Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 5 lipca 2016 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks karny
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny
- Część OGÓLNA
- Rozdział I - Zasady odpowiedzialności karnej
- Rozdział II - Formy popełnienia przestępstwa
- Rozdział III - Wyłączenie odpowiedzialności karnej
- Rozdział IV - Kary
- Rozdział V - Środki karne
- Rozdział Va - Przepadek i środki kompensacyjne
- Rozdział VI - Zasady wymiaru kary i środków karnych
- Rozdział VII - Powrót do przestępstwa
- Rozdział VIII - Środki związane z poddaniem sprawcy próbie
- Rozdział IX - Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych
- Rozdział X - Środki zabezpieczające
- Rozdział XI - Przedawnienie
- Rozdział XII - Zatarcie skazania
- Rozdział XIII - Odpowiedzialność za przestępstwa popełnione za granicą
- Rozdział XIV - Objaśnienie wyrażeń ustawowych
- Rozdział XV - Stosunek do ustaw szczególnych
- Część SZCZEGÓLNA
- Rozdział XVI - Przestępstwa przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstwa wojenne
- Rozdział XVII - Przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
- Rozdział XVIII - Przestępstwa przeciwko obronności
- Rozdział XIX - Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu
- Rozdział XX - Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu
- Rozdział XXI - Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
- Rozdział XXII - Przestępstwa przeciwko środowisku
- Rozdział XXIII - Przestępstwa przeciwko wolności
- Rozdział XXIV - Przestępstwa przeciwko wolności sumienia i wyznania
- Rozdział XXV - Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności
- Rozdział XXVI - Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece
- Rozdział XXVII - Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej
- Rozdział XXVIII - Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową
- Rozdział XXIX - Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego
- Rozdział XXX - Przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości
- Rozdział XXXI - Przestępstwa przeciwko wyborom i referendum
- Rozdział XXXII - Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu
- Rozdział XXXIII - Przestępstwa przeciwko ochronie informacji
- Rozdział XXXIV - Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów
- Rozdział XXXV - Przestępstwa przeciwko mieniu
- Rozdział XXXVI - Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu
- Rozdział XXXVII - Przestępstwa przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi
- Rozdział XXXVIII - Przepisy ogólne dotyczące żołnierzy
- Rozdział XXXIX - Przestępstwa przeciwko obowiązkowi pełnienia służby wojskowej
- Rozdział XL - Przestępstwa przeciwko zasadom dyscypliny wojskowej
- Rozdział XLI - Przestępstwa przeciwko zasadom postępowania z podwładnymi
- Rozdział XLII - Przestępstwa przeciwko zasadom obchodzenia się z uzbrojeniem i uzbrojonym sprzętem wojskowym
- Rozdział XLIII - Przestępstwa przeciwko zasadom pełnienia służby
- Rozdział XLIV - Przestępstwa przeciwko mieniu wojskowemu
- Część OGÓLNA
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 8 lipca 1999 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy o zawodzie
lekarza ,
2)
ustawą z dnia 10 września 1999 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy ,
3)
ustawą z dnia 14 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny ,
4)
ustawą z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego
wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł ,
5)
ustawą z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych
ustaw ,
6)
ustawą z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ,
7)
ustawą z dnia 3 października 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny ,
8)
ustawą z dnia 23 stycznia 2004 r. - Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego ,
9)
ustawą z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania
karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń ,
10)
ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw ,
11)
ustawą z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny i ustawy - Kodeks
karny wykonawczy ,
12)
ustawą z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych
innych ustaw ,
13)
ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny ,
14)
ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania
karnego i ustawy - Kodeks karny wykonawczy ,
15)
ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie ,
16)
ustawą z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów
bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów ,
17)
ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw ,
18)
ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy ,
19)
ustawą z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji syndyka ,
20)
ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów ,
21)
ustawą z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów ,
22)
ustawą z dnia 9 maja 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny ,
23)
ustawą z dnia 4 września 2008 r. o zmianie ustaw w celu ujednolicenia terminologii
informatycznej ,
24)
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 września 2008 r. sygn. akt K 5/07 ,
25)
ustawą z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw ,
26)
ustawą z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych ,
27)
ustawą z dnia 25 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu wprowadzaniu
do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych
źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu oraz o zmianie niektórych innych
ustaw ,
28)
ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej ,
29)
ustawą z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej ,
30)
ustawą z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ,
31)
ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks
postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy
oraz niektórych innych ustaw ,
32)
ustawą z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks
postępowania karnego ,
33)
ustawą z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks karny
wykonawczy oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska ,
34)
ustawą z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz niektórych
innych ustaw ,
35)
ustawą z dnia 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy o Policji, ustawy
- Przepisy wprowadzające Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego ,
36)
ustawą z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie
oraz niektórych innych ustaw ,
37)
ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie ,
38)
ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych
innych ustaw ,
39)
ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych
oraz ustawy - Kodeks karny ,
40)
ustawą z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych ,
41)
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt P 29/09 ,
42)
ustawą z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy o Policji ,
43)
ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks
postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy ,
44)
ustawą z dnia 25 lutego 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny ,
45)
ustawą z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych
ustaw ,
46)
ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych
ustaw ,
47)
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt K 11/10 ,
48)
ustawą z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania
karnego oraz ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod
groźbą kary ,
49)
ustawą z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych
oraz niektórych innych ustaw ,
50)
ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego
oraz niektórych innych ustaw ,
51)
ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz
niektórych innych ustaw ,
52)
ustawą z dnia 10 maja 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy o systemie
ubezpieczeń społecznych ,
53)
ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks
postępowania karnego ,
54)
ustawą z dnia 12 lipca 2013 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych
innych ustaw ,
55)
ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
niektórych innych ustaw ,
56)
ustawą z dnia 4 kwietnia 2014 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych
ustaw ,
57)
ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych
ustaw ,
58)
ustawą z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych
ustaw ,
59)
ustawą z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Prawo
budowlane oraz ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia ,
60)
ustawą z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych
oraz niektórych innych ustaw ,
61)
ustawą z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw ,
62)
ustawą z dnia 15 stycznia 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny ,
63)
ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks
karny wykonawczy ,
64)
ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz
niektórych innych ustaw ,
65)
ustawą z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle
seksualnym ,
66)
ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 5 lipca 2016 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 3 ustawy z dnia 8 lipca 1999 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy o
zawodzie lekarza , który stanowi:
„
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
2)
art. 17 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy , który stanowi:
„
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 1999 r.
”
;
3)
art. 2 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
4 i 7, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
4)
art. 49 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu
finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł , który stanowi:
„
Art. 49.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 3-6, art. 13 oraz art. 15, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,
2)
(skreślony),
3)
art. 45 pkt 3 lit. b) w zakresie dotyczącym art. 106 ust. 4 i 5, który wchodzi w życie
z dniem 31 grudnia 2003 r.
”
;
5)
art. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2003 r.
”
;
6)
art. 190 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych , który stanowi:
„
Art. 190.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., z wyjątkiem art. 4 ust. 4-6, art.
78 ust. 4, art. 170 ust. 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
7)
art. 2 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
8)
odnośnika nr 1 oraz art. 186 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. - Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego , które stanowią:
„
1) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu,
ustawę z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, ustawę z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa
państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne, ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, ustawę z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych, ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, ustawę z dnia 16 lipca 1998 r. - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików
województw, ustawę z dnia 12 kwietnia 2001 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawę z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym.
Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia dyrektywy Rady 93/109/WE z dnia 6 grudnia 1993 r., ustanawiającej szczegółowe warunki
wykonywania prawa do głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego
przez obywateli Unii mających miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, którego
nie są obywatelami.
”
„
Art. 186.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2004 r.
”
;
9)
art. 4 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks
postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.
”
;
10)
art. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.
”
;
11)
art. 3 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny i ustawy
- Kodeks karny wykonawczy , który stanowi:
„
Art. 3.
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia,
z tym że obowiązki przewidziane w art. 196a § 2-6 ustawy, o której mowa w art. 2,
dodanym niniejszą ustawą, wykonuje się po raz pierwszy w 2006 r.
2.
Wykaz, o którym mowa w art. 49a § 2 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, Minister Sprawiedliwości prowadzi od dnia ogłoszenia ustawy. Wpisu
do wykazu dokonuje się na wniosek zainteresowanych instytucji, organizacji społecznych,
fundacji i stowarzyszeń, określonych w art. 47, 49 i 49a § 1 ustawy wymienionej w
art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Wykaz ten jest publikowany po raz pierwszy,
w formie obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Sprawiedliwości po upływie
4 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
12)
art. 26 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz
niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 26.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 2-7, pkt 8 w zakresie dotyczącym art. 10 ust. 1, pkt 17 lit. c, pkt 29,
36, 40 i 42, art. 3-6, art. 8, art. 10 i 11 oraz art. 13-21 i art. 23, które wchodzą
w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze, tiret drugie w zakresie dotyczącym pkt 5b, pkt
8 w zakresie dotyczącym art. 10 ust. 2-4, pkt 10 lit. a tiret pierwsze w zakresie
dotyczącym pkt 2b oraz lit. f w zakresie dotyczącym ust. 7b, pkt 38, art. 2 pkt 6,
art. 9, art. 12 i art. 24, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;
3)
art. 2 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem określonym w decyzji Rady dotyczącej pełnego
stosowania dorobku Schengen w Rzeczypospolitej Polskiej.
”
;
13)
art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny , które stanowią:
„
Art. 2.
Do czynów popełnionych przed wejściem w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy
Kodeksu karnego o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już
upłynął.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
14)
art. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks
postępowania karnego i ustawy - Kodeks karny wykonawczy , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów
art. 3 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
”
;
15)
art. 17 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie , który stanowi:
„
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
6 ust. 4 i 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
”
;
16)
art. 67 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach
organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów , który stanowi:
„
Art. 67.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 marca 2007 r., z wyjątkiem:
1)
art. 39 pkt 7 i art. 57, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
2)
(uchylony)
3)
(utracił moc)
”
;
17)
art. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
18)
art. 116 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy , który stanowi:
„
Art. 116.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2007 r., z wyjątkiem art. 108, który wchodzi
w życie z dniem 1 czerwca 2007 r.
”
;
19)
art. 28 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji syndyka , który stanowi:
„
Art. 28.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
20)
art. 43 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów , który stanowi:
„
Art. 43.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 12 lipca 2007 r.
”
;
21)
art. 48 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów , który stanowi:
„
Art. 48.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2008 r., z wyjątkiem:
1)
art. 12 ust. 2 i 3a, art. 15 ust. 9, art. 20 ust. 3-5 i art. 46a, które wchodzą w
życie z dniem 1 sierpnia 2008 r.;
2)
art. 32, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;
3)
art. 45, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
22)
art. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
23)
art. 35 ustawy z dnia 4 września 2008 r. o zmianie ustaw w celu ujednolicenia terminologii
informatycznej , który stanowi:
„
Art. 35.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 12 pkt
5, art. 13, art. 17 pkt 2 oraz art. 28, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy
od dnia ogłoszenia.
”
;
24)
art. 6 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz
niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
25)
art. 80 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych , który stanowi:
„
Art. 80.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2009 r., z tym że art. 13 ust. 1 - w zakresie
dotyczącym meczów piłki nożnej organizowanych poza ramami ligi zawodowej - wchodzi
w życie z dniem 1 sierpnia 2010 r.
”
;
26)
odnośnika nr 1 oraz art. 20 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu wprowadzaniu
do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych
źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu oraz o zmianie niektórych innych
ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejszą ustawą wdraża się dyrektywę 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r.
w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy
oraz finansowania terroryzmu .
Niniejszą ustawą zmienia się ustawę z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, ustawę z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, ustawę z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, ustawę z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie, ustawę z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, ustawę z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników
i płatników, ustawę z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, ustawę z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za
czyny zabronione pod groźbą kary, ustawę z dnia 14 lutego 2003 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych, ustawę z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej oraz ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.
”
„
Art. 20.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
21, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
27)
art. 244 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej , który stanowi:
„
Art. 244.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 148
ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.
”
;
28)
art. 98 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej , który stanowi:
„
Art. 98.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.
”
;
29)
art. 145 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych , który stanowi:
„
Art. 145.
Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca
od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 95, w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 6,
2)
art. 102, art. 106 pkt 1 i pkt 4 lit. a, art. 111 oraz art. 116 pkt 4
- które wchodzą w życie po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego
po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.
”
;
30)
art. 12 i art. 14 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny,
ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks
karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 12.
W razie wątpliwości, czy stosować przepisy dotychczasowe, czy przepisy w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy nowe.
”
„
Art. 14.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
31)
art. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy
- Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
32)
art. 4 i art. 9 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy
- Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska , które stanowią:
„
Art. 4.
W sprawach, w których orzeczono nawiązkę lub świadczenie pieniężne przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy do wykonania nawiązki i świadczenia pieniężnego stosuje
się przepisy dotychczasowe.
”
„
Art. 9.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1, 6, 8
i 9, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2010 r.
”
;
33)
art. 10 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz
niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 10.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
34)
art. 5 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy o Policji,
ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
35)
art. 13 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy
w rodzinie oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2010 r.
”
;
36)
art. 94 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie , który stanowi:
„
Art. 94.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
37)
odnośnika nr 1 oraz art. 16 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz
niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) W zakresie swojej regulacji niniejsza ustawa umożliwia wykonanie rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. określającego normy
emisji dla nowych samochodów osobowych w ramach zintegrowanego podejścia Wspólnoty
na rzecz zmniejszenia emisji CO2zlekkich pojazdów dostawczych (Dz. Urz. UE L 140 z 05.06.2009, str. 1).
”
„
Art. 16.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 10 lit. d-i, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2)
art. 4 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 24 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
38)
art. 4 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych
oraz ustawy - Kodeks karny , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
39)
art. 191 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych , który stanowi:
„
Art. 191.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,
który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.
”
;
40)
art. 3 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy
o Policji , który stanowi:
„
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
41)
art. 5 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy -
Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy , który stanowi:
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
2 pkt 2 i art. 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
42)
art. 2 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
43)
odnośnika nr 2 oraz art. 5 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw , które stanowią:
„
2) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/99/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w
sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne .
”
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
44)
art. 8 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 8.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7, który
wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2011 r.
”
;
45)
odnośnika nr 1 oraz art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks
postępowania karnego oraz ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny
zabronione pod groźbą kary , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących decyzji
ramowych:
1)
decyzji ramowej Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. zmieniającej decyzje
ramowe 2002/584/WSiSW, 2005/214/WSiSW, 2006/783/WSiSW, 2008/909/WSiSW i tym samym
wzmacniającej prawa procesowe osób oraz ułatwiającej stosowanie zasady wzajemnego
uznawania do orzeczeń wydanych pod nieobecność danej osoby na rozprawie ;
2)
decyzji ramowej Rady 2008/919/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. zmieniającej decyzję
ramową 2002/475/WSiSW w sprawie zwalczania terroryzmu ;
3)
decyzji ramowej Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania
pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych .
”
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
46)
art. 14 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez
masowych oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 14.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 1-5, 7-16, 18 i 20-26, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia
ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 17, 19, 27 i 28, art. 5 pkt 1, 2, 4 i 5, art. 7 i art. 10, które wchodzą
w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
”
;
47)
odnośnika nr 1 oraz art. 11 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji dyrektywy 2008/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie
niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych .
”
„
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem
art. 1 pkt 24, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
48)
art. 13 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
”
;
49)
art. 4 ustawy z dnia 10 maja 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy o
systemie ubezpieczeń społecznych , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 maja 2012 r.
”
;
50)
odnośnika nr 1 oraz art. 3 i art. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz
ustawy - Kodeks postępowania karnego , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje częściowego wdrożenia dyrektyw:
1)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie
zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego
dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępującej decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW ;
2)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie
zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującej
decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW ;
3)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r.
ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw
oraz zastępującej decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW .
”
„
Art. 3.
Do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy art. 205 ustawy,
o której mowa w art. 1, oraz art. 12 § 3 ustawy, o której mowa w art. 2, stosuje się
w brzmieniu dotychczasowym.
”
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
51)
odnośnika nr 1 oraz art. 39 ustawy z dnia 12 lipca 2013 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz
niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w
sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego
oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniającą dyrektywy 2005/60/WE
i 2006/48/WE oraz uchylającą dyrektywę 2000/46/WE .
”
„
Art. 39.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
35, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
52)
odnośnika nr 1 oraz art. 27, art. 29, art. 36 i art. 56 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji częściowego wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r.
w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie
prawa do informacji w postępowaniu karnym .
”
„
Art. 27.
Przepisy ustaw wymienionych w art. 1-26 niniejszej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, stosuje się do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, jeżeli przepisy
poniższe nie stanowią inaczej.
”
„
Art. 29.
W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy niniejszej ustawy,
stosuje się niniejszą ustawę.
”
„
Art. 36.
W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wniesiono do sądu
akt oskarżenia:
1)
art. 168a ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, nie stosuje się do czasu
prawomocnego zakończenia postępowania;
2)
art. 167, art. 171 § 2, art. 366 § 1, art. 370, art. 389, art. 391, art. 397, art.
401 § 1, art. 427, art. 433 § 1, art. 434, art. 437 § 2, art. 443, art. 447, art.
452 oraz art. 454 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, stosuje się w
brzmieniu dotychczasowym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania; przepis art.
434 § 4 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, stosuje się jednak w przypadku zasadnego podniesienia zarzutu obrazy prawa
materialnego;
3)
jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przesłuchano już pokrzywdzonego,
przepis art. 49a ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, stosuje się w brzmieniu
dotychczasowym;
4)
w sprawach o zbrodnie, oskarżony może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego
i wymierzenie mu określonej kary w terminie do 2 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy, ale nie później niż do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie
głównej; uwzględniając wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej
kary lub środka karnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, sąd może zastosować
nadzwyczajne złagodzenie kary, niezależnie od podstaw przewidzianych w art. 60 § 1-4
ustawy, o której mowa w art. 12 niniejszej ustawy;
5)
jeżeli rozprawę przerwano przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, o nowym terminie
zawiadamia się oskarżonego, który nie uczestniczył w rozprawie, na której zarządzono
przerwę, a którego stawiennictwo nie jest obowiązkowe;
6)
jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy doręczono oskarżonemu pozbawionemu
wolności zawiadomienie o przyjęciu apelacji, do zakończenia postępowania w instancji
odwoławczej przepis art. 451 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, stosuje
się w brzmieniu dotychczasowym.
”
„
Art. 56.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2015 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 18, pkt 19, pkt 38, pkt 63 w zakresie art. 232a § 1, art. 1 pkt 104 w zakresie
art. 335, art. 1 pkt 112 lit. b i pkt 204 lit. a, art. 2, art. 12 pkt 3, art. 50,
art. 53 i art. 54, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 45 lit. c w zakresie art. 156 § 5 i 5a, art. 1 pkt 65 lit. b, pkt 79 lit.
b, pkt 88 oraz pkt 204 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 2 czerwca 2014 r.
”
;
53)
odnośnika nr 1 oraz art. 5 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje częściowego wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie
zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego
dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępującej decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW .
”
„
Art. 5.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
54)
art. 14, art. 16, art. 17, art. 19, art. 21, art. 22 i art. 29 ustawy z dnia 20 lutego
2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 14.
1.
W stosunku do skazanych, wobec których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
orzeczono prawomocnie karę pozbawienia wolności i którzy spełniają warunki określone
w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem
karnym w systemie dozoru elektronicznego , stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
W stosunku do skazanych, o których mowa w ust. 1, wobec których orzeczono wykonywanie
kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego,
oraz w stosunku do skazanych, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy odbywają
karę pozbawienia wolności poza zakładem karnym w tym systemie, sąd, na wniosek skazanego,
jeżeli cele kary zostaną w ten sposób spełnione, może zamienić pozostałą do odbycia
karę pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności w formie obowiązku pozostawania
w miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym miejscu, z zastosowaniem systemu
dozoru elektronicznego, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa
się dwóm dniom kary ograniczenia wolności.
3.
W razie zamiany kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności zatarcie skazania
następuje z mocy prawa z upływem okresu przewidzianego w art. 107 § 4 ustawy, o której
mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
4.
Zamiana kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności nie zwalnia skazanego
od wykonania orzeczonych wobec niego środków karnych, przepadku, środków kompensacyjnych
lub środków zabezpieczających, chociażby następnie orzeczono karę łączną. W takim
wypadku zatarcie skazania nie może nastąpić przed wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem
wykonania orzeczonego wobec niego środka karnego, przepadku lub środka kompensacyjnego.
Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem środka zabezpieczającego.
5.
Jeżeli skazany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności lub orzeczonych
środków karnych, sąd uchyla orzeczenie o zamianie kary pozbawienia wolności na karę
ograniczenia wolności. W takim wypadku kara pozbawienia wolności podlega wykonaniu.
6.
W wypadku uchylenia orzeczenia o zamianie kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia
wolności na poczet kary pozbawienia wolności zalicza się dotychczas wykonaną karę
ograniczenia wolności. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
7.
W postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 2, 5 i 6, stosuje się przepisy ustawy,
o której mowa w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na postanowienie wydane
na podstawie ust. 2, 5 i 6 przysługuje zażalenie.
8.
Informacja o zamianie pozostałej do odbycia kary pozbawienia wolności podlega zgłoszeniu
do Krajowego Rejestru Karnego. Informację tę umieszcza się w zawiadomieniu, o którym
mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 7.
”
„
Art. 16.
1.
W sprawach zakończonych prawomocnym wyrokiem przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, w których orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej
wykonania i nie zarządzono wykonania kary, sąd, na wniosek skazanego, jeżeli cele
kary zostaną w ten sposób spełnione, może:
1)
jeżeli dochody skazanego, jego stosunki majątkowe lub możliwości zarobkowe uzasadniają
przekonanie, że skazany może uiścić grzywnę - zamienić karę pozbawienia wolności na
grzywnę, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom
dziennym grzywny; grzywna nie może przekroczyć 810 stawek dziennych;
2)
jeżeli dochody skazanego, jego stosunki majątkowe lub możliwości zarobkowe uzasadniają
przekonanie, że skazany grzywny nie uiści - zamienić karę pozbawienia wolności na
karę ograniczenia wolności w formie obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej
pracy na cele społeczne, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa
się dwóm dniom kary ograniczenia wolności; kara ograniczenia wolności nie może trwać
dłużej niż 4 lata.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do skazanego, który nie wykonał obowiązku określonego
w art. 72 § 1 pkt 7b lub § 2 ustawy, o której mowa w art. 1.
3.
W razie zamiany kary pozbawienia wolności na grzywnę albo karę ograniczenia wolności
zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem okresów przewidzianych w art. 107
§ 4 i 4a ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
4.
Zamiana kary pozbawienia wolności na grzywnę albo karę ograniczenia wolności nie zwalnia
skazanego od wykonania orzeczonych wobec niego środków karnych, przepadku, środków
kompensacyjnych lub środków zabezpieczających, chociażby następnie orzeczono karę
łączną. W takim wypadku zatarcie skazania nie może nastąpić przed wykonaniem, darowaniem
albo przedawnieniem wykonania orzeczonego wobec niego środka karnego, przepadku lub
środka kompensacyjnego. Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem
środka zabezpieczającego.
5.
Jeżeli skazany uchyla się od uiszczenia grzywny, wykonywania kary ograniczenia wolności,
wykonania nałożonych na niego obowiązków lub orzeczonych środków karnych, sąd uchyla
zamianę, o której mowa w ust. 1, i zarządza wykonanie kary pozbawienia wolności.
6.
W wypadku uchylenia zamiany, o której mowa w ust. 1, i zarządzenia wykonania kary
pozbawienia wolności na poczet zarządzonej kary pozbawienia wolności zalicza się dotychczas
wykonaną karę grzywny oraz ograniczenia wolności. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio.
7.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem
jej wykonania została orzeczona na podstawie art. 60 § 5 ustawy, o której mowa w art.
1 niniejszej ustawy.
8.
W postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 1, 5 i 6, stosuje się przepisy ustawy,
o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na postanowienie wydane
na podstawie ust. 1, 5 i 6 przysługuje zażalenie.
9.
Informacja o zamianie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania
podlega zgłoszeniu do Krajowego Rejestru Karnego. Informację tę umieszcza się w zawiadomieniu,
o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 7 niniejszej ustawy.
Art. 17.
1.
