Rozporządzenie Ministra Energiiz dnia 22 września 2017 r.w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń z tytułu
zaopatrzenia w ciepło 1)Minister Energii kieruje działem administracji rządowej - energia, na podstawie §
1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie
szczegółowego zakresu działania Ministra Energii (Dz. U. poz. 2087).
Spis treści
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 46 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne zarządza się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
§ 1.
Rozporządzenie określa szczegółowe zasady:
1)
kształtowania taryf przez przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się wytwarzaniem,
magazynowaniem, przetwarzaniem, przesyłaniem, dystrybucją lub obrotem ciepłem;
2)
kalkulacji taryf dla ciepła;
3)
rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło.
§ 2.
Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:
1)
dystrybutor ciepła - przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją
ciepła zakupionego od innego przedsiębiorstwa energetycznego;
2)
grupa taryfowa - grupę odbiorców korzystających z usług związanych z zaopatrzeniem
w ciepło, z którymi rozliczenia są prowadzone na podstawie tych samych cen i stawek
opłat oraz warunków ich stosowania;
3)
grupowy węzeł cieplny - węzeł cieplny obsługujący więcej niż jeden obiekt;
4)
handlowa obsługa odbiorców - czynności związane z:
a)
kontrolą układów pomiarowo-rozliczeniowych i odczytywaniem ich wskazań lub ustalaniem
udziału odbiorcy w kosztach ciepła dostarczonego do grupowego węzła cieplnego,
b)
obliczaniem należności, wystawianiem faktur oraz egzekwowaniem tych należności,
c)
wykonywaniem kontroli dotrzymywania warunków umowy i prawidłowości rozliczeń;
5)
instalacja odbiorcza - połączone ze sobą urządzenia lub instalacje, służące do transportowania
ciepła lub ciepłej wody z węzłów cieplnych lub źródeł ciepła do odbiorników ciepła
lub punktów poboru ciepłej wody w obiekcie;
6)
lokalne źródło ciepła - zlokalizowane w obiekcie źródło ciepła bezpośrednio zasilające
instalacje odbiorcze wyłącznie w tym obiekcie;
7)
moc cieplna - ilość ciepła wytworzonego lub dostarczonego do podgrzania określonego
nośnika ciepła albo ilość ciepła odebranego z tego nośnika w jednostce czasu;
8)
obiekt - budowlę lub budynek wraz z instalacjami odbiorczymi;
9)
obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła - największe natężenie przepływu nośnika
ciepła odpowiadające w przypadku:
a)
sieci ciepłowniczej - przyłączeniowej mocy cieplnej i parametrom nośnika ciepła dostarczanego
ze źródła ciepła do tej sieci, określonym w tabeli regulacyjnej dla warunków obliczeniowych,
b)
węzła cieplnego - zamówionej mocy cieplnej dla obiektu lub obiektów zasilanych z węzła
cieplnego oraz parametrom nośnika ciepła dostarczanego do tego węzła, określonym w
tabeli regulacyjnej dla warunków obliczeniowych,
c)
obiektu zasilanego z grupowego węzła cieplnego za pośrednictwem eksploatowanej przez
przedsiębiorstwo energetyczne zewnętrznej instalacji odbiorczej - zamówionej mocy
cieplnej na potrzeby ogrzewania i podgrzewania wody wodociągowej w tym obiekcie oraz
parametrom wody dostarczanej z grupowego węzła cieplnego do instalacji centralnego
ogrzewania i centralnej wody użytkowej, określonym dla warunków obliczeniowych na
podstawie danych projektowych dla tych instalacji;
10)
przedsiębiorstwo ciepłownicze - przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem
ciepła w eksploatowanych przez to przedsiębiorstwo źródłach ciepła, przesyłaniem i
dystrybucją oraz sprzedażą ciepła wytworzonego w tych źródłach lub zakupionego od
innego przedsiębiorstwa energetycznego;
11)
przedsiębiorstwo obrotu ciepłem - przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wyłącznie
handlem ciepłem;
12)
przyłącze - odcinek sieci ciepłowniczej doprowadzający ciepło wyłącznie do jednego
węzła cieplnego albo odcinek zewnętrznych instalacji odbiorczych za grupowym węzłem
cieplnym lub źródłem ciepła, łączący te instalacje z instalacjami odbiorczymi w obiekcie;
13)
przyłączeniowa moc cieplna - moc cieplną ustaloną przez przedsiębiorstwo energetyczne
dla danej sieci ciepłowniczej na podstawie zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców
przyłączonych do tej sieci, po uwzględnieniu strat mocy cieplnej podczas przesyłania
ciepła tą siecią oraz niejednoczesności występowania szczytowego poboru mocy cieplnej
u odbiorców;
14)
sezon grzewczy - okres, w którym warunki atmosferyczne powodują konieczność ciągłego
dostarczania ciepła w celu ogrzewania obiektu;
15)
sieć ciepłownicza - połączone ze sobą urządzenia lub instalacje, służące do przesyłania
i dystrybucji ciepła ze źródeł ciepła do węzłów cieplnych;
16)
układ pomiarowo-rozliczeniowy - zespół urządzeń służących do pomiaru ilości i parametrów
nośnika ciepła, których wskazania stanowią podstawę do obliczenia należności z tytułu
dostarczania ciepła, dopuszczony do stosowania zgodnie z przepisami o miarach;
17)
warunki obliczeniowe:
a)
obliczeniową temperaturę powietrza atmosferycznego określoną dla strefy klimatycznej,
w której są zlokalizowane obiekty, do których jest dostarczane ciepło,
b)
normatywną temperaturę ciepłej wody;
18)
węzeł cieplny - połączone ze sobą urządzenia lub instalacje służące do zmiany rodzaju
lub parametrów nośnika ciepła dostarczanego z przyłącza oraz regulacji ilości ciepła
dostarczanego do instalacji odbiorczych;
19)
wytwórca ciepła - przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem ciepła;
20)
tabela regulacyjna - przedstawioną w postaci tabeli lub na wykresie zależność temperatury
nośnika ciepła od warunków atmosferycznych;
21)
zamówiona moc cieplna - ustaloną przez odbiorcę lub podmiot ubiegający się o przyłączenie
do sieci ciepłowniczej największą moc cieplną, jaka w danym obiekcie wystąpi w warunkach
obliczeniowych, która zgodnie z określonymi w odrębnych przepisach warunkami technicznymi
oraz wymaganiami technologicznymi dla tego obiektu jest niezbędna do zapewnienia:
a)
pokrycia strat ciepła w celu utrzymania normatywnej temperatury i wymiany powietrza
w pomieszczeniach,
b)
utrzymania normatywnej temperatury ciepłej wody w punktach czerpalnych,
c)
prawidłowej pracy innych urządzeń lub instalacji;
22)
zewnętrzna instalacja odbiorcza - odcinki instalacji odbiorczych łączące grupowy węzeł
cieplny lub źródło ciepła z instalacjami odbiorczymi w obiektach, w tym w obiektach,
w których zainstalowany jest grupowy węzeł cieplny lub źródło ciepła;
23)
źródło ciepła - połączone ze sobą urządzenia lub instalacje służące do wytwarzania
ciepła.
Rozdział 2
Szczegółowe zasady kształtowania taryf
§ 3.
Przedsiębiorstwo energetyczne opracowuje taryfę w sposób zapewniający:
1)
pokrycie kosztów uzasadnionych w zakresie określonym w art. 45 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, zwanej dalej „ustawą”, oraz kosztów ponoszonych odpowiednio w zakresie określonym
w przepisach wydanych na podstawie art. 116 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii ;
2)
eliminowanie subsydiowania skrośnego.
§ 4.
Przedsiębiorstwo energetyczne kształtuje taryfę odpowiednio do zakresu wykonywanej
działalności gospodarczej związanej z zaopatrzeniem w ciepło, rodzaju odbiorców i
charakteru ich zapotrzebowania na ciepło.
§ 5.
1.
Taryfa powinna, odpowiednio do wykonywanej przez przedsiębiorstwo energetyczne działalności
gospodarczej, określać:
1)
grupy taryfowe;
2)
rodzaje oraz wysokość cen i stawek opłat, a także warunki ich stosowania;
3)
bonifikaty za niedotrzymanie parametrów jakościowych nośnika ciepła i standardów jakościowych
obsługi odbiorców;
4)
opłaty za nielegalny pobór ciepła.
2.
Określone w taryfie ceny i stawki opłat różnicuje się dla poszczególnych grup taryfowych,
odpowiednio do kosztów uzasadnionych.
3.
Taryfę kształtuje się w taki sposób, aby odbiorca mógł na jej podstawie obliczyć należność
odpowiadającą zakresowi usług związanych z zaopatrzeniem w ciepło, określonemu w umowie
sprzedaży ciepła lub w umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła
albo w umowie kompleksowej.
§ 6.
1.
Określone w taryfie warunki stosowania cen i stawek opłat ustala się z uwzględnieniem
parametrów jakościowych nośnika ciepła i standardów jakościowych obsługi odbiorców,
określonych w umowie sprzedaży ciepła, w umowie o świadczenie usług przesyłania lub
dystrybucji ciepła, w umowie kompleksowej albo w odrębnych przepisach.
2.
Warunki, o których mowa w ust. 1, powinny określać w szczególności:
1)
zakres świadczonych usług dla odbiorców w poszczególnych grupach taryfowych;
2)
parametry jakościowe nośnika ciepła;
3)
standardy jakościowe obsługi odbiorców;
4)
sposób obliczania opłat w przypadku uszkodzenia układu pomiarowo-rozliczeniowego.
§ 7.
1.
Taryfa wytwórcy ciepła zawiera:
1)
ceny za zamówioną moc cieplną - wyrażone w złotych za MW;
2)
ceny ciepła - wyrażone w złotych za GJ;
3)
ceny nośnika ciepła - wody dostarczonej do napełniania sieci ciepłowniczych i instalacji
odbiorczych oraz do uzupełnienia ubytków wody poza źródłem ciepła lub niezwróconych
skroplin - wyrażone odpowiednio w złotych za metr sześcienny lub za tonę.
2.
Taryfa przedsiębiorstwa ciepłowniczego zawiera:
1)
ceny za zamówioną moc cieplną - wyrażone w złotych za MW;
2)
ceny ciepła - wyrażone w złotych za GJ;
3)
ceny nośnika ciepła - wody dostarczonej do napełniania i uzupełniania jej ubytków
w instalacjach odbiorczych lub niezwróconych skroplin - wyrażone odpowiednio w złotych
za metr sześcienny lub za tonę;
4)
stawki opłat stałych za usługi przesyłowe - wyrażone w złotych za MW zamówionej mocy
cieplnej;
5)
stawki opłat zmiennych za usługi przesyłowe - wyrażone w złotych za GJ.
3.
