac ślusarskich, przyrządy do wykonywania pomiarów długości
i kąta części maszyn, narzędzia i przyrządy do wykonywania prac ślusarskich, wyroby
ślusarskie, dokumentacje technologiczne, normy dotyczące zasad wykonywania wyrobów
ślusarskich, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, katalogi wyrobów ślusarskich;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do wykonywania prostych elementów maszyn i urządzeń oraz narzędzi (jedno
stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, narzędzia
i przyrządy do trasowania, przyrządy pomiarowe, narzędzia do obróbki ręcznej metali,
maszyny i urządzenia, takie jak: wiertarka stołowa, tokarka uniwersalna, frezarka
uniwersalna, nożyce dźwigniowe,
b)
stanowiska do wykonywania pod nadzorem prostych połączeń elementów (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: stół z blatem ognioodpornym, narzędzia i przyrządy
pomiarowe, narzędzia i urządzenia do łączenia elementów poprzez nitowanie, zgrzewanie,
lutowanie i spawanie,
c)
stanowiska do wykonywania prostych napraw i konserwacji maszyn, urządzeń oraz narzędzi
(jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem,
narzędzia do obróbki ręcznej, narzędzia do wykonywania demontażu i montażu, narzędzia
i przyrządy do trasowania, przyrządy pomiarowe, maszyny i urządzenia, takie jak: wiertarka
stołowa, tokarka uniwersalna, frezarka uniwersalna, szlifierka ostrzałka, narzędzia
do wykonywania zabezpieczeń antykorozyjnych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
PRACOWNIK POMOCNICZY MECHANIKA 932916
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie pracownik pomocniczy mechanika powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania prac związanych z przygotowaniem stanowiska pracy dla prostych czynności
mechanicznych, ślusarskich;
2)
wykonywania prac pomocniczych w zakładzie mechanicznym świadczącym usługi mechaniczno-ślusarskie;
3)
wykonywania prac pomocniczych związanych z obsługą klientów w zakładzie mechanicznym;
4)
nabywania umiejętności z zakresu kompetencji personalnych, pracy zespołowej, odpowiedzialności
za przydzielone zadania;
5)
wykonywania prac porządkowych na stanowisku pracy oraz na terenie zakładu mechaniczno-ślusarskiego;
6)
wykonywania prac pomocniczych związanych z montażem, obsługą, demontażem, czyszczeniem,
naprawą, konserwacją prostych podzespołów, zespołów części maszyn i urządzeń prostych,
które są odłączone od źródła energii;
7)
wykonywania prac pomocniczych związanych z utrzymaniem w należytym stanie stanowiska
pracy, prostych narzędzi pracy, prostych maszyn i urządzeń mechanicznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.v);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie pracownik pomocniczy
mechanika:
MG.02. Montaż i obsługa prostych maszyn i urządzeń.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie pracownik pomocniczy mechanika, w ramach
efektów kształcenia wspólnych dla wszystkich zawodów, realizuje wyłącznie część tych
efektów dotyczącą bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) w zakresie pkt 1, 3, 7 i 8
oraz kompetencji personalnych i społecznych (KPS) w zakresie pkt 1, 2, 6, 8 i 13.
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie pracownik pomocniczy mechanika powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego odręcznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla
nauczyciela, z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni
przestrzennej, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego;
2)
pracownię technologii, wyposażoną w: modele, przekroje, atrapy maszyn i urządzeń,
elementy układów hydraulicznych i pneumatycznych, próbki materiałów konstrukcyjnych
i eksploatacyjnych, narzędzia i przyrządy pomiarowe, elementy maszyn i urządzeń, narzędzia
do montażu, dokumentację techniczną oraz katalogi maszyn i narzędzi, instrukcje obsługi
maszyn i urządzeń;
3)
warsztaty szkolne, wyposażone w: maszyny i urządzenia, stoły ślusarskie (jeden stół
dla jednego ucznia), urządzenia i przyrządy do prac montażowych, urządzenia dźwigowe
i transportu wewnętrznego, narzędzia i urządzenia do mycia i konserwacji, prasy montażowe
z oprzyrządowaniem (jedna prasa dla czterech uczniów), wiertarkę stołową, szlifierkę
ostrzałkę, przyrządy traserskie, przyrządy pomiarowe, narzędzia do obróbki ręcznej
i maszynowej skrawaniem, narzędzia monterskie, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
poradniki zawodowe, dokumentacje techniczne maszyn i urządzeń, środki ochrony indywidualnej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
MECHANIK-OPERATOR POJAZDÓW I MASZYN ROLNICZYCH 834103
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechanik-operator pojazdów i maszyn rolniczych
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
użytkowania pojazdów, narzędzi, maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji rolniczej;
2)
obsługiwania pojazdów rolniczych, środków transportu, maszyn i urządzeń stosowanych
w rolnictwie;
3)
oceniania stanu technicznego pojazdów, maszyn i urządzeń rolniczych;
4)
wykonywania prac pojazdami samochodowymi i ciągnikami rolniczymi.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a), PKZ(MG.b)
i PKZ(MG.g) oraz efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego
z ochroną środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów
PKZ (RL.c) i PKZ(RL.d);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie mechanik-operator
pojazdów i maszyn rolniczych:
MG.03. Eksploatacja pojazdów, maszyn, urządzeń i narzędzi stosowanych w rolnictwie.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie mechanik-operator pojazdów i maszyn rolniczych
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię dokumentacji technicznej, wyposażoną w: stanowisko rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) z przyborami rysunkowymi i kreślarskimi, modele brył geometrycznych,
rysunki wykonawcze, zestawieniowe, złożeniowe, montażowe i schematyczne, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w plotery,
drukarki, skanery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), stanowisko
komputerowe dla nauczyciela, wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem
do Internetu, programy komputerowego wspomagania projektowania, pakiet programów biurowych,
projektor multimedialny, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego,
dokumentacje techniczne pojazdów, maszyn i urządzeń stosowanych w rolnictwie, katalogi
części maszyn;
2)
pracownię maszyn i urządzeń rolniczych wyposażoną w: modele, przekroje i atrapy maszyn
i urządzeń, silników spalinowych i elektrycznych, elementy układu napędowego i zawieszenia
oraz instalacji elektrycznych, podzespoły pojazdów i maszyn, stanowisko komputerowe
dla nauczyciela z dostępem do Internetu, oprogramowanie symulujące pracę maszyn i
urządzeń rolniczych oraz zasadę działania silników spalinowych i elektrycznych, pakiet
programów biurowych, projektor multimedialny, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń
rolniczych;
3)
pracownię pojazdów silnikowych wyposażoną w: dokumentacje techniczne pojazdów silnikowych,
przyrządy diagnostyczne, modele, przekroje i atrapy pojazdów, silniki spalinowe, elementy
instalacji pojazdów, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu,
oprogramowanie symulujące pracę pojazdów silnikowych i ich diagnostykę, pakiet programów
biurowych, projektor multimedialny;
4)
warsztaty szkolne wyposażone w: stoły montażowe z oprzyrządowaniem, stoły ślusarskie,
urządzenia dźwigowe i urządzenia transportu wewnętrznego, urządzenia do mycia i konserwacji,
tokarkę, frezarkę, wiertarkę stołową, piłę mechaniczną, mikroskop warsztatowy, modele
mechanizmów maszyn i urządzeń, urządzenia i narzędzia do montażu, narzędzia i przyrządy
pomiarowe, narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej skrawaniem, narzędzia traserskie,
silniki spalinowe, elementy układów i instalacji ciągników, ciągniki rolnicze różnej
mocy, maszyny, narzędzia i urządzenia stosowane w produkcji rolniczej, pojazdy mechaniczne
do nauki jazdy w zakresie kategorii B i T.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania pojazdem samochodowym oraz ciągnikiem rolniczym
z przyczepą (przyczepami) lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin
państwowy, wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany
zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.
U. z 2016 r. poz. 627, z późn. zm.).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechanik-operator pojazdów i maszyn rolniczych
po potwierdzeniu kwalifikacji MG.03. Eksploatacja pojazdów, maszyn, urządzeń i narzędzi stosowanych w rolnictwie
może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik mechanizacji rolnictwa
i agrotroniki po potwierdzeniu kwalifikacji MG.42. Eksploatacja systemów mechatronicznych w rolnictwie oraz po uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
MECHANIK-OPERATOR MASZYN DO PRODUKCJI DRZEWNEJ 817212
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechanik-operator maszyn do produkcji drzewnej
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania maszyn i urządzeń do produkcji drzewnej;
2)
kontrolowania i nadzorowania pracy maszyn i urządzeń do produkcji drzewnej;
3)
obsługiwania maszyn i urządzeń, stosowanych w procesie produkcji materiałów drzewnych;
4)
prowadzenia bieżącej kontroli jakości surowców i produktów;
5)
wykonywania przeglądów i konserwacji maszyn i urządzeń.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.g) oraz efekty
kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie mechanik-operator
maszyn do produkcji drzewnej:
MG.04. Montaż i obsługa maszyn i urządzeń przemysłu drzewnego.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie mechanik-operator maszyn do produkcji drzewnej
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), drukarki ze skanerem (po jednym urządzeniu na cztery
stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy komputerowego wspomagania
projektowania (Computer Aided Design), projektor multimedialny; program do wykonywania
rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego; modele figur i
brył geometrycznych, dokumentacje konstrukcyjne, części maszyn i mechanizmów; połączenia
stolarskie, łączniki, okucia i akcesoria, modele podzespołów oraz wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych, modele podstawowych typów konstrukcji, modele opakowań, rysunki
złożeniowe i wykonawcze wyrobów stolarskich, dokumentacje techniczne maszyn i podzespołów,
katalogi i prospekty wyrobów stolarskich, okuć i akcesoriów, stanowiska kreślarskie
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów);
2)
pracownię materiałoznawstwa i technologii przetwarzania drewna, wyposażoną w: zestawy
próbek różnych gatunków drewna, materiałów drzewnych, tworzyw drzewnych, klejów i
substancji dodatkowych, materiałów do zabezpieczania i uszlachetniania powierzchni;
modele połączeń elementów z drewna i tworzyw drzewnych, suszarek, wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych, opakowań, połączeń stolarskich, konstrukcji i podzespołów; detale,
okucia i łączniki, przyrządy, aparaturę i urządzenia do badania drewna i tworzyw drzewnych,
aparaturę do badania powłok wykończeniowych, przyrządy do pomiaru: wilgotności, pH,
lepkości, gęstości, katalogi wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych, tablice i diagramy
dotyczące suszarnictwa, hydrotermicznej i plastycznej obróbki drewna, schematy maszyn
i urządzeń do przetwarzania drewna, schematy procesów technologicznych, dokumentacje
technologiczne, normy dotyczące przetwarzania drewna oraz wykonywania wyrobów z drewna
i tworzyw drzewnych, oprogramowanie do komputerowego wspomagania procesów technologicznych;
modele, przekroje, atrapy maszyn i urządzeń, elementy układów hydraulicznych i pneumatycznych,
próbki materiałów konstrukcyjnych i eksploatacyjnych, narzędzia i przyrządy pomiarowe,
elementy maszyn i urządzeń; narzędzia do montażu; dokumentację techniczną oraz katalogi
maszyn i narzędzi, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń;
3)
stanowiska warsztatowe, wyposażone w: maszyny i urządzenia, stoły ślusarskie (jeden
stół dla jednego ucznia), urządzenia i przyrządy do prac montażowych, urządzenia dźwigowe
i transportu wewnętrznego, narzędzia i urządzenia do mycia i konserwacji, prasy montażowe
z oprzyrządowaniem (jedna prasa dla czterech uczniów), wiertarkę stołową, szlifierkę,
ostrzałkę, przyrządy traserskie, przyrządy pomiarowe, narzędzia do obróbki ręcznej
i maszynowej skrawaniem, narzędzia monterskie, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
poradniki zawodowe, dokumentacje techniczne i ruchowe maszyn i urządzeń, środki ochrony
indywidualnej; elementy i modele wyrobów stolarskich, narzędzia, maszyny i urządzenia
do ręcznej i maszynowej obróbki drewna i tworzyw drzewnych, obróbki hydrotermicznej
i plastycznej, prac wykończeniowych i montażowych, przyrządy i uchwyty obróbkowe,
aparaturę i narzędzia kontrolno-pomiarowe, schematy części maszyn i urządzeń, rysunki
ostrzy narzędzi, parametry kątowe narzędzi, instalację sprężonego powietrza, instalację
odwirowywania, oprzyrządowanie obróbkowe, narzędzia i urządzenia montażowe, instrukcje
technologiczne i stanowiskowe, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, katalogi i materiały
informacyjne przedsiębiorstw produkujących narzędzia, oprzyrządowanie, obrabiarki
i urządzenia, schematy procesów technologicznych i specjalistyczny sprzęt kontrolno-pomiarowy
stosowany w produkcji drzewnej.
Każda pracownia powinna być zasilana napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczona
ochroną przeciwporażeniową, wyposażona w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny
centralny oraz w stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu, z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym,
a także w pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach, warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, placówkach kształcenia ustawicznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
OPERATOR MASZYN I URZĄDZEŃ DO PRZETWÓRSTWA TWORZYW SZTUCZNYCH 814209
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn i urządzeń do przetwórstwa
tworzyw sztucznych powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
użytkowania maszyn, urządzeń i narzędzi stosowanych w procesie przetwórstwa tworzyw
sztucznych;
2)
wytwarzania wyrobów z tworzyw sztucznych;
3)
nadzorowania i kontrolowania procesów produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych;
4)
wykonywania przeglądów, regulacji oraz konserwacji maszyn, urządzeń i narzędzi stosowanych
w przetwórstwie tworzyw sztucznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a), PKZ(MG.c)
i PKZ(MG.d);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie operator maszyn
i urządzeń do przetwórstwa tworzyw sztucznych:
MG.05. Obsługa maszyn i urządzeń do przetwórstwa tworzyw sztucznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator maszyn i urządzeń do przetwórstwa
tworzyw sztucznych powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię techniczną, wyposażoną w: rysunki części maszyn, schematy maszyn i urządzeń,
przykładową dokumentację konstrukcyjną narzędzi: formy wtryskowej, formy rozdmuchowej,
głowicy wytłaczarskiej, kalibratora; instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, katalogi
form i narzędzi kształtujących oraz katalogi znormalizowanych elementów maszyn i urządzeń
stosowanych w przetwórstwie tworzyw sztucznych, części maszyn, urządzeń oraz narzędzia
stosowane w przetwórstwie tworzyw sztucznych; katalogi części maszyn, modele i przekroje
części maszyn, elementy układów hydraulicznych i pneumatycznych, przyrządy i urządzenia
kontrolno-pomiarowe stosowane w przetwórstwie tworzyw sztucznych, zużyte części maszyn,
urządzeń oraz narzędzi do przetwórstwa tworzyw sztucznych, filmy dydaktyczne przedstawiające
budowę i działanie maszyn, urządzeń oraz narzędzi stosowanych w przetwórstwie tworzyw
sztucznych, zestaw przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony
przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska;
2)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: plansze, schematy przedstawiające klasyfikację,
metody wytwarzania i przetwórstwa tworzyw sztucznych, katalogi tworzyw sztucznych,
tabele porównawcze właściwości tworzyw sztucznych, tabele identyfikacji tworzyw sztucznych,
karty bezpieczeństwa, próbki tworzyw sztucznych i materiałów pomocniczych, schematy
procesów technologicznych przetwórstwa tworzyw sztucznych, modele form do wtryskiwania,
prasowania, termoformowania oraz laminowania, formy do wtryskiwania, prasowania oraz
termoformowania, modele różnych typów głowic wytłaczarskich, przykładowe głowice wytaczarskie,
kalibratory, przyrządy do kontroli przebiegu procesów technologicznych, dokumentację
technologiczną wytwarzania i przetwórstwa tworzyw sztucznych, przykłady wadliwych
wyrobów z tworzyw sztucznych, wzorniki i płytki wzorcowe barw, przyrządy do badania
barwy i połysku wyrobów z tworzyw sztucznych, filmy dydaktyczne ilustrujące procesy
produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych, zestaw przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa
i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska;
ponadto każda pracownia powinna być wyposażona w stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z dostępem do Internetu, z drukarką, z projektorem multimedialnym oraz oprogramowaniem
do symulacji pracy maszyn i urządzeń;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska rozpoznawania rodzajów tworzyw (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: palnik, pojemnik z wodą, tabele identyfikacyjne, digestorium,
b)
stanowiska przygotowania surowców (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: suszarkę do tworzyw, wagę elektroniczną, mieszalnik, pojemniki na surowce,
c)
stanowiska wtryskiwania i kontroli jakości wyrobów (jedno stanowisko dla czterech
uczniów), wyposażone w: wtryskarkę, formę, termostat, drukarkę, wagę elektroniczną,
suwmiarkę, mikromierz, czujnik zegarowy, stół warsztatowy,
d)
stanowiska wytłaczania (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w: wytłaczarkę,
głowicę wytłaczarską, wannę chłodzącą, granulator,
e)
stanowiska łączenia tworzyw (jedno stanowisko dla trzech uczniów) wyposażone w: zgrzewarkę
oporową, aparat do spawania tworzyw, kleje do tworzyw sztucznych,
f)
stanowiska do obróbki ręcznej i termoformowania (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, zestaw narzędzi do obróbki ręcznej, termoformierkę,
formę do termoformowania, zestaw przyrządów kontrolno-pomiarowych;
ponadto warsztaty powinny być wyposażone w: elektryczny lub ręczny wciągnik, środki
do czyszczenia i konserwacji maszyn, narzędzi i urządzeń, apteczkę, instrukcję alarmową,
sprzęt przeciwpożarowy, środki ochrony indywidualnej, zestaw przepisów prawa dotyczących
bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
przetwórstwa tworzyw sztucznych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
OPERATOR MASZYN I URZĄDZEŃ ODLEWNICZYCH 812107
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn i urządzeń odlewniczych powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania odlewów różnymi metodami;
2)
przygotowywania materiałów wsadowych oraz topienia stopów metali w piecach odlewniczych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a), PKZ(MG.d)
i PKZ(MG.s);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie operator maszyn
i urządzeń odlewniczych:
MG.06. Użytkowanie maszyn i urządzeń odlewniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator maszyn i urządzeń odlewniczych
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowy i eksploatacji maszyn i urządzeń, wyposażoną w: stanowiska rysunkowe
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), modele brył geometrycznych, części maszyn,
modele połączeń części maszyn, modele napędów oraz układów smarowania, modele maszyn
i urządzeń transportu wewnętrznego, modele sprężarek, wentylatorów, pomp, części maszyn
z różnymi postaciami zużycia, narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej metali, narzędzia
monterskie i przyrządy pomiarowe, dokumentację techniczną, instrukcje obsługi maszyn
i urządzeń odlewniczych, katalogi maszyn, urządzeń, materiałów eksploatacyjnych, normy
dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego oraz elementów znormalizowanych stosowanych
w budowie maszyn;
2)
pracownię technik wytwarzania odlewów, wyposażoną w: próbki materiałów niemetalowych,
materiałów ogniotrwałych, stopów odlewniczych, materiałów i mas formierskich, materiałów
wsadowych, omodelowanie odlewnicze, skrzynki formierskie, narzędzia do ręcznego wykonywania
form i rdzeni, modele maszyn i urządzeń do przygotowywania materiałów i mas formierskich,
wykonywania form i rdzeni, topienia metali, oczyszczania i wykańczania odlewów, formy
do odlewania pod ciśnieniem, kokile, modele maszyn i urządzeń do odlewania pod ciśnieniem,
kokilowego oraz odśrodkowego, materiały, modele oraz urządzenia stosowane w odlewaniu
precyzyjnym, przyrządy do kontroli wymiarów form i rdzeni, modele urządzeń do przygotowania,
dozowania materiałów wsadowych, urządzenia do kontroli procesu wytopu, dokumentacje
technologiczne wytwarzania odlewów;
3)
pracownię mechanizacji i automatyzacji procesów wytwarzania odlewów, wyposażoną w:
przyrządy do pomiarów elektrycznych, elementy obwodów elektrycznych, maszyny i urządzenia
elektryczne, osprzęt instalacji elektrycznych, elementy układów sterowania pneumatycznego
i hydraulicznego, modele manipulatorów i robotów przemysłowych, stanowisko dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, z pakietem programów biurowych oraz z oprogramowaniem
do symulacji regulacji procesów odlewniczych, kontroli jakości oraz sterowania procesami
technologicznymi;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół ślusarski, narzędzia do obróbki ręcznej metali, przyrządy pomiarowe,
b)
stanowiska do obróbki plastycznej metali (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: urządzenia do obróbki plastycznej metali na gorąco i zimno, narzędzia i przyrządy
kowalskie, piec,
c)
stanowiska do spawania metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w:
stół spawalniczy z wyciągiem gazów, urządzenia do spawania i cięcia gazowego, urządzenia
do spawania elektrycznego elektrodą otuloną i w osłonie gazów, środki ochrony indywidualnej
i zbiorowej,
d)
stanowiska do obróbki mechanicznej skrawaniem (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: tokarkę uniwersalną, frezarkę uniwersalną, szlifierkę do płaszczyzn,
otworów i wałków, narzędzia skrawające, przyrządy i uchwyty obróbkowe, przyrządy pomiarowe,
e)
stanowiska do przygotowania materiałów i mas formierskich (jedno stanowisko dla pięciu
uczniów), wyposażone w: zasobniki, urządzenia do rozdrabniania, przesiewania i suszenia
materiałów formierskich, wagę o zakresie ważenia do 100 kg, mieszarki do przygotowania
mas formierskich i rdzeniowych,
f)
stanowiska do ręcznego wykonywania form i rdzeni (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wyposażone w: stół, narzędzia do zagęszczania masy, wykańczania powierzchni wnęki
formy oraz powierzchni rdzeni, urządzenia do suszenia rdzeni (jedno urządzenie dla
dziesięciu uczniów),
g)
stanowiska do mechanicznego wykonywania form i rdzeni (jedno stanowisko dla pięciu
uczniów), wyposażone w: maszyny formierskie i rdzeniarskie, narzędzia i przyrządy
formierskie,
h)
stanowiska do wykonywania form metodami specjalnymi (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), wyposażone w: stół, oprzyrządowanie do wykonywania form metodami specjalnymi,
piece do wytapiania wosku oraz wypalania form,
i)
stanowiska do wybijania i oczyszczania odlewów (jedno stanowisko dla pięciu uczniów),
wyposażone w: urządzenia i narzędzia do wybijania odlewów z form oraz usuwania rdzeni,
obcinania układów wlewowych, nadlewów i zalewek, urządzenia i narzędzia do oczyszczania
odlewów,
j)
stanowiska do wykonywania odlewów w formach metalowych (jedno stanowisko dla pięciu
uczniów), wyposażone w: kokilarki, maszyny do odlewania pod ciśnieniem i urządzenia
do odlewania odśrodkowego,
k)
stanowiska do przygotowania materiałów wsadowych i obsługi pieców odlewniczych (jedno
stanowisko dla pięciu uczniów), wyposażone w: urządzenia do rozdrabniania, ważenia
i dozowania materiałów wsadowych, urządzenia, przyrządy i narzędzia do pomiaru parametrów
pracy pieców odlewniczych, pobierania próbek ciekłego metalu, narzędzia do transportu
ciekłego metalu i zalewania form, piec odlewniczy, środki do zabezpieczania oraz naprawy
łyżek i kadzi odlewniczych;
ponadto każde stanowisko powinno być wyposażone w: instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
dokumentacje techniczne maszyn i urządzeń odlewniczych, środki ochrony indywidualnej
i zbiorowej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, przedsiębiorstwach
wytwarzających odlewy oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn i urządzeń odlewniczych po
potwierdzeniu kwalifikacji MG.06. Użytkowanie maszyn i urządzeń odlewniczych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik odlewnik po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.37. Organizacja i nadzorowanie procesu odlewniczego oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
OPERATOR MASZYN I URZĄDZEŃ HUTNICZYCH 812121
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn i urządzeń hutniczych powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
obsługiwania maszyn i urządzeń w procesach technologicznych;
2)
konserwacji i przeglądów bieżących maszyn i urządzeń hutniczych;
3)
prowadzenia kontroli wyrobu.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zwodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a.), PKZ(MG.d)
i PKZ(MG.s);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie operator maszyn
i urządzeń hutniczych:
MG.07. Użytkowanie maszyn i urządzeń hutniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator maszyn i urządzeń hutniczych powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowy i eksploatacji maszyn i urządzeń, wyposażoną w: stanowiska rysunkowe,
modele brył geometrycznych, części maszyn, modele połączeń, modele maszyn i urządzeń
transportu wewnętrznego, narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej, narzędzia monterskie,
przyrządy pomiarowe, dokumentację techniczną, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń
hutniczych, katalogi maszyn, urządzeń, materiałów eksploatacyjnych, normy dotyczące
zasad wykonywania rysunku technicznego oraz elementów znormalizowanych stosowanych
w budowie maszyn;
2)
pracownię technik wytwarzania materiałów hutniczych w procesach metalurgicznych i
obróbki plastycznej, wyposażoną w: próbki materiałów wsadowych, metali nieżelaznych
i ich stopów, stopów żelaza, materiałów ogniotrwałych, wyrobów hutniczych, pomoce
dydaktyczne ilustrujące budowę oraz zasady działania maszyn i urządzeń wykorzystywanych
w procesach technologicznych, modele maszyn i urządzeń hutniczych do obróbki plastycznej,
przyrządy do kontroli przebiegu procesów hutniczych, dokumentację technologiczną,
instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, oprogramowanie do symulacji procesów hutniczych
do wykorzystania w szkolnej pracowni komputerowej;
3)
pracownię mechatroniki procesów hutniczych, wyposażoną w: przyrządy do pomiaru wielkości
elektrycznych, elementy obwodów elektrycznych, maszyny i urządzenia elektryczne, osprzęt
instalacji elektrycznych, elementy układów sterowania pneumatycznego i hydraulicznego,
czujniki oraz aktuatory elektryczne i hydrauliczne, modele manipulatorów i robotów
przemysłowych, pomoce dydaktyczne ilustrujące budowę, zasadę działania i zastosowanie
aktuatorów, manipulatorów i robotów przemysłowych, oprogramowanie do symulacji i automatycznej
regulacji oraz sterowania procesami hutniczymi i kontroli jakości;
4)
pracownię kontroli jakości wyrobu, wyposażoną w: próbki do badań właściwości mechanicznych
i technologicznych metali i ich stopów, próbki do badań makroskopowych i mikroskopowych
metali i ich stopów, narzędzia do przygotowywania zgładów metalograficznych; mikroskopy
metalograficzne, przyrządy do wykonywania pomiarów długości i kąta części maszyn,
uniwersalną maszynę wytrzymałościową; twardościomierze: Brinella, Rockwella, Vickersa;
młot Charpy’ego, aparaturę do oznaczania składu chemicznego metali i ich stopów; defektoskopy,
urządzenia do przeprowadzania prób technologicznych, piec elektryczny komorowy z automatyczną
regulacją i rejestracją temperatury, pirometry, termometry cieczowe i termoelektryczne,
przylgowe i zanurzeniowe, normy badania metali i ich stopów, atlas struktur metalograficznych;
5)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół ślusarski, narzędzia do obróbki ręcznej, przyrządy pomiarowe, przyrządy i
urządzenia do kształtowania elementów metalowych metodą obróbki plastycznej na zimno,
b)
stanowiska do spajania i cięcia metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: przyrządy do spawania elektrycznego i gazowego, lutowania oraz środki ochrony indywidualnej
i zbiorowej,
c)
stanowiska do obróbki mechanicznej skrawaniem (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: wiertarkę kadłubową lub słupową, tokarkę uniwersalną, frezarkę uniwersalną,
szlifierkę do płaszczyzn, otworów i wałków, narzędzia skrawające, przyrządy i uchwyty
obróbkowe, przyrządy pomiarowe,
d)
stanowiska do przygotowania materiałów wsadowych (jedno stanowisko dla pięciu uczniów),
wyposażone w: zasobniki z materiałami wsadowymi do procesów metalurgicznych, urządzenia
do rozdrabniania i przesiewania, ważenia i dozowania materiałów wsadowych,
e)
stanowiska do wytwarzania metali (jedno stanowisko dla pięciu uczniów), wyposażone
w: piec elektryczny oporowy, indukcyjny, przyrządy do pomiaru temperatury ciekłego
metalu i parametrów pracy pieców, narzędzia do pobierania próbek ciekłego metalu,
formy do odlewania próbek do badań laboratoryjnych; urządzenia i środki do napraw
bieżących pieców i urządzeń do wytwarzania metali i kadzi odlewniczych,
f)
stanowiska do przygotowania materiałów wsadowych do procesów obróbki plastycznej i
wykańczania wyrobów gotowych (jedno stanowisko dla pięciu uczniów), wyposażone w:
urządzenia do cięcia wsadu, usuwania zgorzeliny z powierzchni wsadu, usuwania wad
powierzchniowych wsadu,
g)
stanowiska do nagrzewania wsadu i kucia (jedno stanowisko dla pięciu uczniów), wyposażone
w: piec do nagrzewania wsadu (komorowy, oczkowy), przyrządy do pomiaru temperatury
nagrzanego wsadu, przyrządy do pomiaru parametrów pracy pieców, młot sprężarkowy z
oprzyrządowaniem, narzędzia do kucia ręcznego, młot do kucia matrycowego z oprzyrządowaniem,
h)
stanowisko do obróbki plastycznej na zimno (jedno stanowisko dla pięciu uczniów),
wyposażone w: walcarki przeznaczone do walcowania blach i taśm w kręgach, ciągarkę
ławową, prasę mechaniczną, nożyce do cięcia blach, przyrządy pomiarowe, i) stanowiska
do obróbki cieplnej (jedno stanowisko dla pięciu uczniów), wyposażone w: piec komorowy
do wyżarzania wyrobów gotowych, piec hartowniczy, zbiorniki z wodą i olejem.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
metalurgicznych, przedsiębiorstwach wykonujących obróbkę plastyczną na gorąco i zimno
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn i urządzeń hutniczych po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.07. Użytkowanie maszyn i urządzeń hutniczych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik hutnik po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.38. Organizacja i prowadzenie procesów hutniczych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
WIERTACZ 811305
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie wiertacz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania prac związanych z montażem i demontażem urządzeń wiertniczych;
2)
dobierania technologii, narzędzi i osprzętu do wykonania prac wiertniczych;
3)
obsługiwania urządzeń stosowanych w procesie wiercenia;
4)
wykonywania rurowania i uszczelniania otworu wiertniczego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie wiertacz:
MG.08. Wykonywanie prac wiertniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie wiertacz powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię mechaniczną, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów) z drukarką, ze skanerem, z projektorem multimedialnym oraz z oprogramowaniem
do sporządzania rysunku technicznego i projektowania, filmy dydaktyczne i plansze
dotyczące obsługi maszyn i urządzeń wiertniczych, modele oraz instrukcje obsługi maszyn
i urządzeń wiertniczych, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego, przyrządy
pomiarowe (jeden komplet dla dwóch uczniów), zestaw elementów automatyki wiertniczej,
schematy maszyn i urządzeń elektrycznych, próbki materiałów konstrukcyjnych, dokumentacje
techniczne maszyn i urządzeń wiertniczych, poradniki obsługi maszyn i urządzeń wiertniczych
i katalogi maszyn i urządzeń wiertniczych;
2)
pracownię geologiczno-geofizyczną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym,
filmy dydaktyczne dotyczące diagnostyki minerałów i skał, badań geologiczno-geofizycznych,
zbiór skał i minerałów, eksponaty rdzeni wiertniczych, odczynniki i wskaźniki chemiczne
do diagnostyki minerałów i skał, modele i schematy sond geofizycznych, wykresy profilowań
geofizycznych, plansze ilustrujące budowę oraz zasady eksploatacji maszyn i urządzeń
wiertniczych oraz modele maszyn i urządzeń wiertniczych, instrukcje i poradniki obsługi
maszyn i urządzeń wiertniczych, katalogi maszyn i urządzeń wiertniczych;
3)
pracownię technologii wiertniczej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe, z drukarką,
ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, filmy dydaktyczne dotyczące narzędzi
i osprzętu wiertniczego, narzędzia i osprzęt wiertniczy, elementy przewodu wiertniczego,
schematy technologiczne, schematy maszyn, urządzeń, narzędzi, osprzętu wiertniczego,
instrukcje obsługi maszyn i urządzeń wiertniczych, normy dotyczące badań właściwości
cieczy technologicznych, dokumentacje techniczne maszyn i urządzeń wiertniczych, przyrządy
kontrolno-pomiarowe do określania właściwości cieczy technologicznych, plansze ilustrujące
budowę oraz zasady eksploatacji maszyn i urządzeń wiertniczych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska: obróbki
ręcznej i mechanicznej, obróbki plastycznej i cieplnej, spawania elektrycznego i gazowego,
kontroli jakości.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
prowadzących prace wiertnicze oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
GÓRNIK EKSPLOATACJI OTWOROWEJ 811301
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie górnik eksploatacji otworowej powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
obsługiwania odwiertów eksploatacyjnych ropy naftowej, gazu ziemnego, wód podziemnych,
soli kamiennej i siarki;
2)
oczyszczania ropy naftowej i gazu ziemnego;
3)
magazynowania i transportu kopalin;
4)
wykonywania obróbki odwiertów eksploatacyjnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie górnik eksploatacji
otworowej:
MG.09. Eksploatacja otworowa złóż.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie górnik eksploatacji otworowej powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię mechaniczną, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska rysunku technicznego (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: komputer z edytorem graficznym, stół kreślarski, przyrządy kreślarskie,
b)
stanowiska materiałoznawstwa (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w:
próbki materiałów konstrukcyjnych, modele połączeń, atlas mikrostruktur materiałów,
normy dotyczące właściwości materiałów,
c)
stanowiska podstaw elektrotechniki (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: sprzęt pomiarowy, modele i eksponaty silników, prądnic i prostych instalacji elektrycznych,
modele układów automatycznej regulacji, elementów automatyki górniczej (elektrycznych,
pneumatycznych i hydraulicznych), próbki przewodów (elektrycznych, pneumatycznych
i hydraulicznych), katalogi elementów automatyki górniczej, instrukcje obsługi maszyn
elektrycznych,
d)
stanowiska maszynoznawstwa (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w:
dokumentacje techniczne, instrukcje, modele i eksponaty pomp, sprężarek, silników
spalinowych stosowanych w górnictwie otworowym,
e)
stanowiska pomiarów warsztatowych (jedno stanowisko dla jednego ucznia) wyposażone
w: przyrządy pomiarowe, części maszyn i urządzeń, normy dotyczące pomiarów, instrukcje
do wykonywania pomiarów;
2)
pracownię górnictwa otworowego, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska geologiczne (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: modele
krystalograficzne minerałów, minerały i skały, modele przekroju złóż surowców mineralnych,
rdzenie wiertnicze, eksponaty skamieniałości przewodnich, atlas mineralogiczny i petrograficzny,
próbki kopalin,
b)
stanowiska wiertnictwa (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w: narzędzia
wiertnicze, projekty geologiczno-techniczne odwiertu, modele maszyn i urządzeń wiertniczych,
katalogi, normy i instrukcje dotyczące maszyn i urządzeń wiertniczych,
c)
stanowiska maszyn i urządzeń górnictwa otworowego (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w: katalogi, modele maszyn i urządzeń górnictwa otworowego, pomp wgłębnych
rurowych i wpuszczanych, głowic odwiertu pompowanego i samoczynnego, narzędzia i osprzęt
do obróbki odwiertów,
d)
stanowiska instalacji technologicznych (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: katalogi, modele instalacji do oczyszczania gazu ziemnego, ropy naftowej i wody
złożowej, eksponaty materiałów i środków chemicznych do oczyszczania gazu ziemnego,
eksponaty ropy naftowej, komputer z projektorem multimedialnym;
3)
pracownię pomiarów laboratoryjnych, w której powinny być zorganizowane następujące
stanowiska:
a)
stanowiska do badania właściwości ropy naftowej (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: stół laboratoryjny, szkło laboratoryjne, przyrządy pomiarowe, wagę laboratoryjną,
wirówkę do oznaczania zanieczyszczeń, próbki ropy naftowej, stoper; normy, katalogi
i instrukcje wykonywania badań właściwości ropy naftowej,
b)
stanowiska do destylacji ropy naftowej (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: stół laboratoryjny, zestaw laboratoryjny do destylacji ropy naftowej metodą Liebiga,
zegar laboratoryjny, termometr bagietkowy do temp. 350°C, palnik gazowy, próbki ropy
naftowej; normy, katalogi i instrukcje wykonywania badań destylacji ropy naftowej,
c)
stanowiska do pomiarów właściwości wód podziemnych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: stół laboratoryjny, szkło laboratoryjne, odczynniki chemiczne, przyrządy
pomiarowe, wagę laboratoryjną, suszarkę laboratoryjną, próbki wód podziemnych, zegar
laboratoryjny, normy, katalogi i instrukcje do wykonywania badań właściwości wód podziemnych,
d)
stanowisko do pomiarów właściwości i składu gazu ziemnego (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów), wyposażone w: stół laboratoryjny, chromatograf gazowy, stanowisko komputerowe
z dostępem do Internetu, z drukarką oraz z pakietem programów biurowych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół ślusarski, narzędzia do obróbki ręcznej, elektronarzędzia, nożyce gilotynowe,
narzędzia do trasowania, przyrządy pomiarowe,
b)
stanowiska do obróbki mechanicznej metali (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) wyposażone
w: tokarkę, frezarkę, wiertarkę kolumnową, szlifierkę, piłę tarczową, przyrządy pomiarowe,
c)
stanowiska do obróbki plastycznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia) wyposażone
w: palenisko kowalskie, piec hartowniczy, wanny hartownicze, narzędzia kowalskie,
przyrządy pomiarowe,
d)
stanowiska spawalnicze (jedno stanowisko dla jednego ucznia) wyposażone w: instalację
wyciągową, stół spawalniczy, spawarkę, sprzęt do spawania i cięcia gazowego, narzędzia
spawalnicze, przyrządy pomiarowe,
e)
odwiert eksploatujący ropę, gaz, wody podziemne, siarkę, sól kamienną, wyposażony
w: materiały, sprzęt, maszyny i urządzenia górnicze zgodnie z przepisami prawa geologicznego
i górniczego,
f)
stanowisko maszyn i urządzeń stosowanych w procesach oczyszczania ropy naftowej i
gazu ziemnego, wyposażone w: materiały, sprzęt, maszyny i urządzenia zgodnie z przepisami
prawa geologicznego i górniczego,
g)
stanowisko zbiorników magazynowych oraz maszyn i urządzeń do transportu kopalin, wyposażone
w: materiały, sprzęt, maszyny i urządzenia zgodnie z przepisami prawa geologicznego
i górniczego;
ponadto każde stanowiska powinno być wyposażone w: instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
dokumentacje techniczne i technologiczne, katalogi maszyn i urządzeń, normy związane
z doborem parametrów wykonywanych procesów, środki ochrony indywidualnej i zbiorowej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
górnictwa otworowego oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie górnik eksploatacji otworowej po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.09. Eksploatacja otworowa złóż może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik górnictwa otworowego
po potwierdzeniu kwalifikacji MG.40. Organizacja i prowadzenie eksploatacji otworowej złóż oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
GÓRNIK ODKRYWKOWEJ EKSPLOATACJI ZŁÓŻ 811102
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie górnik odkrywkowej eksploatacji złóż powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania robót związanych z odwadnianiem górotworu i zwałowisk;
2)
wykonywania robót związanych z udostępnianiem i urabianiem złoża;
3)
wykonywania robót związanych z transportem nakładu i kopaliny;
4)
wykonywania robót związanych z rekultywacją terenów pogórniczych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie górnik odkrywkowej
eksploatacji złóż:
MG.10. Eksploatacja złóż metodą odkrywkową.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie górnik odkrywkowej eksploatacji złóż powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię odkrywkowej eksploatacji złóż, wyposażoną w: dokumentację górniczą, sprzęt
geodezyjny: teodolit, niwelator, dalmierz, łaty geodezyjne, taśmy miernicze, przymiary,
tyczki, węgielnicę, zestaw próbek minerałów i skał, schematy i modele wykopów udostępniających
i zwałowisk, schematy i modele układów technologicznych, dokumentację techniczno-ruchową,
atrapy środków strzałowych, sprzęt strzałowy, schematy i modele połączeń sieci strzałowych,
przyrządy kontrolno-pomiarowe sieci strzałowej, środki i sprzęt ochrony osobistej,
zbiorowej i przeciwpożarowej, filmy instruktażowe, slajdy i normy dotyczące odkrywkowej
eksploatacji złóż, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu
i z projektorem multimedialnym;
2)
pracownię maszyn i urządzeń górniczych, wyposażoną w: próbki materiałów konstrukcyjnych,
charakterystyczne części maszyn i urządzeń, modele połączeń rozłącznych i nierozłącznych,
schematy i modele maszyn i urządzeń, rysunki złożeniowe, wykonawcze, montażowe i schematyczne,
katalogi techniczne maszyn, urządzeń i części maszyn, przyrządy pomiarowe, schematy
i modele kinematyczne i hydrauliczne maszyn górniczych, schematy układów elektrycznych,
próbki przewodów pneumatycznych, elektrycznych i hydraulicznych, katalogi elementów
automatyki, elementów napędów pneumatycznych, elektrycznych, hydraulicznych, schematy
układów automatycznych, schematy układów elektronicznych, zabezpieczenia przed skutkami
zwarć i przeciążeń, przekroje maszyn elektrycznych, filmy instruktażowe, slajdy i
normy dotyczące maszyn i urządzeń górniczych i ich obsługi, stanowisko komputerowe
dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z projektorem multimedialnym;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do łączenia taśm przenośnikowych (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w: różne rodzaje taśm, narzędzia ręczne i mechaniczne oraz materiały łączące,
b)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół ślusarski z imadłem, narzędzia do obróbki ręcznej, nożyce gilotynowe, narzędzia
do trasowania, przyrządy pomiarowe,
c)
stanowiska do obróbki skrawaniem (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: tokarkę, frezarkę, strugarkę, dłutownicę, wiertarkę kolumnową, szlifierkę, narzędzia
i elektronarzędzia, przyrządy pomiarowe,
d)
stanowiska spawalnicze (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: instalację
wyciągową, stół spawalniczy z imadłem, spawarkę prostownikową, sprzęt do spawania
elektrycznego, sprzęt do spawania i cięcia gazowego, narzędzia spawalnicze, sprzęt
i urządzenia diagnostyczno-pomiarowe.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, kopalniach odkrywkowych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie górnik odkrywkowej eksploatacji złóż po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.10. Eksploatacja złóż metodą odkrywkową może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik górnictwa odkrywkowego
po potwierdzeniu kwalifikacji MG.41. Organizacja i prowadzenie eksploatacji złóż metodą odkrywkową oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
GÓRNIK EKSPLOATACJI PODZIEMNEJ 811101
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie górnik eksploatacji podziemnej powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania robót związanych z drążeniem i likwidacją podziemnych wyrobisk górniczych;
2)
wykonywania robót związanych z wydobywaniem złóż;
3)
wykonywania robót związanych z wentylacją i klimatyzacją podziemnych wyrobisk górniczych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie górnik eksploatacji
podziemnej:
MG.11. Eksploatacja złóż podziemnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie górnik eksploatacji podziemnej powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię maszyn i urządzeń górniczych, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), z pakietem programów biurowych i z oprogramowaniem
do wykonywania rysunku technicznego, drukarki i skanery (po jednym urządzeniu na cztery
stanowiska) modele brył geometrycznych, schematy kinematyczne i blokowe maszyn i urządzeń
górniczych, modele części maszyn, połączeń rozłącznych i nierozłącznych, napędów elektrycznych,
hydraulicznych i pneumatycznych, próbki materiałów konstrukcyjnych, części maszyn,
części maszyn z różnymi postaciami zużycia, modele obrabiarek do metalu i drewna,
modele maszyn i urządzeń górniczych, modele obudów, filmy dydaktyczne dotyczące budowy
i eksploatacji maszyn górniczych, oprogramowanie do symulacji działania maszyn i urządzeń
górniczych, prezentacje multimedialne dotyczące budowy i działania maszyn i urządzeń
górniczych, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z pakietem programów biurowych,
z drukarką, ze skanerem, z ploterem, z projektorem multimedialnym, normy dotyczące
zasad wykonywania rysunku technicznego, maszyn i urządzeń górniczych, katalogi maszyn
i urządzeń górniczych, rysunki wykonawcze, złożeniowe oraz montażowe maszyn i urządzeń
górniczych;
2)
pracownię eksploatacji złóż, wyposażoną w: modele systemów eksploatacji, modele wyrobisk
górniczych, schematy wentylacyjne kopalń, przekroje geologiczne, oprogramowanie do
wspomagania projektowania procesu technologicznego eksploatacji złóż oraz do symulacji
procesu technologicznego eksploatacji złóż, filmy dydaktyczne oraz prezentacje multimedialne
dotyczące eksploatacji złóż, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do
Internetu, z pakietem programów biurowych, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem
multimedialnym, sprzęt geodezyjny: teodolit, niwelator, dalmierz, łaty geodezyjne,
taśmy miernicze, przymiary, tyczki, węgielnicę, sprzęt do rozpoznawania minerałów
i skał; przyrządy pomiarowe do wykrywania gazów kopalnianych, pomiaru prędkości przepływu
powietrza, temperatury i wilgotności powietrza, dokumentacje pomiarów geologiczno-górniczych,
mapy górnicze, normy dotyczące eksploatacji złóż;
3)
pracownię mechatroniki, wyposażoną w: zestawy do demonstracji działania układów pneumatycznych,
hydraulicznych, elektromechanicznych, modele układów automatycznej regulacji, schematy
układów elektrycznych, elektronicznych, pneumatycznych i hydraulicznych, schematy
układów automatyki górniczej, modele elektrochemicznych źródeł prądu, filmy dydaktyczne
dotyczące budowy i eksploatacji układów automatyki górniczej, oprogramowanie do symulacji
działania układów automatyki górniczej, prezentacje multimedialne dotyczące automatyki
górniczej, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z pakietem
programów biurowych, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, przyrządy
do pomiaru wielkości fizycznych, próbki materiałów: przewodzących, elektroizolacyjnych,
magnetycznych, konstrukcyjnych, próbki przewodów elektrycznych, zestawy łączników
instalacyjnych, układy zabezpieczeń przeciwzwarciowe i przeciążeniowe, silniki elektryczne
prądu stałego i przemiennego, prądnice, instalacje elektryczne, stabilizatory napięcia,
układy elektroniczne (prostowniki, wzmacniacze, zasilacze), normy dotyczące urządzeń
mechatronicznych, katalogi łączników, zabezpieczeń przeciwzwarciowych i przeciążeniowych,
silników elektrycznych, elementów i układów elektronicznych, dokumentacje techniczne
urządzeń mechatronicznych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół ślusarski, narzędzia do obróbki ręcznej, nożyce gilotynowe, narzędzia do trasowania
oraz przyrządy pomiarowe,
b)
stanowiska do obróbki mechanicznej skrawaniem (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wyposażone w: tokarkę, frezarkę, strugarkę, dłutownicę, wiertarkę kolumnową, szlifierkę,
piłę ramową, piłę tarczową, elektronarzędzia oraz przyrządy pomiarowe,
c)
stanowiska do obróbki plastycznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: palenisko kowalskie, piec hartowniczy, wanny hartownicze, narzędzia kowalskie oraz
przyrządy pomiarowe,
d)
stanowiska spawalnicze (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: instalację
wyciągową, stół spawalniczy, spawarkę, sprzęt do spawania elektrycznego, sprzęt do
spawania i cięcia gazowego,
e)
wyrobisko górnicze zlokalizowane w sztolni ćwiczebnej wyposażone w: materiały, sprzęt,
maszyny i urządzenia górnicze zgodnie z przepisami prawa geologicznego i górniczego.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, sztolniach ćwiczebnych,
centrach szkoleniowych zakładów górniczych na wydzielonych, odpowiednio wyposażonych
i przygotowanych stanowiskach szkoleniowych, zakładach górniczych oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie górnik eksploatacji podziemnej po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.11. Eksploatacja złóż podziemnych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik górnictwa podziemnego
po potwierdzeniu kwalifikacji MG.39. Organizacja i prowadzenie eksploatacji złóż podziemnych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
ELEKTROMECHANIK POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH 741203
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie elektromechanik pojazdów samochodowych powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
obsługiwania elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych;
2)
diagnozowania elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych;
3)
naprawy elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.a) oraz efekty
kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a), PKZ(MG.g)
i PKZ(MG.u);
3)
efekty kształcenia właściwe dla wyodrębnionej kwalifikacji w zawodzie elektromechanik
pojazdów samochodowych:
MG.12. Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa elektrycznych i elektronicznych układów
pojazdów samochodowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie elektromechanik pojazdów samochodowych powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię podstaw konstrukcji maszyn, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą interaktywną,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie
komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wspomagania projektowania, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni
przestrzennej, normy i katalogi oraz poradniki stosowane w budowie i konstrukcji maszyn,
dokumentacje techniczne maszyn, pomoce dydaktyczne w zakresie podstaw konstrukcji
maszyn;
2)
pracownię podstaw motoryzacji, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą interaktywną,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie
komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
użytkowe programy branżowe, modele pojazdów, zespoły i podzespoły oraz części pojazdów,
elementy instalacji pojazdów, modele przedstawiające stopień zużycia oraz sposoby
regeneracji części pojazdów, zestawy do demonstracji budowy i działania zespołów i
podzespołów pojazdów; materiały eksploatacyjne, pomoce dydaktyczne do nauki przepisów
ruchu drogowego oraz technik kierowania pojazdami, dokumentacje techniczno-obsługowe
pojazdów, katalogi części, katalogi i materiały przedsiębiorstw branżowych;
3)
pracownię elektrotechniki i elektroniki samochodowej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela, z drukarką, z pakietem programów biurowych oraz z oprogramowaniem
do symulacji pracy urządzeń elektrycznych i elektronicznych, projektor multimedialny/tablicę
interaktywną, mierniki wielkości elektrycznych, oscyloskopy dwukanałowe z zestawem
sond, zestawy elementów oraz układów elektrycznych i elektronicznych, komputerowe
zestawy diagnostyczne do sprawdzania urządzeń elektrycznych i elektronicznych, stoły
probiercze; maszyny i urządzenia elektryczne, schematy instalacji elektrycznych i
elektronicznych, urządzenia elektryczne i elektroniczne wyposażenia pojazdów samochodowych,
zestawy elementów wykonawczych, czujniki i przetworniki, elementy instalacji elektrycznych
i urządzeń sterujących, przyrządy pomiarowe, zestawy panelowe układów elektrycznych
i elektronicznych, narzędzia i przyrządy do montażu/demontażu elementów i układów
elektrycznych i elektronicznych, narzędzia do napraw wiązek elektrycznych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny znajdować się: stanowisko komputerowe z dostępem
do Internetu dla nauczyciela, samochód osobowy - przystosowany do diagnostyki systemu
OBDII/EOBD, oscyloskop z zestawem sond, linia diagnostyczna, żuraw do silników; stanowiska
do kontroli i naprawy pojazdów samochodowych wyposażone w: instalacje techniczne niezbędne
do działania maszyn i urządzeń, podnośnik/kanał (jedno stanowisko maksymalnie dla
czterech uczniów), posiadające na wyposażeniu pojazd samochodowy i podzespoły pojazdu
samochodowego, urządzenia diagnostyczne do pomiaru geometrii podwozia, montażownice
i wyważarki kół, ściągacze do sprężyn, ściągacze do łożysk, podstawki z regulowaną
wysokością, prasę hydrauliczną, urządzenia do pomiaru emisji spalin; skanery (komputery)
diagnostyczne z oprogramowaniem, stanowisko komputerowe z danymi diagnostycznymi pojazdów
do weryfikacji wyników pomiarów, oprogramowanie do diagnostyki pojazdów samochodowych,
narzędzia monterskie, klucze dynamometryczne, stoły ślusarskie, urządzenia do mycia
i konserwacji, narzędzia do obróbki ręcznej, maszyny i urządzenia oraz narzędzia do
obróbki mechanicznej, narzędzia i przyrządy pomiarowe - w tym do pomiaru wielkości
elektrycznych, stacja do obsługi klimatyzacji, stanowiska do wymiany materiałów eksploatacyjnych,
elementy instalacji pojazdów, dokumentacje techniczno-obsługowe, dokumentacje techniczne
maszyn i urządzeń, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, środki ochrony indywidualnej.
