Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 2 lutego 2017 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie zarządzania emisjami gazów
cieplarnianych i innych substancji
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik nr 1 - Tekst jednolity ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów
cieplarnianych i innych substancji
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami
- Rozdział 3 - Krajowy system bilansowania i prognozowania emisji
- Rozdział 4 - Zarządzanie emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji
- Rozdział 5
- Rozdział 6 - Obrót i zarządzanie jednostkami Kioto
- Rozdział 6a - Zarządzanie krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji
- Rozdział 7 - Krajowy system zielonych inwestycji
- Rozdział 8 - Realizacja projektów wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
- Rozdział 9 - Realizacja projektów wspólnych wdrożeń poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i projektów mechanizmu czystego rozwoju
- Rozdział 10 - Zmiany w przepisach obowiązujących
- Rozdział 11 - Przepisy przejściowe i końcowe
- Załącznik nr 2 - Wykaz gazów cieplarnianych i innych substancji wprowadzanych do powietrza objętych systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych
i innych substancji , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz
ustawy o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji ,
2)
ustawą z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej
oraz niektórych innych ustaw ,
3)
ustawą z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku ,
4)
ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia
prawnego przedsiębiorców ,
5)
ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania
mieniem państwowym
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 31 stycznia 2017 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy nie obejmuje:
1)
art. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska
oraz ustawy o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2015 r.
”
;
2)
art. 41 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji
rządowej oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 41.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 15 i art. 26, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2)
art. 3 pkt 2, w zakresie art. 12b pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia
2016 r.;
3)
art. 3 pkt 2, w zakresie art. 12b pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2016 r.
”
;
3)
odnośnika nr 1 oraz art. 127 i art. 133 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności
i nadzoru rynku , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża:
1)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie
bezpieczeństwa zabawek ;
2)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/29/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku wyrobów pirotechnicznych ;
3)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/53/UE z dnia 20 listopada 2013 r. w
sprawie rekreacyjnych jednostek pływających i skuterów wodnych i uchylającą dyrektywę
94/25/WE ;
4)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/28/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego ;
5)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/29/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku prostych zbiorników ciśnieniowych ;
6)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności
elektromagnetycznej ;
7)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku wag nieautomatycznych ;
8)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/32/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku przyrządów pomiarowych ;
9)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/33/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów i elementów bezpieczeństwa
do dźwigów ;
10)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/34/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do urządzeń i systemów
ochronnych przeznaczonych do użytku w atmosferze potencjalnie wybuchowej ;
11)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/35/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia ;
12)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w
sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących udostępniania na
rynku urządzeń radiowych i uchylającą dyrektywę 1999/5/WE ;
13)
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie
harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na
rynku urządzeń ciśnieniowych .
”
„
Art. 127.
Do spraw z zakresu akredytacji wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w
życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
”
„
Art. 133.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 20 kwietnia 2016 r., z wyjątkiem:
1)
art. 102 pkt 1 lit. c w zakresie art. 1 ust. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem
22 lipca 2016 r.;
2)
art. 105 pkt 4-8, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;
3)
art. 107 pkt 15 w zakresie art. 158a, który wchodzi w życie z dniem 12 czerwca 2018 r.
”
;
4)
art. 35 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy
otoczenia prawnego przedsiębiorców , który stanowi:
„
Art. 35.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem:
1)
art. 14 oraz art. 15 pkt 4 lit. a tiret trzecie i czwarte, które wchodzą w życie z
dniem 1 kwietnia 2017 r.;
2)
art. 13 pkt 2 i pkt 3 lit. b oraz art. 17, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2019 r.;
3)
art. 19 i art. 20, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.
”
;
5)
art. 129 i art. 134 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę
o zasadach zarządzania mieniem państwowym , które stanowią:
„
Art. 129.
Mandat przedstawiciela ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa w Radzie Konsultacyjnej,
o której mowa w art. 24 ustawy zmienianej w art. 72, powołanego przed wejściem w życie
niniejszej ustawy wygasa z dniem wejścia w życie ustawy.
”
„
Art. 134.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem:
1)
art. 14 pkt 19 i pkt 32 w zakresie uchylenia art. 69a ust. 3 i 4, które wchodzą w
życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;
2)
art. 97-99, art. 100 ust. 2, art. 114 ust. 2 i art. 116, które wchodzą w życie z dniem
następującym po dniu ogłoszenia;
3)
art. 19 pkt 32, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;
4)
art. 95, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2016 r.
”
.
Załącznik nr 1
-
Tekst jednolity ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów
cieplarnianych i innych substancji1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw
Wspólnot Europejskich:
1) dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r.
w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza
(Dz. Urz. UE L 309 z 27.11.2001, str. 22, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie
specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 320);
2) dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r.
w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów
energetycznego spalania (Dz. Urz. UE L 309 z 27.11.2001, str. 1, z późn. zm.; Dz.
Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 299);
3) dyrektywy 2004/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r.
zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji
gazów cieplarnianych we Wspólnocie, z uwzględnieniem mechanizmów projektowych Protokołu
z Kioto (Dz. Urz. UE L 338 z 13.11.2004, str. 18);
4) dyrektywy 2008/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie
jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz. Urz. UE L 152 z 11.06.2008,
str. 1).
Niniejsza ustawa zapewnia wykonanie następujących decyzji:
1) decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 280/2004/WE z dnia 11 lutego 2004 r.
dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz
wykonania Protokołu z Kioto (Dz. Urz. UE L 49 z 19.02.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie
wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 8, str. 57);
2) decyzji Komisji nr 2005/166/WE z dnia 10 lutego 2005 r. ustanawiającej zasady
wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 280/2004/WE dotyczącej mechanizmu
monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i wykonania Protokołu z Kioto
(Dz. Urz. UE L 55 z 01.03.2005, str. 57);
3) decyzji Komisji nr 2007/589/WE z dnia 18 lipca 2007 r. ustanawiającej wytyczne
dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych
zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 229
z 31.08.2007, str. 1);
4) decyzji Komisji nr 2006/780/WE z dnia 13 listopada 2006 r. w sprawie zapobiegania
podwójnemu liczeniu redukcji emisji gazów cieplarnianych w ramach wspólnotowego systemu
handlu uprawnieniami do emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady w przypadku projektów realizowanych w ramach Protokołu z Kioto (Dz. Urz. UE
L 316 z 16.11.2006, str. 12).
W zakresie swojej regulacji niniejsza ustawa umożliwia wykonanie rozporządzenia Komisji
(WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego
systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 386 z 29.12.2004,
str. 1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 916/2007 z dnia 31 lipca 2007 r.
zmieniającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 2216/2004 w sprawie ujednoliconego i
zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L
200 z 01.08.2007, str. 5) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 994/2008 z dnia 8 października
2008 r. w sprawie znormalizowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów zgodnie z dyrektywą
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzją nr 280/2004/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 271 z 11.10.2008, str. 3), a także rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 166/2006 z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie
ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniającego
dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 33 z 04.02.2006, str. 1).
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa określa:
1)
zadania Krajowego ośrodka bilansowania i zarządzania emisjami;
2)
zasady funkcjonowania Krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji;
3)
zasady zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji;
4)
zasady funkcjonowania krajowego rejestru jednostek Kioto i uprawnień do emisji;
5)
zasady obrotu i zarządzania jednostkami Kioto;
6)
zasady funkcjonowania Krajowego systemu zielonych inwestycji oraz Rachunku klimatycznego;
7)
warunki i zasady realizacji projektów wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
8)
warunki i zasady realizacji poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a)
projektów wspólnych wdrożeń,
b)
projektów mechanizmu czystego rozwoju.
2.
Wykaz gazów cieplarnianych i innych substancji wprowadzanych do powietrza, objętych
systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, określa załącznik
do ustawy.
Art. 2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
akredytowanej niezależnej jednostce - rozumie się przez to jednostkę upoważnioną do
oceny dokumentacji projektowej, o której mowa w art. 40 ust. 7 pkt 1, oraz weryfikacji
wielkości jednostek redukcji emisji uzyskanych w wyniku realizacji projektu wspólnych
wdrożeń, wyłonioną lub wskazaną przez Komitet Nadzorujący;
2)
aktywności - rozumie się przez to parametry charakteryzujące działalność, której skutkiem
jest emisja, takie jak: wielkość produkcji, wielkość zużycia surowców lub paliw, ilość
wytworzonych odpadów;
3)
bilansowaniu emisji - rozumie się przez to określanie i prognozowanie wielkości emisji,
emisji unikniętej, emisji zredukowanej oraz gromadzenie i przetwarzanie informacji
o tych wielkościach, przy wykorzystaniu danych gromadzonych na potrzeby polityki krajowej
oraz na potrzeby wypełnienia zobowiązań międzynarodowych;
3a)
długoterminowej jednostce poświadczonej redukcji emisji - rozumie się przez to jednostkę,
o której mowa w art. 3 pkt 9 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego
rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami
nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego
rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 , zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 389/2013”;
4)
ekwiwalencie - rozumie się przez to jeden megagram (1 Mg) dwutlenku węgla (CO2) albo ilość innego gazu cieplarnianego stanowiącą odpowiednik jednego megagrama (1
Mg) dwutlenku węgla (CO2), obliczoną z wykorzystaniem odpowiedniego współczynnika ocieplenia;
5)
emisji - rozumie się przez to wprowadzane w wyniku działalności człowieka, bezpośrednio
lub pośrednio do powietrza, gazy cieplarniane lub inne substancje;
6)
emisji unikniętej - rozumie się przez to wielkość emisji, jaka mogłaby zostać wprowadzona
do powietrza w danym roku z instalacji w ramach technologii stosowanych powszechnie
do wytwarzania określonego produktu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a na
skutek zastosowania innego rozwiązania technicznego lub technologicznego albo innych
surowców lub paliw w nowej instalacji nie została wprowadzona do powietrza;
7)
emisji zredukowanej - rozumie się przez to niewynikającą z obniżenia produkcji wielkość
emisji, jaka nie została wprowadzona do powietrza w danym roku z instalacji istniejącej
wskutek podjętych działań modernizacyjnych, mających na celu obniżenie wielkości emisji
przypadającej na jednostkę powstającego produktu lub jednostkę wykorzystywanego surowca,
materiału lub paliwa w zakładzie, na którego terenie jest położona instalacja;
8)
gospodarce leśnej - rozumie się przez to działalność w zakresie urządzania, ochrony
i zagospodarowywania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych oraz
pozyskiwania, z wyjątkiem skupu, drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia i
płodów runa leśnego;
9)
instalacji - rozumie się przez to instalację w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ;
10)
jednostce Kioto - rozumie się przez to jednostkę poświadczonej redukcji emisji, jednostkę
przyznanej emisji, jednostkę redukcji emisji lub jednostkę pochłaniania;
11)
jednostce pochłaniania - rozumie się przez to jeden megagram (1 Mg) dwutlenku węgla
(CO2) pochłonięty w wyniku:
a)
działalności człowieka mającej na celu zwiększenie pochłaniania dwutlenku węgla (CO2) przez gleby użytkowane rolniczo,
b)
zmian sposobów użytkowania gruntów rolnych lub leśnych, w tym w zakresie zalesiania,
ponownego zalesiania i wylesiania,
c)
prowadzonej gospodarki leśnej;
12)
jednostce poświadczonej redukcji emisji - rozumie się przez to wyrażoną w ekwiwalencie
emisję zredukowaną gazów cieplarnianych lub emisję unikniętą gazów cieplarnianych,
otrzymaną w wyniku realizacji projektu mechanizmu czystego rozwoju;
13)
jednostce przyznanej emisji - rozumie się przez to wyrażoną w ekwiwalencie emisję
gazów cieplarnianych przyznaną państwu uprawnionemu zgodnie z Protokołem z Kioto do
Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonym w Kioto dnia
11 grudnia 1997 r. , zwanym dalej „Protokołem z Kioto”;
14)
jednostce redukcji emisji - rozumie się przez to wyrażoną w ekwiwalencie emisję zredukowaną
gazów cieplarnianych lub emisję unikniętą gazów cieplarnianych lub jeden megagram
(1 Mg) pochłoniętego dwutlenku węgla (CO2), otrzymane w wyniku realizacji projektu wspólnych wdrożeń;
14a)
jednostce rocznych limitów emisji - rozumie się przez to jednostkę, o której mowa
w art. 3 pkt 27 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013;
15)
Komitecie Nadzorującym - rozumie się przez to organ wykonawczy Protokołu z Kioto powołany
w celu nadzorowania realizacji projektów wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach
ścieżki drugiej, o której mowa w art. 37 ust. 3;
16)
Krajowej rezerwie jednostek Kioto - rozumie się przez to ilość jednostek Kioto, jaką
Rzeczpospolita Polska jest obowiązana utrzymywać w Krajowym rejestrze jednostek Kioto
w danym okresie rozliczeniowym zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego lub przepisami
prawa Unii Europejskiej;
17)
krajowym pułapie emisji - rozumie się przez to maksymalną wielkość emisji, jaka może
być wyemitowana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w danym okresie rozliczeniowym,
wynikającą z przepisów prawa międzynarodowego lub przepisów prawa Unii Europejskiej;
18)
okresie rozliczeniowym - rozumie się przez to przedział czasu, w którym są określane
emisje w celu uzyskania informacji niezbędnych do wsparcia działań zmierzających do
wywiązania się Rzeczypospolitej Polskiej z zobowiązań międzynarodowych w zakresie
redukcji emisji;
19)
państwach uprawnionych - rozumie się przez to państwa wymienione w Załączniku I do
Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonej w Nowym Jorku
dnia 9 maja 1992 r. , zwanej dalej „Konwencją Klimatyczną”, które ratyfikowały Protokół z Kioto, zgodnie
z art. 1 ust. 7 Protokołu z Kioto;
20)
podmiocie korzystającym ze środowiska - rozumie się przez to podmiot korzystający
ze środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
20a)
(uchylony)
21)
poziomie bazowym - rozumie się przez to szacunkową, określoną z największym prawdopodobieństwem,
wielkość emisji gazów cieplarnianych, jaka miałaby miejsce w przypadku, gdyby projekt
wspólnych wdrożeń lub projekt mechanizmu czystego rozwoju nie został zrealizowany,
stanowiącą poziom odniesienia pozwalający określić emisję zredukowaną lub emisję unikniętą;
22)
projekcie mechanizmu czystego rozwoju - rozumie się przez to przedsięwzięcie realizowane
przez państwo uprawnione na terytorium innego państwa niż państwo uprawnione, które
ma na celu redukcję lub uniknięcie emisji gazów cieplarnianych, a także pochłanianie
dwutlenku węgla (CO2) będące następstwem zalesiania lub ponownego zalesiania;
23)
projekcie wspólnych wdrożeń - rozumie się przez to przedsięwzięcie realizowane przez
państwo uprawnione na terytorium innego państwa uprawnionego, które ma na celu redukcję,
uniknięcie emisji gazów cieplarnianych lub pochłanianie dwutlenku węgla (CO2);
24)
prowadzącym instalację - rozumie się przez to prowadzącego instalację w rozumieniu
art. 3 pkt 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
24a)
tymczasowej jednostce poświadczonej redukcji emisji - rozumie się przez to jednostkę,
o której mowa w art. 3 pkt 11 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013;
25)
uprawnieniu do emisji - rozumie się przez to uprawnienie do emisji w rozumieniu przepisów
o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych;
26)
urządzeniu - rozumie się przez to urządzenie w rozumieniu art. 3 pkt 42 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
27)
zakładzie - rozumie się przez to zakład w rozumieniu art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
28)
źródle emisji - rozumie się przez to instalację lub jej część, której eksploatacja
powoduje emisję.