Taryfa dystrybutora ciepła zawiera:
1)
stawki opłat stałych za usługi przesyłowe - wyrażone w złotych za MW zamówionej mocy
cieplnej;
2)
stawki opłat zmiennych za usługi przesyłowe - wyrażone w złotych za GJ.
4.
W przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 2 i 3, zakupuje
ciepło od innych przedsiębiorstw energetycznych, taryfa tego przedsiębiorstwa określa
sposób stosowania cen i stawek opłat ustalonych w taryfach przedsiębiorstw, od których
ciepło to zostało zakupione.
5.
Taryfa przedsiębiorstwa obrotu ciepłem zawiera stawki opłat za obsługę odbiorców wyrażone
w złotych za MW zamówionej mocy cieplnej oraz określa warunki stosowania cen i stawek
opłat ustalonych w taryfach innych przedsiębiorstw energetycznych.
6.
Taryfa przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się przesyłaniem lub dystrybucją
ciepła zawiera stawki opłat za przyłączenie do sieci kalkulowane w odniesieniu do
jednostki długości przyłącza na podstawie jednej czwartej średniorocznych nakładów
inwestycyjnych na budowę przyłączy, określonych w planie rozwoju, o którym mowa w
art. 16 ust. 1 ustawy.
7.
W przypadku wytwarzania ciepła w lokalnym źródle ciepła lub źródle ciepła, w którym
zainstalowana moc cieplna nie przekracza 5 MW, bezpośrednio zasilającym zewnętrzne
instalacje odbiorcze, taryfa zawiera stawki opłaty:
1)
miesięcznej za zamówioną moc cieplną, wyrażone w złotych za MW;
2)
za ciepło, wyrażone w złotych za GJ.
§ 8.
Taryfa określa sposób ustalania cen za zamówioną moc cieplną oraz cen ciepła i cen
nośnika ciepła, stosowanych w rozliczeniach z odbiorcami przyłączonymi do sieci ciepłowniczej
w przypadku, gdy dostarczane tym odbiorcom ciepło i nośnik ciepła są:
1)
wytworzone w kilku własnych źródłach ciepła;
2)
wytworzone we własnych źródłach ciepła oraz zakupione od innych wytwórców ciepła;
3)
zakupione w kilku źródłach ciepła należących do jednego lub kilku wytwórców ciepła.
§ 9.
1.
Taryfa może określać sposób ustalania opłat pokrywających koszty współfinansowania
przez przedsiębiorstwo energetyczne przedsięwzięć i usług, o których mowa w art. 45
ust. 2 i 3 ustawy.
2.
Opłaty, o których mowa w ust. 1, ustala się na podstawie indywidualnych kalkulacji
tych opłat, na zasadach określonych w odrębnej umowie.
§ 10.
1.
Podział odbiorców na grupy taryfowe jest dokonywany w zależności od poziomu kosztów
uzasadnionych ponoszonych przez przedsiębiorstwo energetyczne w związku z dostarczaniem
ciepła do tych odbiorców, na podstawie następujących kryteriów:
1)
rodzaj u nośnika ciepła i jego parametrów;
2)
źródła ciepła lub zespołu źródeł ciepła zasilających sieć ciepłowniczą;
3)
sieci ciepłowniczej, którą ciepło jest przesyłane do węzłów cieplnych w postaci określonego
nośnika ciepła;
4)
miejsca dostarczania ciepła;
5)
zakresu usług przesyłowych świadczonych przez przedsiębiorstwo ciepłownicze lub dystrybutora
ciepła;
6)
wymagań w zakresie standardów jakościowych obsługi odbiorców, w tym dotyczących niezawodności
i ciągłości dostarczania ciepła;
7)
wielkości zamówionej mocy cieplnej oraz charakterystyki odbioru ciepła, w tym stopnia
wykorzystania mocy cieplnej.
2.
Ustalając grupę taryfową na podstawie kryteriów, o których mowa w ust. 1, uwzględnia
się w szczególności odbiorców, którzy są zasilani w ciepło z eksploatowanych przez
przedsiębiorstwo ciepłownicze lub dystrybutora ciepła:
1)
źródeł ciepła, do których instalacje odbiorcze są przyłączone bezpośrednio, z pominięciem
sieci ciepłowniczej;
2)
wydzielonych sieci ciepłowniczych, odpowiednio do rodzaju nośnika ciepła i jego parametrów
oraz sposobu regulacji w zależności od warunków atmosferycznych i zapotrzebowania
na ciepło;
3)
węzłów cieplnych, z którymi są połączone instalacje odbiorcze obsługujące:
a)
jeden obiekt,
b)
więcej niż jeden obiekt, a zewnętrzne instalacje odbiorcze:
-
-nie są eksploatowane przez przedsiębiorstwo energetyczne,
-
-są eksploatowane przez przedsiębiorstwo energetyczne.
3.
Ustalając grupy taryfowe, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się zróżnicowanie kosztów
eksploatacji źródeł ciepła, wydzielonych sieci ciepłowniczych, węzłów cieplnych i
zewnętrznych instalacji odbiorczych, o których mowa w ust. 2, zależnie od tego, czy
należą one do przedsiębiorstwa energetycznego, czy też nie należą do tego przedsiębiorstwa.
4.
W przypadku źródeł ciepła, w których jest stosowany ten sam rodzaj paliwa, a zainstalowana
moc cieplna w każdym z tych źródeł nie przekracza 5 MW, odbiorcy zasilani z tych źródeł
mogą być zaliczeni do jednej grupy taryfowej.
Rozdział 3
Szczegółowe zasady kalkulacji cen i stawek opłat
§ 11.
1.
Ceny i stawki opłat dla pierwszego roku stosowania taryfy ustala się na podstawie
planowanych na ten rok:
1)
uzasadnionych rocznych kosztów wykonywania działalności gospodarczej w zakresie zaopatrzenia
w ciepło;
2)
uzasadnionych rocznych kosztów modernizacji i rozwoju oraz realizacji inwestycji z
zakresu ochrony środowiska;
3)
uzasadnionego zwrotu z kapitału zaangażowanego w działalność gospodarczą, o której
mowa w pkt 1, oraz w przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 2;
4)
uzasadnionych kosztów realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej .
2.
Suma uzasadnionych rocznych kosztów oraz uzasadnionego zwrotu z kapitału, o których
mowa w ust. 1, stanowi uzasadniony planowany przychód przedsiębiorstwa energetycznego
ze sprzedaży ciepła będący podstawą kalkulacji cen i stawek opłat ustalanych w taryfie,
z zastrzeżeniem § 13 ust. 1.
3.
W kalkulacji stawek opłat w taryfie dystrybutora ciepła prowadzącego równocześnie
działalność gospodarczą w zakresie obrotu ciepłem uzasadniony planowany przychód będący
podstawą kalkulacji stawek opłat za usługi przesyłowe pomniejsza się o przychody uzyskiwane
z tytułu różnicy pomiędzy wielkością mocy cieplnej zamówionej przez odbiorców zaopatrywanych
z sieci ciepłowniczej na podstawie umów kompleksowych a wielkością mocy cieplnej zamówionej
w obcych źródłach zasilających sieć ciepłowniczą dystrybutora ciepła.
§ 12.
1.
Koszty, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, ustala się zgodnie z art. 44 i art.
45 ustawy oraz zasadami ewidencji kosztów określonymi w przepisach o rachunkowości,
w sposób umożliwiający ustalenie kosztów stałych i kosztów zmiennych planowanych przez
przedsiębiorstwo energetyczne dla poszczególnych rodzajów działalności gospodarczej,
z uwzględnieniem źródeł powstawania tych kosztów.
2.
Oceny kosztów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się na podstawie porównania wynikających
z nich jednostkowych kosztów planowanych dla pierwszego roku stosowania taryfy z uzasadnionymi
jednostkowymi kosztami wynikającymi z kosztów poniesionych w roku kalendarzowym poprzedzającym
pierwszy rok stosowania taryfy, określonych na podstawie sprawozdania finansowego,
zbadanego zgodnie z przepisami o rachunkowości.
3.
Koszty, o których mowa w ust. 1, określa się na podstawie określonych dla pierwszego
roku stosowania taryfy planowanej:
1)
wielkości zamówionej mocy cieplnej z uwzględnieniem zmiany tej wielkości w stosunku
do stanu na koniec ostatniego roku kalendarzowego, poprzedzającego pierwszy rok stosowania
taryfy, na podstawie zawartych z odbiorcami umów lub udokumentowanych w inny sposób
[w MW];
2)
rocznej sprzedaży ciepła [w GJ];
3)
rocznej ilości nośnika ciepła dostarczanego do sieci ciepłowniczych w celu napełniania
i uzupełniania ubytków tego nośnika w tych sieciach oraz sprzedaży tego nośnika odbiorcom
[w metrach sześciennych lub w tonach].
§ 13.
1.
Dla źródeł ciepła, w których ciepło jest wytwarzane w jednostkach kogeneracji, przedsiębiorstwo
energetyczne może stosować uproszczony sposób kalkulacji cen i stawek opłat w taryfie
dla ciepła z tych źródeł na podstawie uzasadnionych planowanych przychodów ze sprzedaży
ciepła obliczanych według wzoru:
Pc = Qs x Cc
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
2.
Cenę referencyjną, oznaczoną symbolem „Cr”, oblicza się według wzoru:
Cr = CCSn x XC
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
3.
W przypadku źródeł, o których mowa w ust. 1, w których do wytwarzania ciepła zużywanych
jest jednocześnie kilka rodzajów paliw, cenę referencyjną, o której mowa w ust. 2,
ustala się jako średnią z cen referencyjnych ważoną planowanym udziałem energii chemicznej
poszczególnych rodzajów paliw zużywanych do wytwarzania energii elektrycznej i ciepła
w tych źródłach.
4.
Wskaźnik referencyjny, oznaczony symbolem „XC”, o którym mowa w art. 47 ust. 2f ustawy, ustala się według wzoru:
\(
X = {{C_{CSn} + k} \over {C{}_{CSn}}}
\)
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
5.
Wskaźnik referencyjny, o którym mowa w ust. 4, można zwiększyć w zależności od wielkości
możliwej produkcji ciepła i dla źródeł, w których ciepło jest wytwarzane w jednostkach
kogeneracji o sumie mocy zainstalowanej cieplnej:
1)
od 101 MW do 200 MW - maksymalnie o 1%;
2)
od 51 MW do 100 MW - maksymalnie o 1,5%;
3)
od 11 MW do 50 MW - maksymalnie o 2%;
4)
od 6 MW do 10 MW - maksymalnie o 3%;
5)
od 1 MW do 5 MW - maksymalnie o 5%;
6)
poniżej 1 MW - maksymalnie o 7%.
6.