Każda pracownia powinna być zasilana napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczona
ochroną przeciwporażeniową, wyposażona w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny
centralny oraz w stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu, z urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą
interaktywną, a także w pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, stacjach obsługi i
stacjach kontroli pojazdów samochodowych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie elektromechanik pojazdów samochodowych po
potwierdzeniu kwalifikacji MG.12. Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa elektrycznych i elektronicznych układów
pojazdów samochodowych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik pojazdów samochodowych
po potwierdzeniu kwalifikacji MG.43. Organizacja i prowadzenie procesu obsługi pojazdów samochodowych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
ZEGARMISTRZ 731106
1.
CELE KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie zegarmistrz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
diagnozowania przyczyn nieprawidłowości pracy zegarów i zegarków;
2)
wykonywania napraw zegarów i zegarków;
3)
wykonywania konserwacji i regulacji zegarów i zegarków.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów
PKZ(MG.a) oraz efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ (EE.f); 3) efekty
kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie zegarmistrz:
MG.13. Naprawa zegarów i zegarków.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie zegarmistrz powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką i ze skanerem oraz
z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do
Internetu, pakiet programów biurowych, program do wykonywania rysunku technicznego,
pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy dotyczące zasad
wykonywania rysunku technicznego maszynowego;
2)
pracownię technologii robót zegarmistrzowskich, wyposażoną w: modele zegarów i zegarków,
próbki materiałów konstrukcyjnych, narzędzia do prac zegarmistrzowskich, przyrządy
kontrolno-pomiarowe, filmy dydaktyczne przedstawiające pracę maszyn i urządzeń do
wykonywania prac zegarmistrzowskich, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, projektor multimedialny, dokumentację techniczną i technologiczną różnego
typu zegarów i zegarków, katalogi części do zegarów i zegarków, instrukcje obsługi
maszyn i urządzeń stosowanych w pracach zegarmistrzowskich;
3)
pracownię elektrotechniki i elektroniki, wyposażoną w: przyrządy pomiarowe i testery,
elementy obwodów elektrycznych, elementy elektroniczne, zestawy do demonstracji pracy
układów elektrycznych i elektronicznych, katalogi elementów elektronicznych stosowanych
w zegarkach;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowisko do diagnozowania stanu technicznego zegarów i zegarków, naprawy, konserwacji
i regulowania zegarów i zegarków oraz obróbki ręcznej (jedno stanowisko dla jednego
ucznia),
b)
stanowisko do wykonywania pomiarów elektronicznych i elektrycznych (jedno stanowisko
dla trzech uczniów),
c)
stanowisko do obróbki mechanicznej metali (jedno stanowisko dla czterech uczniów);
każde stanowisko powinno być wyposażone w: maszyny, urządzenia i narzędzia do prac
zegarmistrzowskich, przyrządy kontrolno-pomiarowe, materiały i części zamienne oraz
instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, środki ochrony indywidualnej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
OPTYK-MECHANIK 731104
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie optyk-mechanik powinien być przygotowany do
wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania materiałów i elementów optycznych do montażu;
2)
wykonywania elementów układów, przyrządów optycznych i optoelektronicznych;
3)
wykonywania montażu elementów układów i przyrządów optycznych;
4)
wykonywania napraw elementów układów i przyrządów optycznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.f);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie optyk-mechanik:
MG.14. Montaż i naprawa elementów i układów optycznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie optyk-mechanik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego;
2)
pracownię demontażu, montażu i konserwacji przyrządów optycznych, wyposażoną w: stoły
montażowe z blatem pokrytym gumolitem i z gniazdami zasilania elektrycznego o napięciu
230 V i zerowaniem ochronnym oraz z gniazdami zasilania elektrycznego o napięciu 24
V, wyposażone w imadła zegarmistrzowskie z nakładkami z tworzywa sztucznego, przestawną
lampkę oświetleniową, czarny matowy ekran do obserwacji czystości powierzchni optycznych,
urządzenia pomiarowe i diagnostyczne optyczne, uniwersalne mierniki prądu, prasy montażowe
stołowe, wiertarkę stołową z kompletem wierteł, z kompletem uchwytów, szczotek i kamieni
szlifierskich, narzędzia kontrolno-pomiarowe suwmiarkowe i mikrometryczne, narzędzia
monterskie, zegarmistrzowskie, ślusarskie, justerskie, sprzęt do lutowania, kuwety
do mycia (jedno stanowisko dla ośmiu uczniów);
3)
pracownię pomiarów i kontroli, wyposażoną w: stanowisko pomiarów wielkości liniowych
i kątowych, stanowisko pomiarów optycznych, stanowisko pomiarów elektrycznych (jedno
stanowisko dla czterech uczniów), stoły montażowe z blatem pokrytym gumolitem i z
gniazdami zasilania elektrycznego o napięciu 230 V i zerowaniem ochronnym oraz gniazdami
zasilania elektrycznego o napięciu 24 V, mikroskop warsztatowy, płytę pomiarową, narzędzia
kontrolno-pomiarowe suwmiarkowe i mikrometryczne, płytki wzorcowe, czujnik z podstawką,
sprawdziany do wałków, otworów, gwintów i stożków, przymiary, kątomierze, szczelinomierze,
ławę optyczną z wyposażeniem, goniometr, mikroskop pomiarowy, dioptriomierz, lunetkę
dioptryjną, kolimator długoogniskowy, kolimator szerokokątny, autokolimator, lunetę
autokolimacyjną, dynametr Ramsdena, dynametr Czapskiego, lunetki równoległe, urządzenie
do sprawdzania przyrządów dwuocznych, urządzenie do badania funkcji przenoszenia kontrastu,
urządzenie do badania skręcenia płaszczyzny obrazu, urządzenie do pomiaru czasu otwarcia
migawek, sprawdziany interferencyjne, interferometr Michelsona, sferometr, lupę Brinella,
lupę powiększającą 6 razy, test Abbego, specjalistyczne przyrządy do pomiaru układów
elektronicznych, mierniki uniwersalne do pomiarów elektrycznych oraz stanowisko komputerowe
z drukarką i ze skanerem i oprogramowaniem do badania układów elektronicznych (jedno
stanowisko dla ośmiu uczniów);
4)
pracownię obróbki szkła, wyposażoną w: stanowisko cięcia szkła, stanowisko zaokrążania
i centrowania, stanowisko frezowania szkła, stanowisko szlifowania zgrubnego, stanowisko
szlifiersko-polerskie, stanowisko oklejania i sklejania (jedno stanowisko dla czterech
uczniów), piłę z tarczą z nasypem diamentowym do cięcia grubych tafli szkła, centrówkę-szlifierkę
do szkła, frezarkę do szkła, jednowrzecionową szlifierko-polerkę z napędem elektrycznym
do szlifowania luźnym proszkiem ściernym i polerowania, rolkę do cięcia szkła, diament
do cięcia szkła, palnik gazowy do podgrzewania uchwytów, szczypce do obłamywania szkła,
tarcze szlifierskie z nasypem diamentowym, uchwyty frezarskie, płyty podgrzewane elektrycznie,
sferometry zegarowe, mikroskop warsztatowy przystosowany do centrowania, lupy zegarmistrzowskie
powiększające 2,5 razy, suwmiarki i mikrometry, szablony z wzorami promieni, szklane
sprawdziany interferencyjne;
5)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane stanowiska obróbki mechanicznej
i ręcznej metali i tworzyw sztucznych (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: tokarko-frezarkę stołową, wiertarkę stołową, szlifierkę, ostrzałkę, stół ślusarski
z imadłem, stołową płytę traserską, uchwyty i przyrządy, narzędzia skrawające do obróbki
maszynowej i ręcznej, mikroskop warsztatowy z oprzyrządowaniem pomiarowym, suwmiarkowe
i mikrometryczne narzędzia kontrolno-pomiarowe, płytki wzorcowe, imadła maszynowe,
podzielnicę wiertarską, wiertła i rozwiertaki, narzędzia traserskie, narzędzia obsługowe,
dokumentację technologiczną instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, środki ochrony indywidualnej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie optyk-mechanik po potwierdzeniu kwalifikacji
MG.14. Montaż i naprawa elementów i układów optycznych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik optyk po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.30. Wykonywanie i naprawa pomocy wzrokowych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
MECHANIK PRECYZYJNY 731103
1.
CELE KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechanik precyzyjny powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania i naprawiania mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych;
2)
montowania, naprawiania i konserwowania przyrządów pomiarowych;
3)
montowania i naprawiania napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie mechanik precyzyjny:
MG.15. Montaż i naprawa maszyn i urządzeń precyzyjnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie mechanik precyzyjny powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego, dokumentacje konstrukcyjne
maszyn i urządzeń precyzyjnych;
2)
pracownię technologii mechanicznej, wyposażoną w: dokumentacje technologiczne, materiały
stosowane do wytwarzania elementów maszyn i urządzeń precyzyjnych, przyrządy do pomiarów
wielkości nieelektrycznych, elementy i mechanizmy urządzeń precyzyjnych, przyrządów
pomiarowych oraz napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych, modele maszyn
i urządzeń precyzyjnych, narzędzia do montażu i naprawy maszyn i urządzeń precyzyjnych;
3)
pracownię maszyn i urządzeń precyzyjnych wyposażoną w: stanowiska do montażu, napraw
i konserwacji mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych (jedno stanowisko dla trzech
uczniów), z zasilaniem pneumatycznym oraz instalacją elektryczną jednofazową i trójfazową
zabezpieczoną ochroną przeciwporażeniową i zasilaczem stabilizowanym prądu stałego;
zestaw przyrządów pomiarowych, narzędzi, elementów i mechanizmów maszyn i urządzeń
precyzyjnych oraz dokumentacji obejmujący: przyrządy do pomiarów wielkości elektrycznych
i nieelektrycznych, elementy i mechanizmy do montażu urządzeń precyzyjnych, przyrządów
pomiarowych, napędów pneumatycznych i hydraulicznych, modele maszyn i urządzeń precyzyjnych,
przyrządy i narzędzia do montażu i napraw, normy dotyczące technologii montażu, obsługi
i napraw maszyn i urządzeń precyzyjnych, dokumentację techniczną oraz instrukcje obsługi
maszyn i urządzeń precyzyjnych, katalogi maszyn i urządzeń precyzyjnych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół ślusarski z imadłem, zestaw narzędzi do obróbki ręcznej: trasowania, cięcia,
piłowania, gięcia, prostowania, wiercenia, gwintowania, skrobania, nitowania, robót
montażowych, elektronarzędzia, przyrządy pomiarowe, materiały, surowce i półfabrykaty
do obróbki,
b)
stanowiska do obróbki maszynowej (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: tokarkę uniwersalną, frezarkę narzędziową, wiertarkę i szlifierki do płaszczyzn
i wałków,
c)
stanowiska do montażu mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów), wyposażone w: przyrządy pomiarowe, narzędzia, maszyny i urządzenia
do montażu mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych, elementy i mechanizmy urządzeń
precyzyjnych, przyrządów pomiarowych, napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych,
d)
stanowiska do naprawy i konserwacji elementów mechanizmów maszyn i urządzeń precyzyjnych
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów) wyposażonych w: przyrządy pomiarowe, narzędzia,
maszyny i urządzenia do naprawy i konserwacji;
ponadto warsztaty powinny być wyposażone w zestaw dokumentacji obejmujący: normy dotyczące
maszyn i urządzeń precyzyjnych, dokumentacje technologiczne montażu, obsługi i napraw
urządzeń precyzyjnych, przyrządów pomiarowych, napędów pneumatycznych, hydraulicznych
i elektrycznych, dokumentacje techniczne, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń precyzyjnych,
przyrządów pomiarowych, napędów pneumatycznych, hydraulicznych i elektrycznych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
MECHANIK AUTOMATYKI PRZEMYSŁOWEJ
I URZĄDZEŃ PRECYZYJNYCH 731102
1.
CELE KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechanik automatyki przemysłowej i urządzeń
precyzyjnych powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
montowania układów automatyki przemysłowej;
2)
montowania urządzeń precyzyjnych;
3)
uruchamiania układów automatyki przemysłowej oraz urządzeń precyzyjnych;
4)
obsługiwania układów automatyki przemysłowej oraz urządzeń precyzyjnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie mechanik automatyki
przemysłowej i urządzeń precyzyjnych:
MG.16. Montaż i obsługa układów automatyki przemysłowej i urządzeń precyzyjnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie mechanik automatyki przemysłowej i urządzeń
precyzyjnych powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego;
2)
pracownię technologii mechanicznej, wyposażoną w: narzędzia, maszyny i urządzenia
do naprawy i montażu układów automatyki oraz urządzeń precyzyjnych, modele maszyn
i urządzeń, przyrządy do pomiarów wielkości nieelektrycznych, dokumentacje techniczne,
instrukcje obsługi maszyn i urządzeń precyzyjnych;
3)
pracownię automatyki przemysłowej i urządzeń precyzyjnych, w której powinny być zorganizowane
następujące stanowiska:
a)
stanowiska badania i montażu urządzeń, układów automatyki i urządzeń precyzyjnych
(jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: zasilanie pneumatyczne, instalację
elektryczną jednofazową i trójfazową zabezpieczoną ochroną przeciwporażeniową oraz
zasilaczem stabilizowanym prądu stałego,
b)
stanowisko badania układu regulacji wielkości fizycznych z możliwością zmiany nastaw
regulatora (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: urządzenia lub instalacje
stanowiące obiekty regulacji, czujniki i przetworniki pomiarowe, regulatory, urządzenia
wykonawcze;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: zestaw przyrządów pomiarowych, narzędzi,
elementów i urządzeń automatyki, elementów i urządzeń precyzyjnych obejmujący: przyrządy
do pomiarów wielkości elektrycznych i nieelektrycznych, czujniki i przetworniki pomiarowe,
elementy i urządzenia do montażu elektrycznych, pneumatycznych, elektropneumatycznych
i hydraulicznych układów automatyki przemysłowej, modele i schematy układów automatyki:
elektrycznych, pneumatycznych i hydraulicznych, elementy i urządzenia do montażu elektrycznych
i energoelektronicznych układów napędowych, rejestratory do badania urządzeń i układów
automatyki, elementy i zespoły do montażu urządzeń precyzyjnych, modele maszyn i urządzeń
precyzyjnych, przyrządy i narzędzia do montażu i napraw, normy dotyczące technologii
i dokumentacji montażu, obsługi, napraw układów automatyki przemysłowej i urządzeń
precyzyjnych, dokumentację techniczną oraz instrukcje obsługi urządzeń precyzyjnych
i automatyki przemysłowej, katalogi automatyki przemysłowej i urządzeń precyzyjnych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół ślusarski z imadłem, zestaw narzędzi do obróbki ręcznej oraz robót montażowych,
zestaw przyrządów pomiarowych, materiały, surowce i półfabrykaty do obróbki,
b)
stanowiska obróbki maszynowej metali (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: tokarkę, frezarkę, wiertarkę i szlifierkę,
c)
stanowiska montażu, naprawy i konserwacji elementów oraz urządzeń układów automatyki
przemysłowej i urządzeń precyzyjnych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: przyrządy pomiarowe, narzędzia, maszyny i urządzenia do montażu, naprawy i konserwacji
urządzeń układów automatyki przemysłowej i urządzeń precyzyjnych, elementy i urządzenia
automatyki: pneumatyczne, hydrauliczne, elektryczne oraz urządzenia precyzyjne, przyrządy
pomiarowe,
d)
stanowiska diagnostyki i obsługi układów automatyki przemysłowej oraz urządzeń precyzyjnych
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: urządzenia lub instalacje stanowiące
obiekty układów automatyki, czujniki i przetworniki pomiarowe, regulatory, urządzenia
wykonawcze, urządzenia precyzyjne oraz przyrządy pomiarowe, aparaturę kontrolno-pomiarową
i narzędzia do diagnostyki i obsługi układów automatyki przemysłowej oraz urządzeń
precyzyjnych, dokumentacje techniczne urządzeń precyzyjnych oraz przyrządów pomiarowych,
środki ochrony indywidualnej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
MECHANIK-MONTER MASZYN I URZĄDZEŃ 723310
1.
CELE KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechanik-monter maszyn i urządzeń powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
dokonywania montażu maszyn i urządzeń;
2)
obsługiwania i konserwowania maszyn i urządzeń;
3)
instalowania i uruchamiania maszyn i urządzeń.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie mechanik-monter
maszyn i urządzeń:
MG.17. Montaż i obsługa maszyn i urządzeń.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie mechanik-monter maszyn i urządzeń powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego, dokumentacje konstrukcyjne
maszyn i urządzeń;
2)
pracownię technologii, wyposażoną w: modele, przekroje, atrapy maszyn i urządzeń,
elementy układów hydraulicznych i pneumatycznych, próbki materiałów konstrukcyjnych
i eksploatacyjnych, narzędzia i przyrządy pomiarowe, elementy maszyn i urządzeń, narzędzia
do montażu, dokumentację techniczną oraz katalogi maszyn i narzędzi, instrukcje obsługi
maszyn i urządzeń;
3)
warsztaty szkolne, wyposażone w: maszyny i urządzenia, stoły ślusarskie (jeden stół
dla jednego ucznia), urządzenia i przyrządy do prac montażowych, urządzenia dźwigowe
i transportu wewnętrznego, narzędzia i urządzenia do mycia i konserwacji, prasy montażowe
z oprzyrządowaniem (jedna prasa dla czterech uczniów), wiertarkę stołową, szlifierkę
ostrzałkę, przyrządy traserskie, przyrządy pomiarowe, narzędzia do obróbki ręcznej
i maszynowej skrawaniem, narzędzia monterskie, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
poradniki zawodowe, dokumentacje techniczne maszyn i urządzeń, środki ochrony indywidualnej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechanik-monter maszyn i urządzeń po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.17. Montaż i obsługa maszyn i urządzeń może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik mechanik po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.44. Organizacja i nadzorowanie procesów produkcji maszyn i urządzeń oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
MECHANIK MOTOCYKLOWY 723107
1.
CELE KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechanik motocyklowy powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
diagnozowania pojazdów motocyklowych;
2)
obsługiwania i naprawy pojazdów motocyklowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.a) oraz efekty
kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.o);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie mechanik motocyklowy:
MG.23. Diagnozowanie i naprawa podzespołów i zespołów pojazdów motocyklowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie mechanik motocyklowy powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię podstaw konstrukcji maszyn, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie
komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wspomagania projektowania, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni
przestrzennej, normy i katalogi oraz poradniki stosowane w budowie i konstrukcji maszyn,
dokumentacje techniczne maszyn, pomoce dydaktyczne w zakresie podstaw konstrukcji
maszyn;
2)
pracownię podstaw motoryzacji, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z
dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, użytkowe programy branżowe, modele
pojazdów, zespoły i podzespoły oraz części pojazdów, elementy instalacji pojazdów,
modele przedstawiające stopień zużycia oraz sposoby regeneracji części pojazdów, zestawy
do demonstracji budowy i działania zespołów i podzespołów pojazdów; materiały eksploatacyjne,
pomoce dydaktyczne do nauki przepisów ruchu drogowego oraz technik kierowania pojazdami,
dokumentacje techniczno-obsługowe pojazdów, katalogi części, katalogi i materiały
przedsiębiorstw branżowych;
3)
pracownię pojazdów motocyklowych, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, oprogramowanie do diagnostyki
pojazdów motocyklowych, dokumentacje serwisowe, instrukcje użytkowania, obsługi i
naprawy pojazdów motocyklowych, katalogi części i materiałów eksploatacyjnych, przyrządy
diagnostyczne, modele i przekroje podzespołów oraz zespołów pojazdów motocyklowych,
elementy instalacji pojazdów motocyklowych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny znajdować się:
a)
stanowisko do diagnostyki, obsługi i naprawy pojazdów motocyklowych (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów),
b)
stanowisko z komputerem diagnostycznym wraz z oprogramowaniem (jedno stanowisko dla
sześciu uczniów),
c)
stanowisko do pomiaru geometrii ramy (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
d)
stanowisko do pomiaru emisji spalin (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
e)
stanowisko wyposażone w narzędzia monterskie, klucze dynamometryczne, stoły ślusarskie
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
f)
stanowisko do mycia podzespołów i zespołów pojazdów motocyklowych (jedno stanowisko
dla sześciu uczniów),
g)
stanowisko wyposażone w kompresor powietrza (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
h)
stanowisko do obróbki ręcznej i maszynowej wyposażone w narzędzia do obróbki ręcznej,
urządzenia i narzędzia do obróbki mechanicznej, przyrządy pomiarowe (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów),
i)
stanowisko do wymiany materiałów eksploatacyjnych (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
j)
pojazdy motocyklowe, ich podzespoły i zespoły,
k)
środki ochrony indywidualnej,
l)
stanowisko informacji zawodowej wyposażone w dokumentacje serwisowe, instrukcje użytkowania,
obsługi i naprawy pojazdów motocyklowych, instrukcje obsługi urządzeń, narzędzi i
przyrządów (jedno stanowisko dla sześciu uczniów).
Każda pracownia powinna być zasilana napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczona
ochroną przeciwporażeniową, wyposażona w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny
centralny oraz w stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu, z urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą
interaktywną, a także w pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów.
Przygotowanie do jazdy i kierowania motocyklem w zakresie niezbędnym do uzyskania
prawa jazdy uprawniającego do kierowania motocyklem, zgodnie z przepisami ustawy z
dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, odbywa się w ośrodku szkolenia kierowców.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, warsztatach naprawczych
i stacjach kontroli pojazdów oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
MECHANIK POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH 723103
1.
CELE KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
diagnozowania pojazdów samochodowych;
2)
obsługi pojazdów samochodowych;
3)
naprawy pojazdów samochodowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.a) oraz efekty
kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a), PKZ(MG.g)
i PKZ(MG.u);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie mechanik pojazdów
samochodowych:
MG.18. Diagnozowanie i naprawa podzespołów i zespołów pojazdów samochodowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię podstaw konstrukcji maszyn, w której powinny być zorganizowane następujące
stanowiska:
a)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie
komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
b)
program do wspomagania projektowania,
c)
pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy i katalogi oraz
poradniki stosowane w budowie i konstrukcji maszyn,
d)
dokumentacje techniczne maszyn, pomoce dydaktyczne z zakresu podstaw konstrukcji maszyn;
2)
pracownię podstaw motoryzacji, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie
komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
użytkowe programy branżowe,
b)
modele pojazdów, zespoły i podzespoły oraz części pojazdów, elementy instalacji pojazdów,
modele przedstawiające stopień zużycia oraz sposoby regeneracji części pojazdów,
c)
zestawy do demonstracji budowy i działania zespołów i podzespołów pojazdów,
d)
materiały eksploatacyjne, pomoce dydaktyczne do nauki przepisów ruchu drogowego oraz
technik kierowania pojazdami,
e)
dokumentacje techniczno-obsługowe pojazdów, katalogi części, katalogi i materiały
przedsiębiorstw branżowych;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny znajdować się:
a)
stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela,
b)
samochód osobowy - przystosowany do diagnostyki systemu,
c)
oscyloskop z zestawem sond,
d)
linia diagnostyczna,
e)
podnośnik, żuraw warsztatowy do wyjmowania silników,
f)
stanowisko do kontroli i naprawy pojazdów samochodowych, wyposażone w: instalacje
techniczne niezbędne do działania maszyn i urządzeń, podnośnik/kanał (jedno stanowisko
maksymalnie dla czterech uczniów), posiadające na wyposażeniu pojazd samochodowy i
podzespoły pojazdu samochodowego,
g)
urządzenie diagnostyczne do pomiaru geometrii podwozia,
h)
montażownica i wyważarka kół,
i)
ściągacze do sprężyn, ściągacze do łożysk, podstawki z regulowaną wysokością, prasa
hydrauliczna,
j)
urządzenia do pomiaru emisji spalin,
k)
skanery (komputery) diagnostyczne z oprogramowaniem,
l)
stanowisko komputerowe z danymi diagnostycznymi pojazdów do weryfikacji wyników pomiarów,
oprogramowanie do diagnostyki pojazdów samochodowych,
m)
narzędzia monterskie, klucze dynamometryczne, stoły ślusarskie, urządzenia do mycia
i konserwacji, narzędzia do obróbki ręcznej,
n)
urządzenia oraz narzędzia do obróbki mechanicznej,
o)
narzędzia i przyrządy pomiarowe - w tym do pomiarów wielkości elektrycznych,
p)
stacja do obsługi klimatyzacji,
q)
stanowiska do wymiany materiałów eksploatacyjnych,
r)
elementy instalacji pojazdów,
s)
dokumentacje techniczno-obsługowe, dokumentacje techniczne maszyn i urządzeń, instrukcje
obsługi maszyn i urządzeń,
t)
środki ochrony indywidualnej.
Każda pracownia powinna być zasilana napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczona
ochroną przeciwporażeniową, wyposażona w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny
centralny oraz w stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu, z urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą
interaktywną, a także w pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, stacjach obsługi i
stacjach kontroli pojazdów samochodowych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.18. Diagnozowanie i naprawa podzespołów i zespołów pojazdów samochodowych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje technik pojazdów samochodowych po
potwierdzeniu kwalifikacji MG.43. Organizacja i prowadzenie procesu obsługi pojazdów samochodowych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
OPERATOR OBRABIAREK SKRAWAJĄCYCH 722307
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator obrabiarek skrawających powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania obrabiarek skrawających konwencjonalnych i sterowanych numerycznie
do planowanej obróbki;
2)
wykonywania obróbki na konwencjonalnych obrabiarkach skrawających zgodnie z wymaganiami
dokumentacji technologicznej;
3)
wykonywania programu obróbki technologicznej na obrabiarkach sterowanych numerycznie
zgodnie z wymaganiami dokumentacji technologicznej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a), PKZ(MG.b)
i PKZ(MG.h);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych zawodu operator obrabiarek
skrawających:
MG.19. Użytkowanie obrabiarek skrawających.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator obrabiarek skrawających powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla
uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci
lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do wykonywania
rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego;
2)
pracownię technologii mechanicznej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym;
tokarkę i frezarkę stołową, stół warsztatowy z imadłem, modele mechanizmów i zespołów
obrabiarek, narzędzia i urządzenia do montażu, przyrządy do wykonywania pomiarów długości
i kąta części maszyn, narzędzia i przyrządy traserskie, narzędzia do obróbki maszynowej
skrawaniem, narzędzia do obróbki ręcznej skrawaniem, normy dotyczące obróbki skrawaniem,
dokumentacje techniczne obrabiarek, przykładowe dokumentacje technologiczne;
3)
pracownię programowania obrabiarek sterowanych numerycznie, wyposażoną w: stanowisko
komputerowe dla nauczyciela z drukarką, z ploterem i ze skanerem oraz z projektorem
multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
tokarkę z układem sterowania, frezarkę z układem sterowania lub centrum obróbkowe,
symulator do nauki programowania, oprogramowanie do symulacji pracy obrabiarek sterowanych
w systemie CAD/CAM (Computer Aided Design/Computer Aided Manufacturing) wraz z postprocesorami
na obrabiarki, uchwyty i przyrządy obróbkowe, oprawki narzędziowe, narzędzia do obróbki
skrawaniem, narzędzia i przyrządy pomiarowe, sondy do pomiaru narzędzi, narzędzia
obsługowe, dokumentacje techniczne obrabiarek skrawających, katalogi uchwytów i przyrządów,
oprawek narzędziowych, narzędzi skrawających, normy dotyczące obróbki skrawaniem;
4)
warsztaty szkolne, wyposażone w: skrawające obrabiarki konwencjonalne (tokarki uniwersalne,
frezarki uniwersalne), szlifierki do płaszczyzn, wałków i otworów, szlifierki ostrzałki,
frezarkę do uzębień, strugarkę wzdłużną, wiertarkę promieniową, dłutownicę, uchwyty
i przyrządy obróbkowe, narzędzia do obróbki skrawaniem, przyrządy pomiarowe, narzędzia
obsługowe, katalogi: narzędzi skrawających, przyrządów i uchwytów oraz oprawek narzędziowych,
przykładowe dokumentacje techniczne obrabiarek, normy dotyczące obróbki skrawaniem,
środki ochrony indywidualnej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator obrabiarek skrawających po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.19. Użytkowanie obrabiarek skrawających może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik mechanik po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.44. Organizacja i nadzorowanie procesów produkcji maszyn i urządzeń oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
ŚLUSARZ 722204
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie ślusarz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania elementów maszyn i urządzeń;
2)
naprawiania elementów maszyn, urządzeń i narzędzi;
3)
wykonywania połączeń;
4)
konserwowania elementów maszyn, urządzeń i narzędzi.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie ślusarz:
MG.20. Wykonywanie i naprawa elementów maszyn, urządzeń i narzędzi.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie ślusarz powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego;
2)
pracownię technologii, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, próbki materiałów
stosowanych do wykonywania prac ślusarskich, przyrządy do wykonywania pomiarów długości
i kąta części maszyn, narzędzia i przyrządy do wykonywania prac ślusarskich, wyroby
ślusarskie, dokumentacje technologiczne, normy dotyczące zasad wykonywania wyrobów
ślusarskich, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, katalogi wyrobów ślusarskich;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do wykonywania elementów maszyn i urządzeń oraz narzędzi (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, narzędzia i przyrządy
do trasowania, przyrządy pomiarowe, narzędzia do obróbki ręcznej metali, maszyny i
urządzenia, takie jak: wiertarka stołowa, tokarka uniwersalna, frezarka uniwersalna,
nożyce dźwigniowe,
b)
stanowiska do wykonywania połączeń elementów (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: stół z blatem ognioodpornym, narzędzia i przyrządy pomiarowe, narzędzia
i urządzenia do łączenia elementów poprzez nitowanie, zgrzewanie, lutowanie i spawanie,
c)
stanowiska do naprawy i konserwacji maszyn, urządzeń oraz narzędzi (jedno stanowisko
dla sześciu uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, narzędzia do obróbki
ręcznej, narzędzia do wykonywania demontażu i montażu, narzędzia i przyrządy do trasowania,
przyrządy pomiarowe, maszyny i urządzenia, takie jak: wiertarka stołowa, tokarka uniwersalna,
frezarka uniwersalna, szlifierkę ostrzałkę, narzędzia do wykonywania zabezpieczeń
antykorozyjnych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie ślusarz po potwierdzeniu kwalifikacji MG.20. Wykonywanie i naprawa elementów maszyn, urządzeń i narzędzi może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik mechanik po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.44. Organizacja i nadzorowanie procesów produkcji maszyn i urządzeń oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
KOWAL 722101
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kowal powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania i naprawiania wyrobów kowalskich metodą kucia ręcznego;
2)
wykonywania wyrobów kowalskich metodą kucia maszynowego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie kowal:
MG.21. Wykonywanie i naprawa wyrobów kowalskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie kowal powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
przykładowe elementy oraz wyroby kowalskie, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku
technicznego, dokumentacje wyrobów kowalskich;
2)
pracownię technologii, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, próbki wyrobów
hutniczych, wyrobów kutych, przyrządy do wykonywania pomiarów długości i kąta części
maszyn, narzędzia i przyrządy do wykonywania prac kowalskich, modele maszyn i urządzeń
do wykonywania prac kowalskich, dokumentacje technologiczne, normy dotyczące wyrobów
hutniczych, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń kowalskich, katalogi wyrobów hutniczych;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowisko do kucia swobodnego (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w:
wyciąg do usuwania oparów i spalin, urządzenie grzejne: piec komorowy gazowy (elektryczny)
w zakresie temperatur 1200ºC-1300ºC lub palenisko kowalskie z przedmuchem powietrza
i wyciągiem, urządzenie do chłodzenia, kowadło płaskie, płytę kowalską, dziurownicę
kowalską, kleszcze kowalskie, młotki kowalskie, przecinaki kowalskie, gładziki kowalskie,
pilniki ślusarskie, piłki do cięcia metalu, pirometr optyczny w zakresie temperatur
700ºC-1700ºC, macki do mierzenia na gorąco, suwmiarkę, kątownik, twardościomierz,
b)
stanowisko do kucia maszynowego (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: wyciąg do usuwania oparów i spalin, urządzenie grzejne: piec komorowy gazowy (elektryczny)
w zakresie temperatur 1200ºC-1300ºC lub palenisko kowalskie z przedmuchem powietrza
i wyciągiem, urządzenie do chłodzenia, młot sprężarkowy lub resorowy, prasę mechaniczną,
matrycę do kucia, przecinaki kowalskie, kleszcze kowalskie, pirometr optyczny w zakresie
temperatur 700ºC-1700ºC, macki do mierzenia na gorąco, suwmiarkę, kątownik.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
MONTER KADŁUBÓW JEDNOSTEK PŁYWAJĄCYCH 721406
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter kadłubów jednostek pływających powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania obróbki blach i profili hutniczych;
2)
prefabrykowania i montowania kadłuba jednostek pływających;
3)
wykonywania operacji transportowych w procesie budowy kadłuba jednostek pływających;
4)
przygotowywania kadłuba jednostek pływających oraz urządzeń do wodowania;
5)
wykonywania prac związanych z remontem lub modernizacją kadłuba jednostek pływających.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie monter kadłubów
jednostek pływających:
MG.22. Wykonywanie i montaż elementów kadłuba jednostek pływających.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie monter kadłubów jednostek pływających powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, oprogramowanie
do wykonywania dokumentacji technicznej CAD/CAM (Computer Aided Design/Computer Aided
Manufacturing), wspomagające: projektowanie konstrukcji oraz gospodarkę materiałową
ERP (Enterprise Resource Planning) i magazynową WMS (Warehouse Management System),
stoły o wymiarach 2 m × 1 m do pracy z rysunkami okrętowymi sporządzonymi w skali
1:10, modele brył kadłubów, dokumentację okrętową, dokumentację technologiczną obróbki
elementów, prefabrykacji i montażu kadłuba jednostek pływających, katalogi unifikacyjne
rozwiązań konstrukcyjnych, standardy wykonania konstrukcji kadłubowych, instrukcje
technologiczne, normy dotyczące rysunku okrętowego, przepisy towarzystw klasyfikacyjnych;
2)
pracownię konstrukcji i technologii budowy okrętu, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela, z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, oprogramowanie wspomagające
projektowanie konstrukcji oraz opracowanie skutecznej technologii budowy i remontu
lub modernizacji kadłuba jednostek pływających, wspomagające gospodarkę materiałową
oraz magazynową, programy symulacyjne siłowni okrętowej, przyrządy pomiarowe, modele
jednostek pływających i elementów konstrukcji kadłubów, modele siłowni oraz systemów
okrętowych, katalogi unifikacyjne rozwiązań konstrukcyjnych, budowy, remontu i modernizacji
jednostek pływających, dokumentacje technologiczne, normy dotyczące budowy jednostek
pływających, przepisy towarzystw klasyfikacyjnych;
3)
warsztaty szkolne lub stoczniowe, wyposażone w: stanowisko przeznaczone do montażu
elementów kadłuba, przyrządy pomiarowe, urządzenia do transportu wewnątrzzakładowego
(poziomego i pionowego), urządzenia do spawania i cięcia (spawarki, transformatory
spawalnicze, urządzenia do spawania w osłonie gazów technicznych, automaty spawalnicze,
urządzenia do cięcia ręcznego plazmą), urządzenia do żłobkowania, zgrzewarki, narzędzia
i przyrządy do trasowania i obróbki ręcznej, w tym wiertarki, szlifierki, nożyce,
piły.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach i warsztatach szkolnych, stoczniach
produkcyjnych i remontowych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter kadłubów jednostek pływających po potwierdzeniu
kwalifikacji MG.22. Wykonywanie i montaż elementów kadłuba jednostek pływających może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik budowy jednostek
pływających po potwierdzeniu kwalifikacji MG.33. Organizacja budowy i remontu jednostek pływających i uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
BLACHARZ SAMOCHODOWY 721306
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie blacharz samochodowy powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
oceniania stanu technicznego nadwozi pojazdów samochodowych;
2)
naprawiania uszkodzonych nadwozi pojazdów samochodowych;
3)
zabezpieczania antykorozyjnego nadwozi pojazdów samochodowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie blacharz samochodowy:
MG.24. Naprawa uszkodzonych nadwozi pojazdów samochodowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie blacharz samochodowy powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
modele nadwozi samochodowych, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego,
dokumentacje nadwozi samochodowych;
2)
pracownię technologii, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, próbki materiałów
stosowanych w samochodowych pracach blacharskich, przyrządy do wykonywania pomiarów
długości i kąta części maszyn, narzędzia i przyrządy stosowane w samochodowych pracach
blacharskich, modele maszyn i urządzeń do wykonywania samochodowych prac blacharskich,
dokumentacje technologiczne, normy, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń blacharskich,
katalogi elementów nadwozi samochodowych;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do oceny stanu technicznego elementów nadwozi (jedno stanowisko dla sześciu
uczniów), wyposażone w: elementy uszkodzonych nadwozi pojazdów samochodowych, podnośnik
samochodowy jednokolumnowy lub dwukolumnowy, maszyny i urządzenia pomiarowe i diagnostyczne,
b)
stanowiska do naprawy elementów nadwozi (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: podnośnik samochodowy jednokolumnowy lub dwukolumnowy, przyrządy do wykonywania
pomiarów długości i kąta części maszyn, rozpieracz hydrauliczny, spawarkę do spawania
łukowego w osłonie gazów ochronnych, oporową zgrzewarkę punktową, młotki blacharskie,
łyżki blacharskie, nożyce do cięcia blachy, szlifierki, pilniki do metalu, dokumentacje
techniczne naprawy nadwozi (serwisowe książki naprawy),
c)
stanowiska do wykonywania zabezpieczeń antykorozyjnych (jedno stanowisko dla sześciu
uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, nadwozie pojazdu samochodowego,
narzędzia do ręcznego usuwania powłok lakierniczych, szlifierki, polerki, narzędzia
do wykonywania zabezpieczeń antykorozyjnych nadwozi samochodowych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, zakładach usługowych
blacharstwa samochodowego, punktach serwisowych i stacjach obsługi pojazdów samochodowych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
BLACHARZ 721301
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie blacharz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania wyrobów z blachy;
2)
wykonywania pokryć z blachy;
3)
wykonywania naprawy i konserwacji wyrobów oraz pokryć z blachy.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie blacharz:
MG.25. Wykonywanie i naprawa elementów, wyrobów oraz pokryć z blachy.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie blacharz powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
przykładowe elementy, wyroby oraz pokrycia z blachy, normy dotyczące zasad wykonywania
rysunku technicznego, dokumentacje wyrobów blacharskich;
2)
pracownię technologii, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, próbki materiałów
stosowanych w pracach blacharskich, przyrządy do wykonywania pomiarów długości i kąta
części maszyn, narzędzia i przyrządy stosowane w pracach blacharskich, modele maszyn
i urządzeń do wykonywania prac blacharskich, przykładowe dokumentacje technologiczne,
normy dotyczące wyrobów hutniczych, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń blacharskich,
katalogi wyrobów blacharskich;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do wykonywania elementów, wyrobów oraz pokryć z blachy (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, narzędzia i przyrządy
do trasowania, przyrządy pomiarowe, narzędzia do ręcznego cięcia i kształtowania blach,
maszyny i urządzenia, takie jak: gilotyna, giętarka, zwijarka walcowa, żłobiarka,
nożyce gilotynowe,
b)
stanowiska do wykonywania połączeń elementów (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: stół z blatem ognioodpornym, narzędzia i urządzenia do łączenia blach
przez ich kształtowanie, narzędzia i urządzenia do łączenia blach poprzez nitowanie,
zgrzewanie, lutowanie i spawanie,
c)
stanowiska naprawy i konserwacji elementów, wyrobów oraz pokryć z blachy (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, narzędzia do wykonywania
demontażu, naprawy i montażu wyrobów i pokryć z blachy, szlifierki, narzędzia do wykonywania
zabezpieczeń antykorozyjnych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, zakładach usługowych blacharstwa oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
MODELARZ ODLEWNICZY 721104
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie modelarz odlewniczy powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania oprzyrządowania odlewniczego;
2)
naprawy i konserwacji oprzyrządowania odlewniczego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie modelarz odlewniczy:
MG.26. Wykonywanie i naprawa oprzyrządowania odlewniczego.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie modelarz odlewniczy powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowy i eksploatacji maszyn i urządzeń, wyposażoną w: stanowiska rysunkowe
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), modele brył geometrycznych, części maszyn,
modele połączeń rozłącznych i nierozłącznych części maszyn, normy dotyczące zasad
wykonywania rysunku technicznego oraz elementów znormalizowanych stosowanych w budowie
maszyn, modele urządzeń i układów przenoszenia napędów oraz systemów smarowania elementów
maszyn, modele maszyn i urządzeń transportu wewnętrznego, dokumentację techniczną,
instrukcje obsługi maszyn i urządzeń odlewniczych, modele i schematy sprężarek, wentylatorów,
pomp, części maszyn z różnymi postaciami zużycia, narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej
skrawaniem oraz narzędzia monterskie i sprzęt kontrolno-pomiarowy, katalogi maszyn,
urządzeń, materiałów eksploatacyjnych;
2)
pracownię modelarstwa, wyposażoną w: zestawy próbek gatunków drewna, tworzyw sztucznych,
materiałów ceramicznych, materiałów modelarskich wykorzystywanych w technologii wytapianych
modeli (jeden zestaw dla czterech uczniów), zestawy narzędzi modelarskich wykorzystywanych
do wykonywania i montowania oprzyrządowania odlewniczego z różnych materiałów modelarskich
(jeden zestaw dla czterech uczniów), modele, rdzennice, płyty modelowe, formy metalowe,
elementy galanterii modelarskiej i pomocniczego oprzyrządowania odlewniczego (każdy
z wymienionych elementów dla czterech uczniów), modele maszyn i urządzeń wykorzystywanych
podczas produkcji modeli z drewna, metali, tworzyw sztucznych, materiałów ceramicznych,
normy techniczne dotyczące modelarstwa, dokumentację techniczną wykorzystywaną w modelarniach,
katalogi maszyn i urządzeń modelarskich (jeden komplet dokumentów dla czterech uczniów),
oprogramowanie do wspomagania projektowania modeli i form oraz wytwarzania zespołów
modelowych i pomocniczego oprzyrządowania odlewniczego do wykorzystania w szkolnej
pracowni komputerowej;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali oraz montażu i demontażu elementów maszyn (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: stół ślusarski z imadłem, zestaw narzędzi
do obróbki ręcznej, przyrządy kontrolno-pomiarowe oraz narzędzia i przyrządy monterskie,
przyrządy i urządzenia do kształtowania elementów metalowych metodą obróbki plastycznej
na zimno,
b)
stanowiska do spajania i cięcia metali (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: przyrządy do spawania elektrycznego i gazowego, lutowania oraz środki ochrony indywidualnej
i zbiorowej,
c)
stanowiska do obróbki mechanicznej skrawaniem (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: wiertarki kadłubowe, promieniowe, współrzędnościowe, tokarkę uniwersalną,
frezarkę uniwersalną, szlifierkę do płaszczyzn, otworów i wałków, narzędzia skrawające,
przyrządy i uchwyty obróbkowe, przyrządy kontrolno-pomiarowe,
d)
stanowiska do obróbki ręcznej drewna (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół stolarski, narzędzia do obróbki ręcznej drewna, przyrządy kontrolno-pomiarowe,
e)
stanowiska do mechanicznej obróbki drewna (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w: maszyny i urządzenia do cięcia wzdłużnego i poprzecznego, strugania,
wiercenia, toczenia, frezowania, szlifowania drewna, narzędzia do obróbki mechanicznej
drewna, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, normy dotyczące parametrów skrawania
przy obróbce drewna,
f)
stanowiska wytwarzania modeli z mas ceramicznych i tworzyw sztucznych (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), wyposażone w: stół roboczy, urządzenia do cięcia i łączenia tworzyw
sztucznych, laminowania, odlewania i spieniania tworzyw sztucznych, urządzenia do
sporządzania mieszanek ceramicznych i formowania oprzyrządowania modelowego z mas
ceramicznych,
g)
stanowiska do wykonywania form metodami specjalnymi (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), wyposażone w: w stół, oprzyrządowanie do wykonywania form metodami specjalnymi,
masy ceramiczne, piece do wytapiania wosku oraz wypalania form,
h)
stanowisko do pomiaru i kontroli jakości oprzyrządowania odlewniczego wyposażone w
stół traserski, wysokościomierze, suwmiarki, mikromierze, sprawdziany do gwintów i
otworów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Zaleca się korzystanie z odlewni i modelarni
wyposażonych w nowoczesną infrastrukturę projektowo-wytwórczą.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
LAKIERNIK 713201
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie lakiernik powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowania powierzchni do naniesienia powłok lakierniczych;
2)
nanoszenia powłok lakierniczych;
3)
wykonania renowacji powierzchni lakierowanej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie lakiernik:
MG.27. Wykonywanie prac lakierniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie lakiernik powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
modele nadwozi samochodowych, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego,
dokumentacje nadwozi samochodowych;
2)
pracownię technologii, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, próbki spoiw
i powłok lakierniczych, przyrządy do pomiaru grubości powłok lakierniczych, przyrządy
do pomiaru twardości, higrometry, przyrządy do pomiaru lepkości, przyrząd do pomiaru
elastyczności, manometry, modele urządzeń lakierniczych, przykładowe dokumentacje
technologiczne, normy oraz instrukcje dotyczące obsługi maszyn i urządzeń lakierniczych,
katalogi produktów lakierniczych;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do przygotowania powierzchni do lakierowania (jedno stanowisko dla dziesięciu
uczniów), wyposażone w: przyrządy pomiarowe, narzędzia ślusarskie, szczotki druciane,
szlifierki, urządzenia do czyszczenia powierzchni metodą strumieniowo-ścierną, palnik
do czyszczenia płomieniowego, urządzenia do chemicznego czyszczenia powierzchni, przyrządy
do nakładania zabezpieczeń antykorozyjnych, narzędzia i materiały do polerowania i
konserwacji powłok, katalogi i cenniki wyrobów lakierowych,
b)
stanowiska do lakierownia (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w: kabinę
lakierniczą, przyrządy pomiarowe, stojaki do lakierownia, pistolety natryskowe pneumatyczne,
hydrodynamiczne i elektrostatyczne, narzędzia do malowania ręcznego, narzędzia i sprzęt
do mieszania i filtrowania lakierów, ekran do próbnego malowania, szlifierki, polerki,
urządzenia do pomiaru lepkości, myjkę do pistoletów natryskowych, urządzenie do piaskowania,
promienniki i suszarki.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
MONTER SYSTEMÓW RUROCIĄGOWYCH 712613
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie monter systemów rurociągowych powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych: 1) wykonywania ręcznej
i mechanicznej obróbki rur;
2)
wykonywania prefabrykowanych elementów rurociągowych;
3)
wykonywania montażu systemów rurociągowych;
4)
wykonywania prób ciśnieniowych systemów rurociągowych;
5)
wykonywania robót związanych konserwacją oraz naprawą systemów rurociągowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.n) i efekty
kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru budowlanego, stanowiące podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(BD.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie monter systemów
rurociągowych:
MG.28. Montaż systemów rurociągowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie monter systemów rurociągowych powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunku technicznego, stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko dla jednego
ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych, pomoce dydaktyczne do kształtowania
wyobraźni przestrzennej, przykładowe dokumentacje systemów rurociągowych, normy dotyczące
zasad wykonywania rysunków;
2)
pracownię technologii montażu systemów rurociągowych, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
z dostępem do Internetu dla nauczyciela, z drukarką, z ploterem i ze skanerem, oraz
z projektorem multimedialnym, pakiet programów biurowych, filmy dydaktyczne ilustrujące
montaż systemów rurociągowych, odcinki rur i uzbrojenie, elementy mocowań i zawieszeń
rurociągów, modele i przekroje elementów rurociągów oraz konstrukcji wsporczych;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska obróbki i prefabrykacji rurociągów (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: stół warsztatowy z imadłem, odcinki rur, elementy rurociągów, przyrządy
traserskie, narzędzia i sprzęt do ręcznej obróbki rur, elektronarzędzia, wiertarki stołowe, piły mechaniczne tarczowe, urządzenia do gięcia
rur na zimno, gwintownice do rur,
b)
stanowiska spawania i cięcia gazowego (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: odciągi spalin, palniki, przewody, reduktory, butle z acetylenem i tlenem, ekrany
ochronne,
c)
stanowiska spawania łukowego (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: spawarki
z wyposażeniem, odciągi spalin, ekrany ochronne, stoły spawalnicze,
d)
stanowiska zgrzewania rur z tworzyw sztucznych (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
wyposażone w: zgrzewarki doczołowe i elektrooporowe do rur, obcinaki do rur, urządzenia
zaciskowe,
e)
stanowiska montażu i remontu systemów rurociągowych (jedno stanowisko dla sześciu
uczniów), wyposażone w: narzędzia monterskie i traserskie, przyrządy do kontroli i
pomiarów geometrycznych, sprzęt do przeprowadzania prób ciśnieniowych, urządzenia
do transportu poziomego i pionowego.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
zajmujących się montażem systemów rurociągowych oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
SZKUTNIK 711504
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie szkutnik powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonania modeli, form poszczególnych elementów łodzi i jachtu zgodnych z wymiarami
projektowymi;
2)
wykonania elementów łodzi i jachtu;
3)
montowania elementów konstrukcyjnych, osprzętu pokładowego, żaglowego oraz wyposażenia;
4)
wykonywania prac remontowych i konserwacyjnych łodzi i jachtów;
5)
mocowania elementów instalacji łodzi i jachtów.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.p);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie szkutnik:
MG.29. Wykonywanie robót szkutniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie szkutnik powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne: 1) pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarki, skanery i plotery (po
jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, programy
komputerowego wspomagania projektowania (Computer Aided Design), program do wykonywania
rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego; modele figur i brył geometrycznych,
dokumentacje konstrukcyjne, części maszyn i mechanizmów; połączenia stolarskie, łączniki,
okucia i akcesoria, modele podzespołów oraz wyrobów z drewna i tworzyw drzewnych,
modele podstawowych typów konstrukcji, opakowań, rysunki złożeniowe i wykonawcze wyrobów
stolarskich, dokumentacje techniczne maszyn i podzespołów, katalogi i prospekty wyrobów
stolarskich, okuć i akcesoriów, stanowiska kreślarskie (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów);
2)
pracownię technologii, wyposażoną w: zestawy próbek różnych gatunków drewna, materiałów
drzewnych, tworzyw drzewnych, tworzyw sztucznych oraz materiałów służących do wytwarzania
laminatów, klejów, substancji dodatkowych, materiałów do zabezpieczania i uszlachetniania
powierzchni; modele, przekroje: połączeń elementów, konstrukcji i podzespołów; detale,
okucia i łączniki; przyrządy, aparaturę do badania powłok wykończeniowych, przyrządy
do pomiarów: geometrycznych, wilgotności, pH, lepkości, gęstości; elementy układów
hydraulicznych, pneumatycznych, elektrycznych i gazowych; próbki materiałów konstrukcyjnych
i eksploatacyjnych; elementy maszyn i urządzeń; katalogi wyrobów z drewna, tworzyw
drzewnych oraz tworzyw sztucznych; schematy procesów technologicznych, dokumentację
techniczną; instrukcje obsługi maszyn i urządzeń;
3)
pracownię wytwarzania laminatów, wyposażoną w: instalację oświetleniową w wykonaniu
przeciwwybuchowym; pompę próżniową wraz z instalacją do infuzji próżniowej; instalację
wentylacyjną, instalację sprężonego powietrza; oraz w stanowiska do ćwiczeń praktycznych
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów) wyposażone w: modele i formy; zestawy narzędzi
do laminowania ręcznego; nożyce; wagi: przemysłową i laboratoryjną; ręczne narzędzia
do obróbki drewna; narzędzia pneumatyczne: szlifierka, polerka, wiertarka, frezarka;
zestawy pojemników; pistolety natryskowe, wałki, pędzle; materiały do wykonywania
modeli i form; materiały do laminacji; sprzęt do mycia i czyszczenia; środki ochrony
indywidualnej; wydzielone pomieszczenie na niebezpieczne materiały wykorzystywane
przy produkcji; dokumentację produkcyjną jachtów i łodzi;
4)
pracownię obróbki laminatów, wyposażoną w: instalację elektryczną zasilaną napięciem
230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczoną ochroną przeciwporażeniową, wyposażoną
w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny centralny; instalację sprężonego powietrza;
instalację wentylacyjną; oraz stanowiska do ćwiczeń praktycznych (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów), wyposażone w: elektronarzędzia ręczne: wiertarki, frezarki, szlifierki,
polerki, opalarki wraz z osprzętem; narzędzia pomiarowe; narzędzia ręczne; sprzęt
do mycia, czyszczenia i odpylania; zestawy do nakładania warstw ochronnych; zestawy
pojemników; pistolety natryskowe, wałki, pędzle; wagę przemysłową i laboratoryjną;
materiały do: czyszczenia, szlifowania, polerowania, malowania i konserwowania; środki
ochrony indywidualnej; dokumentację produkcyjną jachtów i łodzi;
5)
pracownię montażu osprzętu i wyposażenia, wyposażoną w: instalację elektryczną zasilaną
napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczoną ochroną przeciwporażeniową,
wyposażoną w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny centralny; instalację wentylacyjną;
stanowiska montażu (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: elektronarzędzia
ręczne: wiertarki, frezarki, wyrzynarki wraz z osprzętem; narzędzia pomiarowe; narzędzia
ręczne; zestawy kluczy, wkrętaków, narzynki i gwintowniki; materiały ścierne, materiały
uszczelniające; elementy złączne; przykładowe elementy osprzętu pokładowego i żaglowego;
przykładowe elementy instalacji: wodnych, elektrycznych, hydraulicznych, gazowych
i paliwowych; przykładowe wyposażenie wnętrza jachtu; środki ochrony indywidualnej;
wózek ręczny do transportu obrabianych elementów; oraz stanowiska warsztatowe (jedno
stanowisko dla sześciu osób), wyposażone w: stół ślusarski, imadło, wiertarkę stołową,
szlifierkę, ostrzałkę, narzędzia do obróbki ręcznej skrawaniem, urządzenia i przyrządy
do prac montażowych, przyrządy traserskie, sprzęt do mycia i czyszczenia; środki ochrony
indywidualnej; dokumentację produkcyjną jachtów i łodzi.