W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy sąd wydał na podstawie
art. 75 § 2 ustawy, o której mowa w art. 1, prawomocne orzeczenie o zarządzeniu wykonania
warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym roku,
sąd ten, na wniosek skazanego, jeżeli cele kary zostaną w ten sposób spełnione, mając
na względzie wagę i rodzaj czynu zabronionego przypisanego skazanemu, może zamienić
karę pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności w formie obowiązku wykonywania
nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne, przyjmując, że jeden dzień pozostałej
do odbycia kary pozbawienia wolności równa się dwóm dniom kary ograniczenia wolności.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do skazanego, który nie wykonał obowiązku określonego
w art. 72 § 1 pkt 7b lub § 2 ustawy, o której mowa w art. 1.
3.
W razie zamiany kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności zatarcie skazania
następuje z mocy prawa z upływem okresu przewidzianego w art. 107 § 4 ustawy, o której
mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
4.
Zamiana kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności nie zwalnia skazanego
od wykonania orzeczonych wobec niego środków karnych, przepadku, środków kompensacyjnych
lub środków zabezpieczających, chociażby następnie orzeczono karę łączną. W takim
wypadku zatarcie skazania nie może nastąpić przed wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem
wykonania orzeczonego wobec niego środka karnego, przepadku lub środka kompensacyjnego.
Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem środka zabezpieczającego.
5.
Jeżeli skazany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności, wykonania nałożonych
na niego obowiązków lub orzeczonych środków karnych, sąd uchyla orzeczenie o zamianie
kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności. W takim wypadku kara pozbawienia
wolności podlega wykonaniu.
6.
W wypadku uchylenia orzeczenia o zamianie kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia
wolności na poczet kary pozbawienia wolności zalicza się dotychczas wykonaną karę
ograniczenia wolności. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.
7.
W postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 1, 5 i 6, stosuje się przepisy ustawy,
o której mowa w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na postanowienie wydane
na podstawie ust. 1, 5 i 6 przysługuje zażalenie.
8.
Informacja o zamianie pozostałej do odbycia kary pozbawienia wolności podlega zgłoszeniu
do Krajowego Rejestru Karnego. Informację tę umieszcza się w zawiadomieniu, o którym
mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 7 niniejszej ustawy.
”
„
Art. 19.
1.
Przepisów rozdziału IX ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z
prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Jeżeli prawomocnie orzeczona przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy kara łączna
jest wyższa niż górna granica wymiaru kary łącznej określona w ustawie, o której mowa
w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wymierzoną karę łączną obniża się
do górnej granicy wymiaru kary łącznej określonej w ustawie, o której mowa w art.
1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
”
„
Art. 21.
Do skazań prawomocnymi wyrokami wydanymi przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,
w przedmiocie zatarcia skazania stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art.
1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, chyba że okres zatarcia skazania upłynął
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Jeżeli jednak według przepisów ustawy,
o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą okres zatarcia skazania
upłynąłby przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zatarcie skazania następuje
z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 22.
W sprawach niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w których
prokurator złożył wniosek w trybie art. 52 ustawy, o której mowa w art. 1, a przepis
art. 52 znajduje zastosowanie na podstawie art. 4 ustawy, o której mowa w art. 1,
stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 5 w brzmieniu dotychczasowym, w
zakresie odnoszącym się do podmiotu określonego w art. 52 ustawy, o której mowa w
art. 1.
”
„
Art. 29.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2015 r., z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 63, art. 2 pkt 1 i 2, art. 3 pkt 1, art. 4 pkt 46 w zakresie art. 126 §
5 i 10 oraz art. 23 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 39 lit. a, art. 8 pkt 2 i art. 12, które wchodzą w życie po upływie 14
dni od dnia ogłoszenia.
”
;
55)
art. 6 i art. 9 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz
niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 6.
Wobec osób, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy orzeczono
prawomocnym wyrokiem środek karny zakazu prowadzenia pojazdów na podstawie art. 42
§ 2 ustawy wymienionej w art. 1, przepis art. 182a ustawy wymienionej w art. 3 stosuje
się, jeżeli ten środek karny był wykonywany przez co najmniej 18 miesięcy.
”
„
Art. 9.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5 pkt
7 lit. b, w zakresie dotyczącym art. 102 ust. 1b ustawy wymienionej w art. 5, który
wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.
”
;
56)
art. 4 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy -
Prawo budowlane oraz ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
57)
art. 7 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez
masowych oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 7.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
58)
odnośnika nr 1 oraz art. 6 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/62/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie
prawnokarnych środków ochrony euro i innych walut przed fałszowaniem, zastępującą
decyzję ramową Rady 2000/383/WSiSW , dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r.
ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw
oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW i decyzję ramową Rady 2002/946/WSiSW z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie wzmocnienia
systemu karnego w celu zapobiegania ułatwianiu nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu .
”
„
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 23 maja 2016 r.
”
;
59)
art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 15 stycznia 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny , które stanowią:
„
Art. 2.
Do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy
o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
60)
art. 3 i art. 6 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz
ustawy - Kodeks karny wykonawczy , które stanowią:
„
Art. 3.
W stosunku do osób, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożyły wniosek,
o którym mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy -
Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw , stosuje się przepisy dotychczasowe.
”
„
Art. 6.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r.
”
;
61)
art. 21, art. 26 i art. 28 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 21.
W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy niniejszej ustawy,
stosuje się przepisy niniejszej ustawy.
”
„
Art. 26.
Jeżeli art. 59a ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, znajduje zastosowanie
po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, do rozpoznania wniosku stosuje się również
art. 23b ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.
”
„
Art. 28.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 5, 81 i
109, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.
”
;
62)
art. 31 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością
na tle seksualnym , który stanowi:
„
Art. 31.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2017 r.
”
;
63)
art. 65 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych , który stanowi:
„
Art. 65.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 43, który
wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
a)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r.
Nr 217, poz. 1280, z 2012 r. poz. 692 oraz z 2013 r. poz. 509 i 915.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny
Część OGÓLNA
Rozdział I
Zasady odpowiedzialności karnej
Art. 1.
§ 1.
Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą
kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
§ 2.
Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.
§ 3.
Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać
winy w czasie czynu.
Art. 2.
Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega
ten tylko, na kim ciążył prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.
Art. 3.
Kary oraz inne środki przewidziane w tym kodeksie stosuje się z uwzględnieniem zasad
humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka.
Art. 4.
§ 1.
Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa,
stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio,
jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
§ 21)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r..
Jeżeli według nowej ustawy za czyn objęty wyrokiem nie można orzec kary w wysokości
kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do wysokości najsurowszej kary możliwej
do orzeczenia na podstawie nowej ustawy.
§ 3.
Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zagrożony karą pozbawienia
wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu zamienia się
na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, przyjmując że jeden miesiąc pozbawienia
wolności równa się 60 stawkom dziennym grzywny albo 2 miesiącom ograniczenia wolności.
§ 4.
Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zabroniony pod groźbą
kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa.
Art. 5.
Ustawę karną polską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba
że umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.
Art. 6.
§ 1.
Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał
działania, do którego był obowiązany.
§ 2.
Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał
działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego
nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.
Art. 7.
§ 1.
Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem.
§ 2.
Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy
od lat 3 albo karą surowszą.
§ 32)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych albo
powyżej 5000 złotych, karą ograniczenia wolności przekraczającą miesiąc albo karą
pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc.
Art. 8.
Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie,
jeżeli ustawa tak stanowi.
Art. 9.
§ 1.
Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia,
to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.
§ 2.
Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego
popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych
okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.
§ 3.
Sprawca ponosi surowszą odpowiedzialność, którą ustawa uzależnia od określonego następstwa
czynu zabronionego, jeżeli następstwo to przewidywał albo mógł przewidzieć.
Art. 10.
§ 1.
Na zasadach określonych w tym kodeksie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony
po ukończeniu 17 lat.
§ 23)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy o Policji (Dz. U. poz. 1602), która weszła w życie z dniem 22 marca 2011 r..
Nieletni, który po ukończeniu 15 lat dopuszcza się czynu zabronionego określonego
w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166,
art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3 lub 4, art. 223 § 2, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art.
280, może odpowiadać na zasadach określonych w tym kodeksie, jeżeli okoliczności sprawy
oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają,
a w szczególności, jeżeli poprzednio stosowane środki wychowawcze lub poprawcze okazały
się bezskuteczne.
§ 3.
W wypadku określonym w § 2 orzeczona kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnej
granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo; sąd
może zastosować także nadzwyczajne złagodzenie kary.
§ 4.
W stosunku do sprawcy, który popełnił występek po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem
lat 18, sąd zamiast kary stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane
dla nieletnich, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości
i warunki osobiste za tym przemawiają.
Art. 11.
§ 1.
Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo.
§ 2.
Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej,
sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
§ 3.
W wypadku określonym w § 2 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego
karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych
w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
Art. 12.
Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego
zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro
osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość
pokrzywdzonego.
Rozdział II
Formy popełnienia przestępstwa
Art. 13.
§ 1.
Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem
bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.
§ 2.
Usiłowanie zachodzi także wtedy, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest
niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu
zabronionego lub ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu
zabronionego.
Art. 14.
§ 1.
Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa.
§ 2.
W wypadku określonym w art. 13 § 2 sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary,
a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
Art. 15.
§ 1.
Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł
skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego.
§ 2.
Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w stosunku do sprawcy, który dobrowolnie
starał się zapobiec skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego.
Art. 16.
§ 1.
Przygotowanie zachodzi tylko wtedy, gdy sprawca w celu popełnienia czynu zabronionego
podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego
bezpośrednio do jego dokonania, w szczególności w tymże celu wchodzi w porozumienie
z inną osobą, uzyskuje lub przysposabia środki, zbiera informacje lub sporządza plan
działania.
§ 2.
Przygotowanie jest karalne tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi.
Art. 17.
§ 1.
Nie podlega karze za przygotowanie, kto dobrowolnie od niego odstąpił, w szczególności
zniszczył przygotowane środki lub zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości; w razie
wejścia w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia czynu zabronionego, nie podlega
karze ten, kto nadto podjął istotne starania zmierzające do zapobieżenia dokonaniu.
§ 2.
Nie podlega karze za przygotowanie osoba, do której stosuje się art. 15 § 1.
Art. 18.
§ 1.
Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie
i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego
przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej
wykonanie takiego czynu.
§ 2.
Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania
ją do tego.
§ 3.
Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego,
swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie,
środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten,
kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu
zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie.
Art. 19.
§ 1.
Sąd wymierza karę za podżeganie lub pomocnictwo w granicach zagrożenia przewidzianego
za sprawstwo.
§ 2.
Wymierzając karę za pomocnictwo sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.
Art. 20.
Każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego odpowiada w granicach
swojej umyślności lub nieumyślności niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających.
Art. 21.
§ 1.
Okoliczności osobiste, wyłączające lub łagodzące albo zaostrzające odpowiedzialność
karną, uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą.
§ 2.
Jeżeli okoliczność osobista dotycząca sprawcy, wpływająca chociażby tylko na wyższą
karalność, stanowi znamię czynu zabronionego, współdziałający podlega odpowiedzialności
karnej przewidzianej za ten czyn zabroniony, gdy o tej okoliczności wiedział, chociażby
go nie dotyczyła.
§ 3.
Wobec współdziałającego, którego nie dotyczy okoliczność określona w § 2, sąd może
zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.
Art. 22.
§ 1.
Jeżeli czynu zabronionego tylko usiłowano dokonać, podmiot określony w art. 18 § 2
i 3 odpowiada jak za usiłowanie.
§ 2.
Jeżeli czynu zabronionego nie usiłowano dokonać, sąd może zastosować nadzwyczajne
złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
Art. 23.
§ 1.
Nie podlega karze współdziałający, który dobrowolnie zapobiegł dokonaniu czynu zabronionego.
§ 2.
Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w stosunku do współdziałającego,
który dobrowolnie starał się zapobiec dokonaniu czynu zabronionego.
Art. 24.
Odpowiada jak za podżeganie, kto w celu skierowania przeciwko innej osobie postępowania
karnego nakłania ją do popełnienia czynu zabronionego; w tym wypadku nie stosuje się
art. 22 i 23.
Rozdział III
Wyłączenie odpowiedzialności karnej
Art. 25.
§ 1.
Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny
zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem.
§ 2.
W razie przekroczenia granic obrony koniecznej, w szczególności gdy sprawca zastosował
sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa zamachu, sąd może zastosować nadzwyczajne
złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
§ 34)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1589 oraz z 2010 r. poz. 625), która weszła w życie z dniem 8 czerwca 2010 r..
Nie podlega karze, kto przekracza granice obrony koniecznej pod wpływem strachu lub
wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu.
§ 4.
Art. 26.
§ 1.
Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa
grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można
inaczej uniknąć, a dobro poświęcone przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego.
§ 2.
Nie popełnia przestępstwa także ten, kto, ratując dobro chronione prawem w warunkach
określonych w § 1, poświęca dobro, które nie przedstawia wartości oczywiście wyższej
od dobra ratowanego.
§ 3.
W razie przekroczenia granic stanu wyższej konieczności, sąd może zastosować nadzwyczajne
złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
§ 4.
Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli sprawca poświęca dobro, które ma szczególny obowiązek
chronić nawet z narażeniem się na niebezpieczeństwo osobiste.
§ 5.
Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy z ciążących na sprawcy obowiązków
tylko jeden może być spełniony.
Art. 27.
§ 1.
Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu przeprowadzenia eksperymentu poznawczego,
medycznego, technicznego lub ekonomicznego, jeżeli spodziewana korzyść ma istotne
znaczenie poznawcze, medyczne lub gospodarcze, a oczekiwanie jej osiągnięcia, celowość
oraz sposób przeprowadzenia eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy.
§ 2.
Eksperyment jest niedopuszczalny bez zgody uczestnika, na którym jest przeprowadzany,
należycie poinformowanego o spodziewanych korzyściach i grożących mu ujemnych skutkach
oraz prawdopodobieństwie ich powstania, jak również o możliwości odstąpienia od udziału
w eksperymencie na każdym jego etapie.
§ 3.
Zasady i warunki dopuszczalności eksperymentu medycznego określa ustawa.
Art. 28.
§ 16)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Nie popełnia przestępstwa, kto pozostaje w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności
stanowiącej znamię czynu zabronionego.
§ 2.
Odpowiada na podstawie przepisu przewidującego łagodniejszą odpowiedzialność sprawca,
który dopuszcza się czynu w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność
stanowiąca znamię czynu zabronionego, od której taka łagodniejsza odpowiedzialność
zależy.
Art. 29.
Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym
błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność albo winę; jeżeli
błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie
kary.
Art. 30.
Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej
nieświadomości jego bezprawności; jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd
może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.
Art. 31.
§ 1.
Nie popełnia przestępstwa, kto, z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego
lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego
znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.
§ 2.
Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub
kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, sąd może zastosować
nadzwyczajne złagodzenie kary.
§ 3.
Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, gdy sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości lub
odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał
albo mógł przewidzieć.
Rozdział IV
Kary
Art. 32.
Karami są:
1)
grzywna;
2)
ograniczenie wolności;
3)
pozbawienie wolności;
4)
25 lat pozbawienia wolności;
5)
dożywotnie pozbawienie wolności.
Art. 33.
§ 17)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość
jednej stawki; jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10,
zaś najwyższa 540.
§ 2.
Sąd może wymierzyć grzywnę także obok kary pozbawienia wolności wymienionej w art.
32 pkt 3, jeżeli sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
lub gdy korzyść majątkową osiągnął.
§ 3.
Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste,
rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa
od 10 złotych, ani też przekraczać 2000 złotych.
Art. 34.
§ 18)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kara ograniczenia wolności trwa najkrócej miesiąc,
najdłużej 2 lata; wymierza się ją w miesiącach i latach.
§ 1a9)Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Kara ograniczenia wolności polega na:
1)
obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne;
4)
potrąceniu od 10% do 25% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny
wskazany przez sąd.
§ 1b9)Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Obowiązki i potrącenie, o których mowa w § 1a, orzeka się łącznie lub osobno.
§ 212)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany:
1)
nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu;
3)
ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary.
§ 314)Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1; w brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione
w art. 39 pkt 7 lub obowiązki, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2-7a.
Art. 3515)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze od 20
do 40 godzin w stosunku miesięcznym.
§ 2.
Potrącenie wynagrodzenia za pracę może być orzeczone wobec osoby zatrudnionej; w okresie,
na jaki zostało orzeczone potrącenie, skazany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku
pracy.
§ 3.
§ 417)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Do orzekania świadczenia pieniężnego wymienionego w art. 39 pkt 7 oraz obowiązków,
o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2-7a, przepis art. 74 stosuje się odpowiednio.
Art. 36.
§ 2.
§ 3.
Art. 37.
Kara pozbawienia wolności wymieniona w art. 32 pkt 3 trwa najkrócej miesiąc, najdłużej
15 lat; wymierza się ją w miesiącach i latach.
Art. 37a20)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 10..
Jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8
lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności, o której
mowa w art. 34 § 1a pkt 1 lub 4.
Art. 37b21)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; w brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
W sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności, niezależnie od dolnej granicy
ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie za dany czyn, sąd może orzec jednocześnie
karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy, a jeżeli górna
granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat - 6 miesięcy, oraz karę ograniczenia
wolności do lat 2. Przepisów art. 69-75 nie stosuje się. W pierwszej kolejności wykonuje
się wówczas karę pozbawienia wolności, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 3822)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie górnej granicy ustawowego
zagrożenia, a ustawowe zagrożenie obejmuje więcej niż jedną z kar wymienionych w art.
32 pkt 1-3, obniżenie albo obostrzenie odnosi się do każdej z tych kar.
§ 2.
Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 810 stawek dziennych grzywny, 2
lat ograniczenia wolności lub 20 lat pozbawienia wolności; karę pozbawienia wolności
wymierza się w miesiącach i latach.
§ 3.
Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie górnej granicy ustawowego zagrożenia, kara wymierzona
za przestępstwo zagrożone karą dożywotniego pozbawienia wolności nie może przekroczyć
25 lat pozbawienia wolności, a za przestępstwo zagrożone karą 25 lat pozbawienia wolności
nie może przekroczyć 20 lat pozbawienia wolności.
Rozdział V
Środki karne
Art. 39.
Środkami karnymi są:
1)
pozbawienie praw publicznych;
2)
zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia
określonej działalności gospodarczej;
2a23)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego i ustawy - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. poz. 1363), która weszła w życie z dniem 26 września 2005 r.)
zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich
lub z opieką nad nimi;
2b24)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania się z określonymi
osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu
bez zgody sądu;
2c25)Dodany przez art. 72 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. poz. 504), która weszła w życie z dniem 1 sierpnia 2009 r.)
zakaz wstępu na imprezę masową;
2d26)Dodany przez art. 99 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. poz. 1540), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.)
zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych;
2e27)Dodany przez art. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 842), która weszła w życie z dniem 1 sierpnia 2010 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym;
3)
zakaz prowadzenia pojazdów;
7)
świadczenie pieniężne;
8)
podanie wyroku do publicznej wiadomości.
Art. 40.
§ 1.
Pozbawienie praw publicznych obejmuje utratę czynnego i biernego prawa wyborczego
do organu władzy publicznej, organu samorządu zawodowego lub gospodarczego, utratę
prawa do udziału w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości oraz do pełnienia funkcji w
organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego lub zawodowego, jak
również utratę posiadanego stopnia wojskowego i powrót do stopnia szeregowego; pozbawienie
praw publicznych obejmuje ponadto utratę orderów, odznaczeń i tytułów honorowych oraz
utratę zdolności do ich uzyskania w okresie trwania pozbawienia praw.
§ 2.
Sąd może orzec pozbawienie praw publicznych w razie skazania na karę pozbawienia wolności
na czas nie krótszy od lat 3 za przestępstwo popełnione w wyniku motywacji zasługującej
na szczególne potępienie.
Art. 41.
§ 1.
Sąd może orzec zakaz zajmowania określonego stanowiska albo wykonywania określonego
zawodu, jeżeli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowiska lub wykonywanego
zawodu albo okazał, że dalsze zajmowanie stanowiska lub wykonywanie zawodu zagraża
istotnym dobrom chronionym prawem.
§ 1a29)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 11; w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 30..
Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich
lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem
małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania
na karę pozbawienia wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności
na szkodę małoletniego oraz w razie skazania na karę pozbawienia wolności za umyślne
przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu na szkodę małoletniego.
§ 1a30)W brzmieniu ustalonym przez art. 26 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym (Dz. U. poz. 862), która wejdzie w życie z dniem 1 października 2017 r..
Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich
lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem
małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania
na karę pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu na
szkodę małoletniego. Sąd orzeka zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk,
wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem,
edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio
w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na
szkodę małoletniego.
§ 1b31)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd orzeka dożywotnio zakaz, o którym mowa w § 1a, w razie ponownego skazania sprawcy
w warunkach określonych w tym przepisie.
§ 2.
Sąd może orzec zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w razie skazania
za przestępstwo popełnione w związku z prowadzeniem takiej działalności, jeżeli dalsze
jej prowadzenie zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.
Art. 41a32)Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 27..
§ 133)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd może orzec zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania
się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego
miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego
wspólnie z pokrzywdzonym, w razie skazania za przestępstwo
przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego lub inne przestępstwo
przeciwko wolności oraz w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy,
w tym zwłaszcza przemocy wobec osoby najbliższej. Zakaz lub nakaz może być połączony
z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych
odstępach czasu, a zakaz zbliżania się do określonych osób - również kontrolowany
w systemie dozoru elektronicznego.
§ 233)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd orzeka zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania
się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego
miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego
wspólnie z pokrzywdzonym, w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności
na szkodę małoletniego. Zakaz lub nakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania
się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu, a zakaz
zbliżania się do określonych osób - również kontrolowany w systemie dozoru elektronicznego.
§ 333)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd może orzec zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania
się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego
miejsca pobytu bez zgody sądu dożywotnio w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach
określonych w § 2.
§ 3a34)Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie orzeczenia nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym
za przestępstwa określone w rozdziałach XXV i XXVI sąd orzeka na ten sam okres zakaz
zbliżania się do pokrzywdzonego.
§ 4.
Orzekając zakaz zbliżania się do określonych osób, sąd wskazuje odległość od osób
chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować.
§ 535)Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Orzekając nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,
sąd określa termin jego wykonania.
Art. 41b36)Dodany przez art. 72 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 25; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1280), która weszła w życie z dniem 12 listopada 2011 r.; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2012 r..
§ 137)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1707), która weszła w życie z dniem 26 listopada 2015 r..
Sąd może orzec zakaz wstępu na imprezę masową, jeżeli przestępstwo zostało popełnione
w związku z taką imprezą lub w razie skazania za występek o charakterze chuligańskim,
a udział sprawcy w imprezach masowych zagraża dobrom chronionym prawem. Sąd orzeka
zakaz wstępu na imprezę masową w wypadkach wskazanych w ustawie.
§ 2.
Zakaz wstępu na imprezę masową obejmuje wszelkie imprezy masowe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej oraz mecze piłki nożnej rozgrywane przez polską kadrę narodową lub polski
klub sportowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 338)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Orzekając zakaz wstępu na imprezę masową za czyn popełniony w związku z masową imprezą
sportową, sąd może orzec obowiązek przebywania skazanego w czasie trwania niektórych
imprez masowych objętych zakazem w miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym
miejscu, z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego.
§ 4.
Sąd orzeka zakaz wstępu na imprezę masową i obowiązek określony w § 3, w razie ponownego
skazania sprawcy za przestępstwo popełnione w związku z imprezą masową.
§ 5.
W szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może orzec, że po upływie okresu, na który
orzeczono obowiązek określony w § 3, skazany będzie obowiązany do stawiennictwa w
czasie trwania niektórych imprez masowych objętych zakazem w jednostce organizacyjnej
Policji lub w miejscu określonym przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania
skazanego, komendanta powiatowego, rejonowego lub miejskiego Policji.
§ 6.
Łączny czas stosowania wobec skazanego obowiązków, określonych w § 3 i 5, nie może
przekroczyć okresu orzeczonego wobec skazanego zakazu wstępu na imprezę masową.
§ 7.
Jeżeli z okoliczności wynika, że wykonanie obowiązku określonego w § 3 jest niemożliwe
lub jego orzeczenie jest oczywiście niecelowe, w miejsce tego obowiązku orzeka się
obowiązek stawiennictwa skazanego w czasie trwania niektórych imprez masowych objętych
zakazem w jednostce organizacyjnej Policji lub w miejscu określonym przez właściwego,
ze względu na miejsce zamieszkania skazanego, komendanta powiatowego, rejonowego lub
miejskiego Policji.