Wskaźnik wzrostu przychodów ze sprzedaży ciepła dla źródeł ciepła [w %], dla których
przedsiębiorstwo energetyczne stosuje uproszczony sposób kalkulacji cen i stawek opłat,
o którym mowa w ust. 1, obliczanych na podstawie planowanych cen lub stawek opłat
i planowanych, na dany rok stosowania taryfy, wielkości sprzedaży ciepła, mocy zamówionej
oraz nośnika ciepła w kalkulacji tych cen i stawek opłat dla źródeł ciepła nie może
być wyższy, uwzględniając wielkość przychodów ze sprzedaży ciepła obliczanych dla
tych źródeł na podstawie dotychczas stosowanych cen i stawek opłat wynikających z
taryfy oraz planowanych, na dany rok stosowania taryfy, wielkości sprzedaży ciepła,
mocy zamówionej oraz nośnika ciepła w kalkulacji cen i stawek opłat dla tych źródeł
ciepła, niż określony wzorem:
1)
jeżeli taryfa jest zatwierdzana do dnia 31 marca 2019 r.:
\(
({{C_{CSn} } \over {C_{CSn - 1} }} - 1) \times 100 + 2
\)
2)
jeżeli taryfa jest zatwierdzana po dniu 31 marca 2019 r.:
a)
([CCSn/CCSn-1]-1) x 100 +2 dla przedsiębiorstw, które przyjęły dla roku stosowania taryfy cenę
ciepła CC spełniającą warunek CC/CCSn ≤ 0,8
b)
([CCSn/CCSn-1]-1) x 100 +1,75 dla przedsiębiorstw, które przyjęły dla roku stosowania taryfy cenę
ciepła CC spełniającą warunek 0,8 < CC/CCSn ≤ 0,9
c)
([CCSn/CCSn-1]-1) x 100 +1,25 dla przedsiębiorstw, które przyjęły dla roku stosowania taryfy cenę
ciepła Cc spełniarjącą warunek 0,9 < CC/CCSn < 1
- gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
7.
W przypadku gdy wartość wskaźnika wzrostu przychodów, o którym mowa w ust. 6, będzie
niższa od 0, przyjmuje się wartość tego wskaźnika równą 0.
8.
Przepisów ust. 6 nie stosuje się do jednostek kogeneracji oddanych do użytku po dniu
3 listopada 2010 r.
9.
W przypadku źródeł ciepła, o których mowa w ust. 1, w których do wytwarzania ciepła
zużywanych jest jednocześnie kilka rodzajów paliw, średnie ceny sprzedaży ciepła,
oznaczone symbolami „CCSn” oraz „CCSn-1”, o których mowa w ust. 6, oblicza się jako średnie ważone ze średnich cen sprzedaży
ciepła, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, dla każdego rodzaju
paliwa zużywanego do wytwarzania energii elektrycznej i ciepła oraz ilości energii
chemicznej poszczególnych paliw zużytych do wytworzenia jednostki energii elektrycznej
i ciepła.
10.
Okres stosowania taryfy dla ciepła, w której zastosowano uproszczony sposób, o którym
mowa w ust. 1, wynosi rok od dnia jej wprowadzenia do stosowania.
§ 14.
Planowany uzasadniony przychód ze sprzedaży ciepła stanowiący podstawę kalkulacji
cen i stawek opłat w taryfie przedsiębiorstw energetycznych wytwarzających ciepło
w jednostkach kogeneracji, które nie stosują uproszczonego sposobu kalkulacji cen
i stawek opłat, o którym mowa w § 13 ust. 1, oblicza się jako różnicę między planowanymi
łącznymi uzasadnionymi przychodami z wykonywania działalności gospodarczej w zakresie
wytwarzania, przetwarzania, magazynowania ciepła oraz wytwarzania energii elektrycznej
w danym źródle a planowanym przychodem ze sprzedaży energii elektrycznej, według wzoru:
Pc = Pec - (Es x Ce) - PMC - PMZ
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
§ 15.
1.
Koszty uzasadnione realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej, uwzględnia się w kalkulacji cen i stawek opłat ustalanych w taryfie przedsiębiorstwa
energe tycznego realizującego te obowiązki, przyjmując, że każda jednostka ciepła
sprzedawana przez to przedsiębiorstwo odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci jest
w tej samej wysokości obciążona tymi kosztami.
2.
Koszty wspólne dla wszystkich lub kilku grup taryfowych oraz koszty wspólne dla wszystkich
lub kilku rodzajów wykonywanej przez przedsiębiorstwo energetyczne działalności gospodarczej,
w tym koszty wspólne dotyczące modernizacji i rozwoju oraz ochrony środowiska, dzieli
się na poszczególne grupy taryfowe i na poszczególne rodzaje wykonywanej działalności
gospodarczej zgodnie z przyjętą w przedsiębiorstwie metodą podziału kosztów.
3.
Metoda podziału kosztów, o której mowa w ust. 2, nie może ulec zmianie w okresie obowiązywania
taryfy.
§ 16.
1.
Koszty, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2, ustala się jako roczne koszty związane
z eksploatacją urządzeń i instalacji przekazywanych do eksploatacji po zakończeniu
działań w zakresie modernizacji i rozwoju lub realizacji inwestycji z zakresu ochrony
środowiska.
2.
Roczne koszty, o których mowa w ust. 1, przedsiębiorstwo energetyczne ustala na podstawie
obowiązującego dla przedsiębiorstwa planu inwestycji oraz określonego w tym planie
sposobu finansowania i harmonogramu realizacji poszczególnych przedsięwzięć inwestycyjnych
w zakresie:
1)
wytwarzania, przetwarzania i magazynowania ciepła - planu inwestycji rozwojowych,
modernizacyjnych i związanych z ochroną środowiska dla źródeł ciepła;
2)
przesyłania lub dystrybucji ciepła - planu rozwoju, o którym mowa w art. 16 ust. 1
ustawy.
3.
Koszty związane z eksploatacją urządzeń i instalacji przekazywanych do eksploatacji
w wyniku inwestycji w zakresie modernizacji, rozwoju i ochrony środowiska, o których
mowa w ust. 1 i 2, obejmują w szczególności:
1)
odpisy amortyzacyjne lub odpisy umorzeniowe, obliczone zgodnie z obowiązującymi przepisami
dla środków trwałych przekazywanych do eksploatacji w wyniku tych inwestycji;
2)
koszty kalkulacyjne związane z eksploatacją nowych urządzeń i instalacji w zakresie
kosztów robocizny, zużycia materiałów, paliw, energii, wody, usuwania odpadów, kosztów
transportu, remontów i innych kosztów wynikających z rodzaju urządzeń i instalacji
oraz warunków ich pracy.
4.
Planowane koszty rozwoju w zakresie przesyłania lub dystrybucji ciepła, stanowiące
podstawę kalkulacji stawek opłat za usługi przesyłowe, nie mogą obejmować kosztów
wynikających z nakładów, o których mowa w § 7 ust. 6, planowanych do pokrycia przez
odbiorców opłatami za przyłączenie.
§ 17.
Koszty, o których mowa w§ 11,§ 15 i§ 16, odpowiednio do zakresu wykonywanej przez
przedsiębiorstwo energetyczne działalności gospodarczej, obejmują koszty:
1)
stałe i koszty zmienne wytwarzania, przetwarzania i magazynowania ciepła oraz planowane
roczne koszty modernizacji, rozwoju i ochrony środowiska, a także koszty:
a)
utrzymania zapasów paliw, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 10
ust. 6 ustawy,
b)
utrzymania przewidzianych w programie pracy sieci ciepłowniczych źródeł ciepła, pracujących
w okresie największego poboru mocy cieplnej w sezonie grzewczym lub w okresie letnim,
c)
handlowej obsługi odbiorców bezpośrednio zasilanych ze źródeł ciepła;
2)
stałe i koszty zmienne pozyskania, uzdatniania i podgrzewania nośnika ciepła oraz
planowane roczne koszty modernizacji, rozwoju i ochrony środowiska w tym zakresie;
3)
stałe i koszty zmienne przesyłania i dystrybucji ciepła, koszty handlowej obsługi
odbiorców oraz planowane roczne koszty modernizacji, rozwoju i ochrony środowiska
w zakresie przesyłania lub dystrybucji ciepła siecią ciepłowniczą od źródła ciepła
do przyłączy, wraz z kosztami rozwoju związanymi z przyłączaniem obiektów do tej sieci,
a także koszty związane:
a)
z magazynowaniem i przepompowywaniem wody krążącej w sieci ciepłowniczej,
b)
ze stratami mocy cieplnej, stratami ciepła i ubytkami nośnika ciepła podczas ich przesyłania,
c)
z utrzymaniem przewidzianych w programie pracy sieci ciepłowniczej źródeł ciepła,
pracujących w okresie największego poboru mocy cieplnej w sezonie grzewczym lub w
okresie letnim, jeżeli nie zostały uwzględnione w kosztach wytwarzania ciepła, o których
mowa w pkt 1 lit. b;
4)
stałe i koszty zmienne przesyłania i dystrybucji ciepła, koszty handlowej obsługi
odbiorców oraz planowane roczne koszty modernizacji, rozwoju i ochrony środowiska
w zakresie usług przesyłowych związanych z eksploatacją:
a)
węzłów cieplnych, z którymi są połączone instalacje odbiorcze obsługujące jeden obiekt,
b)
grupowych węzłów cieplnych,
c)
zewnętrznych instalacji odbiorczych;
5)
obsługi odbiorców przez przedsiębiorstwo obrotu ciepłem.
§ 18.
W przypadku gdy odbiorca lub inny podmiot udostępnia przedsiębiorstwu energetycznemu
pomieszczenie, w którym są zainstalowane urządzenia należące do tego przedsiębiorstwa
lub przez nie eksploatowane, służące do wytwarzania lub przesyłania, lub dystrybucji
ciepła, koszty ponoszone z tego tytułu przedsiębiorstwo energetyczne uwzględnia w
rozliczeniach tylko z tymi odbiorcami, do których ciepło jest dostarczane za pomocą
tych urządzeń, na warunkach ustalonych w taryfie lub w umowie sprzedaży ciepła, lub
w umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła, lub w umowie kompleksowej
albo w odrębnej umowie.
§ 19.
Ceny za zamówioną moc cieplną i ceny ciepła oblicza się według wzorów:
Cjm = A x Pc:N
CJC = (l-A)xPc:Q
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
§ 20.
Cenę nośnika ciepła oblicza się jako iloraz planowanych dla pierwszego roku stosowania
taryfy kosztów z uwzględnieniem uzasadnionego zwrotu z kapitału zaangażowanego w wykonywaną
działalność gospodarczą związaną z wytwarzaniem ciepła oraz planowanej ilości nośnika
ciepła dostarczanego do sieci ciepłowniczych w celu napełniania i uzupełniania jego
ubytków w tych sieciach, oraz sprzedaży tego nośnika odbiorcom w celu napełniania
instalacji odbiorczych i uzupełnienia ubytków wody w tych instalacjach.
