Rozporządzenie Ministra Energiiz dnia 17 stycznia 2017 r.w sprawie metod badania jakości gazu skroplonego (LPG) 1)Minister Energii kieruje działem administracji rządowej - energia, na podstawie §
1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie
szczegółowego zakresu działania Ministra Energii (Dz. U. poz. 2087).
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 26 pkt 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania
jakości paliw zarządza się, co następuje:
§ 1.
Metody badania jakości gazu skroplonego (LPG) określa załącznik do rozporządzenia.
§ 2.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.3)Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia
23 marca 2007 r. w sprawie metod badania jakości gazu skroplonego (LPG) (Dz. U. z
2013 r. poz. 1059), które traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia
zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji
rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 266 i 1592).
1)
Minister Energii kieruje działem administracji rządowej - energia, na podstawie §
1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie
szczegółowego zakresu działania Ministra Energii (Dz. U. poz. 2087).
2)
Niniejsze rozporządzenie zostało notyfikowane Komisji Europejskiej w dniu 26 września
2016 r. pod numerem 2016/515/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia
23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji
norm i aktów prawnych (Dz. U. poz. 2039 oraz z 2004 r. poz. 597), które wdraża dyrektywę
(UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającą
procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących
usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) (Dz. Urz. UE L 241 z 17.09.2015,
str. 1).
3)
Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia
23 marca 2007 r. w sprawie metod badania jakości gazu skroplonego (LPG) (Dz. U. z
2013 r. poz. 1059), które traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia
zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji
rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 266 i 1592).
Załącznik - Metody badania jakości gazu skroplonego (LPG)
1.
Liczbę oktanową motorową - MON określa się w oparciu o skład gazu skroplonego (LPG),
oznaczanego metodą chromatografii gazowej, na podstawie liczb oktanowych składników
tego gazu i ich stężeń.
1.1.
Sposób oznaczenia stężenia składników gazu skroplonego (LPG) określa norma PN-EN 27941.
1.2.
Sposób obliczania i podawania wyników badań oraz przedstawianie tych wyników określa
załącznik B normy PN-EN 589.
2.
Całkowitą zawartość dienów oznacza się metodą polegającą na fizycznym rozdziale składników
gazu z wykorzystaniem chromatografii gazowej.
2.1.
Sposób wykonania oznaczenia, stosowane materiały, rodzaj aparatury, sposób pobierania
próbek, procedurę analityczną, podawanie wyników analizy oraz w szczególności precyzję
metody dla propanu technicznego chromatografii gazowej określa norma PN-EN 27941.
3.
Obecność siarkowodoru wykrywa się metodą z octanem ołowiu (II), polegającą na przepuszczaniu
odparowanej próbki nad zwilżonym papierkiem nasyconym octanem ołowiu (II) i powstawaniu,
w wyniku reakcji, siarczku ołowiu, zabarwiającego papierek w zależności od zawartości
obecnego siarkowodoru.
3.1.
Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, sposób pobierania próbek
oraz procedurę wykrywania obecności siarkowodoru, a także sposób sporządzania sprawozdania
z badań określa norma PN-EN ISO 8819.
4.
Całkowitą zawartość siarki oznacza się:
1)
metodą mikrokulometrii oksydacyjnej, polegającą na utlenianiu siarki do ditlenku siarki
w rurze do spalań w wysokiej temperaturze w atmosferze wzbogaconej w tlen, reakcji
powstającego ditlenku siarki z jonami I-3 z wytworzeniem jonów I-, kulometrycznym oznaczeniu przepływającego, w wyniku powyższej reakcji, ładunku elektrycznego
i obliczeniu zawartości siarki, albo
2)
metodą fluorescencji w nadfiolecie, polegającą na utlenianiu siarki do ditlenku siarki
w wysokiej temperaturze w atmosferze wzbogaconej w tlen w rurze do spalań, wzbudzeniu
ditlenku siarki i pomiarze promieniowania fluorescencyjnego emitowanego przez wzbudzony
ditlenek siarki.
4.1.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób określony w pkt 4 ppkt 1 stosowaną
aparaturę, odczynniki i materiały, sposób wykonania oznaczenia, sposób obliczenia
i podawania wyniku oraz precyzję metody mikrokulometrii oksydacyjnej określa norma
ASTM D 3246.
4.2.
W przypadku oznaczania zawartości siarki w sposób określony w pkt 4 ppkt 2 stosowaną
aparaturę, odczynniki i materiały, sposób wykonania oznaczenia, sposób obliczenia
i podawania wyniku oraz precyzję metody fluorescencji w nadfiolecie określa norma
ASTM D 6667.
