Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwościz dnia 17 października 2016 r.w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej
Spis treści
- Treść rozporządzenia
- Rozdział 1 - Przepisy wstępne
- Rozdział 2 - Formy organizacyjne ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej
- Rozdział 3 - Zadania funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej oraz przywięziennych zakładów pracy
- Rozdział 4 - Sposób postępowania z osobami osadzonymi w zakładach karnych i aresztach śledczych, w tym podczas ich konwojowania
- Rozdział 5 - Warunki wstępu na teren jednostek organizacyjnych Służby Więziennej osób niebędących funkcjonariuszami lub pracownikami Służby Więziennej albo pracownikami przywięziennych zakładów pracy
- Rozdział 6 - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 249 § 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy zarządza się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy wstępne
§ 1.
Rozporządzenie określa sposoby ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej
oraz osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, w tym:
1)
formy organizacyjne ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej;
2)
zadania funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej oraz przywięziennych zakładów
pracy;
3)
sposób postępowania z osobami osadzonymi w zakładach karnych i aresztach śledczych,
w tym podczas ich konwojowania;
4)
warunki wstępu na teren jednostek organizacyjnych Służby Więziennej osób niebędących
funkcjonariuszami lub pracownikami Służby Więziennej albo pracownikami przywięziennych
zakładów pracy.
§ 2.
Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:
1)
Centralny Zarząd - Centralny Zarząd Służby Więziennej;
2)
dowódca zmiany - funkcjonariusza kierującego zmianą, jego zastępcę albo funkcjonariusza
kierującego zmianą w wyodrębnionym oddziale;
3)
dozorowanie - ochranianie osadzonego na terenie jednostki organizacyjnej;
4)
dyrektor - dyrektora zakładu karnego lub aresztu śledczego albo jego zastępcę;
5)
Dyrektor Generalny - Dyrektora Generalnego Służby Więziennej albo jego zastępcę;
6)
dyrektor okręgowy - dyrektora okręgowego Służby Więziennej albo jego zastępcę;
7)
funkcjonariusz - funkcjonariusza Służby Więziennej;
8)
jednostka organizacyjna - jednostkę organizacyjną Służby Więziennej, o której mowa
w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej ;
9)
kierownik jednostki organizacyjnej - odpowiednio Dyrektora Generalnego, dyrektora
okręgowego, komendanta ośrodka albo dyrektora;
10)
klucze - klucze lub nośniki informacji w postaci kart elektronicznych umożliwiających
identyfikację ich użytkowników lub haseł służących do otwierania bram, drzwi lub krat;
11)
kodeks - ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy;
12)
konwojent - funkcjonariusza i pracownika realizujących konwojowanie;
13)
konwojowanie - konwój w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni
palnej ;
14)
komendant ośrodka - Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta
ośrodka szkolenia lub ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej i ich zastępców;
15)
oddział mieszkalny - wyodrębniony organizacyjnie zespół cel mieszkalnych dla osadzonych
i pomieszczeń niezbędnych do jego funkcjonowania;
16)
okręgowy inspektorat - okręgowy inspektorat Służby Więziennej;
17)
osadzony - skazanego, tymczasowo aresztowanego, ukaranego lub osobę, wobec której
zastosowany został środek przymusu skutkujący pozbawieniem wolności;
18)
osadzony niebezpieczny - osadzonego zakwalifikowanego jako stwarzającego poważne zagrożenie
społeczne albo poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu;
19)
ośrodek szkolenia - Centralny Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej, ośrodek szkolenia
lub ośrodek doskonalenia kadr Służby Więziennej;
20)
pojazd konwojowy - pojazd wykorzystywany do konwojowania;
21)
pora dzienna - okres od rozpoczęcia apelu porannego do zakończenia apelu wieczornego;
22)
pora nocna - okres od zakończenia apelu wieczornego do rozpoczęcia apelu porannego;
23)
pracownik - pracownika Służby Więziennej lub przywięziennego zakładu pracy;
24)
przedmioty niedozwolone - przedmioty, które mogą utrudniać prawidłowy tok postępowania
karnego lub realizację ustalonego porządku w jednostce organizacyjnej, w tym przedmioty
niebezpieczne, które mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa jednostki organizacyjnej
lub osób;
25)
siły wsparcia - funkcjonariuszy Grup Interwencyjnych Służby Więziennej lub jednostek
organizacyjnych udzielających pomocy w razie zagrożenia lub naruszenia bezpieczeństwa
danej jednostki;
26)
stanowisko - stałą lub okresową funkcję pełnioną w związku z ochroną jednostki organizacyjnej
lub konwoju;
27)
teren jednostki organizacyjnej - teren jednostki organizacyjnej podlegający ochronie;
28)
zakład - zakład karny lub areszt śledczy wraz z podległymi mu wyodrębnionymi oddziałami
i oddziałami tymczasowego zakwaterowania skazanych.
Rozdział 2
Formy organizacyjne ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej
§ 3.
1.
Ochronę jednostki organizacyjnej wykonują funkcjonariusze i pracownicy, realizując
ustalony sposób ochrony, stosując przedsięwzięcia ochronne, czynności profilaktyczne
oraz działania ochronne.
2.
Funkcjonariusze i pracownicy wykonują swoje obowiązki zgodnie z instrukcjami stanowiskowymi
lub zakresem czynności.
3.
W instrukcji stanowiskowej uwzględnia się w szczególności:
1)
opis stanowiska z podaniem jego rodzaju, miejsca i czasu pełnienia służby, a w przypadku
stanowiska uzbrojonego - również pola obserwacji;
2)
rodzaj uzbrojenia i wyposażenia;
3)
zakres czynności;
4)
zadania z zakresu ochrony przeciwpożarowej.
§ 4.
Sposoby ochrony jednostek organizacyjnych różnicuje się w zależności od typu zakładu.
Zróżnicowanie uzyskuje się w szczególności przez zakres, ilość i rodzaj stosowanych
przedsięwzięć ochronnych oraz zabezpieczeń techniczno-ochronnych, a także rodzaj i
liczbę stanowisk.
§ 5.
1.
W zakładach karnych typu zamkniętego i w aresztach śledczych stosuje się w szczególności
następujące elementy:
1)
teren jednostki organizacyjnej jest ograniczony przez ogrodzenie ochronne składające
się z linii zewnętrznej wykonanej z materiału pełnego oraz linii wewnętrznej, a także
usytuowanego między nimi pasa ochronnego;
2)
wzdłuż linii ogrodzenia zewnętrznego mogą być wyznaczane stanowiska uzbrojone;
3)
okna budynków i budowli, w których stale lub czasowo przebywają osadzeni, są wyposażone
w kraty lub spełniające ich funkcje inne zabezpieczenia techniczno-ochronne;
4)
drzwi i kraty wejściowe do budynków i oddziałów mieszkalnych oraz wejścia do budowli
lub przejścia na terenie jednostki organizacyjnej są otwierane tylko na czas niezbędny.
2.
W przypadku gdy warunki architektoniczne uniemożliwiają stosowanie wymogów dotyczących
usytuowania linii wewnętrznej i pasa ochronnego, dyrektor może ustalić odstępstwo
w tym zakresie, które określi w instrukcji ochronnej.
§ 6.
1.
W zakładach karnych typu półotwartego stosuje się w szczególności następujące elementy:
1)
teren jednostki organizacyjnej jest ograniczony co najmniej jedną linią ogrodzenia
ochronnego;
2)
okna budynków, w których stale przebywają osadzeni, wyposaża się w zabezpieczenia
techniczno-ochronne;
3)
drzwi i kraty wejściowe do budynków i oddziałów mieszkalnych oraz wejścia do budowli
lub przejścia na terenie zakładu, z zastrzeżeniem ust. 2, są otwierane tylko na czas
niezbędny.
2.
Dyrektor może podjąć decyzję o otwarciu w porze dziennej drzwi, krat, wejść i przejść,
o których mowa w ust. 1 pkt 3, określając godziny ich otwarcia.
§ 7.
1.
W zakładach karnych typu otwartego stosuje się w szczególności następujące elementy:
1)
teren jednostki organizacyjnej jest ograniczony co najmniej jedną linią ogrodzenia
ochronnego;
2)
okna budynków mogą być wyposażone w zabezpieczenia techniczno-ochronne;
3)
budynek i oddziały mieszkalne pozostają otwarte w porze dziennej.
2.
Dyrektor może podjąć decyzję o otwarciu oddziału w porze nocnej.
§ 8.
W budynkach lub budowlach, w których ze względów technologicznych może wystąpić zagrożenie
zdrowia lub życia osadzonych, dyrektor może odstąpić od wymogów, o których mowa odpowiednio
w § 5 ust. 1 pkt 4 lub w § 6 ust. 1 pkt 3, iustalić inny sposób zabezpieczenia ochronnego.
§ 9.
Sposób ochrony Centralnego Zarządu, okręgowych inspektoratów i ośrodków szkolenia
określa kierownik tej jednostki organizacyjnej.
§ 10.
1.
Jeżeli w zakładzie zorganizowano w wydzielonym rejonie oddział zakładu karnego określonego
typu lub oddział aresztu śledczego, w oddziale tym i w ochronie wydzielonego rejonu
stosuje się sposób ochrony określony odpowiednio w § 5-7.
2.
W zakładzie, w którym nie można wydzielić rejonu, o którym mowa w ust. 1, ochronę
i ogrodzenie ochronne zakładu dostosowuje się do osadzonych, wobec których stosuje
się największy stopień zabezpieczenia.
§ 11.
W celu ustalenia odpowiedniego sposobu ochrony przeprowadza się rozpoznanie.
§ 12.
1.