Rozdział 2
Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami
Art. 3.
1.
Tworzy się Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami, zwany dalej „Krajowym
ośrodkiem”.
2.
Do zadań Krajowego ośrodka należy:
1)
wykonywanie zadań związanych z funkcjonowaniem Krajowego systemu bilansowania i prognozowania
emisji, w tym prowadzenie Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji,
zwanej dalej „Krajową bazą”;
2)
zarządzanie zbiorem rachunków w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej
Polskiej, o którym mowa w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych ;
3)
opiniowanie wniosków o wydanie listu popierającego oraz wniosków o wydanie listu zatwierdzającego
realizację projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
4)
prowadzenie wykazu projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej posiadających listy popierające lub listy zatwierdzające;
5)
prowadzenie wykazu jednostek uprawnionych do weryfikacji raportów;
6)
sporządzanie raportów, sprawozdań i prognoz dotyczących wielkości emisji;
7)
opracowywanie metodyki ustalania wielkości emisji dla poszczególnych rodzajów instalacji
lub aktywności oraz metodyki wyznaczania wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego
towaru, zużytego paliwa lub surowca;
8)
opracowywanie wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa
lub surowca;
9)
monitorowanie działań związanych z realizacją projektów wspólnych wdrożeń i projektów
mechanizmów czystego rozwoju oraz innych projektów powodujących redukcję lub uniknięcie
emisji gazów cieplarnianych;
10)
administrowanie systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, o którym
mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów
cieplarnianych, w szczególności:
a)
prowadzenie, w postaci elektronicznej, bazy danych zawierającej informacje o instalacjach,
z których emisja gazów cieplarnianych jest objęta systemem, niezbędne do opracowania
wykazów, o których mowa w art. 25 ust. 4, art. 29 ust. 1 i art. 41 ust. 1, oraz informacji,
o których mowa w art. 26 ust. 4, art. 41 ust. 2, art. 70 ust. 12, art. 71 ust. 11, art. 72 ust. 7 i
art. 73 ust. 10 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych, a także monitorowanie sposobu wywiązania się przez prowadzących instalacje z obowiązków
związanych z systemem,
b)
pełnienie funkcji prowadzącego aukcję uprawnień do emisji w rozumieniu art. 3 pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r.
w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży
na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami do emisji gazów cieplarnianych
we Wspólnocie ,
c)
prowadzenie, w postaci elektronicznej, bazy danych zawierającej informacje o operatorach
statków powietrznych wykonujących operacje lotnicze objęte systemem, niezbędne do
monitorowania sposobu wywiązania się przez operatorów statków powietrznych z obowiązków
związanych z uczestnictwem w systemie,
d)
obliczanie całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji dla instalacji, o której
mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych,
e)
opiniowanie planów monitorowania wielkości emisji i planów poboru próbek, o których
mowa w art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych,
f)
opiniowanie planów monitorowania w zakresie emisji z operacji lotniczych, dokumentów
uzupełniających i informacji, o których mowa w art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych oraz uproszczonych planów monitorowania w zakresie emisji z operacji lotniczych i
planów monitorowania odnoszących się do monitorowania i raportowania w zakresie danych
dotyczących tonokilometrów, o których mowa w art. 74 ust. 2 i 3 tej ustawy,
g)
sprawdzanie wniosków o przydział uprawnień do emisji dla instalacji nowej,
h)
sprawdzanie informacji w zakresie znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej,
i)
opracowywanie wykazu instalacji, które zaprzestały działalności,
j)
obliczanie dostosowanej rocznej liczby uprawnień do emisji dla instalacji, w których
nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności,
k)
zbieranie danych i opracowywanie analiz dotyczących systemu,
l)
opracowywanie sprawozdań dotyczących systemu w zakresie emisji gazów cieplarnianych
z instalacji i z wykonywanych operacji lotniczych,
m)
przeprowadzanie oceny raportów na temat wielkości emisji w zakresie kompletności zawartych
w nich danych, poprawności przeprowadzonych obliczeń oraz zgodności zawartych w nich
ustaleń z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania
i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady i z zatwierdzonym planem monitorowania,
n)
udzielanie wyjaśnień, opracowywanie materiałów informacyjnych i szkoleniowych oraz
prowadzenie szkoleń dotyczących funkcjonowania systemu,
o)
współpraca z organami administracji publicznej w zakresie związanym z funkcjonowaniem
systemu oraz realizacją zobowiązań międzynarodowych w zakresie systemu,
p)
opiniowanie, na wniosek ministra właściwego do spraw środowiska, projektów aktów prawnych
i dokumentów dotyczących funkcjonowania systemu,
q)
sporządzanie wykazów prowadzących instalacje oraz operatorów statków powietrznych,
którzy naruszyli obowiązki związane z uczestnictwem w systemie, i przekazywanie ich
właściwym organom, stosownie do art. 94-97 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji
gazów cieplarnianych.
2a.
Krajowy ośrodek może także wykonywać zadania związane z:
1)
monitorowaniem działań w zakresie polityki klimatycznej, a także przygotowywaniem
analiz, przeglądów i ocen jej funkcjonowania;
2)
prognozowaniem skutków realizacji polityki klimatycznej;
3)
rozwijaniem narzędzi do wspomagania realizacji celów systemu zarządzania emisjami
oraz narzędzi do modelowania skutków gospodarczych, finansowych i społecznych realizacji
polityki klimatycznej;
4)
integracją systemów sprawozdawczości środowiskowej.
2b.
Krajowy ośrodek współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w
zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań Krajowego ośrodka.
2c.
Krajowy ośrodek współpracuje z organami administracji rządowej właściwymi w sprawach
przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu w zakresie niezbędnym
do realizacji jego zadań ustawowych oraz rozporządzeń Komisji (UE), o których mowa
w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji
gazów cieplarnianych.
3.
Do zadań Krajowego ośrodka należy także sporządzanie zestawień informacji i raportów,
w szczególności na potrzeby:
1)
statystyki publicznej;
2)
systemu opłat za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;
3)
systemu bilansowania emisji gazów cieplarnianych;
4)
systemu bilansowania i rozliczania wielkości emisji dwutlenku siarki (SO2) i tlenków azotu (NOX) dla dużych źródeł spalania;
5)
sprawozdawczości w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych;
6)
bieżącej oceny jakości powietrza, w tym analiz modelowych.
4.
Krajowy ośrodek może także, na podstawie informacji zawartych w Krajowej bazie, sporządzać
zestawienia informacji i raporty, inne niż wskazane w ust. 3, na potrzeby organów
administracji publicznej oraz organizacji samorządu gospodarczego i organizacji pracodawców.
5.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, listę
zestawień informacji i raportów, o których mowa w ust. 4, sporządzanych na potrzeby
organów administracji publicznej oraz terminy ich przekazywania, kierując się potrzebą
zapewnienia organom administracji publicznej pełnego i terminowego dostępu do informacji
na temat wielkości emisji.
6.
Zestawienia informacji i raporty, o których mowa w ust. 3, oraz zestawienia informacji
i raporty wpisane na listę, o której mowa w ust. 5, są sporządzane na potrzeby organów
administracji publicznej nieodpłatnie.
Art. 4.
1.
Wykonywanie zadań Krajowego ośrodka powierza się Instytutowi Ochrony Środowiska w
Warszawie.
2.
(uchylony)
Art. 5.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska sprawuje nadzór nad wykonywaniem zadań przez
Krajowy ośrodek.
2.
Krajowy ośrodek w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku przedkłada ministrowi
właściwemu do spraw środowiska sprawozdanie z wykonania zadań za poprzedni rok kalendarzowy.
3.
W przypadku gdy sprawozdanie jest niepełne lub budzi zastrzeżenia, minister właściwy
do spraw środowiska może zażądać uzupełnienia sprawozdania lub udzielenia dodatkowych
wyjaśnień w wyznaczonym przez siebie terminie.
4.
Jeżeli w wyznaczonym terminie Krajowy ośrodek nie uzupełni sprawozdania lub nie złoży
żądanych wyjaśnień, a także gdy złożone sprawozdanie nadal budzi zastrzeżenia, minister
właściwy do spraw środowiska może zlecić imiennie upoważnionym pracownikom obsługującego
go urzędu przeprowadzenie kontroli w zakresie zadań wykonywanych przez Krajowy ośrodek.
5.
W przypadku gdy w wyniku przeprowadzonej kontroli zostaną stwierdzone istotne uchybienia
w wykonywaniu zadań przez Krajowy ośrodek, minister właściwy do spraw środowiska może
odwołać dyrektora Instytutu Ochrony Środowiska przed upływem jego kadencji, bez zasięgania
opinii, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych 3)Utraciła moc z dniem 1 października 2010 r. na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 kwietnia
2010 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące system nauki (Dz. U. poz. 620),
która weszła w życie z dniem 1 października 2010 r..
Art. 5a.
Minister właściwy do spraw środowiska, w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku,
przedkłada Radzie Ministrów informację o realizacji zadań wynikających z niniejszej
ustawy oraz z ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów
cieplarnianych4)Utraciła moc z dniem 9 września 2015 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 12 czerwca
2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. poz.
1223), która weszła w życie z dniem 9 września 2015 r. wraz z wykazem środków wydatkowanych na realizację tych zadań.
Rozdział 3
Krajowy system bilansowania i prognozowania emisji
Art. 6.
1.
Tworzy się Krajowy system bilansowania i prognozowania emisji, zwany dalej „Krajowym
systemem”, w ramach którego są gromadzone, przetwarzane, szacowane, prognozowane,
bilansowane i zestawiane informacje o emisjach.
2.
Krajowy system obejmuje informacje o:
1)
podmiotach korzystających ze środowiska;
2)
miejscach korzystania ze środowiska, gdzie prowadzona jest działalność powodująca
emisje;
3)
urządzeniach, których eksploatacja powoduje emisje;
4)
instalacjach, źródłach powstawania i miejscach emisji;
5)
środkach technicznych mających na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji;
6)
wielkościach emisji;
7)
wielkościach produkcji oraz charakterystyce surowców i paliw towarzyszących emisjom;
8)
pozwoleniach zintegrowanych lub pozwoleniach na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,
o których mowa w art. 181 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w tym o rodzajach i ilościach gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza,
zezwoleniach, o których mowa w przepisach o systemie handlu uprawnieniami do emisji
gazów cieplarnianych, oraz o zgłoszeniach instalacji mogących negatywnie oddziaływać
na środowisko z uwagi na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o których mowa
w art. 152 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;
9)
odstępstwach od dopuszczalnych wielkości emisji;
10)
przedsięwzięciach inwestycyjnych, terminach ich realizacji oraz prognozowanych wielkościach
emisji z tych przedsięwzięć lub sprawnościach redukcji emisji albo stężeniach substancji
w gazach odlotowych planowanych do osiągnięcia w wyniku realizacji tych przedsięwzięć;
11)
planowanych i rzeczywistych zmianach zdolności produkcyjnych, poziomach działalności
oraz zmianach w działaniach w instalacji uczestniczącej w systemie handlu uprawnieniami
do emisji gazów cieplarnianych lub braku takich zmian;
12)
aktywnościach związanych z prowadzeniem działalności przemysłowej, transportem, rolnictwem,
leśnictwem i sektorem usług;
13)
wielkościach emisji związanych z prowadzeniem działalności przemysłowej, transportem,
rolnictwem, leśnictwem i sektorem usług, wynikających z aktywności, o których mowa
w pkt 12;
14)
prognozach zmian aktywności dla poszczególnych sektorów gospodarki, o których mowa
w art. 9 ust. 1.
3.
Informacje, o których mowa w ust. 2, gromadzi się w Krajowej bazie.
4.
Krajową bazę prowadzi Krajowy ośrodek.
Art. 6a.
Informacje jednostkowe zawarte w raportach, o których mowa w art. 7 ust. 1, wprowadzane
do Krajowej bazy, a także informacje jednostkowe zawarte w zestawieniach informacji
i raportach, o których mowa w art. 3 ust. 3-5, nie są informacjami publicznymi w rozumieniu
przepisów o dostępie do informacji publicznej.
Art. 7.
1.
Podmiot korzystający ze środowiska, którego działalność powoduje emisje, sporządza
i wprowadza do Krajowej bazy, w terminie do końca lutego każdego roku, raport zawierający
informacje wskazane w art. 6 ust. 2 pkt 1-10, dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego.
1a.
Osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą sporządza i wprowadza do Krajowej bazy raport,
o którym mowa w ust. 1, jeżeli korzystanie ze środowiska powodujące emisje wymaga
pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego,
o którym mowa w art. 181 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.
2.
W przypadku gdy obowiązek sporządzenia i wprowadzenia raportu jest związany z eksploatacją
instalacji, podmiotem obowiązanym do sporządzenia i wprowadzenia raportu jest prowadzący
instalację.
2a.
Jeżeli w trakcie roku kalendarzowego prawa i obowiązki podmiotu korzystającego ze
środowiska przejmuje inny podmiot, obowiązek sporządzenia i wprowadzenia raportu za
ten rok, spoczywa na tym podmiocie, z zastrzeżeniem ust. 2b.
2b.
Jeżeli nowy podmiot korzystający ze środowiska nie jest następcą prawnym poprzedniego
podmiotu, każdy z nich sporządza i wprowadza raport za okres, w którym prowadził działalność
objętą obowiązkiem sporządzenia raportu.
3.
Wielkości emisji zawarte w raporcie, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie
prowadzonych pomiarów lub na podstawie informacji o wielkości produkcji, zużyciu paliw
lub surowców i odpowiadających tym wielkościom wskaźników emisji.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje
gazów cieplarnianych i innych substancji objętych bilansowaniem emisji dla poszczególnych
rodzajów instalacji oraz sposoby ustalania wielkości emisji, kierując się potrzebą
zapewnienia wysokiej jakości danych o emisji, w tym zapewnienia ich wiarygodności
i spójności, oraz biorąc pod uwagę rozwój w zakresie dostępnych metod i technologii
służących redukcji emisji.
5.
(uchylony)
6.