§ 21.
1.
W przypadku źródeł ciepła, o których mowa w § 7 ust. 7, koszty stanowiące podstawę
do obliczenia stawek opłat obejmują:
1)
uzasadnione koszty stałe i koszty zmienne:
a)
wytwarzania, przetwarzania i magazynowania ciepła,
b)
pozyskania, uzdatniania i podgrzewania nośnika ciepła,
c)
przesyłania i dystrybucji ciepła;
2)
planowane uzasadnione roczne koszty modernizacji, rozwoju i ochrony środowiska;
3)
planowane uzasadnione koszty związane z:
a)
utrzymaniem zapasów paliw, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art.
10 ust. 6 ustawy,
b)
handlową obsługą odbiorców.
2.
Stawkę opłaty miesięcznej za zamówioną moc cieplną i stawkę opłaty za ciepło dla danego
rodzaju źródeł ciepła, o których mowa w § 7 ust. 7, oblicza się według wzorów:
aaaCjźN=l/12(A1x Pź:NOź)
aaaCjźQ = (1-A1) x Pź: Qoź
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
3.
W przypadku wytwarzania ciepła w lokalnym źródle ciepła, które nie jest wyposażone
w układ pomiarowo--rozliczeniowy, taryfa zawiera stawki opłaty miesięcznej i sezonowej;
stawki te wyraża się w złotych za MW zamówionej mocy cieplnej lub w złotych za metr
kwadratowy powierzchni lokali. Koszty stanowiące podstawę do obliczenia tych stawek
stanowią koszty, o których mowa w ust. 1.
4.
Stawkę opłaty miesięcznej i stawkę opłaty sezonowej dla danego rodzaju lokalnego źródła
ciepła, o którym mowa w ust. 3, oblicza się według wzorów:
Cjrl = 1/12 (A2 x Pi: Nol) lub Cjrl = 1/12 (A2 x Pi: Pol)
CJsl = 1/7 [(1 - A2) x P!: Nol] lub CJsl = 1/7 [(1 - A2) x Pi: Pol]
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
5.
W przypadku odbiorców zasilanych z lokalnego źródła ciepła, o którym mowa w ust. 3,
rodzaje opłat pobieranych od odbiorców ciepła oraz podstawa i sposób ich obliczania
powinny być określone w umowie sprzedaży ciepła, a wysokość tych opłat oblicza się
w następujący sposób:
1)
opłata miesięczna, pobierana w każdym miesiącu, stanowi iloczyn stawki opłaty miesięcznej
dla danego rodzaju lokalnych źródeł ciepła i zamówionej mocy cieplnej lub powierzchni
lokali w obiektach odbiorcy;
2)
opłata sezonowa, pobierana przez 7 miesięcy sezonu grzewczego, stanowi iloczyn stawki
opłaty sezonowej dla danego rodzaju lokalnych źródeł ciepła i zamówionej mocy cieplnej
lub powierzchni lokali w obiektach odbiorcy.
§ 22.
1.
Stawki opłat za usługi przesyłania i dystrybucji ciepła ustala się w zakresie:
1)
sieci ciepłowniczej - dla grup taryfowych, do których są zaliczani odbiorcy pobierający
ciepło z przyłączy,
2)
sieci ciepłowniczej i węzłów cieplnych - dla grup taryfowych, do których są zaliczani
odbiorcy pobierający ciepło z eksploatowanych przez przedsiębiorstwo ciepłownicze
lub przez dystrybutora ciepła węzłów cieplnych obsługujących jeden obiekt,
3)
sieci ciepłowniczej i grupowych węzłów cieplnych - dla grup taryfowych, do których
są zaliczani odbiorcy pobierający ciepło z eksploatowanych przez przedsiębiorstwo
ciepłownicze lub przez dystrybutora ciepła grupowych węzłów cieplnych,
4)
sieci ciepłowniczej i grupowych węzłów cieplnych oraz zewnętrznych instalacji odbiorczych
- dla grup taryfowych, do których są zaliczani odbiorcy pobierający ciepło z eksploatowanych
przez przedsiębiorstwo ciepłownicze lub przez dystrybutora ciepła grupowych węzłów
cieplnych wraz z zewnętrznymi instalacjami odbiorczymi
- odpowiednio do zakresu wykonywanej przez to przedsiębiorstwo działalności gospodarczej
związanej z zaopatrzeniem w ciepło na podstawie kosztów jednostkowych obliczonych
w sposób określony w ust. 2.
2.
Koszty jednostkowe oblicza się odpowiednio do zakresu wykonywanej przez przedsiębiorstwo
energetyczne działalności gospodarczej związanej z zaopatrzeniem w ciepło według wzorów:
1)
dla grup taryfowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1:
ksp=Bx[KpS:Ns]
kzp = (l-B)[KpsxNgp:Ns]:Qgp
2)
dla grup taryfowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2:
ksW = B x [KpS: Ns + KpW: NgJ
kzw = (l -B) [KpS xNgw: Ns + KpW] : Qgw
3)
dla grup taryfowych, o których mowa w ust. 1 pkt 3:
kswg = B x [Kps: Ns + Kpwg: (Ngwg + Ngiz)]
kzwg = (1-B)[Kps x Ngwg : Ns + Kpwg x Ngwg : (Ngwg + Ngiz)] : Qgwg
4)
dla grup taryfowych, o których mowa w ust. 1 pkt 4:
ksiz = B x [Kps: Ns + Kpwg: (Ngwg+ Ngiz) + Kpiz: Ngiz]
kziz = (1-B) [Kps x Ngiz : Ns+ Kpwg x Ngiz : (Ngwg+Ngiz)+Kpiz] : Qgiz
-
-gdzie poszczególne symbole oznaczają:ksp
- koszt jednostkowy stały za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 [w zł/MW],kzp- koszt jednostkowy zmienny za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 [w zł/GJ],B- wskaźnik udziału opłat stałych za usługi przesyłowe w łącznych opłatach za te usługi,Kps- planowane roczne koszty za usługi przesyłowe w zakresie przesyłania lub dystrybucji ciepła daną siecią ciepłowiczą od źródła ciepła do przyłączy [w zł],Ngp- sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zaliczonych do grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 [w MW],Ns- sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców przyłączonych do danej sieci ciepłowniczej [w MW],Qgp- planowaną, dla pierwszego roku stosowania taryfy, sprzedaż ciepła odbiorcom zaliczonym do grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 [w GJ],ksw- koszt jednostkowy stały za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2 [w zł/MW],kzw- koszt jednostkowy zmienny za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2 [wzł/GJ],Kpw- planowane roczne koszty za usługi przesyłowe w zakresie eksploatacji węzłów cieplnych obsługujących jeden obiekt, o których mowa w ust. 1 pkt 2 [w zł],Ngw- sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zaliczonych do danej grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2 [w MW],Qgw- planowaną, dla pierwszego roku stosowania taryfy, sprzedaż ciepła odbiorcom zaliczonym do grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2 [w GJ],kswg- koszt jednostkowy stały za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 3 [w zł/MW],kzwg- koszt jednostkowy zmienny za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 3 [w zł/GJ],Kpwg- planowane roczne koszty za usługi przesyłowe w zakresie eksploatacji grupowych węzłów cieplnych, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lub 4 [w zł],Ngwg- sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zaliczonych do danej grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 3 lub 4 [w MW],Ngiz- sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zaliczonych do danej grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 3 lub 4 [w MW],Qgwg- planowaną dla pierwszego roku stosowania taryfy sprzedaż ciepła odbiorcom zaliczonym do grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 3 [w GJ],ksiz- koszt jednostkowy stały za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 4 [w zł/MW],kziz- koszt jednostkowy zmienny za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 4 [w zł/GJ],Kpiz- planowane roczne koszty za usługi przesyłowe w zakresie eksploatacji zewnętrznych instalacji odbiorczych, o których mowa w ust. 1 pkt 4 [w zł],Qgiz- planowaną, dla pierwszego roku stosowania taryfy, sprzedaż ciepła odbiorcom zaliczonym do grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 4 [w GJ].
3.
Koszt jednostkowy stanowiący podstawę do określenia stawki opłaty za obsługę odbiorców
oblicza się jako iloraz planowanych kosztów obsługi odbiorców przez przedsiębiorstwo
obrotu ciepłem i zamówionej mocy cieplnej dla pierwszego roku stosowania taryfy przez
odbiorców obsługiwanych przez to przedsiębiorstwo.
4.
Stawki opłat, o których mowa w ust. 1-3, stosownie do wykonywanej przez przedsiębiorstwo
energetyczne działalności gospodarczej ustala się na podstawie kosztów jednostkowych
z uwzględnieniem uzasadnionego zwrotu z kapitału zaangażowanego w wykonywaną działalność
gospodarczą związaną z przesyłaniem i dystrybucją ciepła.
§ 23.
W odniesieniu do cen za zamówioną moc cieplną, stawek opłat stałych za usługi przesyłowe
i stawek opłat za obsługę odbiorców w taryfie ustala się także ich raty miesięczne,
stanowiące 1/12 ich wartości.
§ 24.
1.
Przedsiębiorstwo energetyczne, na wniosek odbiorcy, określa w umowie zawartej z tym
odbiorcą średnią:
1)
cenę ciepła, wyrażoną w złotych za GJ, zamiast ustalonej w taryfie ceny za zamówioną
moc cieplną i ceny ciepła lub stawki opłaty miesięcznej i stawki opłaty za ciepło;
2)
stawkę opłaty za usługi przesyłowe, wyrażoną w złotych za GJ, zamiast ustalonej w
taryfie stawki opłaty stałej za usługi przesyłowe i stawki opłaty zmiennej za usługi
przesyłowe.
2.
Średnią cenę ciepła i średnią stawkę opłaty za usługi przesyłowe, o których mowa w
ust. 1, oblicza się według wzorów:
Cs= (Nz0 x Ctn + Qso x Ctc): Qso
Osp = (Nzo x Otsp + Qso x Otzp): Qso
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
3.
W przypadku gdy pobór ciepła przez odbiorcę występuje wyłącznie poza sezonem grzewczym,
przedsiębiorstwo energetyczne może stosować w rozliczeniach z takim odbiorcą tylko
określone w taryfie dla danego źródła ciepła i sieci ciepłowniczej cenę ciepła lub
stawkę opłaty za ciepło i stawkę opłaty zmiennej za usługi przesyłowe.
§ 25.
1.
Koszty jednostkowe stanowiące podstawę do obliczenia stawki opłaty za przyłączenie
oblicza się według wzoru:
kp = Kp: Lp
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
2.
Nakłady inwestycyjne na budowę przyłączy powinny być określone w obowiązującym dla
przedsiębiorstwa planie rozwoju, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy.