§ 8.
Nakładając obowiązek, o którym mowa w § 3, 5 lub 7, sąd określa imprezy masowe, w
czasie trwania których obowiązek ten ma być wykonywany, wskazując w szczególności
nazwy dyscyplin sportowych, nazwy klubów sportowych oraz zakres terytorialny imprez,
których obowiązek dotyczy.
§ 9.
Obowiązki orzekane na podstawie § 3, 5 i 7 orzeka się w miesiącach i latach. Obowiązek,
o którym mowa w § 3, orzeka się na okres nie krótszy niż 6 miesięcy i nie dłuższy
niż 12 miesięcy, zaś obowiązek, o którym mowa w § 7, orzeka się na okres od 6 miesięcy
do lat 6, nieprzekraczający okresu, na jaki orzeczono zakaz wstępu na imprezę masową.
Art. 41c39)Dodany przez art. 99 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 26..
§ 1.
Zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych nie obejmuje uczestnictwa
w loteriach promocyjnych.
§ 2.
Sąd może orzec zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, w
razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z urządzaniem gier hazardowych
lub udziałem w nich.
Art. 42.
§ 1.
Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby
uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności
jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez
tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.
§ 240)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541 i 2183), która weszła w życie z dniem 18 maja 2015 r..
Sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów
albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa
wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub
zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, art. 174 lub art. 177.
§ 341)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny (Dz. U. poz. 548), która weszła w życie z dniem 15 lipca 2000 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 40..
Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia
przestępstwa określonego w art. 178a § 4 lub jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa
określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek
na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2
lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego
lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi
okolicznościami.
§ 441)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny (Dz. U. poz. 548), która weszła w życie z dniem 15 lipca 2000 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 40..
Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie ponownego
skazania osoby prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych w § 3.
Art. 43.
§ 142)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicznych oraz zakaz i nakaz
wymienione w art. 39 pkt 2d i 2e orzeka się w latach, od roku do lat 10, zakazy wymienione
w art. 39 pkt 2-2b i 3 orzeka się w latach, od roku do lat 15, a zakaz wymieniony
w art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od lat 2 do 6.
§ 1a43)Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Obowiązek, o którym mowa w art. 41a § 1 zdanie drugie i § 2 zdanie drugie, orzeka
się w miesiącach, najkrócej na 3 miesiące, najdłużej na 12 miesięcy.
§ 244)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Pozbawienie praw publicznych, zakazy i nakaz obowiązują od uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 2a45)Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Okres, na który orzeczono zakazy, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia
wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo.
§ 2b45)Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Okres, na który orzeczono pozbawienie praw publicznych za dane przestępstwo, nie biegnie
w czasie odbywania kary pozbawienia wolności za to przestępstwo.
§ 3.
Orzekając zakaz określony w art. 42, sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego
do prowadzenia pojazdu; do chwili wykonania obowiązku okres, na który orzeczono zakaz,
nie biegnie.
Art. 43a46)Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Odstępując od wymierzenia kary, a także w wypadkach wskazanych w ustawie, sąd może
orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym
oraz Pomocy Postpenitencjarnej; wysokość tego świadczenia nie może przekroczyć 60
000 złotych.
§ 2.
W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a § 1, art. 179 lub art.
180 sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu
Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5000 złotych,
a w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a § 4 co najmniej 10
000 złotych, do wysokości określonej w § 1.
Art. 43b46)Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w określony sposób, jeżeli
uzna to za celowe, w szczególności ze względu na społeczne oddziaływanie skazania,
o ile nie narusza to interesu pokrzywdzonego.
Art. 43c46)Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd, uznając za celowe orzeczenie pozbawienia lub ograniczenia praw rodzicielskich
lub opiekuńczych w razie popełnienia przestępstwa na szkodę małoletniego lub we współdziałaniu
z nim, zawiadamia o tym właściwy sąd rodzinny.
Rozdział Va
Przepadek i środki kompensacyjne47)Oznaczenie i tytuł rozdziału i dodane przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
Art. 4448)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1061), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2003 r..
§ 1.
Sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa.
§ 2.
Sąd może orzec, a w wypadkach wskazanych w ustawie orzeka, przepadek przedmiotów,
które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa.
§ 3.
Jeżeli orzeczenie przepadku określonego w § 2 byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego
czynu, sąd zamiast przepadku może orzec nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa.
§ 4.
Jeżeli orzeczenie przepadku określonego w § 1 lub 2 nie jest możliwe, sąd może orzec
przepadek równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa lub przedmiotów,
które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa.
§ 5.
Przepadku przedmiotów określonych w § 1 lub 2 nie orzeka się, jeżeli podlegają one
zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi.
§ 6.
W razie skazania za przestępstwo polegające na naruszeniu zakazu wytwarzania, posiadania,
obrotu, przesyłania, przenoszenia lub przewozu określonych przedmiotów, sąd może orzec,
a w wypadkach przewidzianych w ustawie orzeka, ich przepadek.
§ 7.
Jeżeli przedmioty wymienione w § 2 lub 6 nie stanowią własności sprawcy, ich przepadek
można orzec tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie; w razie współwłasności orzeka
się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek równowartości tego udziału.
§ 8.
Art. 4548)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1061), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2003 r..
§ 1.
Jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa, chociażby pośrednio, korzyść majątkową
nie podlegającą przepadkowi przedmiotów wymienionych w art. 44 § 1 lub 6, sąd orzeka
przepadek takiej korzyści albo jej równowartości. Przepadku nie orzeka się w całości
lub w części, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu
lub innemu podmiotowi.
§ 2.
W razie skazania za przestępstwo, z którego popełnienia sprawca osiągnął, chociażby
pośrednio, korzyść majątkową znacznej wartości, uważa się, że mienie, które sprawca
objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w czasie popełnienia przestępstwa
lub po jego popełnieniu, do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku, stanowi
korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, chyba że sprawca lub inna zainteresowana
osoba przedstawi dowód przeciwny.
§ 350)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli mienie stanowiące korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, o którym mowa
w § 2, zostało przeniesione na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną
niemającą osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakimkolwiek tytułem prawnym, uważa
się, że rzeczy będące w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące
jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że na podstawie okoliczności towarzyszących
ich nabyciu nie można było przypuszczać, że mienie to, chociażby pośrednio, pochodziło
z czynu zabronionego.
§ 5.
W razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek
równowartości tego udziału.
Art. 45a52)Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd może orzec przepadek, jeżeli społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, a także
w razie warunkowego umorzenia postępowania lub stwierdzenia, że sprawca dopuścił się
czynu zabronionego w stanie niepoczytalności, o której mowa w art. 31 § 1, albo jeżeli
zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego.
Art. 4653)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej
orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody
lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.
§ 2.
Jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione, sąd może orzec
zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego,
a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę
na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego
uległa znacznemu pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki
orzeka się na rzecz każdej z nich.
§ 3.
Orzeczenie odszkodowania lub zadośćuczynienia na podstawie § 1 albo nawiązki na podstawie
§ 2 nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze
postępowania cywilnego.
Art. 4754)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. poz. 227 oraz z 2011 r. poz. 734), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r..
§ 155)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 40..
W razie skazania sprawcy za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu albo
za inne przestępstwo umyślne, którego skutkiem jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek
na zdrowiu, naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, sąd może orzec
nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
§ 2.
W razie skazania sprawcy za przestępstwo przeciwko środowisku sąd może orzec nawiązkę
na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, o którym mowa
w art. 400 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska .
§ 356)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 40..
W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 173, art. 174, art. 177
lub w art. 355, jeżeli sprawca był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego
lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, a w razie
jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę na rzecz
osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu
pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki orzeka się
na rzecz każdej z nich. Jeśli ustalenie takiej osoby nie jest możliwe, sąd orzeka
nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Sąd
orzeka nawiązkę w wysokości co najmniej 10 000 złotych.
§ 456)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 40..
W szczególnie uzasadnionych okolicznościach, gdy wymierzona nawiązka powodowałaby
dla sprawcy uszczerbek dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny lub gdy pokrzywdzony
pojednał się ze sprawcą, sąd może ją wymierzyć w wysokości niższej niż wskazana w
§ 3.
§ 556)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 40..
Przepisu § 3 nie stosuje się, jeżeli sąd orzekł obowiązek naprawienia wyrządzonej
przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości wyższej niż
10 000 złotych.
Art. 4858)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Nawiązkę orzeka się w wysokości do 100 000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 49.
Art. 49a.
Art. 50.
Art. 51.
Art. 52.
Rozdział VI
Zasady wymiaru kary i środków karnych
Art. 53.
§ 1.
Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę,
bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej
szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma
osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości
prawnej społeczeństwa.
§ 2.
Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się
sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia
ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa,
właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa
i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub
zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie
się pokrzywdzonego.
§ 3.
Wymierzając karę sąd bierze także pod uwagę pozytywne wyniki przeprowadzonej mediacji
pomiędzy pokrzywdzonym a sprawcą albo ugodę pomiędzy nimi osiągniętą w postępowaniu
przed sądem lub prokuratorem.
Art. 54.
§ 1.
Wymierzając karę nieletniemu albo młodocianemu, sąd kieruje się przede wszystkim tym,
aby sprawcę wychować.
§ 2.
Wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, nie orzeka
się kary dożywotniego pozbawienia wolności.
Art. 55.
Okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą.
Art. 5662)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przepisy art. 53, art. 54 § 1 oraz art. 55 stosuje się odpowiednio do orzekania innych
środków przewidzianych w tym kodeksie, z wyjątkiem obowiązku naprawienia wyrządzonej
przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Art. 57.
§ 1.
Jeżeli zachodzi kilka niezależnych od siebie podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia
albo obostrzenia kary, sąd może tylko jeden raz karę nadzwyczajnie złagodzić albo
obostrzyć, biorąc pod uwagę łącznie zbiegające się podstawy łagodzenia albo obostrzenia.
§ 2.
Jeżeli zbiegają się podstawy nadzwyczajnego złagodzenia i obostrzenia, sąd może zastosować
nadzwyczajne złagodzenie albo obostrzenie kary.
Art. 57a63)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1648), która weszła w życie z dniem 12 marca 2007 r..
§ 1.
Skazując za występek o charakterze chuligańskim, sąd wymierza karę przewidzianą za
przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości nie niższej od dolnej granicy ustawowego
zagrożenia zwiększonego o połowę.
§ 264)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 54..
W wypadku określonym w § 1 sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, chyba że orzeka
obowiązek naprawienia szkody, obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub nawiązkę
na podstawie art. 46. Jeżeli pokrzywdzony nie został ustalony, sąd może orzec nawiązkę
na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Art. 58.
§ 165)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, a przestępstwo jest zagrożone
karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd orzeka karę pozbawienia wolności
tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary.
§ 2a67)Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Kary ograniczenia wolności w postaci obowiązku, o którym mowa w art. 34 § 1a pkt 1,
nie orzeka się, jeżeli stan zdrowia oskarżonego lub jego właściwości i warunki osobiste
uzasadniają przekonanie, że oskarżony nie wykona tego obowiązku.
Art. 5969)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat
albo karą łagodniejszego rodzaju i społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna, sąd
może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli orzeka jednocześnie środek karny, przepadek
lub środek kompensacyjny, a cele kary zostaną w ten sposób spełnione.
Art. 60.
§ 1.
Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w wypadkach przewidzianych w ustawie
oraz w stosunku do młodocianego, jeżeli przemawiają za tym względy określone w art.
54 § 1.
§ 2.
Sąd może również zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w szczególnie uzasadnionych
wypadkach, kiedy nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie
surowa, w szczególności:
1)
jeżeli pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą, szkoda została naprawiona albo pokrzywdzony
i sprawca uzgodnili sposób naprawienia szkody,
2)
ze względu na postawę sprawcy, zwłaszcza gdy czynił starania o naprawienie szkody
lub o jej zapobieżenie,
3)
jeżeli sprawca przestępstwa nieumyślnego lub jego najbliższy poniósł poważny uszczerbek
w związku z popełnionym przestępstwem.
§ 3.
Sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet może warunkowo zawiesić jej wykonanie
w stosunku do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa,
jeżeli ujawni on wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące
osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia.
§ 4.
Na wniosek prokuratora sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet
warunkowo zawiesić jej wykonanie w stosunku do sprawcy przestępstwa, który, niezależnie
od wyjaśnień złożonych w swojej sprawie, ujawnił przed organem ścigania i przedstawił
istotne okoliczności, nieznane dotychczas temu organowi, przestępstwa zagrożonego
karą powyżej 5 lat pozbawienia wolności.
§ 571)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W wypadkach określonych w § 3 i 4 sąd, wymierzając karę pozbawienia wolności do lat
5, może warunkowo zawiesić jej wykonanie na okres próby wynoszący do 10 lat, jeżeli
uzna, że pomimo niewykonania kary sprawca nie popełni ponownie przestępstwa; przepisu
art. 69 § 1 nie stosuje się, a przepisy art. 71-76 stosuje się odpowiednio.
§ 672)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Nadzwyczajne złagodzenie kary polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej granicy ustawowego
zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju według następujących zasad:
1)
jeżeli czyn stanowi zbrodnię zagrożoną co najmniej karą 25 lat pozbawienia wolności,
sąd wymierza karę pozbawienia wolności nie niższą od 8 lat,
2)
jeżeli czyn stanowi inną zbrodnię, sąd wymierza karę pozbawienia wolności nie niższą
od jednej trzeciej dolnej granicy ustawowego zagrożenia,
3)
jeżeli czyn stanowi występek, przy czym dolną granicą ustawowego zagrożenia jest kara
pozbawienia wolności nie niższa od roku, sąd wymierza grzywnę, karę ograniczenia wolności
albo pozbawienia wolności,
4)
jeżeli czyn stanowi występek, przy czym dolną granicą ustawowego zagrożenia jest kara
pozbawienia wolności niższa od roku, sąd wymierza grzywnę albo karę ograniczenia wolności.
§ 773)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli czyn zagrożony jest więcej niż jedną z kar wymienionych w art. 32 pkt 1-3,
nadzwyczajne złagodzenie kary polega na odstąpieniu od wymierzenia kary i orzeczeniu
środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 2-3, 7 i 8, środka kompensacyjnego lub przepadku;
przepisu art. 61 § 2 nie stosuje się.
§ 874)Dodany przez art. 1 pkt 27 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Nadzwyczajnego złagodzenia kary nie stosuje się do czynów zagrożonych karą pozbawienia
wolności powyżej 5 lat, do których ma zastosowanie art. 37a.
Art. 60a.
Art. 61.
§ 1.
Sąd może odstąpić od wymierzenia kary w wypadkach przewidzianych w ustawie oraz w
wypadku określonym w art. 60 § 3, zwłaszcza gdy rola sprawcy w popełnieniu przestępstwa
była podrzędna, a przekazane informacje przyczyniły się do zapobieżenia popełnieniu
innego przestępstwa.
§ 276)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Odstępując od wymierzenia kary, sąd może również odstąpić od wymierzenia środka karnego,
nawiązki na rzecz Skarbu Państwa oraz przepadku, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe.
Art. 62.
Orzekając karę pozbawienia wolności, sąd może określić rodzaj i typ zakładu karnego,
w którym skazany ma odbywać karę, a także orzec system terapeutyczny jej wykonania.
Art. 6377)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Na poczet orzeczonej kary zalicza się okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie,
zaokrąglając w górę do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia
wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, dwóm dniom kary ograniczenia
wolności lub dwóm dziennym stawkom grzywny.
§ 2.
Zaliczając okres rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet orzeczonej grzywny określonej
kwotowo, przyjmuje się, że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada kwocie równej
dwukrotności stawki dziennej ustalonej zgodnie z art. 33 § 3.
§ 3.
Na poczet orzeczonych środków karnych, o których mowa w art. 39 pkt 2-3, zalicza się
okres rzeczywistego stosowania odpowiadających im rodzajowo środków zapobiegawczych.
§ 4.
Na poczet orzeczonego środka karnego, o którym mowa w art. 39 pkt 3, zalicza się okres
zatrzymania prawa jazdy lub innego odpowiedniego dokumentu.
§ 5.
Za dzień w rozumieniu § 1 i 2 przyjmuje się okres 24 godzin liczony od chwili rzeczywistego
pozbawienia wolności.
Rozdział VII
Powrót do przestępstwa
Art. 64.
§ 1.
Jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia
w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne
do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za
przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia
zwiększonego o połowę.
§ 2.
Jeżeli sprawca uprzednio skazany w warunkach określonych w § 1, który odbył łącznie
co najmniej rok kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub
części ostatniej kary popełnia ponownie umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu,
przestępstwo zgwałcenia, rozboju, kradzieży z włamaniem lub inne przestępstwo przeciwko
mieniu popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia, sąd wymierza karę pozbawienia
wolności przewidzianą za
przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia,
a może ją wymierzyć do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
§ 3.
Przewidziane w § 1 lub 2 podwyższenie górnego ustawowego zagrożenia nie dotyczy zbrodni.
Art. 6578)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 889 oraz z 2011 r. poz. 130), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r..
§ 1.
Przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem
sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego w art. 64 § 2, stosuje się
także do sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu
lub popełnia przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mających
na celu popełnienie przestępstwa oraz wobec sprawcy przestępstwa o charakterze terrorystycznym.
§ 2.
Do sprawcy przestępstwa z art. 258 mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące
sprawcy określonego w art. 64 § 2, z wyjątkiem przewidzianego w tym przepisie zaostrzenia
kary.
Rozdział VIII
Środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Art. 6679)W brzmieniu ustalonym przez art. 12 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 70..
§ 1.
Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość
czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa
sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz
dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania
będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
§ 2.
Warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą
5 lat pozbawienia wolności.
Art. 67.
§ 180)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Warunkowe umorzenie następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat i biegnie
od uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 2.
Umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd może w okresie próby oddać sprawcę pod
dozór kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji
społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji
lub pomoc skazanym.
§ 381)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd nakłada na sprawcę obowiązek naprawienia
szkody w całości albo w części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia
za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę; sąd może nałożyć
na sprawcę obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 1-3, 5-6b, 7a lub 7b, a ponadto
orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 lub zakaz prowadzenia pojazdów,
wymieniony w art. 39 pkt 3, do lat 2. Przepisy art. 72 § 1a i 1b stosuje się odpowiednio.
§ 4.
Przepis art. 74 stosuje się odpowiednio.
Art. 68.
§ 1.
Sąd podejmuje postępowanie karne, jeżeli sprawca w okresie próby popełnił przestępstwo
umyślne, za które został prawomocnie skazany.
§ 282)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd może podjąć postępowanie karne, jeżeli sprawca w okresie próby rażąco narusza
porządek prawny, w szczególności gdy popełnił inne niż określone w § 1 przestępstwo,
jeżeli uchyla się od dozoru, wykonania nałożonego obowiązku lub orzeczonego środka
karnego, środka kompensacyjnego lub przepadku albo nie wykonuje zawartej z pokrzywdzonym
ugody.
§ 2a83)Dodany przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1431), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r..
Sąd podejmuje postępowanie karne, jeżeli okoliczności, o których mowa w § 2, zaistnieją
po udzieleniu sprawcy pisemnego upomnienia przez sądowego kuratora zawodowego, chyba
że przemawiają przeciwko temu szczególne względy.
§ 3.
Sąd może podjąć postępowanie karne, jeżeli sprawca po wydaniu orzeczenia o warunkowym
umorzeniu postępowania, lecz przed jego uprawomocnieniem się, rażąco narusza porządek
prawny, a w szczególności gdy w tym czasie popełnił przestępstwo.
§ 4.
Warunkowo umorzonego postępowania nie można podjąć później niż w ciągu 6 miesięcy
od zakończenia okresu próby.
Art. 69.
§ 184)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze
nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był
skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec
niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.
§ 2.
Zawieszając wykonanie kary, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy,
jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się
po popełnieniu przestępstwa.
§ 486)Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 63; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim oraz sprawcy przestępstwa określonego
w art. 178a § 4 sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych
wypadkach.
Art. 7087)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat
i biegnie od uprawomocnienia się wyroku.
§ 2.
W wypadku zawieszenia wykonania kary wobec sprawcy młodocianego oraz sprawcy, który
popełnił przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej,
okres próby wynosi od 2 do 5 lat.
Art. 7188)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Zawieszając wykonanie kary, sąd może orzec grzywnę, jeżeli jej wymierzenie obok kary
pozbawienia wolności na innej podstawie nie jest możliwe.
§ 2.
W razie zarządzenia wykonania kary grzywna orzeczona na podstawie § 1 nie podlega
wykonaniu; kara pozbawienia wolności ulega skróceniu o okres odpowiadający połowie
liczby uiszczonych stawek dziennych grzywny z zaokrągleniem w górę do pełnego dnia.
Art. 72.
§ 1.
Zawieszając wykonanie kary, sąd zobowiązuje, a jeżeli orzeka środek karny, może zobowiązać
skazanego do:89)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. a tiret
pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
1)
informowania sądu lub kuratora o przebiegu okresu próby,
2)
przeproszenia pokrzywdzonego,
3)
wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie innej osoby,
4)
wykonywania pracy zarobkowej, do nauki lub przygotowania się do zawodu,
5)
powstrzymania się od nadużywania alkoholu lub używania innych środków odurzających,
690)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
poddania się terapii uzależnień,
6a91)Dodany przez art. 5 pkt 5 lit. a tiret drugie ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 27; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
poddania się terapii, w szczególności psychoterapii lub psychoedukacji,
6b92)Dodany przez art. 1 pkt 36 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
uczestnictwa w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych,
7)
powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach,
7a93)Dodany przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 5 lit. a tiret trzecie ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 27.)
powstrzymania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym lub innymi osobami w określony
sposób lub zbliżania się do pokrzywdzonego lub innych osób,
7b94)Dodany przez art. 15 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. poz. 1493), która weszła w życie z dniem 21 listopada 2005 r.)
opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,
895)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 1.)
innego stosownego postępowania w okresie próby, które może zapobiec popełnieniu ponownie
przestępstwa
- przy czym orzeka się przynajmniej jeden z obowiązków96)Część wspólna dodana przez art. 1 pkt 36 lit. a tiret piąte ustawy, o której mowa
w odnośniku 1..
§ 1a97)Dodany przez art. 5 pkt 5 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 27; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Nakładając obowiązek wymieniony w § 1 pkt 7a, sąd wskazuje minimalną odległość od
osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować.
§ 1b98)Dodany przez art. 1 pkt 36 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Nakładając na sprawcę przestępstwa popełnionego z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej
wobec osoby najbliższej obowiązek wymieniony w § 1 pkt 7b, sąd określa sposób kontaktu
skazanego z pokrzywdzonym.
§ 299)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 albo zobowiązać skazanego
do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części, chyba że
orzekł środek kompensacyjny.
Art. 73100)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Zawieszając wykonanie kary, sąd może w okresie próby oddać skazanego pod dozór kuratora
lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej,
do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub
pomoc skazanym.
§ 2.
Dozór jest obowiązkowy wobec młodocianego sprawcy przestępstwa umyślnego, sprawcy
określonego w art. 64 § 2, a także wobec sprawcy przestępstwa popełnionego w związku
z zaburzeniami preferencji seksualnych oraz sprawcy, który popełnił przestępstwo z
użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej.
Art. 74.
§ 1101)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Czas i sposób wykonania nałożonych obowiązków wymienionych w art. 72 sąd określa po
wysłuchaniu skazanego; nałożenie obowiązków wymienionych w art. 72 § 1 pkt 6 i 6a
wymaga nadto zgody skazanego.
§ 2101)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli względy wychowawcze za tym przemawiają, sąd, wobec skazanego na karę z warunkowym
zawieszeniem jej wykonania, może w okresie próby ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać
obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 3-8 albo od wykonania nałożonych obowiązków
zwolnić, z wyjątkiem obowiązku wymienionego w art. 72 § 2, jak również oddać skazanego
pod dozór albo od dozoru zwolnić.
§ 2a102)Dodany przez art. 1 pkt 38 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zwolnienie od dozoru może nastąpić także, jeżeli sprawowanie dozoru jest niemożliwe
albo znacznie utrudnione z przyczyn niezawinionych przez skazanego.
§ 3103)Dodany przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 83..
W przypadku gdy skazany został oddany pod dozór lub zobowiązany do wykonywania obowiązków
w okresie próby, wniosek o określenie czasu i sposobu wykonania nałożonych obowiązków
może złożyć również sądowy kurator zawodowy, a także osoba godna zaufania lub przedstawiciel
stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, o której mowa w art. 73 §
1.