(uchylony)
7.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
zakres informacji zawartych w raporcie oraz sposób jego wprowadzania do Krajowej bazy,
kierując się potrzebą zapewnienia sprawnego funkcjonowania Krajowej bazy oraz jednolitości
danych zawartych w tej bazie.
8.
(uchylony)
Art. 7a.
1.
Informacje i dane zawarte w raportach, o których mowa w art. 7 ust. 1, są dostępne
dla Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a także dla właściwego ze względu na miejsce
korzystania ze środowiska wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, w trybie połączenia
z siecią teleinformatyczną, po zalogowaniu się do konta w Krajowej bazie, za pomocą
identyfikatora i hasła dostępu.
2.
Identyfikator i hasło dostępu nadawane są przez Krajowy ośrodek na wniosek organów
Inspekcji Ochrony Środowiska, o których mowa w ust. 1.
3.
Realizacja dostępu, o którym mowa w ust. 1, następuje z wykorzystaniem bezpiecznej
transmisji danych w sposób gwarantujący ich nienaruszalność.
4.
Dostęp, o którym mowa w ust. 1, jest nieodpłatny.
Art. 8.
1.
Krajowy ośrodek przeprowadza analizę informacji zawartych w raportach wprowadzonych
przez podmiot korzystający ze środowiska do Krajowej bazy.
2.
W przypadku wątpliwości dotyczących prawidłowości podanych w raporcie informacji Krajowy
ośrodek występuje do podmiotu korzystającego ze środowiska o udzielenie wyjaśnień
lub dokonanie korekty raportu.
3.
Podmiot korzystający ze środowiska w terminie 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia,
o którym mowa w ust. 2, udziela wyjaśnień lub dokonuje korekty raportu.
4.
Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska, który eksploatuje:
1)
instalację wymagającą pozwolenia zintegrowanego lub
2)
instalację wymagającą pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, lub
3)
źródło spalania paliw, o którym mowa w art. 157a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW
− nie dopełni obowiązku, o którym mowa w ust. 3, Krajowy ośrodek może zawiadomić o
tym wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w terminie do dnia 15 września.
5.
W przypadku podmiotu korzystającego ze środowiska, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 lub
2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje sprawdzenia informacji zawartych
w raporcie, w zakresie objętym wystąpieniem, o którym mowa w ust. 2.
6.
Wyniki sprawdzenia, o którym mowa w ust. 5, wojewódzki inspektor ochrony środowiska
przekazuje Krajowemu ośrodkowi i podmiotowi korzystającemu ze środowiska.
7.
Jeżeli ze sprawdzenia informacji zawartych w raporcie wynika potrzeba korekty raportu,
podmiot korzystający ze środowiska dokonuje korekty raportu w terminie 14 dni od dnia
otrzymania wyników sprawdzenia.
Art. 9.
1.
Właściwi ministrowie w zakresie swojej właściwości sporządzają i przekazują ministrowi
właściwemu do spraw środowiska prognozy zmian aktywności dla następujących sektorów
gospodarki:
1)
elektroenergetyki;
2)
zaopatrzenia w ciepło;
3)
górnictwa i wydobycia;
4)
przemysłu rafineryjnego;
5)
produkcji żelaza i stali;
6)
produkcji metali nieżelaznych;
7)
koksownictwa;
8)
przemysłu cementowego;
9)
przemysłu wapienniczego;
10)
przemysłu ceramicznego;
11)
przemysłu szklarskiego;
12)
przemysłu drzewnego;
13)
przemysłu papierniczego;
14)
przemysłu chemicznego;
15)
leśnictwa;
16)
rolnictwa;
17)
transportu;
18)
przemysłu spożywczego.
1a.
Prognozy zmian aktywności, o których mowa w ust. 1, zawierają informację o politykach
i działaniach prowadzących do redukcji emisji gazów cieplarnianych lub zwiększenia
pochłaniania dwutlenku węgla w wyniku działalności, o której mowa w art. 2 pkt 11.
2.
Prognozy zmian aktywności nie stanowią dokumentów planistycznych w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju .
3.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1)
zakres informacji w odniesieniu do poszczególnych sektorów gospodarki, jaki powinien
być zawarty w prognozach zmian aktywności,
2)
przedziały czasowe, dla których sporządza się prognozy zmian aktywności,
3)
terminy przekazywania prognoz zmian aktywności ministrowi właściwemu do spraw środowiska
- kierując się potrzebą zapewnienia kompletności, spójności oraz wiarygodności informacji
zawartych w prognozach zmian aktywności oraz koniecznością terminowego wypełniania
zobowiązań Rzeczypospolitej Polskiej, wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej
lub umów międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska, w zakresie opracowywania prognoz
wielkości emisji.
4.
Informacje o prognozach zmian aktywności Krajowy ośrodek zamieszcza w Krajowej bazie.
Art. 10.
1.
Na podstawie informacji zawartych w Krajowej bazie Krajowy ośrodek przygotowuje i
przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska krajowy raport o wielkościach
emisji gazów cieplarnianych i innych substancji za rok poprzedni, w terminie do dnia
30 września każdego roku.
2.
Krajowy raport o wielkościach emisji gazów cieplarnianych i innych substancji obejmuje:
1)
bilans emisji sporządzony na podstawie raportów zawartych w Krajowej bazie.
2)
(uchylony)
Art. 11.
Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska,
na 30 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów
międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska:
1)
roczne inwentaryzacje emisji:
a)
gazów cieplarnianych, zgodnie z wytycznymi do Konwencji Klimatycznej,
b)
substancji określonych w Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości,
sporządzonej w Genewie dnia 13 listopada 1979 r. ,
c)
substancji, dla których poziomy emisji lub stężeń zostały określone w przepisach prawa
Unii Europejskiej;
2)
informacje i dane, które mają być przekazane Komisji Europejskiej, dotyczące źródeł
spalania paliw, o których mowa w art. 157a ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony
środowiska.
Art. 11a.
1.
Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska,
na 30 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej dotyczących
ochrony środowiska, sprawozdania, o których mowa w art. 6 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/406/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r.
w sprawie wysiłków podjętych przez państwo członkowskie, zmierzających do zmniejszenia
emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty dotyczących
redukcji emisji gazów cieplarnianych , zwanej dalej „decyzją nr 2009/406/WE”, zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r.
w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych
oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie
dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję 280/2004/WE , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 525/2013”.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska uzgadnia sprawozdania, o których mowa w ust.
1, z członkami Rady Ministrów i przedstawia do akceptacji Radzie Ministrów.
3.
Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, dotyczą:
1)
krajowej rocznej emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami
do emisji;
2)
poziomu wykorzystania, podziału geograficznego, rodzajów i przyjętych kryteriów jakościowych
wykorzystanych jednostek poświadczonej redukcji emisji i jednostek redukcji emisji;
3)
przewidywanych postępów w realizacji decyzji z uwzględnieniem krajowych polityk, działań
i prognoz;
4)
planowanych dodatkowych krajowych polityk i działań mających na celu dalszą redukcję
emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji ponad
to, co wynika z decyzji nr 2009/406/WE.
4.
Jeżeli do rozliczenia krajowej rocznej emisji gazów cieplarnianych wykorzystano jednostki
poświadczonej redukcji emisji lub jednostki redukcji emisji, o których mowa w art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych, w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, zamieszcza się uzasadnienie dotyczące
wykorzystania tych jednostek.
5.
Na podstawie sprawozdań, o których mowa w ust. 1, i sprawozdania, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r.
o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, minister właściwy do spraw środowiska przygotowuje sprawozdanie, o którym mowa w
art. 17 rozporządzenia nr 525/2013, i przedstawia w terminie do dnia 31 lipca każdego
roku Komisji Europejskiej.
6.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw środowiska ogłasza
w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego
ministra.
Art. 11b.
1.
Krajowy ośrodek przygotowuje projekty raportów w zakresie wypełniania zobowiązań wynikających
z Konwencji Klimatycznej i Protokołu z Kioto zgodnie z wymogami zawartymi w wytycznych
określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej lub umowach międzynarodowych.
2.
Projekty raportów, o których mowa w ust. 1, sporządza się w szczególności na podstawie
informacji, danych i analiz przekazywanych przez organy administracji publicznej,
informacji i danych zawartych w Krajowej bazie, informacji zawartych w prognozach
zmian aktywności, o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz innych informacji i danych
udostępnianych przez organizacje samorządu gospodarczego i organizacje pracodawców,
a także fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej.
3.
Informacje, dane i analizy, o których mowa w ust. 2, obejmują w szczególności:
1)
krótkookresowe i długookresowe prognozy makroekonomiczne;
2)
krajowe i sektorowe polityki i strategie gospodarcze;
3)
informacje dotyczące:
a)
podejmowanych działań przyczyniających się do ograniczania lub redukcji emisji,
b)
rodzajów stosowanych instrumentów prawnych, ekonomicznych i administracyjnych wspomagających
redukcję emisji,
c)
oceny stanu jakości środowiska wykonywanych w ramach państwowego monitoringu środowiska.
4.
Na wniosek Krajowego ośrodka organy administracji publicznej przekazują dane, informacje
lub analizy niezbędne do sporządzenia projektów raportów, o których mowa w ust. 1.
5.
Krajowy ośrodek, realizując zadania, o których mowa w ust. 1, może występować o udostępnienie
niezbędnych danych, informacji lub analiz do organizacji samorządu gospodarczego,
organizacji pracodawców lub funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej.
Art. 12.
1.
Krajowy ośrodek opracowuje prognozy wielkości emisji w celu realizacji zadań wynikających
z przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska
oraz polityki ekologicznej państwa i przekazuje je ministrowi właściwemu do spraw
środowiska na 60 dni przed wymaganym terminem.
2.
Przy opracowywaniu prognoz wielkości emisji pod uwagę bierze się w szczególności:
1)
krótkookresowe i długookresowe prognozy makroekonomiczne;
2)
krajowe i sektorowe polityki i strategie gospodarcze;
3)
przekazywane przez właściwych ministrów prognozy zmian aktywności, o których mowa
w art. 9 ust. 1;
4)
informacje dotyczące:
a)
podejmowanych działań przyczyniających się do ograniczania lub redukcji emisji,
b)
rodzajów stosowanych instrumentów prawnych, ekonomicznych i administracyjnych wspomagających
redukcję emisji,
c)
oceny stanu jakości powietrza wykonanej w ramach państwowego monitoringu środowiska.
3.
Prognozy wielkości emisji obejmują okres 20 lat i są aktualizowane po upływie 5 lat.
Rozdział 4
Zarządzanie emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji
Art. 13.
1.
Tworzy się system zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, zwany
dalej „systemem zarządzania”, w celu:
1)
zarządzania krajowymi pułapami emisji oraz zapewnienia ich trwałego nieprzekraczania;
2)
ograniczania emisji do wymaganych pułapów, jeżeli krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;
3)
zarządzania niewykorzystanymi częściami krajowych pułapów emisji.
2.
W skład systemu zarządzania wchodzą:
1)
Krajowy system;
2)
(uchylony)
3)
(uchylony)
4)
obrót i zarządzanie jednostkami Kioto;
5)
zarządzanie krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych i obrót jednostkami rocznych
limitów emisji.
Art. 14.
1.
Realizacja programów i projektów związanych z ochroną środowiska, ograniczaniem lub
unikaniem emisji gazów cieplarnianych, pochłanianiem oraz sekwestracją dwutlenku węgla
(CO2) może odbywać się w szczególności w ramach:
1)
Krajowego systemu zielonych inwestycji;
2)
projektów wspólnych wdrożeń;
3)
projektów mechanizmu czystego rozwoju;
4)
projektów redukcji emisji gazów cieplarnianych poza systemem handlu uprawnieniami
do emisji.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób
realizacji oraz wydawania uprawnień do emisji lub jednostek z tytułu realizacji projektów,
o których mowa w ust. 1 pkt 4, uwzględniając wymagania dotyczące projektów zmniejszających
emisje gazów cieplarnianych nieobjętych systemem wspólnotowym i wydawania uprawnień
lub jednostek na te projekty, wynikające z przepisów Unii Europejskiej.
Art. 15.
1.
W przypadku gdy z informacji uzyskanych w ramach Krajowego systemu wynika, że wielkość
emisji powoduje lub może powodować przekroczenie krajowego pułapu emisji, Krajowy
ośrodek opracowuje projekt Krajowego planu redukcji emisji i przedkłada go ministrowi
właściwemu do spraw środowiska.
2.
Krajowy plan redukcji emisji przyjmuje, w drodze rozporządzenia, Rada Ministrów, kierując
się potrzebą ograniczenia emisji i trwałego nieprzekraczania krajowych pułapów emisji
w przyszłości oraz biorąc pod uwagę interesy gospodarcze Rzeczypospolitej Polskiej
oraz jej zobowiązania wynikające z przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów międzynarodowych
z zakresu ochrony środowiska.
3.
Krajowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności:
1)
określenie substancji, których plan dotyczy, wraz z podaniem zakresu przekroczenia
krajowego pułapu emisji tych substancji;
2)
wykaz sektorów gospodarki objętych planem;
3)
określenie podstawowych kierunków i zakresu działań dla poszczególnych sektorów gospodarki,
niezbędnych do przywracania krajowego pułapu emisji;
4)
określenie sposobu dokumentowania realizacji planu i jego efektów przez Krajowy ośrodek.
4.
W przypadku przyjęcia Krajowego planu redukcji emisji organy administracji publicznej
są obowiązane do dokonania analizy dotyczącej konieczności ograniczenia lub cofnięcia
pozwoleń zintegrowanych albo pozwoleń na wprowadzanie gazów lub pyłów, niezbędnych
dla osiągnięcia celów wynikających z planu.
Art. 16.
15)W brzmieniu ustalonym przez art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 266), która weszła w życie z dniem 17 marca 2016 r..
W przypadku gdy Rada Ministrów przyjmie Krajowy plan redukcji emisji, minister właściwy
do spraw środowiska w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: energii, gospodarki,
transportu, rolnictwa, budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz
mieszkalnictwa oraz gospodarki morskiej, z każdym w zakresie jego właściwości, określi,
w drodze rozporządzenia, sektorowe plany redukcji emisji, kierując się ustaleniami
Krajowego planu redukcji emisji oraz potrzebą zapewnienia ograniczania emisji, a także
nieprzekraczania w przyszłości krajowych pułapów emisji dla poszczególnych sektorów
gospodarki.
2.
Sektorowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności:
1)
zakres ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;
2)
terminy obowiązywania ograniczeń;
3)
listę podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych do ograniczenia emisji,
których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, albo kryteria kwalifikowania instalacji
do objęcia obowiązkiem ograniczenia emisji;
4)
dla instalacji objętych planem:
a)
standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli
takie standardy jeszcze nie obowiązują, lub
b)
zaostrzone standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone,
jeżeli takie standardy już obowiązują, lub
c)
wskaźniki emisji substancji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub
surowca
- obowiązujące w trakcie realizowania planu;
5)
zakres i sposób prowadzenia pomiarów wielkości emisji albo sposób określania wielkości
emisji na podstawie wskaźników emisji oraz częstotliwość przekazywania wyników wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska.