3.
Nakłady, o których mowa w § 7 ust. 6, obejmują w przypadku przyłączania do:
1)
sieci ciepłowniczej - nakłady na budowę odcinków przyłącza do ściany węzła cieplnego
i wykonanie przejścia przyłącza przez tę ścianę oraz zainstalowanie w pomieszczeniu
węzła cieplnego układu pomiarowo-rozliczeniowego wraz z niezbędnym osprzętem i armaturą
oraz dokonaniem koniecznych połączeń, a w przypadku sieci ciepłowniczej, w której
nośnikiem ciepła jest woda, także nakłady na zainstalowanie urządzenia regulującego
natężenie przepływu nośnika ciepła;
2)
zewnętrznych instalacji odbiorczych należących do przedsiębiorstwa energetycznego
- nakłady na budowę odcinków przyłącza do ściany obiektu i wykonanie przejścia przyłącza
przez tę ścianę oraz zainstalowanie w obiekcie:
a)
urządzenia regulującego natężenie przepływu wody dostarczanej do instalacji centralnego
ogrzewania w tym obiekcie,
b)
urządzeń, których wskazania będą stanowiły podstawę do określenia udziału tego obiektu
w kosztach ciepła dostarczonego do grupowego węzła cieplnego,
c)
niezbędnego osprzętu i armatury oraz koniecznych połączeń.
4.
Jeżeli w pomieszczeniu węzła cieplnego jest instalowany, na koszt odbiorcy, prefabrykowany
węzeł cieplny wyposażony przez producenta w układ pomiarowo-rozliczeniowy i urządzenie
regulujące natężenie przepływu nośnika ciepła, nakłady, o których mowa w ust. 3 pkt
1, obejmują tylko nakłady na budowę odcinków przyłącza i wykonanie przejścia tego
przyłącza przez ścianę węzła cieplnego wraz z niezbędnym osprzętem i armaturą oraz
dokonaniem koniecznych połączeń.
§ 26.
1.
Planowana wysokość zwrotu z kapitału, o którym mowa w § 11 ust. 1 pkt 3, § 20 i §
22 ust. 4, może uwzględniać zwrot z kapitału własnego i obcego, służących do finansowania
majątku zaangażowanego do wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo
energetyczne.
2.
Uzasadniona wysokość zwrotu z kapitału zaangażowanego w wykonywaną działalność gospodarczą
związaną z zaopatrzeniem w ciepło powinna być odpowiednia do rodzaju wykonywanej działalności
gospodarczej i ponoszonego w związku z tym ryzyka, a przy jej określaniu należy w
szczególności uwzględniać:
1)
warunki panujące na rynkach finansowych i wynikający z nich poziom stóp procentowych,
ocenę ryzyka wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo energetyczne,
a także wartość aktywów przedsiębiorstwa, która jest faktycznie zaangażowana w działalność
gospodarczą związaną z zaopatrzeniem w ciepło;
2)
taką wysokość zwrotu z tego kapitału, która w kalkulacji cen i stawek opłat nie spowoduje
nadmiernego wzrostu opłat ponoszonych przez odbiorców;
3)
oszczędności uzyskane w wyniku obniżenia kosztów działalności przedsiębiorstwa energetycznego
wynikające z poprawy efektywności jego funkcjonowania;
4)
poziom cen ciepła z alternatywnych źródeł ciepła, które mogłyby być w sposób ekonomicznie
i technicznie uzasadniony wykorzystane w celu pokrycia zapotrzebowania na to ciepło.
3.
Stopę zwrotu z kapitału zaangażowanego w wykonywaną działalność gospodarczą związaną
z zaopatrzeniem w ciepło stanowi średnioważony koszt kapitału przedsiębiorstwa energetycznego,
który ustalany jest zgodnie z regułami obowiązującymi na rynkach finansowych stosowanymi
przez instytucje finansowe, gdzie:
1)
stopę obsługi zadłużenia przyjmuje się na podstawie aktualnie obwiązujących warunków
rynkowych w sektorze banków udzielających kredytów na cele inwestycyjne w zakresie
prowadzenia działalności gospodarczej;
2)
stopę wolną od ryzyka na dany rok taryfowy przyjmuje się na poziomie średniej rentowności
10-letnich obligacji Skarbu Państwa (DS) o najdłuższym terminie wykupu, (średnia z
dni, w których zawarte zostały transakcje) w okresie 18 miesięcy poprzedzających kwartał,
w którym wniosek o zatwierdzenie taryfy zostanie przedłożony;
3)
premię za ryzyko przyjmuje się zgodnie z warunkami panującymi na rynkach finansowych.
§ 27.
1.
W okresie stosowania taryfy, nie krótszym niż dwa lata:
1)
przedsiębiorstwo energetyczne wytwarzające ciepło w jednostkach kogeneracji, które
nie stosuje uproszczonego sposobu kalkulacji cen i stawek opłat, o którym mowa w §
13 ust. 1, dostosowuje ceny i stawki opłat,
2)
przedsiębiorstwo energetyczne inne niż określone w pkt 1 może dostosowywać ceny i
stawki opłat
- ustalone dla pierwszego roku jej stosowania do zmieniających się warunków wykonywania
działalności gospodarczej w sposób określony w ust. 2.
2.
Dostosowywanie cen i stawek opłat może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy
od ich wprowadzenia jako obowiązujących i nie częściej niż co 12 miesięcy, a wysokość
tych cen i stawek opłat oblicza się według wzoru:
Csn = Csb x [1+(RPI-Xr):100]
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
§ 28.
1.
W przypadku nieprzewidzianej, istotnej zmiany warunków wykonywania działalności gospodarczej
przez przedsiębiorstwo energetyczne może nastąpić zmiana taryfy wprowadzonej do stosowania.
Zmiana ta następuje w trybie określonym w art. 47 ustawy lub przez zawarcie umów z
odbiorcami, po dokonaniu analizy i oceny skutków ekonomicznych tych zmian.
2.
Przedsiębiorstwo energetyczne może ustalić w taryfie ceny i stawki opłat w taki sposób,
aby łagodzić skutki wprowadzenia w pierwszym roku stosowania taryfy cen i stawek opłat,
o których mowa w § 19-23, dla tych grup taryfowych, których ochrona ich interesów
tego wymaga, biorąc pod uwagę eliminowanie subsydiowania skrośnego.
§ 29.
W przypadku nowo tworzonego przedsiębiorstwa energetycznego lub podejmowania przez
istniejące przedsiębiorstwo nowego rodzaju działalności gospodarczej w zakresie zaopatrzenia
w ciepło, podstawę do określenia kosztów jednostkowych oraz ustalenia cen i stawek
opłat stanowią koszty planowane dla pierwszego roku wykonywania nowej działalności
gospodarczej, a uzasadnienie kalkulacji cen i stawek opłat powinno uwzględniać analizy
porównawcze z innymi przedsiębiorstwami energetycznymi zajmującymi się takim samym
rodzajem działalności gospodarczej w zakresie zaopatrzenia w ciepło.
Rozdział 4
Szczegółowe zasady rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło
§ 30.
Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne kupuje ciepło od innego przedsiębiorstwa energetycznego
w celu sprzedaży tego ciepła odbiorcom przyłączonym do sieci ciepłowniczej lub korzysta
z usług przesyłowych świadczonych przez inne przedsiębiorstwo energetyczne, w rozliczeniach
prowadzonych na podstawie zawartych między tymi przedsiębiorstwami umów sprzedaży
ciepła i umów o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła stosuje się odpowiednio
opłatę:
1)
za zamówioną moc cieplną, stanowiącą iloczyn zamówionej mocy cieplnej i ceny za zamówioną
moc cieplną dla określonego nośnika ciepła - opłata ta jest pobierana w 12 ratach
miesięcznych;
2)
za ciepło, stanowiącą iloczyn ilości ciepła, ustalonej na podstawie odczytu wskazań
układu pomiarowo-rozliczenio-wego zainstalowanego w miejscu określonym w umowie sprzedaży
ciepła, i ceny ciepła dla określonego nośnika ciepła - opłata ta jest pobierana za
każdy miesiąc, w którym dostarczono ciepło;
3)
za nośnik ciepła, stanowiącą iloczyn ilości tego nośnika, ustalonej na podstawie wskazań
układu pomiarowo--rozliczeniowego zainstalowanego w miejscu określonym w umowie sprzedaży
ciepła albo w umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła, i ceny
nośnika ciepła dla danej sieci ciepłowniczej - opłata ta jest pobierana za każdy miesiąc,
w którym dostarczono nośnik ciepła;
4)
stałą za usługi przesyłowe, stanowiącą iloczyn zamówionej mocy cieplnej i stawki opłaty
stałej za usługi przesyłowe dla danej sieci ciepłowniczej - opłata ta jest pobierana
w 12 ratach miesięcznych;
5)
zmienną za usługi przesyłowe, stanowiącą iloczyn ilości ciepła, ustalonej na podstawie
odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w miejscu określonym
w umowie sprzedaży ciepła, i stawki opłaty zmiennej za usługi przesyłowe dla danej
sieci ciepłowniczej - opłata ta jest pobierana za każdy miesiąc, w którym dostarczono
ciepło.
§ 31.
1.
Przedsiębiorstwo energetyczne prowadzi rozliczenia z odbiorcami ciepła, odpowiednio
do zakresu świadczonych usług dla poszczególnych grup taryfowych, na podstawie odczytów
wskazań układów pomiarowo-rozliczeniowych zainstalowanych na przyłączach do węzłów
cieplnych lub w innych miejscach rozgraniczenia eksploatacji urządzeń i instalacji,
określonych w umowie sprzedaży ciepła lub w umowie o świadczenie usług przesyłania
lub dystrybucji albo w umowie kompleksowej.
2.
W rozliczeniach prowadzonych z odbiorcami ciepła wytwórca ciepła stosuje opłaty obliczane
na podstawie ustalonych w taryfie cen za zamówioną moc cieplną, cen ciepła i cen nośnika
ciepła, a w przypadku:
1)
źródeł ciepła, o których mowa w § 7 ust. 7, opłaty obliczane są na podstawie ustalonych
w taryfie stawek opłat za zamówioną moc cieplną i stawek opłat za ciepło;
2)
lokalnych źródeł ciepła, o których mowa w § 21 ust. 3, opłaty obliczane są na podstawie
ustalonych w taryfie miesięcznych i sezonowych stawek opłat.
3.