Art. 75.
§ 1104)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 39 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 4 kwietnia 2015 r..
Sąd zarządza wykonanie kary, jeżeli skazany w okresie próby popełnił podobne przestępstwo
umyślne, za które orzeczono prawomocnie karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania.
§ 1a105)Dodany przez art. 5 pkt 6 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 27..
Sąd zarządza wykonanie kary jeżeli skazany za przestępstwo popełnione z użyciem przemocy
lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej lub innej osoby małoletniej zamieszkujących
wspólnie ze sprawcą w okresie próby rażąco narusza porządek prawny, ponownie używając
przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej lub innej osoby małoletniej
zamieszkujących wspólnie ze sprawcą.
§ 2106)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 39 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd może zarządzić wykonanie kary, jeżeli skazany w okresie próby rażąco narusza porządek
prawny, w szczególności gdy popełnił inne przestępstwo niż określone w § 1, albo jeżeli
uchyla się od uiszczenia grzywny, od dozoru, wykonania nałożonych obowiązków lub orzeczonych
środków karnych, środków kompensacyjnych lub przepadku.
§ 2a107)Dodany przez art. 4 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 83..
Sąd zarządza wykonanie kary, jeżeli okoliczności, o których mowa w § 2, zaistnieją
po udzieleniu skazanemu pisemnego upomnienia przez sądowego kuratora zawodowego, chyba
że przemawiają przeciwko temu szczególne względy.
§ 3.
Sąd może zarządzić wykonanie kary, jeżeli skazany po wydaniu wyroku, lecz przed jego
uprawomocnieniem się, rażąco narusza porządek prawny, a w szczególności gdy w tym
czasie popełnił przestępstwo.
§ 3a108)Dodany przez art. 1 pkt 39 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zarządzając wykonanie kary w wypadkach, o których mowa w § 2 i 3, sąd może, uwzględniając
dotychczasowy przebieg próby, a w szczególności wykonanie nałożonych obowiązków, skrócić
orzeczoną karę, nie więcej jednak niż o połowę.
§ 4.
Zarządzenie wykonania kary nie może nastąpić później niż w ciągu 6 miesięcy od zakończenia
okresu próby.
Art. 75a110)Dodany przez art. 1 pkt 40 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Wobec skazanego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania,
który w okresie próby rażąco narusza porządek prawny, w szczególności gdy popełnił
inne przestępstwo niż określone w art. 75 § 1, albo jeżeli uchyla się od uiszczenia
grzywny, od dozoru, wykonania nałożonych obowiązków lub orzeczonych środków karnych,
środków kompensacyjnych lub przepadku, sąd może, jeżeli cele kary zostaną w ten sposób
spełnione, mając na względzie wagę i rodzaj czynu zabronionego przypisanego skazanemu,
zamiast zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności zamienić ją na karę ograniczenia
wolności w formie obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele
społeczne, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa się dwóm dniom
kary ograniczenia wolności, albo na grzywnę, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia
wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny. Kara ograniczenia wolności nie może
trwać dłużej niż 2 lata, a grzywna nie może przekroczyć 810 stawek dziennych.
§ 2111)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 8 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Przepisu § 1 nie stosuje się:
1)
w wypadkach, o których mowa w art. 75 § 1, 1a i 2a;
2)
do skazanego, który nie wykonał obowiązku określonego w art. 72 § 1 pkt 7b lub w §
2.
§ 3.
Sąd, zamieniając karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania
na karę ograniczenia wolności albo na grzywnę, w miarę możliwości wysłuchuje skazanego.
§ 4.
Zamiana kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na karę
ograniczenia wolności albo na grzywnę nie zwalnia skazanego od wykonania orzeczonych
wobec niego środków karnych, przepadku, środków kompensacyjnych lub środków zabezpieczających,
chociażby następnie orzeczono karę łączną.
§ 5.
Jeżeli skazany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności, od uiszczenia
grzywny, wykonania nałożonych na niego obowiązków lub orzeczonych środków karnych,
przepadku lub środków kompensacyjnych, sąd uchyla zamianę i zarządza wykonanie kary
pozbawienia wolności.
§ 6.
W wypadku uchylenia zamiany i zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności na poczet
zarządzonej kary pozbawienia wolności zalicza się dotychczas wykonaną karę grzywny
albo karę ograniczenia wolności, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności
równa się dwóm stawkom dziennym grzywny albo dwóm dniom kary ograniczenia wolności.
§ 7112)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 8 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem
jej wykonania została orzeczona na podstawie art. 60 § 5.
Art. 76.
§ 1113)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby.
§ 1a114)Dodany przez art. 7 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
W wypadku, o którym mowa w art. 75a, zatarcie skazania następuje z upływem okresów
przewidzianych w art. 107 § 4 i 4a.
§ 1b114)Dodany przez art. 7 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
W wypadkach, o których mowa w § 1 i 1a, przepis art. 108 stosuje się.
§ 2115)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 9 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę, środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny,
zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem
ich wykonania. Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem środka
zabezpieczającego.
Art. 77116)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Skazanego na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty
kary tylko wówczas, gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, okoliczności
popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania
kary uzasadniają przekonanie, że skazany po zwolnieniu będzie stosował się do orzeczonego
środka karnego lub zabezpieczającego i przestrzegał porządku prawnego, w szczególności
nie popełni ponownie przestępstwa.
§ 2.
W szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd, wymierzając karę wymienioną w art. 32 pkt
3-5, może wyznaczyć surowsze ograniczenia do skorzystania przez skazanego z warunkowego
zwolnienia niż przewidziane w art. 78.
Art. 78.
§ 1117)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Skazanego można warunkowo zwolnić po odbyciu co najmniej połowy kary.
§ 2117)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Skazanego określonego w art. 64 § 1 można warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich
kary, natomiast określonego w art. 64 § 2 po odbyciu trzech czwartych kary.
§ 3.
Skazanego na karę 25 lat pozbawienia wolności można warunkowo zwolnić po odbyciu 15
lat kary, natomiast skazanego na karę dożywotniego pozbawienia wolności po odbyciu
25 lat kary.
Art. 79.
§ 1.
Przepisy art. 78 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do sumy dwóch lub więcej nie podlegających
łączeniu kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno; przepis art. 78
§ 2 stosuje się, jeżeli chociażby jedno z przestępstw popełniono w warunkach określonych
w art. 64.
§ 2.
Skazanego można, niezależnie od warunków określonych w art. 78 § 1 lub 2, zwolnić
warunkowo po odbyciu 15 lat pozbawienia wolności.
§ 3118)Dodany przez art. 4 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 83..
Przepis art. 78 § 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli chociażby jedna z niepodlegających
łączeniu kar, które skazany ma odbyć kolejno, jest karą 25 lat pozbawienia wolności
lub dożywotniego pozbawienia wolności.
Art. 80.
§ 1.
W razie warunkowego zwolnienia czas pozostały do odbycia kary stanowi okres próby,
który jednak nie może być krótszy niż 2 lata ani dłuższy niż 5 lat.
§ 2.
Jeżeli skazanym jest osoba określona w art. 64 § 2, okres próby nie może być krótszy
niż 3 lata.
§ 3119)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 83..
W razie warunkowego zwolnienia z kary 25 lat pozbawienia wolności lub dożywotniego
pozbawienia wolności okres próby wynosi 10 lat.
Art. 81120)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie odwołania warunkowego zwolnienia ponowne warunkowe zwolnienie nie może nastąpić
przed odbyciem, po ponownym osadzeniu, przynajmniej roku kary pozbawienia wolności,
a w wypadku kary 25 lat pozbawienia wolności lub kary dożywotniego pozbawienia wolności
przed odbyciem przynajmniej 5 lat kary.
Art. 82121)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 83..
§ 1.
Jeżeli w okresie próby i w ciągu 6 miesięcy od jej zakończenia nie odwołano warunkowego
zwolnienia, karę uważa się za odbytą z chwilą warunkowego zwolnienia.
§ 2.
W wypadku objęcia wyrokiem łącznym kary, z której odbywania skazany został warunkowo
zwolniony, na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza się jedynie okres faktycznego
odbywania kary.
Art. 83122)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Skazanego na karę ograniczenia wolności, który odbył przynajmniej połowę orzeczonej
kary, przy czym przestrzegał porządku prawnego, jak również wykonał nałożone na niego
obowiązki, orzeczone środki karne, środki kompensacyjne i przepadek, sąd może zwolnić
od reszty kary, uznając ją za wykonaną.
Art. 84.
§ 1.
Sąd może po upływie połowy okresu, na który orzeczono środki karne wymienione w art.
39 pkt 1-3, uznać je za wykonane, jeżeli skazany przestrzegał porządku prawnego, a
środek karny był w stosunku do niego wykonywany przynajmniej przez rok.
§ 2123)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 44 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli środki karne wymienione w art. 39 pkt 2, 2a i
3 orzeczono na podstawie art. 41 § 1a albo art. 42 § 2.
§ 2a124)Dodany przez art. 1 pkt 44 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli środek karny orzeczony został dożywotnio, sąd może uznać go za wykonany, jeżeli
skazany przestrzegał porządku prawnego i nie zachodzi obawa ponownego popełnienia
przestępstwa podobnego do tego, za które orzeczono środek karny, a środek karny był
w stosunku do skazanego wykonywany przynajmniej przez 15 lat.
§ 3125)Dodany przez art. 5 pkt 2 ustawy, wymienionej jako druga w odnośniku 36; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2012 r..
Sąd może zwolnić skazanego z obowiązku orzeczonego na podstawie art. 41b § 5 lub 7
po upływie połowy okresu, na który go orzeczono, jeżeli obowiązek był stosowany przynajmniej
przez rok, a zachowanie skazanego wskazuje, że dalsze stosowanie obowiązku nie jest
niezbędne do spełnienia celów środka karnego.
Rozdział IX
Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych
Art. 85127)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego
rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną.
§ 2.
Podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem
art. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa
w § 1.
§ 3128)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Jeżeli po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania kary lub kary łącznej sprawca
popełnił przestępstwo, za które orzeczono karę tego samego rodzaju lub inną podlegającą
łączeniu, orzeczona kara nie podlega łączeniu z karą odbywaną w czasie popełnienia
czynu.
§ 3a129)Dodany przez art. 7 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Jeżeli kara wykonywana lub orzeczona, o której mowa w § 3, stanie się następnie podstawą
orzeczenia kary lub kar łącznych, zakaz łączenia kar odnosi się również do tej kary
lub kar łącznych.
§ 4.
Karą łączną nie obejmuje się kar orzeczonych wyrokami, o których mowa w art. 114a.
Art. 85a130)Dodany przez art. 1 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i
wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie
kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Art. 86.
§ 1131)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne
przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2
lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności; karę pozbawienia wolności
wymierza się w miesiącach i latach.
§ 1a132)Dodany przez art. 1 pkt 18 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Jeżeli suma orzeczonych kar pozbawienia wolności wynosi 25 lat albo więcej, a chociażby
jedna z podlegających łączeniu kar wynosi nie mniej niż 10 lat, sąd może orzec karę
łączną 25 lat pozbawienia wolności.
§ 2.
Wymierzając karę łączną grzywny, sąd określa na nowo wysokość stawki dziennej, kierując
się wskazaniami określonymi w art. 33 § 3; wysokość stawki dziennej nie może jednak
przekraczać najwyższej ustalonej poprzednio.
§ 2a133)Dodany przez art. 1 pkt 18 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Jeżeli chociażby jedna z podlegających łączeniu grzywien jest wymierzona kwotowo,
karę łączną grzywny wymierza się kwotowo.
§ 2b134)Dodany przez art. 1 pkt 18 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli chociażby jedna z podlegających łączeniu grzywien została orzeczona na podstawie
przepisu przewidującego wyższą górną granicę ustawowego zagrożenia tą karą niż określona
w art. 33 § 1, sąd wymierza karę łączną grzywny w granicach od najwyższej z kar tego
rodzaju wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak
4500 stawek dziennych grzywny lub najwyższej z kar grzywny, jeżeli przekracza ona
4500 stawek dziennych.
§ 3135)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Wymierzając karę łączną ograniczenia wolności, sąd określa na nowo obowiązki lub wymiar
potrącenia, o których mowa w art. 34 § 1a, a także może nałożyć na sprawcę obowiązki
wymienione w art. 72 § 1 pkt 2-7a, jak również orzec świadczenie pieniężne wymienione
w art. 39 pkt 7.
§ 4136)Dodany przez art. 1 pkt 48 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Zasady wymiaru kary łącznej określone w § 1-3 stosuje się odpowiednio, jeżeli przynajmniej
jedną z kar podlegających łączeniu jest już orzeczona kara łączna.
Art. 87137)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 49 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności i ograniczenia
wolności sąd wymierza karę łączną pozbawienia wolności, przyjmując, że miesiąc ograniczenia
wolności równa się 15 dniom pozbawienia wolności.
§ 2.
Jeżeli za zbiegające się przestępstwa wymierzono kary pozbawienia wolności oraz ograniczenia
wolności i kara łączna pozbawienia wolności nie przekroczyłaby 6 miesięcy, a kara
łączna ograniczenia wolności - 2 lat, sąd może orzec te kary łączne jednocześnie,
jeżeli cele kary zostaną w ten sposób spełnione.
Art. 88.
Jeżeli najsurowszą karą orzeczoną za jedno ze zbiegających się przestępstw jest kara
25 lat pozbawienia wolności albo dożywotniego pozbawienia wolności, orzeka się tę
karę jako karę łączną; w wypadku zbiegu dwóch lub więcej kar 25 lat pozbawienia wolności
sąd może orzec jako karę łączną karę dożywotniego pozbawienia wolności.
Art. 89.
§ 1138)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 50 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania sąd może warunkowo zawiesić
wykonanie kary łącznej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie
popełnienia każdego z tych przestępstw nie był skazany na karę pozbawienia wolności
i jest to wystarczające do osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia
powrotowi do przestępstwa.
§ 1a139)Dodany przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem ich wykonania sąd może w wyroku łącznym orzec karę łączną pozbawienia
wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
§ 1b140)Dodany przez art. 1 pkt 50 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sąd orzeka karę łączną pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania,
przyjmując, że miesiąc kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania
równa się 15 dniom kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Art. 89a142)Dodany przez art. 1 pkt 51 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Jeżeli chociażby jedną z kar podlegających łączeniu jest kara pozbawienia wolności
z warunkowym zawieszeniem jej wykonania orzeczona na podstawie art. 60 § 5, sąd może
warunkowo zawiesić wykonanie kary łącznej nieprzekraczającej wymiaru kary pozbawienia
wolności, orzeczonej na podstawie tego przepisu.
§ 2.
Orzekając karę łączną pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania,
sąd może orzec grzywnę określoną w art. 71 § 1, chociażby jej nie orzeczono za pozostające
w zbiegu przestępstwa.
§ 3.
W razie zbiegu orzeczeń o okresach próby sąd orzeka okres próby oraz związane z nim
obowiązki na nowo. W razie zbiegu orzeczeń, o którym mowa w § 1, okres próby może
wynosić do 10 lat.
Art. 90.
§ 1143)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Środki karne, przepadek, środki kompensacyjne, środki zabezpieczające oraz dozór stosuje
się, chociażby orzeczono je tylko co do jednego ze zbiegających się przestępstw.
§ 2144)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 23..
W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa pozbawienia praw publicznych, zakazów
lub obowiązku tego samego rodzaju, sąd stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej.
Art. 91.
§ 1145)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej
sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny,
co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie
stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej
granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
§ 2.
Jeżeli sprawca w warunkach określonych w art. 85 popełnia dwa lub więcej ciągów przestępstw
określonych w § 1 lub ciąg przestępstw oraz inne przestępstwo, sąd orzeka karę łączną,
stosując odpowiednio przepisy tego rozdziału.
§ 3146)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Jeżeli sprawca został skazany dwoma lub więcej wyrokami za przestępstwa należące do
ciągu przestępstw określonego w § 1, orzeczona kara łączna nie może przekroczyć górnej
granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, przewidzianego w przepisie stanowiącym
podstawę wymiaru kary dla każdego z tych przestępstw.
Art. 92.
Rozdział X
Środki zabezpieczające
Art. 93.
Art. 93a149)Dodany przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Środkami zabezpieczającymi są:
1)
elektroniczna kontrola miejsca pobytu;
2)
terapia;
3)
terapia uzależnień;
4)
pobyt w zakładzie psychiatrycznym.
§ 2.
Jeżeli ustawa tak stanowi, tytułem środka zabezpieczającego można orzec nakaz i zakazy
określone w art. 39 pkt 2-3.
Art. 93b149)Dodany przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Sąd może orzec środek zabezpieczający, gdy jest to konieczne, aby zapobiec ponownemu
popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego, a inne środki prawne określone w tym
kodeksie lub orzeczone na podstawie innych ustaw nie są wystarczające. Środek zabezpieczający,
o którym mowa w art. 93a § 1 pkt 4, można orzec jedynie, aby zapobiec ponownemu popełnieniu
przez sprawcę czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości.
§ 2.
Sąd uchyla środek zabezpieczający, gdy dalsze jego stosowanie nie jest już konieczne.
§ 3.
Środek zabezpieczający i sposób jego wykonywania powinien być odpowiedni do stopnia
społecznej szkodliwości czynu zabronionego, który sprawca może popełnić, oraz prawdopodobieństwa
jego popełnienia, a także uwzględniać potrzeby i postępy w terapii lub terapii uzależnień.
Sąd może zmienić orzeczony wobec sprawcy środek zabezpieczający lub sposób jego wykonywania,
jeżeli poprzednio orzeczony środek stał się nieodpowiedni lub jego wykonywanie nie
jest możliwe.
§ 4.
Wobec tego samego sprawcy można orzec więcej niż jeden środek zabezpieczający; przepisy
§ 1 i 3 stosuje się, biorąc pod uwagę wszystkie orzekane środki zabezpieczające.
§ 5.
Sąd orzeka pobyt w zakładzie psychiatrycznym tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi.
Art. 93c149)Dodany przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Środki zabezpieczające można orzec wobec sprawcy:
1)
co do którego umorzono postępowanie o czyn zabroniony popełniony w stanie niepoczytalności
określonej w art. 31 § 1;
2)
w razie skazania za przestępstwo popełnione w stanie ograniczonej poczytalności określonej
w art. 31 § 2;
3)
w razie skazania za przestępstwo określone w art. 148, art. 156, art. 197, art. 198,
art. 199 § 2 lub art. 200 § 1, popełnione w związku z zaburzeniem preferencji seksualnych;
4)
w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia za umyślne
przestępstwo określone w rozdziale XIX, XXIII, XXV lub XXVI, popełnione w związku
z zaburzeniem osobowości o takim charakterze lub nasileniu, że zachodzi co najmniej
wysokie prawdopodobieństwo popełnienia czynu zabronionego z użyciem przemocy lub groźbą
jej użycia;
5)
w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z uzależnieniem od alkoholu,
środka odurzającego lub innego podobnie działającego środka.
Art. 93d149)Dodany przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Czasu stosowania środka zabezpieczającego nie określa się z góry.
§ 2.
Uchylając środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym, sąd
może orzec jeden lub więcej ze środków zabezpieczających, o których mowa w art. 93a
§ 1 pkt 1-3.
§ 3.
Sąd ustala potrzebę i możliwości wykonania orzeczonego środka zabezpieczającego nie
wcześniej niż na 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub odbyciem
kary pozbawienia wolności.
§ 4.
Jeżeli wobec sprawcy wykonywana jest kara pozbawienia wolności, środki zabezpieczające,
o których mowa w art. 93a § 1 pkt 1-3, można orzec również do czasu wykonania tej
kary, jednak nie wcześniej niż na 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem
lub odbyciem kary pozbawienia wolności.
§ 5.
Jeżeli sprawca został skazany na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia
jej wykonania, karę 25 lat pozbawienia wolności lub karę dożywotniego pozbawienia
wolności, orzeczony środek zabezpieczający stosuje się po odbyciu kary lub warunkowym
zwolnieniu, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 6.
Jeżeli zachowanie sprawcy po uchyleniu środka zabezpieczającego wskazuje, że zachodzi
konieczność stosowania środków zabezpieczających, sąd, nie później niż w ciągu 3 lat
od uchylenia środka, może ponownie orzec ten sam środek zabezpieczający lub inny środek,
o którym mowa w art. 93a § 1 pkt 1-3.
Art. 93e149)Dodany przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Sprawca, wobec którego orzeczono elektroniczną kontrolę miejsca pobytu, ma obowiązek
poddania się nieprzerwanej kontroli miejsca swojego pobytu sprawowanej za pomocą urządzeń
technicznych, w tym noszonego nadajnika.
Art. 93f149)Dodany przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Sprawca, wobec którego orzeczono terapię, ma obowiązek stawiennictwa we wskazanej
przez sąd placówce w terminach wyznaczonych przez lekarza psychiatrę, seksuologa lub
terapeutę i poddania się terapii farmakologicznej zmierzającej do osłabienia popędu
seksualnego, psychoterapii lub psychoedukacji w celu poprawy jego funkcjonowania w
społeczeństwie.
§ 2.
Sprawca, wobec którego orzeczono terapię uzależnień, ma obowiązek stawiennictwa we
wskazanej przez sąd placówce leczenia odwykowego w terminach wyznaczonych przez lekarza
i poddania się leczeniu uzależnienia od alkoholu, środka odurzającego lub innego podobnie
działającego środka.
Art. 93g149)Dodany przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Sąd orzeka pobyt w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym wobec sprawcy określonego
w art. 93c pkt 1, jeżeli istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że popełni on ponownie
czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości w związku z chorobą psychiczną
lub upośledzeniem umysłowym.
§ 2.
Skazując sprawcę określonego w art. 93c pkt 2 na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania, karę 25 lat pozbawienia wolności lub karę dożywotniego
pozbawienia wolności, sąd orzeka pobyt w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, jeżeli
istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że popełni on czyn zabroniony o znacznej społecznej
szkodliwości w związku z chorobą psychiczną lub upośledzeniem umysłowym.
§ 3.
Skazując sprawcę określonego w art. 93c pkt 3 na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania, karę 25 lat pozbawienia wolności lub karę dożywotniego
pozbawienia wolności, sąd orzeka pobyt w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, jeżeli
istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że skazany popełni przestępstwo przeciwko życiu,
zdrowiu lub wolności seksualnej w związku z zaburzeniem preferencji seksualnych.
Art. 94.
Art. 95.
Art. 95a.
Art. 96.
Art. 97.
Art. 98.
Art. 99152)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 57 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności określonej
w art. 31 § 1, sąd może orzec tytułem środka zabezpieczającego nakaz lub zakazy wymienione
w art. 39 pkt 2-3.
§ 2.
Zakazy wymienione w art. 39 pkt 2-3 orzeka się bez określenia czasu ich obowiązywania;
sąd uchyla je, gdy ustały przyczyny ich orzeczenia.
Art. 100.
Rozdział XI
Przedawnienie
Art. 101.
§ 1.
Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat:
1)
30 - gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa;
2)
20 - gdy czyn stanowi inną zbrodnię;
2a154)Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny (Dz. U. poz. 1109), która weszła w życie z dniem 3 sierpnia 2005 r.)
15 - gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą
5 lat;
3)
10 - gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą
3 lata;
4155)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 154.)
5 - gdy chodzi o pozostałe występki.
§ 2.
Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od
czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później
jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.
§ 3.
W wypadkach przewidzianych w § 1 lub 2, jeżeli dokonanie przestępstwa zależy od nastąpienia
określonego w ustawie skutku, bieg przedawnienia rozpoczyna się od czasu, gdy skutek
nastąpił.
§ 4157)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1344), która weszła w życie z dniem 18 grudnia 2008 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W przypadku:
1)
występków przeciwko życiu i zdrowiu, popełnionych na szkodę małoletniego, zagrożonych
karą, której górna granica przekracza 5 lat pozbawienia wolności,
2)
przestępstw określonych w rozdziale XXV, popełnionych na szkodę małoletniego albo
gdy treści pornograficzne obejmują udział małoletniego
- przedawnienie karalności przestępstwa nie może nastąpić przed ukończeniem przez
niego 30. roku życia.
Art. 102158)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny (Dz. U. poz. 189), która weszła w życie z dniem 2 marca 2016 r..
Jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 101, wszczęto postępowanie, karalność przestępstw
określonych w art. 101 § 1 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach - z
upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.
Art. 103.
§ 1.