2a.
Sektorowy plan redukcji emisji może zawierać także:
1)
działania prowadzące do ograniczenia emisji z transportu;
2)
działania zmierzające do zmiany rodzaju lub jakości paliw dopuszczonych do obrotu
gospodarczego;
3)
działania zmierzające do ograniczenia niskiej, rozproszonej emisji komunalno-bytowej;
4)
inne działania zmierzające do ograniczania krajowych emisji.
3.
W przypadku przekroczenia krajowego pułapu emisji podmioty korzystające ze środowiska
i objęte sektorowym planem redukcji emisji są obowiązane, w zakresie określonym w
tym planie, do:
1)
ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;
2)
przestrzegania standardów emisji lub zaostrzonych standardów emisji, określonych w
sektorowym planie redukcji emisji, lub dotrzymania wskaźników emisji na jednostkę
wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca;
3)
wykonywania dodatkowych obowiązków związanych z ograniczaniem emisji, polegających
na:
a)
prowadzeniu pomiarów wielkości emisji lub ustalaniu wielkości emisji na podstawie
wskaźników emisji,
b)
przekazywaniu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, ze wskazaną częstotliwością,
wyników prowadzonych pomiarów.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska może zawierać porozumienia z podmiotami w zakresie
dobrowolnej redukcji emisji w sektorach gospodarki objętych Krajowym planem redukcji
emisji. Jeżeli porozumienie obejmuje stworzenie dodatkowych zachęt finansowych dla
przedsiębiorcy, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.
Rozdział 5
(uchylony)
Rozdział 6
Obrót i zarządzanie jednostkami Kioto
Art. 18.
1.
Jednostki Kioto mogą być:
1)
wykorzystywane do wypełnienia zobowiązania do redukcji emisji gazów cieplarnianych
wynikającego z Protokołu z Kioto;
2)
przedmiotem międzynarodowego obrotu;
3)
przenoszone na kolejny okres rozliczeniowy, z wyjątkiem jednostek pochłaniania.
2.
Czynności, o których mowa w ust. 1, prowadzi się zgodnie z postanowieniami Protokołu
z Kioto oraz decyzjami Konferencji Stron Konwencji Klimatycznej stanowiącej spotkanie
Stron Protokołu z Kioto.
3.
Jednostki przyznanej emisji mogą być dodatkowo wykorzystywane do zamiany na:
1)
jednostki redukcji emisji odpowiadające redukcji lub uniknięciu emisji gazów cieplarnianych
uzyskane w ramach projektów wspólnych wdrożeń zrealizowanych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
2)
uprawnienia do emisji w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji.
4.
Uprawnienia do emisji w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji mogą być zamieniane
na jednostki przyznanej emisji.
5.
Jednostki pochłaniania mogą być dodatkowo wykorzystywane do zamiany na jednostki redukcji
emisji odpowiadające pochłanianiu dwutlenku węgla (CO2) uzyskanemu w wyniku realizacji projektów wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
6.
(uchylony)
7.
(uchylony)
Art. 18a.
1.
Jednostki Kioto, jednostki rocznych limitów emisji, długoterminowe jednostki poświadczonej
redukcji emisji, tymczasowe jednostki poświadczonej redukcji emisji są utrzymywane
na odpowiednich rachunkach w rejestrze Unii, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych.
2.
Jednostki Kioto, jednostki rocznych limitów emisji, długoterminowe jednostki poświadczonej
redukcji emisji, tymczasowe jednostki poświadczonej redukcji emisji należące do Skarbu
Państwa są utrzymywane na krajowych rachunkach posiadania w rejestrze Unii.
3.
Uprawnienia do emisji lub jednostki Kioto pozostające na zamykanym rachunku w rejestrze
Unii, w przypadku braku innej dyspozycji posiadacza tego rachunku, są przenoszone
na krajowy rachunek posiadania w tym rejestrze.
Art. 19.
1.
Obrót, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2, następuje na podstawie umowy zawieranej
między Rzecząpospolitą Polską a państwem uprawnionym lub upoważnionym przez to państwo
podmiotem.
2.
Umowy, o których mowa w ust. 1, mogą być zawierane jako umowy międzynarodowe zgodnie
z przepisami ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych albo jako umowy cywilnoprawne.
3.
Zawarcie umowy cywilnoprawnej wymaga uzyskania zgody Rady Ministrów.
4.
Umowa cywilnoprawna, w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia, jest przekazywana Radzie
Ministrów do wiadomości.
Art. 19a.
Wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek Kioto są przekazywane na rachunek bankowy
Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zwanego dalej „Narodowym
Funduszem”, lub na wyodrębnione subkonto tego rachunku, jeżeli wynika to z zawartej
umowy sprzedaży jednostek Kioto.
Art. 20.
Organem właściwym w sprawach, o których mowa w art. 18 i 19, jest minister właściwy
do spraw środowiska.
Art. 21.
1.
Krajowy ośrodek przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska informacje i
dane dotyczące oszacowania liczby jednostek przyznanej emisji, które mogą zostać zbyte.
2.
Przy szacowaniu liczby jednostek przyznanej emisji bierze się pod uwagę informacje
dotyczące:
1)
przewidywanej całkowitej krajowej emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym
2008-2012;
2)
całkowitej rzeczywistej krajowej emisji gazów cieplarnianych dostępne za ostatni rok;
3)
całkowitej rzeczywistej emisji z instalacji objętych systemem handlu uprawnieniami
do emisji dostępne za ostatni rok;
4)
liczby jednostek przyznanej emisji przeznaczonych do zamiany na uprawnienia do emisji
przyznawane instalacjom w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji;
5)
liczby jednostek przyznanej emisji przeznaczonych do zamiany na jednostki redukcji
emisji dla projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
6)
poziomu Krajowej rezerwy jednostek Kioto;
7)
przewidywanej liczby jednostek przyznanej emisji przeznaczonych do przeniesienia na
kolejny okres rozliczeniowy;
8)
wielkości popytu i podaży jednostek przyznanej emisji na rynku międzynarodowym;
9)
dotychczasowej liczby zbytych jednostek przyznanej emisji.
Rozdział 6a
Zarządzanie krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji
Art. 21a.
1.
Krajowy limit emisji gazów cieplarnianych, zwany dalej „krajowym limitem”, oznacza
poziom emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji,
o którym mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów
cieplarnianych, wyznaczony dla każdego roku w decyzji Komisji nr 2013/162/UE z dnia 26 marca 2013 r. określającej roczne limity
emisji państw członkowskich na lata 2013-2020 zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego
i Rady nr 406/2009/WE . Krajowy limit wyrażony jest w jednostkach rocznych limitów emisji.
2.
Rozliczanie emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami
do emisji polega na równoważeniu krajowej rocznej emisji gazów cieplarnianych nieobjętych
systemem handlu uprawnieniami do emisji jednostkami rocznych limitów emisji lub jednostkami,
o których mowa w art. 21b, lub jednostkami, o których mowa w art. 21c ust. 1.
3.
Jeżeli ze sprawozdania, o którym mowa w art. 11a ust. 3 pkt 1, wynika, że wynik rozliczenia
emisji, o którym mowa w ust. 2, jest ujemny, minister właściwy do spraw środowiska
może:
1)
pobrać część krajowego limitu przyznanego na kolejny rok w ilości nie większej niż
5% krajowego limitu przewidzianego na rok, którego dotyczy sprawozdanie, lub
2)
nabyć jednostki rocznych limitów emisji od innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
4.
Jeżeli ze sprawozdania, o którym mowa w art. 11a ust. 3 pkt 1, wynika, że wynik rozliczenia
emisji, o którym mowa w ust. 2, jest dodatni, nadwyżka krajowego limitu jest przenoszona
na kolejny rok, z uwzględnieniem ust. 5.
5.
Jeżeli ze sprawozdania, o którym mowa w art. 11a ust. 3 pkt 1, wynika, że wynik rozliczenia
emisji, o którym mowa w ust. 2, jest dodatni, minister właściwy do spraw środowiska
może zbyć nadwyżkę krajowego limitu innemu państwu członkowskiemu Unii Europejskiej.
Art. 21b.
Minister właściwy do spraw środowiska może nabyć jednostki rocznych limitów emisji
od innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w innych przypadkach niż określone
w art. 21a ust. 3 pkt 2, kierując się ważnym gospodarczym interesem państwa.
Art. 21c.
1.
Do rozliczenia emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami
do emisji można wykorzystywać także:
1)
jednostki lub uprawnienia z projektów, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 4;
2)
tymczasowe jednostki poświadczonej redukcji emisji i długoterminowe jednostki poświadczonej
redukcji emisji;
3)
podlegające wymianie zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych:
a)
jednostki redukcji emisji i jednostki poświadczonej redukcji emisji wydane za redukcje
emisji osiągnięte do końca 2012 r.,
b)
jednostki redukcji emisji i jednostki poświadczonej redukcji emisji wydane za redukcje
emisji osiągnięte od 2013 r., ale z projektów zarejestrowanych przed 2013 r.,
c)
jednostki poświadczonej redukcji emisji wydane w odniesieniu do redukcji emisji osiągniętej
w krajach najsłabiej rozwiniętych do czasu ratyfikacji przez te kraje porozumienia
z Unią Europejską lub do 2020 r., w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi
wcześniej.
2.
Kraje najsłabiej rozwinięte, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. c, oznaczają kraje
znajdujące się na liście zatwierdzonej przez Radę Gospodarczą i Społeczną Organizacji
Narodów Zjednoczonych.
3.
W przypadku wykorzystania jednostek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, minister właściwy
do spraw środowiska zastępuje je, przed datą ich wygaśnięcia, innymi tymczasowymi
jednostkami poświadczonej redukcji emisji i długoterminowymi jednostkami poświadczonej
redukcji emisji lub innymi jednostkami Kioto.
4.
Wykorzystanie jednostek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jest ograniczone do limitu
określonego w art. 5 ust. 4 decyzji nr 2009/406/WE.
5.
Niewykorzystany w danym roku limit, o którym mowa w ust. 4, może zostać przeniesiony
na kolejne lata do 2020 r. lub zbyty na rzecz innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej
z zachowaniem limitu określonego na podstawie art. 5 ust. 6 decyzji nr 2009/406/WE.
Decyzję o przeniesieniu lub zbyciu tego limitu podejmuje minister właściwy do spraw
środowiska.
Art. 21d.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska wykonuje uprawnienia, o których mowa w art.
21a ust. 3 i 5 oraz art. 21c ust. 5, kierując się strategią zarządzania krajowym limitem.
2.
Strategię zarządzania krajowym limitem opracowuje minister właściwy do spraw środowiska
i uzgadnia ją z członkami Rady Ministrów. Rada Ministrów zatwierdza strategię w drodze
uchwały.
3.
Strategia zawiera w szczególności założenia i wytyczne metodyki rozliczania i prognozowania
emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji z
uwzględnieniem:
1)
rzeczywistych emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami
do emisji w danym roku w Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwach członkowskich
Unii Europejskiej;
2)
prognozowanych w kolejnych latach krajowych emisji gazów cieplarnianych nieobjętych
systemem handlu uprawnieniami do emisji w Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwach
członkowskich Unii Europejskiej;
3)
ceny jednostek Kioto, jednostek rocznych limitów emisji, tymczasowych jednostek poświadczonej
redukcji emisji i długoterminowych jednostek poświadczonej redukcji emisji;
4)
rozkładu geograficznego projektów, z których pochodzą jednostki, o których mowa w
pkt 3;
5)
wielkości popytu i podaży jednostek na rynku unijnym i międzynarodowym;
6)
tendencji w zakresie przemieszczania emisji gazów cieplarnianych objętych systemem
handlu uprawnieniami do emisji poza ten system.
4.
Strategia zarządzania krajowym limitem nie jest dokumentem planistycznym w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Art. 21e.
1.
Wpływy ze zbycia jednostek rocznych limitów emisji lub niewykorzystanego w danym roku
limitu, o którym mowa w art. 21c ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.
2.
Nabycie jednostek rocznych limitów emisji, o których mowa w art. 21a ust. 3 pkt 2
oraz art. 21b oraz jednostek, o których mowa w art. 21c ust. 1, lub niewykorzystanego
w danym roku przez inne państwa członkowskie Unii Europejskiej limitu, o którym mowa
w art. 5 ust. 6 decyzji nr 2009/406/WE, następuje ze środków budżetu państwa.
3.
Do zbycia lub nabycia jednostek rocznych limitów emisji oraz jednostek, o których
mowa w art. 21c ust. 1, lub niewykorzystanego w danym roku limitu, o którym mowa w
art. 21c ust. 4, przepisy art. 19 stosuje się odpowiednio.
Art. 21f.
1.
Jeżeli mimo podjęcia działań, o których mowa w art. 21a ust. 3 i art. 21b, wynik rozliczenia
emisji, o którym mowa w art. 21a ust. 2, pozostaje ujemny, minister właściwy do spraw
środowiska poleca Krajowemu ośrodkowi opracowanie planu działań korygujących. Polecenie
w sprawie opracowania planu działań korygujących wydaje się w terminie 7 dni od zakończenia
czteromiesięcznego okresu, o którym mowa w art. 19 ust. 7 rozporządzenia nr 525/2013.
2.
Plan działań korygujących opracowuje się bez uszczerbku dla obowiązku zastosowania
środków korygujących określonych w art. 7 ust. 1 lit. a i c decyzji nr 406/2009/WE.
3.
Plan działań korygujących opracowuje się w szczególności na podstawie informacji,
danych i analiz przekazywanych przez organy administracji publicznej, informacji i
danych zawartych w Krajowej bazie, informacji zawartych w prognozach zmian aktywności,
o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz innych informacji i danych udostępnianych przez
organizacje samorządu gospodarczego i organizacje pracodawców, a także fundusze ochrony
środowiska i gospodarki wodnej.
4.
Informacje, dane i analizy, o których mowa w ust. 3, obejmują w szczególności:
1)
krótkookresowe i długookresowe prognozy makroekonomiczne;
2)
krajowe i sektorowe polityki i strategie gospodarcze;
3)
informacje dotyczące:
a)
podejmowanych działań przyczyniających się do ograniczania lub redukcji emisji,
b)
rodzajów stosowanych instrumentów prawnych, ekonomicznych i administracyjnych wspomagających
redukcję emisji,
c)
oceny stanu jakości środowiska wykonywanych w ramach państwowego monitoringu środowiska.
5.
Na wniosek Krajowego ośrodka organy administracji publicznej przekazują dane, informacje
lub analizy niezbędne do sporządzenia projektów planów, o których mowa w ust. 1.
6.