Każda pracownia powinna być wyposażona w stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem
multimedialnym oraz w pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, placówkach kształcenia ustawicznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
Technikum
TECHNIK OPTYK 325302
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia oraz w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik optyk powinien być przygotowany do
wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania i naprawiania elementów i układów optycznych;
2)
wykonywania pomiarów oftalmicznych;
3)
udzielania instruktażu w zakresie dobierania pomocy wzrokowych i posługiwania się
nimi;
4)
wykonywania i naprawiania pomocy wzrokowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.f);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik optyk:
MG.14. Montaż i naprawa elementów i układów optycznych;
MG.30. Wykonywanie i naprawa pomocy wzrokowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik optyk powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego;
2)
pracownię demontażu, montażu i konserwacji przyrządów optycznych, wyposażoną w: stanowisko
montażowe, stanowisko obróbki pomocniczej, stanowisko mycia (jedno stanowisko dla
ośmiu uczniów), stoły montażowe z blatem pokrytym gumolitem i z gniazdami zasilania
elektrycznego o napięciu 230 V i zerowaniem ochronnym oraz gniazdami zasilania elektrycznego
o napięciu 24 V, wyposażone w imadła zegarmistrzowskie z nakładkami z tworzywa sztucznego,
przestawną lampkę oświetleniową, czarny matowy ekran do obserwacji czystości powierzchni
optycznych, urządzenia pomiarowe i diagnostyczne optyczne, uniwersalne mierniki prądu,
prasy montażowe stołowe, wiertarkę stołową z kompletem wierteł, kompletem uchwytów,
szczotek i kamieni szlifierskich, narzędzia kontrolno-pomiarowe suwmiarkowe i mikrometryczne,
narzędzia monterskie, zegarmistrzowskie, ślusarskie, justerskie, sprzęt do lutowania,
kuwety do mycia;
3)
pracownię pomiarów i kontroli, wyposażoną w: stanowisko pomiarów wielkości liniowych
i kątowych, stanowisko pomiarów optycznych, stanowisko pomiarów elektrycznych (jedno
stanowisko dla czterech uczniów), stoły montażowe z blatem pokrytym gumolitem i z
gniazdami zasilania elektrycznego o napięciu 230 V i zerowaniem ochronnym oraz gniazdami
zasilania elektrycznego o napięciu 24 V, mikroskop warsztatowy, płytę pomiarową, narzędzia
kontrolno-pomiarowe suwmiarkowe i mikrometryczne, płytki wzorcowe, czujnik z podstawką,
sprawdziany do wałków, otworów, gwintów i stożków, przymiary, kątomierze, szczelinomierze,
ławę optyczną z wyposażeniem, goniometr, mikroskop pomiarowy, dioptriomierz, lunetkę
dioptryjną, kolimator długoogniskowy, kolimator szerokokątny, autokolimator, lunetę
autokolimacyjną, dynametr Ramsdena, dynametr Czapskiego, lunetki równoległe, urządzenie
do sprawdzania przyrządów dwuocznych, urządzenie do badania funkcji przenoszenia kontrastu,
urządzenie do badania skręcenia płaszczyzny obrazu, urządzenie do pomiaru czasu otwarcia
migawek, sprawdziany interferencyjne, interferometr Michelsona, sferometr, lupę Brinella,
lupę powiększającą 6 razy, test Abbego, specjalistyczne przyrządy do pomiaru układów
elektronicznych, mierniki uniwersalne do pomiarów elektrycznych oraz stanowisko komputerowe
z drukarką, ze skanerem i oprogramowaniem do badania układów elektronicznych (jedno
stanowisko dla ośmiu uczniów);
4)
pracownię obróbki szkła, wyposażoną w: stanowisko cięcia szkła, stanowisko zaokrążania
i centrowania, stanowisko frezowania szkła, stanowisko szlifowania zgrubnego, stanowisko
szlifiersko-polerskie, stanowisko oklejania i sklejania (jedno stanowisko dla czterech
uczniów), piłę z tarczą z nasypem diamentowym do cięcia grubych tafli szkła, centrówkę-szlifierkę
do szkła, frezarkę do szkła, jednowrzecionową szlifierko-polerkę z napędem elektrycznym
do szlifowania luźnym proszkiem ściernym i polerowania, rolkę do cięcia szkła, diament
do cięcia szkła, palnik gazowy do podgrzewania uchwytów, szczypce do obłamywania szkła,
tarcze szlifierskie z nasypem diamentowym, uchwyty frezarskie, płyty podgrzewane elektrycznie,
sferometry zegarowe, mikroskop warsztatowy przystosowany do centrowania, lupy zegarmistrzowskie
powiększające 2,5 razy, suwmiarki i mikrometry, szablony z wzorami promieni, szklane
sprawdziany interferencyjne;
5)
pracownię optometryczną, wyposażoną w: stanowiska do określania wad wzroku i dobierania
pomocy wzrokowych (jedno stanowisko dla ośmiu uczniów) obejmujące: autorefraktometr,
refraktometr, keratometr, oftalmometr, pupilometr, oprawę próbną, kasetę okulistyczną,
rzutnik z optotypami i testem czerwono-zielonym, dioptriomierz, pupilometr, linijki
optyczne;
6)
pracownię salonu optycznego, wyposażoną w: stanowisko do doboru opraw pomocy wzrokowych
z ekspozycją i magazynem opraw (jedno stanowisko dla czterech uczniów), stanowisko
do przyjmowania i wydawania pomocy wzorkowych (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
stanowisko do rejestracji i dokonywania zamówień (jedno stanowisko dla czterech uczniów)
wyposażone w: komputer, katalogi soczewek, pupilometr, centroskop, dioptriomierz,
linijki optyczne, podgrzewacz do opraw, tablice optotypów, akcesoria okularowe;
7)
pracownię optyczną, w której powinny być zorganizowane stanowiska do wykonywania i
napraw pomocy wzrokowych (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w: szlifierkę
ręczną do obróbki obrzeży soczewek, automat szlifierski szablonowy lub bezszablonowy
do obróbki obrzeży soczewek z oprzyrządowaniem, wiertarkę do wykonywania otworów w
soczewkach, rowkarkę, polerkę do polerowania obrzeży soczewek, polerkę do polerowania
opraw, szabloniarkę, dioptriomierz, polaryskop, linijki optyczne, centroskop, podgrzewacz
do opraw, mikropalnik do lutowania opraw, barwiarkę do soczewek organicznych, cążki
do montażu i profilowania okularów, wkrętaki precyzyjne (zegarmistrzowskie), pilniki;
8)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane stanowiska obróbki mechanicznej
i ręcznej metali i tworzyw sztucznych (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: tokarko-frezarkę stołową, wiertarkę stołową, szlifierkę ostrzałkę, stół ślusarski,
stołową płytę traserską, uchwyty i przyrządy, narzędzia skrawające do obróbki maszynowej
i ręcznej, mikroskop warsztatowy z oprzyrządowaniem pomiarowym, suwmiarkowe i mikrometryczne
narzędzia kontrolno-pomiarowe, płytki wzorcowe, imadła maszynowe, podzielnicę wiertarską,
wiertła i rozwiertaki, przyrządy traserskie, narzędzia obsługowe, dokumentację technologiczną,
instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, środki ochrony indywidualnej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach,
zakładach i salonach optycznych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK MECHANIK LOTNICZY 315317
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej dla młodzieży.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik mechanik lotniczy powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania ocen technicznych statków powietrznych;
2)
wykonywania obsługi liniowej statków powietrznych;
3)
wykonywania obsługi hangarowej statków powietrznych;
4)
wykonywania napraw zespołów i wyposażenia statków powietrznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.j);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik mechanik
lotniczy:
MG.31. Wykonywanie obsługi liniowej i hangarowej statków powietrznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik mechanik lotniczy powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do
wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego;
2)
pracownię budowy i eksploatacji statków powietrznych, wyposażoną w: statek powietrzny
(samolot lub śmigłowiec) zasilany niezależnym źródłem energii elektrycznej i sprężonymi
gazami, sprzęt lotniskowo-hangarowy, aparaturę kontrolno-pomiarową do sprawdzania
układów statku powietrznego, dokumentację techniczną statku powietrznego, modele samolotów,
śmigłowców, szybowców oraz ich podzespołów, schematy instalacji, zestaw instrukcji
i przepisów lotniczych dotyczących bezpieczeństwa obsługi statków powietrznych, dokumentacje
pokładowe i poświadczające;
3)
pracownię lotniczych zespołów napędowych, wyposażoną w: plansze, fotografie, modele
silników lotniczych i podzespołów (wentylatory i sprężarki, komory spalania, turbiny,
odwracacze ciągu), wybrane elementy silników, plansze, fotografie i modele śmigieł,
wirników nośnych, reduktorów, instalacji silnikowych, plansze, tablice i modele przyrządów
do demontażu, montażu, obsługi i transportu silników lotniczych; plansze i tablice
ilustrujące parametry i ograniczenia eksploatacyjne silników oraz procedury przeprowadzania
prób naziemnych, filmy dydaktyczne przedstawiające budowę, zasady działania oraz obsługi
lotniczych zespołów napędowych, plansze, filmy dydaktyczne oraz instrukcje dotyczące
przepisów bezpieczeństwa podczas obsługi lotniczych zespołów napędowych;
4)
pracownię aerodynamiki i mechaniki lotu, wyposażoną w: modele profili lotniczych,
modele statków powietrznych: samolotów, śmigłowców i szybowców, aerodynamiczny tunel
dymny do wizualizacji przepływów, stanowisko do badania rozkładu ciśnień i prędkości
przepływu, tablice i plansze ilustrujące zmiany właściwości atmosfery, charakterystyki
aerodynamiczne, przykłady mechanizacji skrzydła i ich zastosowania, slajdy i filmy
dydaktyczne, podręczniki, czasopisma specjalistyczne, poradniki, albumy, instrukcje
dotyczące mechaniki lotów i aerodynamiki;
5)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska (jedno
stanowisko dla sześciu uczniów):
a)
stanowiska do obróbki ręcznej i mechanicznej metali, wyposażone w: stół ślusarski,
stołową płytę traserską, uchwyty i przyrządy, narzędzia do trasowania, narzędzia skrawające
do obróbki ręcznej i mechanicznej; wiertarki, tokarki, frezarki, szlifierki; przyrządy
pomiarowe, katalogi narzędzi,
b)
stanowiska do naprawy konstrukcji metalowych i montażu, wyposażone w: narzędzia i
przyrządy montażowe, zespoły i elementy przeznaczone do konserwacji i naprawy,
c)
stanowiska do badania i montażu instalacji elektrycznych i układów elektronicznych,
wyposażone w: przyrządy do pomiaru wielkości elektrycznych, elementy, instalacje elektryczne
i układy elektroniczne, maszyny i urządzenia elektryczne, katalogi elementów elektrycznych
i elektronicznych, schematy instalacji elektrycznych i układów elektronicznych oraz
instrukcje użytkowania urządzeń elektrycznych i elektronicznych statków powietrznych,
filmy dydaktyczne i plansze dotyczące obsługi urządzeń elektrycznych,
d)
stanowiska do wykonywania badań metodami nieniszczącymi, wyposażone w urządzenia do
badań metodą magnetyczną i penetracyjną;
ponadto warsztaty powinny być wyposażone w instrukcje obsługi maszyn i urządzeń i
środki ochrony indywidualnej. W szkole prowadzącej kształcenie w zawodzie technik
mechanik lotniczy językiem obcym ukierunkowanym zawodowo jest język angielski.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, przedsiębiorstwach lotniczych lub jednostkach wojskowych sił powietrznych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK MECHANIK OKRĘTOWY 315105
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej dla młodzieży.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik mechanik okrętowy powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
obsługiwania maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych;
2)
oceniania stanu technicznego oraz wykonywania napraw i remontów maszyn, urządzeń i
instalacji okrętowych;
3)
pełnienia pod nadzorem wachty maszynowej: portowej i morskiej;
4)
uczestniczenia w akcjach ratowniczych, ratunkowych, pożarowych i ochrony statku prowadzonych
przez załogę statku.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych niezbędne jest osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.k);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik mechanik
okrętowy:
MG.32. Organizacja i wykonywanie prac związanych z eksploatacją maszyn, urządzeń i
instalacji okrętowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik mechanik okrętowy powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stoły kreślarskie, stanowisko komputerowe
dla nauczyciela, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
program do wykonywania rysunku technicznego, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni
przestrzennej, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego;
2)
pracownię budowy okrętów i materiałoznawstwa, wyposażoną w: arkusze linii teoretycznych
kadłuba, tabele skalowań zbiorników i ładowni statkowych, rysunki konstrukcyjne kadłuba,
kopie dokumentów konstrukcyjnych statków, dokumentacje certyfikacyjne silników napędowych,
mikroskop metalograficzny, normy i standardy dotyczące badań właściwości materiałów,
próbki materiałów konstrukcyjnych i technologicznych, próbki połączeń spawanych, lutowanych,
zgrzewanych, filmy dydaktyczne przedstawiające procesy wytwarzania podstawowych materiałów
konstrukcyjnych stosowanych w okrętownictwie, poradniki zawodowe;
3)
laboratorium silników okrętowych i mechanizmów pomocniczych, w którym powinny być
zorganizowane następujące stanowiska (jedno stanowisko dla czterech uczniów): stanowisko
z silnikiem okrętowym obciążonym prądnicą lub hamulcem wodnym wraz z instalacjami,
przyrządami umożliwiającymi analizę pracy silnika; stanowisko do sprawdzania wtryskiwaczy;
stanowisko pomp wirowych; stanowisko sprężarki powietrza rozruchowego; stanowisko
urządzeń oczyszczających - wirówki paliwowe i olejowe; stanowisko instalacji ze sprężarką
chłodniczą; stanowisko do regulacji zaworów rozprężnych, presostatów i termostatów.
Ponadto laboratorium powinno być wyposażone w: plansze i przekroje silników oraz części
mechanizmów i maszyn okrętowych, dokumentację techniczną oraz instrukcje stanowiskowe;
4)
pracownię elektrotechniki, elektroniki i automatyki okrętowej, wyposażoną w: stanowiska
do pomiaru podstawowych wielkości elektrycznych z wykorzystaniem mierników analogowych
i cyfrowych (jedno stanowisko dla jednego ucznia); stanowiska do badania układów i
elementów elektronicznych (jedno stanowisko dla jednego ucznia), w tym układów: regulacji
z regulatorami pneumatycznymi, regulacji z regulatorami elektronicznymi, logicznych
(kombinacyjne i sekwencyjne), inteligentnych przetworników pomiarowych, sterowników
PLC, zaworów z pozycjonerami; stanowisko do badania silników elektrycznych i prądnic;
stanowisko do obsługi i badania akumulatorów; stanowisko do badania transformatorów;
stanowisko do badania zasilaczy energoelektronicznych; instrukcje stanowiskowe; zestawy
dokumentacji techniczno-ruchowych;
5)
pracownię chemii technicznej, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska
(jedno stanowisko dla czterech uczniów): stanowisko do badania wody kotłowej i chłodzącej
wyposażone w przenośny zestaw do badania wody kotłowej i wody chłodzącej; stanowisko
do badania olejów oraz podstawowych właściwości olejów smarowych wyposażone w przenośny
zestaw do badania olejów silnikowych; stanowisko do badania podstawowych właściwości
paliw okrętowych (jedno stanowisko dla czterech uczniów); ponadto pracownia powinna
być wyposażona w arkusze z wynikami analiz statkowych cieczy eksploatacyjnych, dokumentację
techniczną, poradniki i instrukcje stanowiskowe;
6)
laboratorium remontów, wyposażone w: stanowiska obsługowo-remontowe okrętowych silników
spalinowych oraz maszyn i urządzeń pomocniczych siłowni okrętowej, wyposażone w: tłokowy
silnik spalinowy z linią wałów, dwustopniową sprężarkę powietrza, wirówkę paliwa,
agregat pompowy na fundamencie, prasę dźwigniową, narzędzia do prac hydraulicznych,
narzędzia monterskie, narzędzia pneumatyczne, elektronarzędzia, stojaki do demontażu
i montażu podzespołów silników i mechanizmów pomocniczych siłowni okrętowej, podnośniki
i wciągarki łańcuchowe, ściągacze do łożysk i wirników, stoliki narzędziowo-monterskie,
specjalistyczne uchwyty i przyrządy, narzędzia i przyrządy kontrolno-pomiarowe, przyrządy
do wykrywania nieciągłości metodami penetracyjnymi, magnetyczno-551-proszkowymi i
metodami ultradźwiękowymi, stanowisko do wyważania statycznego wirników, endoskop,
dokumentacje techniczno-ruchowe maszyn i urządzeń;
7)
symulatory programowe siłowni okrętowej, w tym: symulator siłowni okrętowej silnika
okrętowego, instalacji okrętowych, mechanizmów, urządzeń i systemów okrętowych, wyposażony
w: stanowisko dla instruktora i dwanaście stanowisk treningowych (jedno stanowisko
dla jednego ucznia); symulator siłowni z silnikami okrętowymi wolnoobrotowymi i średnioobrotowymi,
dwusuwowymi i czterosuwowymi, posiadający oprogramowanie do symulacji wszystkich stanów
siłowni okrętowej; stanowisko komputerowe dla nauczyciela powinno posiadać dostęp
do Internetu, pakiet programów biurowych, drukarkę oraz powinno być podłączone do
projektora multimedialnego. W pomieszczeniu powinny znajdować się: schematy systemów,
instrukcje obsługi symulatorów, dokumentacje techniczno-ruchowe silników i mechanizmów
pomocniczych siłowni, instrukcje stanowiskowe;
8)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół ślusarski, narzędzia ślusarskie i monterskie, narzędzia i przyrządy pomiarowe,
elektronarzędzia, pilniki, klucze maszynowe, gwintowniki, narzynki, piłki do metalu
i drewna, wiertła, rozwiertaki, ręczne nożyce do cięcia blachy,
b)
stanowiska do obróbki mechanicznej metali (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
wyposażone w: tokarkę uniwersalną z osprzętem, frezarkę uniwersalną z osprzętem, szlifierkę
do płaszczyzn, szlifierkę do ostrzenia narzędzi, wiertarkę stołową, noże tokarskie,
frezy, nożyce do cięcia blachy mechaniczne, przecinarki i szlifierki kątowe,
c)
stanowiska spawalnicze do spawania gazowego, elektrycznego i w osłonie gazów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: spawarkę transformatorową, półautomat
spawalniczy, urządzenie do spawania plazmą, urządzenie do cięcia plazmą, palniki acetylenowo-tlenowe
do spawania i cięcia, butle gazowe, zgrzewarkę, młotki spawalnicze, środki ochrony
indywidualnej,
d)
stanowiska do prac remontowo-naprawczych oraz badań nieniszczących, w tym:
-
-stanowisko do demontażu i montażu maszyn i urządzeń, wyposażone w: stół monterski, zestawy kluczy nasadowych, maszynowych, trzpieniowych, oczkowych, narzędzia do gwintowania, wiercenia i rozwiercania,
-
-stanowisko do pomiarów warsztatowych,
-
-stanowisko do mycia części,
-
-stanowiska do badań nieniszczących,
-
-stanowisko do diagnostyki wibroakustycznej,
-
-stanowisko do hydraulicznych prób ciśnieniowych, wyposażone w przyrządy do badania szczelności i przeprowadzania próby ciśnieniowej,
-
-stanowisko z narzędziami do wykonywania połączeń wciskowych, uszczelnień ruchowych;
ponadto stanowiska do prac remontowo-naprawczych oraz badań nieniszczących powinny
być wyposażone w dokumentacje techniczne, instrukcje stanowiskowe,
e)
stanowiska do prac elektrycznych, w tym:
-
-stanowisko z przyrządami do pomiarów wielkości elektrycznych,
-
-stanowisko do sprawdzania przekaźnika termobimetalicznego,
-
-stanowisko z blokiem zabezpieczeń prądnicy synchronicznej,
-
-stanowisko z wyłącznikami zwarciowymi,
-
-stanowisko z układami stycznikowo-przekaźnikowymi;
dodatkowe wyposażenie: silniki elektryczne, prądnice elektryczne, akumulator, elektronarzędzia,
lutownice, narzędzia monterskie i elektromonterskie, mierniki uniwersalne, próbniki
akumulatora, areometr,
f)
stanowiska do pomiarów warsztatowych, wyposażone w: przyrządy do sprawdzania prostoliniowości,
płaskości i prostopadłości płaszczyzn; przyrządy do sprawdzania współosiowości, prostopadłości
i równoległości osi otworów; przyrządy do pomiarów średnic i kątów stożków; przyrządy
do pomiarów odchyłek kształtu; przyrządy do pomiarów odchyłek położenia,
9)
statek do celów szkoleniowych - jego urządzenia, systemy i wyposażenie powinny spełniać
wszystkie wymagania określone dla statków o mocy powyżej 750 kW, uprawnionych do żeglugi
międzynarodowej, zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.
Wyposażenie statku powinno umożliwiać zdobycie praktycznych umiejętności zawodowych
określonych w części 3.3 dla kwalifikacji MG.32. Organizacja i wykonywanie prac związanych
z eksploatacją maszyn, urządzeń i instalacji okrętowych.
W szkole prowadzącej kształcenie w zawodzie technik mechanik okrętowy językiem obcym
ukierunkowanym zawodowo jest język angielski.
Proces kształcenia powinien być realizowany zgodnie z wymaganiami określonymi w Konwencji
STCW (Międzynarodowa konwencja o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania
im świadectw oraz pełnienia wacht, sporządzona w Londynie dnia 7 lipca 1978 r. (Dz.
U. z 1984 r. poz. 201, z 1999 r. poz. 286 oraz z 2013 r. poz. 1092)) oraz zgodnie
z przepisami wydanymi na podstawie art. 68, art. 74 ust. 4 oraz art. 76 ust. 4 ustawy
z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, określającymi wyszkolenie i
kwalifikacje oraz ramowe programy szkoleń i wymagań egzaminacyjnych wobec członków
załóg statków morskich, a także warunki i tryb uznawania morskich jednostek edukacyjnych
oraz wymagania kwalifikacyjne wobec kadry prowadzącej zajęcia.
Kształcenie praktyczne w zakresie praktyk warsztatowych, praktyk zawodowych, przeszkoleń
oraz stosowania wyposażenia może odbywać się w: pracowniach szkolnych, przedsiębiorstwach
produkujących i remontujących statki, na statkach polskich i zagranicznych armatorów,
w placówkach kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz innych
podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących
w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe morskie (praktyki pływania) w podmiocie zapewniającym
rzeczywiste warunki pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 2 miesięcy w dziale
maszynowym statku morskiego na poziomie pomocniczym. Zaliczenie praktyk morskich następuje
poprzez zaliczenie książki praktyk w części odnoszącej się do poziomu pomocniczego,
a dowodem odbycia wymaganych praktyk jest wpis w książeczce żeglarskiej. Warunkiem
skierowania ucznia na praktyki zawodowe jest ukończenie podstawowych przeszkoleń w
zakresie: indywidualnych technik ratunkowych, ochrony przeciwpożarowej stopnia podstawowego,
elementarnych zasad udzielania pierwszej pomocy medycznej, bezpieczeństwa własnego
i odpowiedzialności wspólnej oraz problematyki ochrony na statku. Przeszkolenia są
organizowane w morskich jednostkach edukacyjnych, zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy
z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK BUDOWY JEDNOSTEK PŁYWAJĄCYCH 311942
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie Technik budowy jednostek pływających powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania obróbki blach i profili hutniczych;
2)
prefabrykowania i montowania kadłuba jednostek pływających;
3)
wykonywania prac remontowych i modernizacyjnych kadłuba jednostek pływających;
4)
opracowywania dokumentacji warsztatowej oraz procesów technologicznych obróbki, prefabrykacji,
montażu, wyposażania, remontu i modernizacji konstrukcji kadłubów jednostek pływających
z wykorzystaniem technik komputerowych;
5)
badania właściwości materiałów stosowanych w budownictwie okrętowym;
6)
wykonywania i nadzorowania prac związanych z montażem kadłubów, ich wyposażaniem oraz
remontami kadłubów jednostek pływających.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a), PKZ(MG.i)
i PKZ(MG.t);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik budowy
jednostek pływających:
MG.22. Wykonywanie i montaż elementów kadłuba jednostek pływających;
MG.33. Organizacja budowy i remontu jednostek pływających.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik budowy jednostek pływających powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, oprogramowanie
do wykonywania rysunku technicznego CAD/CAM (Computer Aided Design/Computer Aided
Manufacturing), wspomagające projektowanie konstrukcji oraz gospodarkę materiałową
ERP (Enterprise Resource Planning) i magazynową WMS (Warehouse Management System),
stoły o wymiarach 2m × 1m do pracy z rysunkami okrętowymi sporządzonymi w skali 1:10,
modele brył kadłubów, dokumentację okrętową, dokumentację technologiczną obróbki elementów,
prefabrykacji i montażu kadłuba jednostek pływających, katalogi unifikacyjne rozwiązań
konstrukcyjnych, standardy wykonania konstrukcji kadłubowych, instrukcje technologiczne,
normy dotyczące rysunku okrętowego, przepisy towarzystw klasyfikacyjnych;
2)
pracownię konstrukcji i technologii budowy okrętu, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela, z drukarką i ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, oprogramowanie wspomagające
projektowanie konstrukcji oraz opracowanie skutecznej technologii budowy, remontu
lub modernizacji kadłuba jednostek pływających, wspomagające gospodarkę materiałową
oraz magazynową, programy symulacyjne siłowni okrętowej, przyrządy pomiarowe, modele
jednostek pływających i elementów konstrukcji kadłubów, modele siłowni oraz systemów
okrętowych, katalogi unifikacyjne rozwiązań konstrukcyjnych, budowy, remontu i modernizacji
jednostek pływających, dokumentacje technologiczne, normy dotyczące budowy jednostek
pływających, przepisy towarzystw klasyfikacyjnych;
3)
pracownię techniczną, wyposażoną w: twardościomierze, maszyny wytrzymałościowe, do
prób rozciągania, zginania i prób udarowych, defektoskop magnetyczny lub ultradźwiękowy,
urządzenia do wykrywania pęknięć metodami penetracyjnymi, mikroskopy metalograficzne,
normy i standardy dotyczące badań właściwości materiałów, próbki materiałów konstrukcyjnych
i technologicznych, próbki połączeń spawanych, lutowanych, zgrzewanych;
4)
warsztaty szkolne lub stoczniowe, wyposażone w: stanowisko przeznaczone do montażu
elementów kadłuba, przyrządy pomiarowe, urządzenia do transportu wewnątrzzakładowego
(poziomego i pionowego), urządzenia do spawania i cięcia (spawarki, transformatory
spawalnicze, urządzenia do spawania w osłonie gazów technicznych, automaty spawalnicze,
urządzenia do cięcia ręcznego plazmą), urządzenia do żłobkowania, zgrzewarki, narzędzia
i przyrządy do trasowania i obróbki ręcznej, w tym wiertarki, szlifierki, nożyce,
piły.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach i warsztatach szkolnych, stoczniach
produkcyjnych i remontowych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni: 4 tygodnie (160 godzin)
w stoczni produkcyjnej i 4 tygodnie (160 godzin) w stoczni remontowej lub zakładzie
remontowym lub zakładzie modernizacyjnym jednostek pływających.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK WIERTNIK 311707
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia oraz w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik wiertnik powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania prac związanych z montażem i demontażem urządzeń wiertniczych;
2)
nadzorowania prac montażowych i demontażowych;
3)
dobierania narzędzi i osprzętu do wykonywania prac wiertniczych;
4)
organizowania i prowadzenia procesu wiercenia.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik wiertnik:
MG.08. Wykonywanie prac wiertniczych;
MG.34. Organizacja i prowadzenie prac wiertniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie wiertacz powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię mechaniczną, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów) z drukarką, ze skanerem, z projektorem multimedialnym oraz z oprogramowaniem
do sporządzania rysunku technicznego i projektowania, filmy dydaktyczne i plansze
dotyczące obsługi maszyn i urządzeń wiertniczych, modele oraz instrukcje obsługi maszyn
i urządzeń wiertniczych, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego, przyrządy
pomiarowe (jeden komplet dla dwóch uczniów), zestaw elementów automatyki wiertniczej,
schematy maszyn i urządzeń elektrycznych, próbki materiałów konstrukcyjnych, dokumentacje
techniczne maszyn i urządzeń wiertniczych, poradniki obsługi maszyn i urządzeń wiertniczych
i katalogi maszyn i urządzeń wiertniczych;
2)
pracownię geologiczno-geofizyczną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym,
filmy dydaktyczne dotyczące diagnostyki minerałów i skał, badań geologiczno-geofizycznych,
zbiór skał i minerałów, eksponaty rdzeni wiertniczych, odczynniki i wskaźniki chemiczne
do diagnostyki minerałów i skał, modele i schematy sond geofizycznych, wykresy profilowań
geofizycznych, plansze ilustrujące budowę oraz zasady eksploatacji maszyn i urządzeń
wiertniczych oraz modele maszyn i urządzeń wiertniczych, instrukcje i poradniki obsługi
maszyn i urządzeń wiertniczych, katalogi maszyn i urządzeń wiertniczych;
3)
pracownię technologii wiertniczej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe, z drukarką,
ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, filmy dydaktyczne dotyczące narzędzi
i osprzętu wiertniczego, narzędzia i osprzęt wiertniczy, elementy przewodu wiertniczego,
schematy technologiczne, schematy maszyn, urządzeń, narzędzi, osprzętu wiertniczego,
instrukcje obsługi maszyn i urządzeń wiertniczych, normy dotyczące badań właściwości
cieczy technologicznych, dokumentacje techniczne maszyn i urządzeń wiertniczych, przyrządy
kontrolno-pomiarowe do określania właściwości cieczy technologicznych, plansze ilustrujące
budowę oraz zasady eksploatacji maszyn i urządzeń wiertniczych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska: obróbki
ręcznej i mechanicznej, obróbki plastycznej i cieplnej, spawania elektrycznego i gazowego,
kontroli jakości.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
prowadzących prace wiertnicze lub zakładach eksploatujących kopaliny metodami otworowymi
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK PRZERÓBKI KOPALIN STAŁYCH 311706
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik przeróbki kopalin stałych powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
prowadzenia procesu klasyfikacji i rozdrabniania kopalin stałych;
2)
prowadzenia procesu wzbogacania kopalin stałych;
3)
przygotowywania koncentratów do procesów przetwórczych;
4)
oczyszczania wód obiegowych, zagęszczania i odwadniania mułów oraz suszenia i przeróbki
osadów;
5)
oznaczania parametrów techniczno-technologicznych w procesach przeróbki kopalin stałych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.I);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik przeróbki
kopalin stałych:
MG.35. Prowadzenie procesu przeróbki kopalin stałych;
MG.36. Organizacja procesu przeróbki kopalin stałych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik przeróbki kopalin stałych powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię maszyn i urządzeń, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia) z oprogramowaniem do wykonywania rysunku technicznego,
modele brył geometrycznych, schematy kinematyczne i blokowe maszyn i urządzeń do przeróbki
kopalin stałych, modele części maszyn, połączeń rozłącznych i nierozłącznych, napędów
elektrycznych, hydraulicznych i pneumatycznych, próbki materiałów konstrukcyjnych,
części maszyn, w tym części maszyn z różnymi postaciami zużycia, modele obrabiarek
do metalu i drewna, modele maszyn i urządzeń do przeróbki kopalin stałych, filmy dydaktyczne
dotyczące budowy i eksploatacji maszyn i urządzeń do przeróbki kopalin stałych, oprogramowanie
do symulacji działania maszyn i urządzeń do przeróbki kopalin stałych, prezentacje
multimedialne dotyczące budowy i działania maszyn i urządzeń do przeróbki kopalin
stałych, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z pakietem
programów biurowych, z drukarką, ze skanerem, z ploterem, z projektorem multimedialnym,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszyn i urządzeń do przeróbki
kopalin stałych, katalogi maszyn i urządzeń do przeróbki kopalin stałych, rysunki
wykonawcze, złożeniowe oraz montażowe maszyn i urządzeń do przeróbki kopalin stałych;
2)
pracownię procesów przeróbki kopalin stałych, wyposażoną w: modele maszyn i urządzeń
do przeróbki kopalin stałych, makiety zakładów przeróbczych, schematy maszynowe i
technologiczne zakładów przeróbczych, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) z pakietem programów biurowych oraz z oprogramowaniem do wspomagania
projektowania procesu technologicznego przeróbki kopalin stałych, drukarki (po jednym
urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe) materiały dydaktyczne przedstawiające
krzywe wzbogacalności (Henry, Mayer, Dell) oraz krzywe wzbogacania dla różnych wartości
rozproszeń prawdopodobnych i imperfekcji, schematy układów krystalograficznych, schematy
technologiczne, jakościowo-ilościowe, opróbowania, schematy obiegów wodno-mułowych,
oprogramowanie do symulacji przebiegu procesów technologicznych, filmy dydaktyczne
dotyczące procesów technologicznych przeróbki kopalin stałych, prezentacje multimedialne
dotyczące procesów technologicznych przeróbki kopalin stałych, stanowisko komputerowe
dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z pakietem programów biurowych, z drukarką,
ze skanerem, z ploterem, z projektorem multimedialnym, przyrządy pomiarowe do wykrywania
gazów, dokumentację technologiczną, normy dotyczące przeróbki kopalin stałych, katalogi
maszyn i urządzeń do przeróbki kopalin stałych, poradniki dotyczące obsługi maszyn
i urządzeń do przeróbki kopalin stałych;
3)
pracownię mechatroniki, wyposażoną w: zestawy do demonstracji działania układów pneumatycznych,
hydraulicznych, elektromechanicznych, modele układów automatycznej regulacji, schematy
układów elektrycznych, elektronicznych, pneumatycznych i hydraulicznych, schematy
układów automatyki przemysłowej, modele elektrochemicznych źródeł prądu, filmy dydaktyczne
dotyczące budowy i eksploatacji układów automatyki przemysłowej, oprogramowanie do
symulacji działania układów automatyki przemysłowej, prezentacje multimedialne dotyczące
automatyki przemysłowej, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z pakietem programów
biurowych, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, przyrządy do
pomiaru wielkości fizycznych, próbki materiałów: przewodzących, elektroizolacyjnych,
magnetycznych, konstrukcyjnych, próbki przewodów elektrycznych, zestawy łączników
instalacyjnych, układy zabezpieczeń przeciwzwarciowych i przeciążeniowych, silniki
elektryczne prądu stałego i przemiennego, prądnice, instalacje elektryczne, stabilizatory
napięcia, układy elektroniczne (prostowniki, wzmacniacze, zasilacze), normy i dokumentacje
techniczne dotyczące urządzeń mechatronicznych;
4)
pracownię analiz techniczno-chemicznych, wyposażoną w: próbki skał, minerałów i węgli,
przyrządy do rozpoznawania minerałów i skał, przyrządy do przygotowania próbek laboratoryjnych
i analitycznych; przyrządy do wykonania analizy sitowej; sprzęt do oznaczania parametrów
jakościowych kopalin, urządzenia do oznaczania podatności przemiałowej i transportowej;
urządzenia do oznaczania twardości w skali Mohsa; urządzenia do wykonywania analiz
densymetrycznych; urządzenia do oznaczania analiz granulometrycznych, urządzenia do
oznaczania zawartości metali w rudach metali i parametrów jakościowych surowców chemicznych;
urządzenia do badania jakości; analizatory do oznaczania parametrów jakościowych metodami
radiometrycznymi ciągłymi i stacjonarnymi, analizator do oznaczania składu chemicznego
próbek, urządzenia do badania wód, filmy dydaktyczne dotyczące analiz techniczno-chemicznych,
prezentacje multimedialne analiz techniczno-chemicznych, stanowisko komputerowe dla
nauczyciela z pakietem programów biurowych, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem
multimedialnym, normy dotyczące analiz techniczno-chemicznych, pobierania prób, schematy
pobierania prób;
5)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół ślusarski, narzędzia do obróbki ręcznej, nożyce gilotynowe, narzędzia do trasowania
oraz przyrządy pomiarowe,
b)
stanowiska do obróbki mechanicznej skrawaniem (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wyposażone w: tokarkę, frezarkę, strugarkę, dłutownicę, wiertarkę kolumnową, szlifierkę,
piłę ramową, piłę tarczową, elektronarzędzia oraz przyrządy pomiarowe,
c)
stanowiska do obróbki plastycznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: palenisko kowalskie, piec hartowniczy, wanny hartownicze, narzędzia kowalskie oraz
przyrządy pomiarowe,
d)
stanowiska spawalnicze (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: instalację
wyciągową, stół spawalniczy, spawarkę, sprzęt do spawania elektrycznego, sprzęt do
spawania i cięcia gazowego,
e)
stanowisko do przeróbki kopalin stałych, wyposażone w materiały, sprzęt, maszyny i
urządzenia.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach i warsztatach szkolnych oraz
podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących
w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ODLEWNIK 311705
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik odlewnik powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania odlewów różnymi metodami;
2)
przygotowania materiałów wsadowych oraz topienia stopów metali w piecach odlewniczych;
3)
prowadzenia dokumentacji technicznej procesów wytwarzania odlewów;
4)
kontrolowania jakości wytwarzanych odlewów;
5)
organizowania i kontroli procesów produkcyjnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego
PKZ(MG.a), PKZ(MG.d), PKZ(MG.m) i PKZ(MG.s);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik odlewnik:
MG.06. Użytkowanie maszyn i urządzeń odlewniczych;
MG.37. Organizacja i nadzorowanie procesu odlewniczego.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik odlewnik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowy i eksploatacji maszyn i urządzeń, wyposażoną w: stanowiska rysunkowe
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), modele brył geometrycznych, części maszyn,
dokumentację techniczną, modele połączeń rozłącznych i nierozłącznych części maszyn,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego oraz elementów znormalizowanych
stosowanych w budowie maszyn, modele urządzeń i układów przenoszenia napędów oraz
systemów smarowania elementów maszyn, modele maszyn i urządzeń transportu wewnętrznego,
dokumentację techniczną, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń odlewniczych, modele
i schematy sprężarek, wentylatorów, pomp, części maszyn z różnymi postaciami zużycia,
narzędzia do obróbki ręcznej i mechanicznej skrawaniem oraz narzędzia monterskie i
sprzęt kontrolno-pomiarowy, katalogi maszyn, urządzeń, materiałów eksploatacyjnych;
2)
pracownię technik wytwarzania odlewów, wyposażoną w: zestawy prób gatunków drewna,
tworzyw sztucznych, materiałów ogniotrwałych, stopów odlewniczych, próbek materiałów
i mas formierskich (jeden zestaw dla czterech uczniów), odlewnicze zespoły modelowe,
narzędzia do ręcznego wykonywania form i rdzeni, modele i makiety maszyn i urządzeń
odlewniczych do przygotowywania materiałów i mas formierskich, wykonywania form i
rdzeni, topienia metali, oczyszczania i wykańczania odlewów, makiety form ciśnieniowych,
kokil i form do odlewania odśrodkowego, modele urządzeń do przygotowania, dozowania
materiałów wsadowych, urządzenia do kontroli procesu wytopu, modele maszyn i urządzeń
do odlewania pod ciśnieniem, kokilowego oraz odśrodkowego, materiały, modele oraz
urządzenia stosowane w odlewaniu precyzyjnym, dokumentacje technologiczne, przyrządy
do kontroli wymiarów form i rdzeni, zestawy odlewów z wadami odlewniczymi;
3)
pracownię mechanizacji i automatyzacji procesów wytwarzania odlewów, wyposażoną w:
przyrządy do pomiaru wartości elektrycznych, elementy obwodów elektrycznych, maszyny
i aparaty elektryczne, osprzęt instalacji elektrycznych, elementy sterowania pneumatycznego
i hydraulicznego maszyn i urządzeń, modele manipulatorów i robotów przemysłowych,
programy specjalistyczne z zakresu automatycznej regulacji procesów odlewniczych,
kontroli jakości oraz sterowania procesami technologicznymi do wykorzystania w szkolnej
pracowni komputerowej;
4)
pracownię projektowania, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), z pakietem programów biurowych oraz oprogramowaniem do komputerowego
wspomagania projektowania (Computer Aided Design), drukarki i plotery (jeden zestaw
dla siedmiu uczniów), normy dotyczące rysunku technicznego oraz elementów znormalizowanych
stosowanych w budowie oprzyrządowania odlewniczego;
5)
pracownię techniczną, wyposażoną w: próbki do badań właściwości mechanicznych i technologicznych
metali i ich stopów, próbki do badań makroskopowych i mikroskopowych metali i ich
stopów, narzędzia do przygotowywania zgładów metalograficznych; mikroskopy metalograficzne,
przyrządy do wykonywania pomiarów długości i kąta części maszyn, uniwersalną maszynę
wytrzymałościową; twardościomierze: Brinella, Rockwella, Vickersa; młot Charpy’ego,
przyrządy i aparaturę do badania właściwości mas formierskich i rdzeniowych, aparaturę
do oznaczania zawartości węgla i siarki; defektoskopy, piec elektryczny komorowy z
automatyczną regulacją i rejestracją temperatury, pirometry, termometry cieczowe i
termoelektryczne, przylgowe i zanurzeniowe; atlas struktur metalograficznych;
6)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali oraz montażu i demontażu elementów maszyn (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: stół ślusarski z imadłem, narzędzia
do obróbki ręcznej, przyrządy kontrolno-pomiarowe oraz narzędzia i przyrządy monterskie,
wyposażenie do mycia elementów maszyn i urządzeń,
b)
stanowiska do obróbki plastycznej metali (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: urządzenia i narzędzia do obróbki plastycznej,
c)
stanowiska do spawania metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w:
stół spawalniczy z imadłem oraz wyciągiem gazów, urządzenia do spawania i cięcia gazowego,
urządzenia do spawania elektrycznego elektrodą otuloną i w osłonie gazów, środki ochrony
indywidualnej i zbiorowej,
d)
stanowiska do obróbki mechanicznej skrawaniem (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: tokarkę uniwersalną, frezarkę uniwersalną, szlifierkę do płaszczyzn,
otworów i wałków, narzędzia skrawające, przyrządy i uchwyty obróbkowe, przyrządy pomiarowe,
e)
stanowiska do przygotowania materiałów i mas formierskich (jedno stanowisko dla pięciu
uczniów), wyposażone w: zasobniki, urządzenia do rozdrabniania, przesiewania i suszenia
materiałów formierskich, wagę o zakresie ważenia do 100 kg, mieszarki do przygotowania
mas formierskich i rdzeniowych,
f)
stanowiska do ręcznego wykonywania form i rdzeni (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wyposażone w: stół, narzędzia do zagęszczania masy, wykańczania powierzchni wnęki
formy oraz powierzchni rdzeni, urządzenia do suszenia rdzeni (jedno urządzenie dla
dziesięciu uczniów),
g)
stanowiska do mechanicznego wykonywania form i rdzeni (jedno stanowisko dla pięciu
uczniów), wyposażone w: maszyny formierskie i rdzeniarskie, masy formierskie i rdzeniowe,
narzędzia i przyrządy formierskie oraz narzędzia pomocnicze,
h)
stanowiska do wykonywania form metodami specjalnymi (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), wyposażone w: stół, oprzyrządowanie do wykonywania form metodami specjalnymi,
masy ceramiczne, piece do wytapiania wosku oraz wypalania form,
i)
stanowiska do wybijania i oczyszczania odlewów (jedno stanowisko dla pięciu uczniów),
wyposażone w: urządzenia i narzędzia do wybijania odlewów z form oraz usuwania rdzeni,
obcinania układów wlewowych, nadlewów i zalewek, urządzenia i narzędzia do oczyszczania
odlewów,
j)
stanowiska do wykonywania odlewów w formach metalowych (jedno stanowisko dla pięciu
uczniów), wyposażone w: kokilarki, maszyny do odlewania pod ciśnieniem i urządzenia
do odlewania odśrodkowego,
k)
stanowiska do przygotowania materiałów wsadowych i obsługi pieców odlewniczych (jedno
stanowisko dla pięciu uczniów), wyposażone w: urządzenia do rozdrabniania, ważenia
i dozowania materiałów wsadowych, urządzenia, przyrządy i narzędzia do pomiaru parametrów
pracy pieców odlewniczych, pobierania próbek ciekłego metalu, narzędzia do transportu
ciekłego metalu i zalewania form, piec odlewniczy, środki do zabezpieczania oraz naprawy
łyżek i kadzi odlewniczych;
ponadto każde stanowisko powinno być wyposażone w: instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
dokumentacje techniczne maszyn i urządzeń odlewniczych, środki ochrony indywidualnej
i zbiorowej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, przedsiębiorstwach
wytwarzających odlewy oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK HUTNIK 311704
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik hutnik powinien być przygotowany do
wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
obsługiwania maszyn i urządzeń w procesach technologicznych;
2)
konserwacji i przeglądów bieżących maszyn i urządzeń hutniczych;
3)
prowadzenia kontroli wyrobu;
4)
organizowania i prowadzenia procesów hutniczych;
5)
wykonywania rozruchu urządzeń i systemów mechatronicznych;
6)
organizowania i prowadzenie konserwacji oraz przeglądów bieżących maszyn i urządzeń
hutniczych;
7)
nadzorowania procesów hutniczych zgodnie z systemem zarządzania jakością.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a), PKZ(MG.d),
PKZ(MG.m) i PKZ(MG.s);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik hutnik:
MG.07. Użytkowanie maszyn i urządzeń hutniczych;
MG.38. Organizacja i prowadzenie procesów hutniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik hutnik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię budowy i eksploatacji maszyn i urządzeń, wyposażoną w: stanowiska rysunkowe,
modele brył geometrycznych, części maszyn, modele połączeń, modele maszyn i urządzeń
transportu wewnętrznego, narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej, narzędzia monterskie,
przyrządy pomiarowe, dokumentację techniczną, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń
hutniczych, katalogi maszyn, urządzeń, materiałów eksploatacyjnych, normy dotyczące
zasad wykonywania rysunku technicznego oraz elementów znormalizowanych stosowanych
w budowie maszyn;
2)
pracownię technik wytwarzania materiałów hutniczych w procesach metalurgicznych, obróbki
plastycznej, wyposażoną w: próbki materiałów wsadowych, metali nieżelaznych i ich
stopów, stopów żelaza, materiałów ogniotrwałych, wyrobów hutniczych, pomoce dydaktyczne
ilustrujące budowę oraz zasadę działania maszyn i urządzeń wykorzystywanych w procesach
technologicznych, modele maszyn i urządzeń hutniczych do obróbki plastycznej, przyrządy
do kontroli przebiegu procesów hutniczych, dokumentację technologiczną, instrukcje
obsługi maszyn i urządzeń, oprogramowanie do symulacji procesów hutniczych do wykorzystania
w szkolnej pracowni komputerowej;
3)
pracownię mechatroniki procesów hutniczych, wyposażoną w przyrządy do pomiaru wielkości
elektrycznych, elementy obwodów elektrycznych, maszyny i urządzenia elektryczne, osprzęt
instalacji elektrycznych, elementy układów sterowania pneumatycznego i hydraulicznego,
czujniki oraz aktuatory elektryczne i hydrauliczne, modele manipulatorów i robotów
przemysłowych, pomoce dydaktyczne ilustrujące budowę, zasadę działania i zastosowanie
aktuatorów, manipulatorów i robotów przemysłowych, oprogramowanie do symulacji i automatycznej
regulacji oraz sterowania procesami hutniczymi, kontroli jakości;
4)
pracownię kontroli jakości wyrobu, wyposażoną w: próbki do badań właściwości mechanicznych
i technologicznych metali i ich stopów, do badań makroskopowych i mikroskopowych metali
i ich stopów, narzędzia do przygotowywania zgładów metalograficznych; mikroskopy metalograficzne,
przyrządy do wykonywania pomiarów długości i kąta części maszyn, uniwersalną maszynę
wytrzymałościową; twardościomierze: Brinella, Rockwella, Vickersa; młot Charpy’ego,
aparaturę do oznaczania składu chemicznego metali i ich stopów; defektoskopy, urządzenia
do przeprowadzania prób technologicznych, piec elektryczny komorowy z automatyczną
regulacją i rejestracją temperatury, pirometry, termometry cieczowe i termoelektryczne,
przylgowe i zanurzeniowe, normy badania metali i ich stopów, atlas struktur metalograficznych;
5)
stanowiska warsztatowe:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół ślusarski, narzędzia do obróbki ręcznej, przyrządy pomiarowe, przyrządy i
urządzenia do kształtowania elementów metalowych metodą obróbki plastycznej na zimno,
b)
stanowiska do spajania i cięcia metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: przyrządy do spawania elektrycznego i gazowego, lutowania oraz środki ochrony indywidualnej
i zbiorowej,
c)
stanowiska do obróbki mechanicznej skrawaniem (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: wiertarkę kadłubową lub słupową, tokarkę uniwersalną, frezarkę uniwersalną,
szlifierkę do płaszczyzn, otworów i wałków, narzędzia skrawające, przyrządy i uchwyty
obróbkowe, przyrządy pomiarowe,
d)
stanowiska do przygotowania materiałów wsadowych (jedno stanowisko dla pięciu uczniów),
wyposażone w: zasobniki z materiałami wsadowymi do procesów metalurgicznych, urządzenia
do rozdrabniania i przesiewania, ważenia i dozowania materiałów wsadowych,
e)
stanowiska do wytwarzania metali (jedno stanowisko dla pięciu uczniów), wyposażone