Nie można wykonać kary, jeżeli od uprawomocnienia się wyroku skazującego upłynęło
lat:
1)
30 - w razie skazania na karę pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat albo karę
surowszą;
2)
15 - w razie skazania na karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat;
3)
10 - w razie skazania na inną karę.
§ 2159)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Przepis § 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do środków karnych, środków kompensacyjnych
oraz przepadku.
Art. 104.
§ 1.
Przedawnienie nie biegnie, jeżeli przepis ustawy nie pozwala na wszczęcie lub dalsze
prowadzenie postępowania karnego; nie dotyczy to jednak braku wniosku albo oskarżenia
prywatnego.
§ 2.
Art. 105.
§ 1.
Przepisów art. 101-103 nie stosuje się do zbrodni przeciwko pokojowi, ludzkości i
przestępstw wojennych.
§ 2.
Przepisów art. 101-103 nie stosuje się również do umyślnego przestępstwa: zabójstwa,
ciężkiego uszkodzenia ciała, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub pozbawienia wolności
łączonego ze szczególnym udręczeniem, popełnionego przez funkcjonariusza publicznego
w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.
Rozdział XII
Zatarcie skazania
Art. 106.
Z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe; wpis o skazaniu usuwa się z rejestru
skazanych.
Art. 106a161)Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 23..
Nie podlega zatarciu skazanie na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia
jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, jeżeli
pokrzywdzony był małoletnim poniżej lat 15.
Art. 107.
§ 1.
W razie skazania na karę pozbawienia wolności wymienioną w art. 32 pkt 3 lub karę
25 lat pozbawienia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 10
lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.
§ 2.
Sąd może na wniosek skazanego zarządzić zatarcie skazania już po upływie 5 lat, jeżeli
skazany w tym okresie przestrzegał porządku prawnego, a wymierzona kara pozbawienia
wolności nie przekraczała 3 lat.
§ 3.
W razie skazania na karę dożywotniego pozbawienia wolności, zatarcie skazania następuje
z mocy prawa z upływem 10 lat od uznania jej za wykonaną, od darowania kary albo od
przedawnienia jej wykonania.
§ 4162)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 21 marca 2015 r..
W razie skazania na karę ograniczenia wolności zatarcie skazania następuje z mocy
prawa z upływem 3 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.
§ 4a163)Dodany przez art. 1 pkt 63 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 21 marca 2015 r..
W razie skazania na grzywnę zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku
od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.
§ 5.
W razie odstąpienia od wymierzenia kary, zatarcie skazania następuje z mocy prawa
z upływem roku od wydania prawomocnego orzeczenia.
§ 6164)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie z dniem 21 marca 2015 r..
Jeżeli orzeczono środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny, zatarcie skazania
nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania.
Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem środka zabezpieczającego.
Art. 107a.
Art. 108.
Jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej nie pozostających w zbiegu przestępstw, jak
również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem, okresu wymaganego do zatarcia
skazania ponownie popełnił przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie
wszystkich skazań.
Rozdział XIII
Odpowiedzialność za przestępstwa popełnione za granicą
Art. 109.
Ustawę karną polską stosuje się do obywatela polskiego, który popełnił przestępstwo
za granicą.
Art. 110166)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 78..
§ 1.
Ustawę karną polską stosuje się do cudzoziemca, który popełnił za granicą czyn zabroniony
skierowany przeciwko interesom Rzeczypospolitej Polskiej, obywatela polskiego, polskiej
osoby prawnej lub polskiej jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej
oraz do cudzoziemca, który popełnił za granicą przestępstwo o charakterze terrorystycznym.
§ 2.
Ustawę karną polską stosuje się w razie popełnienia przez cudzoziemca za granicą czynu
zabronionego innego niż wymieniony w § 1, jeżeli czyn zabroniony jest w ustawie karnej
polskiej zagrożony karą przekraczającą 2 lata pozbawienia wolności, a sprawca przebywa
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie postanowiono go wydać.
Art. 111.
§ 1.
Warunkiem odpowiedzialności za czyn popełniony za granicą jest uznanie takiego czynu
za przestępstwo również przez ustawę obowiązującą w miejscu jego popełnienia.
§ 2.
Jeżeli zachodzą różnice między ustawą polską a ustawą obowiązującą w miejscu popełnienia
czynu, stosując ustawę polską, sąd może uwzględnić te różnice na korzyść sprawcy.
§ 3.
Warunek przewidziany w § 1 nie ma zastosowania do polskiego funkcjonariusza publicznego,
który pełniąc służbę za granicą popełnił tam przestępstwo w związku z wykonywaniem
swoich funkcji, ani do osoby, która popełniła przestępstwo w miejscu nie podlegającym
żadnej władzy państwowej.
Art. 112167)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń (Dz. U. poz. 626), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r..
Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia czynu zabronionego,
ustawę karną polską stosuje się do obywatela polskiego oraz cudzoziemca w razie popełnienia:
1)
przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu wewnętrznemu lub zewnętrznemu Rzeczypospolitej
Polskiej;
2169)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 11.)
przestępstwa przeciwko polskim urzędom lub funkcjonariuszom publicznym oraz przestępstwa
wyłudzenia poświadczenia nieprawdy od polskiego funkcjonariusza publicznego lub innej
osoby uprawnionej na podstawie prawa polskiego do wystawienia dokumentu,
3)
przestępstwa przeciwko istotnym polskim interesom gospodarczym;
4170)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11.)
przestępstwa fałszywych zeznań, złożenia fałszywego oświadczenia, opinii lub tłumaczenia,
posłużenia się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby, poświadczającym nieprawdę
lub fałszywym - wobec urzędu polskiego,
5)
przestępstwa, z którego została osiągnięta, chociażby pośrednio, korzyść majątkowa
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 113171)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy o Policji, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 626), która weszła w życie z dniem 8 września 2010 r..
Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa, ustawę
karną polską stosuje się do obywatela polskiego oraz cudzoziemca, którego nie postanowiono
wydać, w razie popełnienia przez niego za granicą przestępstwa, do którego ścigania
Rzeczpospolita Polska jest zobowiązana na mocy umowy międzynarodowej, lub przestępstwa
określonego w Rzymskim Statucie Międzynarodowego Trybunału Karnego, sporządzonym w Rzymie dnia 17
lipca 1998 r. .
Art. 114.
§ 1172)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 167..
Orzeczenie zapadłe za granicą nie stanowi przeszkody do wszczęcia lub prowadzenia
postępowania karnego o ten sam czyn zabroniony przed sądem polskim.
§ 2.
Sąd zalicza na poczet orzeczonej kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności za
granicą oraz wykonywaną tam karę, uwzględniając różnice zachodzące między tymi karami.
§ 3173)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 167..
Przepisu § 1 nie stosuje się:
1)
jeżeli wyrok skazujący zapadły za granicą został przejęty do wykonania na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, jak również wtedy, gdy orzeczenie zapadłe za granicą dotyczy
przestępstwa, w związku z którym nastąpiło przekazanie ścigania lub wydanie sprawcy
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
do orzeczeń międzynarodowych trybunałów karnych działających na podstawie wiążącego
Rzeczpospolitą Polską prawa międzynarodowego;
3174)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 157.)
do prawomocnych orzeczeń sądów lub innych organów państw obcych kończących postępowanie
karne, jeżeli wynika to z wiążącej Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej.
§ 4.
Jeżeli nastąpiło przejęcie obywatela polskiego, skazanego prawomocnie przez sąd obcego
państwa, do wykonania wyroku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sąd określa
według polskiego prawa kwalifikację prawną czynu oraz podlegającą wykonaniu karę lub
inny środek przewidziany w tej ustawie; podstawę określenia kary lub środka podlegającego
wykonaniu stanowi wyrok wydany przez sąd państwa obcego, kara grożąca za taki czyn
w polskim prawie, okres rzeczywistego pozbawienia wolności za granicą oraz wykonana
tam kara lub inny środek, z uwzględnieniem różnic na korzyść skazanego.
Art. 114a175)Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 148; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 65 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa
wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej,
chyba że według ustawy karnej polskiej czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie
podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie.
§ 2.
W razie skazania przez sąd, o którym mowa w § 1, w sprawach:
1)
stosowania nowej ustawy karnej, która weszła w życie po wydaniu wyroku skazującego,
2)
zatarcia skazania
- stosuje się ustawę obowiązującą w miejscu skazania. Przepisu art. 108 nie stosuje
się.
§ 3.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli informacje uzyskane z rejestru karnego lub od
sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie są wystarczające do ustalenia skazania
albo orzeczona kara podlega darowaniu w państwie, w którym nastąpiło skazanie.
Rozdział XIV
Objaśnienie wyrażeń ustawowych
Art. 115.
§ 1.
Czynem zabronionym jest zachowanie o znamionach określonych w ustawie karnej.
§ 2.
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter
naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności
popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru,
motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
§ 3.
Przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa
z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne.
§ 4176)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 48..
Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego.
§ 5177)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Mieniem znacznej wartości jest mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu
zabronionego przekracza 200 000 złotych.
§ 6177)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Mieniem wielkiej wartości jest mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu
zabronionego przekracza 1 000 000 złotych.
§ 7.
Przepisy § 5 i 6 stosuje się do określenia „znaczna szkoda” oraz „szkoda w wielkich
rozmiarach”.
§ 9.
Rzeczą ruchomą lub przedmiotem jest także polski albo obcy pieniądz lub inny środek
płatniczy oraz dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej albo zawierający
obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach albo stwierdzenie uczestnictwa
w spółce.
§ 10.
Młodocianym jest sprawca, który w chwili popełnienia czynu zabronionego nie ukończył
21 lat i w czasie orzekania w pierwszej instancji 24 lat.
§ 11.
Osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej
linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek,
a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.
§ 12.
Groźbą bezprawną jest zarówno groźba, o której mowa w art. 190, jak i groźba spowodowania
postępowania karnego lub rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub
jego osoby najbliższej; nie stanowi groźby zapowiedź spowodowania postępowania karnego,
jeżeli ma ona jedynie na celu ochronę prawa naruszonego przestępstwem.
§ 13.
Funkcjonariuszem publicznym jest:
1)
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
poseł, senator, radny;
2a179)Dodany przez art. 179 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. - Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego (Dz. U. poz. 219), która weszła w życie z dniem 1 marca 2004 r.)
poseł do Parlamentu Europejskiego;
3180)W brzmieniu ustalonym przez art. 22 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji syndyka (Dz. U. poz. 850), która weszła w życie z dniem 10 października 2007 r.)
sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego
lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz,
komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach
dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy;
4)
osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu
terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w
zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych;
5)
osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu
terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe;
6)
osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej;
7)
funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz
Służby Więziennej;
8)
osoba pełniąca czynną służbę wojskową;
9181)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 171.)
pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe.
§ 14182)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 167..
Dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest
związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód
prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.
§ 15.
W rozumieniu tego kodeksu za statek wodny uważa się także stałą platformę umieszczoną
na szelfie kontynentalnym.
§ 16.
Stan nietrzeźwości w rozumieniu tego kodeksu zachodzi, gdy:
1)
zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego
tę wartość lub
2)
zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego
tę wartość.
§ 17.
Żołnierzem jest osoba pełniąca czynną służbę wojskową.
§ 18.
Rozkazem jest polecenie określonego działania lub zaniechania wydane służbowo żołnierzowi
przez przełożonego lub uprawnionego żołnierza starszego stopniem.
§ 19183)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 48..
Osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego,
osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba
że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i
obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę
lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową.
§ 20184)Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 78..
Przestępstwem o charakterze terrorystycznym jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia
wolności, której górna granica wynosi co najmniej 5 lat, popełniony w celu:
1)
poważnego zastraszenia wielu osób,
2)
zmuszenia organu władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa albo
organu organizacji międzynarodowej do podjęcia lub zaniechania określonych czynności,
3)
wywołania poważnych zakłóceń w ustroju lub gospodarce Rzeczypospolitej Polskiej, innego
państwa lub organizacji międzynarodowej
- a także groźba popełnienia takiego czynu.
§ 21185)Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 63..
Występkiem o charakterze chuligańskim jest występek polegający na umyślnym zamachu
na zdrowie, na wolność, na cześć lub nietykalność cielesną, na bezpieczeństwo powszechne,
na działalność instytucji państwowych lub samorządu terytorialnego, na porządek publiczny,
albo na umyślnym niszczeniu, uszkodzeniu lub czynieniu niezdatną do użytku cudzej
rzeczy, jeżeli sprawca działa publicznie i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu,
okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.
§ 22186)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
Handlem ludźmi jest werbowanie, transport, dostarczanie, przekazywanie, przechowywanie
lub przyjmowanie osoby z zastosowaniem:
1)
przemocy lub groźby bezprawnej,
2)
uprowadzenia,
3)
podstępu,
4)
wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania
przedsiębranego działania,
5)
nadużycia stosunku zależności, wykorzystania krytycznego położenia lub stanu bezradności,
6)
udzielenia albo przyjęcia korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy osobie
sprawującej opiekę lub nadzór nad inną osobą
- w celu jej wykorzystania, nawet za jej zgodą, w szczególności w prostytucji, pornografii
lub innych formach seksualnego wykorzystania, w pracy lub usługach o charakterze przymusowym,
w żebractwie, w niewolnictwie lub innych formach wykorzystania poniżających godność
człowieka albo w celu pozyskania komórek, tkanek lub narządów wbrew przepisom ustawy.
Jeżeli zachowanie sprawcy dotyczy małoletniego, stanowi ono handel ludźmi, nawet gdy
nie zostały użyte metody lub środki wymienione w pkt 1-6.
§ 23186)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
Niewolnictwo jest stanem zależności, w którym człowiek jest traktowany jak przedmiot
własności.
Rozdział XV
Stosunek do ustaw szczególnych
Art. 116.
Przepisy części ogólnej tego kodeksu stosuje się do innych ustaw przewidujących odpowiedzialność
karną, chyba że ustawy te wyraźnie wyłączają ich zastosowanie.
Część SZCZEGÓLNA
Rozdział XVI
Przestępstwa przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstwa wojenne
Art. 117.
§ 1.
Kto wszczyna lub prowadzi wojnę napastniczą,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia
wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.
§ 3188)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
Kto publicznie nawołuje do wszczęcia wojny napastniczej lub publicznie pochwala wszczęcie
lub prowadzenie takiej wojny,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 118.
§ 1.
Kto, w celu wyniszczenia w całości albo w części grupy narodowej, etnicznej, rasowej,
politycznej, wyznaniowej lub grupy o określonym światopoglądzie, dopuszcza się zabójstwa
albo powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu osoby należącej do takiej grupy,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia
wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.
§ 2.
Kto, w celu określonym w § 1, stwarza dla osób należących do takiej grupy warunki
życia grożące jej biologicznym wyniszczeniem, stosuje środki mające służyć do wstrzymania
urodzeń w obrębie grupy lub przymusowo odbiera dzieci osobom do niej należącym,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat
pozbawienia wolności.
Art. 118a190)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
§ 1.
Kto, biorąc udział w masowym zamachu lub choćby w jednym z powtarzających się zamachów
skierowanych przeciwko grupie ludności podjętych w celu wykonania lub wsparcia polityki
państwa lub organizacji:
1)
dopuszcza się zabójstwa,
2)
powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka,
3)
stwarza dla osób należących do grupy ludności warunki życia grożące ich biologicznej
egzystencji, w szczególności przez pozbawienie dostępu do żywności lub opieki medycznej,
które są obliczone na ich wyniszczenie,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia
wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.
§ 2.
Kto, biorąc udział w masowym zamachu lub choćby w jednym z powtarzających się zamachów
skierowanych przeciwko grupie ludności podjętych w celu wykonania lub wsparcia polityki
państwa lub organizacji:
1)
powoduje oddanie osoby w stan niewolnictwa lub utrzymuje ją w tym stanie,
2)
pozbawia osobę wolności na czas przekraczający 7 dni lub ze szczególnym udręczeniem,
3)
stosuje tortury lub poddaje osobę okrutnemu lub nieludzkiemu traktowaniu,
4)
dopuszcza się zgwałcenia albo stosując przemoc, groźbę bezprawną lub podstęp w inny
sposób narusza wolność seksualną osoby,
5)
stosując przemoc lub groźbę bezprawną powoduje zajście przez kobietę w ciążę w zamiarze
wpłynięcia na skład etniczny grupy ludności lub dokonania innych poważnych naruszeń
prawa międzynarodowego,
6)
pozbawia osobę wolności i odmawia udzielenia informacji dotyczących tej osoby lub
miejsca jej pobytu lub przekazuje nieprawdziwe informacje dotyczące tej osoby lub
miejsca jej pobytu, w zamiarze pozbawienia takiej osoby ochrony prawnej przez dłuższy
okres,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat
pozbawienia wolności.
§ 3.
Kto, biorąc udział w masowym zamachu lub choćby w jednym z powtarzających się zamachów
skierowanych przeciwko grupie ludności podjętych w celu wykonania lub wsparcia polityki
państwa lub organizacji:
1)
naruszając prawo międzynarodowe zmusza osoby do zmiany ich zgodnego z prawem miejsca
zamieszkania,
2)
dopuszcza się poważnego prześladowania grupy ludności z powodów uznanych za niedopuszczalne
na podstawie prawa międzynarodowego, w szczególności politycznych, rasowych, narodowych,
etnicznych, kulturowych, wyznaniowych lub z powodu bezwyznaniowości, światopoglądu
lub płci, powodując pozbawienie praw podstawowych,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
Art. 119.
§ 1.
Kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną wobec grupy osób lub poszczególnej osoby
z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej, wyznaniowej
lub z powodu jej bezwyznaniowości,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 120.
Kto stosuje środek masowej zagłady zakazany przez prawo międzynarodowe,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 10, karze 25 lat pozbawienia
wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.
Art. 121.
§ 1.
Kto, wbrew zakazom prawa międzynarodowego lub przepisom ustawy, wytwarza, gromadzi,
nabywa, zbywa, przechowuje, przewozi lub przesyła środki masowej zagłady lub środki
walki bądź prowadzi badania mające na celu wytwarzanie lub stosowanie takich środków,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto dopuszcza do popełnienia czynu określonego w § 1.
Art. 122.
§ 1192)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
Kto w czasie działań zbrojnych atakuje miejscowość lub obiekt niebroniony, strefę
sanitarną, zdemilitaryzowaną lub zneutralizowaną albo stosuje inny sposób walki zakazany
przez prawo międzynarodowe,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat
pozbawienia wolności.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto w czasie działań zbrojnych stosuje środek walki zakazany
przez prawo międzynarodowe.
Art. 123.
§ 1.
Kto, naruszając prawo międzynarodowe, dopuszcza się zabójstwa wobec:
1)
osób, które składając broń lub nie dysponując środkami obrony poddały się,
2)
rannych, chorych, rozbitków, personelu medycznego lub osób duchownych,
3)
jeńców wojennych,
4)
ludności cywilnej obszaru okupowanego, zajętego lub na którym toczą się działania
zbrojne, albo innych osób korzystających w czasie działań zbrojnych z ochrony międzynarodowej,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia
wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.
§ 2.
Kto, naruszając prawo międzynarodowe, powoduje u osób wymienionych w § 1 ciężki uszczerbek
na zdrowiu, poddaje te osoby torturom, okrutnemu lub nieludzkiemu traktowaniu, dokonuje
na nich, nawet za ich zgodą, eksperymentów poznawczych, używa ich do ochraniania swoją
obecnością określonego terenu lub obiektu przed działaniami zbrojnymi albo własnych
oddziałów lub zatrzymuje jako zakładników,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat
pozbawienia wolności.
Art. 124193)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
§ 1.
Kto, naruszając prawo międzynarodowe, zmusza osoby wymienione w art. 123 § 1 do służby
w nieprzyjacielskich siłach zbrojnych lub do uczestnictwa w działaniach zbrojnych
skierowanych przeciwko własnemu krajowi, stosuje kary cielesne, przemocą, groźbą bezprawną
lub podstępem doprowadza te osoby do obcowania płciowego, poddania się innej czynności
seksualnej albo do wykonania takiej czynności, dopuszcza się zamachu na godność osobistą,
w szczególności poniżającego i upokarzającego traktowania, pozbawia wolności, pozbawia
prawa do niezawisłego i bezstronnego sądu albo ogranicza prawo tych osób do obrony
w postępowaniu karnym, ogłasza prawa lub roszczenia obywateli strony przeciwnej za
wygasłe, zawieszone lub niedopuszczalne do dochodzenia przed sądem,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto, naruszając prawo międzynarodowe, opóźnia repatriację
jeńców wojennych lub osób cywilnych, dokonuje przemieszczenia, przesiedlenia lub deportacji
ludności cywilnej, wciela, werbuje do sił zbrojnych osoby poniżej 18 roku życia lub
faktycznie używa takich osób w działaniach zbrojnych.
Art. 125193)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
§ 1.
Kto, na obszarze okupowanym, zajętym lub na którym toczą się działania zbrojne, naruszając
prawo międzynarodowe, niszczy, uszkadza, zabiera lub przywłaszcza mienie albo dobro
kultury,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2.
Jeżeli czyn dotyczy mienia znacznej wartości albo dobra o szczególnym znaczeniu dla
kultury, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
Art. 126.
§ 1.
Kto w czasie działań zbrojnych używa niezgodnie z prawem międzynarodowym znaku Czerwonego
Krzyża lub Czerwonego Półksiężyca,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto w czasie działań zbrojnych używa niezgodnie z prawem
międzynarodowym znaku ochronnego dla dóbr kultury lub innego znaku chronionego przez
prawo międzynarodowe albo posługuje się flagą państwową lub odznaką wojskową nieprzyjaciela,
państwa neutralnego albo organizacji lub komisji międzynarodowej.
Art. 126a194)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
Kto publicznie nawołuje do popełnienia czynu określonego w art. 118, 118a, 119 § 1,
art. 120-125 lub publicznie pochwala popełnienie czynu określonego w tych przepisach,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 126b194)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
§ 1.
Kto, nie dopełniając obowiązku należytej kontroli, dopuszcza do popełnienia czynu
określonego w art. 117 § 3, art. 118, 118a, 119 § 1, art. 120-126a przez osobę pozostającą
pod jego faktyczną władzą lub kontrolą,
podlega karze określonej w tych przepisach.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy
do lat 5.
Art. 126c195)Dodany przez art. 32 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 187..
§ 1.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 117, art. 118 lub art.
120,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
§ 2.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 118a § 1 lub § 2, art.
122 lub art. 123,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 124 § 1 lub art. 125,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Rozdział XVII
Przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
Art. 127.
§ 1.
Kto, mając na celu pozbawienie niepodległości, oderwanie części obszaru lub zmianę
przemocą konstytucyjnego ustroju Rzeczypospolitej Polskiej, podejmuje w porozumieniu
z innymi osobami działalność zmierzającą bezpośrednio do urzeczywistnienia tego celu,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 10, karze 25 lat pozbawienia
wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.
§ 2.
Kto czyni przygotowania do popełnienia przestępstwa określonego w § 1,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
Art. 128.
§ 1.
Kto, w celu usunięcia przemocą konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, podejmuje
działalność zmierzającą bezpośrednio do urzeczywistnienia tego celu,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
§ 2.
Kto czyni przygotowania do popełnienia przestępstwa określonego w § 1,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Kto przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na czynności urzędowe konstytucyjnego
organu Rzeczypospolitej Polskiej,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 129.
Kto, będąc upoważniony do występowania w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej w stosunkach
z rządem obcego państwa lub zagraniczną organizacją, działa na szkodę Rzeczypospolitej
Polskiej,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 130.
§ 1.
Kto bierze udział w działalności obcego wywiadu przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2.
Kto, biorąc udział w obcym wywiadzie albo działając na jego rzecz, udziela temu wywiadowi
wiadomości, których przekazanie może wyrządzić szkodę Rzeczypospolitej Polskiej,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
§ 3196)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 167..
Kto, w celu udzielenia obcemu wywiadowi wiadomości określonych w § 2, gromadzi je
lub przechowuje, wchodzi do systemu informatycznego w celu ich uzyskania albo zgłasza
gotowość działania na rzecz obcego wywiadu przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 4.
Kto działalność obcego wywiadu organizuje lub nią kieruje,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat
pozbawienia wolności.
Art. 131.
§ 1.