Krajowy ośrodek, przygotowując projekt planu działań korygujących, może występować
o udostępnienie niezbędnych danych, informacji lub analiz do organizacji samorządu
gospodarczego, organizacji pracodawców lub funduszy ochrony środowiska i gospodarki
wodnej.
7.
Plan działań korygujących, o którym mowa w ust. 1, określa:
1)
działania, jakie zostaną wdrożone w celu wypełnienia krajowego limitu;
2)
harmonogram wdrożenia działań, o których mowa w pkt 1.
8.
Projekt planu działań korygujących opracowuje się w terminie nie krótszym niż 3 miesiące
od dnia wydania polecenia, o którym mowa w ust. 1, i przekazuje ministrowi właściwemu
do spraw środowiska. Minister właściwy do spraw środowiska uzgadnia plan działań korygujących
z członkami Rady Ministrów i przedstawia go do akceptacji Radzie Ministrów.
9.
Zaakceptowany przez Radę Ministrów plan działań korygujących minister właściwy do
spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej nie później niż w terminie 3 miesięcy
po zamknięciu rachunku zgodności, o którym mowa w art. 31 ust. 1 rozporządzenia Komisji
(UE) 389/2013.
Rozdział 7
Krajowy system zielonych inwestycji
Art. 22.
1.
Tworzy się Krajowy system zielonych inwestycji, w ramach którego środki pochodzące
ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji, gromadzone na rachunku, o którym mowa w
art. 23 ust. 1, są przeznaczane na:
1)
dofinansowanie realizacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
a)
programów lub projektów związanych z ochroną środowiska, w szczególności z ograniczeniem
lub unikaniem krajowej emisji gazów cieplarnianych, pochłanianiem lub sekwestracją
dwutlenku węgla (CO2),
b)
działań adaptacyjnych do zmian klimatu,
c)
innych działań związanych z ochroną powietrza;
2)
refinansowanie:
a)
Narodowemu Funduszowi kosztów związanych z przeznaczaniem środków tego funduszu niebędących
wpływami pochodzącymi ze sprzedaży jednostek Kioto,
b)
wojewódzkiemu funduszowi ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zwanemu dalej „wojewódzkim
funduszem”, kosztów związanych z przeznaczaniem środków tego funduszu
- na dofinansowanie programów lub projektów z zakresu ochrony środowiska, w tym kosztów
związanych z przekazaniem środków na dochody budżetu państwa w celu dofinansowania
zadań realizowanych przez państwowe jednostki budżetowe, obejmujących realizację tych
programów lub projektów.
2.
Programy lub projekty, o których mowa w ust. 1, są realizowane w obszarach:
1)
poprawy efektywności energetycznej w różnych sektorach gospodarki;
2)
poprawy efektywności wykorzystania węgla, w tym związanej z czystymi technologiami
węglowymi;
3)
zamiany stosowanego paliwa na paliwo niskoemisyjne;
4)
unikania lub redukcji emisji gazów cieplarnianych w sektorze transportu;
5)
wykorzystania odnawialnych źródeł energii;
6)
unikania lub redukcji emisji metanu przez jego odzyskiwanie i wykorzystywanie w przemyśle
wydobywczym, gospodarce odpadami i ściekami oraz w gospodarce rolnej, a także przez
wykorzystywanie go do produkcji energii;
7)
działań związanych z sekwestracją gazów cieplarnianych;
8)
innych działań zmierzających do ograniczania lub unikania krajowej emisji gazów cieplarnianych
lub pochłaniania dwutlenku węgla (CO2) oraz adaptacji do zmian klimatu;
9)
prowadzenia prac badawczo-rozwojowych w zakresie wykorzystania odnawialnych źródeł
energii oraz zaawansowanych i innowacyjnych technologii przyjaznych środowisku;
10)
działalności edukacyjnej, w tym prowadzenia szkoleń wspomagających wypełnianie krajowych
zobowiązań wynikających z Protokołu z Kioto.
3.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje programów i projektów przeznaczonych
do realizacji w obszarach, o których mowa w ust. 2, kierując się koniecznością wypełniania
zobowiązań wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej i umów międzynarodowych
z zakresu ochrony środowiska oraz potrzebą zapewnienia przejrzystości procedur wyboru
programów i projektów, a także mając na uwadze wyznaczone obszary oraz wielkość osiąganych
efektów ekologicznych.
Art. 23.
1.
Wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji są przekazywane na wyodrębniony
rachunek bankowy Narodowego Funduszu, zwany dalej „Rachunkiem klimatycznym”, jeżeli
wynika to z zawartej umowy sprzedaży jednostek przyznanej emisji.
2.
Niewykorzystane w terminie określonym umową sprzedaży jednostek przyznanej emisji
środki, o których mowa w art. 22 ust. 1, są, jeżeli wynika to z zawartej umowy, zwracane
na wskazany w tej umowie rachunek bankowy.
3.
Wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji mogą być gromadzone na
wyodrębnionych subkontach w ramach Rachunku klimatycznego, jeżeli wynika to z zawartej
umowy sprzedaży jednostek przyznanej emisji.
4.
Narodowy Fundusz nie pobiera opłat za obsługę Rachunku klimatycznego.
Art. 24.
1.
Tworzy się Radę Konsultacyjną jako organ doradczy ministra właściwego do spraw środowiska
w zakresie funkcjonowania Krajowego systemu zielonych inwestycji.
2.
Do zadań Rady Konsultacyjnej należy opiniowanie spraw związanych z funkcjonowaniem
Krajowego systemu zielonych inwestycji, w tym w szczególności opiniowanie:
1)
regulaminu naboru wniosków o udzielenie dofinansowania ze środków zgromadzonych na
Rachunku klimatycznym oraz jego zmian;
2)
programów i projektów wstępnie zakwalifikowanych do dofinansowania ze środków zgromadzonych
na Rachunku klimatycznym;
3)
list kosztów, o których mowa w art. 31a ust. 1 i art. 31b ust. 2.
3.
Rada Konsultacyjna przy opiniowaniu programów i projektów, o których mowa w ust. 2
pkt 2, bierze pod uwagę obszary, o których mowa w art. 22 ust. 2, rodzaje przeznaczonych
do realizacji programów i projektów, określone w przepisach wydanych na podstawie
art. 22 ust. 3, oraz spełnianie warunków niezbędnych do udzielenia pomocy.
3a.
Rada Konsultacyjna przy opiniowaniu list kosztów, o których mowa w art. 31a ust. 1
i art. 31b ust. 2, bierze pod uwagę obszary, o których mowa w art. 22 ust. 2, oraz
rodzaje programów lub projektów, określone w przepisach wydanych na podstawie art.
22 ust. 3.
4.
W skład Rady Konsultacyjnej wchodzi po jednym przedstawicielu:
1)
ministra właściwego do spraw środowiska;
2)
ministra właściwego do spraw gospodarki;
2a6)Dodany przez art. 18 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.)
ministra właściwego do spraw energii;
3)
ministra właściwego do spraw finansów publicznych;
4)
ministra właściwego do spraw rolnictwa;
6)
ministra właściwego do spraw transportu;
7)
ministra właściwego do spraw nauki;
8)
Krajowego ośrodka.
5.
Przedstawiciela Krajowego ośrodka powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw środowiska.
5a.
W pracach Rady Konsultacyjnej bierze udział, w charakterze obserwatora, bez prawa
głosu, przedstawiciel Krajowego operatora systemu zielonych inwestycji.
6.
Wydatki związane z obsługą Rady Konsultacyjnej są finansowane ze środków zgromadzonych
na Rachunku klimatycznym.
7.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze zarządzenia, regulamin prac
Rady Konsultacyjnej.
Art. 25.
1.
Krajowym systemem zielonych inwestycji zarządza Krajowy operator systemu zielonych
inwestycji, zwany dalej „Krajowym operatorem”.
2.
Do zadań Krajowego operatora należy:
1)
organizowanie naboru wniosków o dofinansowanie ze środków zgromadzonych na Rachunku
klimatycznym i ich weryfikacja;
2)
sporządzanie listy programów i projektów, które zostały wstępnie zakwalifikowane do
dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym;
2a)
przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw środowiska list kosztów wstępnie zakwalifikowanych
do refinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym wraz ze wskazaniem
programów lub projektów, których dotyczą te koszty;
3)
nadzorowanie wdrażania i realizacji programów i projektów oraz ocena uzyskanych przez
nie efektów ekologicznych;
4)
przygotowywanie i przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw środowiska raportów
wynikających z postanowień umów o sprzedaży jednostek przyznanej emisji;
5)
organizowanie pomocy technicznej dla potencjalnych beneficjentów;
6)
prowadzenie działalności promocyjnej i informacyjnej o Krajowym systemie zielonych
inwestycji;
7)
(uchylony)
7a)
monitorowanie:
a)
osiągniętych efektów związanych z uniknięciem lub redukcją emisji gazów cieplarnianych
w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji,
b)
wydatkowania przez beneficjentów środków uzyskanych z Rachunku klimatycznego oraz
postępów w realizacji programów lub projektów dofinansowanych ze środków zgromadzonych
na Rachunku klimatycznym;
8)
prowadzenie wykazu programów lub projektów dofinansowanych:
a)
ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym,
b)
z innych środków Narodowego Funduszu lub środków wojewódzkiego funduszu, w odniesieniu
do których koszty związane z ich przeznaczaniem refinansowano ze środków zgromadzonych
na Rachunku klimatycznym;
9)
sprawowanie kontroli nad wykorzystaniem przez beneficjentów środków.
2a.
Monitorowaniem, o którym mowa w ust. 2 pkt 7a lit. a, obejmuje się okres do 5 lat
kalendarzowych następujących po roku, w którym zakończono realizację programu lub
projektu.
3.
Koszty związane z wykonywaniem zadań, o których mowa w ust. 2, są pokrywane ze środków
zgromadzonych na Rachunku klimatycznym, zgodnie z umowami sprzedaży jednostek przyznanej
emisji.
Art. 26.
Wykonywanie zadań Krajowego operatora powierza się Narodowemu Funduszowi.
Art. 27.
Minister właściwy do spraw środowiska sprawuje nadzór nad wykonywaniem zadań przez
Krajowego operatora.
Art. 28.
1.
Dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym realizacji programów
i projektów, o których mowa w art. 22, dokonuje się w formie dotacji, w tym dotacji
przeznaczanych na dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych oraz dotacji przeznaczanych
na częściową spłatę kapitału kredytów bankowych.
2.
W zakresie, w jakim dofinansowanie programów lub projektów stanowi pomoc spełniającą
przesłanki określone w art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
albo pomoc de minimis , do tego dofinansowania mają zastosowanie szczegółowe warunki udzielania pomocy.
3.
(uchylony)
Art. 29.
1.
Krajowy operator organizuje i prowadzi w trybie konkursowym nabór wniosków o udzielenie
dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym dla programów lub
projektów w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji.
2.
Ogłoszenie o naborze wniosków i jego warunkach Krajowy operator zamieszcza w dzienniku
o zasięgu ogólnopolskim i na swojej stronie internetowej.
3.
Krajowy operator ustala regulamin naboru wniosków, uwzględniając wymagania wynikające
z zawartych umów sprzedaży jednostek przyznanej emisji, i podaje go do publicznej
wiadomości na swojej stronie internetowej.
4.
Regulamin naboru wniosków powinien zawierać:
1)
określenie podmiotów mogących ubiegać się o udzielenie dofinansowania ze środków zgromadzonych
na Rachunku klimatycznym;
2)
procedurę lub procedury wyboru i kryteria oceny programów i projektów;
3)
terminy składania wniosków oraz oceny programów i projektów;
3a)
określenie limitu środków przeznaczonego na dofinansowanie;
3b)
wskazanie możliwości przeznaczenia niewykorzystanej kwoty limitu na dofinansowanie
programów lub projektów rezerwowych;
4)
wzory formularzy wniosków.
4a.
Krajowy operator może zmieniać regulamin naboru wniosków, jeżeli zmiany nie spowodują
pogorszenia warunków naboru lub jeżeli konieczność ich wprowadzenia wynika ze zmian
przepisów prawa powszechnie obowiązującego.
5.
Regulamin naboru wniosków oraz jego zmiany wymagają zatwierdzenia przez ministra właściwego
do spraw środowiska.
Art. 30.
1.
Wniosek o udzielenie dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym
składa się do Krajowego operatora.
2.
Krajowy operator dokonuje wstępnego wyboru programów i projektów do dofinansowania
ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym.
3.
Krajowy operator zamieszcza na swojej stronie internetowej:
1)
informację o podmiotach, których programy lub projekty zostały wstępnie zakwalifikowane
do dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym, zwanych dalej
„podmiotami”;
2)
listę programów i projektów, które zostały wstępnie zakwalifikowane do dofinansowania
ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym;
3)
informację o zakresie, sposobie i warunkach dofinansowania oraz terminie realizacji
programów lub projektów, o których mowa w pkt 2.
4.
Krajowy operator przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska do zaakceptowania
listę i informacje, o których mowa w ust. 3.
5.
Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę wyniki naboru, o którym mowa
w art. 29 ust. 1, oraz opinię Rady Konsultacyjnej, akceptuje poszczególne programy
i projekty umieszczone na liście, o której mowa w ust. 2, lub odmawia akceptacji,
w drodze decyzji, poszczególnych programów i projektów.
6.
Minister właściwy do spraw środowiska zamieszcza na stronie internetowej urzędu obsługującego
tego ministra wykaz podmiotów, których programy lub projekty zostały zaakceptowane,
zwanych dalej „beneficjentami”, wraz z listą tych programów i projektów.
7.
Krajowy operator po otrzymaniu zaakceptowanej przez ministra właściwego do spraw środowiska
listy programów i projektów zawiera umowę o udzielenie dotacji z każdym z beneficjentów
albo z beneficjentem i bankiem udzielającym beneficjentowi kredytu na realizację programu
lub projektu.
8.
Umowa, o której mowa w ust. 7, określa szczegółowy zakres i częstotliwość składania
przez beneficjenta raportów zawierających dane i informacje dotyczące osiągniętych
efektów związanych z uniknięciem lub redukcją emisji gazów cieplarnianych, wydatkowania
środków uzyskanych z Rachunku klimatycznego oraz postępów w realizacji programu lub
projektu.
Art. 30a.
1.
W przypadku gdy suma wnioskowanego dofinansowania programów lub projektów wstępnie
wybranych do dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym przekracza
limit środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym przeznaczony na dofinansowanie,
określony w regulaminie naboru wniosków, programy lub projekty wstępnie wybrane dzieli
się na podstawowe i rezerwowe.
2.
Podziału programów lub projektów na podstawowe i rezerwowe dokonuje Krajowy operator,
z uwzględnieniem kryterium efektywności.
3.
Do programów i projektów podstawowych stosuje się art. 30 ust. 3-8.
Art. 30b.
1.