W rozliczeniach prowadzonych z odbiorcami ciepła przedsiębiorstwo ciepłownicze stosuje
opłaty obliczane na podstawie ustalonych w taryfie cen za zamówioną moc cieplną, cen
ciepła, cen nośnika ciepła oraz stawek opłat stałych i zmiennych za usługi przesyłowe,
a w przypadku:
1)
źródeł ciepła, o których mowa w § 7 ust. 7, opłaty obliczane na podstawie ustalonych
w taryfie stawek opłat za zamówioną moc cieplną i stawek opłat za ciepło;
2)
lokalnych źródeł ciepła, o których mowa w § 21 ust. 3, opłaty obliczane na podstawie
ustalonych w taryfie miesięcznych i sezonowych stawek opłat;
3)
zakupu ciepła od innego przedsiębiorstwa energetycznego - opłaty obliczane na podstawie
cen i stawek opłat ustalonych dla danej sieci ciepłowniczej przez przedsiębiorstwo
energetyczne, od którego jest kupowane ciepło sprzedawane odbiorcom.
4.
W rozliczeniach prowadzonych z odbiorcami ciepła dystrybutor ciepła stosuje opłaty
obliczane na podstawie:
1)
ustalonych w taryfie stawek opłat stałych i zmiennych za usługi przesyłowe;
2)
cen i stawek opłat ustalonych dla danej sieci ciepłowniczej przez przedsiębiorstwo
energetyczne, od którego jest kupowane ciepło sprzedawane odbiorcom
5.
W rozliczeniach prowadzonych z odbiorcami ciepła przedsiębiorstwo obrotu ciepłem stosuje
opłaty obliczane na podstawie stawek opłat za obsługę odbiorców, ustalonych w taryfie
tego przedsiębiorstwa oraz opłaty obliczane na podstawie:
1)
cen za zamówioną moc cieplną, cen ciepła i cen nośnika ciepła, ustalonych dla danej
sieci ciepłowniczej przez przedsiębiorstwa energetyczne, od których jest kupowane
ciepło sprzedawane odbiorcom;
2)
stawek opłat stałych i zmiennych za usługi przesyłowe, ustalonych dla danej sieci
ciepłowniczej przez przedsiębiorstwa energetyczne świadczące usługi przesyłowe dla
przedsiębiorstwa obrotu ciepłem
§ 32.
Przedsiębiorstwo energetyczne wyodrębnia w fakturze wystawionej odbiorcy ciepła opłaty
obliczone na podstawie cen lub stawek opłat ustalonych przez:
1)
to przedsiębiorstwo w taryfie dla ciepła;
2)
inne przedsiębiorstwa energetyczne, z którymi prowadzi rozliczenia w obrocie ciepłem.
§ 33.
Rodzaje opłat pobieranych od odbiorców ciepła oraz podstawy i sposób ich obliczania
określać powinna umowa sprzedaży ciepła lub umowa o świadczenie usług przesyłania
lub dystrybucji albo umowa kompleksowa, a wysokość tych opłat, jeżeli umowa nie stanowi
inaczej, oblicza się w następujący sposób:
1)
miesięczna rata opłaty za zamówioną moc cieplną, pobierana w każdym miesiącu, stanowi
iloczyn zamówionej mocy cieplnej oraz 1/12 ceny za zamówioną moc cieplną dla danej
grupy taryfowej lub stawki opłaty miesięcznej za zamówioną moc cieplną dla danej grupy
taryfowej zasilanej ze źródła ciepła, o którym mowa w § 7 ust. 7;
2)
opłata za ciepło, pobierana za każdy miesiąc, w którym nastąpił pobór ciepła, stanowi
iloczyn ilości dostarczonego ciepła ustalonej na podstawie odczytów wskazań układu
pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego na przyłączu do węzła cieplnego lub do zewnętrznych
instalacji odbiorczych albo w innych miejscach rozgraniczenia eksploatacji urządzeń
i instalacji, o których mowa w § 31 ust. 1, oraz ceny ciepła dla danej grupy taryfowej
lub stawki opłaty za ciepło dla danej grupy taryfowej zasilanej ze źródła ciepła,
o którym mowa w § 7 ust. 7;
3)
opłata za nośnik ciepła, pobierana za każdy miesiąc, w którym nastąpił pobór nośnika
ciepła, stanowi iloczyn ilości nośnika ciepła dostarczonego do napełniania i uzupełnienia
ubytków wody w instalacjach odbiorczych, ustalonej na podstawie odczytów wskazań układu
pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w węźle cieplnym, oraz ceny nośnika ciepła
dla danej grupy taryfowej;
4)
miesięczna rata opłaty stałej za usługi przesyłowe pobierana w każdym miesiącu stanowi
iloczyn zamówionej mocy cieplnej oraz 1/12 stawki opłaty stałej za usługi przesyłowe
dla danej grupy taryfowej;
5)
opłata zmienna za usługi przesyłowe, pobierana za każdy miesiąc, w którym nastąpił
pobór ciepła, stanowi iloczyn ilości dostarczonego ciepła ustalonej na podstawie odczytów
wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego na przyłączu do węzła cieplnego
lub do zewnętrznych instalacji odbiorczych albo w innych miejscach rozgraniczenia
eksploatacji urządzeń i instalacji, o których mowa w § 31 ust. 1, oraz stawki opłaty
zmiennej za usługi przesyłowe dla danej grupy taryfowej;
6)
miesięczna rata opłaty za obsługę odbiorców, pobierana przez przedsiębiorstwo obrotu
ciepłem w każdym miesiącu stanowi iloczyn zamówionej mocy cieplnej i 1/12 stawki opłaty
za obsługę odbiorców dla danej grupy taryfowej.
§ 34.
1.
W przypadku dostarczania ciepła do grupowego węzła cieplnego obsługującego obiekty
więcej niż jednego odbiorcy, zawarte z odbiorcami umowy sprzedaży ciepła, umowy o
świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo umowy kompleksowe powinny określać
także rodzaje opłat pobieranych od tych odbiorców oraz podstawy ich obliczania.
2.
Jeżeli umowy, o których mowa w ust. 1, nie stanowią inaczej, wysokość opłat oblicza
się w następujący sposób:
1)
miesięczne raty opłaty za zamówioną moc cieplną, pobierane od odbiorców w każdym miesiącu,
stanowią iloczyn zamówionej mocy cieplnej dla obiektów danego odbiorcy oraz 1/12 ceny
za zamówioną moc cieplną dla danej grupy taryfowej;
2)
miesięczne raty opłaty stałej za usługi przesyłowe, pobierane od odbiorców w każdym
miesiącu, stanowią iloczyn zamówionej mocy cieplnej dla obiektów danego odbiorcy oraz
1/12 stawki opłaty stałej za usługi przesyłowe dla danej grupy taryfowej;
3)
opłata za dostarczone ciepło, pobierana od odbiorców za każdy miesiąc, w którym nastąpił
pobór ciepła, jest obliczana w następujący sposób:
a)
w przypadku gdy zewnętrzne instalacje odbiorcze są eksploatowane przez przedsiębiorstwo
energetyczne, opłatę za ciepło dostarczone:
-
-w celu ogrzewania - oblicza się jako iloczyn ilości ciepła, ustalonej na podstawie odczytów wskazań urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych zainstalowanych w przyłączach do instalacji centralnego ogrzewania w obiektach danego odbiorcy, oraz ceny ciepła dla danej grupy taryfowej,
-
-w celu podgrzewania wody wodociągowej - oblicza się według wzoru:Ocwo = Qwgcw x Cwg x Gcwo x Gscwogdzie poszczególne symbole oznaczają:Ocwo
- opłatę za ciepło dostarczone w celu podgrzewania wody wodociągowej, obliczoną dla danego odbiorcy [w zł],Qwgcw- ilość ciepła dostarczonego do grupowego węzła cieplnego w celu podgrzewania wody wodociągowej, określoną na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w tym węźle [w GJ],Cwg- cenę ciepła dla danej grupy taryfowej [w zł/GJ],Gcwo- sumę zużycia ciepłej wody na podstawie odczytów wskazań wodomierzy zainstalowanych na przyłączach do instalacji ciepłej wody w obiektach danego odbiorcy [w m3],Gscwo- sumę zużycia ciepłej wody na podstawie odczytów wskazań wodomierzy zainstalowanych na przyłączach do instalacji ciepłej wody we wszystkich obiektach zasilanych z grupowego węzła cieplnego [w m3],
b)
w przypadku gdy zewnętrzne instalacje odbiorcze nie są eksploatowane przez przedsiębiorstwo
energetyczne, opłatę za ciepło oblicza się jako sumę iloczynów ilości ciepła dostarczonego
do grupowego węzła cieplnego ustalonej na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego
zainstalowanego w węźle cieplnym oraz ceny ciepła dla danej grupy taryfowej;
4)
opłata zmienna za usługi przesyłania i dystrybucji ciepła, pobierana od odbiorców
za każdy miesiąc, w którym nastąpił pobór ciepła, jest obliczana:
a)
jako iloczyn stawki opłaty zmiennej za usługi przesyłania i dystrybucji ciepła dla
danej grupy taryfowej oraz łącznej ilości ciepła, ustalonej w sposób określony w pkt
3 lit. a - w przypadku gdy zewnętrzne instalacje odbiorcze są eksploatowane przez
przedsiębiorstwo energetyczne,
b)
jako iloczyn stawki opłaty zmiennej za usługi przesyłania i dystrybucji ciepła dla
danej grupy taryfowej oraz łącznej ilości ciepła, ustalonej w sposób określony w pkt
3 lit. b - w przypadku gdy zewnętrzne instalacje odbiorcze nie są eksploatowane przez
przedsiębiorstwo energetyczne;
5)
opłata za nośnik ciepła, pobierana od odbiorców za każdy miesiąc, w którym nastąpił
pobór nośnika ciepła, dostarczonego do napełniania i uzupełnienia ubytków wody w instalacji
centralnego ogrzewania, jest obliczana według wzoru:
Ono = Gnwg x Cn x Noo : Nowg
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
§ 35.
1.
W przypadku gdy na wniosek odbiorcy przedsiębiorstwo energetyczne zawarło z nim umowę,
w której zamiast ustalonych w taryfie ceny za zamówioną moc cieplną i ceny ciepła
lub stawki opłaty miesięcznej i stawki opłaty za ciepło określono średnią cenę ciepła
albo zamiast ustalonych w taryfie stawki opłaty stałej za usługi przesyłowe i stawki
opłaty zmiennej za te usługi określono średnią stawkę opłaty za usługi przesyłowe,
rozliczenia z takim odbiorcą prowadzone są na podstawie średniej ceny ciepła i średniej
stawki opłaty za usługi przesyłowe, obliczonych w sposób określony w § 24 ust. 2.
2.