Nie podlega karze za usiłowanie przestępstwa określonego w art. 127 § 1, art. 128
§ 1 lub w art. 130 § 1 lub 2, kto dobrowolnie poniechał dalszej działalności i ujawnił
wobec organu powołanego do ścigania przestępstw wszystkie istotne okoliczności popełnionego
czynu; przepis art. 17 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Nie podlega karze za przestępstwo określone w art. 128 § 2, art. 129 lub w art. 130
§ 3, kto dobrowolnie poniechał dalszej działalności i podjął istotne starania zmierzające
do zapobieżenia popełnieniu zamierzonego czynu zabronionego oraz ujawnił wobec organu
powołanego do ścigania przestępstw wszystkie istotne okoliczności popełnionego czynu.
Art. 132.
Kto, oddając usługi wywiadowcze Rzeczypospolitej Polskiej, wprowadza w błąd polski
organ państwowy przez dostarczanie podrobionych lub przerobionych dokumentów lub innych
przedmiotów albo przez ukrywanie prawdziwych lub udzielanie fałszywych wiadomości
mających istotne znaczenie dla Rzeczypospolitej Polskiej,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 132a.
Art. 133.
Kto publicznie znieważa Naród lub Rzeczpospolitą Polską,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 134.
Kto dopuszcza się zamachu na życie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia
wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.
Art. 135.
§ 1.
Kto dopuszcza się czynnej napaści na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Kto publicznie znieważa Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 136.
§ 1.
Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dopuszcza się czynnej napaści na głowę
obcego państwa lub akredytowanego szefa przedstawicielstwa dyplomatycznego takiego
państwa albo osobę korzystającą z podobnej ochrony na mocy ustaw, umów lub powszechnie
uznanych zwyczajów międzynarodowych,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dopuszcza się czynnej napaści na osobę
należącą do personelu dyplomatycznego przedstawicielstwa obcego państwa albo urzędnika
konsularnego obcego państwa, w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 3.
Karze określonej w § 2 podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej publicznie
znieważa osobę określoną w § 1.
§ 4.
Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej publicznie znieważa osobę określoną w
§ 2,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 137.
§ 1.
Kto publicznie znieważa, niszczy, uszkadza lub usuwa godło, sztandar, chorągiew, banderę,
flagę lub inny znak państwowy,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej znieważa, niszczy,
uszkadza lub usuwa godło, sztandar, chorągiew, banderę, flagę lub inny znak państwa
obcego, wystawione publicznie przez przedstawicielstwo tego państwa lub na zarządzenie
polskiego organu władzy.
Art. 138.
§ 1.
Przepisy art. 136 oraz 137 § 2 stosuje się, jeżeli państwo obce zapewnia wzajemność.
§ 2.
Przepisy art. 127, 128, 130 oraz 131 stosuje się odpowiednio, jeżeli czyn zabroniony
popełniono na szkodę państwa sojuszniczego, a państwo to zapewnia wzajemność.
Art. 139198)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 66 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W sprawie o przestępstwo określone w art. 127, art. 128 oraz art. 130 sąd może orzec
przepadek przedmiotów również wtedy, gdy przedmioty nie stanowią własności sprawcy.
Rozdział XVIII
Przestępstwa przeciwko obronności
Art. 140.
§ 1.
Kto, w celu osłabienia mocy obronnej Rzeczypospolitej Polskiej, dopuszcza się gwałtownego
zamachu na jednostkę Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, niszczy lub uszkadza
obiekt albo urządzenie o znaczeniu obronnym,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2.
Jeżeli następstwem czynu jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu
osób, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 3.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w § 1,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 4199)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 67 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
W sprawie o przestępstwo określone w § 1-3 sąd może orzec przepadek przedmiotów również
wtedy, gdy przedmioty nie stanowią własności sprawcy.
Art. 141.
§ 1.
Kto, będąc obywatelem polskim, przyjmuje bez zgody właściwego organu obowiązki wojskowe
w obcym wojsku lub w obcej organizacji wojskowej,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Kto przyjmuje obowiązki w zakazanej przez prawo międzynarodowe wojskowej służbie najemnej,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 3.
Nie popełnia przestępstwa określonego w § 1 obywatel polski będący równocześnie obywatelem
innego państwa, jeżeli zamieszkuje na jego terytorium i pełni tam służbę wojskową.
Art. 142.
§ 1.
Kto, wbrew przepisom ustawy, prowadzi zaciąg obywateli polskich lub przebywających
w Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemców do służby wojskowej w obcym wojsku lub w
obcej organizacji wojskowej,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Kto prowadzi zaciąg obywateli polskich lub przebywających w Rzeczypospolitej Polskiej
cudzoziemców do służby w zakazanej przez prawo międzynarodowe wojskowej służbie najemnej
albo taką służbę najemną opłaca, organizuje, szkoli lub wykorzystuje,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 143.
§ 1.
Kto, w celu uzyskania zwolnienia od obowiązku służby wojskowej albo odroczenia tej
służby, powoduje u siebie lub dopuszcza, by kto inny spowodował u niego skutek określony
w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 albo w tym celu używa podstępu dla wprowadzenia w
błąd właściwego organu,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto, w celu ułatwienia innej osobie zwolnienia od obowiązku
służby wojskowej albo odroczenia tej służby, za jej zgodą powoduje u niej skutek określony
w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 albo w tym celu używa podstępu dla wprowadzenia w
błąd właściwego organu.
§ 3.
Kto dopuszcza się czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2, jeżeli obowiązek dotyczy
służby zastępującej służbę wojskową,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 144.
§ 1.
Kto, będąc powołanym do pełnienia czynnej służby wojskowej, nie zgłasza się do odbywania
tej służby w określonym terminie i miejscu,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 3.
Kto nie zgłasza się do odbywania służby zastępującej służbę wojskową w warunkach określonych
w § 1,
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Art. 145.
§ 1.
Kto, odbywając służbę zastępującą służbę wojskową:
1)
odmawia pełnienia tej służby, złośliwie lub uporczywie odmawia wykonania obowiązku
wynikającego z tej służby albo polecenia w sprawach służbowych,
2)
w celu częściowego lub zupełnego uchylenia się od tej służby albo wykonania obowiązku
wynikającego z tej służby:
a)
powoduje u siebie lub dopuszcza, by kto inny spowodował u niego skutek określony w
art. 156 § 1 lub art. 157 § 1,
b)
używa podstępu dla wprowadzenia w błąd przełożonego,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto, pełniąc służbę określoną w § 1, samowolnie opuszcza
wyznaczone miejsce wykonywania obowiązków służbowych lub samowolnie poza nim pozostaje.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu zabronionego określonego w § 2 opuszcza, w celu trwałego uchylenia
się od tej służby, wyznaczone miejsce wykonywania obowiązków służbowych albo w takim
celu poza nimi pozostaje,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 146.
Jeżeli sprawca przestępstwa określonego w art. 145 § 2 i 3 dobrowolnie powrócił, a
jego nieobecność trwała nie dłużej niż 14 dni, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie
kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
Art. 147.
W stosunku do sprawcy przestępstwa określonego w art. 143 § 1 lub w art. 144 lub 145,
który w chwili czynu był niezdolny do pełnienia służby wojskowej, sąd może zastosować
nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
Rozdział XIX
Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu
Art. 148200)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
Kto zabija człowieka,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 8, karze 25 lat pozbawienia
wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.
§ 2.
Kto zabija człowieka:
1)
ze szczególnym okrucieństwem,
2)
w związku z wzięciem zakładnika, zgwałceniem albo rozbojem,
3)
w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie,
4)
z użyciem materiałów wybuchowych,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia
wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.
§ 3.
Karze określonej w § 2 podlega, kto jednym czynem zabija więcej niż jedną osobę lub
był wcześniej prawomocnie skazany za zabójstwo oraz sprawca zabójstwa funkcjonariusza
publicznego popełnionego podczas lub w związku z pełnieniem przez niego obowiązków
służbowych związanych z ochroną bezpieczeństwa ludzi lub ochroną bezpieczeństwa lub
porządku publicznego.
§ 4.
Kto zabija człowieka pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 149201)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 1999 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy o zawodzie lekarza (Dz. U. poz. 729), która weszła w życie z dniem 17 sierpnia 1999 r..
Matka, która zabija dziecko w okresie porodu pod wpływem jego przebiegu,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 150.
§ 1.
Kto zabija człowieka na jego żądanie i pod wpływem współczucia dla niego,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
W wyjątkowych wypadkach sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet
odstąpić od jej wymierzenia.
Art. 151.
Kto namową lub przez udzielenie pomocy doprowadza człowieka do targnięcia się na własne
życie,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 152.
§ 1.
Kto za zgodą kobiety przerywa jej ciążę z naruszeniem przepisów ustawy,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto udziela kobiecie ciężarnej pomocy w przerwaniu ciąży
z naruszeniem przepisów ustawy lub ją do tego nakłania.
§ 3202)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 201..
Kto dopuszcza się czynu określonego w § 1 lub 2, gdy dziecko poczęte osiągnęło zdolność
do samodzielnego życia poza organizmem kobiety ciężarnej,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 153.
§ 1.
Kto stosując przemoc wobec kobiety ciężarnej lub w inny sposób bez jej zgody przerywa
ciążę albo przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza kobietę ciężarną do
przerwania ciąży,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2203)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 201..
Kto dopuszcza się czynu określonego w § 1, gdy dziecko poczęte osiągnęło zdolność
do samodzielnego życia poza organizmem kobiety ciężarnej,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 154.
§ 1.
Jeżeli następstwem czynu określonego w art. 152 § 1 lub 2 jest śmierć kobiety ciężarnej,
sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2.
Jeżeli następstwem czynu określonego w art. 152 § 3 lub w art. 153 jest śmierć kobiety
ciężarnej, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Art. 155.
Kto nieumyślnie powoduje śmierć człowieka,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 156.
§ 1204)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny (Dz. U. poz. 1935), która weszła w życie z dniem 9 grudnia 2003 r..
Kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci:
1)
pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia,
2)
innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby
realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej
trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia
ciała,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Art. 157.
§ 1.
Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony
w art. 156 § 1,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie
dłużej niż 7 dni,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 4205)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 7 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 27..
Ściganie przestępstwa określonego w § 2 lub 3, jeżeli naruszenie czynności narządu
ciała lub rozstrój zdrowia nie trwał dłużej niż 7 dni, odbywa się z oskarżenia prywatnego,
chyba że pokrzywdzonym jest osoba najbliższa zamieszkująca wspólnie ze sprawcą.
§ 5205)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 7 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 27..
Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba najbliższa, ściganie przestępstwa określonego w §
3 następuje na jej wniosek.
Art. 157a206)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 201..
§ 1.
Kto powoduje uszkodzenie ciała dziecka poczętego lub rozstrój zdrowia zagrażający
jego życiu,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Nie popełnia przestępstwa lekarz, jeżeli uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia dziecka
poczętego są następstwem działań leczniczych, koniecznych dla uchylenia niebezpieczeństwa
grożącego zdrowiu lub życiu kobiety ciężarnej albo dziecka poczętego.
§ 3.
Nie podlega karze matka dziecka poczętego, która dopuszcza się czynu określonego w
§ 1.
Art. 158.
§ 1.
Kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie
niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1
lub w art. 157 § 1,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka,
sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 3.
Jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest śmierć człowieka, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 159.
Kto, biorąc udział w bójce lub pobiciu człowieka, używa broni palnej, noża lub innego
podobnie niebezpiecznego przedmiotu,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 160.
§ 1.
Kto naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego
uszczerbku na zdrowiu,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli na sprawcy ciąży obowiązek opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 4.
Nie podlega karze za przestępstwo określone w § 1-3 sprawca, który dobrowolnie uchylił
grożące niebezpieczeństwo.
§ 5.
Ściganie przestępstwa określonego w § 3 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 161.
§ 1.
Kto, wiedząc, że jest zarażony wirusem HIV, naraża bezpośrednio inną osobę na takie
zarażenie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Kto, wiedząc, że jest dotknięty chorobą weneryczną lub zakaźną, ciężką chorobą nieuleczalną
lub realnie zagrażającą życiu, naraża bezpośrednio inną osobę na zarażenie taką chorobą,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 3.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 162.
§ 1.
Kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem
utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, mogąc jej udzielić
bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego
uszczerbku na zdrowiu,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Nie popełnia przestępstwa, kto nie udziela pomocy, do której jest konieczne poddanie
się zabiegowi lekarskiemu albo w warunkach, w których możliwa jest niezwłoczna pomoc
ze strony instytucji lub osoby do tego powołanej.
Rozdział XX
Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu
Art. 163.
§ 1.
Kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w
wielkich rozmiarach, mające postać:
1)
pożaru,
2)
zawalenia się budowli, zalewu albo obsunięcia się ziemi, skał lub śniegu,
3)
eksplozji materiałów wybuchowych lub łatwopalnych albo innego gwałtownego wyzwolenia
energii, rozprzestrzeniania się substancji trujących, duszących lub parzących,
4)
gwałtownego wyzwolenia energii jądrowej lub wyzwolenia promieniowania jonizującego,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek
na zdrowiu wielu osób, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 4.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek
na zdrowiu wielu osób, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 164.
§ 1.
Kto sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo zdarzenia określonego w art. 163 § 1,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 165.
§ 1.
Kto sprowadza niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób albo dla mienia w
wielkich rozmiarach:
1)
powodując zagrożenie epidemiologiczne lub szerzenie się choroby zakaźnej albo zarazy
zwierzęcej lub roślinnej,
2)
wyrabiając lub wprowadzając do obrotu szkodliwe dla zdrowia substancje, środki spożywcze
lub inne artykuły powszechnego użytku lub też środki farmaceutyczne nie odpowiadające
obowiązującym warunkom jakości,
3)
powodując uszkodzenie lub unieruchomienie urządzenia użyteczności publicznej, w szczególności
urządzenia dostarczającego wodę, światło, ciepło, gaz, energię albo urządzenia zabezpieczającego
przed nastąpieniem niebezpieczeństwa powszechnego lub służącego do jego uchylenia,
4207)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 167.)
zakłócając, uniemożliwiając lub w inny sposób wpływając na automatyczne przetwarzanie,
gromadzenie lub przekazywanie danych informatycznych,
5)
działając w inny sposób w okolicznościach szczególnie niebezpiecznych,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek
na zdrowiu wielu osób, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 4.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek
na zdrowiu wielu osób, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 165a208)Dodany przez art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1317), która weszła w życie z dniem 22 października 2009 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1855), która weszła w życie z dniem 13 lutego 2016 r..
Kto gromadzi, przekazuje lub oferuje środki płatnicze, instrumenty finansowe, papiery
wartościowe, wartości dewizowe, prawa majątkowe lub inne mienie ruchome lub nieruchomości
w zamiarze sfinansowania przestępstwa o charakterze terrorystycznym albo udostępnienia
ich zorganizowanej grupie lub związkowi mającym na celu popełnienie takiego przestępstwa
lub osobie biorącej udział w takiej grupie lub związku,
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Art. 166.
§ 1.
Kto, stosując podstęp albo gwałt na osobie lub groźbę bezpośredniego użycia takiego
gwałtu, przejmuje kontrolę nad statkiem wodnym lub powietrznym,
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 2.
Kto, działając w sposób określony w § 1, sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo
dla życia lub zdrowia wielu osób,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek
na zdrowiu wielu osób, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat
pozbawienia wolności.
Art. 167.
§ 1.
Kto umieszcza na statku wodnym lub powietrznym urządzenie lub substancję zagrażającą
bezpieczeństwu osób lub mieniu znacznej wartości,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto niszczy, uszkadza lub czyni niezdatnym do użytku urządzenie
nawigacyjne albo uniemożliwia jego obsługę, jeżeli może to zagrażać bezpieczeństwu
osób.
Art. 168.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 163 § 1, art. 165 § 1,
art. 166 § 1 lub w art. 167 § 1,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 169.
§ 1.
Nie podlega karze za przestępstwo określone w art. 164 lub 167 sprawca, który dobrowolnie
uchylił grożące niebezpieczeństwo.
§ 2.
Wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 163 § 1 lub 2, art. 165 § 1 lub 2 lub
w art. 166 § 2 sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, jeżeli sprawca dobrowolnie
uchylił niebezpieczeństwo grożące życiu lub zdrowiu wielu osób.
§ 3.
Wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 166 § 1 sąd może zastosować nadzwyczajne
złagodzenie kary, jeżeli sprawca przekazał statek lub kontrolę nad nim osobie uprawnionej.
Art. 170.
Kto uzbraja lub przysposabia statek morski przeznaczony do dokonania na morzu rabunku
lub na takim statku przyjmuje służbę,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 171.
§ 1.
Kto, bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom, wyrabia, przetwarza, gromadzi,
posiada, posługuje się lub handluje substancją lub przyrządem wybuchowym, materiałem
radioaktywnym, urządzeniem emitującym promienie jonizujące lub innym przedmiotem lub
substancją, która może sprowadzić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób
albo mienia w wielkich rozmiarach,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi dopuszcza do popełnienia czynu określonego
w § 1.
§ 3.
Tej samej karze podlega, kto przedmioty określone w § 1 odstępuje osobie nieuprawnionej.
Art. 172.
Kto przeszkadza działaniu mającemu na celu zapobieżenie niebezpieczeństwu dla życia
lub zdrowia wielu osób albo mienia w wielkich rozmiarach,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Rozdział XXI
Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Art. 173.
§ 1.
Kto sprowadza katastrofę w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym zagrażającą życiu
lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek
na zdrowiu wielu osób, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 4.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek
na zdrowiu wielu osób, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 174.
§ 1.
Kto sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo katastrofy w ruchu lądowym, wodnym lub
powietrznym,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 175.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 173 § 1,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 176.
§ 1.
Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w art. 174, który dobrowolnie uchylił
grożące niebezpieczeństwo.
§ 2.
Wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 173 § 1 lub 2 sąd może zastosować nadzwyczajne
złagodzenie kary, jeżeli sprawca dobrowolnie uchylił niebezpieczeństwo grożące życiu
lub zdrowiu wielu osób.
Art. 177.
§ 1.
Kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym
lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia
ciała określone w art. 157 § 1,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli następstwem wypadku jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu,
sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 3.
Jeżeli pokrzywdzonym jest wyłącznie osoba najbliższa, ściganie przestępstwa określonego
w § 1 następuje na jej wniosek.
Art. 178.
§ 1209)Oznaczenie § 1 nadane i zmiana wprowadzona przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 41..
Skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone w art. 173, 174 lub 177 znajdując
się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca
zdarzenia, sąd orzeka karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane sprawcy
przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę
do górnej granicy tego zagrożenia zwiększonego o połowę.
Art. 178a211)Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 41..
§ 1.
Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi
pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
§ 4214)Dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 54; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2010 r..
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie
pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo
za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie
nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego
w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego
w związku ze skazaniem za przestępstwo,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 179215)W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1018), która weszła w życie z dniem 4 września 2010 r..
Kto wbrew szczególnemu obowiązkowi dopuszcza do ruchu pojazd mechaniczny albo inny
pojazd w stanie bezpośrednio zagrażającym bezpieczeństwu w ruchu lądowym, wodnym lub
powietrznym lub dopuszcza do prowadzenia pojazdu mechanicznego albo innego pojazdu
na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu przez osobę znajdującą
się w stanie nietrzeźwości, będącą pod wpływem środka odurzającego lub osobę nieposiadającą
wymaganych uprawnień,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 180.
Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, pełni
czynności związane bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu pojazdów mechanicznych,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 180a216)Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 40..
Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd
mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia
do kierowania pojazdami,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Rozdział XXII
Przestępstwa przeciwko środowisku
Art. 181.
§ 1.
Kto powoduje zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Kto, wbrew przepisom obowiązującym na terenie objętym ochroną, niszczy albo uszkadza
rośliny lub zwierzęta powodując istotną szkodę,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3.
Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto niezależnie od miejsca czynu niszczy
albo uszkadza rośliny lub zwierzęta pozostające pod ochroną gatunkową powodując istotną
szkodę.
§ 4.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 5.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 2 lub 3 działa nieumyślnie,
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Art. 182217)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 549), która weszła w życie z dniem 10 czerwca 2011 r..
§ 1.
Kto zanieczyszcza wodę, powietrze lub powierzchnię ziemi substancją albo promieniowaniem
jonizującym w takiej ilości lub w takiej postaci, że może to zagrozić życiu lub zdrowiu
człowieka lub spowodować istotne obniżenie jakości wody, powietrza lub powierzchni
ziemi lub zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3.
Jeżeli czyn określony w § 1 został popełniony w związku z eksploatacją instalacji
działającej w ramach zakładu, w zakresie korzystania ze środowiska, na które wymagane
jest pozwolenie, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 4.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 3 działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 183218)W brzmieniu ustalonym przez art. 37 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. poz. 859), która weszła w życie z dniem 12 lipca 2007 r..
§ 1219)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 217..
Kto wbrew przepisom składuje, usuwa, przetwarza, dokonuje odzysku, unieszkodliwia
albo transportuje odpady lub substancje w takich warunkach lub w taki sposób, że może
to zagrozić życiu lub zdrowiu człowieka lub spowodować istotne obniżenie jakości wody,
powietrza lub powierzchni ziemi lub zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym
w znacznych rozmiarach,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom przywozi z zagranicy substancje zagrażające
środowisku.
§ 3.
Karze określonej w § 1 podlega, kto wbrew obowiązkowi dopuszcza do popełnienia czynu
określonego w § 1, 2 i 4.
§ 4.
Karze określonej w § 1 podlega, kto wbrew przepisom przywozi odpady z zagranicy lub
wywozi odpady za granicę.
§ 5.
Kto bez wymaganego zgłoszenia lub zezwolenia, albo wbrew jego warunkom przywozi z
zagranicy lub wywozi za granicę odpady niebezpieczne,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 6.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1-5 działa nieumyślnie,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 184.
§ 1220)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 217..
Kto wyrabia, przetwarza, transportuje, przywozi z zagranicy, wywozi za granicę, gromadzi,
składuje, przechowuje, posiada, wykorzystuje, posługuje się, usuwa, porzuca lub pozostawia
bez właściwego zabezpieczenia materiał jądrowy albo inne źródło promieniowania jonizującego,
w takich warunkach lub w taki sposób, że może to zagrozić życiu lub zdrowiu człowieka
lub spowodować istotne obniżenie jakości wody, powietrza lub powierzchni ziemi lub
zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi dopuszcza do popełnienia czynu określonego
w § 1.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 185221)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 217..
§ 1.
Jeżeli następstwem czynu określonego w art. 182 § 1 lub 3, art. 183 § 1 lub 3 lub
w art. 184 § 1 lub 2 jest zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych
rozmiarach lub istotne obniżenie jakości wody, powietrza lub powierzchni ziemi, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
Jeżeli następstwem czynu określonego w art. 182 § 1 lub 3, art. 183 § 1 lub 3 lub
w art. 184 § 1 lub 2 jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w art. 182 § 1 lub 3, art. 183 § 1 lub 3 lub
w art. 184 § 1 lub 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu
osób, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Art. 186.
§ 1222)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 217..
Kto wbrew obowiązkowi nie utrzymuje w należytym stanie lub nie używa urządzeń zabezpieczających
wodę, powietrze lub powierzchnię ziemi przed zanieczyszczeniem lub urządzeń zabezpieczających
przed skażeniem promieniotwórczym lub promieniowaniem jonizującym,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto oddaje lub wbrew obowiązkowi dopuszcza do użytkowania
obiekt budowlany lub zespół obiektów nie mających wymaganych prawem urządzeń określonych
w § 1.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Art. 187.
§ 1.
Kto niszczy, poważnie uszkadza lub istotnie zmniejsza wartość przyrodniczą prawnie
chronionego terenu lub obiektu, powodując istotną szkodę,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Art. 188.
Kto, na terenie objętym ochroną ze względów przyrodniczych lub krajobrazowych albo
w otulinie takiego terenu, wbrew przepisom, wznosi nowy lub powiększa istniejący obiekt
budowlany albo prowadzi działalność gospodarczą zagrażającą środowisku,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Rozdział XXIII
Przestępstwa przeciwko wolności
Art. 189.
§ 1.
Kto pozbawia człowieka wolności,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2223)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 46), która weszła w życie z dniem 19 kwietnia 2010 r..
Jeżeli pozbawienie wolności trwało dłużej niż 7 dni, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3224)Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 223..
Jeżeli pozbawienie wolności, o którym mowa w § 1 lub 2, łączyło się ze szczególnym
udręczeniem, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
Art. 189a225)Dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
§ 1.
Kto dopuszcza się handlu ludźmi,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
§ 2.
Kto czyni przygotowania do popełnienia przestępstwa określonego w § 1,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 190.
§ 1.
Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej,
jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 190a226)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny (Dz. U. poz. 381), która weszła w życie z dniem 6 czerwca 2011 r..
§ 1.
Kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione
okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto, podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek
lub inne jej dane osobowe w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lub osobistej.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego
na własne życie, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 191.