W przypadku gdy limit środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym przeznaczony
na dofinansowanie, określony w regulaminie naboru wniosków, nie został w całości wykorzystany
na dofinansowanie programów lub projektów podstawowych, Krajowy operator może przeznaczyć
niewykorzystaną kwotę limitu na dofinansowanie programów lub projektów rezerwowych,
jeżeli regulamin naboru wniosków tak stanowi.
2.
Programy i projekty rezerwowe, na dofinansowanie których Krajowy operator przeznaczył
niewykorzystaną kwotę limitu, są programami i projektami wstępnie zakwalifikowanymi
do dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym.
3.
Do programów i projektów, o których mowa w ust. 2, stosuje się art. 30 ust. 3-8.
Art. 31.
1.
Podmiot, którego program lub projekt znajdujący się na liście, o której mowa w art.
30 ust. 3 pkt 2, nie został zaakceptowany przez ministra właściwego do spraw środowiska,
może, w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie
sprawy do ministra właściwego do spraw środowiska.
2.
W przypadku gdy minister właściwy do spraw środowiska utrzyma w mocy swoją decyzję,
podmiotowi przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego,
w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji.
3.
Wniesienie skargi nie wstrzymuje zawierania umów o udzielenie dotacji z beneficjentami.
Art. 31a.
1.
W celu uzyskania refinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym
kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2 lit. a, w tym kosztów związanych z
przeznaczaniem środków na dofinansowanie programów lub projektów rezerwowych, o których
mowa w art. 30a ust. 1, Narodowy Fundusz sporządza i przedkłada do zaakceptowania
ministrowi właściwemu do spraw środowiska listę kosztów wstępnie zakwalifikowanych
do refinansowania wraz ze wskazaniem programów lub projektów, których te koszty dotyczą.
2.
Lista kosztów, o której mowa w ust. 1, obejmuje koszty Narodowego Funduszu związane
z przeznaczaniem środków niebędących wpływami pochodzącymi ze sprzedaży jednostek
Kioto, zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, na:
1)
dotacje, w tym dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych, częściowe spłaty kapitału
kredytów bankowych, dopłaty do oprocentowania lub ceny wykupu obligacji, w celu dofinansowania
programów lub projektów realizowanych w obszarach, o których mowa w art. 22 ust. 2;
2)
dofinansowanie zadań realizowanych przez państwowe jednostki budżetowe, obejmujących
realizację programów lub projektów w obszarach, o których mowa w art. 22 ust. 2.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę opinię Rady Konsultacyjnej,
akceptuje poszczególne koszty z listy kosztów, o której mowa w ust. 1.
4.
Po uzyskaniu akceptacji, o której mowa w ust. 3, Narodowy Fundusz dokonuje refinansowania
kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2 lit. a, przez przeniesienie kwoty środków
zgromadzonych na Rachunku klimatycznym odpowiadającej wysokości tych kosztów na rachunek
bankowy Narodowego Funduszu niebędący Rachunkiem klimatycznym.
Art. 31b.
1.
W celu uzyskania refinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym
kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2 lit. b, wojewódzki fundusz sporządza
i przedkłada do uzgodnienia Narodowemu Funduszowi projekt listy kosztów wstępnie zakwalifikowanych
do refinansowania wraz ze wskazaniem programów lub projektów, których te koszty dotyczą.
2.
Narodowy Fundusz przedkłada do zaakceptowania ministrowi właściwemu do spraw środowiska
uzgodnioną listę kosztów wstępnie zakwalifikowanych do refinansowania wraz ze wskazaniem
programów lub projektów, których te koszty dotyczą.
3.
Lista kosztów, o której mowa w ust. 2, obejmuje koszty wojewódzkiego funduszu związane
z przeznaczaniem środków, zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, na:
1)
dotacje, w tym dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych, częściowe spłaty kapitału
kredytów bankowych, dopłaty do oprocentowania lub ceny wykupu obligacji, w celu dofinansowania
programów lub projektów realizowanych w obszarach, o których mowa w art. 22 ust. 2;
2)
dofinansowanie zadań realizowanych przez państwowe jednostki budżetowe, obejmujących
realizację programów lub projektów w obszarach, o których mowa w art. 22 ust. 2.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę opinię Rady Konsultacyjnej,
akceptuje poszczególne koszty z listy kosztów, o której mowa w ust. 2.
5.
Po uzyskaniu akceptacji, o której mowa w ust. 4, Narodowy Fundusz zawiera z wojewódzkim
funduszem umowę o refinansowanie kosztów.
6.
W umowie, o której mowa w ust. 5, określa się w szczególności:
1)
listę kosztów podlegających refinansowaniu wraz ze wskazaniem programów lub projektów,
których te koszty dotyczą;
2)
szczegółowy zakres i częstotliwość składania przez wojewódzki fundusz raportów zawierających
dane i informacje dotyczące osiągniętych efektów związanych z uniknięciem lub redukcją
emisji gazów cieplarnianych.
7.
Narodowy Fundusz dokonuje refinansowania kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 1
pkt 2 lit. b, na podstawie umowy, o której mowa w ust. 5, przez przekazanie z Rachunku
klimatycznego kwoty środków odpowiadającej wysokości kosztów podlegających refinansowaniu
na wskazany w tej umowie rachunek bankowy wojewódzkiego funduszu.
Art. 31c.
1.
Narodowy Fundusz może udzielać dofinansowania z innych środków niż zgromadzone na
Rachunku klimatycznym w celu uzupełnienia wkładu własnego beneficjenta.
2.
Koszty poniesione przez Narodowy Fundusz w celu uzupełnienia wkładu własnego beneficjenta
nie podlegają refinansowaniu ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym.
Art. 32.
(uchylony)
Art. 33.
(uchylony)
Art. 34.
(uchylony)
Art. 35.
1.
Na podstawie wyników monitorowania, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 7a, oraz danych
Narodowego Funduszu dotyczących przeznaczania środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym
Krajowy operator przygotowuje i przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska,
w terminie do:
1)
dnia 30 czerwca każdego roku, sprawozdanie za poprzedni rok kalendarzowy dotyczące
realizowanych programów lub projektów dofinansowanych ze środków zgromadzonych na
Rachunku klimatycznym, przeznaczania tych środków, w tym na refinansowanie kosztów,
oraz osiągniętych efektów związanych z uniknięciem lub redukcją emisji gazów cieplarnianych
w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji;
2)
końca miesiąca następującego po zakończeniu każdego kwartału, zbiorcze sprawozdania
za okres od początku roku do końca ostatniego kwartału objętego sprawozdaniem dotyczące
postępów w realizacji programów lub projektów dofinansowanych ze środków zgromadzonych
na Rachunku klimatycznym oraz przeznaczania tych środków, w tym na refinansowanie
kosztów.
2.
Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, Krajowy operator przekazuje Krajowemu ośrodkowi.
2a.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, podlega weryfikacji przez akredytowaną
niezależną jednostkę lub jednostkę uprawnioną, w rozumieniu przepisów o systemie handlu
uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, w zakresie zgodności ze stanem faktycznym
informacji dotyczących osiągniętych efektów związanych z uniknięciem lub redukcją
emisji gazów cieplarnianych w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji.
3.
Krajowy operator może żądać od beneficjenta niezwłocznego zwrotu całości lub części
przyznanych środków lub zawiesić wypłatę kolejnych należności przewidzianych harmonogramem,
jeżeli stwierdzi, że otrzymane przez beneficjenta środki są wykorzystywane niezgodnie
z warunkami określonymi w umowie o udzielenie dotacji, o której mowa w art. 30 ust.
7.
4.
Zwrot środków następuje na Rachunek klimatyczny.
Art. 36.
(uchylony)
Rozdział 8
Realizacja projektów wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 37.
1.
Projekt wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być realizowany
w ramach procedury krajowej realizacji projektu lub procedury międzynarodowej realizacji
projektu, zwanych dalej „ścieżkami”.
2.
Procedura krajowa realizacji projektu wspólnych wdrożeń, zwana dalej „ścieżką pierwszą”,
obejmuje tryb postępowania dotyczący zatwierdzania tego projektu oraz sposób jego
monitorowania, oceny i weryfikacji.
3.
Procedura międzynarodowa realizacji projektu wspólnych wdrożeń, zwana dalej „ścieżką
drugą”, obejmuje tryb postępowania dotyczący zatwierdzania tego projektu oraz sposób
jego monitorowania, oceny i weryfikacji określony w decyzjach Konferencji Stron Konwencji
Klimatycznej stanowiącej spotkanie Stron Protokołu z Kioto i Komitetu Nadzorującego.
4.
Podmiot realizujący projekt wspólnych wdrożeń składając wniosek o wydanie listu zatwierdzającego,
o którym mowa w art. 40 ust. 6, dokonuje wyboru jednej ze ścieżek.
Art. 38.
1.
Realizacja projektu wspólnych wdrożeń, niezależnie od wybranej ścieżki, wymaga uzyskania
listu popierającego, a następnie listu zatwierdzającego, wydawanego przez ministra
właściwego do spraw środowiska.
1a.
(uchylony)
2.
Minister właściwy do spraw środowiska wydaje list popierający i list zatwierdzający,
w drodze decyzji, każdy po uzyskaniu opinii Krajowego ośrodka, jeżeli projekt spełnia
warunki określone w art. 39.
2a.
(uchylony)
3.
Krajowy ośrodek wydaje opinię, w drodze postanowienia, w terminie:
1)
30 dni od dnia doręczenia wniosku w przypadku listu popierającego;
2)
45 dni od dnia doręczenia wniosku w przypadku listu zatwierdzającego.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska wydaje list popierający oraz list zatwierdzający
albo odmawia ich wydania, w terminie 30 dni od dnia otrzymania opinii Krajowego ośrodka.
5.
Minister właściwy do spraw środowiska przed wydaniem listu zatwierdzającego informuje
Komisję Europejską o zamiarze jego wydania, a także przekazuje raport, o którym mowa
w art. 40 ust. 5 pkt 2.
6.
Kopię listu popierającego lub listu zatwierdzającego albo kopie decyzji odmawiających
ich wydania minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi w
terminie 14 dni od dnia ich wydania.
7.
List popierający wygasa po upływie jednego roku od dnia doręczenia zgłaszającemu projekt
wspólnych wdrożeń, jeżeli w tym czasie zgłaszający projekt nie złoży wniosku o wydanie
listu zatwierdzającego.
8.
Wygaśnięcie listu popierającego stwierdza minister właściwy do spraw środowiska w
drodze decyzji administracyjnej.
9.
Kopię decyzji stwierdzającej wygaśnięcie listu popierającego minister właściwy do
spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi w terminie 14 dni od dnia jej wydania.
Art. 39.
1.
List popierający może być wydany, jeżeli projekt wspólnych wdrożeń spełnia następujące
warunki:
1)
nie dotyczy zrealizowanych i zakończonych inwestycji;
2)
należy do rodzajów przedsięwzięć, które mogą być realizowane jako projekty wspólnych
wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w przepisach wydanych
na podstawie ust. 3;
3)
nie wpływa na obniżenie emisji gazów cieplarnianych objętych systemem handlu uprawnieniami
do emisji z instalacji uczestniczącej w systemie handlu uprawnieniami do emisji;
4)
nie stanowi wykonania obowiązków wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej
lub krajowego.
2.
List zatwierdzający może być wydany, jeżeli projekt wspólnych wdrożeń posiada ważny
list popierający i spełnia następujące warunki:
1)
powstała w wyniku jego realizacji redukcja lub uniknięcie emisji gazów cieplarnianych
albo pochłonięcie emisji dwutlenku węgla (CO2) są dodatkowymi w stosunku do tych, które powstałyby bez jego realizacji;
2)
jego realizacja nie powoduje pogorszenia jakości środowiska;
3)
jego realizacja zapewnia ograniczenie negatywnego oddziaływania na środowisko;
4)
zapewnia wykorzystanie rozwiązań odpowiadających kryteriom najlepszych dostępnych
technik;
5)
spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3;
6)
spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 - w przypadku
obiektów hydroenergetycznych o mocy powyżej 20 MW.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje przedsięwzięć,
które mogą być realizowane jako projekty wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, kierując się wymaganiami w zakresie ochrony klimatu oraz biorąc pod uwagę
krajową sytuację w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz wynikające z tego tytułu
potrzeby i kierunki działań.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki, jakie powinny spełniać projekty wspólnych wdrożeń oraz projekty mechanizmu
czystego rozwoju, dotyczące obiektów hydroenergetycznych o mocy powyżej 20 MW w trakcie
ich realizacji, a także kryteria ich oceny oraz formularz sprawozdania potwierdzającego
spełnienie tych wymogów, kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniej jakości osiąganych
przez te projekty efektów środowiskowych oraz harmonizacji ich oceny.
Art. 40.
1.
List popierający oraz list zatwierdzający wydawane są na wniosek zgłaszającego projekt
wspólnych wdrożeń.
2.
Wniosek składa się w formie pisemnej i elektronicznej, w języku polskim i angielskim,
do ministra właściwego do spraw środowiska.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie
14 dni, przekazuje wniosek Krajowemu ośrodkowi do zaopiniowania.
4.
Wniosek o wydanie listu popierającego powinien zawierać:
1)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego
projekt;
2)
określenie lokalizacji projektu;
3)
oszacowanie przewidywanej wielkości redukcji lub uniknięcia emisji gazów cieplarnianych
albo pochłaniania emisji dwutlenku węgla (CO2);
4)
wskazanie przewidywanego okresu, w jakim na skutek wdrożenia projektu będą powstawały
jednostki redukcji emisji;
5)
opis projektu i stosowanej technologii;
6)
opis sposobu i źródeł finansowania projektu;
7)
informację:
a)
o przewidywanych efektach ekologicznych i społecznych, które powstaną w wyniku realizacji
projektu,
b)
na jakim etapie realizacji znajduje się projekt w dniu składania wniosku,
c)
o planowanej ścieżce.
5.
Do wniosku o wydanie listu popierającego należy dołączyć:
1)
oświadczenie zgłaszającego, że projekt nie będzie wpływał na obniżenie emisji gazów
cieplarnianych z instalacji objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów
cieplarnianych;
2)
raport akredytowanej niezależnej jednostki lub jednostki uprawnionej potwierdzający,
że projekt nie będzie wpływał na obniżenie emisji gazów cieplarnianych objętych systemem
handlu uprawnieniami do emisji z instalacji uczestniczącej w systemie handlu uprawnieniami
do emisji.
6.
Wniosek o wydanie listu zatwierdzającego powinien zawierać:
1)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego
projekt;
2)
określenie lokalizacji projektu;
3)
oznaczenie nabywcy jednostek redukcji emisji;
4)
informację o wybranej ścieżce.
7.