Rodzaje opłat pobieranych od odbiorcy ciepła oraz podstawa i sposób ich obliczania
powinny być określone w umowie, o której mowa w ust. 1, a wysokość tych opłat, jeżeli
umowa nie stanowi inaczej, oblicza się w następujący sposób:
1)
opłata za ciepło, pobierana za każdy miesiąc, w którym nastąpił pobór ciepła, stanowi
iloczyn ilości dostarczonego ciepła, ustalonej na podstawie odczytów wskazań układu
pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w przyłączu do węzła cieplnego lub do zewnętrznych
instalacji odbiorczych albo w innych miejscach rozgraniczenia eksploatacji urządzeń
i instalacji, o których mowa w § 31 ust. 1, oraz średniej ceny ciepła, o której mowa
w ust. 1;
2)
opłata za usługi przesyłowe, pobierana za każdy miesiąc, w którym nastąpił pobór ciepła,
stanowi iloczyn ilości dostarczonego ciepła, ustalonej na podstawie odczytów wskazań
układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego na przyłączu do węzła cieplnego lub
do zewnętrznych instalacji odbiorczych albo w innych miejscach rozgraniczenia eksploatacji
urządzeń i instalacji, o których mowa w § 31 ust. 1, oraz średniej stawki opłaty za
usługi przesyłowe, o której mowa w ust. 1.
§ 36.
1.
Opłatę za przyłączenie oblicza się jako iloczyn długości przyłącza i stawki opłaty
za przyłączenie, ustalonej w taryfie dla danego rodzaju przyłącza.
2.
W przypadku grupowego węzła cieplnego, z którym połączone są instalacje odbiorcze
zasilające obiekty więcej niż jednego odbiorcy, opłatę za przyłączenie grupowego węzła
cieplnego do sieci ciepłowniczej, ustaloną w sposób określony w ust. 1, dzieli się
między poszczególnych odbiorców proporcjonalnie do ich udziału w obciążeniu grupowego
węzła cieplnego według wzoru:
Opo = Opwg x No x Nwg
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
§ 37.
1.
W przypadku uszkodzenia lub stwierdzenia nieprawidłowych wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego,
w okresie braku prawidłowego pomiaru ilości i parametrów nośnika ciepła, wysokość
opłat ustala się w sposób określony w rozporządzeniu, jeżeli umowa sprzedaży ciepła,
umowa o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo umowa kompleksowa nie stanowi
inaczej.
2.
W przypadku uszkodzenia układu pomiarowo-rozliczeniowego, o którym mowa w ust. 1,
ilość ciepła dostarczonego w okresie braku prawidłowego pomiaru, oznaczoną symbolem
„Qb”, oblicza się według wzoru:
Qb= [Qow (tw- tb): (tw-1o) + Qcwt] x hb: ho
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
3.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowych wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego
wprowadza się uzgodnioną przez strony korektę odczytów wskazań tego układu, a jeżeli
uzgodnienie tej korekty nie jest możliwe, ilość ciepła dostarczonego w okresie nieprawidłowych
wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego oblicza się w sposób określony w ust. 2.
4.
Jeżeli nie można ustalić liczby dni w okresie braku prawidłowego pomiaru, ilość dostarczonego
ciepła oblicza się począwszy od dnia rozpoczęcia okresu rozliczeniowego do dnia usunięcia
stwierdzonych nieprawidłowości.
5.
Żądanie odbiorcy sprawdzenia przez przedsiębiorstwo energetyczne prawidłowości wskazań
układu pomiarowo--rozliczeniowego lub zawiadomienie o jego wadliwym działaniu nie
zwalnia odbiorcy od terminowego regulowania bieżących należności za usługi związane
z zaopatrzeniem w ciepło.
6.
Odbiorca pokrywa koszty zażądanego przez niego sprawdzenia układu pomiarowo-rozliczeniowego
w przypadku, gdy nie stwierdzono:
1)
błędu wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego większego od określonego w odrębnych
przepisach, z uwzględnieniem klasy dokładności;
2)
innych niż wymienione w pkt 1 wad powodujących nieprawidłowe działanie układu pomiarowo-rozliczeniowego.
§ 38.
1.
W przypadku niedotrzymania przez przedsiębiorstwo energetyczne standardów jakościowych
obsługi odbiorców lub niedotrzymania przez odbiorcę warunków określonych w umowie
sprzedaży ciepła lub w umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła
albo w umowie kompleksowej, jeżeli umowy te nie stanowią inaczej, wysokość opłat ustala
się w następujący sposób:
1)
jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne bez zmiany postanowień umowy sprzedaży ciepła,
umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła lub umowy kompleksowej:
a)
zwiększyło obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła i przekroczyło jego dopuszczalne
odchylenie, do obliczenia wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła i zamówioną
moc cieplną przyjmuje się obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła,
b)
zmniejszyło obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła i przekroczyło jego dopuszczalne
odchylenie, do obliczenia wysokości opłat za zamówioną moc cieplną przyjmuje się zmniejszone
natężenie przepływu,
c)
podniosło temperaturę dostarczanego nośnika ciepła i przekroczyło jej dopuszczalne
odchylenie, do obliczenia wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła przyjmuje
się temperaturę nośnika ciepła, w wysokości określonej w umowie,
d)
obniżyło temperaturę dostarczanego nośnika ciepła i przekroczyło jej dopuszczalne
odchylenie, do obliczenia wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła przyjmuje
się obniżoną temperaturę nośnika ciepła;
2)
jeżeli odbiorca, bez zmiany postanowień umowy sprzedaży ciepła, umowy o świadczenie
usług przesyłania lub dystrybucji ciepła lub umowy kompleksowej:
a)
zwiększył obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła i przekroczył jego dopuszczalne
odchylenie, do obliczenia wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła i zamówioną
moc cieplną przyjmuje się zwiększone natężenie przepływu nośnika ciepła,
b)
zmniejszył obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła i przekroczył jego dopuszczalne
odchylenie, do obliczenia wysokości opłat za:
-
-ilość dostarczonego ciepła - przyjmuje się zmniejszone natężenie przepływu nośnika ciepła,
-
-zamówioną moc cieplną - przyjmuje się obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła,
c)
podniósł temperaturę zwracanego nośnika ciepła i przekroczył jej dopuszczalne odchylenie,
do obliczenia wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła przyjmuje się temperaturę
nośnika ciepła, która jest zgodna z warunkami umowy,
d)
obniżył temperaturę zwracanego nośnika ciepła i przekroczył jej dopuszczalne odchylenie,
do obliczenia wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła przyjmuje się obniżoną
temperaturę nośnika ciepła.
2.
Sprawdzenie dotrzymywania przez przedsiębiorstwo energetyczne standardów jakościowych
obsługi odbiorców i dotrzymywania przez odbiorcę warunków umowy sprzedaży ciepła lub
umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła albo umowy kompleksowej
w zakresie określonym w ust. 1 jest dokonywane, jeżeli umowy te nie stanowią inaczej,
na podstawie średniego natężenia przepływu i temperatury nośnika ciepła w:
1)
okresie doby - gdy nośnikiem ciepła jest woda;
2)
ciągu godziny - gdy nośnikiem ciepła jest para.
3.
Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, średnie natężenie przepływu i średnia temperatura
nośnika ciepła, o których mowa w ust. 2, stanowią podstawę do ustalania opłat za zamówioną
moc cieplną i ciepło oraz opłaty stałej i zmiennej za usługi przesyłowe, pobieranych
za miesiąc, w którym stwierdzono niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców
lub niedotrzymanie przez odbiorcę warunków umowy.
§ 39.
1.
Odbiorcy przysługują bonifikaty w przypadku niedotrzymania przez przedsiębiorstwo
energetyczne warunków umowy sprzedaży ciepła lub umowy o świadczenie usług przesyłania
lub dystrybucji albo umowy kompleksowej w zakresie:
1)
terminów rozpoczęcia i zakończenia dostarczania ciepła w celu ogrzewania;
2)
planowanych przerw w dostarczaniu ciepła w okresie letnim
2.
Wysokość bonifikat, o których mowa w ust. 1, jeżeli umowa sprzedaży ciepła lub umowa
o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo umowa kompleksowa nie stanowi
inaczej, ustala się w następujący sposób:
1)
jeżeli rozpoczęcie lub zakończenie dostarczania ciepła w celu ogrzewania nastąpiło
z opóźnieniem w stosunku do ustalonych standardów jakościowych obsługi odbiorców,
bonifikata stanowi 1/30 miesięcznej opłaty za zamówioną moc cieplną dla obiektów,
w których nastąpiło opóźnienie - za każdą rozpoczętą dobę opóźnienia;
2)
jeżeli planowa przerwa w dostarczaniu ciepła w okresie letnim była dłuższa od ustalonych
standardów jakościowych obsługi odbiorców, bonifikata stanowi 1/30 miesięcznej opłaty
za zamówioną moc cieplną dla obiektów, w których nastąpiło przedłużenie przerwy w
dostarczaniu ciepła - za każdą rozpoczętą dobę przedłużenia tej przerwy.
§ 40.
1.
Wielkość zamówionej mocy cieplnej odbiorca ustala z przedsiębiorstwem energetycznym
w umowie sprzedaży ciepła lub w umowie oświadczenie usług przesyłania lub dystrybucji
albo w umowie kompleksowej na okres co najmniej 12 miesięcy. Wielkość zamówionej mocy
cieplnej może być zmieniona wyłącznie w terminach ustalonych w tych umowach.
2.
W przypadku gdy zamówiona przez odbiorcę moc cieplna jest mniejsza od mocy cieplnej
określonej w umowie o przyłączenie danego obiektu do sieci ciepłowniczej albo gdy
wartości współczynnika wykorzystania zamówionej mocy cieplnej znacznie różnią się
od wartości technicznie uzasadnionych, przedsiębiorstwo energetyczne może dokonać
w sezonie grzewczym kontroli prawidłowości określenia przez odbiorcę zamówionej mocy
cieplnej.
3.
Jeżeli zawarta z odbiorcą umowa nie stanowi inaczej, sprawdzenie, o którym mowa w
ust. 2, może być dokonane na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego
oraz następujących obliczeń:
Nsdco = Qdco : 24
Nsdcw = Qdcw : 24
Nz = Nsdco(tw - to) : (tw - tsd) + Nsdcw
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
§ 41.
1.
W przypadku wodnych sieci ciepłowniczych przedsiębiorstwo energetyczne ustala obliczeniowe
natężenie przepływu w przyłączach do poszczególnych węzłów cieplnych, na podstawie
zamówionej przez odbiorców mocy cieplnej dla obiektów zasilanych z tych węzłów i różnicy
temperatury wody dostarczanej do przyłącza i zwracanej do sieci ciepłowniczej w warunkach
obliczeniowych, na podstawie wzoru:
\(
G_o = {{N_z } \over {c_w \times \rho _{sr} \times \left[ {\left( {T_{zo} - dT_{zo}
} \right) - T_{po} } \right]}} \times 3,6 \times 10^6
\)
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
2.