w: piec elektryczny oporowy, indukcyjny, przyrządy do pomiaru temperatury ciekłego
metalu i parametrów pracy pieców, narzędzia do pobierania próbek ciekłego metalu,
formy do odlewania próbek do badań laboratoryjnych; urządzenia i środki do napraw
bieżących pieców i urządzeń do wytwarzania metali i kadzi odlewniczych,
f)
stanowiska do przygotowania materiałów wsadowych do procesów obróbki plastycznej i
wykańczania wyrobów gotowych (jedno stanowisko dla pięciu uczniów), wyposażone w:
urządzenia do cięcia wsadu, usuwania zgorzeliny z powierzchni wsadu, usuwania wad
powierzchniowych wsadu,
g)
stanowiska do nagrzewania wsadu i kucia (jedno stanowisko dla pięciu uczniów), wyposażone
w: piec do nagrzewania wsadu (komorowy, oczkowy), przyrządy do pomiaru temperatury
nagrzanego wsadu, przyrządy do pomiaru parametrów pracy pieców, młot sprężarkowy z
oprzyrządowaniem, narzędzia do kucia ręcznego, młot do kucia matrycowego z oprzyrządowaniem,
h)
stanowisko do obróbki plastycznej na zimno (jedno stanowisko dla pięciu uczniów),
wyposażone w: walcarki przeznaczone do walcowania blach i taśm w kręgach, ciągarkę
ławową, prasę mechaniczną, nożyce do cięcia blach, przyrządy pomiarowe,
i)
stanowiska do obróbki cieplnej (jedno stanowisko dla pięciu uczniów), wyposażone w:
piec komorowy do wyżarzania wyrobów gotowych, piec hartowniczy, zbiorniki z wodą i
olejem.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
metalurgicznych, przedsiębiorstwach wykonujących obróbkę plastyczną na gorąco i zimno
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK GÓRNICTWA PODZIEMNEGO 311703
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent technikum kształcącego w zawodzie technik górnictwa podziemnego powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania robót związanych z drążeniem i likwidacją podziemnych wyrobisk górniczych;
2)
wykonywania robót związanych z wydobywaniem złóż;
3)
wykonywania robót związanych z wentylacją i klimatyzacją podziemnych wyrobisk górniczych;
4)
organizowania i prowadzenia robót górniczych;
5)
rozpoznawania zagrożeń naturalnych i zapobiegania im.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik górnictwa
podziemnego:
MG.11. Eksploatacja złóż podziemnych;
MG.39. Organizacja i prowadzenie eksploatacji złóż podziemnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik górnictwa podziemnego powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię maszyn i urządzeń górniczych, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), oprogramowanie do wykonywania rysunku technicznego,
modele brył geometrycznych, schematy kinematyczne i blokowe maszyn i urządzeń górniczych,
modele części maszyn, połączeń rozłącznych i nierozłącznych, napędów elektrycznych
hydraulicznych i pneumatycznych, próbki materiałów konstrukcyjnych, części maszyn,
części maszyn z różnymi postaciami zużycia, modele obrabiarek do metalu i drewna,
modele maszyn i urządzeń górniczych, modele obudów, filmy dydaktyczne dotyczące budowy
i eksploatacji maszyn górniczych, oprogramowanie do symulacji działania maszyn i urządzeń
górniczych, prezentacje multimedialne dotyczące budowy i działania maszyn i urządzeń
górniczych, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z pakietem
programów biurowych, z drukarką, ze skanerem, z ploterem, z projektorem multimedialnym,
normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszyn i urządzeń górniczych,
katalogi maszyn i urządzeń górniczych, rysunki wykonawcze, złożeniowe oraz montażowe
maszyn i urządzeń górniczych;
2)
pracownię eksploatacji złóż, wyposażoną w: modele systemów eksploatacji, modele wyrobisk
górniczych, schematy wentylacyjne kopalń, przekroje geologiczne, oprogramowanie do
wspomagania projektowania procesu technologicznego eksploatacji złóż oraz do symulacji
procesu technologicznego eksploatacji złóż, filmy dydaktyczne oraz prezentacje multimedialne
dotyczące eksploatacji złóż, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do
Internetu, z pakietem programów biurowych, z drukarką, ze skanerem, z ploterem, z
projektorem multimedialnym, sprzęt geodezyjny: teodolit, niwelator, dalmierz, łaty
geodezyjne, taśmy miernicze, przymiary, tyczki, węgielnicę, sprzęt do rozpoznawania
minerałów i skał; przyrządy pomiarowe do wykrywania gazów kopalnianych, pomiaru prędkości
przepływu powietrza, temperatury i wilgotności powietrza, dokumentacje pomiarów geologiczno-górniczych,
mapy górnicze, normy dotyczące eksploatacji złóż;
3)
pracownię mechatroniki, wyposażoną w: zestawy do demonstracji działania układów pneumatycznych,
hydraulicznych, elektromechanicznych, modele układów automatycznej regulacji, schematy
układów elektrycznych, elektronicznych, pneumatycznych i hydraulicznych, schematy
układów automatyki górniczej, modele elektrochemicznych źródeł prądu, filmy dydaktyczne
dotyczące budowy i eksploatacji układów automatyki górniczej, oprogramowanie do symulacji
działania układów automatyki górniczej, prezentacje multimedialne dotyczące automatyki
górniczej, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z pakietem
programów biurowych, z drukarką, ze skanerem, z ploterem, z projektorem multimedialnym,
przyrządy do pomiaru wielkości fizycznych, próbki materiałów: przewodzących, elektroizolacyjnych,
magnetycznych, konstrukcyjnych, próbki przewodów elektrycznych, zestawy łączników
instalacyjnych, układy zabezpieczeń przeciwzwarciowe i przeciążeniowe, silniki elektryczne
prądu stałego i przemiennego, prądnice, instalacje elektryczne, stabilizatory napięcia,
układy elektroniczne (prostowniki, wzmacniacze, zasilacze), normy dotyczące urządzeń
mechatronicznych, katalogi łączników, zabezpieczeń przeciwzwarciowych i przeciążeniowych,
silników elektrycznych, elementów i układów elektronicznych, dokumentacje techniczne
urządzeń mechatronicznych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół ślusarski, narzędzia do obróbki ręcznej, nożyce gilotynowe, narzędzia do trasowania
oraz przyrządy pomiarowe,
b)
stanowiska do obróbki mechanicznej skrawaniem (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
wyposażone w: tokarkę, frezarkę, strugarkę, dłutownicę, wiertarkę kolumnową, szlifierkę,
piłę ramową, piłę tarczową, elektronarzędzia oraz przyrządy pomiarowe,
c)
stanowiska do obróbki plastycznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: palenisko kowalskie, piec hartowniczy, wanny hartownicze, narzędzia kowalskie oraz
przyrządy pomiarowe,
d)
stanowiska spawalnicze (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: instalację
wyciągową, stół spawalniczy, spawarkę, sprzęt do spawania elektrycznego, sprzęt do
spawania i cięcia gazowego,
e)
wyrobisko górnicze zlokalizowane w sztolni ćwiczebnej, wyposażone w: materiały, sprzęt,
maszyny i urządzenia górnicze zgodnie z przepisami prawa geologicznego i górniczego.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, sztolniach ćwiczebnych,
centrach szkoleniowych zakładów górniczych na wydzielonych, odpowiednio wyposażonych
i przygotowanych stanowiskach szkoleniowych, zakładach górniczych oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK GÓRNICTWA OTWOROWEGO 311702
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent technikum kształcącego w zawodzie technik górnictwa otworowego powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
obsługiwania odwiertów oraz maszyn i urządzeń stosowanych podczas wydobywania ropy
naftowej, gazu ziemnego, wód podziemnych, soli kamiennej i siarki otworami wiertniczymi;
2)
prowadzenia procesów technologicznych związanych z wydobywaniem kopalin metodą otworową;
3)
organizowania i nadzorowania racjonalnej eksploatacji złóż surowców mineralnych;
4)
prowadzenia dokumentacji zakładu górnictwa otworowego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik górnictwa
otworowego:
MG.09. Eksploatacja otworowa złóż;
MG.40. Organizacja i prowadzenie eksploatacji otworowej złóż.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik górnictwa otworowego powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię mechaniczną, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska rysunku technicznego (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: komputer z edytorem graficznym, stół kreślarski, przyrządy kreślarskie,
b)
stanowiska materiałoznawstwa (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w:
próbki materiałów konstrukcyjnych, modele połączeń, atlas mikrostruktur materiałów,
normy dotyczące właściwości materiałów,
c)
stanowiska podstaw elektrotechniki (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: sprzęt pomiarowy, modele i eksponaty silników, prądnic i prostych instalacji elektrycznych,
modele układów automatycznej regulacji, elementów automatyki górniczej (elektrycznych,
pneumatycznych i hydraulicznych), próbki przewodów (elektrycznych, pneumatycznych
i hydraulicznych), katalogi elementów automatyki górniczej, instrukcje obsługi maszyn
elektrycznych,
d)
stanowiska maszynoznawstwa (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w:
dokumentacje techniczne, instrukcje, modele i eksponaty pomp, sprężarek, silników
spalinowych stosowanych w górnictwie otworowym,
e)
stanowiska pomiarów warsztatowych (jedno stanowisko dla jednego ucznia) wyposażone
w: przyrządy pomiarowe, części maszyn i urządzeń, normy dotyczące pomiarów, instrukcje
do wykonywania pomiarów;
2)
pracownię górnictwa otworowego, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska geologiczne (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone w: modele
krystalograficzne minerałów, minerały i skały, modele przekroju złóż surowców mineralnych,
rdzenie wiertnicze, eksponaty skamieniałości przewodnich, atlas mineralogiczny i petrograficzny,
próbki kopalin,
b)
stanowiska wiertnictwa (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone w: narzędzia
wiertnicze, projekty geologiczno-techniczne odwiertu, modele maszyn i urządzeń wiertniczych,
katalogi, normy i instrukcje dotyczące maszyn i urządzeń wiertniczych,
c)
stanowiska maszyn i urządzeń górnictwa otworowego (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w: katalogi, modele maszyn i urządzeń górnictwa otworowego, pomp wgłębnych
rurowych i wpuszczanych, głowic odwiertu pompowanego i samoczynnego, narzędzia i osprzęt
do obróbki odwiertów,
d)
stanowiska instalacji technologicznych (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wyposażone
w: katalogi, modele instalacji do oczyszczania gazu ziemnego, ropy naftowej i wody
złożowej, eksponaty materiałów i środków chemicznych do oczyszczania gazu ziemnego,
eksponaty ropy naftowej, komputer z projektorem multimedialnym;
3)
pracownię pomiarów laboratoryjnych, w której powinny być zorganizowane następujące
stanowiska:
a)
stanowiska do badania właściwości ropy naftowej (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: stół laboratoryjny, szkło laboratoryjne, przyrządy pomiarowe, wagę laboratoryjną,
wirówkę do oznaczania zanieczyszczeń, próbki ropy naftowej, stoper; normy, katalogi
i instrukcje wykonywania badań właściwości ropy naftowej,
b)
stanowiska do destylacji ropy naftowej (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w: stół laboratoryjny, zestaw laboratoryjny do destylacji ropy naftowej metodą Liebiga,
zegar laboratoryjny, termometr bagietkowy do temperatury 350°C, palnik gazowy, próbki
ropy naftowej; normy, katalogi i instrukcje wykonywania badań destylacji ropy naftowej,
c)
stanowiska do pomiarów właściwości wód podziemnych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów),
wyposażone w: stół laboratoryjny, szkło laboratoryjne, odczynniki chemiczne, przyrządy
pomiarowe, wagę laboratoryjną, suszarkę laboratoryjną, próbki wód podziemnych, zegar
laboratoryjny; normy, katalogi i instrukcje wykonywania badań właściwości wód podziemnych,
d)
stanowiska do pomiarów właściwości i składu gazu ziemnego (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów), wyposażone w: stół laboratoryjny, chromatograf gazowy, stanowisko komputerowe
z dostępem do Internetu, z drukarką oraz z pakietem programów biurowych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia) wyposażone
w: stół ślusarski, narzędzia do obróbki ręcznej, elektronarzędzia, nożyce gilotynowe,
narzędzia do trasowania, przyrządy pomiarowe,
b)
stanowiska do obróbki mechanicznej metali (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) wyposażone
w: tokarkę, frezarkę, wiertarkę kolumnową, szlifierkę, piłę tarczową, przyrządy pomiarowe,
c)
stanowiska do obróbki plastycznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: palenisko kowalskie, piec hartowniczy, wanny hartownicze, narzędzia kowalskie,
przyrządy pomiarowe,
d)
stanowiska spawalnicze (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: instalację
wyciągową, stół spawalniczy, spawarkę, sprzęt do spawania i cięcia gazowego, narzędzia
spawalnicze, przyrządy pomiarowe,
e)
odwiert eksploatujący ropę, gaz, wody podziemne, siarkę i sól kamienną, wyposażony
w: materiały, sprzęt, maszyny i urządzenia górnicze zgodnie z przepisami prawa geologicznego
i górniczego,
f)
stanowisko maszyn i urządzeń stosowanych w procesach oczyszczania ropy naftowej i
gazu ziemnego, wyposażone w: materiały, sprzęt, maszyny i urządzenia zgodnie z przepisami
prawa geologicznego i górniczego,
g)
stanowisko zbiorników magazynowych oraz maszyn i urządzeń do transportu kopalin, wyposażone
w: materiały, sprzęt, maszyny i urządzenia zgodnie z przepisami prawa geologicznego
i górniczego;
ponadto każde stanowisko powinno być wyposażone w: instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
dokumentacje techniczne i technologiczne, katalogi maszyn i urządzeń, normy związane
z doborem parametrów wykonywanych procesów, środki ochrony indywidualnej i zbiorowej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
górnictwa otworowego oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK GÓRNICTWA ODKRYWKOWEGO 311701
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik górnictwa odkrywkowego powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania robót związanych z odwadnianiem górotworu i zwałowisk;
2)
wykonywania robót związanych z udostępnianiem i urabianiem złoża;
3)
wykonywania robót związanych z transportem nakładu i kopaliny;
4)
wykonywania robót związanych z rekultywacją terenów pogórniczych;
5)
organizowania i prowadzenia robót w górnictwie odkrywkowym;
6)
rozpoznawania zagrożeń naturalnych i zapobiegania im.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a) i PKZ(MG.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik górnictwa
odkrywkowego:
MG.10. Eksploatacja złóż metodą odkrywkową;
MG.41. Organizacja i prowadzenie eksploatacji złóż metodą odkrywkową.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik górnictwa odkrywkowego powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię odkrywkowej eksploatacji złóż, wyposażoną w: dokumentację górniczą, sprzęt
geodezyjny: teodolit, niwelator, dalmierz, łaty geodezyjne, taśmy miernicze, przymiary,
tyczki, węgielnicę, zestaw próbek minerałów i skał, schematy i modele wkopów udostępniających
i zwałowisk, schematy i modele układów technologicznych, dokumentację techniczno-ruchową,
atrapy środków strzałowych, sprzęt strzałowy, schematy i modele połączeń sieci strzałowych,
przyrządy kontrolno-pomiarowe sieci strzałowej, środki i sprzęt ochrony osobistej,
zbiorowej i przeciwpożarowej, filmy instruktażowe, slajdy i normy dotyczące odkrywkowej
eksploatacji złóż, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu
i z projektorem multimedialnym;
2)
pracownię maszyn i urządzeń górniczych, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów
z drukarką (jedno stanowisko dla jednego ucznia), skanery i plotery (po jednym na
cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, próbki materiałów konstrukcyjnych,
charakterystyczne części maszyn i urządzeń, modele połączeń rozłącznych i nierozłącznych,
schematy i modele maszyn i urządzeń, rysunki złożeniowe, wykonawcze, montażowe i schematyczne,
katalogi techniczne maszyn, urządzeń i części maszyn, przyrządy pomiarowe, schematy
i modele kinematyczne i hydrauliczne maszyn górniczych, schematy układów elektrycznych,
próbki przewodów elektrycznych, hydraulicznych i pneumatycznych, katalogi elementów
automatyki, elementów napędów elektrycznych, hydraulicznych, pneumatycznych, schematy
układów automatycznych, schematy układów elektronicznych, zabezpieczenia przed skutkami
zwarć i przeciążeń, przekroje maszyn elektrycznych, normy techniczne, filmy instruktażowe
i slajdy dotyczące maszyn i urządzeń górniczych i ich obsługi, stanowisko komputerowe
dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z projektorem multimedialnym;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do wykonywania prac geodezyjnych (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w sprzęt geodezyjny: teodolit, niwelator, dalmierz, łaty geodezyjne, taśmy
miernicze, przymiary, tyczki, węgielnicę,
b)
stanowiska do łączenia taśm przenośnikowych (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
wyposażone w: różne rodzaje taśm, narzędzia ręczne i mechaniczne oraz materiały łączące,
c)
stanowiska do obróbki ręcznej metali (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół ślusarski z imadłem, narzędzia do obróbki ręcznej, nożyce gilotynowe, narzędzia
do trasowania, przyrządy pomiarowe,
d)
stanowiska do obróbki skrawaniem (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: tokarkę, frezarkę, strugarkę, dłutownice, wiertarkę kolumnową, szlifierkę, piłę
ramową, piłę tarczową, narzędzia i elektronarzędzia, przyrządy pomiarowe,
e)
stanowiska spawalnicze (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: instalację
wyciągową, stół spawalniczy i z imadłem, spawarkę prostownikową, sprzęt do spawania
elektrycznego, sprzęt do spawania i cięcia gazowego, narzędzia spawalnicze, sprzęt
i urządzenia diagnostyczno-pomiarowe.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, kopalniach odkrywkowych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK MECHANIZACJI ROLNICTWA I AGROTRONIKI 311515
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik mechanizacji rolnictwa i agrotroniki
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
użytkowania pojazdów, narzędzi, maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji rolniczej;
2)
obsługiwania pojazdów rolniczych, środków transportu, maszyn i urządzeń stosowanych
w rolnictwie;
3)
oceniania stanu technicznego pojazdów, maszyn i urządzeń rolniczych;
4)
wykonywania prac pojazdami samochodowymi i ciągnikami rolniczymi;
5)
obsługiwania urządzeń, systemów elektronicznych oraz nawigacji satelitarnej stosowanych
w pojazdach, maszynach i urządzeniach rolniczych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.a), efekty
kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a), PKZ(MG.b)
i PKZ(MG.g) oraz efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego
z ochroną środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów
PKZ (RL.c) i PKZ(RL.d);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik mechanizacji
rolnictwa i agrotroniki:
MG.03. Eksploatacja pojazdów, maszyn, urządzeń i narzędzi stosowanych w rolnictwie;
MG.42. Eksploatacja systemów mechatronicznych w rolnictwie.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik mechanizacji rolnictwa i agrotroniki
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię dokumentacji technicznej, wyposażoną w: stanowisko rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia) z przyborami rysunkowymi i kreślarskimi, modele brył geometrycznych,
rysunki wykonawcze, zestawieniowe, złożeniowe, montażowe i schematyczne, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), plotery, drukarki,
skanery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), stanowisko komputerowe
dla nauczyciela, wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu,
programy komputerowego wspomagania projektowania, pakiet programów biurowych, projektor
multimedialny, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego maszynowego,
dokumentacje techniczne pojazdów, maszyn i urządzeń stosowanych w rolnictwie, katalogi
części maszyn;
2)
pracownię maszyn i urządzeń rolniczych wyposażoną w: modele, przekroje i atrapy maszyn
i urządzeń, silników spalinowych i elektrycznych, elementy układu napędowego i zawieszenia
oraz instalacji elektrycznych, podzespoły pojazdów i maszyn, stanowisko komputerowe
dla nauczyciela z dostępem do Internetu, oprogramowanie symulujące pracę maszyn i
urządzeń rolniczych oraz zasadę działania silników spalinowych i elektrycznych, pakiet
programów biurowych, projektor multimedialny, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń
rolniczych;
3)
pracownię pojazdów silnikowych wyposażoną w: dokumentacje techniczne pojazdów silnikowych,
przyrządy diagnostyczne, modele, przekroje i atrapy pojazdów, silniki spalinowe, elementy
instalacji pojazdów, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu,
oprogramowanie symulujące pracę pojazdów silnikowych i ich diagnostykę, pakiet programów
biurowych, projektor multimedialny;
4)
pracownię agrotroniki wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z projektorem
multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów)
z oprogramowaniem umożliwiającym symulację pracy układów elektrycznych, elektronicznych
i agrotronicznych, wyposażonych w oprogramowanie diagnostyczne i oprogramowanie do
analizy map pól; wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu;
stanowiska pomiarowe (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400V
prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki
awaryjne i wyłącznik awaryjny centralny; przenośne źródła zasilania 12/24V; zasilacze
stabilizowane napięcia stałego, autotransformatory; przyrządy pomiarowe analogowe
i cyfrowe; elementy obwodów elektrycznych i elektronicznych, przewody i kable elektryczne;
trenażery z układami elektrycznymi i elektronicznymi przystosowane do pomiarów parametrów;
przekaźniki i styczniki, łączniki, wskaźniki parametrów, sygnalizatory, silniki elektryczne
małej mocy; panele sterujące pojazdów, maszyn i urządzeń, układy mechatroniczne stosowane
w maszynach i urządzeniach rolniczych do symulowania i diagnozowania usterek, stację
bazową systemu nawigacji; elementy systemów nawigacji satelitarnej i telematyki; środki
ochrony indywidualnej;
5)
warsztaty szkolne wyposażone w stanowiska pracy dla uczniów (jedno stanowisko dla
czterech uczniów) obejmujące: stoły montażowe z oprzyrządowaniem, stoły ślusarskie,
urządzenia dźwigowe i transportu wewnętrznego, urządzenia do mycia i konserwacji,
tokarkę, frezarkę, wiertarkę stołową, piłę mechaniczną, mikroskop warsztatowy, modele
mechanizmów maszyn i urządzeń, urządzenia i narzędzia do montażu, narzędzia i przyrządy
pomiarowe, narzędzia do obróbki ręcznej i maszynowej skrawaniem, narzędzia traserskie,
silniki spalinowe, elementy układów i instalacji ciągników, ciągniki rolnicze różnej
mocy, maszyny, narzędzia i urządzenia stosowane w produkcji rolniczej, pojazdy mechaniczne
do nauki jazdy w zakresie kategorii B i T.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach, warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania pojazdem samochodowym oraz ciągnikiem rolniczym
z przyczepą (przyczepami) lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin
państwowy, wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany
zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH 311513
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik pojazdów samochodowych powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
diagnozowania stanu technicznego pojazdów samochodowych;
2)
obsługiwania i naprawiania pojazdów samochodowych;
3)
organizowania i nadzorowania obsługi pojazdów samochodowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru elektryczno-elektronicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(EE.a) oraz efekty
kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a), PKZ(MG.b)
i PKZ(MG.u) oraz PKZ(MG.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik pojazdów
samochodowych:
MG.12. Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa elektrycznych i elektronicznych układów
pojazdów samochodowych albo
MG.18. Diagnozowanie i naprawa podzespołów i zespołów pojazdów samochodowych;
MG.43. Organizacja i prowadzenie procesu obsługi pojazdów samochodowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik pojazdów samochodowych powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię podstaw konstrukcji maszyn, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, program do wspomagania projektowania,
pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy i katalogi oraz
poradniki stosowane w budowie i konstrukcji maszyn, dokumentacje techniczne maszyn,
pomoce dydaktyczne w zakresie podstaw konstrukcji maszyn;
2)
pracownię podstaw motoryzacji, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z
dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, użytkowe programy branżowe, modele
pojazdów, zespoły i podzespoły oraz części pojazdów, elementy instalacji pojazdów,
modele przedstawiające stopień zużycia oraz sposoby regeneracji części pojazdów, zestawy
do demonstracji budowy i działania zespołów i podzespołów pojazdów; materiały eksploatacyjne,
pomoce dydaktyczne do nauki przepisów ruchu drogowego oraz technik kierowania pojazdami,
dokumentacje techniczno-obsługowe pojazdów, katalogi części, katalogi i materiały
przedsiębiorstw branżowych;
3)
pracownię elektrotechniki i elektroniki samochodowej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z drukarką, z pakietem programów biurowych
oraz z oprogramowaniem do symulacji pracy urządzeń elektrycznych i elektronicznych,
projektor multimedialny/tablicę interaktywną, mierniki wielkości elektrycznych, oscyloskopy
dwukanałowe z zestawem sond, zestawy elementów oraz układów elektrycznych i elektronicznych,
komputerowe zestawy diagnostyczne do sprawdzania urządzeń elektrycznych i elektronicznych,
stoły probiercze; maszyny i urządzenia elektryczne, schematy instalacji elektrycznych
i elektronicznych, urządzenia elektryczne i elektroniczne wyposażenia pojazdów samochodowych,
zestawy elementów wykonawczych, czujniki i przetworniki, elementy instalacji elektrycznych
i urządzeń sterujących, przyrządy pomiarowe, zestawy panelowe układów elektrycznych
i elektronicznych, narzędzia i przyrządy do montażu/demontażu elementów i układów
elektrycznych i elektronicznych, narzędzia do napraw wiązek elektrycznych;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny znajdować się:
a)
stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu dla nauczyciela,
b)
linia diagnostyczna wyposażona w: monitor komputerowy, pulpit komunikacyjny, stanowisko
rolkowe do badania hamulców,
c)
stanowisko do badania amortyzatorów,
d)
płyta najazdowa do kontroli zbieżności,
e)
stanowisko szarpakowe, żuraw (podnośnik do silników),
f)
stanowisko do kontroli i naprawy pojazdów samochodowych wyposażone w: instalacje techniczne
niezbędne do działania maszyn i urządzeń, podnośnik / kanał (jedno stanowisko dla
czterech uczniów), posiadające na wyposażeniu pojazd samochodowy, podzespoły pojazdu
samochodowego,
g)
stanowisko z urządzeniami diagnostycznymi do pomiaru geometrii podwozia,
h)
stanowisko wyposażone w: montażownicę i wyważarki kół, myjki do kół, ściągacze do
sprężyn, ściągacze do łożysk, podstawki z regulowaną wysokością, prasę hydrauliczną,
i)
stanowisko wyposażone w urządzenia do pomiaru emisji spalin,
j)
stanowisko wyposażone w: skanery (komputery) diagnostyczne z oprogramowaniem i danymi
diagnostycznymi pojazdów do weryfikacji wyników pomiarów,
k)
stanowisko wyposażone w narzędzia monterskie, klucze dynamometryczne, stoły ślusarskie,
l)
stanowiska do obróbki ręcznej i maszynowej, wyposażone w: tokarkę i frezarkę, uchwyty
obróbkowe, modele mechanizmów i zespołów obrabiarek,
m)
stanowiska ślusarskie (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: płyty traserskie
(jedna płyta dla czterech uczniów), wiertarkę stołową, szlifierkę ostrzałkę, dźwigniowe
nożyce ręczne do cięcia blachy, narzędzia i przyrządy pomiarowe, narzędzia do obróbki
ręcznej i maszynowej skrawaniem; narzędzia ręczne z napędem elektrycznym i pneumatycznym,
poradniki zawodowe, dokumentacje techniczne maszyn, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń,
n)
stanowisko wyposażone w: urządzenia do mycia i konserwacji, narzędzia i przyrządy
pomiarowe - w tym do pomiarów wielkości elektrycznych,
o)
stacja do obsługi klimatyzacji,
p)
stanowisko do wymiany materiałów eksploatacyjnych wyposażone w: zlewarki i wysysarko-zlewarki
płynów,
q)
elementy instalacji pojazdów,
r)
dokumentacje techniczno-obsługowe, dokumentacje techniczne maszyn i urządzeń, instrukcje
obsługi maszyn i urządzeń,
s)
środki ochrony indywidualnej.
Każda pracownia powinna być zasilana napięciem 230/400 V prądu przemiennego, zabezpieczona
ochroną przeciwporażeniową, wyposażona w wyłączniki awaryjne i wyłącznik awaryjny
centralny oraz w stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu, z urządzeniem wielofunkcyjnym oraz z projektorem multimedialnym/tablicą
interaktywną, a także w pojemniki do selektywnej zbiórki odpadów. Kształcenie praktyczne
może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia praktycznego,
placówkach kształcenia ustawicznego, stacjach obsługi i stacjach kontroli pojazdów
samochodowych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie
zapewniającym rzeczywiste warunki pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze
w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK MECHANIK 311504
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik mechanik powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wytwarzania części maszyn i urządzeń;
2)
dokonywania montażu maszyn i urządzeń;
3)
instalowania i uruchamiania maszyn i urządzeń;
4)
obsługiwania maszyn i urządzeń;
5)
organizowania procesu produkcji.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a), PKZ(MG.b)
i PKZ(MG.h.);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik mechanik:
MG.17. Montaż i obsługa maszyn i urządzeń albo MG.19. Użytkowanie obrabiarek skrawających,
albo MG.20. Wykonywanie i naprawa elementów maszyn, urządzeń i narzędzi;
MG.44. Organizacja i nadzorowanie procesów produkcji maszyn i urządzeń.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik mechanik, uwzględniając potrzeby
rynku pracy oraz możliwości organizacyjne i kadrowe, wyznacza na początku etapu edukacyjnego
kwalifikację MG.17. w zawodzie mechanik-monter maszyn i urządzeń albo kwalifikację
MG.19. w zawodzie operator obrabiarek skrawających, albo kwalifikację MG.20. w zawodzie
ślusarz, stanowiącą podbudowę do kształcenia.
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik mechanik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz
z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do
Internetu, pakiet programów biurowych, program do wykonywania rysunku technicznego,
pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej, normy dotyczące zasad
wykonywania rysunku technicznego maszynowego;
2)
pracownię technologii, wyposażoną w: modele, przekroje, atrapy maszyn i urządzeń,
elementy układów hydraulicznych i pneumatycznych, próbki materiałów konstrukcyjnych
i eksploatacyjnych, narzędzia i przyrządy pomiarowe, elementy maszyn i urządzeń, narzędzia
do montażu, dokumentację techniczną, katalogi maszyn i narzędzi, instrukcje obsługi
maszyn i urządzeń;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane stanowiska odpowiednie dla
kwalifikacji MG.17. w zawodzie mechanik-monter maszyn i urządzeń albo kwalifikacji
MG.19. w zawodzie operator obrabiarek skrawających, albo kwalifikacji MG.20. w zawodzie
ślusarz.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach, warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 7 tygodni (280 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
OBSZAR ROLNICZO-LEŚNY Z OCHRONĄ ŚRODOWISKA (RL) Branżowa szkoła I stopnia
OPERATOR MASZYN LEŚNYCH 834105
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn leśnych powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
pozyskiwania surowca drzewnego i innych produktów leśnych;
2)
wykonywania zabiegów stosowanych w gospodarce leśnej;
3)
prowadzenia i obsługi ciągnika wraz z urządzeniami doczepianymi i podwieszanymi;
4)
obsługiwania i konserwacji maszyn i urządzeń stosowanych do prac leśnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.a)
i PKZ(RL.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie operator maszyn
leśnych:
RL.01. Obsługa maszyn stosowanych do prac leśnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła realizująca kształcenie w zawodzie operator maszyn leśnych powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię maszyn i urządzeń, wyposażoną w: przykładowe rysunki techniczne i dokumentacje
techniczne, zestawy próbek metali i stopów, tworzyw sztucznych, gumy oraz materiałów
ściernych, modele części maszyn, połączeń nierozłącznych i rozłącznych, eksponaty
wałów i osi z łożyskami, modele kół zębatych, przekładni mechanicznych i mechanizmów,
modele silników spalinowych, sprzęgieł, skrzyni przekładniowej, tylnego mostu, podnośnika
hydraulicznego, układu kierowniczego, układu hamulcowego, modele maszyn i urządzeń,
przyrządy pomiarowe, elementy układów elektrycznych, próbki materiałów izolacyjnych,
filmy dydaktyczne dotyczące obsługi maszyn i urządzeń, katalogi maszyn i urządzeń,
stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z drukarką i z pakietem
programów biurowych;
2)
pracownię hodowli, ochrony i biologii lasu, wyposażoną w: stanowisko komputerowe (jedno
stanowisko dla jednego ucznia) z dostępem do Internetu i z pakietem programów biurowych,
drukarki (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska), zielniki i atlasy roślin, atlasy
i preparowane okazy zwierząt, mapy leśne, podręczny sprzęt gaśniczy, filmy dydaktyczne
dotyczące techniki i technologii prac hodowlanych i ochronnych;
3)
pracownię użytkowania lasu, wyposażoną w: próbki gatunków drewna, próbki z wadami
drewna, pas narzędziowy z wyposażeniem do ręcznej ścinki drewna, przyrządy do pomiaru
miąższości sortymentów drewna, schematy i modele maszyn i urządzeń, filmy dydaktyczne
dotyczące technologii prac leśnych związanych z pozyskiwaniem drewna oraz bezpieczeństwa
pracy podczas ich wykonywania;
4)
warsztaty szkolne, wyposażone w: narzędzia do obróbki drewna i metali, przyrządy mechaniczne
do prostych napraw sprzętu i narzędzi, narzędzia stolarskie, ciesielskie i ślusarskie,
sprzęt kontrolno-pomiarowy, narzędzia stosowane w pracach leśnych, sprzęt mechaniczny,
taki jak: pilarki, wykaszarki, narzędzia towarzyszące oraz specjalistyczne narzędzia
na bazie pilarki, trenażer do ścinki drzew, siłowniki hydrauliczne - żurawie do załadunku
i rozładunku drewna ze środków transportowych; środki ochrony indywidualnej, zestaw
przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej
oraz ochrony środowiska; ponadto warsztaty powinny być wyposażone w: salę instruktażową
oraz stanowisko obróbki metali i stanowisko napraw elektrycznych, maszyny i urządzenia
stosowane w pracach szkółkarskich i hodowlanych z wykorzystaniem ciągników różnej
mocy, maszyny służące do pozyskania, zrywki, załadunku i wywozu drewna.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego oraz jednostkach organizacyjnych Państwowego Gospodarstwa
Leśnego Lasy Państwowe, zakładach usług leśnych, przedsiębiorstwach produkujących
artykuły leśne i prowadzących ich sprzedaż oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła przygotowuje
ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami) lub pojazdem wolnobieżnym
z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej
kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.
o kierujących pojazdami.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
RYBAK ŚRÓDLĄDOWY 622201
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie rybak śródlądowy powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
prowadzenia chowu i hodowli ryb i raków słodkowodnych;
2)
użytkowania rybackiego wód śródlądowych;
3)
obsługi i konserwacji sprzętu i urządzeń rybackich;
4)
wykonywania wstępnego przetwórstwa ryb i raków;
5)
prowadzenia i obsługi ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami).
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.b)
i PKZ(RL.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie rybak śródlądowy:
RL.02. Wykonywanie prac rybackich w akwakulturze.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie rybak śródlądowy powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię akwakultury, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowisko chowu ryb i raków w postaci obiektu stawowego o powierzchni co najmniej
jednego hektara,
b)
stanowisko wylęgarniczo-podchowowe obejmujące: pomieszczenia do przeprowadzania stymulacji
hormonalnej i tarła ryb; wylęgarnię ryb i raków wraz z aparatami inkubacyjnymi i z
oprzyrządowaniem; podchowalnię ryb i raków wyposażoną w baseny lub akwaria podchowowe
wraz z oprzyrządowaniem,
c)
stanowisko żywienia ryb i podnoszenia kultury stawów obejmujące magazyn pasz oraz
pomieszczenia z zestawem sprzętu do podnoszenia kultury stawów (jedno stanowisko dla
sześciu uczniów);
ponadto pracownia powinna być wyposażona w projektor multimedialny i filmy dydaktyczne
chowu ryb;
2)
pracownię rybactwa jeziorowego i rzecznego, w której powinny być zorganizowane następujące
stanowiska:
a)
stanowisko rybactwa jeziorowego w postaci jeziora o powierzchni co najmniej pięćdziesięciu
hektarów,
b)
stanowisko obsługi i konserwacji sprzętu składające się z przystani rybackiej z hangarem
na łodzie,
c)
magazyn na sprzęt sieciowy i narzędzia rybackie,
d)
stanowisko zabezpieczenia surowca rybnego, wyposażone w lodownię lub pomieszczenie
do magazynowania ryb,
e)
pomieszczenie do przedłużania trwałości i wstępnej obróbki ryb;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w projektor multimedialny i filmy dydaktyczne
dotyczące połowu ryb;
3)
pracownię organizacji prac rybackich w akwakulturze, w której powinny być zorganizowane
następujące stanowiska:
a)
stanowiska planowania produkcji (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: komputery wraz z oprogramowaniem, mającym zastosowanie w rybactwie, wzory dokumentacji
gospodarczej, próbki materiałów, surowców i pasz,
b)
stanowiska projektowania i wykonywania sieciowych narzędzi połowów i odłowów (jedno
stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w: materiały sieciowe, narzędzia do cięcia,
zszywania i obsadzania tkaniny sieciowej;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali,
b)
stanowiska pojazdów stosowanych w rybactwie, takich jak: ciągnik rolniczy z przyczepą
(przyczepami) lub pojazd wolnobieżny z przyczepą (przyczepami).
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, gospodarstwach rybackich, rybackich ośrodkach doświadczalnych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami)
lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do
uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie rybak śródlądowy po potwierdzeniu kwalifikacji
RL.02. Wykonywanie prac rybackich w akwakulturze może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik rybactwa śródlądowego
po potwierdzeniu kwalifikacji RL.15. Organizacja prac rybackich w akwakulturze oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
ROLNIK 613003
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie rolnik powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania prac związanych z prowadzeniem produkcji roślinnej i zwierzęcej;
2)
prowadzenia i obsługi pojazdów, maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji roślinnej
i zwierzęcej;
3)
prowadzenia sprzedaży produktów rolnych i zwierząt gospodarskich;
4)
obliczania opłacalności produkcji rolniczej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.c)
i PKZ(RL.d);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie rolnik:
RL.03. Prowadzenie produkcji rolniczej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie rolnik powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię produkcji rolniczej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym i
z pakietem programów biurowych, profile glebowe, próbki nasion roślin uprawnych, okazy
naturalne roślin i chwastów, atlasy roślin uprawnych, chwastów i szkodników, zielniki
roślin uprawnych i chwastów, przyrządy pomiarowe klimatycznych i glebowych czynników
siedliska, modele narzędzi i maszyn do uprawy gleby, nawożenia, ochrony i zbioru roślin
uprawnych, przekroje i modele anatomiczne zwierząt, próbki pasz i komponentów paszowych,
oprogramowanie do układania dawek pokarmowych, normy żywienia zwierząt, przykładowe
karty technologiczne, katalogi pojazdów, maszyn i narzędzi oraz ich części, instrukcje
obsługi pojazdów i maszyn rolniczych;
2)
warsztaty szkolne, wyposażone w: instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, maszyny, narzędzia
i urządzenia stosowane w produkcji rolniczej, pojazdy do nauki jazdy; plac manewrowy
do nauki jazdy, poligon do nauki pracy maszynami rolniczymi.
Ponadto szkoła powinna posiadać gospodarstwo szkolne, wyposażone w: budynki inwentarskie
z żywymi zwierzętami, płytę obornikową, kompostownik, zbiornik na gnojówkę i gnojowicę,
magazyny do przechowywania produktów rolniczych, magazyny do przechowywania pasz,
nawozów mineralnych i środków ochrony roślin, garaże i wiaty na maszyny, pola z roślinami
uprawnymi, łąki, pastwiska, działkę agrobiologiczną. Kształcenie praktyczne może odbywać
się w pracowniach, warsztatach i gospodarstwach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, gospodarstwach rolnych oraz innych
podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących
w zawodzie.
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami)
lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do
uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie rolnik po potwierdzeniu kwalifikacji RL.03. Prowadzenie produkcji rolniczej może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik rolnik po potwierdzeniu
kwalifikacji RL.16. Organizacja i nadzorowanie produkcji rolniczej lub w zawodzie technik agrobiznesu po potwierdzeniu kwalifikacji RL.07. Organizacja i prowadzenie przedsiębiorstwa w agrobiznesie.
PSZCZELARZ 612302
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie pszczelarz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
prowadzenia pasieki metodami tradycyjnymi i ekologicznymi;
2)
wykonywania prac związanych z prowadzeniem produkcji roślinnej i zwierzęcej;
3)
prowadzenia i obsługi pojazdów, maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji rolniczej
i pszczelarskiej;
4)
prowadzenia sprzedaży produktów rolniczych i pszczelarskich.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.c)
i PKZ(RL.d);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie pszczelarz:
RL.04. Prowadzenie produkcji pszczelarskiej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie pszczelarz powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię pasieczną, wyposażoną w: sprzęt do obsługi rodzin pszczelich, wychowu matek
pszczelich, wirowania i konfekcjonowania miodu, wytopu i klarowania wosku, pozyskiwania
pyłku, propolisu, mleczka i jadu pszczelego, środki ochrony indywidualnej, pasieczysko
z co najmniej 30 pniami z różnymi typami uli i kompletnym wyposażeniem uli, pasiekę
zarodową prowadzącą programy hodowlane;
2)
pracownię produkcji rolniczej, wyposażoną w: próbki nasion roślin uprawnych i miododajnych,
okazy naturalne roślin i szkodników, atlasy roślin, zwierząt, chorób, chwastów i szkodników,
przekroje, modele zwierząt gospodarskich, przykładowe karty technologiczne, próbki
pasz, nawozów i środków ochrony roślin, katalogi maszyn, urządzeń i narzędzi stosowanych
w produkcji rolniczej i pszczelarskiej;
3)
pracownię techniczną, wyposażoną w: przekroje, modele pojazdów, maszyn i narzędzi
oraz ich części, instrukcje obsługi maszyn i pojazdów rolniczych, budowle i sprzęt
pasieczny, modele uli i pasieczyska, próbki materiałów do wyrobu i konserwacji uli.
Ponadto szkoła powinna posiadać pojazdy do nauki jazdy, plac manewrowy do nauki jazdy
oraz poligon do nauki pracy maszynami rolniczymi.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego i placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
specjalizujących się w wytwarzaniu i przetwarzaniu miodu i innych produktów pszczelich,
indywidualnych gospodarstwach rolnych z działalnością pszczelarską oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami)
lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do
uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Szkoła przygotowuje ucznia do uzyskania uprawnień do wykonywania usług inseminacji
matek pszczelich, których nabycie jest potwierdzone egzaminem przeprowadzanym przez
podmiot, który uzyskał zgodę ministra właściwego do spraw rolnictwa zgodnie z ustawą
z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich
(Dz. U. poz. 921, z późn. zm.).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie pszczelarz po potwierdzeniu kwalifikacji RL.04. Prowadzenie produkcji pszczelarskiej może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik pszczelarz po potwierdzeniu
kwalifikacji RL.17. Organizacja i nadzorowanie produkcji rolniczej i pszczelarskiej oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
OGRODNIK 611303
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie ogrodnik powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania prac związanych z zakładaniem i pielęgnacją upraw sadowniczych, warzywnych,
roślin przyprawowych, roślin ozdobnych oraz grzybów jadalnych;
2)
wykonywania prac związanych ze zbiorem, przechowywaniem i sprzedażą plonów ogrodniczych;
3)
prowadzenia i obsługi ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami).
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.c)
i PKZ(RL.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie ogrodnik:
RL.05. Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie ogrodnik powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię ogrodniczą, wyposażoną w: modele szklarni i tuneli foliowych, okazy naturalne
i atlasy roślin ogrodniczych, nasiona, sadzonki i organy podziemne roślin ogrodniczych,
zielniki roślin ogrodniczych i chwastów, modele drzew, próbki nasion, wzorniki naczyń
i pojemników do uprawy, próbki podłoży i okryw, próbki nawozów mineralnych, wzorniki
kompozycji bukieciarskich, modele konstrukcji architektonicznych;
2)
pracownię techniki rolniczej, wyposażoną w: narzędzia ogrodnicze i sprzęt mierniczy,
przekroje, modele pojazdów, maszyn i urządzeń oraz ich części, katalogi maszyn i narzędzi
ogrodniczych, instrukcje obsługi pojazdów, maszyn i urządzeń stosowanych w ogrodnictwie,
próbki materiałów konstrukcyjnych;
3)
warsztaty szkolne, wyposażone w: instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, maszyny, narzędzia
i urządzenia ogrodnicze, urządzenia pomiarowe i diagnostyczne, przyrządy do wyznaczania
dojrzałości zbiorczej, sortowania i kalibracji owoców i warzyw, zamienniki środków
chemicznych, sprzęt mierniczy, wózek do transportu roślin, pojemniki różnego rodzaju,
pojazdy do nauki jazdy, plac manewrowy do nauki jazdy, poligon do nauki pracy maszynami
ogrodniczymi.
Ponadto szkoła powinna posiadać szkolne gospodarstwo ogrodnicze, wyposażone w: inspekty,
tunele foliowe, szklarnie, w którym uczniowie będą mieli możliwość kształtowania umiejętności:
siewu, pikowania i sadzenia roślin, przygotowywania produktów ogrodniczych do sprzedaży,
przygotowywania cieczy roboczych do oprysków, wykonywania kompozycji kwiatowych, rozpoznawania
gatunków i odmian roślin sadowniczych, warzywniczych, przyprawowych, ozdobnych i grzybów
jadalnych.
Liczba przyrządów i aparatów w każdej pracowni powinna umożliwić wykonywanie zadań
praktycznych w grupach trzyosobowych lub czteroosobowych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, szkolnym
gospodarstwie ogrodniczym, przedsiębiorstwie ogrodniczym, gospodarstwie ekologicznym,
gospodarstwie prowadzącym produkcję integrowaną oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła
przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami) lub
pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do uzyskania
prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami ustawy
z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie ogrodnik po potwierdzeniu kwalifikacji RL.05. Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik ogrodnik po potwierdzeniu
kwalifikacji RL.18. Planowanie i organizacja prac ogrodniczych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
JEŹDZIEC 516408
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie jeździec powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywanie czynności związanych z chowem i użytkowaniem koni;
2)
przygotowywanie koni do użytkowania sportowego, wyścigowego, rekreacyjnego i terapeutycznego;
3)
wykonywanie czynności związanych z treningiem koni sportowych, wyścigowych, rekreacyjnych
i terapeutycznych;
4)
obsługiwanie urządzeń związanych z użytkowaniem i treningiem koni;
5)
prowadzenie i obsługa ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami).