Do wniosku o wydanie listu zatwierdzającego należy dołączyć:
1)
dokumentację projektową obejmującą:
a)
opis projektu i stosowanej technologii,
b)
opis sposobu i źródeł finansowania projektu,
c)
opis poziomu bazowego projektu i sposobu jego wyznaczania,
d)
oszacowanie wielkości redukcji lub uniknięcia emisji gazów cieplarnianych lub pochłaniania
dwutlenku węgla (CO2) i opis stosowanej metodologii szacowania tych wielkości,
e)
ocenę, czy powstała w wyniku realizacji projektu redukcja lub uniknięcie emisji gazów
cieplarnianych albo pochłonięcie emisji dwutlenku węgla (CO2) są dodatkowymi w stosunku do tych, które powstałyby bez jego realizacji,
f)
plan monitorowania projektu;
2)
raport z oceny dokumentacji projektowej sporządzony przez:
a)
akredytowaną niezależną jednostkę lub jednostkę uprawnioną, o której mowa w ust. 9,
jeżeli wybrana została ścieżka pierwsza, albo
b)
akredytowaną niezależną jednostkę, jeżeli wybrana została ścieżka druga;
3)
raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli projekt dotyczy przedsięwzięcia
mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, lub kartę informacyjną przedsięwzięcia,
jeżeli projekt dotyczy przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać
na środowisko, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego
ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania
na środowisko ;
4)
list zatwierdzający projekt wystawiony przez właściwy organ państwa uprawnionego,
nabywającego jednostki redukcji emisji lub dokument potwierdzający zamiar nabycia
jednostek redukcji emisji wystawiony przez ten organ.
5)
(uchylony)
8.
W przypadku gdy podmiotem nabywającym jednostki redukcji emisji nie jest państwo uprawnione,
do wniosku o wydanie listu zatwierdzającego należy dołączyć upoważnienie tego podmiotu
do udziału w projektach wspólnych wdrożeń wydane przez właściwy organ tego państwa
uprawnionego.
98)W brzmieniu ustalonym przez art. 113 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. poz. 542), która weszła w życie z dniem 20 kwietnia 2016 r..
Jednostkę uprawnioną do weryfikacji raportów dotyczących osiągniętych efektów związanych
z redukcją emisji gazów cieplarnianych w ramach projektów wspólnych wdrożeń oraz sporządzania
raportu, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, akredytuje Polskie Centrum Akredytacji, o którym
mowa w art. 38 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku , w trybie przepisów tej ustawy.
10.
Jednostka uprawniona, o której mowa w ust. 9, zapewnia przeprowadzenie weryfikacji
i sporządzenie raportu, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, przez osobę, która posiada wykształcenie
wyższe na poziomie studiów drugiego stopnia w obszarach wiedzy: nauk przyrodniczych,
nauk technicznych oraz nauk społecznych w dziedzinie nauk ekonomicznych, określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym
oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki , oraz spełnia przynajmniej jeden z następujących warunków:
1)
posiada co najmniej czteroletnie doświadczenie zawodowe związane z wykonywaniem czynności
w przynajmniej jednym z następujących zakresów:
a)
nadzór lub kontrola procesów i urządzeń technologicznych z uwzględnieniem wymogów
ochrony środowiska,
b)
wdrażanie systemów ekozarządzania oraz weryfikacja danych i raportów dotyczących środowiska,
c)
zarządzanie lub bilansowanie emisji, w tym monitorowanie, raportowanie i weryfikacja
redukcji emisji gazów cieplarnianych,
d)
ocena dokumentacji projektowej, w tym wyznaczanie poziomów bazowych i wartości wskaźników
emisji oraz określanie redukcji emisji gazów cieplarnianych;
2)
posiada co najmniej dwuletnie doświadczenie zawodowe związane ze stosowaniem:
a)
procedury raportowania oraz kryteriów wyznaczania poziomów bazowych i wartości wskaźników
emisji lub sektorowych poziomów bazowych określonych przepisami prawa z zakresu zarządzania
emisjami gazów cieplarnianych lub
b)
metodyki dotyczącej szacowania, monitorowania i raportowania redukcji emisji gazów
cieplarnianych, lub
c)
metodyki monitorowania, w tym techniki związane z pomiarem emisji i kalibracją przyrządów
pomiarowych oraz określaniem redukcji emisji gazów cieplarnianych, lub
d)
metodyki badania i zarządzania danymi oraz systemów zapewniania i kontroli jakości.
11.
Krajowy ośrodek prowadzi wykaz jednostek uprawnionych, o których mowa w ust. 9, i
zamieszcza go na swojej stronie internetowej.
Art. 41.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza
wniosku o wydanie listu popierającego oraz szczegółowy zakres informacji, jakie powinny
być w nim zawarte, kierując się potrzebą ujednolicenia procedury oceny projektów wspólnych
wdrożeń oraz koniecznością uzyskania pełnego zakresu informacji pozwalających na dokonanie
tej oceny.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, dla projektów
wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach ścieżki pierwszej szczegółowy zakres informacji,
jakie powinny być zawarte w dokumentacji projektowej, o której mowa w art. 40 ust.
7 pkt 1, kierując się potrzebą zapewnienia zawarcia w tej dokumentacji kompletnych
informacji określających projekt, niezbędnych do kompleksowej oceny tych projektów
i uzyskanych w wyniku ich realizacji efektów.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, kryteria
wyznaczania poziomów bazowych, w tym wartości wskaźników emisji lub sektorowych poziomów
bazowych oraz sposób monitorowania wielkości emisji, kierując się potrzebą harmonizacji
i efektywności szacowania redukcji lub ograniczania emisji gazów cieplarnianych w
wyniku realizacji projektów wspólnych wdrożeń.
Art. 42.
1.
List zatwierdzający powinien zawierać:
1)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego
projekt;
2)
określenie lokalizacji projektu;
3)
nazwę projektu;
4)
potwierdzenie, że projekt jest projektem wspólnych wdrożeń;
5)
określenie maksymalnej liczby jednostek redukcji emisji, jakie mogą zostać przekazane
nabywcy tych jednostek;
5a)
(uchylony)
5b)
(uchylony)
6)
oznaczenie nabywcy jednostek redukcji emisji;
7)
określenie ścieżki.
8)
(uchylony)
2.
W przypadku gdy wybrano ścieżkę drugą, list zatwierdzający zawiera dodatkowo zobowiązanie
do uzyskania pozytywnej oceny raportu, o którym mowa w art. 40 ust. 7 pkt 2, przez
Komitet Nadzorujący.
3.
List zatwierdzający stanowi podstawę dla ministra właściwego do spraw środowiska do
wydania i przekazania nabywcy powstałych w wyniku realizacji projektu i zweryfikowanych
jednostek redukcji emisji.
4.
(uchylony)
Art. 43.
1.
W przypadku gdy wybrano ścieżkę drugą, raport, o którym mowa w art. 40 ust. 7 pkt
2, podlega ocenie przez Komitet Nadzorujący po wydaniu listu zatwierdzającego ten
projekt.
2.
Realizujący projekt wspólnych wdrożeń jest obowiązany do przedłożenia Komitetowi Nadzorującemu
raportu, o którym mowa w art. 40 ust. 7 pkt 2, za pośrednictwem akredytowanej niezależnej
jednostki, która sporządziła ten raport.
3.
Realizujący projekt wspólnych wdrożeń przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska
informację o wyniku oceny Komitetu Nadzorującego w terminie 14 dni od dnia jej uzyskania.
4.
Minister właściwy do spraw środowiska stwierdza wygaśnięcie listu zatwierdzającego,
jeżeli Komitet Nadzorujący negatywnie oceni raport, o którym mowa w art. 40 ust. 7
pkt 2.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4, realizującemu projekt wspólnych wdrożeń nie przysługuje
roszczenie o naprawienie szkody. Nie może on także dokonać zmiany trybu realizacji
projektu wspólnych wdrożeń na ścieżkę pierwszą i wystąpić ponownie o wydanie takiego
listu w ramach tej ścieżki.
Art. 44.
1.
Realizujący projekt wspólnych wdrożeń jest obowiązany do wystąpienia z wnioskiem o
zmianę listu zatwierdzającego w przypadku zmiany:
1)
nazwy lub firmy realizującego projekt;
2)
lokalizacji projektu lub dodania nowych lokalizacji projektu;
3)
przepisów dotyczących sposobu monitorowania wielkości emisji zredukowanej lub emisji
unikniętej;
4)
sposobu realizacji projektu skutkującego zwiększeniem liczby jednostek redukcji emisji
powstałych w wyniku realizacji projektu;
5)
ścieżki.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zmiany listu zatwierdzającego.
2a.
Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zmiany listu zatwierdzającego
po uzyskaniu opinii Krajowego ośrodka, jeżeli podstawą zmiany jest ust. 1 pkt 3 lub
4.
3.
Przepis art. 38 ust. 3 oraz przepisy art. 40 ust. 6-8 stosuje się odpowiednio.
Art. 45.
1.
Realizujący projekt wspólnych wdrożeń jest obowiązany do monitorowania tego projektu.
2.
Monitorowanie projektu wspólnych wdrożeń odbywa się zgodnie z planem monitorowania
projektu określonym w dokumentacji projektowej, o której mowa w art. 40 ust. 7 pkt
1.
3.
Realizujący projekt wspólnych wdrożeń, na podstawie danych uzyskanych z jego monitorowania,
opracowuje sprawozdanie z monitorowania określające uzyskaną w okresie sprawozdawczym
redukcję lub uniknięcie emisji gazów cieplarnianych albo pochłonięcie emisji dwutlenku
węgla (CO2) oraz liczbę jednostek redukcji emisji uzyskanych w wyniku realizacji projektu wspólnych
wdrożeń.
4.
Okres sprawozdawczy nie może być dłuższy niż rok.
5.
Liczba jednostek redukcji emisji, o której mowa w ust. 3, powstałych w wyniku realizacji
projektu wspólnych wdrożeń podlega weryfikacji przez:
1)
akredytowaną niezależną jednostkę lub jednostkę uprawnioną, o której mowa w art. 40
ust. 9, jeżeli wybrana została ścieżka pierwsza, albo
2)
akredytowaną niezależną jednostkę, jeżeli wybrana została ścieżka druga.
6.
Z weryfikacji, o której mowa w ust. 5, sporządza się raport.
7.
Raport z weryfikacji, o którym mowa w ust. 6, określa liczbę jednostek redukcji emisji
uzyskanych w wyniku realizacji projektu wspólnych wdrożeń w danym okresie sprawozdawczym,
z podziałem na lata kalendarzowe.
8.
Raport z weryfikacji, o którym mowa w ust. 6, jest przedkładany przez realizującego
projekt wspólnych wdrożeń Krajowemu ośrodkowi w terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia
okresu sprawozdawczego, o którym mowa w ust. 3, za który został sporządzony ten raport,
jednak nie później niż w dniu złożenia wniosku, o którym mowa w art. 50 ust. 2.
Art. 46.
1.
W przypadku gdy wybrano ścieżkę drugą, raport z weryfikacji, o którym mowa w art.
45 ust. 6, podlega ocenie przez Komitet Nadzorujący.
2.
Realizujący projekt wspólnych wdrożeń jest obowiązany do przedłożenia Komitetowi Nadzorującemu
raportu z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6, za pośrednictwem akredytowanej
niezależnej jednostki, która sporządziła ten raport.
3.
Jeżeli raport z weryfikacji zostanie negatywnie oceniony przez Komitet Nadzorujący,
realizujący projekt wspólnych wdrożeń nie może ubiegać się o przekazanie jednostek
redukcji emisji. W takim przypadku realizującemu projekt wspólnych wdrożeń nie przysługuje
roszczenie o naprawienie szkody.
Art. 47.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, dla projektów
wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach ścieżki pierwszej:
1)
formę i układ sprawozdania z monitorowania, o którym mowa w art. 45 ust. 3, oraz zakres
zawartych w nim informacji,
2)
formę i układ raportu z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6, oraz zakres zawartych
w nim informacji
- kierując się potrzebą zapewnienia jednolitości, spójności i wiarygodności informacji
oraz danych o uzyskanych w wyniku realizacji tych projektów jednostkach redukcji emisji,
pozwalających na ocenę prawidłowości wykonania projektów oraz ocenę osiągniętych efektów.
Art. 48.
1.
Krajowy ośrodek prowadzi wykaz projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej posiadających listy popierające lub listy zatwierdzające.
2.
Krajowy ośrodek wprowadza do wykazu projekt wspólnych wdrożeń w terminie 7 dni od
dnia otrzymania kopii listu popierającego lub listu zatwierdzającego.
3.
Krajowy ośrodek gromadzi dokumentację dotyczącą projektów wspólnych wdrożeń realizowanych
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przechowuje ją przez okres 5 lat od dnia
zakończenia realizacji projektu.
Art. 49.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej
informacje o wydanych listach popierających i listach zatwierdzających projekty wspólnych
wdrożeń oraz dokumentację projektową, o której mowa w art. 40 ust. 7 pkt 1.
2.
W przypadku projektów wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach ścieżki pierwszej minister
właściwy do spraw środowiska przekazuje informacje o zatwierdzonych projektach wspólnych
wdrożeń sekretariatowi Konwencji Klimatycznej.
3.
W przypadku projektów wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach ścieżki drugiej akredytowana
niezależna jednostka lub jednostka uprawniona, o której mowa w art. 40 ust. 9, zamieszcza
na swojej stronie internetowej raport z oceny dokumentacji projektowej, o którym mowa
w art. 40 ust. 7 pkt 2, oraz raport z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6.
Art. 50.
1.
Jednostkami redukcji emisji można swobodnie rozporządzać.
2.
Przekazanie nabywcy jednostek redukcji emisji na wskazany rachunek lub rachunki prowadzone
w rejestrze państwa uprawnionego lub w Krajowym rejestrze odbywa się na wniosek realizującego
projekt wspólnych wdrożeń.
2a.
(uchylony)
3.
Wniosek składa się w formie pisemnej i elektronicznej do ministra właściwego do spraw
środowiska w terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia okresu sprawozdawczego, o którym
mowa w art. 45 ust. 3, za który został sporządzony raport z weryfikacji.
4.
Wniosek powinien zawierać:
1)
wskazanie nabywcy lub nabywców jednostek redukcji emisji;
2)
wskazanie okresu sprawozdawczego, którego dotyczy raport z weryfikacji i za który
będą przekazywane jednostki redukcji emisji;
3)
wskazanie liczby jednostek redukcji emisji, które mają zostać przekazane nabywcy zgodnie
z liczbą określoną w raporcie z weryfikacji lub liście zatwierdzającym projekt; w
przypadku różnicy wskazuje się wartość niższą;
3a)
(uchylony)
4)
wskazanie rachunku lub rachunków, na które mają zostać przekazane jednostki redukcji
emisji.
5.
Do wniosku należy dołączyć:
1)
umowę sprzedaży jednostek redukcji emisji lub inny dokument określający sposób rozporządzania
tymi jednostkami lub ich przekazywania;
2)
upoważnienie nabywcy do udziału w projektach wspólnych wdrożeń wystawione przez właściwy
organ państwa uprawnionego, jeżeli nabywca nie jest państwem uprawnionym;
3)
raport z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6.