Do zarządzenia przeprowadzenia rozpoznania jednostki organizacyjnej oraz innych miejsc
przebywania osadzonych są właściwi:
1)
Dyrektor Generalny w przypadku tworzenia:
a)
jednostki organizacyjnej,
b)
oddziału dla osadzonych niebezpiecznych;
2)
dyrektor okręgowy w przypadku:
a)
przejmowania nowych budynków zakwaterowania osadzonych,
b)
przejmowania do użytku wyremontowanych budynków zakwaterowania osadzonych w przypadku
zmiany sposobu ich użytkowania,
c)
zmiany typu podległego zakładu oraz możliwości umieszczania osadzonych zakwalifikowanych
jako wymagających osadzenia w areszcie śledczym lub zakładzie karnym typu zamkniętego
w warunkach zapewniających ochronę społeczeństwa i bezpieczeństwo aresztu lub zakładu
oraz osadzonych niebezpiecznych;
3)
dyrektor - w przypadku organizowania miejsc zatrudnienia osadzonych poza terenem zakładu.
2.
Dyrektor może zarządzić przeprowadzenie rozpoznania miejsc czasowego przebywania osadzonych
poza terenem zakładu.
3.
Osoby, o których mowa w ust. 1, powołują komisję, która dokona rozpoznania.
4.
Z przeprowadzonego rozpoznania sporządza się protokół zatwierdzany zgodnie z właściwością
przez osoby, o których mowa w ust. 1.
5.
Na podstawie rozpoznania ustala się w szczególności:
1)
potrzeby w zakresie wyposażenia jednostki organizacyjnej w zabezpieczenia techniczno-ochronne;
2)
liczbę oraz rodzaj stanowisk;
3)
rozmieszczenie stanowisk oraz pomieszczeń ochronnych zapewniających bezpieczne funkcjonowanie
jednostki organizacyjnej;
4)
liczbę etatów w dziale ochrony;
5)
uzbrojenie i środki ochrony dla funkcjonariuszy;
6)
stan etatowy psów służbowych i specjalnych;
7)
sposób zabezpieczenia pod względem przeciwpożarowym.
6.
Ustalenia dokonane w trakcie rozpoznania uwzględnia się przy tworzeniu instrukcji,
o której mowa w § 13 ust. 1.
§ 13.
1.
Na podstawie przeprowadzonego rozpoznania opracowuje się instrukcję ochronną jednostki
organizacyjnej.
2.
Instrukcja ochronna składa się z:
1)
zestawienia stanowisk;
2)
procedur działań ochronnych i alarmowania;
3)
wykazu i opisu odstępstw od sposobu ochrony;
4)
planu sytuacyjnego.
3.
Do instrukcji ochronnej dołącza się dokumenty określające system współdziałania sił
wsparcia.
4.
Instrukcję ochronną sporządza się w jednym egzemplarzu, który pozostaje do dyspozycji
dowódcy zmiany. Kopię dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, przesyła się
właściwemu dyrektorowi okręgowemu oraz dyrektorowi Biura Ochrony i Spraw Obronnych
Centralnego Zarządu.
5.
Jeżeli w skład zakładu wchodzi wyodrębniony oddział zewnętrzny lub oddział tymczasowego
zakwaterowania osadzonych, opracowuje się odrębną instrukcję ochronną dla tego oddziału.
6.
Kopię instrukcji ochronnej, o której mowa w ust. 5, przechowuje dowódca zmiany zakładu,
w którego skład wchodzi wyodrębniony oddział zewnętrzny lub oddział tymczasowego zakwaterowania
osadzonych.
§ 14.
W opisie procedur podejmowania działań ochronnych i alarmowania określa się w szczególności:
1)
obowiązki kierującego działaniami ochronnymi;
2)
organizację grup interwencyjnych: uderzeniowej, odwodowej, transportowej, ratowniczej,
przeciwpożarowej i medycznej, ich wyposażenie i zasady porozumiewania się;
3)
miejsca oraz pomieszczenia odizolowania i rozmieszczenia osadzonych;
4)
sposób wykorzystania sił wsparcia;
5)
procedurę alarmowania wraz z wykazem teleadresowym, określającą funkcjonariuszy upoważnionych
do zarządzenia alarmu oraz sposób, zasady i środki alarmowania.
§ 15.
W planie sytuacyjnym zawiera się graficzne przedstawienie, za pomocą znaków umownych,
w szczególności:
1)
budynków i budowli, ciągów komunikacyjnych i dróg ewakuacyjnych;
2)
usytuowania wartowni, magazynu uzbrojenia, wieżyczek, pomieszczenia na sprzęt przeciwpożarowy,
ujęć wody znajdujących się na zewnątrz budynków a także głównych wyłączników prądu
i gazu.
§ 16.
1.
W zakładzie karnym typu zamkniętego zmiana liczy co najmniej trzech funkcjonariuszy,
a w zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego - co najmniej dwóch funkcjonariuszy.
2.
Dla każdej zmiany ustala się rezerwę składu zmiany.
3.
W oddziale tymczasowego zakwaterowania skazanych służbę może pełnić jeden funkcjonariusz.
4.
Funkcjonariusze i pracownicy, którzy pełnią służbę na stanowiskach niewchodzących
w skład działu ochrony, w zakresie sposobu wykonywanych zadań ochronnych podlegają
dowódcy zmiany.
§ 17.
1.
Dyrektor w zakładzie dla kobiet oraz w zakładzie typu otwartego, a także w wyodrębnionym
oddziale zewnętrznym i oddziale tymczasowego zakwaterowania skazanych może podjąć
decyzję o odstępstwie od zasady określonej w § 16 ust. 2.
2.
Kierownik jednostki organizacyjnej może doraźnie zmienić liczbę stanowisk, a także
liczbę funkcjonariuszy pełniących na nich służbę.
§ 18.
1.
Po nieprzerwanym pełnieniu służby przez 4 godziny na terenie jednostki organizacyjnej
na stanowisku uzbrojonym lub patrolowym funkcjonariuszowi zmienia się miejsce pełnienia
służby, o ile nie stwarza to zagrożenia dla bezpieczeństwa jednostki.
2.
Po nieprzerwanym pełnieniu służby przez 2 godziny na stanowisku monitorowego funkcjonariuszowi
zmienia się miejsce pełnienia służby, o ile nie stwarza to zagrożenia dla bezpieczeństwa
jednostki.
§ 19.
1.
Funkcjonariuszy i pracowników, w zależności od potrzeb, wyposaża się w środki łączności
alarmowania.
2.
Funkcjonariusza pełniącego służbę można wyposażyć w środki przymusu bezpośredniego.
3.
Jeżeli funkcjonariusz jest wyposażony w środki przymusu bezpośredniego w postaci chemicznych
środków obezwładniających i pocisków niepenetracyjnych, może on posiadać na terenie
jednostki organizacyjnej broń palną umożliwiającą użycie lub wykorzystanie tych środków.
§ 20.
1.
Funkcjonariusze wyposażeni w broń palną mogą pełnić służbę w szczególności:
1)
na wieżyczce ochronnej;
2)
na wyznaczonym odcinku ogrodzenia ochronnego lub pasa ochronnego;
3)
przy wejściu do jednostki organizacyjnej, w porze nocnej;
4)
w wartowni;
5)
w czasie konwojowania.
2.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach dyrektor może zezwolić na przebywanie na terenie
jednostki organizacyjnej innych osób i funkcjonariuszy posiadających broń palną.
§ 21.
1.
W przypadku nieobecności dyrektora w zakładzie jego uprawnienia i obowiązki w zakresie
ochrony zakładu i realizacji ustalonego porządku wewnętrznego przejmuje pełniący służbę
dowódca zmiany.
2.
Obowiązki dyrektora w zakresie ochrony w wyodrębnionym oddziale wykonuje kierownik
tego oddziału.
§ 22.
Przedsięwzięcia ochronne polegają w szczególności na:
1)
wyznaczaniu stanowisk oraz ustaleniu liczby funkcjonariuszy i pracowników wykonujących
zadania ochronne;
2)
organizacji ruchu w jednostce organizacyjnej;
3)
otwieraniu i zamykaniu wejść oraz przejść;
4)
określonym postępowaniu z kluczami;
5)
określaniu sposobu użytkowania przedmiotów niedozwolonych;
6)
przeprowadzaniu apeli, kontroli, inspekcji i przeglądów;
7)
określeniu zasad wstępu funkcjonariuszy i pracowników do jednostki organizacyjnej;
8)
stosowaniu:
a)
zabezpieczeń techniczno-ochronnych,
b)
psów,
c)
uzbrojenia.
§ 23.
1.
W porze nocnej w zakładzie karnym typu zamkniętego:
1)
wejście do zakładu otwiera na polecenie dowódcy zmiany nieuzbrojony funkcjonariusz
wyposażony w kamizelkę kuloodporną, ubezpieczany przez funkcjonariusza uzbrojonego
w broń palną;
2)
funkcjonariusz ubezpieczający zajmuje miejsce uniemożliwiające dokonanie na niego
napaści przez osoby wchodzące do zakładu;
3)
zasad określonych w pkt 1 i 2 można nie stosować w odniesieniu do funkcjonariuszy
pełniących służbę w systemie wielozmianowym, przybywających do jednostki lub ją opuszczających.
2.
W jednostce organizacyjnej innej niż wymieniona w ust. 1 sposób otwierania wejścia
w porze dziennej i nocnej określa kierownik jednostki organizacyjnej.
§ 24.
1.
W porze nocnej celę lub inne pomieszczenie, gdzie przebywają osadzeni, otwiera, na
polecenie dowódcy zmiany, funkcjonariusz ubezpieczany przez innego funkcjonariusza.
2.
Funkcjonariusz ubezpieczający zajmuje miejsce uniemożliwiające dokonanie na niego
bezpośredniej napaści przez osadzonych.
3.