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.c)
i PKZ(RL.p);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie jeździec:
RL.06. Jeździectwo i trening koni.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie jeździec powinna posiadać pracownię użytkowania
koni, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu,
drukarką, skanerem oraz projektorem multimedialnym, szkielet konia, model stajni,
parcours’u z ruchomymi przeszkodami; albumy ras koni, normy żywienia koni, próbki
pasz i komponentów paszowych, przyrządy do pomiarów zoometrycznych, sprzęt i akcesoria
jeździeckie, rodzaje podków, dokumentację dotyczącą identyfikacji i użytkowania koni,
termometry weterynaryjne, apteczkę weterynaryjną, instrukcje bezpieczeństwa i higieny
pracy, przepisy prawa i regulaminy dotyczące jeździectwa sportowego, wyścigów konnych,
rekreacji konnej; filmy dydaktyczne i prezentacje multimedialne przedstawiające urządzenia
do treningu koni, konkursy jeździeckie, pokazy koni i wyścigi konne, zawody w różnych
dyscyplinach jeździeckich, obiekty stajenne i ich wyposażenie, pastwiska kwaterowe
dla koni; fantom do ćwiczeń udzielania pierwszej pomocy oraz apteczkę; sprzęt przeciwpożarowy,
środki ochrony indywidualnej.
Ponadto szkoła powinna posiadać ośrodek treningu koni, wyposażony w: stajnię, siodlarnię,
szorownię, wozownię, krytą ujeżdżalnię, plac treningowy, parcours, czworobok, bieżnię
wyścigową, okólnik do lonżowania koni, wybiegi dla koni, urządzenia do treningu koni,
magazyny pasz treściwych i objętościowych. Szkoła, która nie posiada ośrodka treningu
koni, organizuje kształcenie praktyczne w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, na torach wyścigów konnych, w jeździeckich
ośrodkach sportowych i rekreacyjnych oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie zapewniających, na
potrzeby kształcenia, odpowiednią liczbę wyszkolonych koni. Szkoła przygotowuje ucznia
do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami) lub pojazdem wolnobieżnym
z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej
kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.
o kierujących pojazdami.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie jeździec po potwierdzeniu kwalifikacji RL.06. Jeździectwo i trening koni może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik hodowca koni po
potwierdzeniu kwalifikacji RL.19. Organizacja chowu i hodowli koni oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
Technikum
TECHNIK AGROBIZNESU 331402
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik agrobiznesu powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania i wykonywania prac związanych z produkcją roślinną i zwierzęcą;
2)
obsługi pojazdów, maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji roślinnej i zwierzęcej;
3)
organizowania i wykonywania prac związanych z przetwórstwem spożywczym, usługami i
handlem;
4)
prowadzenia marketingu i sprzedaży produktów rolniczych i spożywczych;
5)
prowadzenia dokumentacji przedsiębiorstwa w agrobiznesie.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.c),
PKZ(RL.d) i PKZ(RL.f);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik agrobiznesu:
RL.03. Prowadzenie produkcji rolniczej;
RL.07. Organizacja i prowadzenie przedsiębiorstwa w agrobiznesie.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik agrobiznesu powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię produkcji rolniczej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem i z projektorem multimedialnym i
pakietem programów biurowych, profile glebowe, próbki nasion roślin uprawnych, okazy
naturalne roślin i chwastów, atlasy roślin uprawnych, chwastów i szkodników, zielniki
roślin uprawnych i chwastów, przyrządy pomiarowe klimatycznych i glebowych czynników
siedliska, modele zestawów narzędzi i maszyn do uprawy gleby, nawożenia, ochrony i
zbioru roślin uprawnych, przekroje i modele anatomiczne zwierząt, próbki pasz i komponentów
paszowych, oprogramowanie do układania dawek pokarmowych, normy żywienia zwierząt,
przykładowe karty technologiczne, katalogi pojazdów, maszyn i narzędzi oraz ich części,
instrukcje obsługi pojazdów i maszyn rolniczych;
2)
pracownię przetwórstwa spożywczego, wyposażoną w: modele maszyn i urządzeń stosowanych
w przetwórstwie spożywczym, opakowania produktów spożywczych, zestawy laboratoryjne
do badania cech wyrobów spożywczych, próbki surowców do przetwórstwa spożywczego,
telewizor z odtwarzaczem i zestaw filmów dydaktycznych obrazujących procesy technologiczne
wyrobów spożywczych, normy i katalogi dotyczące przetwórstwa spożywczego, plansze
i tablice przedstawiające procesy technologiczne;
3)
pracownię ekonomiczno-biznesową, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia) podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu,
z podłączeniem do drukarki sieciowej, z pakietem programów biurowych, oprogramowanie
do wspomagania operacji finansowo-księgowych, kadrowo-płacowych, obsługi sprzedaży
i gospodarki magazynowej, prowadzenia księgi przychodów i rozchodów, obliczania podatków,
sporządzania sprawozdań statystycznych, obsługi zobowiązań wobec ZUS, druki formularzy
stosowanych w prowadzeniu działalności produkcyjnej, usługowej, handlowej, zatrudnienia,
płac, podatków, jednolity rzeczowy wykaz akt i instrukcje kancelaryjne, materiały
biurowe;
4)
warsztaty szkolne, wyposażone w: instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, maszyny, narzędzia
i urządzenia stosowane w produkcji rolniczej, pojazdy do nauki jazdy, plac manewrowy
do nauki jazdy.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, gospodarstwach rolnych oraz podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami)
lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do
uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik agrobiznesu po potwierdzeniu kwalifikacji
RL.03. Prowadzenie produkcji rolniczej może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik rolnik po potwierdzeniu
kwalifikacji RL.16. Organizacja i nadzorowanie produkcji rolniczej.
TECHNIK OCHRONY ŚRODOWISKA 325511
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik ochrony środowiska powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
badania stanu środowiska;
2)
monitorowania poziomu zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby;
3)
sporządzania bilansów zanieczyszczeń odprowadzanych do atmosfery, wód oraz gleby;
4)
planowania i prowadzenia racjonalnej gospodarki odpadami;
5)
planowania i realizacji działań na rzecz ochrony środowiska.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik ochrony
środowiska:
RL.08. Ocena stanu środowiska;
RL.09. Planowanie i realizacja zadań związanych z ochroną środowiska.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik ochrony środowiska powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię badań środowiska, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do badania wody i ścieków (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w aparaturę kontrolno-pomiarową do badania wody i ścieków, modele urządzeń do uzdatniania
wody i oczyszczania ścieków,
b)
stanowiska do badania jakości powietrza i poziomu hałasu (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów), wyposażone w: aparaturę kontrolno-pomiarową do poboru prób powietrza, badania
jakości powietrza i poziomu hałasu, modele urządzeń ograniczających emisję gazów i
pyłów w spalinach, modele ekranów akustycznych,
c)
stanowiska do badania jakości gleby (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), wyposażone
w aparaturę kontrolno-pomiarową do badania gleby,
d)
stanowisko do pomiarów meteorologicznych, wyposażone w: klatkę meteorologiczną, przyrządy
pomiarowe, mapy pogody i zanieczyszczeń środowiska;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: dygestorium, stoły laboratoryjne pokryte
materiałem odpornym na chemikalia z doprowadzoną instalacją wodno-kanalizacyjną i
elektryczną, szkło laboratoryjne, odczynniki laboratoryjne, instrukcje do wykonywania
ćwiczeń, zestaw przepisów prawa oraz norm dotyczących ochrony i kształtowania środowiska;
stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem,
z projektorem multimedialnym oraz z pakietem programów biurowych; stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), z pakietem programów biurowych oraz
oprogramowaniem do wspomagania opracowywania wyników analiz;
2)
pracownię ochrony środowiska, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, z ploterem i ze
skanerem oraz projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z
dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, oprogramowanie do wspomagania projektowania
procesów uzdatniania wody, oczyszczania ścieków, ochrony powietrza, wody i gleb oraz
monitorowania stanu środowiska, zestaw przepisów prawa i norm dotyczących ochrony
i kształtowania środowiska, przykładowe mapy, plany zagospodarowania przestrzennego,
przykładowe wyniki analizy fizykochemicznej, chemicznej i mikrobiologicznej badanych
elementów środowiska, natężenia hałasu, przykładową dokumentację projektową, układ
okresowy pierwiastków.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, ośrodkach badań
i kontroli środowiska, terenowych organach administracji rządowej, wydziałach ochrony
środowiska, stacjach sanitarno-epidemiologicznych, działach ochrony środowiska przedsiębiorstw
przemysłowych, ośrodkach badawczo-rozwojowych zajmujących się ochroną środowiska,
miejskich przedsiębiorstwach wodociągów i kanalizacji, stacjach uzdatniania wody i
oczyszczalniach ścieków, zakładach unieszkodliwiania odpadów, pracowniach ochrony
środowiska biur projektowych, instytutach naukowo-badawczych oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK WETERYNARII 324002
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik weterynarii powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
prowadzenia chowu i hodowli zwierząt gospodarskich i towarzyszących;
2)
wykonywania zabiegów inseminacji wybranych gatunków zwierząt;
3)
wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych i zootechnicznych u zwierząt;
4)
wykonywania czynności pomocniczych dotyczących diagnozowania, profilaktyki i leczenia
chorób zwierząt;
5)
wykonywania czynności pomocniczych z zakresu zapewniania bezpieczeństwa żywnościowego
oraz czynności pomocniczych w zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt;
6)
wykonywania czynności pomocniczych w trakcie prowadzenia badań przedubojowych zwierząt
oraz w poubojowym badaniu mięsa;
7)
prowadzenia i obsługi ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami).
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się: 1) efekty kształcenia wspólne dla wszystkich
zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.c)
i PKZ(RL.h);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik weterynarii:
RL.10. Prowadzenie chowu i inseminacji zwierząt;
RL.11. Wykonywanie czynności pomocniczych w zakresie usług weterynaryjnych
oraz kontroli i nadzoru weterynaryjnego.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik weterynarii powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
salę anatomiczno-zootechniczną, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia) z dostępem do Internetu, z urządzeniami umożliwiającymi
drukowanie i skanowanie, z projektorem multimedialnym oraz oprogramowaniem do układania
dawek pokarmowych dla zwierząt; środki ochrony indywidualnej, sprzęt i narzędzia do
poskramiania zwierząt, stanowiska do inseminacji zwierząt (jedno stanowisko dla sześciu
uczniów), wyposażone w sprzęt do wykrywania rui, inseminacji zwierząt i przechowywania
nasienia; szkielety zwierząt, modele anatomiczne narządów zwierząt, mikroskopy, preparaty
mikroskopowe i makroskopowe tkanek i narządów, atlasy anatomiczne zwierząt, próbki
pasz, tabele norm żywienia, przyrządy do pomiaru czynników mikroklimatycznych w pomieszczeniach
inwentarskich, sprzęt do pielęgnacji zwierząt i udzielania pomocy przedlekarskiej;
2)
salę zabiegową, wyposażoną w: stół zabiegowy, sprzęt i urządzenia diagnostyczne, sprzęt
i narzędzia do pobierania materiału biologicznego, narzędzia chirurgiczne, materiały
opatrunkowe i weterynaryjne produkty lecznicze, środki i urządzenia do dezynfekcji
powierzchni i sprzętów, dokumentację medyczną (zajęcia w sali zabiegowej może odbywać
jednocześnie nie więcej niż sześciu uczniów);
3)
laboratorium diagnostyczne, wyposażone w: stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu,
z urządzeniem umożliwiającymi drukowanie i skanowanie, z projektorem multimedialnym,
urządzenia i sprzęt do badania materiału biologicznego pobranego od zwierząt, lodówkę,
odczynniki laboratoryjne, suszarkę, wagę laboratoryjną, palniki, sprzęt do badania
mięsa w kierunku obecności włośni, dokumentację laboratoryjną oraz dokumentację z
zakresu kontroli i nadzoru weterynaryjnego (zajęcia w laboratorium diagnostycznym
może odbywać jednocześnie nie więcej niż sześciu uczniów);
4)
prosektorium, wyposażone w: stół sekcyjny i narzędzia sekcyjne, miejsce i urządzenia
do przechowywania zwłok zwierzęcych (zajęcia w prosektorium może odbywać jednocześnie
nie więcej niż sześciu uczniów).
Ponadto szkoła powinna posiadać ciągnik rolniczy z przyczepą do nauki jazdy.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: salach szkolnych i szkolnych laboratoriach
diagnostycznych oraz w podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami)
lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do
uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Szkoła przygotowuje ucznia do uzyskania uprawnień do wykonywania usług inseminacyjnych
zwierząt, których nabycie potwierdzane jest egzaminem przeprowadzanym przez podmiot,
który uzyskał zgodę ministra właściwego do spraw rolnictwa zgodnie z ustawą z dnia
29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK RYBOŁÓWSTWA MORSKIEGO 315215
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej dla młodzieży.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik rybołówstwa morskiego powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
planowania i realizowania podróży oraz połowów morskich;
2)
realizowania procesów ładunkowych na statku rybackim;
3)
eksploatowania siłowni okrętowych oraz urządzeń i systemów okrętowych na statku rybackim.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru administracyjno-usługowego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(AU.r);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik rybołówstwa
morskiego:
RL.12. Pełnienie wachty morskiej i portowej na statku rybackim.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik rybołówstwa morskiego powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
symulator programowy radarowo-nawigacyjny z jednym stanowiskiem dla instruktora i
z co najmniej czterema stanowiskami szkolnymi, imitującymi urządzenia nawigacyjne
statków handlowych; ponadto symulator powinien być wyposażony w oprogramowanie umożliwiające
stworzenie realnych warunków żeglugi na dowolnym akwenie z uwzględnieniem oddziaływania:
wiatru, prądów pływowych i stałych, głębokości (zjawisko płytkowodzia i zjawisko kanałowe),
stanu morza, oblodzenia statku, zalodzenia akwenu, sił między dwoma statkami oraz
między statkiem i nabrzeżem, a także manewrów holowniczych i portowych z cumowaniem
(odcumowywaniem) oraz z użyciem holowników włącznie;
2)
symulatory programowe siłowni okrętowej, w tym: symulator siłowni okrętowej silnika
okrętowego, instalacji okrętowych, mechanizmów, urządzeń i systemów okrętowych wyposażony
w: stanowisko dla instruktora i dwanaście stanowisk treningowych (jedno stanowisko
dla jednego ucznia); symulator siłowni z silnikami okrętowymi wolnoobrotowymi i średnioobrotowymi,
dwusuwowymi i czterosuwowymi, posiadający oprogramowanie do symulacji wszystkich stanów
siłowni okrętowej oraz programy dydaktyczne dotyczące działania i obsługi urządzeń
i mechanizmów okrętowych, stanowisko komputerowe do prezentacji i ćwiczeń (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów), zawierające schematy systemów, instrukcje obsługi symulatorów,
dokumentacje techniczno-ruchowe silników i mechanizmów pomocniczych siłowni oraz instrukcje
stanowiskowe;
3)
pracownię łączności i GMDSS, zapewniającą możliwość kształcenia w zakresie nawiązywania
łączności za pomocą Międzynarodowego Kodu Sygnałowego (MKS - The International Code
of Signals) oraz możliwość obsługi urządzeń i eksploatacji Światowego Morskiego Systemu
Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS - Global Maritime Distress and Safety
System); pracownia powinna być programowym symulatorem GMDSS, wyposażonym w: jedno
stanowisko dla instruktora, sześć stanowisk treningowych (jedno stanowisko dla dwóch
uczniów), jedną konsolę rzeczywistą, pracującą w sieci wewnętrznej z sześcioma stanowiskami
treningowymi, będącą odrębnym stanowiskiem dydaktycznym dla uczniów; ponadto każde
stanowisko treningowe powinno zawierać urządzenia umożliwiające nadawanie przy użyciu
sygnalizacji świetlnej Morse’a oraz bibliotekę obejmującą Międzynarodowy Kod Sygnałowy
i publikacje dotyczące GMDSS;
4)
pracownię nawigacji, wyposażoną w: stanowiska ćwiczeniowe obejmujące: stół nawigacyjny
z kompletem przyrządów i przyborów nawigacyjnych (trójkąty nawigacyjne, przenośniki,
liniały równoległe, protraktory), komplet polskich map BHMW (Biura Hydrograficznego
Marynarki Wojennej) oraz wybrane angielskie mapy ćwiczeniowe i nawigacyjne w odwzorowaniu
Merkatora i odwzorowaniu gnomonicznym, mapy pomocnicze i tematyczne (Mariner’s Routeing
Guide, Routeing Charts, Co-Tidal Atlases and Charts), polskie i angielskie wydawnictwa
nawigacyjne, modele międzynarodowego morskiego systemu oznakowania nawigacyjnego (systemu
IALA), komputer podłączony do serwera z programami symulacyjnymi oraz oprogramowaniem
nawigacyjnym, umożliwiającym prowadzenie nawigacji i zaplanowanie trasy rejsu na mapie
elektronicznej; tablice z oznakowaniem nawigacyjnym systemu IALA; urządzenia do nadawania
sygnałów dźwiękowych, tablice ze światłami i znakami dziennymi statków;
5)
pracownię urządzeń i systemów nawigacyjnych, wyposażoną w: stanowisko dla instruktora,
osiem stanowisk treningowych, z których każde przeznaczone jest dla dwóch uczniów,
wyposażonych w urządzenia nawigacyjne i odbiorniki systemów nawigacyjnych, stanowisko
kompasów magnetycznych, stanowisko kompasów żyroskopowych, stanowisko autopilotów,
stanowisko logów morskich, stanowisko echosond nawigacyjnych, stanowisko systemu automatycznej
identyfikacji statków (AIS), stanowisko systemów radionawigacyjnych;
6)
pracownię oceanografii, biologii morza i ochrony środowiska, w której powinny być
zorganizowane następujące stanowiska (jedno stanowisko dla trzech uczniów): dwa stanowiska
oceanografii i meteorologii z zestawem przyrządów i tablic do wykonania pomiarów meteorologicznych,
dwa stanowiska ichtiologii wyposażone w eksponaty, plansze, atlasy do prowadzenia
ćwiczeń w tym zakresie, dwa stanowiska ochrony środowiska morskiego wyposażone w stanowiska
komputerowe z pakietem programów biurowych i kompletem polskich norm i konwencji międzynarodowych
w tym zakresie; ponadto pracownia powinna być wyposażona w akwarium z oprzyrządowaniem
do prowadzenia hodowli ryb i obserwacji procesów rozwojowych ryb;
7)
pracownię eksploatacji zasobów morskich i przetwórstwa rybnego, w której powinny być
zorganizowane następujące stanowiska (jedno stanowisko dla trzech uczniów):
a)
dwa stanowiska przetwórstwa ryb wyposażone w narzędzia i urządzenia do wykonania podstawowych
operacji obróbczych i przetwórczych oraz w plansze maszyn i urządzeń, dokumentację
techniczną, instrukcje techniczne,
b)
dwa stanowiska laboratorium chemicznego wyposażone w środki i sprzęt do przeprowadzania
podstawowych oznaczeń i badań jakości ryb oraz przetworów oraz normy jakościowe i
receptury technologiczne,
c)
dwa stanowiska przechowywania i transportu w przemyśle rybnym wyposażone w: modele
urządzeń, plansze maszyn oraz ich dokumentację techniczną i instrukcję obsługi, normy
dotyczące przechowywania i transportu ryb,
d)
dwa stanowiska technik i narzędzi połowu z elementami uspławnienia i obciążenia do
wykonania montażu i demontażu narzędzi połowowych, modele i plansze narzędzi połowowych,
e)
dwa stanowiska sieciarskie wyposażone w materiały i narzędzia do wykonania podstawowych
napraw sieci i olinowania narzędzi połowowych;
8)
laboratorium silników okrętowych i mechanizmów pomocniczych, w którym powinny być
zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowisko z silnikiem okrętowym obciążonym prądnicą lub hamulcem wodnym umożliwiające
analizę pracy silnika, indykowanie silnika, ocenę jego stanu technicznego, pomiar
zużycia paliwa, pomiar ciśnienia wtrysku paliwa,
b)
stanowisko do kontroli pomp wtryskowych i sprawdzania wtryskiwaczy,
c)
stanowisko pomp umożliwiające obsługę układu pompowego oraz analizę pracy pomp,
d)
stanowisko sprężarki pozwalające uruchamiać, zatrzymywać i obsługiwać sprężarkę dwustopniową,
e)
stanowisko urządzeń oczyszczających - wirówki pracującej jako klaryfikator i puryfikator,
f)
stanowisko z przemysłowym urządzeniem chłodniczym,
g)
stanowisko z silnikiem okrętowym przeznaczonym do przeglądu i remontu części wraz
z narzędziami do demontażu, montażu oraz pomiarów warsztatowych,
h)
stanowisko do mycia i weryfikacji części maszyn i urządzeń; ponadto laboratorium powinno
być wyposażone w: plansze i przekroje silników oraz części mechanizmów i maszyn okrętowych,
dokumentację techniczną oraz instrukcje stanowiskowe;
9)
statek szkolny, wyposażony w: miejsca noclegowe oraz urządzenia sanitarne, natryski,
zbiorniki wody sanitarnej, zbiorniki ściekowe; blok kuchenny z jadalnią i zbiornikami
wody pitnej (pełne wyposażenie dla uczniów i załogi statku); salę dydaktyczną do prowadzenia
zajęć, wyposażoną w pomoce dydaktyczne; radar, echosondę, GPS, dwa radiotelefony i
inne środki dydaktyczne służące do kształcenia umiejętności w czasie praktyki zawodowej;
wyposażenie techniczno-eksploatacyjne statku szkolnego powinno być zgodne z przepisami
bezpieczeństwa żeglugi ustalonymi przez administrację morską i instytucje klasyfikacyjne
dla statków uprawiających żeglugę międzynarodową;
10)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do prac ślusarskich (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
b)
stanowiska pomiarowe (jedno stanowisko dla czterech uczniów),
c)
stanowiska do cięcia i spawania gazowego (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
d)
stanowiska do cięcia i spawania elektrycznego (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
e)
stanowiska do lutowania (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
f)
stanowiska do klejenia (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
g)
dwa stanowiska do prac elektrycznych (jedno stanowisko dla dwóch uczniów).
W szkole prowadzącej kształcenie w zawodzie technik rybołówstwa morskiego językiem
obcym ukierunkowanym zawodowo jest język angielski.
Proces kształcenia powinien być realizowany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
art. 68, art. 74 ust. 4 oraz art. 76 ust. 4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie
morskim, określającymi wyszkolenie i kwalifikacje oraz ramowe programy szkoleń i wymagań
egzaminacyjnych wobec członków załóg statków morskich, a także warunki i tryb uznawania
morskich jednostek edukacyjnych oraz wymagania kwalifikacyjne wobec kadry prowadzącej
zajęcia.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, na
statku szkolnym, na statkach innych armatorów oraz w podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe morskie (praktyki pływania) w podmiocie zapewniającym
rzeczywiste warunki pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 2 miesięcy w dziale
pokładowym statku rybackiego na poziomie pomocniczym.
Warunkiem skierowania ucznia na praktyki zawodowe jest ukończenie podstawowych przeszkoleń
w zakresie: indywidualnych technik ratunkowych, ochrony przeciwpożarowej stopnia podstawowego
i elementarnych zasad udzielania pierwszej pomocy medycznej lub przeszkolenia w zakresie
bezpieczeństwa dla członków załóg na łodzi rybackiej w żegludze krajowej. Przeszkolenia
są organizowane w morskich jednostkach edukacyjnych, zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy
z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK LEŚNIK 314301
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik leśnik powinien być przygotowany do
wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania i nadzorowania prac związanych z hodowlą lasu;
2)
organizowania prac związanych z ochroną zasobów leśnych;
3)
prowadzenia prac pomiarowych i inwentaryzacyjnych w drzewostanach;
4)
prowadzenia prac związanych z pozyskiwaniem surowca drzewnego oraz użytków ubocznych;
5)
organizowania prac związanych z łowiectwem i rekreacyjnym zagospodarowaniem lasu;
6)
prowadzenia i obsługi ciągnika z przyczepą (przyczepami).
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.a),
PKZ(RL.c) i PKZ(RL.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik leśnik:
RL.13. Ochrona i zagospodarowanie zasobów leśnych;
RL.14. Użytkowanie zasobów leśnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik leśnik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię biologii lasu oraz łowiectwa, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu i z pakietem programów biurowych, zestaw preparatów mikroskopowych,
modele komórek oraz aparatów asymilacyjnych roślin nasiennych, gabloty z eksponatami
rodzajów kwiatów, kwiatostanów, owoców i owocostanów, tablice roślin chronionych,
zbiory zielnikowe roślin okrytozalążkowych i nagozalążkowych w różnych fazach rozwoju,
klucze do oznaczania drzew i krzewów, atlasy rodzimych i obcych gatunków roślin drzewiastych,
filmy dydaktyczne i zestawy przezroczy dotyczące budowy komórek i tkanek roślinnych,
cyklów rozwojowych mszaków, paprotników i roślin nasiennych, eksponaty zoologiczne,
tablice zwierząt chronionych, barwne atlasy owadów i kręgowców, zbiory entomologiczne
owadów, filmy dydaktyczne i zestawy przezroczy dotyczące budowy komórek i tkanek zwierzęcych
oraz hodowli i ochrony zwierząt, plansze plastyczne modelowego zagospodarowania łowisk,
modele urządzeń łowieckich, preparaty żuchwy jeleniowatych do oznaczania wieku zwierząt,
zestawy trofeów myśliwskich zwierząt łownych, zestaw przekrojów amunicji myśliwskiej,
egzemplarze akcesoriów myśliwskich, przyrządów do czyszczenia i konserwacji broni,
zestawy narzędzi do preparowania trofeów łowieckich, modele gniazd ptactwa łownego,
zestaw urządzeń i narzędzi stosowanych przez kłusowników;
2)
pracownię hodowli lasu, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu i z pakietem programów biurowych, zestaw skał i minerałów, tablice przedstawiające
rozwój życia na Ziemi, plansze ilustrujące budowę Ziemi, tablice oraz miniatury przedstawiające
profile glebowe, termometr zwykły, maksymalny, minimalny i glebowy, kwasomierz glebowy,
klatkę meteorologiczną z wyposażeniem, zestawy roślin wskaźnikowych, zbiory nasion
i szyszek, kiełkownik nasion, urządzenia do zbioru nasion, klucze do rozpoznawania
nasion, skrzynki i pojemniki do pakowania sadzonek, gabloty zawierające pędy, kwiaty,
owoce, nasiona oraz przekroje różnych gatunków roślin, różne rodzaje drewna z korą,
klucze do rozpoznawania drzew i krzewów leśnych, atlasy drzew i krzewów leśnych, próbki
nawozów, tablice przedstawiające fazy rozwojowe drzewostanów, filmy dydaktyczne dotyczące
nasiennictwa, szkółkarstwa, sztucznego i naturalnego odnowienia lasu, zalesień, zadrzewień
i plantacji, pielęgnowania lasu i rębni, urządzenia pomiarowe, sprzęt i odczynniki
do wykonywania analiz jakościowych i ilościowych substancji nieorganicznych i organicznych
oraz badań preparatów roślinnych, próbek wodnych i glebowych;
3)
pracownię użytkowania i ochrony lasu, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu i z pakietem programów biurowych, eksponaty przedstawiające
choroby drzew, zbiory fitopatologiczne, zbiory entomologiczne owadów drapieżnych i
pasożytniczych, zbiory entomologiczne przedstawiające rozwój biologiczny owadów, gabloty
z eksponatami owadów doskonałych, zbiory żerowisk owadów, klucze do oznaczania owadów,
atlasy owadów, tablice entomofagów, modele karmników, pojników, skrzynek lęgowych
dla ptaków i nietoperzy, instrukcje przeciwpożarowe i ochrony lasu, filmy dydaktyczne
dotyczące zapobiegania pożarom lasów, czynnikom abiotycznym, szkodliwym owadom leśnym,
szkodom powodowanym przez zwierzęta wyższe, instrukcje bezpieczeństwa i higieny pracy,
instrukcje użytkowania lasu, tablice zasobności i przyrostu drzewostanu, tematyczne
mapy leśne, mapy gospodarcze i mapy cięć, narzędzia i urządzenia przeznaczone do prac
z zakresu użytkowania lasu lub ich modele w odpowiedniej skali, rejestratory leśniczego
wraz z drukarkami (jedno urządzenie dla jednego ucznia), wysokościomierze, średnicomierze,
rysaki, urządzenia do numerowania, kliny, siekiery, pilarki, ściągacz linowy, modele
samochodów, maszyn wielooperacyjnych, modele ciągników zrywkowych i urządzeń do zrywki
drewna, wilgotnościomierz i wagę laboratoryjną, modele i przezrocza przedstawiające
budowę i wady drewna, procesy produkcji drewna, modele systemów pozyskiwania i wzory
ścinki drzew, klucze do rozpoznawania drewna, przekroje poprzeczne, promieniowe i
styczne drewna do rozpoznawania drewna w korze i bez kory, eksponaty przedstawiające
wady drewna i wady tarcicy;
4)
pracownię urządzania lasu, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z
dostępem do Internetu i z pakietem programów biurowych, komplet tyczek geodezyjnych,
taśmy geodezyjne i szpilki, węgielnice pentagonalne, szkicowniki, instrumenty busolowe,
teodolity, niwelator samopoziomujący i łaty niwelacyjne, planimetry biegunowe, średnicomierze,
wysokościomierze, plan urządzenia lasu, tablice zasobności i przyrostu drzewostanu;
5)
pracownię maszynoznawstwa, wyposażoną w stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu i z pakietem programów biurowych, modele maszyn leśnych do uprawy gleby,
ochrony lasu, pozyskiwania i transportu drewna, zrywki i wywozu, modele podzespołów
maszyn, modele pilarki spalinowej, wycinarki, modele narzędzi ręcznych do pozyskiwania
drewna, pilarki, zestaw przyrządów pomiarowych, symulatory harwestera i maszyn leśnych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach szkolnych oraz w podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami)
lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do
uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK RYBACTWA ŚRÓDLĄDOWEGO 314208
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik rybactwa śródlądowego powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
prowadzenia chowu i hodowli ryb i raków słodkowodnych;
2)
użytkowania rybackiego wód śródlądowych;
3)
wykonywania wstępnego przetwórstwa ryb i raków;
4)
planowania produkcji ryb i raków w akwakulturze;
5)
organizowania i nadzorowania prac w intensywnym chowie i hodowli ryb;
6)
obsługiwania i konserwacji sprzętu i urządzeń rybackich;
7)
prowadzenia i obsługi ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami).
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.b)
i PKZ(RL.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik rybactwa
śródlądowego:
RL.02. Wykonywanie prac rybackich w akwakulturze;
RL.15. Organizacja prac rybackich w akwakulturze.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik rybactwa śródlądowego powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię akwakultury, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowisko chowu ryb i raków w postaci obiektu stawowego o powierzchni co najmniej
jednego hektara,
b)
stanowisko wylęgarniczo-podchowowe obejmujące: pomieszczenia do przeprowadzania stymulacji
hormonalnej i tarła ryb; wylęgarnię ryb i raków wraz z aparatami inkubacyjnymi i z
oprzyrządowaniem; podchowalnię ryb i raków wyposażoną w baseny lub akwaria podchowowe
wraz z oprzyrządowaniem,
c)
stanowisko żywienia ryb i podnoszenia kultury stawów obejmujące magazyn pasz oraz
pomieszczenia z zestawem sprzętu do podnoszenia kultury stawów; ponadto pracownia
powinna być wyposażona w projektor multimedialny i filmy dydaktyczne dotyczące chowu
ryb;
2)
pracownię rybactwa jeziorowego i rzecznego, w której powinny być zorganizowane następujące
stanowiska:
a)
stanowisko rybactwa jeziorowego w postaci jeziora o powierzchni co najmniej pięćdziesięciu
hektarów,
b)
stanowisko obsługi i konserwacji sprzętu składające się z przystani rybackiej z hangarem
na łodzie,
c)
magazyn na sprzęt sieciowy i narzędzia rybackie,
d)
stanowisko zabezpieczenia surowca rybnego, wyposażone w lodownię lub pomieszczenie
do magazynowania ryb,
e)
pomieszczenie do przedłużania trwałości i wstępnej obróbki ryb;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w projektor multimedialny i filmy dydaktyczne
dotyczące połowu ryb;
3)
pracownię organizacji prac rybackich w akwakulturze, w której powinny być zorganizowane
następujące stanowiska:
a)
stanowiska planowania produkcji (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: komputery wraz z oprogramowaniem mającym zastosowanie w rybactwie, wzory dokumentacji
gospodarczej, próbki materiałów, surowców i pasz,
b)
stanowiska projektowania i wykonywania sieciowych narzędzi połowów i odłowów (jedno
stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w: materiały sieciowe, narzędzia do cięcia,
zszywania i obsadzania tkaniny sieciowej;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska do obróbki ręcznej metali,
b)
stanowiska pojazdów stosowanych w rybactwie, takich jak: ciągnik rolniczy z przyczepą
(przyczepami) lub pojazd wolnobieżny z przyczepą (przyczepami).
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, gospodarstwach rybackich i rybackich ośrodkach doświadczalnych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
Warunkiem skierowania ucznia na praktykę zawodową jest ukończenie podstawowych kursów
bezpieczeństwa w zakresie podstaw ratownictwa wodnego oraz udzielania pierwszej pomocy.
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami)
lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do
uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ROLNIK 314207
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik rolnik powinien być przygotowany do
wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania prac związanych z prowadzeniem produkcji roślinnej i zwierzęcej;
2)
prowadzenia i obsługi pojazdów, maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji roślinnej
i zwierzęcej;
3)
prowadzenia sprzedaży produktów rolniczych i zwierząt gospodarskich;
4)
organizowania i nadzorowania produkcji roślinnej i zwierzęcej;
5)
podejmowania decyzji na podstawie rachunku ekonomicznego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.c),
PKZ(RL.d) i PKZ(RL.f);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik rolnik:
RL.03. Prowadzenie produkcji rolniczej;
RL.16. Organizacja i nadzorowanie produkcji rolniczej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik rolnik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię produkcji rolniczej, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem, z projektorem multimedialnym i z
pakietem programów biurowych, profile glebowe, próbki nasion roślin uprawnych, okazy
naturalne roślin i chwastów, atlasy roślin uprawnych, chwastów i szkodników, zielniki
roślin uprawnych i chwastów, przyrządy pomiarowe klimatycznych i glebowych czynników
siedliska, modele narzędzi i maszyn do uprawy gleby, nawożenia, ochrony i zbioru roślin
uprawnych, przekroje i modele anatomiczne zwierząt, próbki pasz i komponentów paszowych,
oprogramowanie do układania dawek pokarmowych, normy żywienia zwierząt, przykładowe
karty technologiczne, katalogi pojazdów, maszyn i narzędzi oraz ich części, instrukcje
obsługi pojazdów i maszyn rolniczych;
2)
warsztaty szkolne, wyposażone w: instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, maszyny, narzędzia
i urządzenia stosowane w produkcji rolniczej, pojazdy do nauki jazdy; plac manewrowy
do nauki jazdy, poligon do nauki pracy maszynami rolniczymi.
Ponadto szkoła powinna posiadać gospodarstwo szkolne, wyposażone w: budynki inwentarskie
z żywymi zwierzętami, płytę obornikową, kompostownik, zbiornik na gnojówkę i gnojowicę,
magazyny do przechowywania produktów rolniczych, magazyny do przechowywania pasz,
nawozów mineralnych i środków ochrony roślin, garaże i wiaty na maszyny, pola z roślinami
uprawnymi, łąki, pastwiska, działkę agrobiologiczną.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach, warsztatach i gospodarstwach
szkolnych, placówkach kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego,
w gospodarstwach lub w przedsiębiorstwach rolnych oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami)
lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do
uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik rolnik po potwierdzeniu kwalifikacji
RL.03. Prowadzenie produkcji rolniczej może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik agrobiznesu po
potwierdzeniu kwalifikacji RL.07. Organizacja i prowadzenie przedsiębiorstwa w agrobiznesie.
TECHNIK PSZCZELARZ 314206
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik pszczelarz powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
zakładania oraz prowadzenia pasieki metodami tradycyjnymi i ekologicznymi;
2)
organizowania oraz wykonywania prac związanych z prowadzeniem produkcji roślinnej
i zwierzęcej;
3)
prowadzenia i obsługi pojazdów, maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji rolniczej
i pszczelarskiej;
4)
prowadzenia sprzedaży produktów rolniczych i pszczelarskich.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.c),
PKZ(RL.d) i PKZ(RL.f);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik pszczelarz:
RL.04. Prowadzenie produkcji pszczelarskiej;
RL.17. Organizacja i nadzorowanie produkcji rolniczej i pszczelarskiej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik pszczelarz powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię pasieczną, wyposażoną w: sprzęt do obsługi rodzin pszczelich, wychowu matek
pszczelich, wirowania i konfekcjonowania miodu, wytopu i klarowania wosku, pozyskiwania
pyłku, propolisu, mleczka i jadu pszczelego, środki ochrony indywidualnej, pasieczysko
z co najmniej 30 pniami z różnymi typami uli i kompletnym wyposażeniem uli, pasiekę
zarodową prowadzącą programy hodowlane;
2)
pracownię produkcji rolniczej, wyposażoną w: próbki nasion roślin uprawnych i miododajnych,
okazy naturalne roślin i szkodników, atlasy roślin, zwierząt, chorób, chwastów i szkodników,
przekroje, modele zwierząt gospodarskich, przykładowe karty technologiczne, próbki
pasz, nawozów i środków ochrony roślin, katalogi maszyn, urządzeń i narzędzi stosowanych
w produkcji rolniczej i pszczelarskiej;
3)
pracownię techniczną, wyposażoną w: przekroje, modele pojazdów, maszyn i narzędzi
oraz ich części, instrukcje obsługi maszyn i pojazdów rolniczych, budowle i sprzęt
pasieczny, modele uli i pasieczyska, próbki materiałów do wyrobu i konserwacji uli.
Ponadto szkoła powinna posiadać pojazdy do nauki jazdy, plac manewrowy do nauki jazdy
oraz poligon do nauki pracy maszynami rolniczymi.
Liczba przyrządów i aparatów w każdej pracowni powinna umożliwić wykonywanie zadań
praktycznych w grupach trzyosobowych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego i placówkach kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach
specjalizujących się w wytwarzaniu i przetwarzaniu miodu oraz innych produktów pszczelich,
indywidualnych gospodarstwach rolnych z działalnością pszczelarską oraz innych podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą
(przyczepami) lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy,
wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie
z przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Szkoła przygotowuje ucznia do uzyskania uprawnień do wykonywania usług inseminacji
matek pszczelich, których nabycie potwierdzone jest egzaminem przeprowadzanym przez
podmiot, który uzyskał zgodę ministra właściwego do spraw rolnictwa zgodnie z ustawą
z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK OGRODNIK 314205
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik ogrodnik powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
planowania i wykonywania prac związanych z zakładaniem, pielęgnacją upraw ogrodniczych
oraz zbiorem, przechowywaniem produktów ogrodniczych, przygotowaniem do sprzedaży
i sprzedażą produktów ogrodniczych;
2)
prowadzenia i obsługi ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami);
3)
planowania i zakładania terenów zieleni;
4)
projektowania i wykonywania dekoracji roślinnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.c),
PKZ(RL.e) i PKZ(RL.j);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik ogrodnik:
RL.05. Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych;
RL.18. Planowanie i organizacja prac ogrodniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik ogrodnik powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię ogrodniczą, wyposażoną w: modele szklarni i tuneli foliowych, okazy naturalne
i atlasy roślin ogrodniczych, nasiona, sadzonki i organy podziemne roślin ogrodniczych,
zielniki roślin ogrodniczych i chwastów, modele drzew, próbki nasion, wzorniki naczyń
i pojemników do uprawy, próbki podłoży i okryw, próbki nawozów mineralnych, wzorniki
kompozycji bukieciarskich, modele konstrukcji architektonicznych;
2)
pracownię techniki rolniczej, wyposażoną w: narzędzia ogrodnicze i sprzęt mierniczy,
przekroje, modele pojazdów, maszyn i urządzeń oraz ich części, katalogi maszyn i narzędzi
ogrodniczych, instrukcje obsługi pojazdów, maszyn i urządzeń stosowanych w ogrodnictwie,
próbki materiałów konstrukcyjnych;
3)
warsztaty szkolne, wyposażone w: instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, maszyny, narzędzia
i urządzenia ogrodnicze, urządzenia pomiarowe i diagnostyczne, przyrządy do wyznaczania
dojrzałości zbiorczej, sortowania i kalibracji owoców i warzyw, zamienniki środków
chemicznych, sprzęt mierniczy, wózek do transportu roślin, pojemniki różnego rodzaju,
pojazdy do nauki jazdy, plac manewrowy do nauki jazdy, poligon do nauki pracy maszynami
ogrodniczymi.
Ponadto szkoła powinna posiadać szkolne gospodarstwo ogrodnicze, wyposażone w: inspekty,
tunele foliowe, szklarnie, w którym uczniowie będą mieli możliwość kształtowania umiejętności:
siewu, pikowania i sadzenia roślin, przygotowywania produktów ogrodniczych do sprzedaży,
przygotowywania cieczy roboczych do oprysków, wykonywania kompozycji kwiatowych, rozpoznawania
gatunków i odmian roślin sadowniczych, warzywniczych, przyprawowych, ozdobnych i grzybów
jadalnych.
Liczba przyrządów i aparatów w każdej pracowni powinna umożliwić wykonywanie zadań
praktycznych w grupach trzyosobowych lub czteroosobowych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach, laboratoriach, warsztatach
szkolnych, szkolnym gospodarstwie ogrodniczym, przedsiębiorstwie ogrodniczym, ogrodniczym
gospodarstwie ekologicznym, gospodarstwie prowadzącym produkcję integrowaną oraz innych
podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących
w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami)
lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do
uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK HODOWCA KONI 314203
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik hodowca koni powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania i prowadzenia chowu i hodowli koni;
2)
szkolenia oraz przygotowywania koni do użytkowania i sprzedaży;
3)
prowadzenia gospodarstwa rolnego;
4)
prowadzenia i obsługi ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami);
5)
organizowania rekreacji konnej i turystyki jeździeckiej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.c),
PKZ(RL.k) i PKZ(RL.p);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik hodowca
koni:
RL.19. Organizacja chowu i hodowli koni;
RL.20. Szkolenie i użytkowanie koni albo RL.06. Jeździectwo i trening koni.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik hodowca koni powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię hodowli i użytkowania koni, wyposażoną w: szkielet i model konia, model
stajni, pastwiska kwaterowego dla koni i parcours’u z ruchomymi przeszkodami, normy
żywienia koni, próbki pasz i komponentów paszowych, przyrządy zoometryczne, sprzęt
i akcesoria jeździeckie, różne rodzaje podków, albumy ras koni, zestaw przepisów prawa
dotyczących jeździectwa, zawodów jeździeckich i transportu koni, instrukcje bezpieczeństwa
i higieny pracy, dokumentację hodowlaną;
2)
pracownię produkcji roślinnej, wyposażoną w: okazy naturalne roślin uprawnych, chwastów
i szkodników, atlasy roślin, chorób, chwastów i szkodników, zielniki roślin uprawnych
i chwastów, przyrządy pomiarowe czynników klimatycznych i glebowych siedliska, próbki
nasion roślin uprawnych, nawozów mineralnych i środków ochrony roślin, przykładowe
karty technologiczne;
3)
pracownię produkcji zwierzęcej, wyposażoną w: szkielety, przekroje i modele zwierząt
gospodarskich, atlasy ras zwierząt, próbki pasz i komponentów paszowych, stanowisko
komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem, z projektorem
multimedialnym i z pakietem programów biurowych oraz z oprogramowaniem do układania
dawek pokarmowych, normy żywienia zwierząt gospodarskich, sprzęt do pomiarów zoometrycznych,
termometry weterynaryjne, przykładowe karty technologiczne, apteczkę weterynaryjną,
instrukcje bezpieczeństwa i higieny pracy;
4)
warsztaty szkolne, wyposażone w: maszyny, urządzenia i narzędzia stosowane w produkcji
roślinnej i zwierzęcej, przekroje, modele i katalogi pojazdów, maszyn i narzędzi oraz
ich części, instrukcje obsługi pojazdów i maszyn rolniczych, pojazdy do nauki jazdy,
plac manewrowy do nauki jazdy.
Ponadto szkoła powinna posiadać gospodarstwo szkolne, wyposażone w: stajnię, siodlarnię,
szorownię, paszarnię, wozownię, krytą ujeżdżalnię, plac treningowy, okólnik do lonżowania
koni, wybiegi dla koni, budynki inwentarskie, magazyny, pola z roślinami uprawnymi,
łąki, pastwiska, działkę agrobiologiczną.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, ośrodkach turystyki
jeździeckiej oraz indywidualnych gospodarstwach rolnych specjalizujących się w chowie,
hodowli i użytkowaniu koni oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin): w stadninie
koni lub ośrodku jeździeckim (160 godzin) oraz w ośrodku turystyki jeździeckiej lub
gospodarstwie rolnym specjalizującym się w rekreacji lub turystyce konnej (160 godzin).
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami)
lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do
uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Szkoła powinna stworzyć warunki do uzupełniania wiedzy i umiejętności, w formie dodatkowego
kursu prowadzonego w szkole, z zakresu organizowania i prowadzenia szkolenia osób
w zakresie jazdy konnej po spełnieniu wymagań określonych w ustawie z dnia 25 czerwca
2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2016 r. poz. 176, 1170 i 1171 oraz z 2017 r. poz. 60).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ARCHITEKTURY KRAJOBRAZU 314202
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik architektury krajobrazu powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
opracowywania projektów obiektów terenów zieleni;
2)
urządzania i pielęgnacji terenów zieleni i zadrzewień;
3)
urządzania i konserwacji obiektów małej architektury krajobrazu;
4)
prowadzenia ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami).