§ 1.
Kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby
do określonego działania, zaniechania lub znoszenia,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 1a227)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 1549), która weszła w życie z dniem 7 stycznia 2016 r..
Tej samej karze podlega, kto w celu określonym w § 1 stosuje przemoc innego rodzaju
uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający innej osobie korzystanie z zajmowanego
lokalu mieszkalnego.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa w sposób określony w § 1 w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3228)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 227..
Ściganie przestępstwa określonego w § 1a następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 191a229)Dodany przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
§ 1.
Kto utrwala wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej, używając
w tym celu wobec niej przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu, albo wizerunek nagiej
osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej bez jej zgody rozpowszechnia,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 192.
§ 1.
Kto wykonuje zabieg leczniczy bez zgody pacjenta,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 193.
Kto wdziera się do cudzego domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia albo ogrodzonego
terenu albo wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Rozdział XXIV
Przestępstwa przeciwko wolności sumienia i wyznania
Art. 194.
Kto ogranicza człowieka w przysługujących mu prawach ze względu na jego przynależność
wyznaniową albo bezwyznaniowość,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 195.
§ 1.
Kto złośliwie przeszkadza publicznemu wykonywaniu aktu religijnego kościoła lub innego
związku wyznaniowego o uregulowanej sytuacji prawnej,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto złośliwie przeszkadza pogrzebowi, uroczystościom lub
obrzędom żałobnym.
Art. 196.
Kto obraża uczucia religijne innych osób, znieważając publicznie przedmiot czci religijnej
lub miejsce przeznaczone do publicznego wykonywania obrzędów religijnych,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Rozdział XXV
Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności
Art. 197230)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 23..
§ 1.
Kto przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza inną osobę do obcowania płciowego,
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 2.
Jeżeli sprawca, w sposób określony w § 1, doprowadza inną osobę do poddania się innej
czynności seksualnej albo wykonania takiej czynności, podlega karze pozbawienia wolności
od 6 miesięcy do lat 8.
§ 3231)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Jeżeli sprawca dopuszcza się zgwałcenia:
1)
wspólnie z inną osobą,
2)
wobec małoletniego poniżej lat 15,
3)
wobec wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub siostry,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
§ 4.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1-3 działa ze szczególnym okrucieństwem, podlega
karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5.
Art. 198.
Kto, wykorzystując bezradność innej osoby lub wynikający z upośledzenia umysłowego
lub choroby psychicznej brak zdolności tej osoby do rozpoznania znaczenia czynu lub
pokierowania swoim postępowaniem, doprowadza ją do obcowania płciowego lub do poddania
się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 199.
§ 1232)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 23..
Kto, przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia,
doprowadza inną osobę do obcowania płciowego lub do poddania się innej czynności seksualnej
albo do wykonania takiej czynności,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2233)Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 23..
Jeżeli czyn określony w § 1 został popełniony na szkodę małoletniego, sprawca podlega
karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3234)Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 538), która weszła w życie z dniem 26 maja 2014 r..
Karze określonej w § 2 podlega, kto obcuje płciowo z małoletnim lub dopuszcza się
wobec takiej osoby innej czynności seksualnej albo doprowadza ją do poddania się takim
czynnościom albo do ich wykonania, nadużywając zaufania lub udzielając w zamian korzyści
majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy.
Art. 200235)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 23..
§ 1.
Kto obcuje płciowo z małoletnim poniżej lat 15 lub dopuszcza się wobec takiej osoby
innej czynności seksualnej lub doprowadza ją do poddania się takim czynnościom albo
do ich wykonania,
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 3237)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234..
Kto małoletniemu poniżej lat 15 prezentuje treści pornograficzne lub udostępnia mu
przedmioty mające taki charakter albo rozpowszechnia treści pornograficzne w sposób
umożliwiający takiemu małoletniemu zapoznanie się z nimi, podlega karze pozbawienia
wolności do lat 3.
§ 4237)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234..
Karze określonej w § 3 podlega, kto w celu swojego zaspokojenia seksualnego lub zaspokojenia
seksualnego innej osoby prezentuje małoletniemu poniżej lat 15 wykonanie czynności
seksualnej.
§ 5237)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234..
Karze określonej w § 3 podlega, kto prowadzi reklamę lub promocję działalności polegającej
na rozpowszechnianiu treści pornograficznych w sposób umożliwiający zapoznanie się
z nimi małoletniemu poniżej lat 15.
Art. 200a238)Dodany przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
§ 1.
Kto w celu popełnienia przestępstwa określonego w art. 197 § 3 pkt 2 lub art. 200,
jak również produkowania lub utrwalania treści pornograficznych, za pośrednictwem
systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej nawiązuje kontakt z małoletnim
poniżej lat 15, zmierzając, za pomocą wprowadzenia go w błąd, wyzyskania błędu lub
niezdolności do należytego pojmowania sytuacji albo przy użyciu groźby bezprawnej,
do spotkania z nim,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Kto za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej małoletniemu
poniżej lat 15 składa propozycję obcowania płciowego, poddania się lub wykonania innej
czynności seksualnej lub udziału w produkowaniu lub utrwalaniu treści pornograficznych,
i zmierza do jej realizacji,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 200b238)Dodany przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Kto publicznie propaguje lub pochwala zachowania o charakterze pedofilskim,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 201.
Kto dopuszcza się obcowania płciowego w stosunku do wstępnego, zstępnego, przysposobionego,
przysposabiającego, brata lub siostry,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 202239)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 167..
§ 1240)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234..
Kto publicznie prezentuje treści pornograficzne w taki sposób, że może to narzucić
ich odbiór osobie, która tego sobie nie życzy, podlega grzywnie, karze ograniczenia
wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3242)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. c ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234..
Kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza, przechowuje lub posiada
albo rozpowszechnia lub prezentuje treści pornograficzne z udziałem małoletniego albo
treści pornograficzne związane z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem,
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 4242)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. c ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234..
Kto utrwala treści pornograficzne z udziałem małoletniego, podlega karze pozbawienia
wolności od roku do lat 10.
§ 4a243)Dodany przez art. 1 pkt 21 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. c ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234..
Kto przechowuje, posiada lub uzyskuje dostęp do treści pornograficznych z udziałem
małoletniego, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 4b244)Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 157..
Kto produkuje, rozpowszechnia, prezentuje, przechowuje lub posiada treści pornograficzne
przedstawiające wytworzony albo przetworzony wizerunek małoletniego uczestniczącego
w czynności seksualnej
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 4c245)Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. d ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234..
Karze określonej w § 4b podlega, kto w celu zaspokojenia seksualnego uczestniczy w
prezentacji treści pornograficznych z udziałem małoletniego.
§ 5246)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 157..
Sąd może orzec przepadek narzędzi lub innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone
do popełnienia przestępstw określonych w § 1-4b, chociażby nie stanowiły własności
sprawcy.
Art. 203.
Kto, przemocą, groźbą bezprawną, podstępem lub wykorzystując stosunek zależności lub
krytyczne położenie, doprowadza inną osobę do uprawiania prostytucji,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 204.
§ 1247)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234..
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłania inną osobę do uprawiania prostytucji
lub jej to ułatwia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Karze określonej w § 1 podlega, kto czerpie korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji
przez inną osobę.
§ 3.
Jeżeli osoba określona w § 1 lub 2 jest małoletnim, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Rozdział XXVI
Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece
Art. 206.
Kto zawiera małżeństwo, pomimo że pozostaje w związku małżeńskim,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 207.
§ 1.
Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą
w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub
osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Jeżeli czyn określony w § 1 połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa,
sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego
na własne życie, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Art. 208.
Kto rozpija małoletniego, dostarczając mu napoju alkoholowego, ułatwiając jego spożycie
lub nakłaniając go do spożycia takiego napoju,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 209250)W brzmieniu ustalonym przez art. 36 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. poz. 1378), która weszła w życie z dniem 1 października 2008 r..
§ 1.
Kto uporczywie uchyla się od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy lub orzeczenia
sądowego obowiązku opieki przez niełożenie na utrzymanie osoby najbliższej lub innej
osoby i przez to naraża ją na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego, organu pomocy społecznej lub organu
podejmującego działania wobec dłużnika alimentacyjnego.
§ 3.
Jeżeli pokrzywdzonemu przyznano odpowiednie świadczenia rodzinne albo świadczenia
pieniężne wypłacane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, ściganie odbywa
się z urzędu.
Art. 210.
§ 1.
Kto wbrew obowiązkowi troszczenia się o małoletniego poniżej lat 15 albo o osobę nieporadną
ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny osobę tę porzuca,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli następstwem czynu jest śmierć osoby określonej w § 1, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 211.
Kto, wbrew woli osoby powołanej do opieki lub nadzoru, uprowadza lub zatrzymuje małoletniego
poniżej lat 15 albo osobę nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 211a251)Dodany przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zajmuje się organizowaniem adopcji dzieci
wbrew przepisom ustawy,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Rozdział XXVII
Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej
Art. 212.
§ 1252)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną
niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć
ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska,
zawodu lub rodzaju działalności,
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
§ 2252)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 3.
W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec nawiązkę na
rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany
przez pokrzywdzonego.
§ 4.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.
Art. 213.
§ 1.
Nie ma przestępstwa określonego w art. 212 § 1, jeżeli zarzut uczyniony niepublicznie
jest prawdziwy.
§ 2253)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi
lub rozgłasza prawdziwy zarzut:
1)
dotyczący postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub
2)
służący obronie społecznie uzasadnionego interesu.
Jeżeli zarzut dotyczy życia prywatnego lub rodzinnego, dowód prawdy może być przeprowadzony
tylko wtedy, gdy zarzut ma zapobiec niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia człowieka
albo demoralizacji małoletniego.
Art. 214.
Brak przestępstwa wynikający z przyczyn określonych w art. 213 nie wyłącza odpowiedzialności
sprawcy za zniewagę ze względu na formę podniesienia lub rozgłoszenia zarzutu.
Art. 215.
Na wniosek pokrzywdzonego sąd orzeka podanie wyroku skazującego do publicznej wiadomości.
Art. 216.
§ 1.
Kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie
lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła,
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
§ 2.
Kto znieważa inną osobę za pomocą środków masowego komunikowania,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 3.
Jeżeli zniewagę wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego albo jeżeli pokrzywdzony
odpowiedział naruszeniem nietykalności cielesnej lub zniewagą wzajemną, sąd może odstąpić
od wymierzenia kary.
§ 4.
W razie skazania za przestępstwo określone w § 2 sąd może orzec nawiązkę na rzecz
pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany przez
pokrzywdzonego.
§ 5.
Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.
Art. 217.
§ 1.
Kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 2.
Jeżeli naruszenie nietykalności wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego
albo jeżeli pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności, sąd może odstąpić
od wymierzenia kary.
§ 3.
Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.
Art. 217a254)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną w związku
z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony
bezpieczeństwa lub porządku publicznego,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Rozdział XXVIII
Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową
Art. 218.
§ 1.
§ 1a256)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. poz. 611), która weszła w życie z dniem 31 maja 2012 r..
Kto, wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych,
złośliwie lub uporczywie narusza prawa pracownika wynikające ze stosunku pracy lub
ubezpieczenia społecznego,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2257)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 256..
Osoba określona w § 1a, odmawiająca ponownego przyjęcia do pracy, o której przywróceniu
orzekł właściwy organ,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 3258)Dodany przez art. 98 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. poz. 589), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2007 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 256..
Osoba określona w § 1a, która będąc zobowiązana orzeczeniem sądu do wypłaty wynagrodzenia
za pracę lub innego świadczenia ze stosunku pracy, obowiązku tego nie wykonuje,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 219.
Kto narusza przepisy prawa o ubezpieczeniach społecznych, nie zgłaszając, nawet za
zgodą zainteresowanego, wymaganych danych albo zgłaszając nieprawdziwe dane mające
wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 220.
§ 1.
Kto, będąc odpowiedzialny za bezpieczeństwo i higienę pracy, nie dopełnia wynikającego
stąd obowiązku i przez to naraża pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty
życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 3.
Nie podlega karze sprawca, który dobrowolnie uchylił grożące niebezpieczeństwo.
Art. 221.
Kto wbrew obowiązkowi nie zawiadamia w terminie właściwego organu o wypadku przy pracy
lub chorobie zawodowej albo nie sporządza lub nie przedstawia wymaganej dokumentacji,
podlega grzywnie do 180 stawek dziennych albo karze ograniczenia wolności.
Rozdział XXIX
Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego
Art. 222.
§ 1.
Kto narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy
mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli czyn określony w § 1 wywołało niewłaściwe zachowanie się funkcjonariusza lub
osoby do pomocy mu przybranej, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary,
a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
Art. 223259)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
§ 1.
Kto, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą lub używając broni palnej, noża
lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu albo środka obezwładniającego, dopuszcza
się czynnej napaści na funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną
podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2.
Jeżeli w wyniku czynnej napaści nastąpił skutek w postaci ciężkiego uszczerbku na
zdrowiu funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Art. 224.
§ 1.
Kto przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na czynności urzędowe organu administracji
rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia
funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej do przedsięwzięcia
lub zaniechania prawnej czynności służbowej.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 2 jest skutek określony w art. 156 § 1 lub
w art. 157 § 1, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 224a260)Dodany przez art. 5 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 36..
Kto wiedząc, że zagrożenie nie istnieje, zawiadamia o zdarzeniu, które zagraża życiu
lub zdrowiu wielu osób lub mieniu w znacznych rozmiarach lub stwarza sytuację, mającą
wywołać przekonanie o istnieniu takiego zagrożenia, czym wywołuje czynność instytucji
użyteczności publicznej lub organu ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub
zdrowia mającą na celu uchylenie zagrożenia,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 224b261)Dodany przez art. 32 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 187..
W razie skazania za przestępstwo określone w art. 224a sąd orzeka:
1)
nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa w wysokości co najmniej 10 000 zł oraz
2)
świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 w wysokości co najmniej 10 000 zł.
Art. 225.
§ 1.
Kto osobie uprawnionej do przeprowadzania kontroli w zakresie ochrony środowiska lub
osobie przybranej jej do pomocy udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto osobie uprawnionej do kontroli w zakresie inspekcji pracy
lub osobie przybranej jej do pomocy udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej.
§ 4263)Dodany przez art. 4 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 229), która weszła w życie z dniem 31 marca 2010 r..
Tej samej karze podlega, kto osobie upoważnionej do przeprowadzania czynności w zakresie
nadzoru i kontroli w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej lub w placówkach
zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom
w podeszłym wieku udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowych.
Art. 226.
§ 1264)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny (Dz. U. poz. 782), która weszła w życie z dniem 25 lipca 2008 r..
Kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas
i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 2.
Przepis art. 222 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 3.
Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 227.
Kto, podając się za funkcjonariusza publicznego albo wyzyskując błędne przeświadczenie
o tym innej osoby, wykonuje czynność związaną z jego funkcją,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 228265)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 48..
§ 1.
Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą
albo jej obietnicę,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3.
Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą
albo jej obietnicę za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4.
Karze określonej w § 3 podlega także ten, kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej,
uzależnia wykonanie czynności służbowej od otrzymania korzyści majątkowej lub osobistej
albo jej obietnicy lub takiej korzyści żąda.
§ 5.
Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową znacznej
wartości albo jej obietnicę,
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 6.
Karom określonym w § 1-5 podlega odpowiednio także ten, kto, w związku z pełnieniem
funkcji publicznej w państwie obcym lub w organizacji międzynarodowej, przyjmuje korzyść
majątkową lub osobistą albo jej obietnicę lub takiej korzyści żąda, albo uzależnia
wykonanie czynności służbowej od jej otrzymania.
Art. 229265)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 48..
§ 1.
Kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej
funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa, aby skłonić osobę pełniącą funkcję
publiczną do naruszenia przepisów prawa lub udziela albo obiecuje udzielić takiej
osobie korzyści majątkowej lub osobistej za naruszenie przepisów prawa,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4.
Kto osobie pełniącej funkcję publiczną, w związku z pełnieniem tej funkcji, udziela
albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej znacznej wartości,
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 5.
Karom określonym w § 1-4 podlega odpowiednio także ten, kto udziela albo obiecuje
udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną w państwie
obcym lub w organizacji międzynarodowej, w związku z pełnieniem tej funkcji.
§ 6.
Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w § 1-5, jeżeli korzyść majątkowa
lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte przez osobę pełniącą funkcję publiczną,
a sprawca zawiadomił o tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił
wszystkie istotne okoliczności przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.
Art. 230265)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 48..
§ 1.
Kto, powołując się na wpływy w instytucji państwowej, samorządowej, organizacji międzynarodowej
albo krajowej lub w zagranicznej jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi
albo wywołując przekonanie innej osoby lub utwierdzając ją w przekonaniu o istnieniu
takich wpływów, podejmuje się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść
majątkową lub osobistą albo jej obietnicę,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 230a266)Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 48..
§ 1.
Kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej w zamian za pośrednictwo
w załatwieniu sprawy w instytucji państwowej, samorządowej, organizacji międzynarodowej
albo krajowej lub w zagranicznej jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi,
polegające na bezprawnym wywarciu wpływu na decyzję, działanie lub zaniechanie osoby
pełniącej funkcję publiczną, w związku z pełnieniem tej funkcji,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3.
Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w § 1 albo w § 2, jeżeli korzyść
majątkowa lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte, a sprawca zawiadomił o
tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił wszystkie istotne okoliczności
przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.
Art. 231.
§ 1.
Funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając
obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
lub osobistej,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie i wyrządza istotną szkodę,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 4.
Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli czyn wyczerpuje znamiona czynu zabronionego określonego
w art. 228.
Art. 231a267)Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych podczas lub w związku
z pełnieniem obowiązków służbowych funkcjonariusz publiczny korzysta również wtedy,
jeżeli bezprawny zamach na jego osobę został podjęty z powodu wykonywanego przez niego
zawodu lub zajmowanego stanowiska.
Art. 231b268)Dodany przez art. 1 pkt 68, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Osoba, która w obronie koniecznej odpiera zamach na jakiekolwiek cudze dobro chronione
prawem, chroniąc bezpieczeństwo lub porządek publiczny, korzysta z ochrony prawnej
przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.
§ 2.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy zamachu skierowany przeciwko osobie
odpierającej zamach godzi wyłącznie w cześć lub godność tej osoby.
Rozdział XXX
Przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości
Art. 232.
§ 1269)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
Kto przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na czynności urzędowe sądu,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2270)Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
Tej samej karze podlega sprawca przestępstwa określonego w § 1, popełnionego na szkodę
międzynarodowego trybunału karnego lub jego organu działającego na podstawie umowy
międzynarodowej, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, albo powołanego przez organizację
międzynarodową ukonstytuowaną umową ratyfikowaną przez Rzeczpospolitą Polską.
Art. 233.
§ 1271)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Kto, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym
postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 1a272)Dodany przez art. 7 pkt 13 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę z obawy
przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Warunkiem odpowiedzialności jest, aby przyjmujący zeznanie, działając w zakresie swoich
uprawnień, uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub
odebrał od niego przyrzeczenie.
§ 3273)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 13 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Nie podlega karze za czyn określony w § 1a, kto składa fałszywe zeznanie, nie wiedząc
o prawie odmowy zeznania lub odpowiedzi na pytania.
§ 4273)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 13 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Kto, jako biegły, rzeczoznawca lub tłumacz, przedstawia fałszywą opinię, ekspertyzę
lub tłumaczenie mające służyć za dowód w postępowaniu określonym w § 1,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4a274)Dodany przez art. 7 pkt 13 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 4 działa nieumyślnie, narażając na istotną szkodę
interes publiczny,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 5275)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 13 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia,
jeżeli:
1)
fałszywe zeznanie, opinia, ekspertyza lub tłumaczenie dotyczy okoliczności niemogących
mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy,
2)
sprawca dobrowolnie sprostuje fałszywe zeznanie, opinię, ekspertyzę lub tłumaczenie,
zanim nastąpi, chociażby nieprawomocne, rozstrzygnięcie sprawy.
§ 6.
Przepisy § 1-3 oraz 5 stosuje się odpowiednio do osoby, która składa fałszywe oświadczenie,
jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności
karnej.
Art. 234276)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy (Dz. U. poz. 931), która weszła w życie z dniem 17 października 1999 r..
Kto, przed organem powołanym do ścigania lub orzekania w sprawach o przestępstwo,
w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie
dyscyplinarne, fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie tych czynów zabronionych
lub przewinienia dyscyplinarnego,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 235277)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 § 6 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 276..
Kto, przez tworzenie fałszywych dowodów lub inne podstępne zabiegi, kieruje przeciwko
określonej osobie ściganie o przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie,
wykroczenie skarbowe lub przewinienie dyscyplinarne albo w toku postępowania zabiegi
takie przedsiębierze,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 236.
§ 1278)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 § 6 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 276..
Kto zataja dowody niewinności osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa, w tym
i przestępstwa skarbowego, wykroczenia, wykroczenia skarbowego lub przewinienia dyscyplinarnego,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Nie podlega karze, kto zataja dowody niewinności z obawy przed odpowiedzialnością
karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.
Art. 237.
Przepis art. 233 § 5 pkt 2 stosuje się odpowiednio do przestępstw określonych w art.
234, art. 235 oraz w art. 236 § 1.
Art. 238279)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 § 6 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 276..
Kto zawiadamia o przestępstwie, lub o przestępstwie skarbowym organ powołany do ścigania
wiedząc, że przestępstwa nie popełniono,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 239.
§ 1280)Ze zmianami wprowadzonymi przez art. 4 § 6 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 276..
Kto utrudnia lub udaremnia postępowanie karne, pomagając sprawcy przestępstwa, w tym
i przestępstwa skarbowego uniknąć odpowiedzialności karnej, w szczególności kto sprawcę
ukrywa, zaciera ślady przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego albo odbywa za
skazanego karę,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Nie podlega karze sprawca, który ukrywa osobę najbliższą.
§ 3.
Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia,
jeżeli sprawca udzielił pomocy osobie najbliższej albo działał z obawy przed odpowiedzialnością
karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.
Art. 240.
§ 1281)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione po groźbą kary (Dz. U. poz. 1135), która weszła w życie z dniem 14 listopada 2011 r..
Kto, mając wiarygodną wiadomość o karalnym przygotowaniu albo usiłowaniu lub dokonaniu
czynu zabronionego określonego w art. 118, 118a, 120-124, 127, 128, 130, 134, 140,
148, 163, 166, 189, 252 lub przestępstwa o charakterze terrorystycznym, nie zawiadamia
niezwłocznie organu powołanego do ścigania przestępstw,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Nie popełnia przestępstwa określonego w § 1, kto zaniechał zawiadomienia, mając dostateczną
podstawę do przypuszczenia, że wymieniony w § 1 organ wie o przygotowywanym, usiłowanym
lub dokonanym czynie zabronionym; nie popełnia przestępstwa również ten, kto zapobiegł
popełnieniu przygotowywanego lub usiłowanego czynu zabronionego określonego w § 1.
§ 3.
Nie podlega karze, kto zaniechał zawiadomienia z obawy przed odpowiedzialnością karną
grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.
Art. 241.
§ 1.
Kto bez zezwolenia rozpowszechnia publicznie wiadomości z postępowania przygotowawczego,
zanim zostały ujawnione w postępowaniu sądowym,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia publicznie wiadomości z rozprawy sądowej
prowadzonej z wyłączeniem jawności.
Art. 242.
§ 1.
Kto uwalnia się sam, będąc pozbawionym wolności na podstawie orzeczenia sądu lub prawnego
nakazu wydanego przez inny organ państwowy,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2282)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 69 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Kto, korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego lub aresztu śledczego
bez dozoru albo zakładu psychiatrycznego dysponującego warunkami podstawowego zabezpieczenia,
bez usprawiedliwionej przyczyny nie powróci najpóźniej w ciągu 3 dni po upływie wyznaczonego
terminu,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 3.
Karze określonej w § 2 podlega, kto, korzystając z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia
wolności, bez usprawiedliwionej przyczyny nie powróci do zakładu karnego najpóźniej
w ciągu 3 dni po upływie wyznaczonego terminu.
§ 4.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa w porozumieniu z innymi osobami, używa
przemocy lub grozi jej użyciem albo uszkadza miejsce zamknięcia,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 243.
Kto osobę pozbawioną wolności na podstawie orzeczenia sądu lub prawnego nakazu wydanego
przez inny organ państwowy uwalnia lub ułatwia jej ucieczkę,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 244283)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 70 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania
zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i
uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych
środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie
z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania
się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody
sądu albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 244a284)Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz ustawy - Kodeks karny (Dz. U. poz. 1021), która weszła w życie z dniem 4 września 2010 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 5 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 36; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2012 r..