W przypadku wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, przedsięwzięcia określone
w § 105 ust. 2 pkt 2-4 stosuje się odpowiednio.
4.
W przypadku zagrożenia życia osadzonego funkcjonariusz może podjąć decyzję o samodzielnym
otwarciu celi w porze nocnej, z zachowaniem zasad bezpieczeństwa osobistego, po uprzednim
poinformowaniu dowódcy zmiany.
5.
W zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego dyrektor może ustalić odstępstwo
od wymogów, o których mowa w ust. 1 i 2.
§ 25.
1.
Klucze używane w jednostce organizacyjnej dzielą się na:
1)
klucze specjalne - klucze do bram, drzwi i krat wejściowych do budynków zakwaterowania
osadzonych, cel, magazynu uzbrojenia oraz innych drzwi i krat spełniających funkcje
ochronne, które użytkuje się zgodnie z następującymi zasadami:
a)
klucze specjalne powinny być zróżnicowane, ocechowane i ewidencjonowane; jeden klucz
specjalny nie może umożliwiać otwarcia drzwi i krat wejściowych do budynków i oddziałów
mieszkalnych oraz drzwi i krat przejściowych w ciągach komunikacyjnych, z zastrzeżeniem
lit. b,
b)
karta elektroniczna może umożliwiać otwarcie drzwi i krat wejściowych do budynków
i oddziałów mieszkalnych oraz drzwi i krat przejściowych w ciągach komunikacyjnych
tylko w zakresie niezbędnym do realizacji czynności służbowych wykonywanych przez
jej użytkownika,
c)
klucze znajdujące się na wyposażeniu stanowisk całodobowych przekazuje się funkcjonariuszowi
przejmującemu służbę na tym stanowisku,
d)
pozostałe klucze specjalne wydaje się użytkownikom za pokwitowaniem, na podstawie
książki rozkładu służby lub wykazu użytkowników,
e)
kluczy specjalnych nie wolno pozostawiać w miejscu dostępnym dla innych osób,
f)
kierownik jednostki organizacyjnej ustala klucze specjalne, sposób ich ocechowania
oraz zasady ich przekazywania innym osobom, a w przypadku kart elektronicznych określa
zasady ich ewidencjonowania, użytkowania i przechowywania,
g)
klucze specjalne niebędące w użytkowaniu są przechowywane w wartowni,
h)
klucze specjalne rezerwowe, w ilości zapewniającej otwarcie wszystkich przejść i pomieszczeń,
przechowuje się w podręcznym magazynie uzbrojenia dowódcy zmiany,
i)
z kluczy, o których mowa w lit. h, wyłącza się klucz rezerwowy do podręcznego magazynu
uzbrojenia dowódcy zmiany, który przechowuje się odpowiednio zabezpieczony w wartowni,
j)
w zakładach karnych typu zamkniętego oddziałowy nie może posiadać kluczy do drzwi
i krat wyjściowych z oddziału mieszkalnego; dyrektor może określić odstępstwo od tej
zasady;
2)
klucze zwykłe - klucze niewymienione w pkt 1; kierownik jednostki organizacyjnej określa
sposób postępowania z kluczami zwykłymi.
2.
W zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego dyrektor może określić odstępstwo
od zasad wymienionych w ust. 1.
§ 26.
Sterowniki otwierania i zamykania bram, drzwi i krat zabezpiecza się przed dostępem
osób nieupoważnionych.
§ 27.
1.
Dyrektor określa przedmioty niedozwolone, ustala sposób ich ocechowania i tryb kontroli,
wyznacza miejsca ich przechowywania oraz sposób postępowania z tymi przedmiotami.
2.
Wykaz przedmiotów, o których mowa w ust. 1, sporządza i podpisuje kierownik działu
sprawującego nadzór nad miejscem pracy osadzonego, a zatwierdza dyrektor.
§ 28.
Pojazd nienależący do Służby Więziennej lub organów bezpieczeństwa publicznego podczas
pobytu na terenie zakładu typu zamkniętego i półotwartego, jeżeli znajduje się w miejscu
dostępnym dla osadzonych, pozostaje pod stałym dozorem funkcjonariusza lub pracownika.
§ 29.
1.
Stan zabezpieczenia zakładu podlega inspekcji przez dyrektora, jego zastępcę, a także
funkcjonariuszy przez niego wyznaczonych. Dyrektor określa terminy inspekcji.
2.
Dyrektor okręgowy lub wyznaczeni funkcjonariusze, lub pracownicy przeprowadzają inspekcje
podległych jednostek organizacyjnych.
3.
Wyniki inspekcji odnotowuje się w książce przebiegu służby dowódcy zmiany.
§ 30.
Wuzasadnionych przypadkach do wszystkich jednostek organizacyjnych mogą wejść, a także
wykonywać czynności w ramach sprawowanego nadzoru, w porze dziennej i nocnej funkcjonariusze
i pracownicy na podstawie legitymacji służbowej.
§ 31.
Wochronie jednostki organizacyjnej można stosować w szczególności następujące zabezpieczenia
techniczno-ochronne:
1)
linię zewnętrzną ogrodzenia ochronnego, wykonaną z materiału pełnego albo materiałów
tworzących ogrodzenie ażurowe wyposażone w zabezpieczenia utrudniające jej pokonanie;
2)
linię wewnętrzną ogrodzenia ochronnego, którą może stanowić ogrodzenie pełne lub ażurowe,
albo oznaczoną w inny sposób;
3)
wygrodzenia wewnętrzne oddzielające poszczególne rejony jednostki organizacyjnej;
4)
bramy, drzwi i kraty zamontowane przy wejściach do jednostki organizacyjnej, poszczególnych
budynków, rejonów i cel oraz pomiędzy kondygnacjami budynków;
5)
kraty okienne oraz wewnętrzne kraty koszowe instalowane za drzwiami wejściowymi i
przed otworami okiennymi;
6)
przesłony i siatki, zabezpieczające otwory okienne;
7)
zamki i blokady do bram, drzwi i krat;
8)
agregat prądotwórczy lub inne zastępcze źródła energii elektrycznej i oświetlenia;
9)
zabezpieczenia studzienek, kanałów, urządzeń wentylacyjnych, rynien, instalacji odgromowych,
słupów, masztów antenowych, kominów i innych punktów wysokościowych, świetlików, wejść
na strychy i dachy oraz wejść do piwnic;
10)
urządzenia telewizji przemysłowej i urządzenia kontroli dostępu;
11)
urządzenia do kontroli osób, bagaży, pojazdów i ładunków;
12)
instalację przyzywową;
13)
środki łączności radiowej i przewodowej;
14)
środki alarmowania;
15)
sprzęt kwaterunkowy mocowany na stałe;
16)
inne mechaniczne, elektryczne, elektroniczne oraz budowlane zabezpieczenia techniczno-ochronne.
§ 32.
Wwartowni lub jej rejonie instaluje się wyłączniki energii elektrycznej dla zakładu
lub poszczególnych jego rejonów, jak również urządzenia umożliwiające przerwanie nadawania
programów przez radiowęzeł.
§ 33.
1.
W jednostkach organizacyjnych funkcjonariusze i pracownicy realizują czynności profilaktyczne
zmierzające do rozpoznania środowiska osadzonych oraz ich zamiarów godzących w porządek
i bezpieczeństwo, w szczególności przez:
1)
obserwowanie zachowań i relacji w środowisku osadzonych;
2)
rozpoznawanie struktur podkultury przestępczej;
3)
rozpoznawanie atmosfery i nastrojów wśród osadzonych oraz ich zamiarów godzących w
bezpieczeństwo jednostki.
2.
Dyrektor określa zasady i sposób gromadzenia, przetwarzania i przekazywania informacji
pozyskanych w wyniku realizacji czynności profilaktycznych.
§ 34.
Działania ochronne to czynności zmierzające do zapobiegania zagrożeniom bezpieczeństwa
jednostki organizacyjnej, w szczególności przez:
1)
użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego;
2)
ogłoszenie alarmu;
3)
zorganizowanie pościgu;
4)
wykorzystanie grup interwencyjnych;
5)
wzmocnienie sposobu ochrony.
§ 35.
1.
Działania ochronne podejmuje się niezwłocznie po uzyskaniu informacji o zagrożeniu
bezpieczeństwa jednostki organizacyjnej.
2.
Działaniami ochronnymi kieruje kierownik jednostki organizacyjnej. Do jego obowiązków
należy w szczególności:
1)
zarządzenie prowadzenia rejestru wydarzeń, otrzymanych meldunków i informacji oraz
wydanych poleceń; rejestr może być prowadzony przy użyciu środków audiowizualnych;
2)
wykorzystanie, w zależności od charakteru i rozmiaru zagrożenia oraz przewidywanego
zakresu działań, grup interwencyjnych.
§ 36.
1.
Sposoby ochrony w przypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa mogą podlegać
wzmocnieniu przez wprowadzenie dodatkowych przedsięwzięć ochronnych, a w szczególności
przez:
1)
zwiększenie składu zmiany, również o funkcjonariuszy spoza działu ochrony;
2)
wzmocnienie obsady stanowisk istniejących lub wystawienie dodatkowych;
3)
wprowadzenie dyżurów kadry kierowniczej.
2.
W przypadku wprowadzenia wzmocnienia sposobu ochrony dyrektor zakładu typu półotwartego
lub otwartego może na czas niezbędny wprowadzić do ochrony jednostki wybrane elementy
innych sposobów ochrony.
§ 37.
1.
Wzmocnienie sposobu ochrony, wykorzystanie funkcjonariuszy, a także środków i sprzętu
zarządza:
1)
Dyrektor Generalny - w każdej jednostce organizacyjnej;
2)
dyrektor okręgowy - w podległych jednostkach organizacyjnych;
3)
dyrektor - w podległym zakładzie;
4)
komendant ośrodka - w podległym ośrodku.