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.c)
i PKZ(RL.l);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych technik architektury krajobrazu:
RL.21. Projektowanie, urządzanie i pielęgnacja roślinnych obiektów architektury
krajobrazu;
RL.22. Organizacja prac związanych z budową oraz konserwacją obiektów małej
architektury krajobrazu.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik architektury krajobrazu powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych,
oprogramowanie do wykonywania rysunków technicznych oraz projektowania terenów zieleni,
stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone w: pomoce dydaktyczne
do kształtowania wyobraźni przestrzennej, wzory pisma znormalizowanego, przykładowe
projekty obiektów architektury krajobrazu, katalogi nakładów rzeczowych oraz katalogi
i cenniki dotyczące robót i usług w terenach zieleni, normy dotyczące zasad wykonywania
rysunków technicznych;
2)
pracownię projektowania architektury krajobrazu, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela z dostępem do Internetu, z drukarką, z ploterem, ze skanerem, z kserokopiarką,
z projektorem multimedialnym; tablicę interaktywną, sprzęt mierniczy (taśmy miernicze,
szpilki, dalmierze, busole, węgielnice, GPS, niwelator z wyposażeniem, teodolit z
wyposażeniem, tachimetr z wyposażeniem, tyczki geodezyjne, łaty miernicze, wysokościomierze),
cyfrowy aparat fotograficzny, stoły do projektowania (jeden stół dla dwóch uczniów),
przykładową dokumentację geodezyjną, inwentaryzacyjną oraz przykładowe mapy zasadnicze,
dzienniki pomiarów geodezyjnych, próbki materiałów budowlanych, szkice, modele i makiety
obiektów architektury krajobrazu, elementy architektoniczne, plansze, schematy oraz
plany ogrodów zabytkowych z różnych epok, zdjęcia fitosocjologiczne, przykładowy plan
zagospodarowania przestrzennego, przykładowe kosztorysy oraz oprogramowanie do kosztorysowania,
zestaw przepisów prawa dotyczących ochrony przyrody oraz ochrony zabytków, zestaw
przepisów prawa budowlanego;
3)
pracownię urządzania i pielęgnacji terenów zieleni, wyposażoną w: stanowisko komputerowe
dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką,
z ploterem, ze skanerem, z projektorem multimedialnym, pakietem programów biurowych
oraz oprogramowaniem do urządzania terenów zieleni; stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia) z pakietem programów biurowych, drukarki i skanery
(po jednym urządzeniu na cztery stanowiska), modele, zdjęcia, filmy instruktażowe
dotyczące urządzania, pielęgnacji i konserwacji terenów zieleni, instrukcje obsługi
sprzętu ogrodniczego, zestaw przepisów prawa dotyczących urządzania, pielęgnacji i
konserwacji terenów zieleni, próbki materiałów budowlanych, projekty wykonawcze;
4)
pracownię kompozycji, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, z pakietem
programów biurowych oraz oprogramowaniem do projektowania terenów zieleni; plansze,
zdjęcia, filmy dydaktyczne przedstawiające roślinność stosowaną na terenach zieleni
oraz makiety i zdjęcia historycznych i współczesnych założeń ogrodowych, plansze przedstawiające
etapy pracy projektowej architekta krajobrazu, katalogi: roślin ozdobnych, chorób
i szkodników roślin ozdobnych, elementów architektury ogrodowej;
5)
warsztaty szkolne, wyposażone w: sprzęt geodezyjny (taśmy miernicze, szpilki, dalmierze,
busole, węgielnice, tyczki geodezyjne, niwelator optyczny, laserowy teodolit, tachimetr,
wysokościomierze), maszyny i sprzęt ogrodniczy (narzędzia ogrodnicze, opryskiwacze,
systemy nawadniające, sprzęt do podlewania, glebogryzarki, kultywatory, kosiarki,
kosy, podkaszarki, rębarkę do gałęzi, wertykulator, aerator), ciągnik rolniczy.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia praktycznego, przedsiębiorstwach związanych z ochroną środowiska oraz
instytucjach zajmujących się projektowaniem, urządzaniem, pielęgnacją i konserwacją
terenów zieleni oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
Szkoła przygotowuje ucznia do kierowania ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami)
lub pojazdem wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami). Egzamin państwowy, wymagany do
uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii, jest przeprowadzany zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK INŻYNIERII ŚRODOWISKA I MELIORACJI 311208
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik inżynierii środowiska i melioracji
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania i prowadzenia robót związanych z wykonywaniem i eksploatacją obiektów
gospodarki wodnej;
2)
organizowania i prowadzenia robót związanych z wykonywaniem i utrzymaniem dróg dojazdowych
do gruntów rolnych;
3)
organizowania i prowadzenia robót regulacyjnych na małych ciekach wodnych;
4)
organizowania i wykonywania robót melioracyjnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.g)
i PKZ(RL.m);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik inżynierii
środowiska i melioracji:
RL.23. Organizacja i prowadzenie robót związanych z budową obiektów inżynierii
środowiska;
RL.24. Organizacja i prowadzenie robót melioracyjnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik inżynierii środowiska i melioracji
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię dokumentacji, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z drukarką,
z ploterem, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, oprogramowanie
do wspomagania projektowania, kosztorysowania; stanowiska rysunkowe (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej;
dokumentacje projektowe obiektów gospodarki wodnej, melioracji wodnych, sieci wodociągowych
i kanalizacyjnych oraz ochrony środowiska obszarów wiejskich; kosztorysy, katalogi
nakładów rzeczowych, zestaw przepisów prawa dotyczących ochrony środowiska i prawa
budowlanego;
2)
pracownię inżynierii środowiska, wyposażoną w: próbki materiałów budowlanych; schematy
i projekty urządzeń i budowli wodno-melioracyjnych i ochrony środowiska; instrukcje
obsługi maszyn i urządzeń do robót ziemnych i prac melioracyjnych; aparaturę do badania
zanieczyszczeń; przekroje, modele i katalogi maszyn oraz urządzeń wodno-kanalizacyjnych,
projekty sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń
wodno-kanalizacyjnych, zestaw norm i przepisów prawa dotyczących obiektów gospodarki
wodnej i ochrony środowiska;
3)
pracownię melioracji wodnych, wyposażoną w: modele umocnień wodnych, połączeń i przyłączy
studzienek, dokumentację projektową obiektów melioracyjnych; makiety systemów drenarskich,
normy i katalogi urządzeń melioracyjnych i drenarskich; komplet sprzętu geodezyjnego:
teodolit, niwelator, łaty i żabki niwelacyjne, libelle, tyczki geodezyjne, stojaki,
węgielnice, taśmy geodezyjne, szpilki, węgielnice, ruletki geodezyjne, paliki, szkicowniki,
busole (jeden komplet dla sześciu uczniów), instrukcje obsługi sprzętu geodezyjnego.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, przedsiębiorstwach zajmujących się wykonywaniem melioracji i budową
obiektów inżynierii środowiska oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK GEOLOG 311106
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik geolog powinien być przygotowany do
wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania geologicznych prac terenowych;
2)
obsługi geologicznej wierceń;
3)
prowadzenia laboratoryjnych prac diagnostycznych;
4)
dokumentowania i przetwarzania wyników badań;
5)
prowadzenia działalności geoturystycznej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych niezbędne jest osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.n);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik geolog:
RL.25. Wykonywanie prac geologicznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik geolog powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię badań mikroskopowych, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, ze skanerem, z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla
uczniów (jedno stanowisko dla czterech uczniów), wszystkie komputery podłączone do
sieci lokalnej z dostępem do Internetu, pakiet programów biurowych, oprogramowanie
do badań mikroskopowych, stanowiska z mikroskopem polaryzacyjnym (jedno stanowisko
dla trzech uczniów), lupy, binokulary;
2)
pracownię badań fizykochemicznych, wyposażoną w zestawy do badań (jeden zestaw dla
dwóch uczniów), obejmujące: wytrząsarkę, zestaw sit do analizy granulometrycznej,
szlifierkę i polerkę do skał, pH-metr, moździerze agatowe do rozcierania próbek skalnych,
kwas solny do badań węglanowości;
3)
pracownię miernictwa, wyposażoną w: sprzęt do pomiarów terenowych: sondy geologiczne
(jedna sonda dla czterech uczniów), kompasy geologiczne (jeden kompas dla dwóch uczniów),
GPS (jedno urządzenie dla pięciu uczniów), węgielnice (jedna węgielnica dla czterech
uczniów), taśmy miernicze (jedna taśma dla czterech uczniów), tyczki miernicze (jedna
tyczka dla jednego ucznia);
4)
pracownię kartograficzną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone
do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z drukarką, z ploterem, ze skanerem oraz
z projektorem multimedialnym, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), wszystkie komputery podłączone do sieci lokalnej z dostępem do
Internetu, pakiet programów biurowych, oprogramowanie do wspomagania projektowania
i wykonywania obliczeń, analiz wyników badań, przekrojów geologicznych, geologiczno-inżynierskich
i hydrologicznych, tworzenia grafiki, stanowiska rysunkowe
(jedno stanowisko dla jednego ucznia) umożliwiające wykonywanie rysunków odręcznych,
mapy topograficzne, dokumentacyjne, geologiczne, geologiczno-inżynierskie, hydrogeologiczne,
zdjęcia lotnicze i satelitarne, geologiczne dokumentacje otworów wiertniczych, dokumentacje
wyników badań geologicznych, hydrogeologicznych, geologiczno-inżynierskich, zestaw
przepisów prawa geologicznego i górniczego oraz ochrony środowiska.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, w terenie oraz w podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 5 tygodni (200 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
Szkoła policealna
FLORYSTA 343203
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie florysta powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
projektowania dekoracji roślinnych;
2)
wykonywania dekoracji roślinnych;
3)
aranżacji florystycznego wystroju wnętrz oraz otwartej przestrzeni.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru rolniczo-leśnego z ochroną
środowiska, stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(RL.o);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie florysta:
RL.26. Wykonywanie kompozycji florystycznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie florysta powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię projektowania wyrobów florystycznych, wyposażoną w: stanowiska rysunkowo-malarskie
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), materiały, narzędzia rysunkowe i malarskie,
plansze przedstawiające dekoracje wnętrz zabytkowych i współczesnych, albumy i katalogi
z zakresu historii sztuki, historii dekoracji roślinnych, prezentacje multimedialne
i filmy dydaktyczne dotyczące rodzajów i stylów kompozycji florystycznych, sposobów
i technik wykonania kompozycji, plansze przedstawiające zasady łączenia barw oraz
projektowania kompozycji, plansze przedstawiające materiał roślinny i środki techniczne,
katalogi materiałów i wyrobów florystycznych, przykładowe cenniki materiału roślinnego
i środków technicznych, środki umożliwiające ekspozycję projektów florystycznych,
projektor multimedialny, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu
i z pakietem programów biurowych, ekran projekcyjny, skaner, drukarkę, cyfrowy aparat
fotograficzny, stanowiska do komputerowego projektowania wyrobów (jedno stanowisko
dla trzech uczniów);
2)
pracownię materiałoznawstwa florystycznego, wyposażoną w: materiał roślinny, taki
jak: kwiaty i zieleń cięta, rośliny doniczkowe, rośliny utrwalone, materiały dekoracyjne,
podstawowe i pomocnicze środki techniczne, naczynia i pojemniki, zestawy podłoży kwiatowych,
zestawy nawozów i materiałów do pielęgnacji roślin, sprzęt do pielęgnacji roślin,
narzędzia i urządzenia florystyczne, statywy do bukietów ślubnych, urządzenia umożliwiające
prezentację materiałów i wyrobów florystycznych, prasę do suszenia roślin, tablicę
białą bezpyłową, instalację wodno-kanalizacyjną;
3)
pracownię florystyczną, w której powinny być zorganizowane stanowiska wykonywania
kompozycji i dekoracji roślinnych (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: materiał roślinny, podstawowe i pomocnicze środki techniczne, materiały dekoracyjne,
narzędzia i urządzenia, pojemniki na odpady organiczne i nieorganiczne, lustro, środki
umożliwiające eksponowanie kompozycji i dekoracji florystycznych, instalację elektryczną
i wodno-kanalizacyjną.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznych, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła organizuje
praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki pracy właściwe dla
nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
OBSZAR TURYSTYCZNO-GASTRONOMICZNY (TG) Branżowa szkoła I stopnia
PRACOWNIK POMOCNICZY OBSŁUGI HOTELOWEJ 911205
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie pracownik pomocniczy obsługi hotelowej powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania prac związanych z przygotowaniem jednostki mieszkalnej do przyjęcia gości;
2)
wykonywania prac pomocniczych w części gastronomicznej obiektu świadczącego usługi
hotelarskie;
3)
wykonywania prac pomocniczych związanych z obsługą gości;
4)
wykonywania prac porządkowych na terenie obiektu świadczącego usługi hotelarskie;
5)
wykonywania prac pomocniczych związanych z utrzymaniem w należytym stanie terenów
zieleni i urządzeń rekreacyjnych znajdujących się w otoczeniu obiektu.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie pracownik pomocniczy
obsługi hotelowej:
TG.01. Wykonywanie prac pomocniczych w obiektach świadczących usługi hotelarskie.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie pracownik pomocniczy obsługi hotelowej,
w ramach efektów kształcenia wspólnych dla wszystkich zawodów, realizuje wyłącznie
część tych efektów dotyczącą bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) w zakresie pkt 1,
3, 7 i 8 oraz kompetencji personalnych i społecznych (KPS) w zakresie pkt 1, 2, 6,
8 i 13.
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie pracownik pomocniczy obsługi hotelowej powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię obsługi hotelowej, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
jednostka mieszkalna, wyposażona w: łóżko, pościel, bieliznę pościelową, szafę lub
wnękę z wieszakami, stolik nocny lub szafkę, krzesło, biurko, radio, lustro, bagażnik,
wieszak na wierzchnią odzież, zestaw ręczników i wyposażenie dodatkowe (igielnik,
torbę na bieliznę, środki higieniczne, zestaw kosmetyków hotelowych, elementy dekoracyjne,
materiały informacyjno-reklamowe) oraz węzeł higieniczno-sanitarny wyposażony w: umywalkę
z półką lub blatem i oświetleniem, lustro, wannę lub kabinę z natryskiem, WC, pojemnik
na śmieci,
b)
pomieszczenie magazynowe, wyposażone w: wózek hotelowej obsługi pięter z pełnym zestawem,
odkurzacz, ręczny sprzęt porządkowy, regał z bielizną hotelową, środki czystości i
środki dezynfekcyjne, pralkę automatyczną, środki do prania, żelazko i deskę do prasowania,
wieszaki, środki ochrony indywidualnej, pojemnik na śmieci oraz apteczkę;
2)
pracownię gastronomiczną, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska mycia rąk (jedno stanowisko dla dziesięciu uczniów), wyposażone w: umywalkę
z instalacją zimnej i ciepłej wody, dozownik do mydła, płyn dezynfekcyjny, ręczniki
papierowe,
b)
stanowiska sporządzania potraw i napojów (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: stoły produkcyjne, trzony kuchenne z piekarnikami, zlewozmywaki z instalacją zimnej
i ciepłej wody, zestawy garnków i innych naczyń kuchennych, zestaw noży kuchennych
i drobny sprzęt produkcyjny, termometry, wagi i miarki, bieliznę i zastawę stołową,
tace metalowe oraz stoły i krzesła;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: chłodziarkę z zamrażarką, kuchenkę mikrofalową,
frytkownicę do smażenia, mikser, maszynkę do mielenia, robot kuchenny, naświetlacz
do jaj, kosz na odpady, apteczkę, katalogi oraz instrukcje obsługi maszyn i urządzeń
gastronomicznych, instrukcje do ćwiczeń;
3)
pracownię gospodarczą, w której powinny być zorganizowane stanowiska wykonywania napraw
sprzętu i urządzeń rekreacyjnych (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w narzędzia i materiały do wykonywania prostych napraw;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: narzędzia i urządzenia do utrzymania czystości
w otoczeniu obiektu, ręczny i mechaniczny sprzęt do pielęgnacji terenów zieleni, kosiarkę
do trawy, narzędzia ogrodnicze do pielęgnacji roślin, opylacze, opryskiwacze, opakowania
i etykiety środków ochrony roślin, nawozów oraz środków do konserwacji powierzchni,
środki ochrony indywidualnej, pojemnik na śmieci, apteczkę, instrukcje obsługi urządzeń.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego, zakładach gastronomicznych, w obiektach świadczących usługi hotelarskie
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
OPERATOR MASZYN I URZĄDZEŃ PRZEMYSŁU SPOŻYWCZEGO 816003
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn i urządzeń przemysłu spożywczego
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania surowców do produkcji wyrobów spożywczych z wykorzystaniem maszyn
i urządzeń;
2)
wytwarzania półproduktów i wyrobów gotowych z zastosowaniem maszyn i urządzeń;
3)
obsługiwania maszyn i urządzeń stosowanych do produkcji wyrobów spożywczych;
4)
magazynowania wyrobów gotowych z wykorzystaniem urządzeń magazynowych i środków transportu
wewnętrznego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie operator maszyn
i urządzeń przemysłu spożywczego:
TG.02. Produkcja wyrobów spożywczych z wykorzystaniem maszyn i urządzeń.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Kształcenie w tym zawodzie, ze względu na różnorodność produkcji w przemyśle spożywczym,
wymaga, od początku okresu kształcenia, ukierunkowania na obsługę maszyn i urządzeń
związanych z wybranym działem produkcji artykułów spożywczych i napojów.
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie operator maszyn i urządzeń przemysłu spożywczego
powinna posiadać pracownię technologiczną, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla
uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) z pakietem programów biurowych, drukarki
(po jednym urządzeniu na cztery stanowiska), stanowisko komputerowe dla nauczyciela,
z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym; części maszyn oraz modele
maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów spożywczych, zestaw przepisów prawa
dotyczących produkcji wyrobów spożywczych, rysunki techniczne i schematy maszyn i
urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów spożywczych, instrukcje obsługi i dokumentacje
techniczno-ruchowe maszyn, aparaturę kontrolno-pomiarową stosowaną w przetwórstwie
żywności, dokumentację techniczną i schematy instalacji technicznych zakładów produkujących
wyroby spożywcze, schematy i katalogi urządzeń: energetycznych, do uzdatniania wody,
oczyszczania ścieków i powietrza, schematy i plansze poglądowe z zakresu produkcji
wyrobów spożywczych.
Kształcenie praktyczne powinno się odbywać w przedsiębiorstwach przetwórstwa spożywczego
związanych z wybranym działem produkcji artykułów spożywczych i napojów oraz innych
podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących
w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie operator maszyn i urządzeń przemysłu spożywczego
po potwierdzeniu kwalifikacji TG.02. Produkcja wyrobów spożywczych z wykorzystaniem maszyn i urządzeń może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii żywności
po potwierdzeniu kwalifikacji TG.17. Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych lub w zawodzie technik przetwórstwa mleczarskiego po potwierdzeniu kwalifikacji TG.18. Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów mleczarskich oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
PIEKARZ 751204
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie piekarz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania surowców do produkcji wyrobów piekarskich;
2)
sporządzania półproduktów piekarskich;
3)
dzielenia ciasta i kształtowania kęsów na wyroby piekarskie;
4)
przeprowadzania rozrostu oraz wypieku pieczywa;
5)
obsługiwania maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów piekarskich.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie piekarz:
TG.03. Produkcja wyrobów piekarskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie piekarz powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia) z pakietem programów biurowych, drukarki (po jednym
urządzeniu na cztery stanowiska), stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z drukarką,
ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, części maszyn oraz modele maszyn i
urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów spożywczych, zestaw przepisów dotyczących
produkcji wyrobów spożywczych, rysunki techniczne i schematy maszyn i urządzeń stosowanych
w produkcji wyrobów spożywczych, instrukcje obsługi i dokumentacje techniczno-ruchowe
maszyn, aparaturę kontrolno-pomiarową stosowaną w przetwórstwie żywności, dokumentację
techniczną i schematy instalacji technicznych zakładów produkujących wyroby spożywcze,
schematy i katalogi urządzeń: energetycznych, do uzdatniania wody, oczyszczania ścieków
i powietrza, schematy i plansze poglądowe z zakresu produkcji wyrobów piekarskich;
2)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska magazynowania i składowania surowców piekarskich (jedno stanowisko dla
trzech uczniów), wyposażone w: chłodziarkę, półki lub regały na przyjmowane surowce
i półprodukty piekarskie, termometr, psychrometr i wagę elektroniczną,
b)
stanowiska przygotowania surowców i miesienia ciast (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: lodówkę, dozator-mieszacz wody, przesiewacz lub sito do mąki, miesiarkę
do ciasta, zestaw naczyń do przygotowania surowców, zestaw przyrządów pomiarowych:
termometr do ciasta, wagi, miarki do płynów oraz drobny sprzęt piekarski,
c)
stanowiska dzielenia i formowania kęsów ciasta (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: stół piekarski, wagę, dzielarkę do bułek oraz drobny sprzęt piekarski,
taki jak: nożyki, skrobki, formy, blachy arkuszowe, koszyki, deski rozrostowe,
d)
stanowiska rozrostu i wypieku kęsów ciasta (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: komorę rozrostową i piec piekarski, środki ochrony indywidualnej, zestaw
przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie piekarz po potwierdzeniu kwalifikacji TG.03. Produkcja wyrobów piekarskich może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii żywności
po potwierdzeniu kwalifikacji TG.17. Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
CUKIERNIK 751201
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie cukiernik powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
obsługiwania maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów cukierniczych;
2)
sporządzania półproduktów cukierniczych;
3)
sporządzania gotowych wyrobów cukierniczych;
4)
dekorowania wyrobów cukierniczych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie cukiernik:
TG.04. Produkcja wyrobów cukierniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie cukiernik powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), stanowisko komputerowe dla nauczyciela z projektorem
multimedialnym, części maszyn oraz modele maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji
wyrobów spożywczych, zestaw przepisów dotyczących produkcji wyrobów spożywczych, rysunki
techniczne i schematy maszyn i urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów spożywczych,
instrukcje obsługi i dokumentacje techniczno-ruchowe maszyn, aparaturę kontrolno-pomiarową
stosowaną w przetwórstwie żywności, dokumentację techniczną i schematy instalacji
technicznych zakładów produkujących wyroby spożywcze, schematy i katalogi urządzeń:
energetycznych, do uzdatniania wody, oczyszczania ścieków i powietrza, schematy i
plansze poglądowe z zakresu produkcji wyrobów cukierniczych;
2)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska magazynowania i składowania surowców cukierniczych (jedno stanowisko dla
trzech uczniów), wyposażone w: chłodziarkę, półki lub regały na przyjmowane surowce
i półprodukty cukiernicze, termometr, higrometr i wagę elektroniczną,
b)
stanowiska przygotowania surowców i półproduktów cukierniczych (jedno stanowisko dla
trzech uczniów), wyposażone w: stoły cukiernicze, lodówkę, przesiewacz lub sito do
mąki, miesiarkę, ubijaczkę, zestaw naczyń do przygotowania surowców, termometr, wagę,
miarki do płynów oraz drobny sprzęt cukierniczy,
c)
stanowiska wypieku półproduktów i wyrobów gotowych (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: piec, zestaw form, blach, drobny sprzęt cukierniczy,
d)
stanowiska dekorowania wyrobów cukierniczych (jedno stanowisko dla trzech uczniów),
wyposażone w: stoły cukiernicze, zestawy do pracy z karmelem oraz z czekoladą, drobny
sprzęt do wykonywania dekoracji wyrobów cukierniczych, chłodnię lub lodówkę.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie cukiernik po potwierdzeniu kwalifikacji TG.04. Produkcja wyrobów cukierniczych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii żywności
po potwierdzeniu kwalifikacji TG.17. Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
WĘDLINIARZ 751107
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie wędliniarz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
dokonywania rozbioru tusz zwierząt rzeźnych oraz wykrawania mięsa;
2)
magazynowania i przygotowywania mięsa do dystrybucji;
3)
obsługiwania maszyn i urządzeń stosowanych w przetwórstwie mięsa;
4)
wykonywania prac związanych z produkcją przetworów mięsnych i tłuszczowych;
5)
magazynowania i przygotowywania przetworów mięsnych i tłuszczowych do dystrybucji.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie wędliniarz:
TG.05. Produkcja przetworów mięsnych i tłuszczowych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie wędliniarz powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia) z pakietem programów biurowych, drukarki (po jednym
urządzeniu na cztery stanowiska), stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z drukarką,
ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, części maszyn oraz modele maszyn i
urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów spożywczych, zestaw przepisów dotyczących
produkcji wyrobów spożywczych, rysunki techniczne i schematy maszyn i urządzeń stosowanych
w produkcji wyrobów spożywczych, instrukcje obsługi i dokumentacje techniczno-ruchowe
maszyn, aparaturę kontrolno-pomiarową stosowaną w przetwórstwie żywności, dokumentację
techniczną i schematy instalacji technicznych zakładów produkujących wyroby spożywcze,
schematy i katalogi urządzeń: energetycznych, do uzdatniania wody, oczyszczania ścieków
i powietrza, schematy i plansze poglądowe z zakresu przetwórstwa mięsa i tłuszczów;
2)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska rozbioru i wykrawania (jedno stanowisko dla jednego ucznia), wyposażone
w: stół z płytą roboczą ze stali nierdzewnej lub z tworzywa sztucznego, noże, stalki,
tasaki, sterylizatory noży, piły taśmowe, piły tarczowe, noże mechaniczne, odskórowaczki,
odbłoniarki,
b)
stanowiska konfekcjonowania mięsa (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: stół z płytą roboczą ze stali nierdzewnej lub z tworzywa sztucznego, krajalnicę
do mięsa, urządzenie do pakowania porcji mięsa, kolejkę podwieszaną, wózki wiszące
hakowe, pojemniki plastikowe lub metalowe, wózki kołowe do transportu, wagi, przyrządy
pomiarowe,
c)
stanowiska mechanicznego rozdrabniania surowców i przygotowania farszu (jedno stanowisko
dla sześciu uczniów), wyposażone w urządzenia, takie jak: wilk wraz z zestawem noży,
krajarka szybkotnąca, kostkownica, kuter, młynek koloidalny, wytwornica lodu, mieszarka,
d)
stanowiska formowania przetworów mięsnych (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
wyposażone w: nadziewarkę i dozowarkę do konserw, stoły z płytą roboczą z blachy stalowej,
wózki wędzarnicze, wózki i pojemniki ze stali nierdzewnej lub z tworzywa sztucznego
na surowce i farsz,
e)
stanowiska obróbki termicznej i wędzenia (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: komory wędzarniczo-parzelnicze, kotły warzelne, pasteryzator i autoklaw, wózki
wędzarnicze, pojemniki metalowe lub z tworzywa sztucznego, wagi, termometry,
f)
stanowiska peklowania mięsa i formowania wędzonek (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
wyposażone w maszyny i urządzenia, takie jak: nastrzykiwarka wieloigłowa do nastrzykiwania
elementów mięsnych, mieszarka, masownica próżniowa, prasy do szynek, nadziewarka do
nakładania folii i siatek lub obciągarka do szynek, klipsownica, zbiorniki lub wanny
peklownicze ze stali kwasoodpornej, wózki masarskie, wózki-wanny, wózki wędzarnicze
oraz pojemniki z blachy kwasoodpornej oraz z tworzywa sztucznego, kraty zabezpieczające
przed wypływaniem elementów na powierzchnię solanki, metalowe haki do mięsa, noże
masarskie, solomierze, wagi,
g)
stanowiska konfekcjonowania wędlin (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: stoły z płytą roboczą ze stali nierdzewnej lub z tworzywa sztucznego, wagi, krajalnice,
urządzenia do porcjowania wędlin i do próżniowego pakowania porcji.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie wędliniarz po potwierdzeniu kwalifikacji TG.05. Produkcja przetworów mięsnych i tłuszczowych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii żywności
po potwierdzeniu kwalifikacji TG.17. Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
PRZETWÓRCA RYB 751103
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie przetwórca ryb powinien być przygotowany do
wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania surowców do produkcji przetworów rybnych;
2)
wykonywania czynności związanych z obróbką surowców rybnych;
3)
wykonywania operacji technologicznych związanych z produkcją przetworów rybnych;
4)
przygotowywania półproduktów i przetworów rybnych do dystrybucji;
5)
magazynowania surowców, półproduktów i przetworów rybnych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie przetwórca ryb:
TG.06. Obróbka ryb i produkcja przetworów rybnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie przetwórca ryb powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, skanerem oraz projektorem multimedialnym, cyfrowy aparat
fotograficzny, schematy i plansze poglądowe z zakresu przetwórstwa rybnego, filmy
dydaktyczne oraz prezentacje multimedialne dotyczące procesów przetwarzania, utrwalania
surowców i przetworów rybnych, przykładowe receptury i normy zużycia surowców rybnych,
przepisy prawa żywnościowego, przepisy dotyczące przetwórstwa rybnego, rysunki techniczne
oraz schematy maszyn i urządzeń stosowanych w przetwórstwie rybnym, instrukcje obsługi
maszyn i urządzeń, aparaturę kontrolno-pomiarową stosowaną w przetwórstwie rybnym,
schematy instalacji technicznych stosowanych w zakładach przetwórstwa rybnego, przykładową
dokumentację technologiczną, schematy i katalogi urządzeń energetycznych oraz urządzeń
do uzdatniania wody, oczyszczania ścieków i powietrza; części maszyn oraz modele maszyn
i urządzeń stosowanych w przetwórstwie rybnym; próbki materiałów stosowanych w opakowaniach
i opakowania do przetworów rybnych;
2)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska obróbki wstępnej i trymowania (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: zlew ze stali nierdzewnej, stół z płytą roboczą ze stali nierdzewnej, stół do trymowania
filetów, noże, pęsety do usuwania ości, stalki, wagi techniczne, wózki transportowe,
pojemniki na surowce i odpady, stół ze stali nierdzewnej z basenem, wilk wraz z zestawem
noży, kuter, młynek koloidalny, wytwornicę lodu, mieszarkę, łyżki i noże do patroszenia,
nożyce do obcinania płetw i skrzeli, rękawice metalowe ochronne,
b)
stanowiska solenia i marynowania ryb (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: stół z płytą roboczą ze stali nierdzewnej, noże, stalki, wagi techniczne, wagę
laboratoryjną, wózki transportowe, pojemniki na surowce, pojemniki ze stali nierdzewnej
lub z tworzywa sztucznego przeznaczone do solanek i marynat, miski ze stali nierdzewnej,
słoje szklane zamykane, termometr, pH-metr, solomierz, cylindry, zlewki ze skalą,
naczynka wagowe,
c)
stanowiska formowania i panierowania przetworów rybnych (jedno stanowisko dla 6 uczniów),
wyposażone w: stoły z płytą roboczą z blachy stalowej, noże, osłonki do wędlin rybnych,
wózki i pojemniki ze stali nierdzewnej na surowce i farsz, nadziewarkę, wagę, wagosuszarkę,
opakowania, klipsownicę stołową lub sznurek do wiązania wędlin, garnki i miski ze
stali nierdzewnej, sita, mieszadła stalowe, sztućce kuchenne,
d)
stanowiska obróbki termicznej (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w:
minikomorę wędzarniczą, autoklaw, wózki wędzarnicze, pojemniki metalowe lub z tworzywa
sztucznego, wagi, termometry, opakowania do produktów sterylizowanych, zamykarkę ręczną
do puszek metalowych, kraty zabezpieczające przed wypływaniem elementów na powierzchnię
solanki, noże, solomierze, wagi, metalowe pręty lub siatki wędzarnicze, frytkownicę
lub patelnię elektryczną, tace z blachy nierdzewnej, kuchnię elektryczną 4-palnikową,
elektryczny parownik do gotowania,
e)
stanowisko konfekcjonowania wyrobów rybnych, wyposażone w: stoły z płytą roboczą ze
stali nierdzewnej, noże, wagi, krajalnice, urządzenia do pakowania porcji,
f)
stanowisko mycia rąk, wyposażone w: umywalkę z instalacją zimnej i ciepłej wody, dozownik
do mydła, środki do dezynfekcji, ręczniki papierowe, pojemnik na odpady,
g)
stanowisko do dezynfekcji obuwia, wyposażone w: płytki pojemnik wykonany ze stali
nierdzewnej, ustawiony na posadzce lub wbudowany w posadzkę wraz z kratą umieszczoną
wewnątrz, środki do dezynfekcji.
Ponadto warsztaty powinny być wyposażone w urządzenia chłodnicze, zamrażalnicze, środki
ochrony indywidualnej, sprzęt i środki do utrzymania czystości, środki dezynfekujące,
apteczkę pierwszej pomocy, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, instrukcje bezpieczeństwa
i higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie przetwórca ryb po potwierdzeniu kwalifikacji
TG.06. Obróbka ryb i produkcja przetworów rybnych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik technologii żywności
po potwierdzeniu kwalifikacji TG.17. Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
KUCHARZ 512001
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kucharz powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
przechowywania żywności;
2)
sporządzania potraw i napojów;
3)
wykonywania czynności związanych z ekspedycją potraw i napojów.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie kucharz:
TG.07. Sporządzanie potraw i napojów.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie kucharz powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię technologii gastronomicznej, w której powinny być zorganizowane następujące
stanowiska:
a)
stanowiska mycia rąk (jedno stanowisko dla dziesięciu uczniów), wyposażone w: umywalkę
z instalacją zimnej i ciepłej wody, dozownik do mydła, środki do dezynfekcji, ręczniki
papierowe,
b)
stanowiska sporządzania potraw i napojów (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: stoły produkcyjne, trzony kuchenne z piekarnikami, zlewozmywaki z instalacją zimnej
i ciepłej wody, zestawy garnków i innych naczyń kuchennych, zestaw noży kuchennych
i drobny sprzęt produkcyjny, termometry, wagi i miarki, maszynki do mielenia, roboty
kuchenne wieloczynnościowe, frytkownice do smażenia, bieliznę i zastawę stołową, tace
kelnerskie metalowe oraz stoły i krzesła;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: chłodziarkę z zamrażarką, zmywarkę do
naczyń, piec konwekcyjno-parowy lub piekarnik z termoobiegiem, kuchenkę mikrofalową,
podgrzewacz do talerzy, naświetlacz do jaj, kosz na odpady, apteczkę, katalogi oraz
instrukcje obsługi maszyn i urządzeń gastronomicznych, instrukcje do ćwiczeń;
2)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska mycia rąk (jedno stanowisko dla dziesięciu uczniów), wyposażone w: umywalkę
z instalacją zimnej i ciepłej wody, dozownik do mydła, środki do dezynfekcji, ręczniki
papierowe,
b)
stanowiska obróbki wstępnej brudnej (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: zlewozmywak z instalacją zimnej i ciepłej wody, stoły produkcyjne ze stali nierdzewnej
oraz drobny sprzęt kuchenny, płuczko-obieraczkę i urządzenie do dezynfekcji jaj,
c)
stanowiska obróbki wstępnej czystej (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: zlewozmywak z instalacją zimnej i ciepłej wody, stoły produkcyjne ze stali nierdzewnej
oraz drobny sprzęt kuchenny, urządzenia do rozdrabniania warzyw i owoców, krajalnicę
z przystawkami,
d)
stanowiska produkcji potraw z mięsa (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: zlewozmywak z instalacją zimnej i ciepłej wody, stoły produkcyjne ze stali nierdzewnej
oraz drobny sprzęt kuchenny, urządzenia do rozdrabniania mięsa,
e)
stanowiska produkcji ciast (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w: zlewozmywak
z instalacją zimnej i ciepłej wody, stoły produkcyjne ze stali nierdzewnej oraz drobny
sprzęt kuchenny, piec konwekcyjno-parowy lub piekarnik z termoobiegiem, robot kuchenny
wieloczynnościowy, urządzenia chłodnicze,
f)
stanowiska obróbki cieplnej (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w:
zlewozmywak z instalacją zimnej i ciepłej wody, stoły produkcyjne ze stali nierdzewnej
oraz drobny sprzęt kuchenny, piec konwekcyjno-parowy lub piekarnik z termoobiegiem,
taborety podgrzewcze i trzony kuchenne z wyciągami, patelnie elektryczne,
g)
stanowiska ekspedycji potraw i napojów (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: zlewozmywak z instalacją zimnej i ciepłej wody, stół do ekspedycji potraw oraz
komplet naczyń i drobnego sprzętu kuchennego, wagę, kuchenkę mikrofalową, podgrzewacze
do potraw i talerzy,
h)
stanowiska mycia naczyń (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w: zlewozmywak
trzykomorowy z instalacją zimnej i ciepłej wody, pojemniki na odpadki, zmywarkę do
naczyń, sprzęt i środki do mycia i dezynfekcji, szafki do naczyń;
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: urządzenia chłodnicze oraz pomieszczenia
magazynowe, wyposażone w urządzenia do przechowywania żywności, salę konsumencką,
wyposażoną w: stoły, krzesła, bieliznę i zastawę stołową, tace oraz elementy do dekoracji
stołów, kosze na odpady, apteczkę, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, procedury
i instrukcje stanowiskowe systemów zapewniania jakości i bezpieczeństwa zdrowotnego
żywności, receptury potraw, karty potraw i napojów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego lub podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
5.
MOŻLIWOŚCI UZYSKIWANIA DODATKOWYCH KWALIFIKACJI W RAMACH OBSZARU KSZTAŁCENIA
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kucharz po potwierdzeniu kwalifikacji TG.07. Sporządzanie potraw i napojów może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik żywienia i usług
gastronomicznych po potwierdzeniu kwalifikacji TG.16. Organizacja żywienia i usług gastronomicznych oraz uzyskaniu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.
Technikum
TECHNIK TURYSTYKI WIEJSKIEJ 515203
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik turystyki wiejskiej powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania i prowadzenia działalności turystycznej na obszarach wiejskich;
2)
planowania, organizowania i wykonywania prac w gospodarstwie rolnym;
3)
planowania i organizowania działalności agroturystycznej;
4)
obsługiwania klienta w gospodarstwie agroturystycznym.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.d);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik turystyki
wiejskiej:
TG.08. Prowadzenie działalności turystycznej na obszarach wiejskich;
TG.09. Prowadzenie gospodarstwa agroturystycznego.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik turystyki wiejskiej powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię turystyki, wyposażoną w: mapy i atlasy, przewodniki, foldery, katalogi biur
podróży, cenniki usług, informatory, rozkłady jazdy komunikacji: kolejowej, autobusowej,
lotniczej, wzory umów cywilnoprawnych, wzory dokumentów stosowanych w turystyce, czasopisma
i literaturę zawodową, czytnik kart kredytowych, wzory kart i rachunków kredytowych;
2)
pracownię hotelarską, składającą się z lady recepcyjnej i jednostki mieszkalnej z
pełnym węzłem sanitarnym, wyposażoną w: łóżko, pościel i bieliznę pościelową, zestaw
ręczników, telewizor, drobne dodatkowe wyposażenie, wózek z wyposażeniem i środkami
do sprzątania;
3)
pracownię żywienia z salą konsumpcyjną, wyposażoną w: urządzenia i sprzęt kuchenny,
meble kuchenne, zestawy naczyń kuchennych, surowce, przyprawy i produkty spożywcze,
normy dotyczące żywienia zbiorowego, instrukcje obsługi, odzież ochronną, apteczkę,
stoły i krzesła, bieliznę i zastawę stołową, elementy dekoracyjne, literaturę zawodową,
zbiory przepisów kulinarnych;
4)
pracownię rolniczą, wyposażoną w: okazy naturalne roślin, atlasy: roślin, zwierząt,
chorób, chwastów i szkodników, przekroje, modele i atrapy zwierząt gospodarskich,
przekroje, modele i atrapy pojazdów, maszyn i narzędzi, instrukcje obsługi pojazdów
i maszyn rolniczych, próbki: nasion, pasz, nawozów, środków ochrony roślin, wzory
dokumentów, normy, katalogi, literaturę zawodową.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, podmiotach świadczących usługi
turystyczne i hotelarskie, gospodarstwach rolnych prowadzących działalność agroturystyczną
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
KELNER 513101
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie kelner powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania sal konsumpcyjnych do obsługi gości;
2)
wykonywania czynności związanych z obsługą gości;
3)
rozliczania usług kelnerskich.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.e);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie kelner:
TG.10. Wykonywanie usług kelnerskich;
TG.11. Organizacja usług gastronomicznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie kelner powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię organizacji usług kelnerskich, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla
uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), z drukarką, z pakietem programów biurowych,
z oprogramowaniem do zarządzania gastronomią i układania menu zgodnie z zasadami racjonalnego
żywienia, do kalkulacji cen potraw i napojów oraz do planowania pracy kelnera i jej
rozliczania, albumy do oceny organoleptycznej potraw i napojów, katalogi wyposażenia
gastronomii, wzory druków stosowanych w gastronomii, instrukcje i regulaminy dotyczące
usług kelnerskich;
2)
pracownię technologiczną, w której powinny być zorganizowane stanowiska do sporządzania
potraw i napojów (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: zlewozmywak,
kuchnię z termoobiegiem, grill lub ruszt, frytkownicę, szafki stojące ze stalowym
blatem roboczym i szafki wiszące zaopatrzone w komplet naczyń kuchennych i komplet
drobnego sprzętu kuchennego;
3)
pracownię obsługi gości, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska barowe (jedno stanowisko dla dziesięciu uczniów), wyposażone w: ladę barową,
stołki barowe, zlewozmywak, chłodziarkę barową, dystrybutor napojów zimnych, kostkarkę
do lodu, ekspres do kawy i do herbaty, walizkę barmańską dużą, mikser barowy, pojemniki
termoizolacyjne, kruszarkę do lodu, wyciskacz do cytrusów, naczynia do przyrządzania
napojów gorących i zimnych, blender, dozowniki i miarki do napojów i produktów sypkich,
naczynia do napojów,
b)
stanowiska zmywania naczyń (jedno stanowisko dla dziesięciu uczniów), wyposażone w:
zlewozmywak trzykomorowy, pojemniki na odpadki, maszynę do mycia naczyń, sprzęt i
środki myjące, pralko-suszarkę, kosze na talerze i naczynia;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: stoły restauracyjne (jeden stół dla trzech
uczniów), krzesła, pomocniki kelnerskie stałe, wózki kelnerskie do uzupełniania zastawy,
do serwowania dań gorących, do flambirowania, do tranżerowania, witryny chłodzone
do ekspozycji i podawania potraw, kredensy kelnerskie, podgrzewacze do potraw i talerzy,
urządzenia do parzenia kawy, sztućce podstawowe, systemowe naczynia porcelanowe, ceramikę
żaroodporną, naczynia szklane, bieliznę stołową, ozdoby stołowe, kasę kelnerską, czytnik
kart kredytowych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin), w tym co najmniej
4 tygodni w zakładzie gastronomii świadczącym pełen zakres usług kelnerskich.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK HOTELARSTWA 422402
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik hotelarstwa powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
prowadzenia działalności promocyjnej oraz sprzedaży usług hotelarskich;
2)
rezerwowania usług hotelarskich;
3)
wykonywania prac związanych z obsługą gości w recepcji;
4)
przygotowywania jednostek mieszkalnych do przyjęcia gości;
5)
przygotowywania i podawania śniadań w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie;
6)
przyjmowania i realizacji zamówień na hotelarskie usługi dodatkowe.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.f);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik hotelarstwa:
TG.12. Planowanie i realizacja usług w recepcji;
TG.13. Obsługa gości w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik hotelarstwa powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię hotelarską, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
recepcja hotelowa, wyposażona w: ladę recepcyjną, dwa komputery (połączone sieciowo)
z oprogramowaniem do obsługi gości, drukarkę fiskalną, czytnik kart płatniczych, aparat
telefoniczny, faks, sejf depozytowy,
b)
jednostka mieszkalna, wyposażona w: łóżko, pościel, bieliznę pościelową, szafę lub
wnękę z wieszakami, stolik nocny lub szafkę, krzesło, biurko, radio, lustro, bagażnik,
wieszak na wierzchnią odzież, zestaw ręczników i wyposażenie dodatkowe (igielnik,
torbę na bieliznę, środki higieniczne, zestaw kosmetyków hotelowych, elementy dekoracyjne,
materiały informacyjno-reklamowe) oraz węzeł higieniczno-sanitarny, wyposażony w:
umywalkę z półką lub blatem i oświetleniem, lustro, wannę lub kabinę z natryskiem,
WC, pojemnik na śmieci;
ponadto w pracowni powinno znajdować się pomieszczenie magazynowe, wyposażone w: wózek
hotelowej obsługi pięter z pełnym zestawem, odkurzacz, ręczny sprzęt porządkowy, regał
z bielizną hotelową, środki czystości i środki do dezynfekcji, środki ochrony indywidualnej,
pojemnik na śmieci, apteczkę oraz instrukcje obsługi urządzeń;
2)
pracownię obsługi, w której powinny być zorganizowane stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia) z dostępem do Internetu, z drukarką sieciową
i ze skanerem oraz z oprogramowaniem do obsługi gości; plansze, przezrocza i filmy
dydaktyczne dotyczące rodzajów, kategorii i struktury organizacyjnej obiektów hotelarskich
oraz usług hotelarskich, regulaminy hotelowe, cenniki usług, rozkłady jazdy przewoźników
autobusowych, kolejowych, lotniczych, promowych, katalogi biur podróży, przewodniki
i informatory, mapy i atlasy, oferty firm świadczących usługi dla zakładów hotelarskich,
formularze i wzory dokumentów;
3)
pracownię przygotowania i ekspedycji śniadań, w której powinny być zorganizowane następujące
stanowiska:
a)
stanowiska mycia rąk (jedno stanowisko dla dziesięciu uczniów), wyposażone w: umywalkę
z instalacją zimnej i ciepłej wody, dozownik do mydła, środki do dezynfekcji, ręczniki
papierowe,
b)
stanowiska obsługi gości (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: stoły
i krzesła, pomocniki kelnerskie, bieliznę i zastawę stołową, tace i drobny sprzęt
kelnerski oraz elementy do dekoracji stołów,
c)
stanowiska sporządzania śniadań i napojów (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: ekspres do kawy i herbaty, naczynia i drobny sprzęt kuchenny, stół stalowy lub
blat roboczy, zlewozmywak dwukomorowy z instalacją ciepłej i zimnej wody;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: chłodziarkę z zamrażarką, zmywarkę do
naczyń, kuchnię gazową lub elektryczną, kuchenkę mikrofalową, podgrzewacze do potraw
i talerzy, wózki kelnerskie z wyposażeniem, kosz na odpady, apteczkę, instrukcje obsługi
urządzeń.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, podmiotach świadczących usługi
hotelarskie oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie. Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym
rzeczywiste warunki pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320
godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK OBSŁUGI TURYSTYCZNEJ 422103
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik obsługi turystycznej powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania działalności turystycznej;
2)
organizowania imprez i usług turystycznych;
3)
obsługiwania klientów korzystających z usług turystycznych;
4)
rozliczania imprez i usług turystycznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.g);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik obsługi
turystycznej:
TG.14. Planowanie i realizacja imprez i usług turystycznych;
TG.15. Prowadzenie informacji turystycznej oraz sprzedaż usług turystycznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik obsługi turystycznej powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię turystyczno-geograficzną, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), pakiet programów biurowych, oprogramowanie
do obsługi turystycznej, sprzęt biurowy, zestaw przepisów prawa dotyczących działalności
turystycznej, przewodniki, foldery oraz informatory turystyczne, katalogi biur podróży
z ofertami i cennikami imprez, rozkłady jazdy komunikacji: autobusowej, kolejowej,
lotniczej, promowej, wzory dokumentów stosowanych w działalności turystycznej, w tym
wzory umów cywilnoprawnych, mapy turystyczne, fizyczne i polityczne Polski, Europy
i świata, atlasy geograficzne;
2)
pracownię obsługi turystycznej, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia), pakiet programów biurowych, oprogramowanie do obsługi
turystycznej, w tym stosowane w informacji turystycznej, czytnik kart płatniczych,
sprzęt biurowy, przewodniki, informatory turystyczne i materiały promocyjne dotyczące
atrakcji turystycznych, obiektów noclegowych, biur podróży oraz innych podmiotów działających
w branży turystycznej, rozkłady jazdy komunikacji: autobusowej, kolejowej, lotniczej,
promowej, mapy turystyczne Polski, Europy i świata, atlasy geograficzne.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, biurach podróży,
punktach informacji turystycznej, innych podmiotach świadczących usługi turystyczne
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin). Program praktyki
zawodowej powinien być dostosowany do specyfiki regionu, w którym znajduje się szkoła
kształcąca w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK ŻYWIENIA I USŁUG GASTRONOMICZNYCH 343404
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik żywienia i usług gastronomicznych
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
oceniania jakości żywności oraz jej przechowywania;
2)
sporządzania i ekspedycji potraw i napojów;
3)
planowania i oceny żywienia;
4)
organizowania produkcji gastronomicznej;
5)
planowania i realizacji usług gastronomicznych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.c) i PKZ(TG.h);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik żywienia
i usług gastronomicznych:
TG.07. Sporządzanie potraw i napojów;
TG.16. Organizacja żywienia i usług gastronomicznych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła realizująca kształcenie w zawodzie technik żywienia i usług gastronomicznych
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię technologii gastronomicznej, w której powinny być zorganizowane następujące
stanowiska:
a)
stanowiska mycia rąk (jedno stanowisko dla dziesięciu uczniów), wyposażone w: umywalkę
z instalacją zimnej i ciepłej wody, dozownik mydła, środki do dezynfekcji, ręczniki
papierowe,
b)
stanowiska sporządzania potraw i napojów (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone
w: stoły produkcyjne, trzony kuchenne z piekarnikami, zlewozmywaki z instalacją zimnej
i ciepłej wody, zestawy garnków i innych naczyń kuchennych, zestaw noży kuchennych
i drobny sprzęt produkcyjny, termometry, wagi i miarki, maszynki do mielenia, roboty
kuchenne wieloczynnościowe, frytkownice do smażenia, bieliznę i zastawę stołową, tace
kelnerskie metalowe oraz stoły i krzesła;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: chłodziarkę z zamrażarką, zmywarkę do
naczyń, piec konwekcyjno-parowy lub piekarnik z termoobiegiem, kuchenkę mikrofalową,
podgrzewacz do talerzy, naświetlacz do jaj, kosz na odpady, apteczkę, katalogi oraz
instrukcje obsługi maszyn i urządzeń gastronomicznych, instrukcje do ćwiczeń;
2)
pracownię planowania żywienia i produkcji gastronomicznej, wyposażoną w: stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno dla jednego ucznia), z dostępem do Internetu, z drukarką
sieciową, z oprogramowaniem do planowania, rozliczania i oceny żywienia, planowania
i rozliczania produkcji gastronomicznej, planowania i rozliczania usług gastronomicznych;
tabele składu i wartości odżywczych produktów spożywczych, normy żywienia i wyżywienia,
tabele zamiany produktów, jadłospisy codzienne i okolicznościowe, karty potraw i napojów,
receptury potraw i napojów, wzory druków stosowanych w gastronomii;
3)
pracownię obsługi gości, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska mycia rąk (jedno stanowisko dla dziesięciu uczniów), wyposażone w: umywalkę
z instalacją zimnej i ciepłej wody, dozownik do mydła, środki do dezynfekcji, ręczniki
papierowe,
b)
stanowiska obsługi gości (jedno stanowisko dla trzech uczniów), wyposażone w: stoły
i krzesła, pomocniki kelnerskie, bieliznę, zastawę stołową, tace, drobny sprzęt kelnerski
oraz elementy dekoracji stołów,
c)
stanowisko barowe (jedno stanowisko dla dziesięciu uczniów), wyposażone w: ladę barową,
stołki barowe, sprzęt barowy, mikser barowy lub blender, ekspres do kawy i herbaty,
naczynia do sporządzania i serwowania napojów, stół stalowy lub blat roboczy, zlewozmywak
dwukomorowy z instalacją ciepłej i zimnej wody;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: chłodziarkę z zamrażarką, zmywarkę do
naczyń, trzon kuchenny z piekarnikiem, kuchenkę mikrofalową, podgrzewacze do potraw
i talerzy, wózki kelnerskie z wyposażeniem, kosz na odpady, apteczkę, instrukcje obsługi
urządzeń;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska mycia rąk (jedno stanowisko dla dziesięciu uczniów), wyposażone w: umywalkę
z instalacją zimnej i ciepłej wody, dozownik do mydła, środki do dezynfekcji, ręczniki
papierowe,
b)
stanowiska obróbki wstępnej brudnej (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: zlewozmywak z instalacją zimnej i ciepłej wody, stoły produkcyjne ze stali nierdzewnej
oraz drobny sprzęt kuchenny, płuczko-obieraczkę i urządzenie do dezynfekcji jaj,
c)
stanowiska obróbki wstępnej czystej (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: zlewozmywak z instalacją zimnej i ciepłej wody, stoły produkcyjne ze stali nierdzewnej
oraz drobny sprzęt kuchenny, urządzenia do rozdrabniania warzyw i owoców, krajalnicę
z przystawkami,
d)
stanowiska produkcji potraw z mięsa (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: zlewozmywak z instalacją zimnej i ciepłej wody, stoły produkcyjne ze stali nierdzewnej
oraz drobny sprzęt kuchenny, urządzenia do rozdrabniania mięsa,
e)
stanowiska produkcji ciast (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w: zlewozmywak
z instalacją zimnej i ciepłej wody, stoły produkcyjne ze stali nierdzewnej oraz drobny
sprzęt kuchenny, piec konwekcyjno-parowy lub piekarnik z termoobiegiem, robot kuchenny
wieloczynnościowy, urządzenia chłodnicze,
f)
stanowiska obróbki cieplnej (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w:
zlewozmywak z instalacją zimnej i ciepłej wody, stoły produkcyjne ze stali nierdzewnej
oraz drobny sprzęt kuchenny, piec konwekcyjno-parowy lub piekarnik z termoobiegiem,
taborety podgrzewcze i trzony kuchenne z wyciągami, patelnie elektryczne,
g)
stanowiska ekspedycji potraw i napojów (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone
w: zlewozmywak z instalacją zimnej i ciepłej wody, stół do ekspedycji potraw oraz
komplet naczyń i drobnego sprzętu kuchennego, wagę, kuchenkę mikrofalową, podgrzewacze
do potraw i talerzy,
h)
stanowiska mycia naczyń (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w: zlewozmywak
trzykomorowy z instalacją zimnej i ciepłej wody, pojemniki na odpadki, zmywarkę do
naczyń, sprzęt i środki do mycia i dezynfekcji, szafki do naczyń;
ponadto warsztaty szkolne powinny być wyposażone w: urządzenia chłodnicze oraz pomieszczenia
magazynowe wyposażone w urządzenia do przechowywania żywności, salę konsumencką, wyposażoną
w stoły, krzesła, bieliznę i zastawę stołową, tace oraz elementy do dekoracji stołów,
kosze na odpady, apteczkę, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, procedury i instrukcje
stanowiskowe systemów zapewniania jakości i bezpieczeństwa zdrowotnego żywności, receptury
potraw, karty potraw i napojów.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK TECHNOLOGII ŻYWNOŚCI 314403
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik technologii żywności powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wytwarzania produktów spożywczych;
2)
obsługiwania maszyn i urządzeń stosowanych do produkcji wyrobów spożywczych;
3)
organizowania i nadzorowania przebiegu procesów technologicznych w przetwórstwie spożywczym;
4)
kontrolowania pracy maszyn stosowanych w przetwórstwie żywności.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.b) i PKZ(TG.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik technologii
żywności:
TG.02. Produkcja wyrobów spożywczych z wykorzystaniem maszyn i urządzeń albo
TG.03. Produkcja wyrobów piekarskich, albo TG.04. Produkcja wyrobów cukierniczych,
albo TG.05. Produkcja przetworów mięsnych i tłuszczowych, albo
TG.06. Obróbka ryb i produkcja przetworów rybnych;
TG.17. Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik technologii żywności, uwzględniając
potrzeby rynku pracy oraz możliwości organizacyjne i kadrowe, wyznacza na początku
etapu edukacyjnego kwalifikację TG.02. w zawodzie operator maszyn i urządzeń przemysłu
spożywczego albo kwalifikację TG.03. w zawodzie piekarz, albo kwalifikację TG.04.
w zawodzie cukiernik, albo kwalifikację TG.05. w zawodzie wędliniarz, albo kwalifikację
TG.06. w zawodzie przetwórca ryb, stanowiącą podbudowę do kształcenia.