5.
Działanie korodujące na płytce miedzianej określa się metodą polegającą na zanurzaniu
na godzinę płytki miedzianej w próbce gazu skroplonego (LPG), znajdującej się w bombie
do badania korozji i ocenie korodującego działania próbki na miedź, poprzez porównanie
z wzorcami korozji miedzi.
5.1.
Sposób wykonania badania, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj aparatury, sposób
przygotowania płytek, ocenę wyników, a także sposób sporządzania sprawozdania z badań
określa norma PN-EN ISO 6251.
6.
Pozostałość po odparowaniu oznacza się wysokotemperaturową metodą:
1)
chromatografii gazowej, po odparowaniu w temperaturze pokojowej, a następnie w suszarce
w temperaturze 105°C albo
2)
grawimetryczną, polegającą na wagowym oznaczeniu rozpuszczalnej pozostałości w gazie
skroplonym (LPG) po jego odparowaniu w temperaturze 105°C.
6.1.
W przypadku oznaczania pozostałości po odparowaniu w sposób określony w pkt 6 ppkt
1 sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj oraz przygotowanie aparatury,
przygotowanie wyposażenia, procedurę badania, obliczanie i przedstawianie wyników
oraz precyzję metody określa norma PN-EN 15470.
6.2.
W przypadku oznaczania pozostałości po odparowaniu w sposób określony w pkt 6 ppkt
2 sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj oraz przygotowanie aparatury,
przygotowanie wyposażenia, procedurę badania, obliczanie i przedstawianie wyników
oraz precyzję metody określa norma PN-EN 15471.
7.
Względną prężność par w temperaturze 40°C oznacza się:
1)
metodą LPG, polegającą na napełnieniu do pełna aparatu do badań porcją próbki gazu
skroplonego (LPG), usunięciu określonej części tej próbki, zanurzeniu aparatu w łaźni
wodnej utrzymującej temperaturę oznaczania i zapisaniu odczytanego na manometrze w
warunkach ustalonych normą ciśnienia, skorygowanego o różnicę wskazań manometru i
ciśnienia atmosferycznego, albo
2)
metodą obliczeniową, opartą na współczynnikach prężności par dla indywidualnych składników
gazu skroplonego (LPG).
7.1.
W przypadku oznaczania względnej prężności par w sposób określony w pkt 7 ppkt 1 rodzaj
aparatury i jej przygotowanie, pobieranie i postępowanie z próbkami, sposób: wykonania
oznaczenia, wyznaczania błędu manometru, obliczenia i podawania wyników, precyzję
metody, a także sposób sporządzania sprawozdania z badań określa norma PN-EN ISO 4256.
7.2.
W przypadku oznaczania względnej prężności par w sposób określony w pkt 7 ppkt 2 procedurę
oznaczania, sposób obliczania i przedstawiania wyników, dokładność, a także sposób
sporządzania sprawozdania z badań określa norma PN-EN ISO 8973 wraz z załącznikiem
C normy PN-EN 589.
8.
Minimalną temperaturę, w której względna prężność par jest nie mniejsza niż 150 kPa,
oznacza się metodą obliczeniową, opartą na współczynnikach prężności par dla indywidualnych
składników gazu skroplonego (LPG).
8.1.
Procedurę oznaczania, sposób obliczania i przedstawiania wyników, dokładność, a także
sposób sporządzania sprawozdania z badań określa norma PN-EN ISO 8973 wraz z załącznikiem
C normy PN-EN 589.
9.
Zawartość wody określa się metodą obserwacji wizualnej gazu skroplonego (LPG) po schłodzeniu
próbki poniżej temperatury 0°C.
9.1.
Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj oraz przygotowanie aparatury, przygotowanie wyposażenia,
procedurę badania oraz przedstawianie wyników określa norma PN-EN 15469.
10.
Zapach określa się metodą polegającą na przeprowadzeniu próbki gazu skroplonego (LPG)
całkowicie w stan pary i rozcieńczaniu jej oczyszczonym powietrzem, tak aby mieszanina
zawierała gaz skroplony (LPG) o stężeniu wynoszącym 20% dolnej granicy wybuchowości
w powietrzu.
10.1.
Sposób wykonania badania, rodzaj stosowanego materiału i aparatury oraz podawanie
wyników badań określa załącznik A normy PN-EN 589.
11.
Procedurę postępowania w sprawach dotyczących precyzji metody badania oraz interpretacji
wyników badań określa norma PN-EN ISO 4259.