2.
Zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się w formie pisemnej, bez zbędnej zwłoki.
§ 38.
1.
Sprawność funkcjonariuszy i pracowników zakładu w działaniach ochronnych doskonali
się co najmniej raz w roku, w trakcie ćwiczeń przy udziale straży pożarnej i Policji
przeprowadzanych na podstawie konspektu sporządzonego przez kierownika działu ochrony
i zatwierdzonego przez dyrektora, uwzględniając w szczególności:
1)
stosowany sposób ochrony;
2)
występujące i przewidywane zagrożenia;
3)
wykorzystanie funkcjonariuszy i pracowników.
2.
Z przeprowadzonych ćwiczeń sporządza się sprawozdanie.
Rozdział 3
Zadania funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej oraz przywięziennych zakładów pracy
§ 39.
1.
Funkcjonariusze realizują ochronę jednostki organizacyjnej, pełniąc służbę na stanowiskach.
2.
Stanowiska dzielą się na uzbrojone i nieuzbrojone.
3.
Funkcjonariusz pełniący służbę na stanowisku uzbrojonym może pełnić ją samodzielnie
po odbyciu kursu przygotowawczego.
§ 40.
1.
Funkcjonariusze działu ochrony wykonują wyłącznie zadania ochronne.
2.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach dyrektor może powierzyć funkcjonariuszowi
wykonywanie innych zadań niż określone w ust. 1.
3.
W trakcie wykonywania zadań ochronnych funkcjonariusze są obowiązani do przestrzegania
instrukcji ochronnej jednostki organizacyjnej oraz instrukcji stanowiskowych.
§ 41.
Funkcjonariusz:
1)
pełniący służbę na stanowisku prowadzi obserwację wyznaczonego miejsca, odcinka lub
rejonu;
2)
wyposażony w urządzenia mechaniczne lub elektroniczne ma obowiązek wykorzystywania
ich do kontroli, o których mowa w § 67;
3)
niezwłocznie powiadamia dowódcę zmiany o wystąpieniu przyczyn uniemożliwiających dalsze
pełnienie służby;
4)
wykonując obowiązki związane z ochroną, nie może bez zezwolenia bezpośredniego przełożonego
opuścić stanowiska lub zaprzestać jego ochrony.
§ 42.
1.
Za ustalenie prawidłowego sposobu ochrony oraz jego realizację w jednostce organizacyjnej
odpowiada dyrektor.
2.
Dyrektor może podjąć decyzję o modyfikacji istniejącego sposobu ochrony, zapewniając
odpowiedni poziom bezpieczeństwa, wprowadzając stosowne zmiany w instrukcji ochronnej.
3.
Do zadań dyrektora w zakresie ochrony jednostki organizacyjnej należy w szczególności:
1)
zatwierdzenie instrukcji ochronnej oraz instrukcji stanowiskowych;
2)
zatwierdzanie rozkładu służby działu ochrony;
3)
organizowanie rozpoznania nastrojów i atmosfery wśród osadzonych oraz ich zamiarów
godzących w porządek i bezpieczeństwo;
4)
zarządzanie przeprowadzania kontroli generalnych;
5)
określanie sposobu zabezpieczenia:
a)
zatrudnienia, widzeń, spacerów, kąpieli, zakupów,
b)
zajęć szkolnych, kulturalno-oświatowych, z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz
posług religijnych, a także innych zbiorowych zajęć osadzonych.
§ 43.
1.
Do zadań kierownika działu ochrony należy w szczególności:
1)
opracowanie instrukcji ochronnej oraz instrukcji stanowiskowych;
2)
opracowywanie rozkładu czasu służby;
3)
nadzorowanie i kontrolowanie realizacji sposobu ochrony;
4)
sprawowanie nadzoru nad dokumentowaniem użycia lub wykorzystania środków przymusu
bezpośredniego i broni palnej;
5)
organizowanie szkolenia zawodowego funkcjonariuszy działu ochrony.
2.
Kierownik jednostki organizacyjnej dokonuje podziału obowiązków, o których mowa w
ust. 1, między kierownika działu ochrony i jego zastępcę.
3.
Obowiązki kierownika działu ochrony w oddziale zewnętrznym wykonuje kierownik oddziału.
§ 44.
1.
Do zadań dowódcy zmiany przy przyjęciu służby należy w szczególności:
1)
zapoznanie się z wydarzeniami w jednostce oraz poleceniami przełożonych;
2)
sprawdzenie stanu ewidencyjnego osadzonych;
3)
sprawdzenie ilości i stanu uzbrojenia oraz środków ochrony, znajdujących się w magazynie
podręcznym;
4)
przeprowadzenie odprawy zmiany.
2.
W czasie odprawy zmiany do zadań dowódcy zmiany należy w szczególności:
1)
sprawdzenie obecności funkcjonariuszy i ich zdolności do pełnienia służby;
2)
przekazanie poleceń przełożonych oraz zaznajomienie funkcjonariuszy z wydarzeniami
w jednostce;
3)
sprawdzenie u wybranych funkcjonariuszy znajomości obowiązków wynikających z przepisów
i instrukcji stanowiskowych.
§ 45.
Do zadań dowódcy zmiany w czasie pełnienia służby należy w szczególności:
1)
organizacja i nadzór nad przeprowadzeniem apelu;
2)
rozprowadzanie funkcjonariuszy na stanowiska uzbrojone oraz nadzór nad przekazywaniem
tych stanowisk;
3)
kontrolowanie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy;
4)
kontrolowanie ruchu osadzonych, osób i pojazdów;
5)
kontrolowanie zabezpieczenia osadzonych;
6)
odnotowanie w książce przebiegu służby stwierdzonych nieprawidłowości, braków i usterek
w zakresie zabezpieczeń techniczno-ochronnych, a w przypadku gdy godzą one w bezpieczeństwo
zakładu - niezwłoczne meldowanie o tym kierownikowi jednostki organizacyjnej;
7)
nadzór nad realizacją ustalonego porządku wewnętrznego;
8)
organizowanie kontroli osadzonego wydawanego w konwój oraz kontroli jego bagażu;
9)
nadzorowanie użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego.
§ 46.
1.
Dowódcy zmiany w czasie służby nie wolno:
1)
opuszczać terenu zakładu bez zgody kierownika jednostki organizacyjnej;
2)
zmniejszać ustalonych instrukcją ochronną liczby stanowisk, z wyjątkiem sytuacji stanowiących
zagrożenie dla życia lub zdrowia funkcjonariusza albo osadzonego;
3)
opuszczać wartowni bez pozostawienia swojego zastępcy, a w przypadku braku etatowego
zastępcy - wyznaczonego funkcjonariusza;
4)
poruszać się poza wartownią bez środka łączności.
2.
W zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego dyrektor może określić odstępstwo
od wymogów określonych w ust. 1 pkt 3, z zastrzeżeniem konieczności zapewnienia stałej
łączności z dowódcą zmiany.
§ 47.
W uzasadnionych przypadkach dowódca zmiany może zmienić podległym funkcjonariuszom
przydział stanowisk ustalony w książce rozkładu służby. Dokonanie zmian dokumentuje
w książce przebiegu służby dowódcy zmiany.
§ 48.
Kierownik jednostki organizacyjnej w porozumieniu z kierownikiem działu ochrony dokonuje
podziału zadań, o których mowa w § 44 ust. 1 i § 45, między dowódcę zmiany a jego
zastępcę.
§ 49.
1.
Do zadań funkcjonariusza pełniącego służbę w oddziale mieszkalnym, zwanego dalej „oddziałowym”,
przy przyjęciu służby należy w szczególności:
1)
zapoznanie się z wydarzeniami w oddziale mieszkalnym i poleceniami przełożonych;
2)
porównanie stanu faktycznego osadzonych ze stanem ewidencyjnym.
2.
Do zadań oddziałowego w czasie pełnienia służby w porze dziennej należy w szczególności:
1)
kontrola osadzonych;
2)
kontrola cel i pomieszczeń oddziału mieszkalnego według planu;
3)
kontrola zachowania osadzonych, niedopuszczanie do zachowań godzących w porządek i
bezpieczeństwo zakładu;
4)
egzekwowanie od osadzonych przestrzegania porządku wewnętrznego i obowiązków wynikających
z kodeksu oraz regulaminów organizacyjno-porządkowych wykonywania kary pozbawienia
wolności lub tymczasowego aresztowania;
5)
bezzwłoczne informowanie dowódcy zmiany w razie wystąpienia zagrożeń bezpieczeństwa
w oddziale mieszkalnym albo zdrowia lub życia osadzonych;
6)
przekazywanie przełożonym i wychowawcy informacji osobopoznawczych o osadzonych oraz
spostrzeżeń dotyczących nastrojów i atmosfery;
7)
przyjmowanie zgłoszeń od osadzonych;
8)
nadzorowanie wydawania posiłków osadzonym;
9)
sprawdzenie w oddziale mieszkalnym stanu zabezpieczeń techniczno-ochronnych w celach
i innych pomieszczeniach;
10)
znajomość aktualnego stanu liczbowego osadzonych.
3.
Do zadań oddziałowego w czasie pełnienia służby w porze nocnej, oprócz wymienionych
w ust. 2 pkt 3-7, należy w szczególności:
1)
sprawdzenie po apelu wieczornym zamknięcia drzwi cel i pomieszczeń oraz krat wyjściowych
z oddziału;
2)
kontrolowanie, w nieregularnych odstępach czasu, nie rzadziej niż co dwie godziny,
zachowania osadzonych w celach oraz zwiększanie częstotliwości kontroli, jeżeli taka
konieczność wynika z własnych spostrzeżeń lub poleceń przełożonych.