6.
W przypadku realizacji projektu wspólnych wdrożeń w ramach ścieżki drugiej raport
z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6, powinien mieć pozytywną ocenę Komitetu
Nadzorującego.
7.
Minister właściwy do spraw środowiska wyraża zgodę na przekazanie jednostek redukcji
emisji w drodze decyzji administracyjnej w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.
8.
Łączna liczba jednostek redukcji emisji, jaka może zostać przekazana nabywcy, nie
może być większa od sumy jednostek redukcji emisji określonej w raportach z weryfikacji,
o której mowa w art. 45 ust. 5, lub w liście zatwierdzającym projekt. W przypadku
różnicy wybiera się wartość niższą.
9.
Kopię ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 7, minister właściwy do spraw środowiska
przekazuje Krajowemu ośrodkowi.
10.
Krajowy ośrodek przekazuje niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni
od dnia otrzymania kopii ostatecznej decyzji, jednostki redukcji emisji w liczbie
określonej w decyzji na wskazany rachunek lub rachunki w krajowym rejestrze nabywcy.
Rozdział 9
Realizacja projektów wspólnych wdrożeń poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i projektów mechanizmu czystego rozwoju
Art. 51.
1.
Udział w realizacji projektów wspólnych wdrożeń poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
i projektów mechanizmu czystego rozwoju wymaga uzyskania zgody wydawanej w formie
decyzji administracyjnej przez ministra właściwego do spraw środowiska.
2.
Udzielenie zgody następuje na wniosek podmiotu zainteresowanego udziałem w projekcie.
3.
Wniosek o udzielenie zgody składa się w formie pisemnej i elektronicznej, w języku
polskim i angielskim, do ministra właściwego do spraw środowiska.
4.
Wniosek o udzielenie zgody powinien zawierać:
1)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego
projekt;
2)
określenie lokalizacji projektu;
3)
oszacowanie przewidywanej wielkości redukcji lub uniknięcia emisji gazów cieplarnianych
albo pochłaniania emisji dwutlenku węgla (CO2);
4)
wskazanie przewidywanego okresu, w jakim na skutek realizacji projektu będą powstawały
jednostki redukcji emisji lub jednostki poświadczonej redukcji emisji;
5)
dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w ust. 5;
6)
opis projektu i stosowanej technologii;
7)
informację:
a)
na jakim etapie realizacji znajduje się projekt w dniu składania wniosku,
b)
o wybranej ścieżce w przypadku projektów wspólnych wdrożeń.
5.
Projekty wspólnych wdrożeń oraz projekty mechanizmu czystego rozwoju dotyczące obiektów
hydroenergetycznych o mocy powyżej 20 MW powinny dodatkowo spełniać warunki określone
w przepisach wydanych na podstawie art. 39 ust. 4.
Art. 52.
1.
Minister właściwy do spraw środowiska udziela zgody albo odmawia jej udzielenia, w
terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku.
2.
Minister właściwy do spraw środowiska odmawia udzielenia zgody w formie decyzji administracyjnej,
jeżeli wniosek nie odpowiada warunkom określonym w art. 51.
3.
Kopię decyzji udzielającej zgody lub decyzji odmawiającej jej udzielenia minister
właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi w terminie 14 dni od dnia
ich wydania.
Art. 53.
Decyzja udzielająca zgody na udział w projekcie powinna zawierać:
1)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego
projekt;
2)
określenie lokalizacji projektu;
3)
nazwę projektu, dla którego jest wydana;
4)
upoważnienie do udziału w projekcie wspólnych wdrożeń lub projekcie mechanizmu czystego
rozwoju.
Art. 54.
Jednostkami redukcji emisji i jednostkami poświadczonej redukcji emisji uzyskanymi
w wyniku realizacji projektów poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można swobodnie
rozporządzać.
Rozdział 10
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 55.
(pominięty)
Art. 56.
(pominięty)
Rozdział 11
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 57.
1.
Listy zatwierdzające projekty wspólnych wdrożeń wydane przed dniem wejścia w życie
ustawy stają się listami zatwierdzającymi w rozumieniu ustawy.
2.
Listy popierające projekty wspólnych wdrożeń wydane przed dniem wejścia w życie ustawy
stają się listami popierającymi w rozumieniu ustawy.
3.
Podmioty, które otrzymały listy popierające przed dniem wejścia w życie ustawy, mogą
wystąpić o wydanie listu zatwierdzającego w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w
życie ustawy.
4.
W przypadku niezłożenia wniosku o wydanie listu zatwierdzającego w terminie, o którym
mowa w ust. 3, list popierający otrzymany przed dniem wejścia w życie ustawy traci
ważność.
5.
Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje jednostki przyznanej emisji w zamian
za osiągniętą redukcję, uniknięcie emisji gazów cieplarnianych lub pochłonięcie dwutlenku
węgla (CO2), jeżeli wynika to z listu zatwierdzającego projekt wspólnych wdrożeń wydanego przed
dniem wejścia w życie ustawy. Przepisy art. 50 stosuje się odpowiednio.
6.
W przypadku projektów wspólnych wdrożeń zatwierdzonych i zrealizowanych przed dniem
wejścia w życie ustawy wniosek o przekazanie jednostek redukcji emisji lub jednostek
przyznanej emisji składa się w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Przepisy art. 50 stosuje się odpowiednio.
Art. 58.
(uchylony)
Art. 59.
Pierwszy raport, o którym mowa w art. 7 ust. 1, podmiot korzystający ze środowiska
sporządza za rok 2010 i wprowadza do Krajowej bazy w terminie do końca lutego 2011 r.
Art. 59a.
Pierwsze informacje, o których mowa w art. 7 ust. 8, Narodowy Fundusz, powiaty, gminy i dysponenci środków publicznych, o których mowa
w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych , sporządzają za rok 2010 i przekazują do końca lutego 2011 r.
Art. 60.
Pierwszej oceny informacji, o której mowa w art. 8 ust. 4, wojewódzki inspektor ochrony
środowiska dokonuje w terminie do dnia 15 grudnia 2012 r. Ocenie tej podlegają informacje
zawarte w raportach sporządzonych za rok 2010 i 2011.
Art. 60a9)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. poz. 2278), która weszła w życie z dniem 30 grudnia 2015 r..
1.
Do opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o której mowa w art. 273 ust.
1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 5610)Art. 56 wprowadza zmiany w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2016 r. poz. 672, 831, 903, 1250, 1427, 1933 i 1991). , należnej za okres do dnia 31 grudnia 2018 r. stosuje się przepisy art. 285-288 ustawy
zmienianej w art. 5610)Art. 56 wprowadza zmiany w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2016 r. poz. 672, 831, 903, 1250, 1427, 1933 i 1991). , w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
211)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 12..
Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza za pierwsze półrocze 2019 r. wnosi
się w wysokości 50% opłat za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza należnych za
2018 r.
Art. 6113)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 14..
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 286 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 5610)Art. 56 wprowadza zmiany w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2016 r. poz. 672, 831, 903, 1250, 1427, 1933 i 1991). zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
art. 286 ust. 10 ustawy zmienianej w art. 5610)Art. 56 wprowadza zmiany w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2016 r. poz. 672, 831, 903, 1250, 1427, 1933 i 1991). .
Art. 6114)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 12; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2019 r..
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 286 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 5610)Art. 56 wprowadza zmiany w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2016 r. poz. 672, 831, 903, 1250, 1427, 1933 i 1991). zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
art. 286 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 5610)Art. 56 wprowadza zmiany w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2016 r. poz. 672, 831, 903, 1250, 1427, 1933 i 1991). .
Art. 6215)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9; w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 17. .
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia16)Ustawa została ogłoszona w dniu 18 sierpnia 2009 r., z wyjątkiem art. 56 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.
Art. 6217)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 12; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2019 r..
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia16)Ustawa została ogłoszona w dniu 18 sierpnia 2009 r., z wyjątkiem art. 56 pkt 7, 7a i 10a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw
Wspólnot Europejskich:
1) dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (Dz. Urz. UE L 309 z 27.11.2001, str. 22, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 320);
2) dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz. Urz. UE L 309 z 27.11.2001, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 299);
3) dyrektywy 2004/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, z uwzględnieniem mechanizmów projektowych Protokołu z Kioto (Dz. Urz. UE L 338 z 13.11.2004, str. 18);
4) dyrektywy 2008/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz. Urz. UE L 152 z 11.06.2008, str. 1).
Niniejsza ustawa zapewnia wykonanie następujących decyzji:
1) decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 280/2004/WE z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto (Dz. Urz. UE L 49 z 19.02.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 8, str. 57);
2) decyzji Komisji nr 2005/166/WE z dnia 10 lutego 2005 r. ustanawiającej zasady wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 280/2004/WE dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i wykonania Protokołu z Kioto (Dz. Urz. UE L 55 z 01.03.2005, str. 57);
3) decyzji Komisji nr 2007/589/WE z dnia 18 lipca 2007 r. ustanawiającej wytyczne dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 229 z 31.08.2007, str. 1);
4) decyzji Komisji nr 2006/780/WE z dnia 13 listopada 2006 r. w sprawie zapobiegania podwójnemu liczeniu redukcji emisji gazów cieplarnianych w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w przypadku projektów realizowanych w ramach Protokołu z Kioto (Dz. Urz. UE L 316 z 16.11.2006, str. 12).
W zakresie swojej regulacji niniejsza ustawa umożliwia wykonanie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 386 z 29.12.2004, str. 1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 916/2007 z dnia 31 lipca 2007 r. zmieniającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 2216/2004 w sprawie ujednoliconego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 200 z 01.08.2007, str. 5) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 994/2008 z dnia 8 października 2008 r. w sprawie znormalizowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzją nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 271 z 11.10.2008, str. 3), a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 166/2006 z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniającego dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 33 z 04.02.2006, str. 1).
1) dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (Dz. Urz. UE L 309 z 27.11.2001, str. 22, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 320);
2) dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz. Urz. UE L 309 z 27.11.2001, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 299);
3) dyrektywy 2004/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, z uwzględnieniem mechanizmów projektowych Protokołu z Kioto (Dz. Urz. UE L 338 z 13.11.2004, str. 18);
4) dyrektywy 2008/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz. Urz. UE L 152 z 11.06.2008, str. 1).
Niniejsza ustawa zapewnia wykonanie następujących decyzji:
1) decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 280/2004/WE z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto (Dz. Urz. UE L 49 z 19.02.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 8, str. 57);
2) decyzji Komisji nr 2005/166/WE z dnia 10 lutego 2005 r. ustanawiającej zasady wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 280/2004/WE dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i wykonania Protokołu z Kioto (Dz. Urz. UE L 55 z 01.03.2005, str. 57);
3) decyzji Komisji nr 2007/589/WE z dnia 18 lipca 2007 r. ustanawiającej wytyczne dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 229 z 31.08.2007, str. 1);
4) decyzji Komisji nr 2006/780/WE z dnia 13 listopada 2006 r. w sprawie zapobiegania podwójnemu liczeniu redukcji emisji gazów cieplarnianych w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w przypadku projektów realizowanych w ramach Protokołu z Kioto (Dz. Urz. UE L 316 z 16.11.2006, str. 12).
W zakresie swojej regulacji niniejsza ustawa umożliwia wykonanie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 386 z 29.12.2004, str. 1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 916/2007 z dnia 31 lipca 2007 r. zmieniającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 2216/2004 w sprawie ujednoliconego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 200 z 01.08.2007, str. 5) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 994/2008 z dnia 8 października 2008 r. w sprawie znormalizowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzją nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 271 z 11.10.2008, str. 3), a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 166/2006 z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń i zmieniającego dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 33 z 04.02.2006, str. 1).
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r.
poz. 831, 903, 1250, 1427, 1933, 1991, 2255 i 2260.
3)
Utraciła moc z dniem 1 października 2010 r. na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 kwietnia
2010 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące system nauki (Dz. U. poz. 620),
która weszła w życie z dniem 1 października 2010 r.
4)
Utraciła moc z dniem 9 września 2015 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 12 czerwca
2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. poz.
1223), która weszła w życie z dniem 9 września 2015 r.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie
ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
266), która weszła w życie z dniem 17 marca 2016 r.
6)
Dodany przez art. 18 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
7)
Przez art. 72 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach
zarządzania mieniem państwowym (Dz. U. poz. 2260), która weszła w życie z dniem 1
stycznia 2017 r.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 113 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach
oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. poz. 542), która weszła w życie z dniem 20
kwietnia 2016 r.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie
ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o systemie zarządzania emisjami gazów
cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. poz. 2278), która weszła w życie z dniem
30 grudnia 2015 r.
10)
Art. 56 wprowadza zmiany w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2016 r. poz. 672, 831, 903, 1250, 1427, 1933 i 1991).
11)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 12.
12)
Przez art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w
celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. poz. 2255), która weszła w
życie z dniem 1 stycznia 2017 r.; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.
13)
W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 14.
14)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 12; wejdzie
w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9; w tym
brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 17.
16)
Ustawa została ogłoszona w dniu 18 sierpnia 2009 r.
17)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 17 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 12; wejdzie
w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.
Załącznik nr 2 - Wykaz gazów cieplarnianych i innych substancji wprowadzanych do powietrza objętych systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Objaśnienia:
1) Oznaczenie numeryczne substancji według Chemical Abstracts Service.
2) Wszystkie metale jako masa całkowita tego pierwiastka we wszystkich formach chemicznych
obecnych w emisji.
3) Masa całkowita substancji, w tym ich izomerów, wymienionych w grupach I i II załącznika
I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 z dnia 16 września
2009 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz. Urz. UE L 286 z 31.10.2009,
str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1005/2009”.
4) Masa całkowita substancji, w tym ich izomerów, wymienionych w grupach III i VI załącznika
I do rozporządzenia (WE) nr 1005/2009.
5) NMLZO - niemetanowe lotne związki organiczne - związki organiczne, z wyjątkiem metanu,
oraz frakcja kreozotu, mające w temperaturze 293,15 K prężność par nie mniejszą niż
0,01 kPa, względnie posiadające analogiczną lotność w szczególnych warunkach użytkowania;
z wyjątkiem wymienionych w pozycjach 6-8, 14, 21, 22, 28, 34, 61-63, 68-70, 72, 75-77.
6) Wyrażone jako I-TEQ.
7) Substancje organiczne w postaci gazów i par, w tym lotne związki organiczne, w przeliczeniu
na całkowity węgiel organiczny oznaczany metodą ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej;
dotyczy instalacji spalania i współspalania odpadów oraz instalacji, w których stosowane
są rozpuszczalniki organiczne, objętych standardami emisyjnymi.
8) Masa całkowita substancji, w tym ich izomerów, wymienionych w grupie VIII załącznika
I do rozporządzenia (WE) nr 1005/2009.