Dodatkowo kształcenie dla kwalifikacji TG.02. w zawodzie operator maszyn i urządzeń
przemysłu spożywczego ze względu na różnorodność produkcji w przemyśle spożywczym
wymaga, od początku okresu kształcenia, ukierunkowania na obsługę maszyn i urządzeń
związanych z wybranym działem produkcji artykułów spożywczych i napojów. Szkoła realizująca
kształcenie w zawodzie technik technologii żywności powinna posiadać następujące pomieszczenia
dydaktyczne:
1)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia) z pakietem programów biurowych, drukarki (po jednym
urządzeniu na cztery stanowiska), stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z drukarką,
ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, części maszyn oraz modele maszyn i
urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów spożywczych, zestaw przepisów dotyczących
produkcji wyrobów spożywczych, rysunki techniczne i schematy maszyn i urządzeń stosowanych
w produkcji wyrobów spożywczych, instrukcje obsługi i dokumentacje techniczno-ruchowe
maszyn, aparaturę kontrolno-pomiarową stosowaną w przetwórstwie żywności, dokumentację
techniczną i schematy instalacji technicznych zakładów produkujących wyroby spożywcze,
schematy i katalogi urządzeń: energetycznych, do uzdatniania wody, oczyszczania ścieków
i powietrza, schematy i plansze poglądowe z zakresu produkcji wyrobów spożywczych;
2)
pracownię analizy żywności, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) z pakietem
programów biurowych oraz drukarkami (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska),
b)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z drukarką, ze skanerem oraz z projektorem
multimedialnym,
c)
stanowiska laboratoryjne (jedno stanowisko dla dwóch osób), wyposażone w: szkło laboratoryjne,
drobny sprzęt laboratoryjny i środki ochrony indywidualnej;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: termostaty, suszarki, wagi, pH-metry,
kolorymetry, tłuszczomierze, polarymetry, mikroskopy, termometry, zestawy do oceny
stanu higieniczno-sanitarnego żywności, zestawy do destylacji, areometry, piknometry,
refraktometry, spektrofotometry, łaźnie wodne, lodówki, wirówki, piece do spalań,
odczynniki chemiczne;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane stanowiska odpowiednie dla
kwalifikacji TG.02. w zawodzie operator maszyn i urządzeń przemysłu spożywczego albo
dla kwalifikacji TG.03. w zawodzie piekarz, albo dla kwalifikacji TG.04. w zawodzie
cukiernik, albo dla kwalifikacji TG.05. w zawodzie wędliniarz, albo dla kwalifikacji
TG.06. w zawodzie przetwórca ryb.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, placówkach
kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 7 tygodni (280 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK PRZETWÓRSTWA MLECZARSKIEGO 314402
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w branżowej szkole II stopnia.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik przetwórstwa mleczarskiego powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wytwarzania wyrobów mleczarskich;
2)
obsługiwania maszyn i urządzeń stosowanych do produkcji wyrobów mleczarskich;
3)
planowania procesu technologicznego produkcji wyrobów mleczarskich;
4)
oceniania jakości gotowego wyrobu mleczarskiego na podstawie przeprowadzonych badań
laboratoryjnych i dokumentacji monitorującej parametry technologiczne.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(TG.b) i PKZ(TG.i);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik przetwórstwa
mleczarskiego:
TG.02. Produkcja wyrobów spożywczych z wykorzystaniem maszyn i urządzeń;
TG.18. Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów mleczarskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła realizująca kształcenie w zawodzie technik przetwórstwa mleczarskiego powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię technologiczną, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla jednego ucznia) z pakietem programów biurowych, drukarki (po jednym
urządzeniu na cztery stanowiska), stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z drukarką,
ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym, części maszyn oraz modele maszyn i
urządzeń stosowanych w produkcji wyrobów spożywczych, przepisy obowiązujące w produkcji
wyrobów spożywczych, rysunki techniczne i schematy maszyn i urządzeń stosowanych w
produkcji wyrobów spożywczych, instrukcje obsługi i dokumentacje techniczno-ruchowe
maszyn, aparaturę kontrolno-pomiarową stosowaną w przetwórstwie żywności, dokumentację
techniczną i schematy instalacji technicznych zakładów produkujących wyroby spożywcze,
schematy i katalogi urządzeń: energetycznych, do uzdatniania wody, oczyszczania ścieków
i powietrza, schematy i plansze poglądowe dotyczące produkcji wyrobów mleczarskich;
2)
pracownię badania jakości, w której powinny być zorganizowane:
a)
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), z pakietem
programów biurowych oraz drukarkami (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska),
b)
stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z pakietem programów biurowych, z drukarką,
ze skanerem oraz z projektorem multimedialnym,
c)
stanowiska laboratoryjne (jedno dla dwóch osób), wyposażone w: szkło laboratoryjne,
drobny sprzęt laboratoryjny i środki ochrony indywidualnej;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: termostaty, suszarki, wagi, pH-metry,
kolorymetry, tłuszczomierze, polarymetry, mikroskopy, termometry, zestawy do oceny
stanu higieniczno-sanitarnego żywności, areometry, piknometry, refraktometry, spektrofotometry,
analizatory składu mleka, łaźnie wodne, lodówki, wirówki, piece do spalań, odczynniki
chemiczne.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach szkolnych, przedsiębiorstwach
produkujących wyroby mleczarskie oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 7 tygodni (280 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
OBSZAR MEDYCZNO-SPOŁECZNY (Z)
Technikum
TECHNIK MASAŻYSTA 325402
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej dla młodzieży lub w szkole policealnej dla dorosłych
prowadzonej w formie stacjonarnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik masażysta powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania masażu medycznego;
2)
wykonywania masażu sportowego;
3)
wykonywania masażu kosmetycznego i profilaktycznego;
4)
prowadzenia działalności profilaktycznej, popularyzującej zachowania prozdrowotne.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik masażysta:
MS.01. Świadczenie usług w zakresie masażu.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik masażysta powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię anatomiczną, wyposażoną w: modele i plansze anatomiczne, foliogramy, filmy
dydaktyczne, programy komputerowe, atlasy anatomiczne, techniczne środki kształcenia
oraz fantomy osoby dorosłej, dziecka i niemowlęcia do resuscytacji krążeniowo-oddechowej,
defibrylator automatyczny, kołnierze ortopedyczne, środki opatrunkowe;
2)
pracownię masażu suchego, wyposażoną w: stoły do masażu z regulowaną wysokością (jeden
stół dla dwóch uczniów), fotel do masażu, parawany, taborety obrotowe i krzesła, wieszak,
instalację wodno-kanalizacyjną, podajniki ze środkiem myjącym i dezynfekującym, szafki
na środki ułatwiające i wspomagające masaż, tablice anatomiczne układów: mięśniowego,
kostnego, limfatycznego i nerwowego, zestaw klinów i wałków niezbędnych do pozycji
ułożeniowych (jeden komplet na stół do masażu), fantomy do nauki masażu, sprzęt do
masażu przyrządowego, apteczkę pierwszej pomocy.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach szkolnych, podmiotach leczniczych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (120 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych prowadzonej w formie stacjonarnej, minimalną liczbę
godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich
zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej
w zawodzie.
TECHNIK ORTOPEDA 321403
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej dla młodzieży lub w szkole policealnej dla dorosłych
prowadzonej w formie stacjonarnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik ortopeda powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
oceniania stanu funkcjonalnego pacjenta wymagającego zaopatrzenia ortopedycznego oraz
projektowania i wykonywania przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych;
2)
opracowywania indywidualnego planu zaopatrzenia ortopedycznego i w środki pomocnicze
zgodnie z zaleceniami lekarza oraz potrzebami pacjenta;
3)
dobierania, stosowania oraz kierowania procesem technologicznym wykonywania zaopatrzenia
ortopedycznego i środków pomocniczych;
4)
dokonywania bieżących napraw przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych;
5)
podejmowania współpracy z placówkami ochrony zdrowia w zakresie zaopatrzenia w przedmioty
ortopedyczne i środki pomocnicze oraz w zakresie wczesnej rehabilitacji pacjenta.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik ortopeda:
MS.02. Wykonywanie i dobieranie przedmiotów ortopedycznych oraz środków pomocniczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik ortopeda powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię anatomiczną, wyposażoną w: modele i plansze anatomiczne, foliogramy, przeźrocza,
filmy dydaktyczne dotyczące anatomii człowieka, atlasy anatomiczne, fantomy osoby
dorosłej, dziecka i niemowlęcia do resuscytacji krążeniowo-oddechowej, defibrylator
automatyczny, środki opatrunkowe;
2)
pracownię obsługi klienta, wyposażoną w: stanowisko komputerowe z dostępem do Internetu
i z pakietem programów biurowych, ramę wyciągową z podwieszkami, zlewozmywak z osadnikiem
gipsowym, szafki na materiały, nożyce małe i duże do cięcia gipsu, elektryczną piłę
do cięcia gipsu, poręcze do nauki chodu, lustro, wagę lekarską lub łazienkową;
3)
modelarnię (gipsownię), wyposażoną w: stół warsztatowy dwustanowiskowy z imadłami,
stojak do pozytywów, stół do sypania gipsu, zlewozmywak z osadnikiem gipsowym, pojemniki
elastyczne do sporządzania papki gipsowej, skrzynię na gips, tarniki do gipsu, suszarkę
szafkową;
4)
pracownię tworzyw sztucznych i laminatów, wyposażoną w: stół warsztatowy dwustanowiskowy
z imadłami, piec komorowy, szafę termoizolacyjną z wyciągiem do przechowywania materiałów
łatwopalnych, szafy na narzędzia, materiały i inne pomoce, aparaturę podciśnieniową
z zestawem do laminacji, uchwyty do zawieszania rękawów dzianiny ortopedycznej, folii
i innych materiałów tekstylnych, stół do rozkroju folii i innych materiałów tekstylnych,
maty szklanej;
5)
pracownię obróbki mechanicznej metali i tworzyw sztucznych, wyposażoną w: wydrążarkę
z końcówkami do wydrążarki, wiertarkę stołową z kompletem wierteł, tokarkę uniwersalną,
piłę taśmową, wyrzynarkę;
6)
pracownię krawiecko-kaletniczą, wyposażoną w: stół do rozkroju tkanin i skór; maszyny
krawieckie: stębnówkę, łaciarkę; stanowisko do klejenia skór z wyciągiem; szafki do
przechowywania materiałów, nożyczki;
7)
pracownię obróbki ręcznej, wyposażoną w: stoły warsztatowe z imadłami, wiertarkę ręczną,
komplet kluczy imbusowych, komplet wierteł, komplet gwintowników i narzynek, piłę
ręczną do metalu, piłę ręczną do drewna, wkrętaki, klucze do krępowania szyn, pistolet
grzejny;
8)
pracownię ortopedyczno-techniczną, wyposażoną w: modele, plansze, tablice i fotogramy
anatomiczne, aparaty i sprzęt specjalistyczny do pomiarów antropometrycznych, tablice
czynnościowej oceny i analizy chodu w protezach, przezrocza i filmy dydaktyczne niezbędne
do realizacji procesu kształcenia, modele statyczne i dynamiczne przedmiotów ortopedycznych
i sprzętu rehabilitacyjnego, katalogi przedmiotów ortopedycznych i sprzętu rehabilitacyjnego,
normy dotyczące projektowania i wytwarzania przedmiotów ortopedycznych, plansze narzędzi
i urządzeń, próbki materiałów stosowanych przy wytwarzaniu przedmiotów ortopedycznych,
przykładowe rysunki wykonawcze, złożeniowe, zestawieniowe, montażowe, schematy, przykładowe
instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, przybory do wykonywania i opracowywania projektu
technicznego;
9)
pracownię wspomagania komputerowego działalności zawodowej, wyposażoną w: tablicę
interaktywną z oprogramowaniem, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów) z pakietem programów biurowych oraz drukarkami (po jednym urządzeniu
na cztery stanowiska).
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, szpitalnych oddziałach ortopedycznych
i rehabilitacji, zakładach usprawniania leczniczego, zakładach sprzętu ortopedycznego
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych prowadzonej w formie stacjonarnej, minimalną liczbę
godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich
zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę
do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej
w zawodzie.
Szkoła policealna
TECHNIK OCHRONY FIZYCZNEJ OSÓB I MIENIA 541315
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik ochrony fizycznej osób i mienia powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania i realizowania ochrony fizycznej i zabezpieczenia technicznego;
2)
organizowania i realizowania ochrony obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej
ochronie;
3)
organizowania i realizowania ochrony wartości pieniężnych;
4)
organizowania i realizowania zabezpieczenia imprez masowych.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodach lub grupie zawodów PKZ(MS.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik ochrony
fizycznej osób i mienia:
MS.03. Ochrona osób i mienia.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik ochrony fizycznej osób i mienia
powinna posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię ochrony osób i mienia, wyposażoną w: tablice poglądowe, wzory dokumentów
sporządzanych w związku z ochroną osób i mienia; piśmiennictwo zawodowe, zestaw przepisów
prawa dotyczących zasad ochrony osób i mienia, plansze poglądowe zawierające zasady
ochrony fizycznej osób, mienia i transportu wartości pieniężnych; dokumentację techniczną
urządzeń oraz pojazdów używanych do transportu wartości pieniężnych; środki łączności
wewnętrznej i zewnętrznej lub ich schematy i plansze; schematy technicznych środków
zabezpieczeń; urządzenia i systemy sygnalizacji włamania i napadu, sygnalizacji pożaru,
kontroli dostępu, czujki, kamery lub ich schematy i plansze;
2)
pracownię samoobrony i technik interwencji, wyposażoną w: materace sportowe do swobodnego
poruszania się podczas szkolenia w zakresie: wyprowadzania i blokowania uderzeń, ćwiczenia
padów i przewrotów, rzutów, chwytów transportowych i obchwytów, a także uwalniania
się z nich, zakładania kajdanek, posługiwania się pałką obronną wielofunkcyjną, przeglądania
osób i rzeczy podczas imprez masowych; środki przymusu bezpośredniego;
3)
pracownię wyszkolenia strzeleckiego, wyposażoną w: instrukcje określające zasady organizacji
i warunki bezpieczeństwa strzelania; trenażery komputerowe; przekroje i egzemplarze
ćwiczebne rewolwerów i pistoletów bojowych, gazowych, pistoletów maszynowych i strzelb
gładkolufowych oraz broni sportowej, a także broni samodziałowej i imitacji broni
palnej; amunicję szkolną (ćwiczebną); instrukcje strzelań; wzory tarcz i figur strzelniczych;
tablice poglądowe dotyczące zasad użycia broni palnej i sposoby postępowania po postrzeleniu
osoby.
Szkoła powinna zapewnić dostęp do strzelnicy w celu realizacji części zajęć z wyszkolenia
strzeleckiego, w szczególności strzelania. Liczba uczniów przewidziana do szkolenia
strzeleckiego jest uzależniona od liczby stanowisk strzeleckich (jedno stanowisko
dla jednego ucznia).
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych oraz przedsiębiorstwach
zatrudniających pracowników ochrony fizycznej osób i mienia.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
OPIEKUN MEDYCZNY 532102
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie opiekun medyczny powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
rozpoznawania i rozwiązywania problemów opiekuńczych osoby chorej i niesamodzielnej
w różnym stopniu zaawansowania choroby i w różnym wieku;
2)
pomagania osobie chorej i niesamodzielnej w zaspakajaniu potrzeb bio-psycho-społecznych;
3)
asystowania pielęgniarce i innemu personelowi medycznemu podczas wykonywania zabiegów
pielęgnacyjnych;
4)
konserwacji, dezynfekcji przyborów i narzędzi stosowanych podczas wykonywania zabiegów;
5)
podejmowania współpracy z zespołem opiekuńczym i terapeutycznym podczas świadczenia
usług z zakresu opieki medycznej nad osobą chorą i niesamodzielną.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie opiekun medyczny:
MS.04. Świadczenie usług opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie opiekun medyczny powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię anatomiczną, wyposażoną w: modele anatomiczne, foliogramy, programy komputerowe
z zakresu anatomii, filmy dydaktyczne, atlasy, plansze dotyczące anatomii człowieka,
stanowisko komputerowe dla nauczyciela, z dostępem do Internetu, z drukarką, ze skanerem
oraz z projektorem multimedialnym, fantomy osoby dorosłej, dziecka i niemowlęcia do
resuscytacji krążeniowo-oddechowej, defibrylator automatyczny, kołnierze ortopedyczne,
środki opatrunkowe;
2)
pracownię zabiegów higienicznych i pielęgnacyjnych, wyposażoną w: urządzenia sanitarne,
przybory i środki higieniczne, łóżka szpitalne z oprzyrządowaniem, szafki przyłóżkowe
z regulowanym blatem, pościel, bieliznę pościelową i osobistą, parawany, taborety,
pojemnik na brudną bieliznę, pojemniki na odpady, sprzęt do przemieszczania chorych,
materace przeciwodleżynowe, udogodnienia dla chorych, takie jak poręcze i ławeczki,
fantomy do nauki czynności higienicznych, wyroby medyczne do pielęgnacji pacjenta
leżącego, środki pielęgnacyjne, termometry, aparaty do mierzenia ciśnienia, apteczkę
pierwszej pomocy.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, podmiotach leczniczych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
OPIEKUNKA ŚRODOWISKOWA 341204
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie opiekunka środowiskowa powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
organizowania opieki oraz wsparcia społecznego osobie podopiecznej;
2)
sprawowania opieki nad osobą podopieczną niesamodzielną i przewlekle chorą w celu
zapewnienia jej bezpieczeństwa zdrowotnego i higieny osobistej;
3)
pomagania osobie podopiecznej w prowadzeniu gospodarstwa domowego w zakresie: gospodarowania
budżetem, dokonywania zakupów, sporządzania posiłków, utrzymania porządku w domu oraz
tworzenia optymalnych warunków życia;
4)
motywowania osoby podopiecznej do samodzielności oraz aktywności intelektualnej, fizycznej
i społecznej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiącego
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie opiekunka środowiskowa:
MS.05. Świadczenie usług opiekuńczych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie opiekunka środowiskowa powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię umiejętności opiekuńczych, wyposażoną w: sprzęt audiowizualny, taki jak:
telewizor, odtwarzacz DVD, odtwarzacz wideo, rzutnik pisma; ekran projekcyjny, fantomy
do nauki umiejętności higienicznych, łóżka szpitalne z pełnym wyposażeniem, szafki
i stoliki przyłóżkowe, sprzęt, urządzenia i przybory do wykonywania zabiegów higienicznych
i czynności pielęgnacyjnych u osoby leżącej i całkowicie unieruchomionej, fantomy
osoby dorosłej, niemowlęcia i dziecka do prowadzenia resuscytacji krążeniowo-oddechowej,
defibrylator automatyczny, kołnierze ortopedyczne, środki opatrunkowe, aparat do pomiaru
ciśnienia, termometry, sprzęt rehabilitacyjny i przedmioty ortopedyczne, środki ochrony
indywidualnej;
2)
pracownię higieny żywienia, wyposażoną w: sprzęt gospodarstwa domowego, zastawę kuchenną,
zastawę stołową, pomoce techniczne ułatwiające samodzielne wykonywanie prac kulinarnych
dla osób z ograniczoną sprawnością w zakresie małej motoryki;
3)
pracownię terapii zajęciowej, wyposażoną w: materiały, przybory do zajęć plastyczno-technicznych,
sprzęt i przybory do szycia oraz haftowania, sprzęt do gier i zabaw, sprzęt fotograficzny;
4)
pracownię wspomagania komputerowego działalności zawodowej, wyposażoną w: tablicę
interaktywną z oprogramowaniem, projektor multimedialny, stanowiska komputerowe dla
uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarkę, pakiety programów biurowych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach pomocy
społecznej, w środowisku zamieszkania podopiecznego oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła
organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki pracy właściwe
dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
OPIEKUN W DOMU POMOCY SPOŁECZNEJ 341203
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie opiekun w domu pomocy społecznej powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
rozpoznawania i oceniania stanu funkcjonowania fizycznego, psychicznego i społecznego
osoby podopiecznej;
2)
opracowywania indywidualnego planu procesu pomocy i opieki dla osoby podopiecznej
przebywającej w instytucji opiekuńczo-leczniczej, uwzględniającego poziom możliwości
psychofizycznych osoby podopiecznej oraz zasoby instytucji;
3)
sprawowania opieki nad osobą podopieczną niesamodzielną, niepełnosprawną lub przewlekle
chorą oraz udzielanie jej wsparcia emocjonalnego;
4)
utrzymywania sprawności i aktywizowanie podopiecznych we współpracy z zespołem terapeutycznym;
5)
wspierania oraz motywowania osoby podopiecznej do podejmowania aktywnych form spędzania
czasu wolnego umożliwiających samorealizację, rozwijających zainteresowania i usprawniających
psychofizycznie oraz społecznie.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie opiekun w domu
pomocy społecznej:
MS.06. Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie podopiecznej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie opiekun w domu pomocy społecznej powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię umiejętności opiekuńczo-higienicznych, wyposażoną w: sprzęt audiowizualny,
taki jak: telewizor, odtwarzacz DVD, odtwarzacz wideo, rzutnik pisma; łóżka szpitalne
z pełnym wyposażeniem, fantomy do nauki czynności higienicznych, szafki i stoliki
przyłóżkowe, wózek inwalidzki, parawan, sprzęt, urządzenia i przybory do wykonywania
zabiegów higienicznych i czynności opiekuńczych u osoby leżącej i całkowicie unieruchomionej,
udogodnienia dla chorych, takie jak poręcze i ławeczki; sprzęt ortopedyczny i rehabilitacyjny,
środki pomocnicze, fantomy osoby dorosłej i dziecka do resuscytacji krążeniowo-oddechowej,
aparat do pomiaru ciśnienia, termometry, środki ochrony indywidualnej;
2)
pracownię aktywizowania, wyposażoną w: sprzęt, materiały i przybory do zajęć plastyczno-technicznych,
sprzęt, materiały i przybory do szycia oraz haftowania, sprzęt do gier i zabaw, sprzęt
fotograficzny, kamerę, dyktafon, sprzęt audiowizualny, taki jak: telewizor, odtwarzacz
DVD, odtwarzacz wideo, rzutnik pisma; zestaw płyt CD i DVD, rower stacjonarny, maty,
materace, drabinki, ławeczki, piłki do gier zespołowych, piłki lekarskie, ciężarki,
sprzęt do gimnastyki artystycznej;
3)
pracownię wspomagania komputerowego działalności zawodowej, wyposażoną w: tablicę
interaktywną z oprogramowaniem, stanowisko komputerowe (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, drukarkę,
skaner, pakiety programów biurowych i graficznych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: całodobowych domach pomocy społecznej,
zakładach opiekuńczo-leczniczych, jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej dziennego
pobytu oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
OPIEKUN OSOBY STARSZEJ 341202
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie opiekun osoby starszej powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
rozpoznawania możliwości oraz ograniczeń w funkcjonowaniu osoby starszej wynikających
z rodzaju i stopnia niepełnosprawności;
2)
rozpoznawania i interpretowania sytuacji społecznej, warunków życia, relacji z rodziną,
grupą i środowiskiem lokalnym osoby starszej oraz wykorzystywania zasobów indywidualnych,
środowiska rodzinnego, instytucjonalnego i lokalnego w pracy z osobą starszą;
3)
dobierania metod, technik, narzędzi i form realizacji działań opiekuńczo-wspierających
do sytuacji życiowej, stanu zdrowia, rozpoznanych problemów i potrzeb osoby starszej;
4)
udzielania wsparcia emocjonalnego i aktywizowanie osoby starszej do samodzielności
życiowej w zależności od rodzaju i stopnia niepełnosprawności;
5)
nawiązywania, podtrzymywania i rozwijania współpracy z podmiotami działającymi na
rzecz osoby starszej w środowisku lokalnym.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie opiekun osoby
starszej:
MS.07. Świadczenie usług opiekuńczo-wspierających osobie starszej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie opiekun osoby starszej powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię opiekuńczo-higieniczną, wyposażoną w: łóżka szpitalne z pełnym wyposażeniem,
fantom do nauki umiejętności higienicznych, szafki i stoliki przyłóżkowe, materace
przeciwodleżynowe, sprzęt, urządzenia i przybory do wykonywania zabiegów higienicznych
i czynności opiekuńczych u osoby leżącej i całkowicie unieruchomionej, udogodnienia
dla chorych, takie jak poręcze i ławeczki, sprzęt do ćwiczeń służący do pokonywania
barier architektonicznych: schody i pochylnia, wózek inwalidzki, sprzęt usprawniający,
fantom osoby dorosłej, dziecka do resuscytacji krążeniowo-oddechowej, defibrylator
automatyczny, środki opatrunkowe, sprzęt audiowizualny, taki jak: telewizor, odtwarzacz
DVD, odtwarzacz wideo, rzutnik pisma;
2)
pracownię gospodarstwa domowego, wyposażoną w: zestaw mebli kuchennych; sprzęt gospodarstwa
domowego; zestaw naczyń do przygotowywania i spożywania posiłków;
3)
pracownię umiejętności społecznych i arteterapii, wyposażoną w: sprzęt audiowizualny,
taki jak: telewizor, odtwarzacz DVD, odtwarzacz wideo, rzutnik pisma; cyfrowy aparat
fotograficzny, dyktafon, kamerę, projektor multimedialny, ekran projekcyjny, instrumenty
muzyczne, maszynę i przybory do szycia, artykuły biurowe i plastyczne;
4)
pracownię wspomagania komputerowego działalności zawodowej, wyposażoną w: tablicę
interaktywną z oprogramowaniem, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z dostępem
do Internetu, z drukarką, ze skanerem oraz z pakietem programów biurowych i graficznych,
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) z dostępem
do Internetu, z pakietem programów biurowych i graficznych i drukarkami (po jednym
urządzeniu na cztery stanowiska).
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, zakładach opiekuńczo-leczniczych,
jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej dziennego pobytu, całodobowych domach
pomocy społecznej, organizacjach i stowarzyszeniach działających na rzecz potrzebujących
pomocy oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
ASYSTENT OSOBY NIEPEŁNOSPRAWNEJ 341201
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie asystent osoby niepełnosprawnej powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
udzielania pomocy osobie niepełnosprawnej w korzystaniu z rożnych form kompleksowej
rehabilitacji;
2)
świadczenia opieki osobie niepełnosprawnej w zakresie czynności higienicznych i pielęgnacyjnych
oraz pomagania w prowadzeniu gospodarstwa domowego;
3)
wspierania osoby niepełnosprawnej w dążeniu do samodzielności życiowej;
4)
motywowania osoby niepełnosprawnej do aktywności społecznej i zawodowej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie asystent osoby
niepełnosprawnej:
MS.08. Udzielanie pomocy i organizacja wsparcia osobie niepełnosprawnej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie asystent osoby niepełnosprawnej powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię umiejętności opiekuńczych, wyposażoną w: sprzęt audiowizualny, taki jak:
telewizor, odtwarzacz DVD, odtwarzacz wideo, rzutnik pisma; ekran projekcyjny, fantomy
do nauki umiejętności higienicznych, łóżka szpitalne z pełnym wyposażeniem, szafki
i stoliki przyłóżkowe, sprzęt, urządzenia i przybory do wykonywania zabiegów higienicznych
i czynności pielęgnacyjnych u osoby leżącej i całkowicie unieruchomionej, fantomy
osoby dorosłej, niemowlęcia i dziecka do resuscytacji krążeniowo-oddechowej, defibrylator
automatyczny, środki opatrunkowe, aparaty do pomiaru ciśnienia, termometry, sprzęt
rehabilitacyjny i przedmioty ortopedyczne, środki ochrony indywidualnej;
2)
pracownię higieny żywienia, wyposażoną w: sprzęt gospodarstwa domowego, zastawę kuchenną,
zastawę stołową, pomoce techniczne ułatwiające samodzielne wykonywanie prac kulinarnych
dla osób z ograniczoną sprawnością w zakresie małej motoryki;
3)
pracownię terapii zajęciowej, wyposażoną w: sprzęt audiowizualny, taki jak: telewizor,
odtwarzacz DVD, odtwarzacz video, rzutnik pisma; sprzęt, narzędzia i materiały do
ergoterapii; materiały i przybory do zajęć plastyczno-technicznych, sprzęt do gier
i zabaw, sprzęt fotograficzny;
4)
pracownię wspomagania komputerowego działalności zawodowej, wyposażoną w: tablicę
interaktywną z oprogramowaniem, projektor multimedialny, stanowiska komputerowe dla
uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), drukarkę, pakiety programów biurowych.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, jednostkach organizacyjnych
pomocy społecznej, instytucjach działających na rzecz osób niepełnosprawnych, środowisku
zamieszkania osoby niepełnosprawnej oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
TERAPEUTA ZAJĘCIOWY 325907
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie terapeuta zajęciowy powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
nawiązywania i podtrzymywania kontaktu terapeutycznego z podopiecznym, jego rodziną,
środowiskiem i zespołem aktywizująco-terapeutycznym przez terapeutę zajęciowego;
2)
rozpoznawania i diagnozowania potrzeb bio-psycho-społecznych podopiecznego przez terapeutę
zajęciowego;
3)
planowania indywidualnego i grupowego programu działań terapeutycznych, uwzględniających
diagnozę oraz możliwości, potrzeby i zainteresowania podopiecznego;
4)
organizowania działań w zakresie terapii zajęciowej, w celu poprawy funkcjonowania
fizycznego, psychicznego i społecznego podopiecznego oraz jego integracji społecznej
i zawodowej;
5)
dokumentowania, monitorowania i oceniania przebiegu procesu terapeutycznego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie terapeuta zajęciowy:
MS.09. Świadczenie usług w zakresie terapii zajęciowej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie terapeuta zajęciowy powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię arteterapii, wyposażoną w: materiały i przybory malarsko-plastyczne, materiały
i przybory do malowania na szkle, rzeźbienia, wykonywania witraży, linorytów;
2)
pracownię umiejętności interpersonalnych, wyposażoną w: sprzęt audiowizualny, taki
jak: telewizor, odtwarzacz DVD, odtwarzacz wideo, rzutnik pisma oraz pomoce dydaktyczne
służące do kształtowania umiejętności praktycznych związanych z komunikacją werbalną
i niewerbalną, rozwiązywaniem sytuacji problemowych, ćwiczeniem zachowań asertywnych
i technik negocjacji;
3)
pracownię higieny osobistej, wyposażoną w: sprzęt przystosowany dla osób niepełnosprawnych,
sprzęt niezbędny do utrzymania higieny ciała oraz sprzęt pomocniczy służący do rozwijania
umiejętności praktycznych związanych z utrzymaniem czystości ciała;
4)
pracownię rękodzielniczo-krawiecką, wyposażoną w: zestaw narzędzi i przyborów krawieckich
i dziewiarskich, podręczniki kroju i szycia, podręczniki dziewiarstwa i haftu, żurnale;
stanowiska: kroju, szycia, prasowania, haftowania, tkania, wykonywania makramy, dziewiarstwa
ręcznego;
5)
pracownię gospodarstwa domowego i kulinarną, wyposażoną w: sprzęt typowy dla kuchni
domowej oraz wyposażenie ułatwiające osobom niepełnosprawnym przygotowywanie posiłków,
plansze zawierające skład poszczególnych produktów spożywczych, książki kucharskie,
sprzęt gospodarstwa domowego, służące do rozwijania umiejętności praktycznych związanych
z racjonalnym gospodarowaniem własnym budżetem oraz przygotowywaniem posiłków i czynnościami
dnia codziennego;
6)
pracownię organizacji czasu wolnego, wyposażoną w: sprzęt audiowizualny, taki jak:
telewizor, odtwarzacz DVD, odtwarzacz wideo, rzutnik pisma; instrumenty muzyczne i
zestaw płyt CD, DVD, kaset magnetofonowych, kaset wideo, sprzęt sportowy, sprzęt turystyczny,
biblioteczkę, komputer, służące do rozwijania umiejętności praktycznych związanych
ze spędzaniem czasu wolnego.
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie terapeuta zajęciowy może zapewnić następujące
pomieszczenia dydaktyczne, w których będą realizowane zajęcia fakultatywne:
1)
pracownię introligatorską, wyposażoną w: zestaw narzędzi introligatorskich, zestaw
materiałów i surowców niezbędnych do wykonywania prac introligatorskich;
2)
pracownię wikliniarską, w której powinny być zorganizowane stanowiska: stanowisko
do obróbki wstępnej wikliny, stanowisko wikliniarskie, wyposażone w: wannę do moczenia
wikliny, narzędzia do obróbki i kształtowania wikliny, wzory wyrobów z wikliny;
3)
pracownię ceramiczną, wyposażoną w: stanowisko do przygotowywania gliny, stanowisko
garncarskie, stanowisko szkliwienia, piecownia, koło garncarskie, formy odlewnicze,
glinę, farby do szkliwienia, narzędzia do obróbki gliny, naczynia do moczenia gliny,
piec ceramiczny;
4)
pracownię wyrobów z drewna, metalu i skóry, wyposażoną w: stanowisko do obróbki ręcznej
drewna, stanowisko do obróbki mechanicznej drewna, stanowisko wyrobów z metalu, stanowisko
wyrobów ze skóry, zestaw narzędzi do obróbki drewna, materiały do wytwarzania wyrobów
z drewna, metalu i skóry.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: podmiotach leczniczych i jednostkach organizacyjnych
pomocy społecznej oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
ORTOPTYSTKA 325906
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie ortoptystka powinien być przygotowany do wykonywania
następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania badań ortoptycznych i określonych badań okulistycznych;
2)
prowadzenia ćwiczeń w niedowidzeniu i zaburzeniach widzenia obuocznego;
3)
dobierania pomocy optycznych i nieoptycznych;
4)
komunikowania się z pacjentem, lekarzem okulistą i zespołem terapeutycznym;
5)
prowadzenia działań w zakresie profilaktyki ortoptycznej i okulistycznej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie ortoptystka:
MS.10. Świadczenie usług medycznych w zakresie ortoptyki.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie ortoptystka powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię anatomiczną, wyposażoną w: plansze, preparaty i modele narządu wzroku, atlasy
anatomiczne, stanowisko komputerowe dla nauczyciela z projektorem multimedialnym z
oprogramowaniem do nauki anatomii i fizjologii, fantomy osoby dorosłej, dziecka i
niemowlęcia do resuscytacji krążeniowo-oddechowej, defibrylator automatyczny, kołnierze
ortopedyczne, środki opatrunkowe;
2)
gabinet ortoptyczny, wyposażony w: sprzęt i aparaty do: badania ostrości wzroku, badania
refrakcji, doboru pomocy optycznych i nieoptycznych, mierzenia rozstawu źrenic, odczytywania
mocy szkieł okularowych i soczewek kontaktowych, badania zeza, widzenia obuocznego
i ćwiczeń ortoptycznych, badania kąta: zeza, widzenia obuocznego i stereoskopowego,
badania korespondencji siatkówkowej, ćwiczeń ortoptycznych, badania fiksacji i ćwiczeń
pleoptycznych, badań i ćwiczeń mięśni gałek ocznych i akomodacji, badania położenia
gałki ocznej, badania podwójnego widzenia, ćwiczeń konwergencji, badań dodatkowych
ortoptycznych i wybranych okulistycznych, badania pola widzenia, badania przedniego
i tylnego odcinka oka, badania widzenia obuocznego; testy do badania widzenia obuocznego,
w tym stereoskopowego; kasetę okulistyczną i foropter, kasetę z pryzmatami, listwy
pryzmatyczne.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, gabinetach leczenia
zeza, szpitalnych i klinicznych oddziałach okulistyki, gabinetach pleoptyczno-ortoptycznych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (280 godz.)
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
OPIEKUNKA DZIECIĘCA 325905
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie opiekunka dziecięca powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
planowania i organizowania pracy opiekuńczej, wychowawczej i edukacyjnej;
2)
pielęgnowania dziecka zdrowego, chorego i niepełnosprawnego;
3)
prowadzenia działań wychowawczych i edukacyjnych wspomagających rozwój psychomotoryczny
dziecka;
4)
promowania zdrowia i prowadzenia działań profilaktycznych;
5)
udzielania pomocy w stanach zagrożenia zdrowotnego dziecka.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie opiekunka dziecięca:
MS.11. Świadczenie usług opiekuńczych i wspomagających rozwój dziecka.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie opiekunka dziecięca powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię wychowania dziecka, wyposażoną w: zabawki i pomoce dydaktyczne do stymulacji
wszechstronnego rozwoju niemowlęcia oraz dziecka w 2., 3. i 4. roku życia; kąciki
tematyczne, płyty CD z piosenkami i bajkami dla dzieci, flanelograf z elementami graficznymi,
plansze i tablice dotyczące fonetyki, sprzęt i pomoce do przedstawień, teatrzyków
dla dzieci, stanowisko z lustrem do ćwiczeń aparatu artykulacyjnego, narzędzia diagnozujące
rozwój psychomotoryczny dziecka, biblioteczkę z literaturą dla dzieci, biblioteczkę
tematyczną wyposażoną w literaturę przedmiotową, czasopisma, albumy, filmy dydaktyczne
dotyczące wychowania dziecka, psychologii, pedagogiki, defektologii, sprzęt audiowizualny,
taki jak: telewizor, odtwarzacz DVD, odtwarzacz wideo, rzutnik pisma; ekran biały,
komputer z pakietem programów biurowych, projektor multimedialny;
2)
pracownię pielęgnowania dziecka, wyposażoną w: łóżeczka dla noworodków i niemowląt,
stoły do przewijania, fantomy noworodka i niemowlęcia, stolik zabiegowy, wagę lekarską,
kącik do kąpieli, kącik do karmienia niemowlęcia, kącik higieniczny, instalację bieżącej
wody, bieliznę pościelową, bieliznę dziecięcą, środki do pielęgnacji, środki antyseptyczne,
sprzęt i przybory do: toalety i kąpieli niemowląt, pojenia i karmienia niemowląt,
mierzenia temperatury, toalety jamy ustnej, likwidacji zmian skórnych, pomoce dydaktyczne
do promowania zdrowia, biblioteczkę tematyczną wyposażoną w literaturę przedmiotową,
czasopisma, albumy i filmy dotyczące anatomii i fizjologii oraz pielęgnowania dziecka
i schorzeń wieku dziecięcego;
3)
pracownię muzyczną, wyposażoną w: płytotekę z utworami dla dzieci, muzyką poważną
i ludową, śpiewniki dziecięce, instrumenty muzyczne, biblioteczkę tematyczną wyposażoną
w literaturę przedmiotową i czasopisma dotyczące edukacji muzycznej;
4)
pracownię plastyczno-techniczną wyposażoną w: materiały, narzędzia i przybory do prac
technicznych i plastycznych, maszynę do szycia, żelazko i deskę do prasowania, zgrzewarkę
do folii, instalację ciepłej wody, szafy, tablice korkowe, stoły do pracy, biblioteczkę
tematyczną wyposażoną w literaturę przedmiotową i czasopisma dotyczące edukacji plastycznej;
5)
pracownię pierwszej pomocy, wyposażoną w: fantomy osoby dorosłej, dziecka, niemowlęcia
do resuscytacji krążeniowo-oddechowej, wyroby medyczne do: bandażowania, zakładania
opatrunków, okładów, tamowania krwawień, unieruchamiania kończyn, środki do dezynfekcji
ran, przyrządy do pomiaru temperatury i aparat do pomiaru ciśnienia, apteczkę pierwszej
pomocy, filmy dydaktyczne dotyczące pierwszej pomocy.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach dziennej
i całodobowej opieki nad dziećmi (żłobkach, przedszkolach, domach małego dziecka)
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie. Praktyka zawodowa powinna być zorganizowana w wymiarze 4
tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK BEZPIECZEŃSTWA I HIGIENY PRACY 325509
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik bezpieczeństwa i higieny pracy powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
oceniania stopnia zagrożeń i ryzyka zawodowego powodowanego przez czynniki chemiczne,
fizyczne i biologiczne występujące w środowisku pracy;
2)
rozwiązywania bieżących problemów technicznych i organizacyjnych związanych z bezpieczeństwem
i ergonomią w skali zakładu pracy i w odniesieniu do stanowisk pracy;
3)
współuczestniczenia w ustalaniu okoliczności, przyczyn wypadków i chorób zawodowych;
4)
organizowania i prowadzenia szkoleń z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.d);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik bezpieczeństwa
i higieny pracy:
MS.12. Zarządzanie bezpieczeństwem w środowisku pracy.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik bezpieczeństwa i higieny pracy powinna
posiadać pracownię bezpieczeństwa i higieny pracy wyposażoną w: stanowiska komputerowe
dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia), stanowisko komputerowe dla nauczyciela
z dostępem do Internetu; drukarki i skanery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska
komputerowe), pakiet programów biurowych; stanowiska wykonywania badań i pomiaru czynników
środowiska pracy (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), stanowisko do badań fizjologicznych
- miernik wydatku energetycznego, fantomy osoby dorosłej, niemowlęcia, dziecka do
resuscytacji krążeniowo-oddechowej, karty charakterystyk substancji niebezpiecznych;
środki ochrony indywidualnej, apteczkę pierwszej pomocy, materiały dydaktyczne, instrukcje
do ćwiczeń, wzory protokołów kontrolnych i powypadkowych, sporządzanych przez służby
BHP, zestaw norm i przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów
szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
HIGIENISTKA STOMATOLOGICZNA 325102
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie higienistka stomatologiczna powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania gabinetu i stanowiska pracy lekarza dentysty oraz bieżącej konserwacji
sprzętu;
2)
organizowania prac związanych ze świadczeniem usług z zakresu stomatologii;
3)
wykonywania czynności administracyjnych i prowadzenie dokumentacji związanej z funkcjonowaniem
gabinetu dentystycznego;
4)
wykonywania wstępnych badań stomatologicznych i zabiegów profilaktyczno-leczniczych
pod nadzorem i na zlecenie lekarza dentysty;
5)
prowadzenia stomatologicznej edukacji zdrowotnej i promocji zdrowia w różnych środowiskach.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie higienistka
stomatologiczna:
MS.13. Prowadzenie działalności profilaktyczno-leczniczej pod nadzorem i na zlecenie
lekarza dentysty oraz utrzymanie gabinetu w gotowości do pracy i prowadzenie promocji
zdrowia.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie higienistka stomatologiczna powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię do ćwiczeń przedklinicznych, w której powinny być zorganizowane: stanowisko
dla lekarza dentysty, stanowisko dla asystentki stomatologicznej, stanowisko dla higienistki
stomatologicznej, wyposażone w: zestaw mebli, szafki na bieliznę, leki, szafkę szklaną
na zestaw pierwszej pomocy, krzesełko dla asysty i dla lekarza dentysty, umywalki,
pojemnik na odpady komunalne, medyczne i niebezpieczne, dozowniki do mydła, komputer
z drukarką i oprogramowaniem do obsługi gabinetu dentystycznego, szafkę na dokumentację
medyczną, apteczkę pierwszej pomocy, gaśnicę, unit stomatologiczny ze standardowym
wyposażeniem, fotel stomatologiczny, lampę do utwardzania wypełnień, wanienkę do dezynfekcji
narzędzi, pojemnik do dezynfekcji drobnych narzędzi rotacyjnych, autoklaw klasy B,
zgrzewarkę, destylarkę, myjkę ultradźwiękową, piaskarkę profilaktyczną, endometr zintegrowany,
prostnicę stomatologiczną, końcówki do skalera, przyłbicę, okulary ochronne, wstrząsarkę
do amalgamatu, pistolet do amalgamatu, zestawy do zarabiania materiałów stomatologicznych,
negatoskop, koferdam, karpulę, endobox z linijką endodontyczną, ochraniacz metalowy
na palec, retraktor do policzków, lupę, kamerę wewnątrzustną, monitor do fotela, kasę
fiskalną, zestaw kleszczy ortodontycznych; akcesoria jednorazowego użycia: zestaw
procedur higienicznych, jednorazowe pokrowce na zagłówki; narzędzia niezbędne do ćwiczeń
w pracowni: do leczenia zachowawczego, do leczenia endodontycznego, do leczenia periodontologicznego,
stosowane w chirurgii stomatologicznej, do leczenia protetycznego oraz materiały stomatologiczne
i stanowisko do rejestracji - recepcja;
2)
pracownię edukacji zdrowotnej, wyposażoną w: szafki i gabloty na materiały dydaktyczne,
szafki z ciągłym, dużym blatem na sprzęty, narzędzia, urządzenia i przedmioty profilaktyczne
właściwe dla zawodu, ekran, komputer z oprogramowaniem, umywalkę, zestawy przyborów
do nauki higieny jamy ustnej, fantomy symulacyjne i anatomiczne (głowy i szyi), modele
szczęk i żuchw, zgłębniki periodontologiczne, zestawy przyborów do nauki profilaktyki
ortodontycznej, aparat ortodontyczny, kluczyki do rozkręcania płytek, lusterko kosmetyczne,
poglądowe prace wykonywanych uzupełnień protetycznych, gipsowe modele diagnostyczne,
mikroskopy, preparaty tkankowe, biblioteczkę tematyczną z podręcznikami, literaturą
zawodową, instrukcjami i procedurami dotyczącymi higieny jamy ustnej, plansze poglądowe,
foliogramy, tablicę interaktywną, stanowisko komputerowe dla nauczyciela, stanowiska
komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z pakietem programów
biurowych, drukarki i skanery (po jednym urządzeniu na dwa stanowiska komputerowe).