4.
Oddziałowy, pełniąc służbę w oddziale szpitalnym, niezależnie od zadań określonych
w ust. 2 i 3 stosuje się do zaleceń lekarza dotyczących postępowania z osadzonym w
procesie leczenia.
§ 50.
Do zadań funkcjonariusza dozorującego osadzonego podczas jego przemieszczania się
po terenie jednostki organizacyjnej lub doprowadzającego interesantów, zwanego „doprowadzającym”,
należy w szczególności:
1)
sprawdzanie stanu liczbowego osadzonych, pokwitowanie ich przejęcia, pobieranie oraz
odprowadzanie;
2)
dokonywanie wspólnie z funkcjonariuszem przekazującym kontroli osadzonego;
3)
dozorowanie osadzonego;
4)
niedopuszczanie do zachowań godzących w porządek i bezpieczeństwo zakładu;
5)
pouczanie interesanta o zasadach zachowania i poruszania się po terenie jednostki
organizacyjnej.
§ 51.
1.
Do zadań funkcjonariusza sprawującego bezpośrednią opiekę nad psami, zwanego dalej
„przewodnikiem”, należy w szczególności:
1)
tresowanie psów;
2)
pielęgnowanie, karmienie i dbanie o stan zdrowia psów;
3)
konserwowanie oporządzenia, sprzętu do tresury oraz urządzeń niezbędnych do wykorzystania
psów.
2.
W czasie patrolowania terenu jednostki organizacyjnej przewodnik prowadzi psa służbowego
w kagańcu i na uwięzi.
§ 52.
Do zadań funkcjonariusza pełniącego służbę przy wejściu do jednostki organizacyjnej,
zwanego „bramowym”, należy w szczególności:
1)
niedopuszczanie do nieuzasadnionego pozostawiania otwartej bramy oraz drzwi i krat
przejściowych w rejonie wejścia;
2)
prowadzenie ewidencji pojazdów przejeżdżających przez bramę jednostki organizacyjnej
oraz sprawdzanie ich ładunków.
§ 53.
Do zadań funkcjonariusza dozorującego spacery osadzonych, zwanego dalej „spacerowym”,
należy w szczególności:
1)
sprawdzenie, przed rozpoczęciem spaceru oraz po jego zakończeniu w danym dniu, zabezpieczeń
techniczno-ochronnych placu spacerowego, a także sprawdzenie, czy nie znajdują się
tam przedmioty niedozwolone;
2)
sprawdzanie stanu liczbowego osadzonych w grupie spacerowej;
3)
pouczanie osadzonych o możliwości wcześniejszego zakończenia spaceru w razie naruszenia
ustalonego sposobu jego odbywania;
4)
dozorowanie osadzonych w czasie spaceru, egzekwowanie od nich wymogów w zakresie porządku
i bezpieczeństwa.
§ 54.
Do zadań funkcjonariusza pełniącego służbę przy udzielaniu widzeń, zwanego „widzeniowym”,
należy w szczególności:
1)
sprawdzanie stanu zabezpieczeń techniczno-ochronnych znajdujących się w pomieszczeniach,
w których udziela się widzeń, przed ich rozpoczęciem i po ich zakończeniu w danym
dniu;
2)
sprawdzanie tożsamości osadzonego po jego doprowadzeniu i przed odprowadzeniem z pomieszczenia,
w którym udziela się widzenia;
3)
prowadzenie ewidencji osadzonych, którym są udzielane widzenia;
4)
znajomość stanu liczbowego osadzonych przebywających w pomieszczeniach, w których
odbywają się widzenia;
5)
pouczanie osadzonych i osób odwiedzających o możliwości przerwania widzenia lub zakończenia
go przed czasem w razie naruszenia ustalonego sposobu jego odbywania;
6)
przestrzeganie ustalonego czasu oraz sposobu udzielania widzeń.
§ 55.
Do zadań funkcjonariusza pełniącego służbę na stanowisku monitorowego należy:
1)
stałe obserwowanie zachowania osadzonych;
2)
obserwacja wyznaczonych rejonów zakładu, z zastrzeżeniem pkt 1;
3)
niezwłoczne meldowanie dowódcy zmiany o niesprawności systemu monitorowania oraz zachowaniach
godzących w porządek i bezpieczeństwo zakładu.
§ 56.
Do zadań funkcjonariusza lub pracownika dozorującego osadzonych zatrudnionych na terenie
zakładu, zwanego „dozorującym zatrudnionych”, oraz funkcjonariusza konwojującego osadzonych
w miejscu zatrudnienia poza terenem zakładu, zwanego dalej „konwojentem grupy roboczej”,
należy w szczególności:
1)
pobranie osadzonego, pokwitowanie jego przejęcia oraz odprowadzenie go po zakończeniu
pracy;
2)
dokonywanie, wspólnie z funkcjonariuszem przekazującym lub przyjmującym, kontroli
osadzonego;
3)
patrolowanie miejsca zatrudnienia i sprawdzanie stanu liczbowego osadzonych oraz kontrolowanie
stanu zabezpieczeń techniczno-ochronnych znajdujących się w rejonie zatrudnienia osadzonego;
4)
niedopuszczanie do samowolnego opuszczania przez osadzonego wyznaczonego stanowiska
pracy;
5)
niedopuszczanie do zachowań godzących w porządek i bezpieczeństwo.
§ 57.
Do zadań funkcjonariusza pełniącego służbę patrolową na terenie jednostki organizacyjnej,
zwanego „patrolowym”, należy w szczególności:
1)
patrolowanie wyznaczonego rejonu;
2)
niedopuszczanie do niekontrolowanego ruchu osadzonych lub osób postronnych;
3)
utrzymywanie łączności z dowódcą zmiany;
4)
bezzwłoczne meldowanie dowódcy zmiany o sytuacjach mogących stanowić zagrożenie dla
bezpieczeństwa jednostki organizacyjnej.
§ 58.
1.
Do zadań funkcjonariusza pełniącego służbę na stanowisku uzbrojonym w ochronie terenu
jednostki organizacyjnej, zwanego dalej „wartownikiem”, należy w szczególności:
1)
wydawanie poleceń osobom wkraczającym w rejon stanowiska;
2)
zezwalanie na wejście na pas ochronny lub w wyznaczony rejon wyłącznie dowódcy zmiany
oraz osobom mu towarzyszącym, a w uzasadnionych przypadkach także innym osobom po
uzyskaniu zgody dowódcy zmiany;
3)
meldowanie dowódcy zmiany o zachowaniach godzących w bezpieczeństwo lub porządek;
4)
utrzymywanie broni w stałej gotowości do użycia;
5)
pełnienie służby z zachowaniem zasad bezpieczeństwa określonych w instrukcji dla danego
wzoru broni.
2.
Wartownik osobę znajdującą się na pasie ochronnym lub w wyznaczonym rejonie niewymienioną
w ust. 1 pkt 2 wzywa do zatrzymania komendą: „Stój! W tył zwrot!” i natychmiast powiadamia
o tym dowódcę zmiany lub funkcjonariusza pełniącego służbę w wartowni.
3.
W warunkach ograniczonej widoczności wartownik wzywa osoby zbliżające się do stanowiska
uzbrojonego do zatrzymania komendą: „Stój! Kto idzie?”, a następnie wzywa określoną
osobę do podejścia w celu rozpoznania komendą: „Zbliżyć się do mnie, pozostałe osoby
pozostają na miejscu”. Po rozpoznaniu osób uprawnionych do wejścia na pas ochronny
lub w wyznaczony rejon zezwala im na przejście komendą: „Droga wolna”. W przypadku
nierozpoznania osoby postępuje jak w ust. 2.
§ 59.
1.
Do zadań dowódcy konwoju należy w szczególności:
1)
sprawdzenie stanu zabezpieczeń techniczno-ochronnych pojazdu konwojowego;
2)
sprawdzenie tożsamości osadzonego oraz rozmieszczenie go w pojeździe konwojowym;
3)
przekazanie osadzonego wraz z dokumentacją i depozytami we wskazanym zakładzie;
4)
ostrzeżenie osadzonego o możliwości użycia środków przymusu bezpośredniego lub broni
palnej;
5)
prowadzenie książki przebiegu służby konwojowej w przypadku konwojowania realizowanego
na innej podstawie niż polecenie dyrektora;
6)
podejmowanie i organizowanie działań ochronnych w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa
konwoju;
7)
podejmowanie decyzji o użyciu sygnałów świetlnych i dźwiękowych.
2.
Do zadań dowódcy konwoju kolumny samochodowej należy w szczególności:
1)
wyznaczenie dowódcy każdego pojazdu;
2)
ustalenie z dowódcami trasy przejazdu;
3)
ustalenie sposobu porozumiewania się między dowódcami poszczególnych pojazdów;
4)
omówienie z dowódcami zasad działania w razie zagrożenia bezpieczeństwa realizowanego
konwojowania;
5)
określenie organizacji ochrony w miejscu postoju.
§ 60.
Do zadań konwojenta należy w szczególności:
1)
obserwowanie zachowania osadzonego;
2)
niedopuszczanie do kontaktów osadzonego z osobami postronnymi;
3)
pozostawanie w stałej gotowości do przeciwdziałania zagrożeniom bezpieczeństwa realizowanego
konwojowania;
4)
niezezwalanie osadzonym na zmianę miejsc w pojeździe konwojowym.
§ 61.
W czasie organizacji i realizacji konwojowania nie wolno udzielać osobom nieupoważnionym
informacji o konwojowaniu oraz wykonywać innych czynności niż te wynikające z realizacji
konwojowania.
§ 62.
Zadania dla rezerwy składu zmiany w normalnym toku służby określa dowódca zmiany.
§ 63.
1.