Obniżenie temperatury wody w przyłączu oznaczone symbolem „dTzo”, o którym mowa w ust. 1, powinno być określone w umowie sprzedaży ciepła lub w umowie
o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo w umowie kompleksowej.
3.
Temperaturę wody zwracanej z danego węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej ustala
się, uwzględniając jego układ funkcjonalny i warunki cieplno-hydrauliczne oraz maksymalne
wykorzystanie ciepła w urządzeniach zainstalowanych w węźle.
4.
Obliczeniowe natężenie przepływu wody dla węzła cieplnego stanowi podstawę doboru
urządzenia regulującego natężenie przepływu nośnika ciepła w tym przyłączu.
§ 42.
1.
Wielkość poboru mocy cieplnej oblicza się na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego.
2.
Przy dostarczaniu ciepła, którego nośnikiem jest para wodna, wielkość poboru mocy
cieplnej oblicza się:
1)
na podstawie odczytanego średniego poboru mocy zarejestrowanego przez ciepłomierz
w okresie nie krótszym niż godzina;
2)
jako różnicę odczytów wskazań ciepłomierza nieposiadającego rejestracji poboru mocy,
dokonanych w odstępie jednej godziny;
3)
w przypadku braku ciepłomierza - na podstawie średniego w ciągu godziny natężenia
przepływu, ciśnienia i temperatury pary dostarczanej ze źródła ciepła do sieci ciepłowniczej
lub z sieci ciepłowniczej do węzła cieplnego oraz średniego w ciągu tej godziny natężenia
przepływu i temperatury skroplin, zwracanych z sieci ciepłowniczej do źródła ciepła
lub z węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej.
3.
Przy dostarczaniu ciepła, którego nośnikiem jest gorąca woda, wielkość poboru mocy
cieplnej oblicza się jako 1/24 różnicy odczytów wskazań ciepłomierza, dokonanych w
odstępie 24 godzin, a w przypadku braku ciepłomierza - na podstawie średniego w ciągu
doby natężenia przepływu i temperatury wody dostarczanej ze źródła ciepła do sieci
ciepłowniczej lub z sieci ciepłowniczej do węzła cieplnego oraz średniego w ciągu
tej doby natężenia przepływu i temperatury wody zwracanej z sieci ciepłowniczej do
źródła ciepła lub z węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej.
4.
Ograniczenie lub przekroczenie mocy cieplnej określa się jako różnicę między zamówioną
mocą cieplną a wielkością poboru mocy cieplnej, obliczoną w sposób określony w ust.
2 lub 3 odniesioną do warunków obliczeniowych w przypadku, gdy nośnikiem ciepła jest:
1)
para wodna - na podstawie umowy zawartej między stronami;
2)
gorąca woda - na podstawie parametrów tego nośnika dla warunków obliczeniowych oraz
dla tych samych warunków atmosferycznych, w których określono wielkość poboru mocy
cieplnej określonych w tabeli regulacyjnej.
5.
Jeżeli umowa sprzedaży ciepła lub umowa o świadczenie usługi przesyłania lub dystrybucji
ciepła albo umowa kompleksowa nie stanowi inaczej, a ustalone w odrębnych przepisach
standardy jakościowe obsługi odbiorców określające dopuszczalne odchylenia natężenia
przepływu i parametrów nośnika ciepła są dotrzymywane przez przedsiębiorstwo energetyczne,
wynikające z tych odchyleń dopuszczalne ograniczenie mocy cieplnej wynosi w warunkach
obliczeniowych:
1)
przy dostarczaniu ciepła do sieci ciepłowniczej:
a)
do 7% - gdy nośnikiem ciepła jest woda,
b)
do 10% - gdy nośnikiem ciepła jest para;
2)
przy dostarczaniu ciepła do węzła cieplnego:
a)
do 10% - gdy nośnikiem ciepła jest woda,
b)
do 17% - gdy nośnikiem ciepła jest para.
§ 43.
1.
Jeżeli z powodu niedotrzymania przez przedsiębiorstwo energetyczne standardów jakościowych
obsługi odbiorców nastąpiło ograniczenie mocy cieplnej, jeżeli umowa sprzedaży ciepła
lub umowa o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła albo umowa kompleksowa
nie stanowi inaczej, odbiorcy przysługuje bonifikata, której wysokość oblicza się
w następujący sposób:
1)
jeżeli ograniczenie mocy cieplnej wynosi do 40%, wysokość bonifikaty oblicza się według
wzorów:
Su = Sum + Suc
Sum = 0,25 (Nt - Nr) x Cn x hp : 365
Suc = 0,4 (Nt - Nr) x 3,6 x 24 x hp x Cc
2)
jeżeli ograniczenie mocy cieplnej wynosi powyżej 40%, wysokość bonifikaty oblicza
się według wzorów:
Su = Sum + Suc
Sum = 0,5 (Nt - Nr) x Cn x hp : 365
Suc = 0,8 (Nt - Nr) x 3,6 x 24 x hp x Cc
-
-gdzie poszczególne symbole oznaczają:Su
- łączną bonifikatę za ograniczenia w dostarczaniu ciepła,Sum- bonifikatę za ograniczenie mocy cieplnej,Suc- bonifikatę za niedostarczone ciepło,Nt- moc cieplną określoną na podstawie obliczeniowego natężenia przepływu i parametrów nośnika ciepła określonych w tabeli regulacyjnej [w MW],Nr- rzeczywistą moc cieplną określoną na podstawie natężenia przepływu i rzeczywistych parametrów nośnika ciepła [w MW],24- mnożnik oznaczający 24 godziny w ciągu doby [w h],hp- liczbę dni, w których wystąpiły ograniczenia w dostarczaniu ciepła spowodowane niedotrzymaniem przez przedsiębiorstwo energetyczne standardów jakościowych obsługi odbiorców,Cn- cenę za zamówioną moc cieplną dla danej grupy taryfowej [w zł/MW],Cc- cenę ciepła dla danej grupy taryfowej [w zł/GJ].
2.
Niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców, o których mowa w ust. 1,
wymaga potwierdzenia protokołem podpisanym przez strony, które zawarły umowę sprzedaży
ciepła lub umowę o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła albo umowę
kompleksową.
3.
W przypadku niestawienia się przedstawiciela jednej ze stron w uzgodnionym miejscu
i czasie w celu sporządzenia protokołu, o którym mowa w ust. 2, protokół może być
sporządzony przez jedną ze stron oraz stanowi podstawę do dochodzenia bonifikat, o
których mowa w ust. 1.
§ 44.
Bonifikaty za niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców, obliczone
w sposób określony w § 43 ust. 1 na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego
zainstalowanego w grupowym węźle cieplnym, obsługującym obiekty więcej niż jednego
odbiorcy, dzieli się między poszczególnych odbiorców proporcjonalnie do ich udziału
w obciążeniu grupowego węzła cieplnego według wzoru:
Uo = Uwg x No : Nwg
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
§ 45.
1.
W przypadku gdy ciepło jest pobierane bez zawarcia umowy sprzedaży ciepła lub umowy
o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła albo umowy kompleksowej, przedsiębiorstwo
energetyczne obciąża nielegalnie pobierającego ciepło opłatami w wysokości wynikającej
z pięciokrotności miesięcznej raty za zamówioną moc cieplną i miesięcznej opłaty za
ciepło oraz miesięcznej raty opłaty stałej za usługi przesyłowe i miesięcznej opłaty
zmiennej za usługi przesyłowe, określonych na podstawie cen i stawek opłat zawartych
w taryfie dla grupy taryfowej, której kryteria odpowiadają nielegalnie pobierającemu
ciepło, oraz:
1)
wielkości nielegalnie pobranej przez niego mocy cieplnej, ustalonej na podstawie wielkości
obiektów, w których ciepło jest pobierane bez zawarcia umowy, oraz zamówionej mocy
cieplnej dla podobnych obiektów;
2)
wielkości nielegalnie pobranego przez niego ciepła, ustalonej na podstawie wielkości
nielegalnie pobranej mocy cieplnej, o której mowa w pkt 1, i średniego czasu jej wykorzystania
dla podobnych obiektów.
2.
Opłaty, o których mowa w ust. 1, oblicza się dla całego nieobjętego przedawnieniem
okresu udowodnionego nielegalnego pobierania ciepła, a w przypadku braku możliwości
udowodnienia tego okresu - dla okresu roku.
3.
Przedsiębiorstwo energetyczne może obciążyć odbiorcę opłatami w wysokości dwukrotnych
cen wynikających z określonych cen i stawek opłat zawartych w taryfie dla danej grupy
taryfowej, w przypadku gdy odbiorca:
1)
pobierał ciepło niezgodnie z warunkami określonymi w umowie sprzedaży ciepła lub w
umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła albo w umowie kompleksowej,
w szczególności gdy pobierał ciepło z całkowitym lub częściowym pominięciem układu
pomiarowo-rozliczeniowego lub dokonał ingerencji w ten układ, powodując zafałszowanie
pomiarów ilości pobranego ciepła;
2)
uniemożliwił dokonanie wstrzymania dostarczania ciepła na podstawie art. 6b ust. 1,
2 lub 4 ustawy.
4.
W przypadku przekroczenia zamówionej mocy cieplnej przez odbiorcę, bez uzgodnienia
z przedsiębiorstwem energetycznym lub niezgodnie z warunkami umowy, przedsiębiorstwo
energetyczne, za wielkość przekroczenia mocy określonego na podstawie § 42 ust. 4,
może obciążyć odbiorcę opłatą za zamówioną moc cieplną oraz opłatą stałą za usługę
przesyłową w sposób określony w ust. 3.
5.
Opłaty, o których mowa w ust. 3 i 4, oblicza się dla każdego miesiąca, w którym nastąpił
pobór ciepła niezgodnie z umową albo odbiorca uniemożliwił wstrzymanie dostarczania
ciepła, mimo spełnienia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków określonych w
art. 6b ust. 1, 2 lub 4 ustawy.
Rozdział 5
Przepisy przejściowe i końcowe
§ 46.
Taryfy przedsiębiorstw energetycznych obowiązujące przed dniem wejścia wżycie rozporządzenia
obowiązują do dnia określonego w decyzjach Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki zatwierdzających
te taryfy.
§ 47.
Przepisy § 21 ust. 3-5 i § 31 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 stosuje się przez okres
5 lat od dnia wejścia wżycie rozporządzenia.
§ 48.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.2)Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia
17 września 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf
oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło (Dz. U. poz. 1291), które traci moc
z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 58 ust. 2 ustawy
z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. poz. 831).
1)
Minister Energii kieruje działem administracji rządowej - energia, na podstawie §
1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie
szczegółowego zakresu działania Ministra Energii (Dz. U. poz. 2087).
2)
Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia
17 września 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf
oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło (Dz. U. poz. 1291), które traci moc
z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 58 ust. 2 ustawy
z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. poz. 831).