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, gabinetach stomatologicznych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
ASYSTENTKA STOMATOLOGICZNA 325101
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie asystentka stomatologiczna powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania gabinetu i stanowiska pracy lekarza dentysty do pracy;
2)
asystowania lekarzowi dentyście podczas wykonywania zabiegów;
3)
przygotowywania i przechowywania leków, materiałów, narzędzi oraz konserwowania na
bieżąco sprzętu stosowanego w stomatologii;
4)
wykonywania czynności administracyjnych i prowadzenia dokumentacji związanej z funkcjonowaniem
gabinetu dentystycznego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie asystentka stomatologiczna:
MS.14. Asystowanie lekarzowi dentyście i utrzymanie gabinetu w gotowości do pracy.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie asystentka stomatologiczna powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię do ćwiczeń przedklinicznych, wyposażoną w: szafki na bieliznę, leki, zestaw
pierwszej pomocy, krzesełko dla asysty i dla lekarza, umywalkę, zlewozmywak, pojemniki
na odpady komunalne i medyczne, pojemnik na odpady niebezpieczne, dozowniki do mydła,
szafkę na dokumentację medyczną, apteczkę pierwszej pomocy, sprzęt stomatologiczny:
unit stomatologiczny ze standardowym wyposażeniem, fotel stomatologiczny, lupę, kamerę
wewnątrzustną, monitor do unitu, kasę fiskalną, lampę do utwardzania wypełnień, asystor
stomatologiczny, autoklaw klasy B, zgrzewarkę, destylarkę, myjkę ultradźwiękową, wanienki
i pojemniki do dezynfekcji, mikropiaskarkę profilaktyczną, endometr, prostnicę stomatologiczną,
końcówki do skalera, wstrząsarkę do materiałów w kapsułkach, pistolet do amalgamatu,
zestawy do zarabiania materiałów stomatologicznych, negatoskop, fantom do ćwiczeń
z modelami szczęki i żuchwy, koferdam, karpulę, endobox z linijką endodontyczną, ochraniacz
metalowy na palec, retraktor do policzków, przyłbicę, okulary ochronne, akcesoria
jednorazowego użytku, watę, ligninę, gazę, zestaw procedur higienicznych;
2)
pracownię leczenia zachowawczego, wyposażoną w: narzędzia niezbędne do leczenia endodontycznego
i periodontologicznego, do leczenia oraz do stosowania w chirurgii stomatologicznej,
do leczenia protetycznego, materiały stomatologiczne, materiały endodontyczne, materiały
chemiczne do udrażniania i opracowania kanałów zębowych, kalkę zgryzową, uszczelniacze
bruzd, materiały do impregnacji szkliwa i zębiny, piasek do piaskarki profilaktycznej,
pasty czyszczące i polerujące, ćwieki gutaperkowe, sączki papierowe, masy wyciskowe
alginatowe, masy wyciskowe silikonowe, materiały do wykonywania koron tymczasowych,
materiały do tymczasowego i ostatecznego mocowania uzupełnień protetycznych, stanowisko
do rejestracji - recepcję, techniczne środki kształcenia, stanowisko komputerowe dla
nauczyciela z pakietem programów biurowych, projektor multimedialny, biblioteczkę
przedmiotową, plansze poglądowe, foliogramy i filmy dydaktyczne dotyczące leczenia
zachowawczego, tablicę interaktywną z oprogramowaniem, stanowiska komputerowe dla
uczniów (jedno dla dwóch uczniów), oprogramowanie do obsługi gabinetu stomatologicznego.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, gabinetach stomatologicznych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK DENTYSTYCZNY 321402
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik dentystyczny powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania protez zębowych oraz aparatów ortodontycznych zgodnie z projektem klinicznym
oraz na podstawie wycisków wykonanych przez lekarza dentystę;
2)
wykonywania protez pooperacyjnych, epitez twarzy i szyn zgodnie z projektem klinicznym
oraz na podstawie wycisków wykonanych przez lekarza dentystę;
3)
naprawiania protez zębowych i pooperacyjnych, szyn, aparatów ortodontycznych i epitez
twarzy;
4)
obsługiwania nowoczesnych urządzeń i aparatury w pracowni protetycznej i ortodontycznej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik dentystyczny:
MS.15. Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej,
ortodoncji oraz epitez twarzy.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik dentystyczny powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię anatomiczną, wyposażoną w: modele, plansze anatomiczne i fizjologiczne,
foliogramy, filmy dydaktyczne, programy komputerowe dotyczące anatomii człowieka,
teksty źródłowe, atlasy anatomiczne, modele anatomiczne, fantomy osoby dorosłej, dziecka
i niemowlęcia do resuscytacji krążeniowo-oddechowej, defibrylator automatyczny, kołnierze
ortopedyczne, środki opatrunkowe;
2)
pracownię protetyczno-ortodontyczną z wentylacją grawitacyjno-mechaniczną lub mechaniczną,
wyposażoną w: stanowiska pracy dla uczniów (jedno stanowisko dla jednego ucznia) i
stanowisko dla nauczyciela wyposażone w: stół z wyciągiem miejscowym, oświetleniem
miejscowym, palnikiem gazowym, mikrosilnikiem; narzędzia do modelowania; mikropalnik
spirytusowy, artykulator i zwieraki, komplet kleszczy protetycznych i ortodontycznych,
przyrząd do pomiarów równoległości zębów - paralelometr (jedno urządzenie dla ośmiu
uczniów), puszki do polimeryzacji akrylu, puszki do powielania modeli, piec do wypalania
ceramiki, urządzenie do utwardzania materiałów złożonych (kompozytowych), urządzenie
do tłoczenia wgłębnego, tygielek elektryczny do topienia wosku, urządzenie do pracy
w wosku techniką zanurzania, urządzenie do wykonywania modeli dzielonych (np. fiksator,
pinarka);
3)
gipsownię, wyposażoną w: instalację wodno-kanalizacyjną z osadnikami, wyciąg mechaniczny
oraz stół z dużym blatem i pojemnikami na gips, mieszadła mechaniczne z podciśnieniem
(mieszadła próżniowe), obcinarki do gipsu, wstrząsarki (wibratory), piłę mechaniczną
do przecinania modeli dzielonych; prasy hydrauliczne, wagę laboratoryjną do odważania
gipsu (masy osłaniającej) i naczynie skalowane do dozowania wody demineralizowanej
(płynu ekspansyjnego), dygestoria; urządzenia do polimeryzacji termicznej i ciśnieniowej,
urządzenia do wyparzania wosku, stanowisko ze sprężonym powietrzem, mieszalnik automatyczny
do rozdrabniania i topienia agaru, myjkę ultradźwiękową;
4)
pracownię odlewnictwa metalu, wyposażoną w: dygestoria i wyciągi mechaniczne do pieców,
suszarek i piaskarek lub systemy filtrów specjalistycznych oraz suszarkę do modeli
powielonych, piece do wygrzewania form odlewniczych, odlewnię indukcyjną, zestaw do
lutowania stopów, piaskarki, kompresor duży do obsługi piaskarek z przystosowaną instalacją
sprężonego powietrza;
5)
pracownię obróbki końcowej (polerownię), wyposażoną w: wyciąg mechaniczny oraz szlifierki
do metalu z wyciągami stanowiskowymi, polerki do akrylu i metalu z wyciągami stanowiskowymi,
aparat do polerowania elektrolitycznego, urządzenie ciśnieniowo-parowe (wytwornicę
pary wodnej);
6)
gabinet dentystyczny, wyposażony w: fotel dentystyczny, asystor stomatologiczny, specjalistyczne
krzesło dla lekarza i dla asysty, autoklaw klasy B, urządzenie do pakowania instrumentów,
artykulator, łuk twarzowy z kilkoma zestawami do przenoszenia danych artykulometrycznych,
leki, materiały i narzędzia stomatologiczne, lodówkę na preparaty, zlewozmywak do
mycia narzędzi, urządzenie i narzędzia do usuwania złogów nazębnych, myjkę ultradźwiękową,
zestawy diagnostyczne, zestawy instrumentów stomatologicznych, produkty lecznicze
i wyroby medyczne stosowne w protetyce dentystycznej i ortodoncji, zestawy łyżek wyciskowych,
podajniki ze środkiem myjącym i dezynfekującym, formularze dokumentacji stomatologicznej
stosowanej w gabinetach stomatologicznych, procedury i standardy postępowania zgodne
z wymaganiami sanitarno-epidemiologicznymi.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach szkolnych, podmiotach leczniczych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
PROTETYK SŁUCHU 321401
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie protetyk słuchu powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania badań słuchu u dorosłych i dzieci;
2)
analizowania i oceniania wyników badań słuchu na potrzeby protezowania;
3)
dobierania i dopasowywania aparatów słuchowych oraz urządzeń wspomagających słyszenie;
4)
sprawowania opieki audioprotetycznej po doborze aparatów słuchowych;
5)
prowadzenia działań profilaktycznych i udzielania pomocy w stanach zagrożenia zdrowotnego,
specyficznych dla zawodu protetyka słuchu.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie protetyk słuchu:
MS.16. Świadczenie usług medycznych w zakresie protetyki słuchu.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie protetyk słuchu powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię anatomiczną, wyposażoną w: modele i plansze anatomiczne, foliogramy, przeźrocza,
filmy dydaktyczne dotyczące anatomii człowieka, atlasy anatomiczne, fantomy osoby
dorosłej, dziecka i niemowlęcia do resuscytacji krążeniowo-oddechowej, defibrylator
automatyczny, środki opatrunkowe;
2)
pracownię audiometrii, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowisko do wykonywania badań wstępnych, umożliwiające prowadzenie rozmowy z pacjentem,
wykonywanie badania otoskopowego ucha, akumetrii i prób stroikowych,
b)
stanowisko do wykonywania badań audiometrycznych,
c)
stanowisko do wykonywania badań otoemisji akustycznych;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: kabinę audiometryczną, audiometr diagnostyczny,
zestaw testów do audiometrii słownej, tympanometr diagnostyczny, aparaturę do badania
otoemisji akustycznych i potencjałów wywołanych, komplet stroików, terkotkę Baraniego,
otoskop, komplet druków do rejestracji wyników, stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia) z pakietem programów biurowych, z drukarkami
i skanerami (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska);
3)
pracownię otoplastyki, w której powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowisko do pobierania odlewu ucha,
b)
stanowisko do wykonywania wkładki usznej metodą gipsową, utwardzanej za pomocą promieniowania
mikrofalowego,
c)
stanowisko do wykonywania wkładki usznej metodą żelową, utwardzanej za pomocą promieniowania
ultrafioletowego;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: zestaw do pobierania odlewów ucha, otoskop,
lodówkę, urządzenie do grzania i dystrybucji żelu, mieszalnik silikonu, urządzenie
do utwardzania żywic światłoutwardzalnych, puszkę do kąpieli ciśnieniowych, mikrofrezarkę
z kompletem narzędzi, narzędzia do szlifowania i polerowania, mikroskop stereoskopowy,
wyciągi odprowadzające pyły i opary, zestaw form do żelu, narzędzia pomocnicze, takie
jak: pęsety, igły, skalpele;
4)
pracownię komputerowego doboru aparatów słuchowych, w której powinny być zorganizowane
następujące stanowiska:
a)
stanowisko do wykonywania badania wstępnego,
b)
stanowisko dopasowania aparatu słuchowego;
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno
stanowisko dla dwóch uczniów), drukarki, interfejsy do dobierania aparatów słuchowych,
zestaw kabli i łączników do aparatów słuchowych różnych producentów, różne rodzaje
aparatów słuchowych wraz z danymi technicznymi, zestaw wkładek uniwersalnych; oprogramowanie
do dobierania aparatów słuchowych różnych producentów;
5)
pracownię serwisu technicznego sprzętu audioprotetycznego, w której powinny być zorganizowane
następujące stanowiska:
a)
stanowiska pracy dla ucznia (jedno stanowisko dla jednego ucznia),
b)
stanowisko dla nauczyciela;
ponadto każde stanowisko powinno być wyposażone w: stoły laboratoryjne, sprzęt do
lutowania, mierniki uniwersalne, urządzenie do pomiarów aparatów słuchowych, narzędzia
podręczne, elementy elektroniczne i przetworniki elektroakustyczne, zestaw podstawowych
części zamiennych;
6)
pracownię pomiarów akustycznych, wyposażoną w komorę bezechową lub zapewniającą dostęp
do pomiarów w warunkach pola swobodnego (brak odbić);
ponadto pracownia powinna być wyposażona w: generator sygnałowy, mikrofony pomiarowe,
wzmacniacz pomiarowy, wzmacniacz mocy, zestaw głośnikowy, analizator akustyczny z
zestawem filtrów tercjowych i oktawowych, stanowisko komputerowe do pomiarów elektroakustycznych
z oprogramowaniem i drukarką.
Kształcenie praktyczne powinno odbywać się w: pracowniach szkolnych, podmiotach leczniczych
oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół
kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK FARMACEUTYCZNY 321301
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik farmaceutyczny powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
sporządzania i wytwarzania produktów leczniczych;
2)
wykonywania czynności związanych z obrotem produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi
oraz innymi produktami dopuszczonymi do obrotu na podstawie ustawy - Prawo farmaceutyczne,
w szczególności wydawania tych produktów;
3)
uczestniczenia w analizach i procesie kontroli produktów leczniczych i wyrobów medycznych
w laboratoriach.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik farmaceutyczny:
MS.17. Sporządzanie i wytwarzanie produktów leczniczych oraz prowadzenie obrotu środkami
farmaceutycznymi i materiałami medycznymi.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik farmaceutyczny powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię technologii postaci leków, wyposażoną w: stanowisko komputerowe (jedno stanowisko
dla dwóch uczniów) z pakietem programów biurowych, oprogramowaniem do ewidencjonowania
oraz wydawania produktów leczniczych i wyrobów medycznych, z drukarką, ze skanerem,
z kasą fiskalną, z czytnikiem kodu paskowego; szafy na surowce farmaceutyczne i odczynniki
chemiczne, biblioteczkę wyposażoną w Farmakopeę Polską, Urzędowy Wykaz Produktów Leczniczych,
instrukcje, regulaminy, zestaw przepisów prawa dotyczące farmacji, receptariusze,
książki, czasopisma, stanowiska przy stołach recepturowych (jedno stanowisko dla jednego
ucznia), gwarantujące prawidłowe wykonanie leków stanowisko do wykonania leku jałowego,
wyposażone w lożę z laminarnym nawiewem jałowego powietrza; stoły recepturowe z szafkami
do przechowywania niezbędnego sprzętu i półkami na substancje, digestorium, zlewy
kwasoodporne, zestaw sit, wagi apteczne proszkowe i do odważania płynów (jeden komplet
na stanowisko), wagi, aerometry, łaźnię wodną, aparaturę do otrzymywania wody oczyszczonej,
butle z wodą oczyszczoną, mikser recepturowy do wykonywania maści i masy czopkowej,
prasę do wytłaczania czopków, maszynki do rozsypywania proszków, formy do czopków i globulek, sterylizator powietrzny
(suszarkę) lub autoklaw, puszki sterylizacyjne (opakowania do sterylizacji), opakowania
do wykonanych leków (butelki z zamknięciem, słoiki, pudełka do maści i do czopków,
opłatki skrobiowe, torebki apteczne (papierowe) - białe i pomarańczowe), surowce farmaceutyczne
(substancje lecznicze i pomocnicze, w tym: podłoża maściowe i czopkowe, rozpuszczalniki
- etanol, gliceryna, oleje) oraz leki gotowe wykorzystywane w recepturze, sygnatury
leków, naklejki z poleceniami, sprzęt szklany (zlewki, lejki, bagietki, butelki ze
szkła oranżowego), sprzęt porcelanowy (moździerze, pistle, parownice, infuzorki),
sprzęt gumowy (węże, recepturki), sprzęt metalowy (łączniki, łapy, statywy, kółka,
lejki do sączenia na gorąco, palniki gazowe, łyżki), sprzęt z tworzyw sztucznych (łyżki,
zakraplacze, nakrętki, zestawy do sączenia kropli i płynów do oczu, karty celuloidowe),
w ilości gwarantującej indywidualne wykonanie leków;
2)
pracownię analizy leków, wyposażoną w: stanowiska przy stołach laboratoryjnych do
wykonania analizy jakościowej i ilościowej miareczkowej oraz przygotowania prób do
analizy instrumentalnej (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), stanowisko do analizy
instrumentalnej, stanowiska do ważenia na wagach analitycznych, stanowisko do wykonania
chromatografii cienkowarstwowej, zlewy kwasoodporne, digestorium, łaźnię wodną, wirówkę,
aparat do otrzymywania wody oczyszczonej, suszarkę laboratoryjną, wagi analityczne
elektroniczne, butle z wodą oczyszczoną, okulary, rękawice ochronne sprzęt szklany
(zlewki, kolbki stożkowe, kolby miarowe, pipety, biurety lejki, cylindry miarowe,
probówki, bagietki szklane, szkiełka zegarkowe), sprzęt metalowy (statywy, łączniki,
łapy, kółka, trójnogi, szczypce, lejki do sączenia na gorąco, palniki gazowe), sprzęt
porcelanowy (moździerze, pistle, parownice, łyżki), sprzęt gumowy (węże, korki), sprzęt
z tworzyw sztucznych (łyżki, statywy do pipet, tace), sprzęt z drewna (łapy), sprzęt
do chromatografii cienkowarstwowej: komory chromatograficzne, płytki chromatograficzne,
aparat do wywoływania chromatogramów, pipety automatyczne, lampę kwarcową laboratoryjną,
aparaturę do analizy instrumentalnej: pH-metry, refraktometry, polarymetry, spektrofotometry,
aparaty do badania uwalniania substancji leczniczej z różnych postaci leków (z tabletek,
maści), odczynniki chemiczne;
3)
pracownię farmakognozji, wyposażoną w: szafy na surowce roślinne i odczynniki chemiczne,
biblioteczkę zawierającą instrukcje do ćwiczeń, książki i czasopisma, stanowisko do
pracy z mikroskopem (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), stanowisko do badania mieszanek
ziołowych, stanowisko do badań fitochemicznych, digestorium, stoły laboratoryjne z
szafkami na sprzęt, sprzęt do analizy chromatograficznej: komory chromatograficzne
do chromatografii cienkowarstwowej (TLC), płytki do chromatografii cienkowarstwowej
(TLC), sprzęt do sporządzania i badania wyciągów z surowców: kolby stożkowe, lejki,
pipety, mikropipety, sprzęt do identyfikacji roślinnych surowców leczniczych: mikroskopy
optyczne, szkiełka do badań mikroskopowych i szkiełka zegarkowe, lampki spirytusowe,
materiały i surowce do identyfikowania surowców zielarskich: surowce roślinne suche
(pocięte i sproszkowane), odczynniki chemiczne do wykonania reakcji charakterystycznych
dla substancji czynnych występujących w surowcach zielarskich, mieszanki roślinne
i leki gotowe zawierające w swoim składzie substancje pochodzenia roślinnego, materiały
i surowce do wykonania podstawowych badań fitochemicznych surowców lub specyfików:
substancje wzorcowe, rozpuszczalniki do sporządzania wyciągów i faz ruchomych oraz
odczynniki do wywoływania chromatogramów, lampę UV o zakresie 254 nm i 366 nm;
4)
pracownię anatomiczną, wyposażoną w: tablice poglądowe, biblioteczkę na książki i
czasopisma, modele i plansze anatomiczne, przezrocza, foliogramy, filmy dydaktyczne
programy komputerowe dotyczące anatomii człowieka, atlasy i albumy anatomiczne, fantom
człowieka do ćwiczeń z zakresu anatomii, fantomy niemowlęcia, dziecka i osoby dorosłej
do udzielania pierwszej pomocy w stanach zagrożenia zdrowia i życia, defibrylator
automatyczny, środki opatrunkowe.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, aptekach wyposażonych
w stanowisko do sporządzania leków recepturowych, aptekach szpitalnych, hurtowniach
i przedsiębiorstwach przemysłu farmaceutycznego oraz innych podmiotach stanowiących
potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie. Szkoła
organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki pracy właściwe
dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK STERYLIZACJI MEDYCZNEJ 321104
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik sterylizacji medycznej powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
kwalifikowania sprzętu i wyrobów medycznych do procesów mycia, dezynfekcji i sterylizacji;
2)
przeprowadzania mycia, dezynfekcji i sterylizacji przy użyciu odpowiednich metod i
urządzeń;
3)
przeprowadzania kontroli procesów dekontaminacji;
4)
prowadzenia dokumentacji mycia, dezynfekcji i sterylizacji.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik sterylizacji
medycznej:
MS.18. Wykonywanie dezynfekcji i sterylizacji medycznej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik sterylizacji medycznej powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię anatomiczną, wyposażoną w: modele anatomiczne, atlasy anatomiczne, stanowiska
komputerowe dla uczniów z drukarką (jedno stanowisko dla jednego ucznia), stanowisko
komputerowe dla nauczyciela z dostępem do Internetu, skanery i plotery (po jednym
urządzeniu na cztery stanowiska komputerowe), pakiet programów biurowych, projektor
multimedialny, filmy dydaktyczne, programy komputerowe dotyczące anatomii człowieka,
fantomy niemowlęcia, dziecka i osoby dorosłej do udzielania pierwszej pomocy w stanach
zagrożenia zdrowia i życia, defibrylator automatyczny, środki opatrunkowe;
2)
pracownię higieny, aseptyki i ćwiczeń podstawowych, w której powinny być zorganizowane
stanowiska pracy dla uczniów (jedno stanowisko dla sześciu uczniów), wyposażone w:
zestaw mebli nadających się do dezynfekowania, pojemniki na odpady, stanowisko do
higienicznego mycia rąk, stoły do pakietowania, wieszaki, stojaki na materiał opakowaniowy,
zgrzewarki, opakowania sterylizacyjne, tace, kosze sterylizacyjne, podstawowe narzędzia
chirurgiczne, lampy powiększające z podświetleniem, emulgatory do pielęgnacji narzędzi,
materiał opatrunkowy, wskaźniki chemiczne kontroli (różnych klas i różnego przeznaczenia),
symulatory standardowe, środki ochrony indywidualnej, stabilizatory sprzętu, ochrony
ostrzy oraz wyposażenia do przeprowadzania testów funkcyjnych;
3)
pracownię komputerową, wyposażoną w: stanowiska komputerowe dla uczniów z drukarką
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), stanowisko komputerowe z dostępem do
Internetu dla nauczyciela, skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska
komputerowe), pakiet programów biurowych, projektor multimedialny, filmy dydaktyczne
dotyczące systemu dokumentacji elektronicznej technologii dezynfekcji i sterylizacji.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych oraz podmiotach świadczących
usługi sterylizacji, w tym w sterylizatorniach centralnych oraz w pracowni endoskopowej
i gabinecie stomatologicznym oraz podręcznej sterylizatorni na bloku operacyjnym i
pracowni mikrobiologii oraz innych podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia
absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin) w centralnej
sterylizatorni.
Szkoła przed przystąpieniem do praktyki zawodowej powinna umożliwić uczniom uzyskanie
świadectwa kwalifikacyjnego typu E w zakresie obsługi urządzeń elektroenergetycznych
niezbędnego do samodzielnej obsługi urządzeń dekontaminacyjnych.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK ELEKTRORADIOLOG 321103
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik elektroradiolog powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
przygotowywania pacjenta do badań diagnostycznych i zabiegów w zakresie diagnostyki
obrazowej, elektromedycznej i radioterapii;
2)
wykonywania prac związanych z przygotowaniem badań diagnostycznych i zabiegów w zakresie
diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii;
3)
wykonywania samodzielnie lub w zespole badań diagnostycznych i zabiegów terapeutycznych
z wykorzystaniem promieniowania jonizującego, pola magnetycznego, pierwiastków promieniotwórczych,
ultradźwięków i badań w diagnostyce elektromedycznej;
4)
analizowania wykonanych badań diagnostycznych, zabiegów w zakresie diagnostyki obrazowej,
elektromedycznej, radioterapii i przygotowania ich do oceny przez lekarza;
5)
wdrażania i koordynowania systemu zarządzania jakością.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie technik elektroradiolog:
MS.19. Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej
i radioterapii.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik elektroradiolog powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię anatomii radiologicznej i fizjologii, wyposażoną w: negatoskopy, modele
i plansze anatomiczne, atlasy anatomii radiologicznej, podręczniki anatomii opisowej,
topograficznej i fizjologii, podręczniki radiologii, zestawy zdjęć obrazujących badania:
rentgenowskie, tomografii komputerowej, rezonansu magnetycznego, badań naczyniowych,
mammografii, stomatologii;
2)
pracownię elektrokardiografii, wyposażoną w: aparaty EKG do badania spoczynkowego,
komplety elektrod, przykładowe elektrokardiogramy, aparaty do mierzenia ciśnienia
i stetoskopy, elektrody i krążki jednorazowego użytku, apteczkę pierwszej pomocy,
materiały opatrunkowe i środki odkażające, wybrane elementy zestawu intensywnego nadzoru
kardiologicznego i do reanimacji, tablice przedstawiające kryteria diagnostyczne,
stanowisko komputerowe z oprogramowaniem do rejestracji pacjenta, dokumentowania badań
i ich archiwizacji oraz oceny zapisu badań elektrokardiograficznych, algorytmy wykonywania
badań elektrokardiograficznych;
3)
pracownię rentgenografii, wyposażoną w: zestaw przepisów prawa dotyczących ochrony
radiologicznej, instrukcję ramową, przepisy prawa dotyczące prawa atomowego i zasad
pracy w pracowniach rentgenowskich, aparat rentgenowski ze stołem diagnostycznym i
statywem, aparat rentgenowski do diagnostyki stomatologicznej, automatyczną wywoływarkę
(ciemnię automatyczną), kasety rentgenowskie wszystkich formatów, osłony radiologiczne
(fartuchy, półfartuchy i rękawice ołowiowe, osłony na gonady żeńskie i męskie, osłony
na tarczycę i inne osłony), urządzenia unieruchamiające, bobiksy, negatoskopy, zestaw
przeciwwstrząsowy, zestawy środków kontrastowych, zestawy do oznakowania zdjęć, stanowisko
komputerowe z oprogramowaniem do rejestracji pacjenta, dokumentowania badań i ich
archiwizacji, algorytmy wykonywania badań rentgenowskich.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, szpitalach lub przychodniach,
oddziałach i innych komórkach organizacyjnych podmiotów leczniczych, w których znajdują
się następujące pracownie: pracownia rentgenografii, pracownia radiologii stomatologicznej,
pracownia mammografii, pracownia tomografii komputerowej, pracownia radiodiagnostyki
interwencyjnej (badania naczyniowe), pracownia densytometrii kośćca, pracownia medycyny
nuklearnej (diagnostyki izotopowej, pozytonowej emisyjnej tomografii), pracownia rezonansu
magnetycznego, pracownia ultrasonografii, pracownia spirometrii, pracownia elektrokardiografii,
pracownia elektroencefalografii, pracownia elektromiografii, pracownia audiologii,
pracownia radioterapii (planowania leczenia, teleradioterapii, brachyterapii). Kształcenie
praktyczne może odbywać się, gdy na jedno stanowisko pracy w wymienionych pracowniach
przypada nie więcej niż czterech uczniów. Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie
zapewniającym rzeczywiste warunki pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze
4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie.
TECHNIK POŻARNICTWA 311919
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik pożarnictwa powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania czynności ratowniczych;
2)
kierowania działaniami ratowniczo-gaśniczymi na poziomie interwencyjnym podczas pożarów,
klęsk żywiołowych oraz innych miejscowych zagrożeń;
3)
organizowania i monitorowania przebiegu służby;
4)
rozpoznawania i likwidacji zagrożeń;
5)
dysponowania siłami i środkami systemu ratowniczego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru medyczno-społecznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MS.e) i PKZ(MS.f);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik pożarnictwa:
MS.20. Wykonywanie działań ratowniczych;
MS.21. Zarządzanie działaniami ratowniczymi.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik pożarnictwa powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię fizykochemii, wyposażoną w: eksplozymetr, pirometr oraz zestawy termopar,
analizator spalin, kalorymetr, dygestorium, aparaty i urządzenia do wyznaczania temperatury
samozapłonu, zapłonu, zapalenia, aparat do badania palności metodą wskaźnika tlenowego,
aparaturę do badania i obserwacji wybuchów mieszanin gazowo-powietrznych, par cieczy
palnych z powietrzem, pyłowo-powietrznych, aparaturę do demonstracji wytwarzania i
działania środków gaśniczych, zestaw do identyfikacji i neutralizacji kwasów, zasad
i substancji ropopochodnych, zestaw do badania chłonności sorbentów;
2)
pracownię przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę, sygnalizacji pożarowej i stałych
urządzeń gaśniczych, wyposażoną w: układ przewodów do obserwacji uderzenia wodnego
podczas przepływu wody w przewodach pod ciśnieniem, sprzęt i armaturę wodno-pianową
do obserwacji i pomiaru wydajności i strat ciśnienia w sprzęcie podczas przepływu
wody, zestaw obrazujący budowę i zasadę działania stałych urządzeń gaśniczych, systemu
sygnalizacji pożarowej, klap dymowych;
3)
pracownię informatycznego wspomagania działań ratowniczo-gaśniczych, wyposażoną w:
stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z pakietem
programów biurowych i oprogramowaniem do wspomagania dowodzenia, z drukarką, ze skanerem
i z projektorem multimedialnym;
4)
pracownię mechaniki i budownictwa, wyposażoną w: zestaw do badań i demonstracji stanów
odkształcenia i naprężenia, zestaw do obserwacji zjawisk termicznych w urządzeniach
elektroenergetycznych, normy dotyczące działań ratowniczo-gaśniczych, rysunki, dokumentacje
techniczne, dokumentacje techniczno-ruchowe dotyczące stanów odkształcenia i naprężenia
oraz zjawisk termicznych w urządzeniach elektroenergetycznych;
5)
pracownię wyposażenia technicznego, wyposażoną w: przyrządy do serwisowania sprzętu
ochrony dróg oddechowych, urządzenia i przyrządy do serwisowania chemoodpornych ubrań
gazoszczelnych, urządzenia do symulacji podawania środków gaśniczych, przyrządy do
przeprowadzania prób ciśnieniowych węży, urządzenia do taśmowania węży oraz naprawy
i konserwacji pozostałego sprzętu i armatury wodnej i pianowej, sprzęt do konserwacji
pilarek do drewna oraz stali i betonu, modele prostych maszyn, mechanizmów i rozwiązań
konstrukcyjnych przenoszenia napędu, przekroje urządzeń i jednostek wyposażenia technicznego,
instrukcje obsługi i konserwacji, zestaw norm i dokumentacji techniczno-ruchowych
dotyczących urządzeń i jednostek wyposażenia technicznego;
6)
pracownię ratownictwa medycznego, wyposażoną zgodnie z wymogami określonymi w przepisach
wydanych na podstawie art. 13 ust. 8 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym
Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1868 i 2020);
7)
pracownię taktyki działań gaśniczych, w której powinny być zorganizowane następujące
stanowiska:
a)
stanowiska kierowania (jedno dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół dyspozytorski,
telefony stacjonarne, radiotelefon bazowy oraz radiotelefony nasobne w liczbie uzależnionej
od liczby stanowisk dyspozytorskich, terminal statusów, satelitarny system nawigacji
i lokalizacji GPS, rejestrator rozmów telefonicznych i korespondencji radiowej, interaktywną
mapę pogody, planszową i cyfrową mapę dowolnego obszaru, komplet dokumentacji (instrukcje,
plany) dotyczącej działań gaśniczych, stanowisko komputerowe z oprogramowaniem wspomagającym
prowadzenie działań ratowniczych i podejmowanie decyzji,
b)
stanowiska dyspozytorskie (jedno dla dwóch uczniów), wyposażone w: stół dyspozytorski,
telefon stacjonarny oraz radiotelefon bazowy (lub nasobny), stanowisko komputerowe
kompatybilne z komputerem, stanowiska kierowania z oprogramowaniem analogicznym jak
dla stanowiska kierowania, komplet dokumentacji (instrukcje, plany) dotyczącej działań
gaśniczych,
c)
stanowisko współpracy z mediami (jedno dla dziesięciu uczniów),
d)
stanowisko do wykonywania szkiców sytuacyjnych (jedno dla dziesięciu uczniów); ponadto
pracownia powinna być wyposażona w: wewnętrzną sieć telefoniczną i sieć komputerową
z dostępem do Internetu oraz sprzęt audiowizualny, taki jak telewizor, odtwarzacz
DVD, odtwarzacz wideo, rzutnik pisma;
8)
pracownię działań ratowniczych, wyposażoną w: schematy budowy pojazdów, schematy postępowania
ratowniczego z wykorzystaniem grup sprzętowych, stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla dwóch uczniów) z oprogramowaniem do symulacji zdarzeń, wewnętrzną
sieć telefoniczną i sieć komputerową z dostępem do Internetu, stanowisko do wykonywania
szkiców sytuacyjnych (jedno dla dziesięciu uczniów), środki audiowizualne, zestaw
do badań i demonstracji działania sprzętu ratownictwa chemicznego w środowisku, zestaw
do badań i prezentacji środków do zabezpieczania, zestaw do likwidacji wycieków substancji
aktywnych do gleby i wód, zestaw makiet np. zakładów chemicznych, portów, terenów
z przepływającą rzeką, oprogramowanie do symulacji zagrożeń środowiska;
9)
laboratorium językowe (jedno stanowisko dla jednego ucznia);
10)
salę gimnastyczną, wyposażoną w: sprzęt do siatkówki, piłki nożnej i koszykówki, materace
i ławeczki gimnastyczne, chorągiewki, skrzynię do skoków i odskocznię, piłki lekarskie,
stojaki, próg do próby harwardzkiej, stopery, metronom, taśmę mierniczą, sprzęt i
urządzenia sportu pożarniczego;
11)
poligon, wyposażony w: symulator rozgorzenia (komorę ogniową), wielokondygnacyjny
budynek symulacji pożarów, stanowiska spalania i gaszenia gazów, cieczy i ciał stałych,
tor przygotowania prądownika (operowania prądami gaśniczymi), stanowisko do ćwiczeń
gaszenia pojazdów, stanowiska do symulacji katastrof budowlanych, stanowiska do ewakuacji
ludzi ze studni, kanałów, osuwisk, stanowiska do symulacji katastrof w transporcie
drogowym, szynowym i powietrznym, stanowiska do uszczelniania wycieków substancji
niebezpiecznych, stanowiska do ratownictwa i samoratowania z wysokości, wielokondygnacyjny
obiekt do ćwiczeń z drabinami pożarniczymi i sprzętem ratowniczym i ewakuacyjnym wewnątrz
i na zewnątrz, zbiornik wodny, poligonowe stanowisko kierowania (punkt alarmowy),
salę odpraw, stanowiska do ćwiczeń w różnych warunkach eksploatacji sprzętu ratownictwa
technicznego i chemicznego, stanowisko do ćwiczeń samochodami z drabiną mechaniczną
i podestem ratowniczym;
12)
komorę dymową, wyposażoną w: pomieszczenie do przeprowadzania badań lekarskich uczestników
ćwiczenia, pomieszczenie do ćwiczeń fizycznych, ścieżkę treningową z możliwością różnej
konfiguracji przejść, z systemem nagłośnienia, systemem komunikacji z uczestnikami
ćwiczeń, systemem kamer optycznych i termowizyjnych oraz wytwornicami dymu; centralę
do obserwacji i rejestracji przebiegu testu z podświetlanym pulpitem pokazującym przemieszczanie
się ćwiczących, systemem rejestracji dźwięku i obrazu, systemem sterowania wytwornicami
dymu, systemem sterowania nagłośnieniem i oświetleniem oraz komputerem z oprogramowaniem
do rejestracji wyników przeprowadzanego testu; urządzenia do bieżącej konserwacji
sprzętu ochrony dróg oddechowych oraz napełniania butli.
Szkoła kształcąca w zawodzie technik pożarnictwa powinna posiadać jednostkę ratowniczo-gaśniczą
z wyposażeniem, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 4 pkt
2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r.
poz. 603 i 960 oraz z 2017 r. poz. 60) oraz stanowić centralny odwód operacyjny Komendanta
Głównego Państwowej Straży Pożarnej.
Kształcenie w zakresie kwalifikacji MS.20. Wykonywanie działań ratowniczych należy
rozpocząć od szkolenia z zakresu ochrony przeciwpożarowej (trwającego co najmniej
6 tygodni - 240 godzin), którego celem jest przygotowanie do pełnienia służby w jednostkach
ochrony przeciwpożarowej i w szkolnej jednostce ratowniczo-gaśniczej.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, jednostkach ochrony
przeciwpożarowej, jednostkach ratowniczo-gaśniczych i obiektach dydaktycznych.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze co najmniej 4 tygodni (160 godzin).
Praktyka zawodowa obejmuje:
1)
praktykę na stanowiskach w jednostce ratowniczo-gaśniczej w systemie zmianowym (co
najmniej 25 służb);
2)
praktykę na stanowiskach w komendzie wojewódzkiej, powiatowej lub miejskiej w systemie
codziennym (co najmniej 2 tygodnie - 80 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
OBSZAR ARTYSTYCZNY (ST)
Branżowa szkoła I stopnia
ZŁOTNIK-JUBILER 731305
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie złotnik-jubiler powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wykonywania wyrobów złotniczych i jubilerskich z metali szlachetnych i ich stopów;
2)
oprawiania kamieni jubilerskich;
3)
wykonywania napraw i przerabiania wyrobów złotniczych i jubilerskich.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru mechanicznego i górniczo-hutniczego,
stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(MG.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie złotnik-jubiler:
ST.01. Wykonywanie i naprawa wyrobów złotniczych i jubilerskich.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie złotnik-jubiler powinna posiadać następujące
pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu i z drukarką (jedno stanowisko
dla jednego ucznia), skanery i plotery (po jednym urządzeniu na cztery stanowiska
komputerowe), projektor multimedialny, programy komputerowego wspomagania projektowania
(Computer Aided Design), pakiet programów biurowych, stanowiska do wykonywania rysunku
(jedno stanowisko dla jednego ucznia), materiały i narzędzia do prac projektowych,
przybory do wykonywania rysunku, pomoce dydaktyczne do kształtowania wyobraźni przestrzennej,
imitacje wyrobów złotniczych, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego,
projekty i katalogi wyrobów złotniczo-jubilerskich;
2)
pracownię złotniczo-jubilerską, wyposażoną w: zestaw narzędzi do prac złotniczo-jubilerskich,
przyrządy kontrolno-pomiarowe, materiały i sprzęt do badania własności stopów metali
szlachetnych, próbki metali szlachetnych, skał, minerałów i kamieni jubilerskich,
modele wyrobów złotniczo-jubilerskich i opraw kamieni jubilerskich, filmy dydaktyczne
przedstawiające pracę maszyn i urządzeń do wykonywania prac złotniczo-jubilerskich,
dokumentację techniczną i technologiczną wyrobów złotniczo-jubilerskich, tabele cech
probierczych, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń wykorzystywanych w złotnictwie
i jubilerstwie;
3)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska:
a)
stanowiska prac przygotowawczych i pomocniczych (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
b)
stanowiska topienia i odlewania metali szlachetnych (jedno stanowisko dla sześciu
uczniów),
c)
stanowiska walcowania blach i drutu (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
d)
stanowiska do obróbki ręcznej, mechanicznej, montażu elementów wyrobów złotniczo-jubilerskich
(jedno stanowisko dla jednego ucznia),
e)
stanowiska do obróbki cieplnej, chemicznej, plastycznej i elektrochemicznej materiałów
i surowców złotniczych i jubilerskich (jedno stanowisko dla sześciu uczniów),
f)
stanowiska do szlifowania i polerowania (jedno stanowisko dla sześciu uczniów); każde
stanowisko powinno być wyposażone w: maszyny, urządzenia i narzędzia do prac złotniczo-jubilerskich
wraz z niezbędnymi surowcami, materiałami oraz przyrządami kontrolno-pomiarowymi,
instrukcje obsługi maszyn i urządzeń wykorzystywanych w złotnictwie i jubilerstwie.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: warsztatach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego oraz podmiotach stanowiących potencjalne
miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
Technikum
TECHNIK REALIZACJI NAGRAŃ I NAGŁOŚNIEŃ 352122
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik realizacji nagrań i nagłośnień powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
realizowania nagrań we współpracy z realizatorem dźwięku;
2)
obsługiwania systemu MIDI;
3)
realizowania nagłośnień we współpracy z realizatorem dźwięku;
4)
rejestrowania materiału dźwiękowego;
5)
montowania, przetwarzania i archiwizowania materiału dźwiękowego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru artystycznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(ST.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik realizacji
nagrań i nagłośnień:
ST.02. Realizacja nagrań;
ST.03. Realizacja nagłośnień.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik realizacji nagrań i nagłośnień powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię badań urządzeń elektroakustycznych i nagłośnieniowych, wyposażoną w: stanowiska
pomiarowe (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400 V prądu
przemiennego, zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne
i wyłącznik awaryjny centralny; analizator widma sygnałów akustycznych; mikrofony
pomiarowe; zasilacze stabilizowane napięcia stałego 0 - 24 V; autotransformatory;
generatory funkcyjne; generatory funkcyjne z wyjściem mocy; przyrządy pomiarowe analogowe
i cyfrowe; zestawy nagłośnieniowe (jeden zestaw dla dziesięciu uczniów), w tym konsoletę
mikserską co najmniej 12-kanałową z połączeniem cyfrowym z komputerem, equalizer graficzny
tercjowy, kompresor/limiter; pogłos cyfrowy, wzmacniacz mocy i kolumny głośnikowe,
zestaw mikrofonów, multicore, statywy, d-box; stanowisko komputerowe z oprogramowaniem
do symulacji pracy układów elektrycznych i elektronicznych oraz do obróbki wyników
pomiarów;
2)
studio nagrań z reżysernią dźwięku (dla dziesięciu uczniów), adaptowane akustycznie,
wyposażone w: stół mikserski analogowy, stół mikserski cyfrowy, procesory dynamiczne
i pogłosowe, głośniki odsłuchowe ze wzmacniaczami mocy, mikrofony dynamiczne, mikrofony
pojemnościowe ze zmienną charakterystyką kierunkową, d-boxy, przedwzmacniacze mikrofonowe,
statywy mikrofonowe, kable mikrofonowe i połączeniowe, słuchawki, instrumenty elektroniczne
wyposażone w system MIDI, urządzenia do rejestracji dźwięku, stanowisko komputerowe
z interfejsami oprogramowaniem do rejestracji i edycji MIDI i dźwięku.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia
ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, studiach nagrań dźwięku oraz innych
podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących
w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK REALIZACJI DŹWIĘKU 352120
Klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego przewiduje możliwość kształcenia w tym
zawodzie również w szkole policealnej.
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik realizacji dźwięku powinien być przygotowany
do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
rejestrowania materiału dźwiękowego;
2)
obsługiwania urządzeń i programów systemu MIDI;
3)
wykonywania montażu, konwersji i archiwizacji materiału dźwiękowego;
4)
wykonywania miksowania i przetwarzania materiału dźwiękowego.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru artystycznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(ST.a);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik realizacji
dźwięku:
ST.04. Montaż nagrań dźwiękowych;
ST.05. Realizacja nagrań studyjnych.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik realizacji dźwięku powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię badań urządzeń elektroakustycznych i nagłośnieniowych, wyposażoną w: stanowiska
pomiarowe (jedno stanowisko dla dwóch uczniów), zasilane napięciem 230/400 V prądu
przemiennego, zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki awaryjne
i wyłącznik awaryjny centralny; analizator widma sygnałów akustycznych; mikrofony
pomiarowe; zasilacze stabilizowane napięcia stałego 0 - 24 V; autotransformatory;
generatory funkcyjne; generatory funkcyjne z wyjściem mocy; przyrządy pomiarowe analogowe
i cyfrowe; zestawy nagłośnieniowe (jeden zestaw dla dziesięciu uczniów), w tym konsoletę
mikserską 12-kanałową z połączeniem cyfrowym z komputerem, equalizer graficzny tercjowy,
kompresor/limiter; pogłos cyfrowy, wzmacniacz mocy i kolumny głośnikowe, zestaw mikrofonów,
multicore, statywy, d-box; stanowisko komputerowe z oprogramowaniem do symulacji pracy
układów elektrycznych i elektronicznych oraz do obróbki wyników pomiarów;
2)
pracownię percepcji i oceny dźwięku, wyposażoną w: stanowisko odsłuchowe (wzmacniacz
mocy i co najmniej dwa rodzaje kolumn głośnikowych) oraz indywidualne systemy słuchawkowe
(jeden system dla jednego ucznia), mikrofony pomiarowe, generatory testowych sygnałów
dźwiękowych (przebiegi sinusoidalne, prostokątne, piłokształtne, szumy), analogowe
i cyfrowe przyrządy pomiarowe, graficzny korektor tercjowy, procesor dynamiczny, linię
opóźniającą, pogłos cyfrowy, procesory modulacyjne, zestaw mikrofonów, statywy, d-boxy,
stanowisko komputerowe z oprogramowaniem do analizy dźwięku oraz symulacji pracy układów
elektrycznych i elektronicznych oraz do obróbki wyników pomiarów, zasilane napięciem
230 V prądu przemiennego, zabezpieczone ochroną przeciwporażeniową, wyposażone w wyłączniki
awaryjne i wyłącznik awaryjny centralny;
3)
studio nagrań z reżysernią dźwięku (dla dziesięciu uczniów), adaptowane akustycznie,
wyposażone w: stół mikserski analogowy, stół mikserski cyfrowy, makietę mikserską,
korektory, procesory dynamiczne, pogłosowe i efektowe, głośniki odsłuchowe ze wzmacniaczami
mocy, mikrofony dynamiczne, mikrofony pojemnościowe ze zmienną charakterystyką kierunkową,
d-boxy, przedwzmacniacze mikrofonowe, statywy mikrofonowe, kable mikrofonowe, połączeniowe
i wieloparowe, słuchawki, instrumenty elektroniczne wyposażone w system MIDI, urządzenia
do rejestracji dźwięku, konwertery analogowo-cyfrowe i cyfrowo-analogowe, interfejsy
MIDI, stanowiska komputerowe z oprogramowaniem do rejestracji oraz edycji dźwięku
i MIDI;
ponadto każda pracownia powinna być wyposażona w multimedialne źródła informacji oraz
tekstowe źródła informacji w formie drukowanej w czarnodruku i w znakach pisma Braille’a.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach szkolnych, studiach nagrań
dźwiękowych, wytwórniach filmowych, ośrodkach telewizyjnych i radiowych oraz innych
podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących
w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
TECHNIK BUDOWY FORTEPIANÓW I PIANIN 311934
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik budowy fortepianów i pianin powinien
być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
wytwarzania elementów i podzespołów fortepianów i pianin;
2)
montowania podzespołów i zespołów fortepianów i pianin;
3)
strojenia fortepianów i pianin;
4)
utrzymywania fortepianów i pianin w sprawności technicznej;
5)
naprawiania fortepianów i pianin;
6)
organizowania i kontrolowania wykonania fortepianów i pianin.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru artystycznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(ST.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie technik budowy
fortepianów i pianin:
ST.06. Budowa fortepianów i pianin;
ST.07. Naprawa fortepianów i pianin.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie technik budowy fortepianów i pianin powinna
posiadać następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię rysunku technicznego, wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela
podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów
(jedno stanowisko dla jednego ucznia) podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu
i z drukarką wraz z oprogramowaniem do wykonywania rysunków technicznych i sporządzania
dokumentacji technicznej fortepianów i pianin, przybory kreślarskie, modele brył geometrycznych,
modele elementów fortepianów i pianin, normy dotyczące zasad wykonywania rysunku technicznego,
dokumentacje konstrukcyjne fortepianów i pianin;
2)
pracownię technologii, wyposażoną w: materiały, narzędzia i urządzenia do montażu
i regulacji mechanizmów i podzespołów fortepianów i pianin, przyrządy do pomiaru parametrów
technicznych mechanizmów i podzespołów fortepianów i pianin, narzędzia i przyrządy
kontrolno-pomiarowe stosowane podczas strojenia fortepianów i pianin, katalogi fortepianów
i pianin, katalogi części zamiennych, dokumentacje techniczne fortepianów i pianin,
instrukcje obsługi maszyn i urządzeń, plansze, filmy dydaktyczne dotyczące: budowy
fortepianów i pianin, montażu i regulacji mechanizmów i podzespołów fortepianów i
pianin oraz strojenia fortepianów i pianin, zestaw przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa
i higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej;
3)
pracownię gry na instrumencie, wyposażoną w: instrumenty muzyczne, sprzęt do nagrywania
i odtwarzania dźwięku, nagrania utworów muzycznych, nagrania brzmienia instrumentów
muzycznych, tonów, szumów, dźwięków, system nagłośnienia, mikrofony, głośniki, zasilacze,
wzmacniacze, tłumiki, filtry, korektory, ograniczniki, kamertony, metronom, sonometr,
nuty, tablicę z pięciolinią;
4)
warsztaty szkolne, w których powinny być zorganizowane następujące stanowiska (jedno
stanowisko dla trzech uczniów): stanowiska do wytwarzania elementów oraz montażu podzespołów
i zespołów fortepianów i pianin, stanowiska do wykonywania połączeń stosowanych w
fortepianach i pianinach, stanowiska konserwowania oraz renowacji fortepianów i pianin;
ponadto warsztaty powinny być wyposażone w: maszyny i urządzenia do produkcji i naprawiania
fortepianów i pianin, narzędzia do obróbki ręcznej, narzędzia do regulacji i korekty
mechanizmów i strojenia fortepianów i pianin, dokumentacje techniczne instrumentów
muzycznych, instrukcje obsługi maszyn i urządzeń.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w: pracowniach i warsztatach szkolnych, podmiotach
stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionych w zawodzie.
STROICIEL FORTEPIANÓW I PIANIN 311933
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie stroiciel fortepianów i pianin powinien być
przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
strojenia fortepianów i pianin;
2)
utrzymywania fortepianów i pianin w sprawności muzycznej;
3)
oceniania wykonania strojenia fortepianów i pianin.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru artystycznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(ST.b);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie stroiciel fortepianów
i pianin:
ST.08. Strojenie fortepianów i pianin
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie stroiciel fortepianów i pianin powinna posiadać
następujące pomieszczenia dydaktyczne:
1)
pracownię strojenia, wyposażoną w: narzędzia i urządzenia do montażu i regulacji mechanizmów
i podzespołów fortepianów i pianin, przyrządy do pomiaru parametrów technicznych mechanizmów
i podzespołów fortepianów i pianin, narzędzia i przyrządy kontrolno-pomiarowe stosowane
podczas strojenia fortepianów i pianin, katalogi fortepianów i pianin, katalogi części
zamiennych, dokumentacje techniczne fortepianów i pianin, instrukcje obsługi maszyn
i urządzeń, plansze, przeźrocza, filmy dydaktyczne dotyczące: budowy fortepianów i
pianin, montażu i regulacji mechanizmów i podzespołów fortepianów i pianin oraz strojenia
fortepianów i pianin;
2)
pracownię gry na instrumencie, wyposażoną w: instrumenty muzyczne, sprzęt do nagrywania
i odtwarzania dźwięku, nagrania: utworów, brzmienia instrumentów muzycznych, tonów,
szumów, dźwięków; system nagłośnienia, mikrofony, głośniki, zasilacze, wzmacniacze,
tłumiki, filtry, korektory, ograniczniki, kamertony, metronom, sonometr, nuty, tablicę
z pięciolinią;
3)
warsztaty szkolne, wyposażone w: narzędzia korektorskie i przyrządy pomiarowe oraz
narzędzia do regulacji mechanizmów i strojenia fortepianów i pianin, dokumentacje
techniczne fortepianów i pianin.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w pracowniach szkolnych, warsztatach szkolnych
oraz podmiotach stanowiących potencjalne miejsce zatrudnienia absolwentów szkół kształcących
w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 4 tygodni (160 godzin).
4.
Minimalna LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując minimalną
liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio dla efektów kształcenia: wspólnych dla
wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia, stanowiących
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji
wyodrębnionej w zawodzie.
Szkoła policealna
ASYSTENT KIEROWNIKA PRODUKCJI FILMOWEJ/TELEWIZYJNEJ 343902
1.
CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie asystent kierownika produkcji filmowej / telewizyjnej
powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:
1)
opracowywania kosztorysu produkcji filmowej i telewizyjnej oraz dokumentacji produkcji
zgodnie z kosztorysem;
2)
organizowania produkcji filmowej i telewizyjnej zgodnie z harmonogramem i wymogami
jakości artystycznej i technicznej;
3)
koordynowania przebiegu produkcji i postprodukcji filmowej i telewizyjnej.
2.
EFEKTY KSZTAŁCENIA
Do wykonywania wyżej wymienionych zadań zawodowych jest niezbędne osiągnięcie zakładanych
efektów kształcenia, na które składają się:
1)
efekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów;
2)
efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru artystycznego, stanowiące
podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów PKZ(ST.c);
3)
efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie asystent kierownika
produkcji filmowej/telewizyjnej:
ST.09. Przygotowanie i organizacja produkcji filmowej/telewizyjnej.
3.
WARUNKI REALIZACJI KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE
Szkoła podejmująca kształcenie w zawodzie asystent kierownika produkcji filmowej/telewizyjnej
powinna posiadać pracownię przygotowania produkcji i postprodukcji filmowej i telewizyjnej,
wyposażoną w: stanowisko komputerowe dla nauczyciela podłączone do sieci lokalnej
z dostępem do Internetu, stanowiska komputerowe dla uczniów (jedno stanowisko dla
jednego ucznia) podłączone do sieci lokalnej z dostępem do Internetu, z pakietem programów
biurowych oraz oprogramowaniem do planowania i budżetowania produkcji filmowej; drukarkę
sieciową, projektor multimedialny.
Kształcenie praktyczne może odbywać się w podmiotach stanowiących potencjalne miejsce
zatrudnienia absolwentów szkół kształcących w zawodzie.
Szkoła organizuje praktyki zawodowe w podmiocie zapewniającym rzeczywiste warunki
pracy właściwe dla nauczanego zawodu w wymiarze 8 tygodni (320 godzin).
4.
MINIMALNA LICZBA GODZIN KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO1)
|
1) W szkole liczbę godzin kształcenia zawodowego należy dostosować do wymiaru godzin
określonego w przepisach w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół,
przewidzianego dla kształcenia zawodowego w danym typie szkoły, zachowując, z wyjątkiem
szkoły policealnej dla dorosłych, minimalną liczbę godzin wskazanych w tabeli odpowiednio
dla efektów kształcenia: wspólnych dla wszystkich zawodów i wspólnych dla zawodów
w ramach obszaru kształcenia, stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub
grupie zawodów oraz właściwych dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodzie.
1) Zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia
europejskich ram kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie (Dz. Urz. UE C 111
z 06.05.2008, str. 1).
2) Podstawa programowa kształcenia w zawodach ma także zastosowanie do dotychczasowego
czteroletniego technikum oraz do klas tego czteroletniego technikum prowadzonych w
pięcioletnim technikum: 1) w klasie I czteroletniego technikum - w latach szkolnych
2017/2018-2019/2020; 2) w klasie II czteroletniego technikum - w latach szkolnych
2018/2019-2020/2021; 3) w klasie III czteroletniego technikum - w latach szkolnych
2019/2020-2021/2022; 4) w klasie IV czteroletniego technikum - w latach szkolnych
2020/2021-2022/2023.
3) W przypadku dotychczasowego czteroletniego technikum oraz klas tego czteroletniego
technikum prowadzonych w pięcioletnim technikum liczbę godzin kształcenia zawodowego
należy dostosować do wymiaru godzin określonego w rozporządzeniu Ministra Edukacji
Narodowej z dnia 7 lutego 2012 r. w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych
(Dz. U. poz. 204 oraz z 2014 r. poz. 251 i 1993), zachowując, z wyjątkiem szkoły policealnej
dla dorosłych, tę minimalną liczbę godzin kształcenia zawodowego.