Funkcjonariusz lub pracownik przed objęciem służby lub rozpoczęciem pracy na stanowisku
ma obowiązek zapoznać się z instrukcją stanowiskową.
2.
Funkcjonariusze i pracownicy spoza działu ochrony realizują obowiązki wynikające z
ustalonego sposobu ochrony w zakresie określonym w instrukcjach stanowiskowych.
§ 64.
1.
Funkcjonariusz lub pracownik, obejmując stanowisko, sprawdza liczbę osadzonych, stan
i ilość dokumentów, stan i ilość środków sygnalizacji i łączności oraz sprzętu i urządzeń
przeciwpożarowych znajdujących się w rejonie jego stanowiska, ilość kluczy specjalnych
oraz, z zastrzeżeniem § 49 ust. 2 pkt 9, stan zabezpieczeń techniczno-ochronnych.
2.
Funkcjonariusz lub pracownik niezwłocznie melduje przełożonemu o stwierdzonych nieprawidłowościach,
brakach lub usterkach w zakresie, o którym mowa w ust. 1.
§ 65.
1.
W przypadku ucieczki osadzonego funkcjonariusz ma obowiązek podjąć pościg, jeżeli
zbieg znajduje się w polu widzenia lub znany jest kierunek jego ucieczki, o ile nie
jest to sprzeczne z innymi obowiązkami ochronnymi.
2.
Po uzyskaniu wiadomości o ucieczce kierownik jednostki organizacyjnej lub upoważniony
funkcjonariusz bezzwłocznie powiadamia o tym zdarzeniu właściwą miejscowo jednostkę
Policji oraz jednostkę Policji w miejscu zamieszkania zbiega, a po ustaleniu czasu
i kierunku ucieczki organizuje pościg.
Rozdział 4
Sposób postępowania z osobami osadzonymi w zakładach karnych i aresztach śledczych, w tym podczas ich konwojowania
§ 66.
1.
Funkcjonariusze i pracownicy w postępowaniu z osadzonymi powinni zachować ostrożność,
mając na uwadze możliwość agresji z ich strony, a także postępowania naruszającego
porządek lub bezpieczeństwo.
2.
Funkcjonariusze i pracownicy mają obowiązek przeciwdziałania postępowaniu naruszającemu
ustalony porządek lub bezpieczeństwo jednostki organizacyjnej oraz niezwłocznego meldowania
o takich zdarzeniach właściwemu przełożonemu lub dowódcy zmiany.
§ 67.
Wjednostce organizacyjnej przeprowadza się następujące kontrole:
1)
osobistą lub pobieżną osadzonego;
2)
cel i innych pomieszczeń w oddziałach mieszkalnych;
3)
pomieszczeń poza oddziałami mieszkalnymi;
4)
paczek i przedmiotów;
5)
pojazdów;
6)
generalną.
§ 68.
Kontrolę osobistą przeprowadza się w następujący sposób:
1)
osadzony opróżnia kieszenie, zdejmuje obuwie, odzież oraz bieliznę;
2)
obuwie, odzież oraz bieliznę poddaje się kontroli;
3)
funkcjonariusz dokonuje oględzin jamy ustnej, nosa, uszu, włosów oraz oględzin ciała;
4)
oględziny ciała mogą polegać również na pochyleniu się lub przykucnięciu w celu sprawdzenia
okolic odbytu i genitaliów;
5)
w trakcie kontroli osadzony powinien być częściowo ubrany; funkcjonariusz najpierw
kontroluje część odzieży, a przed kontrolą kolejnej części osadzony może się ubrać;
6)
podczas oględzin funkcjonariusz nie powinien dotykać osadzonego.
§ 69.
1.
Kontrola pobieżna polega na powierzchownym sprawdzeniu odzieży, obuwia i przedmiotów
posiadanych przez osadzonego.
2.
Kontrolę pobieżną przeprowadza się w szczególności:
1)
każdorazowo po wyjściu i przy powrocie do celi;
2)
przed opuszczeniem miejsca zatrudnienia i po powrocie do niego.
3.
W zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego dyrektor może określić odstępstwo
od zasad określonych w ust. 2.
4.
W zakładzie karnym typu zamkniętego dyrektor może określić odstępstwo od zasady określonej
w ust. 2 pkt 1 w przypadku zastosowania art. 90 pkt 1 kodeksu.
§ 70.
Kontrolę cel i innych pomieszczeń w oddziałach mieszkalnych przeprowadza się w następujący
sposób:
1)
wyznaczony funkcjonariusz opracowuje plan kontroli cel i innych pomieszczeń zatwierdzany
przez dyrektora lub upoważnionego funkcjonariusza;
2)
opracowując plan, o którym mowa w pkt 1, należy w szczególności:
a)
zachować zróżnicowaną częstotliwość kontroli,
b)
objąć kontrolą wszystkie pomieszczenia, w których przebywają osadzeni bez dozoru funkcjonariusza,
c)
zachować zwiększoną częstotliwość kontroli w celach i innych pomieszczeniach, których
ściany stanowią część ogrodzenia ochronnego zakładu;
3)
w czasie kontroli zwraca się uwagę w szczególności na:
a)
stan zabezpieczeń techniczno-ochronnych,
b)
stan podłóg, ścian i stropów,
c)
stan i miejsce usytuowania sprzętu kwaterunkowego,
d)
ilość odzieży i obuwia,
e)
stan, ilość i rodzaj posiadanych przez osadzonych przedmiotów,
f)
stan, ilość i rodzaj narzędzi wydanych osadzonym do użytku,
g)
stan zagrożenia pożarowego;
4)
funkcjonariusze zakładu mają prawo zatrzymać znajdujące się w celi przedmioty celem
ustalenia zasadności ich posiadania lub poddania szczegółowej kontroli;
5)
pomieszczenia, w których osadzeni przebywają czasowo, poddaje się kontroli przed ich
przybyciem i po ich wyjściu.
§ 71.
Kontrolę pomieszczeń poza oddziałami mieszkalnymi, w których przebywają osadzeni,
wykonuje się przed ich przybyciem i po ich wyjściu.
§ 72.
1.
Kontrola generalna polega, w szczególności, na przeprowadzeniu w jednym czasie kontroli:
1)
osobistej wszystkich osadzonych;
2)
cel mieszkalnych;
3)
pomieszczeń, w których osadzeni przebywają stale lub czasowo.
2.
Kontrolą generalną kieruje dyrektor lub wyznaczony przez niego funkcjonariusz, który
dokonuje podziału osób biorących udział w kontroli na grupy, wyznacza ich dowódców
i określa zadania.
3.
W kontroli generalnej biorą udział wszyscy funkcjonariusze i pracownicy, którzy mają
taki obowiązek zawarty w umowie o pracę, o ile nie wykonują w tym czasie innych zadań
określonych przez kierownika jednostki organizacyjnej.
4.
W czasie trwania kontroli generalnej ruch osadzonych ogranicza się do niezbędnych
potrzeb.
5.
Z kontroli sporządza się protokół zbiorczy.
6.
Dyrektor może podjąć decyzję o kontroli wyznaczonego rejonu, pawilonu lub oddziału
mieszkalnego jednostki organizacyjnej. W trakcie tej kontroli osadzonych poddaje się
kontroli osobistej oraz stosuje zasady, o których mowa w § 70 pkt 3.
§ 73.
1.
Podstawą wypuszczenia na zewnątrz zakładu osadzonego konwojowanego oraz osadzonego
uprawnionego do samodzielnego przebywania poza terenem jednostki organizacyjnej jest
przepustka.
2.
Dowódca konwoju posiada przepustkę albo wykaz transportowy lub wykaz osadzonych.
3.
W oddziale zewnętrznym lub oddziale tymczasowego zakwaterowania skazanych przepustkę
oraz wykaz osadzonych podpisuje upoważniony przez dyrektora funkcjonariusz.
4.
Grupa skazanych uprawniona do samodzielnego przebywania poza terenem jednostki organizacyjnej
może ją opuścić na podstawie przepustki, o której mowa w ust. 1.
5.
Osadzonemu na czas samodzielnego pobytu poza terenem jednostki organizacyjnej wydaje
się kartę tożsamości.
§ 74.
Zatrudnienie osadzonych może być realizowane:
1)
w pełnym systemie konwojowania;
2)
w zmniejszonym systemie konwojowania;
3)
bez konwojenta.
§ 75.
Wpełnym systemie konwojowania w szczególności:
1)
rejon zatrudnienia zabezpiecza się ogrodzeniem ochronnym;
2)
wewnątrz rejonu zatrudnienia wyznacza się wyłącznie stanowiska nieuzbrojone;
3)
wzdłuż linii ogrodzenia ochronnego można wyznaczyć stanowiska uzbrojone.
§ 76.
Wzmniejszonym systemie konwojowania:
1)
konwojenta można wyposażyć w broń palną;
2)
grupa robocza może być podzielona na podgrupy.
§ 77.
Zatrudnienie bez konwojenta organizuje się w grupach lub na pojedynczych stanowiskach
pracy.
§ 78.
1.
W protokole rozpoznania miejsca pracy osadzonych określa się:
1)
sposób konwojowania i liczbę konwojentów, z uwzględnieniem czasu i miejsca pracy oraz
kategorii i liczby zatrudnionych osadzonych;
2)
obowiązki i wyposażenie konwojentów grupy roboczej;
3)
środki łączności i sposób alarmowania.
2.
Obowiązki konwojenta grupy roboczej określa się w instrukcji stanowiskowej.
§ 79.
Konwojent grupy roboczej na czas konwojowania otrzymuje przepustkę lub wykaz zatrudnionych
osadzonych.
§ 80.
Dyrektor ustala plan kontroli miejsc pracy osadzonych zatrudnionych poza terenem zakładu
oraz wyznacza funkcjonariuszy do ich realizacji.
§ 81.
