Ustawaz dnia 29 września 2017 r.o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 49a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 49a.
1.
Wszczęcie egzekucji świadczeń niepieniężnych oraz wykonanie postanowienia o udzieleniu
zabezpieczenia roszczenia niepieniężnego jest uzależnione od uiszczenia przez wierzyciela
opłaty tymczasowej w wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.
2.
Komornik wzywa wierzyciela do uiszczenia opłaty tymczasowej w terminie 7 dni od dnia
doręczenia wezwania pod rygorem zwrotu wniosku lub odmowy dokonania czynności.
3.
W razie nieuiszczenia opłaty tymczasowej w terminie, o którym mowa w ust. 2, komornik
zwraca wniosek lub odmawia dokonania czynności.
4.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się także w sprawach o egzekucję świadczeń niepieniężnych,
wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora.
”
;
2)
po art. 49a dodaje się art. 49b w brzmieniu:
„
Art. 49b.
1.
W razie skutecznego przeprowadzenia egzekucji świadczenia niepieniężnego komornik
pobiera od dłużnika opłatę uzupełniającą w wysokości różnicy między opłatą ostateczną
a uiszczoną przez wierzyciela opłatą tymczasową.
2.
W razie skutecznego wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia
niepieniężnego, niecelowego wszczęcia postępowania albo umorzenia postępowania na
podstawie art. 824 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego komornik pobiera opłatę uzupełniającą od wierzyciela.
3.
Jeżeli dłużnik po wezwaniu przez komornika dobrowolnie wykonał obowiązek w wyznaczonym
terminie, który nie może być krótszy niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania, opłata
ostateczna wynosi 1/25 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jeżeli dłużnik dobrowolnie
wykonał obowiązek przed doręczeniem mu wezwania, komornik nie pobiera opłaty. Jeżeli
dłużnik dobrowolnie wykonał obowiązek po wyznaczonym terminie, nie później niż 3 dni
przed planowanym wykonaniem tytułu wykonawczego, uiszczona przez wierzyciela opłata
tymczasowa staje się opłatą ostateczną. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.
4.
W celu pobrania opłaty uzupełniającej komornik wydaje postanowienie, w którym wzywa
wierzyciela albo dłużnika do uiszczenia opłaty uzupełniającej w terminie 7 dni od
dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu
w drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3 zdanie pierwsze, komornik zwraca wierzycielowi
różnicę między uiszczoną opłatą tymczasową a opłatą ostateczną, a w przypadku, o którym
mowa w ust. 3 zdanie drugie - całą opłatę tymczasową.
”
;
3)
uchyla się art. 50;
4)
w art. 51 w ust. 1:
a)
wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„
Ostateczna opłata stała wynosi 20% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za:
”
,
b)
w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu:
„
4)
egzekucję odebrania rzeczy.
”
;
5)
art. 54 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 54.
Za wprowadzenie wierzyciela w posiadanie w przypadkach innych niż wymienione w art.
51 pobiera się ostateczną opłatę stałą w wysokości 15% przeciętnego wynagrodzenia
miesięcznego, a w razie podjęcia egzekucji na skutek dalszych naruszeń posiadania,
opłatę zwiększa się każdorazowo o 100%.
”
;
6)
uchyla się art. 57.
Art. 2.
1.
Do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą.
2.
Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy komornik sądowy wezwał wierzyciela
do uiszczenia opłaty na podstawie art. 49a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu
dotychczasowym, a do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy termin ten nie upłynął
albo upłynął bezskutecznie, komornik sądowy wzywa wierzyciela do uiszczenia opłaty
tymczasowej na podstawie art. 49a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą.
3.
Jeżeli wierzyciel uiścił opłatę w wysokości przewidzianej w przepisach dotychczasowych,
komornik sądowy zwraca wierzycielowi różnicę między opłatą uiszczoną a opłatą tymczasową
przewidzianą w art. 49a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą.
4.
Jeżeli dobrowolne wykonanie obowiązku przez dłużnika w warunkach określonych w art.
49b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, nastąpiło przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, a do dnia 22 października 2015 r. nie doszło do wykonania prawomocnego postanowienia
wydanego na podstawie art. 770 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego w części obejmującej uiszczoną przez wierzyciela opłatę stałą, o której mowa w art.
50, art. 51 i art. 54 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, komornik
sądowy na wniosek wierzyciela lub dłużnika ustala opłatę na podstawie art. 49b ust.
3 ustawy zmienianej w art. 1.
5.
Wniosek, o którym mowa w ust. 4, można złożyć w terminie roku od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
6.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4, pobraną różnicę między opłatą stałą ustaloną
na podstawie art. 50, art. 51 i art. 54 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,
a opłatą ustaloną na podstawie art. 49b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 komornik
sądowy zwraca wierzycielowi w zakresie, w jakim nie otrzymał zwrotu jej równowartości
od dłużnika, a pozostałą część - dłużnikowi.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2016 r.
poz. 1823, 1860, 1948, 2138, 2199, 2260 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 67, 85, 187, 768,
933, 1133, 1136, 1452, 1475, 1596, 1727 i 1883.