Wumowie z kontrahentem zatrudniającym osadzonego określa się w szczególności:
1)
obowiązki w zakresie współdziałania z funkcjonariuszem kontrolującym miejsce pracy;
2)
zakres zadań ochronnych;
3)
pracownika odpowiedzialnego za bezpośredni nadzór nad pracą osadzonego.
§ 82.
Zatrudnienie osadzonego poza ustalonymi godzinami jego pracy, a także w odmiennych
niż ustalone warunkach wymaga każdorazowo zgody dyrektora i określenia przez niego
sposobu dozorowania lub konwojowania zatrudnionego.
§ 83.
1.
Dyrektor albo osoba przez niego upoważniona wyznacza skład konwoju oraz podejmuje
decyzję o jego uzbrojeniu i wyposażeniu.
2.
Wyposażenie i uzbrojenie ustala się w zależności od warunków i trasy konwojowania,
odległości do miejsca przeznaczenia, a także liczby osadzonych oraz ich zagrożenia
dla bezpieczeństwa realizowanego konwojowania.
§ 84.
1.
Do konwojowania jednego osadzonego lub grupy do 10 osadzonych wyznacza się co najmniej
dwóch konwojentów.
2.
W zakładzie karnym typu zamkniętego w sytuacji zagrożenia życia osadzonego dyrektor
lub osoba go zastępująca może podjąć decyzję o konwojowaniu osadzonego w czasie przewożenia
go pojazdem zespołu ratownictwa medycznego przez jednego funkcjonariusza.
3.
Skazany zakwalifikowany do odbywania kary w zakładzie typu półotwartego lub otwartego
może być konwojowany przez jednego funkcjonariusza.
4.
Skazany zakwalifikowany do odbywania kary w zakładzie typu półotwartego zatrudniony
bez konwojenta lub skazany zakwalifikowany do odbywania kary w zakładzie typu otwartego
może w przypadku korzystania z zabiegów lub hospitalizowania w pozawięziennym podmiocie
leczniczym udać się do tego podmiotu bez konwojenta.
5.
W przypadku konwojowania skazanych, o których mowa w ust. 3, konwojent może być nieuzbrojony.
§ 85.
Wszczególnie uzasadnionych przypadkach osadzony przebywający w szpitalu pozawięziennym
może być konwojowany przez funkcjonariuszy z innej - najbliższej ze względu na położenie
podmiotu wykonującego działalność leczniczą - jednostki organizacyjnej.
§ 86.
Kierownik działu ochrony lub upoważniony przez niego funkcjonariusz przekazuje informację
dowódcy konwoju innego niż Służby Więziennej dotyczące charakterystyki konwojowanego
osadzonego niebezpiecznego.
§ 87.
Konwojowanie pieszo odbywa się pojedynczo lub w grupie w szyku zwartym w kolumnie
marszowej, zgodnie z przepisami o ruchu pieszym na drogach publicznych.
§ 88.
1.
Do konwojowania osadzonego niebezpiecznego wykorzystuje się pojazd używany do celów
specjalnych - pojazd operacyjno-konwojowy.
2.
Konwojowanie osadzonych niebezpiecznych odbywa się pojedynczo lub w grupach nie większych
niż trzyosobowe.
3.
Konwojowanie grupy osadzonych niebezpiecznych realizuje Grupa Interwencyjna Służby
Więziennej.
§ 89.
1.
Cele wyznaczone do wykonywania kary dyscyplinarnej umieszczenia w celi izolacyjnej
wyposaża się w wewnętrzne kraty zainstalowane za drzwiami wejściowymi i przed otworami
okiennymi.
2.
Okna celi, o której mowa w ust. 1, wyposaża się w siatki oraz przesłony.
3.
Sprzęt kwaterunkowy stanowiący wyposażenie celi, o której mowa w ust. 1, jest trwale
mocowany.
§ 90.
1.
W uzasadnionym przypadku osadzonego ukaranego karą dyscyplinarną umieszczenia w celi
izolacyjnej można umieścić w innej celi niż określona w § 89.
2.
W celu zapewnienia porządku, bezpieczeństwa lub powierzchni mieszkalnej, o której
mowa w art. 110 § 2 kodeksu, dyrektor może podjąć decyzję o umieszczeniu w celi izolacyjnej
osadzonego nieukaranego karą dyscyplinarną umieszczenia w takiej celi.
§ 91.
Wniosek w sprawie zakwalifikowania osadzonego do osadzonych niebezpiecznych sporządza
kierownik działu ochrony.
§ 92.
1.
Kierownik działu ochrony sporządza w dwóch egzemplarzach kartę osadzonego niebezpiecznego,
której jeden egzemplarz otrzymuje dowódca zmiany, a drugi - oddziałowy pełniący służbę
w oddziale, w którym jest umieszczony osadzony niebezpieczny.
2.
Oddziałowy zapoznaje każdego funkcjonariusza i pracownika pozostającego w bezpośrednim
kontakcie z osadzonym niebezpiecznym z informacjami zawartymi w karcie, o której mowa
w ust. 1.
§ 93.
1.
Osadzonego niebezpiecznego umieszcza się w celi usytuowanej w oddziale przeznaczonym
dla tej kategorii osadzonych.
2.
Osadzonego niebezpiecznego przebywającego w oddziale szpitalnym, ośrodku diagnostycznym
lub odbywającego karę w systemie terapeutycznym można umieścić w celi usytuowanej
w oddziale nieprzeznaczonym dla osadzonych niebezpiecznych.
§ 94.
1.
Celę mieszkalną dla osadzonego niebezpiecznego wyposaża się w szczególności w:
1)
wewnętrzne kraty zainstalowane za drzwiami wejściowymi i przed otworami okiennymi;
2)
siatki i przesłony montowane w otworach okiennych;
3)
kraty okienne ze stali o podwyższonej wytrzymałości na przecinanie lub zabezpieczone
elektronicznie;
4)
sprzęt kwaterunkowy trwale mocowany.
2.
Zabezpieczenia techniczno-ochronne, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 oraz w § 89 ust.
1 i 2, można zastąpić innymi zabezpieczeniami, które będą odpowiednio spełniać ich
zadania ochronne.
§ 95.
1.
Celę mieszkalną oraz miejsca i pomieszczenia, w których przebywa osadzony niebezpieczny,
kontroluje się codziennie.
2.
Celę i pomieszczenia, w których przebywa osadzony niebezpieczny, otwiera się w szczególności:
1)
w porze dziennej w obecności co najmniej dwóch funkcjonariuszy;
2)
w porze nocnej i w czasie apelów w obecności co najmniej trzech funkcjonariuszy;
3)
w przypadku zagrożenia życia osadzonego funkcjonariusz, w obecności drugiego funkcjonariusza,
może podjąć decyzję o otwarciu celi w porze nocnej, z zachowaniem zasad bezpieczeństwa
osobistego, po uprzednim poinformowaniu dowódcy zmiany.
3.
O zamiarze wypuszczenia osadzonego niebezpiecznego z oddziału mieszkalnego i o jego
powrocie na ten oddział powiadamia się dowódcę zmiany.
4.
O zamiarze wypuszczenia z celi mieszkalnej osadzonego niebezpiecznego odbywającego
karę w systemie terapeutycznym, przebywającego w oddziale szpitalnym lub w ośrodku
diagnostycznym i o jego powrocie powiadamia się dowódcę zmiany.
§ 96.
1.
Miejsca i pomieszczenia dla osadzonego niebezpiecznego wyznaczone do pracy, nauki,
widzeń, czynności procesowych, odprawiania nabożeństw, na spotkania religijne oraz
zajęcia kulturalno-oświatowe, z zakresu kultury fizycznej i sportu wyposaża się odpowiednio
w zabezpieczenia techniczno-ochronne, o których mowa w § 94 ust. 1 pkt 1-3.
2.
Plac spacerowy przeznaczony dla osadzonego niebezpiecznego:
1)
nie może przylegać do linii zewnętrznej ogrodzenia;
2)
może stanowić linię ogrodzenia wewnętrznego zakładu, jeżeli ogrodzenie placu spacerowego
wykonane jest z materiału pełnego;
3)
zabezpiecza się w szczególności przez przykrycie go metalowymi prętami.
3.
W oddziale dla osadzonych niebezpiecznych w porze dziennej pełni służbę dwóch funkcjonariuszy.
§ 97.
1.
W czasie wykonywania obowiązków służbowych w bezpośrednim kontakcie z osadzonym niebezpiecznym
funkcjonariusze wykonujący zadania ochronne są wyposażeni w osobiste sygnalizatory
alarmowe oraz środki przymusu bezpośredniego.
2.
Ilość i rodzaj środków przymusu bezpośredniego, środków ochrony oraz innego wyposażenia
określa dyrektor.
§ 98.
1.
Decyzję w sprawie rozmieszczenia osadzonego niebezpiecznego podejmuje kierownik działu
ochrony w uzgodnieniu z kierownikiem działu penitencjarnego lub ewidencji.
2.
W celi mieszkalnej nie można umieszczać więcej niż trzech osadzonych niebezpiecznych
ani osadzać ich wspólnie z innymi osadzonymi.
3.
W celu zapewnienia porządku, bezpieczeństwa lub powierzchni mieszkalnej, o której
mowa w art. 110 § 2 kodeksu, dyrektor może podjąć decyzję o umieszczeniu w celi dla
osadzonych niebezpiecznych innych osadzonych, z zastrzeżeniem ust. 2. W takim przypadku
zachowanie osadzonego umieszczonego w celi dla osadzonych niebezpiecznych nie podlega
monitorowaniu, chyba że zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 116 § 5a kodeksu.
§ 99.
1.
Dopuszcza się poruszanie osadzonych niebezpiecznych w grupach nie większych niż trzyosobowe.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, dozór funkcjonariuszy należy wzmocnić.
3.
Poza celą mieszkalną oraz miejscami i pomieszczeniami, o których mowa w § 96 ust.
1 i 2, osadzony niebezpieczny pozostaje pod bezpośrednim dozorem co najmniej dwóch
funkcjonariuszy.
4.
Na trasie poruszania się osadzonego niebezpiecznego wstrzymuje się ruch innych osadzonych.
§ 100.
Osadzony niebezpieczny nie może być zatrudniony poza oddziałem przeznaczonym dla tej
kategorii osadzonych oraz przy pracach wymagających posługiwania się przedmiotami
niedozwolonymi.
§ 101.
Osadzony niebezpieczny dokonuje w zakładzie zakupów przez złożenie zamówienia wyznaczonemu
funkcjonariuszowi lub pracownikowi. Zamówione przedmioty dostarcza się osadzonemu
do celi mieszkalnej.
§ 102.
1.
Ruch osadzonych po terenie zakładu:
1)
jest zorganizowany oraz dozorowany przez funkcjonariuszy lub pracowników;
2)
podlega ewidencji.
2.
W zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego dyrektor może określić odstępstwo
od zasad określonych w ust. 1.
§ 103.
1.
Ewidencja ruchu osadzonych jest prowadzona w oddziałowej książce ruchu.
2.
W zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego dyrektor może określić odstępstwo
od wymogów określonych w ust. 1.
§ 104.
1.
Osadzeni zatrudnieni na terenie jednostki organizacyjnej pozostają pod dozorem wyznaczonego
funkcjonariusza lub pracownika.
2.
W przypadku konieczności opuszczenia miejsca zatrudnienia przez osobę, o której mowa
w ust. 1, obowiązki, o których mowa w § 56 pkt 3, przejmuje wyznaczony pracownik lub
funkcjonariusz.
3.
W zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego dyrektor może określić odstępstwo
od zasad określonych w ust. 1.
§ 105.
1.
Apel przeprowadza się, sprawdzając zgodność stanu faktycznego osadzonych ze stanem
ewidencyjnym.
2.
W czasie apelu stosuje się następujące przedsięwzięcia ochronne:
1)
wstrzymuje się ruch osadzonych w zakładzie;
2)
wyznacza się funkcjonariusza wyposażonego w bezprzewodowe środki łączności do ubezpieczania
apelu na zewnątrz oddziału mieszkalnego lub w miejscu niedostępnym dla osadzonych,
który dysponuje kluczami do drzwi i krat wejściowych;
3)
o rozpoczęciu i zakończeniu apelu w danym oddziale mieszkalnym prowadzący apel informuje
funkcjonariusza pozostającego w wartowni;
4)
otwiera się kolejno drzwi tylko jednej celi lub innych pomieszczeń.
3.
W zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego dyrektor może ustalić odstępstwo
od wymogów, o których mowa w ust. 2.
§ 106.
1.
Spacery osadzonych odbywają się na wyznaczonych placach pod dozorem spacerowego.
2.
Spacery są przeprowadzane na podstawie planu spacerów, w którym określa się podział
osadzonych na grupy spacerowe i miejsce odbywania spacerów.
3.
W zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego dyrektor może określić odstępstwo
od wymogów określonych w ust. 1 i 2.
Rozdział 5
Warunki wstępu na teren jednostek organizacyjnych Służby Więziennej osób niebędących funkcjonariuszami lub pracownikami Służby Więziennej albo pracownikami przywięziennych zakładów pracy
§ 107.
1.
Do jednostek organizacyjnych mogą wejść w porze dziennej i nocnej na podstawie dokumentu
umożliwiającego ustalenie tożsamości i zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji:
1)
Minister Sprawiedliwości, sekretarz stanu i podsekretarze stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości;
2)
Prokurator Generalny oraz jego zastępcy;
3)
kierownicy komórek organizacyjnych Ministerstwa Sprawiedliwości;
4)
Pierwszy Prezes i prezesi Sądu Najwyższego;
5)
Rzecznik Praw Obywatelskich.
2.
Na podstawie dokumentu umożliwiającego ustalenie tożsamości do jednostek organizacyjnych
mogą wejść w porze dziennej, a także - jeżeli zostało to określone - w porze nocnej
osoby upoważnione pisemnie przez podmioty, o których mowa w ust. 1, lub przez Dyrektora
Generalnego.
3.
Osobom, o których mowa w ust. 1 i 2, zapewnia się wejście do jednostek organizacyjnych
bez zbędnej zwłoki, poza kolejnością.
§ 108.
Do jednostki organizacyjnej na podstawie legitymacji służbowej mogą wejść w porze
dziennej i nocnej właściwi ze względu na siedzibę tej jednostki:
1)
prezes i wiceprezes sądu apelacyjnego;
2)
prezes i wiceprezes sądu okręgowego i rejonowego oraz przewodniczący wydziału penitencjarnego
i sędziowie penitencjarni;
3)
prokuratorzy regionalni, okręgowi i rejonowi oraz ich zastępcy;
4)
prezesi okręgowego i garnizonowego sądu wojskowego i ich zastępcy oraz sędziowie sprawujący
nadzór penitencjarny.
§ 109.
1.
Do jednostki organizacyjnej na podstawie legitymacji służbowej mogą wejść w godzinach
urzędowania administracji w celu dokonania czynności służbowych:
1)
sędziowie, asesorzy, aplikanci sądowi i referendarze sądowi;
2)
prokuratorzy, asesorzy i aplikanci prokuratorscy;
3)
adwokaci i aplikanci adwokaccy;
4)
radcy prawni i aplikanci radcowscy;
5)
kuratorzy sądowi;
6)
funkcjonariusze Policji, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej i żołnierze Żandarmerii Wojskowej.
2.
Kierownik jednostki organizacyjnej może wyrazić zgodę na wejście innych osób niż wymienione
w ust. 1 - na podstawie legitymacji służbowej lub dokumentu umożliwiającego ustalenie
tożsamości - do podległej mu jednostki w godzinach urzędowania administracji.
3.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą wejść
do jednostki organizacyjnej również po godzinach urzędowania administracji, jeżeli
jest to konieczne ze względu na charakter wykonywanych czynności, po uprzednim uzgodnieniu
z kierownikiem tej jednostki lub osobą przez niego upoważnioną.
4.
W uzasadnionych przypadkach osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą otrzymać stałą
przepustkę uprawniającą do wstępu na teren jednostki organizacyjnej. Stałą przepustkę
można unieważnić w każdej chwili bez podania przyczyn. Upoważniony do unieważnienia
stałej przepustki jest organ, który ją wystawił.
5.
Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, w trakcie pobytu na terenie jednostki organizacyjnej
wyposaża się w identyfikator, z wyjątkiem funkcjonariuszy występujących w umundurowaniu.
§ 110.
Do jednostki organizacyjnej w porze dziennej i nocnej na podstawie legitymacji służbowej
lub innego dokumentu umożliwiającego ustalenie tożsamości mogą wejść funkcjonariusze
Państwowej Straży Pożarnej i pracownicy zespołu ratownictwa medycznego oraz innych
służb udzielających pomocy, wezwani przez dyrektora lub osobę go zastępującą.
§ 111.
Osoba uprawniona do widzenia z osadzonym wchodzi do jednostki organizacyjnej w ustalonych
dniach i godzinach odbywania widzeń.
§ 112.
1.
Zasady wstępu do jednostki organizacyjnej emerytów i rencistów Służby Więziennej oraz
członków rodzin funkcjonariuszy i pracowników określa właściwy kierownik jednostki
organizacyjnej.
2.
Osoby, o których mowa w ust. 1, wchodzą na teren jednostki organizacyjnej na podstawie
dokumentu umożliwiającego ustalenie tożsamości.
§ 113.
Pobyt na terenie jednostki organizacyjnej osób, o których mowa w § 107-109, § 111
i § 112, podlega ewidencjonowaniu.
Rozdział 6
Przepisy przejściowe i końcowe
§ 114.
Plany ochrony opracowane na podstawie przepisów dotychczasowych obowiązują do czasu
zastąpienia ich instrukcjami ochronnymi wydanymi na podstawie niniejszego rozporządzenia,
jednak nie dłużej niż 3 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
§ 115.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2017 r.2)Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości
z dnia 31 października 2003 r. w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych
Służby Więziennej (Dz. U. z 2015 r. poz. 548), które traci moc z dniem wejścia w życie
niniejszego rozporządzenia, na podstawie art. 27 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.
o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396).
1)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. poz. 1083, z 1999 r.
poz. 931, z 2000 r. poz. 701 i 1268, z 2001 r. poz. 1071 i 1194, z 2002 r. poz. 676
i 1679, z 2003 r. poz. 1061, 1380 i 1750, z 2004 r. poz. 889, 2135, 2405, 2426 i 2703,
z 2005 r. poz. 1363 i 1479, z 2006 r. poz. 708 i 1648, z 2007 r. poz. 849, z 2008 r.
poz. 620 i 1344, z 2009 r. poz. 39, 119, 504, 817, 911, 963, 1475, 1540 i 1589, z
2010 r. poz. 191, 227, 842 i 1228, z 2011 r. poz. 201, 202, 654, 734, 1092, 1280 i
1431, z 2012 r. poz. 908, z 2013 r. poz. 628 i 1247, z 2014 r. poz. 287, 619 i 1707,
z 2015 r. poz. 21, 396, 431, 541, 1269 i 1573 oraz z 2016 r. poz. 428 i 437.
2)
Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości
z dnia 31 października 2003 r. w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych
Służby Więziennej (Dz. U. z 2015 r. poz. 548), które traci moc z dniem wejścia w życie
niniejszego rozporządzenia, na podstawie art. 27 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.
o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396).