§ 1.
Kto nie stosuje się do orzeczonego w związku z zakazem wstępu na imprezę masową obowiązku
przebywania w miejscu stałego pobytu lub obowiązku stawiennictwa w jednostce organizacyjnej
Policji lub w miejscu określonym przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania
osoby skazanej albo ukaranej, komendanta powiatowego, rejonowego lub miejskiego Policji,
w czasie trwania imprezy masowej,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2285)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Tej samej karze podlega, kto udaremnia lub utrudnia kontrolowanie, w systemie dozoru
elektronicznego, orzeczonego wobec niego obowiązku, o którym mowa w § 1.
Art. 244b286)Dodany przez art. 1 pkt 72 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
§ 1.
Kto nie stosuje się do określonych w ustawie obowiązków związanych z orzeczonym wobec
niego środkiem zabezpieczającym,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto bezprawnie udaremnia wykonywanie orzeczonego wobec innej
osoby środka zabezpieczającego w postaci elektronicznej kontroli miejsca pobytu.
Art. 245.
Kto używa przemocy lub groźby bezprawnej w celu wywarcia wpływu na świadka, biegłego,
tłumacza, oskarżyciela albo oskarżonego lub w związku z tym narusza jego nietykalność
cielesną,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 246.
Funkcjonariusz publiczny lub ten, który działając na jego polecenie w celu uzyskania
określonych zeznań, wyjaśnień, informacji lub oświadczenia stosuje przemoc, groźbę
bezprawną lub w inny sposób znęca się fizycznie lub psychicznie nad inną osobą,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 247.
§ 1.
Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą prawnie pozbawioną wolności,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa ze szczególnym okrucieństwem,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3.
Funkcjonariusz publiczny, który wbrew obowiązkowi dopuszcza do popełnienia czynu określonego
w § 1 lub 2,
podlega karze określonej w tych przepisach.
Art. 247a287)Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 171..
Przepisy art. 233-237 oraz art. 239, 245 i 246 stosuje się odpowiednio do czynu popełnionego
w związku z postępowaniem przed międzynarodowym trybunałem karnym lub jego organem
działającym na podstawie umowy międzynarodowej, której Rzeczpospolita Polska jest
stroną, albo powołanym przez organizację międzynarodową ukonstytuowaną umową ratyfikowaną
przez Rzeczpospolitą Polską.
Rozdział XXXI
Przestępstwa przeciwko wyborom i referendum
Art. 248288)W brzmieniu ustalonym przez art. 179 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 179..
Kto w związku z wyborami do Sejmu, do Senatu, wyborem Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej, wyborami do Parlamentu Europejskiego, wyborami organów samorządu terytorialnego
lub referendum:
1)
sporządza listę kandydujących lub głosujących, z pominięciem uprawnionych lub wpisaniem
nieuprawnionych,
2)
używa podstępu celem nieprawidłowego sporządzenia listy kandydujących lub głosujących,
protokołów lub innych dokumentów wyborczych albo referendalnych,
3)
niszczy, uszkadza, ukrywa, przerabia lub podrabia protokoły lub inne dokumenty wyborcze
albo referendalne,
4)
dopuszcza się nadużycia lub dopuszcza do nadużycia przy przyjmowaniu lub obliczaniu
głosów,
5)
odstępuje innej osobie przed zakończeniem głosowania niewykorzystaną kartę do głosowania
lub pozyskuje od innej osoby w celu wykorzystania w głosowaniu niewykorzystaną kartę
do głosowania,
6)
dopuszcza się nadużycia w sporządzaniu list z podpisami obywateli zgłaszających kandydatów
w wyborach lub inicjujących referendum,
- podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 249.
Kto przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem przeszkadza:
1)
odbyciu zgromadzenia poprzedzającego głosowanie,
2)
swobodnemu wykonywaniu prawa do kandydowania lub głosowania,
3)
głosowaniu lub obliczaniu głosów,
4289)Dodany przez art. 179 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 179.)
sporządzaniu protokołów lub innych dokumentów wyborczych albo referendalnych,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 250.
Kto, przemocą, groźbą bezprawną lub przez nadużycie stosunku zależności, wywiera wpływ
na sposób głosowania osoby uprawnionej albo zmusza ją do głosowania lub powstrzymuje
od głosowania,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 250a290)Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 48..
§ 1.
Kto, będąc uprawniony do głosowania, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo
takiej korzyści żąda za głosowanie w określony sposób,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto udziela korzyści majątkowej lub osobistej osobie uprawnionej
do głosowania, aby skłonić ją do głosowania w określony sposób lub za głosowanie w
określony sposób.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w § 1 lub 2
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 4.
Jeżeli sprawca przestępstwa określonego w § 1 albo w § 3 w związku z § 1 zawiadomił
organ powołany do ścigania o fakcie przestępstwa i okolicznościach jego popełnienia,
zanim organ ten o nich się dowiedział, sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary,
a nawet może odstąpić od jej wymierzenia.
Art. 251.
Kto, naruszając przepisy o tajności głosowania, wbrew woli głosującego zapoznaje się
z treścią jego głosu,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Rozdział XXXII
Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu
Art. 252291)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 223..
§ 1.
Kto bierze lub przetrzymuje zakładnika w celu zmuszenia organu państwowego lub samorządowego,
instytucji, organizacji, osoby fizycznej lub prawnej albo grupy osób do określonego
zachowania się,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
§ 2.
Jeżeli czyn określony w § 1 łączył się ze szczególnym udręczeniem zakładnika, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat
pozbawienia wolności.
§ 3.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w § 1,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 4.
Nie podlega karze za przestępstwo określone w § 1, kto odstąpił od zamiaru wymuszenia
i zwolnił zakładnika.
§ 5.
Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary wobec sprawcy czynu określonego
w § 2, który odstąpił od zamiaru wymuszenia i zwolnił zakładnika, a stosuje nadzwyczajne
złagodzenie kary, jeżeli odstąpienie od zamiaru wymuszenia i zwolnienie zakładnika
nastąpiło dobrowolnie.
Art. 253.
Art. 254.
§ 1.
Kto bierze czynny udział w zbiegowisku wiedząc, że jego uczestnicy wspólnymi siłami
dopuszczają się gwałtownego zamachu na osobę lub mienie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli następstwem gwałtownego zamachu jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek
na zdrowiu, uczestnik zbiegowiska określony w § 1,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 254a293)Dodany przez art. 5 pkt 6 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 36..
Kto zabiera, niszczy, uszkadza lub czyni niezdatnym do użytku element wchodzący w
skład sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej, elektroenergetycznej, gazowej,
telekomunikacyjnej albo linii kolejowej, tramwajowej, trolejbusowej lub linii metra,
powodując przez to zakłócenie działania całości lub części sieci albo linii,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 255.
§ 1294)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 § 6 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 276..
Kto publicznie nawołuje do popełnienia występku lub przestępstwa skarbowego,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Kto publicznie nawołuje do popełnienia zbrodni,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 3.
Kto publicznie pochwala popełnienie przestępstwa,
podlega grzywnie do 180 stawek dziennych, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia
wolności do roku.
Art. 255a295)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 281..
§ 1296)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 32 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 187..
Kto rozpowszechnia lub publicznie prezentuje treści mogące ułatwić popełnienie przestępstwa
o charakterze terrorystycznym w zamiarze, aby przestępstwo takie zostało popełnione,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2297)Dodany przez art. 32 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 187..
Tej samej karze podlega, kto w celu popełnienia przestępstwa o charakterze terrorystycznym
uczestniczy w szkoleniu mogącym umożliwić popełnienie takiego przestępstwa.
Art. 256.
§ 1298)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Kto publicznie propaguje faszystowski lub inny totalitarny ustrój państwa lub nawołuje
do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo
ze względu na bezwyznaniowość,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2299)Dodany przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 4; utracił moc z dniem 3 sierpnia 2011 r., w części obejmującej wyrazy: „albo będące nośnikiem symboliki faszystowskiej, komunistycznej lub innej totalitarnej”, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt K 11/10 (Dz. U. poz. 964)..
Tej samej karze podlega, kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza,
nabywa, przechowuje, posiada, prezentuje, przewozi lub przesyła druk, nagranie lub
inny przedmiot, zawierające treść określoną w § 1 albo będące nośnikiem symboliki
faszystowskiej, komunistycznej lub innej totalitarnej.
§ 3300)Dodany przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego określonego w § 2, jeżeli dopuścił
się tego czynu w ramach działalności artystycznej, edukacyjnej, kolekcjonerskiej lub
naukowej.
§ 4300)Dodany przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
W razie skazania za przestępstwo określone w § 2 sąd orzeka przepadek przedmiotów,
o których mowa w § 2, chociażby nie stanowiły własności sprawcy.
Art. 257.
Kto publicznie znieważa grupę ludności albo poszczególną osobę z powodu jej przynależności
narodowej, etnicznej, rasowej, wyznaniowej albo z powodu jej bezwyznaniowości lub
z takich powodów narusza nietykalność cielesną innej osoby,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 258301)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 78..
§ 1.
Kto bierze udział w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie
przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Jeżeli grupa albo związek określone w § 1 mają charakter zbrojny albo mają na celu
popełnienie przestępstwa o charakterze terrorystycznym, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 3.
Kto grupę albo związek określone w § 1 w tym mające charakter zbrojny zakłada lub
taką grupą albo związkiem kieruje,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4.
Kto grupę albo związek mające na celu popełnienie przestępstwa o charakterze terrorystycznym
zakłada lub taką grupą lub związkiem kieruje,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
Art. 259302)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 § 6 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 276..
Nie podlega karze za przestępstwo określone w art. 258, kto dobrowolnie odstąpił od
udziału w grupie albo związku i ujawnił przed organem powołanym do ścigania przestępstw
wszystkie istotne okoliczności popełnionego czynu lub zapobiegł popełnieniu zamierzonego
przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego.
Art. 259a303)Dodany przez art. 32 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 187..
Kto przekracza granicę Rzeczypospolitej Polskiej w celu popełnienia na terytorium
innego państwa przestępstwa o charakterze terrorystycznym lub przestępstwa określonego
w art. 255a lub art. 258 § 2 lub 4,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 259b303)Dodany przez art. 32 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 187..
Na wniosek prokuratora sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet może warunkowo
zawiesić jej wykonanie w stosunku do sprawcy przestępstwa określonego w art. 259a,
który dobrowolnie odstąpił od:
1)
popełnienia na terytorium innego państwa przestępstwa o charakterze terrorystycznym
lub przestępstwa określonego w art. 255a lub art. 258 § 2 lub 4 i ujawnił przed organem
powołanym do ścigania przestępstw wszystkie istotne okoliczności popełnienia czynu
lub zapobiegł popełnieniu zamierzonego przestępstwa;
2)
pomocnictwa innym osobom w popełnieniu przestępstwa określonego w art. 259a i ujawnił
przed organem powołanym do ścigania przestępstw wszystkie istotne okoliczności popełnienia
czynu, w szczególności informacje o osobach, które popełniły przestępstwa określone
w art. 259a.
Art. 260.
Kto przemocą lub groźbą bezprawną udaremnia przeprowadzenie odbywanego zgodnie z prawem
zebrania, zgromadzenia lub pochodu albo takie zebranie, zgromadzenie lub pochód rozprasza,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 261.
Kto znieważa pomnik lub inne miejsce publiczne urządzone w celu upamiętnienia zdarzenia
historycznego lub uczczenia osoby,
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Art. 262.
§ 1.
Kto znieważa zwłoki, prochy ludzkie lub miejsce spoczynku zmarłego,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Kto ograbia zwłoki, grób lub inne miejsce spoczynku zmarłego,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 263.
§ 1.
Kto bez wymaganego zezwolenia wyrabia broń palną albo amunicję lub nią handluje,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2.
Kto bez wymaganego zezwolenia posiada broń palną lub amunicję,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 3.
Kto, mając zezwolenie na posiadanie broni palnej lub amunicji, udostępnia lub przekazuje
ją osobie nieuprawnionej,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 4.
Kto nieumyślnie powoduje utratę broni palnej lub amunicji, która zgodnie z prawem
pozostaje w jego dyspozycji,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 264.
§ 2305)W brzmieniu ustalonym przez art. 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 304..
Kto wbrew przepisom przekracza granicę Rzeczypospolitej Polskiej, używając przemocy,
groźby, podstępu lub we współdziałaniu z innymi osobami,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 3306)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 78..
Kto organizuje innym osobom przekraczanie wbrew przepisom granicy Rzeczypospolitej
Polskiej,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 264a307)Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 78..
§ 1.
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, umożliwia lub ułatwia innej
osobie pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisom,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
W wyjątkowych wypadkach, gdy sprawca nie osiągnął korzyści majątkowej, sąd może zastosować
nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
Rozdział XXXIII
Przestępstwa przeciwko ochronie informacji
Art. 265.
§ 1308)W brzmieniu ustalonym przez art. 107 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. poz. 1228), która weszła w życie z dniem 2 stycznia 2011 r..
Kto ujawnia lub wbrew przepisom ustawy wykorzystuje informacje niejawne o klauzuli
„tajne” lub „ściśle tajne”,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Jeżeli informację określoną w § 1 ujawniono osobie działającej w imieniu lub na rzecz
podmiotu zagranicznego, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 3.
Kto nieumyślnie ujawnia informację określoną w § 1, z którą zapoznał się w związku
z pełnieniem funkcji publicznej lub otrzymanym upoważnieniem,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 266.
§ 1.
Kto, wbrew przepisom ustawy lub przyjętemu na siebie zobowiązaniu, ujawnia lub wykorzystuje
informację, z którą zapoznał się w związku z pełnioną funkcją, wykonywaną pracą, działalnością
publiczną, społeczną, gospodarczą lub naukową,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2309)W brzmieniu ustalonym przez art. 107 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 308..
Funkcjonariusz publiczny, który ujawnia osobie nieuprawnionej informację niejawną
o klauzuli „zastrzeżone” lub „poufne” lub informację, którą uzyskał w związku z wykonywaniem
czynności służbowych, a której ujawnienie może narazić na szkodę prawnie chroniony
interes,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 3.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 267310)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 157..
§ 1.
Kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do informacji dla niego nieprzeznaczonej, otwierając
zamknięte pismo, podłączając się do sieci telekomunikacyjnej lub przełamując albo
omijając elektroniczne, magnetyczne, informatyczne lub inne szczególne jej zabezpieczenie,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do całości lub części
systemu informatycznego.
§ 3.
Tej samej karze podlega, kto w celu uzyskania informacji, do której nie jest uprawniony,
zakłada lub posługuje się urządzeniem podsłuchowym, wizualnym albo innym urządzeniem
lub oprogramowaniem.
§ 4.
Tej samej karze podlega, kto informację uzyskaną w sposób określony w § 1-3 ujawnia
innej osobie.
§ 5.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1-4 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 268.
§ 1.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, niszczy, uszkadza, usuwa lub zmienia zapis istotnej
informacji albo w inny sposób udaremnia lub znacznie utrudnia osobie uprawnionej zapoznanie
się z nią,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2311)W brzmieniu ustalonym przez art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 4 września 2008 r. o zmianie ustaw w celu ujednolicenia terminologii informatycznej (Dz. U. poz. 1056), która weszła w życie z dniem 8 października 2008 r..
Jeżeli czyn określony w § 1 dotyczy zapisu na informatycznym nośniku danych, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 3.
Kto, dopuszczając się czynu określonego w § 1 lub 2, wyrządza znaczną szkodę majątkową,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 4.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1-3 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 268a312)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 167..
§ 1.
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, niszczy, uszkadza, usuwa, zmienia lub utrudnia
dostęp do danych informatycznych albo w istotnym stopniu zakłóca lub uniemożliwia
automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie takich danych,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Kto, dopuszczając się czynu określonego w § 1, wyrządza znaczną szkodę majątkową,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 269313)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 167..
§ 1.
Kto niszczy, uszkadza, usuwa lub zmienia dane informatyczne o szczególnym znaczeniu
dla obronności kraju, bezpieczeństwa w komunikacji, funkcjonowania administracji rządowej,
innego organu państwowego lub instytucji państwowej albo samorządu terytorialnego
albo zakłóca lub uniemożliwia automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie
takich danych,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2314)W brzmieniu ustalonym przez art. 10 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 311..
Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w § 1, niszcząc albo
wymieniając informatyczny nośnik danych lub niszcząc albo uszkadzając urządzenie służące
do automatycznego przetwarzania, gromadzenia lub przekazywania danych informatycznych.
Art. 269a315)Dodany przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 167; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 157..
Kto, nie będąc do tego uprawnionym, przez transmisję, zniszczenie, usunięcie, uszkodzenie,
utrudnienie dostępu lub zmianę danych informatycznych, w istotnym stopniu zakłóca
pracę systemu komputerowego lub sieci teleinformatycznej,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 269b316)Dodany przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 167..
§ 1317)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 157..
Kto wytwarza, pozyskuje, zbywa lub udostępnia innym osobom urządzenia lub programy
komputerowe przystosowane do popełnienia przestępstwa określonego w art. 165 § 1 pkt
4, art. 267 § 3, art. 268a § 1 albo § 2 w związku z § 1, art. 269 § 2 albo art. 269a,
a także hasła komputerowe, kody dostępu lub inne dane umożliwiające dostęp do informacji
przechowywanych w systemie komputerowym lub sieci teleinformatycznej,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
W razie skazania za przestępstwo określone w § 1, sąd orzeka przepadek określonych
w nim przedmiotów, a może orzec ich przepadek, jeżeli nie stanowiły własności sprawcy.
Rozdział XXXIV
Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów
Art. 270.
§ 1.
Kto, w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu
jako autentycznego używa,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy
do lat 5.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto wypełnia blankiet, opatrzony cudzym podpisem, niezgodnie
z wolą podpisanego i na jego szkodę albo takiego dokumentu używa.
§ 2a318)Dodany przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 3.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w § 1,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 271.
§ 1.
Funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, która
poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
§ 3.
Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
lub osobistej,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 272.
Kto wyłudza poświadczenie nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza
publicznego lub innej osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 273.
Kto używa dokumentu określonego w art. 271 lub 272,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 274.
Kto zbywa własny lub cudzy dokument stwierdzający tożsamość,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 275.
§ 1.
Kto posługuje się dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe
lub dokument taki kradnie lub go przywłaszcza,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto bezprawnie przewozi, przenosi lub przesyła za granicę
dokument stwierdzający tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe.
Art. 276.
Kto niszczy, uszkadza, czyni bezużytecznym, ukrywa lub usuwa dokument, którym nie
ma prawa wyłącznie rozporządzać,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 277.
Kto znaki graniczne niszczy, uszkadza, usuwa, przesuwa lub czyni niewidocznymi albo
fałszywie wystawia,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Rozdział XXXV
Przestępstwa przeciwko mieniu
Art. 278.
§ 1.
Kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto bez zgody osoby uprawnionej uzyskuje cudzy program komputerowy
w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 4.
Jeżeli kradzież popełniono na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje na wniosek
pokrzywdzonego.
§ 5.
Przepisy § 1, 3 i 4 stosuje się odpowiednio do kradzieży energii lub karty uprawniającej
do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego.
Art. 279.
§ 1.
Kto kradnie z włamaniem,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2.
Jeżeli kradzież z włamaniem popełniono na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje
na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 280.
§ 1.
Kto kradnie, używając przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem
albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności,
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 2.
Jeżeli sprawca rozboju posługuje się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym
przedmiotem lub środkiem obezwładniającym albo działa w inny sposób bezpośrednio zagrażający
życiu lub wspólnie z inną osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem
lub sposobem,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
Art. 281.
Kto, w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy, bezpośrednio po dokonaniu
kradzieży, używa przemocy wobec osoby lub grozi natychmiastowym jej użyciem albo doprowadza
człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 282.
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą, groźbą zamachu na życie lub
zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie, doprowadza inną osobę do rozporządzenia
mieniem własnym lub cudzym albo do zaprzestania działalności gospodarczej,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 283.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w art. 279 § 1, art. 280 § 1 lub
w art. 281 lub 282,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 284.
§ 1.
Kto przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą lub prawo majątkowe,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Kto przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz ruchomą,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi lub przywłaszczenia rzeczy znalezionej, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 4.
Jeżeli przywłaszczenie nastąpiło na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje na
wniosek pokrzywdzonego.
Art. 285.
§ 1.
Kto, włączając się do urządzenia telekomunikacyjnego, uruchamia na cudzy rachunek
impulsy telefoniczne,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli czyn określony w § 1 popełniono na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje
na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 286.
§ 1.
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego
rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania
błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto żąda korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie
zabranej rzeczy.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 4.
Jeżeli czyn określony w § 1-3 popełniono na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje
na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 287.
§ 1319)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 167..
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub wyrządzenia innej osobie szkody, bez
upoważnienia, wpływa na automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie
danych informatycznych lub zmienia, usuwa albo wprowadza nowy zapis danych informatycznych,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 3.
Jeżeli oszustwo popełniono na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje na wniosek
pokrzywdzonego.
Art. 288.
§ 1.
Kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 3.
Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto przerywa lub uszkadza kabel podmorski
albo narusza przepisy obowiązujące przy zakładaniu lub naprawie takiego kabla.
§ 4.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 289.
§ 1.
Kto zabiera w celu krótkotrwałego użycia cudzy pojazd mechaniczny,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 pokonuje zabezpieczenie pojazdu przed jego
użyciem przez osobę nieupoważnioną, pojazd stanowi mienie znacznej wartości albo sprawca
następnie porzuca pojazd w stanie uszkodzonym lub w takich okolicznościach, że zachodzi
niebezpieczeństwo utraty lub uszkodzenia pojazdu albo jego części lub zawartości,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 3.
Jeżeli czyn określony w § 1 popełniono używając przemocy lub grożąc natychmiastowym
jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności,
sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4.
W wypadkach określonych w § 1-3 sąd może wymierzyć grzywnę obok kary pozbawienia wolności.
§ 5.
Jeżeli czyn określony w § 1-3 popełniono na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje
na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 290.
§ 1.
Kto w celu przywłaszczenia dopuszcza się wyrębu drzewa w lesie,
podlega odpowiedzialności jak za kradzież.
§ 2.
W razie skazania za wyrąb drzewa albo za kradzież drzewa wyrąbanego lub powalonego,
sąd orzeka na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w wysokości podwójnej wartości drzewa.
Art. 291.
§ 1.
Kto rzecz uzyskaną za pomocą czynu zabronionego nabywa lub pomaga do jej zbycia albo
tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 292.
§ 1.
Kto rzecz, o której na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać,
że została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, nabywa lub pomaga do jej zbycia
albo tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
W wypadku znacznej wartości rzeczy, o której mowa w § 1, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 293.
§ 1.
Przepisy art. 291 i 292 stosuje się odpowiednio do programu komputerowego.
§ 2.
Sąd może orzec przepadek rzeczy określonej w § 1 oraz w art. 291 i 292, chociażby
nie stanowiła ona własności sprawcy.
Art. 294.
§ 1.
Kto dopuszcza się przestępstwa określonego w art. 278 § 1 lub 2, art. 284 § 1 lub
2, art. 285 § 1, art. 286 § 1, art. 287 § 1, art. 288 § 1 lub 3, lub w art. 291 §
1, w stosunku do mienia znacznej wartości,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 2.
Tej samej karze podlega sprawca, który dopuszcza się przestępstwa wymienionego w §
1 w stosunku do dobra o szczególnym znaczeniu dla kultury.
Art. 295.
§ 1.
Wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 278, 284-289, 291, 292 lub 294, który
dobrowolnie naprawił szkodę w całości albo zwrócił pojazd lub rzecz mającą szczególne
znaczenie dla kultury w stanie nieuszkodzonym, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie
kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
§ 2.
Wobec sprawcy przestępstwa wymienionego w § 1, który dobrowolnie naprawił szkodę w
znacznej części, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.
Rozdział XXXVI
Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu
Art. 296.
§ 1.
Kto, będąc obowiązany na podstawie przepisu ustawy, decyzji właściwego organu lub
umowy do zajmowania się sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą osoby fizycznej,
prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, przez nadużycie
udzielonych mu uprawnień lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku, wyrządza jej
znaczną szkodę majątkową,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 1a320)Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 767), która weszła w życie z dniem 13 lipca 2011 r..
Jeżeli sprawca, o którym mowa w § 1, przez nadużycie udzielonych mu uprawnień lub
niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku, sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo
wyrządzenia znacznej szkody majątkowej,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2321)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 320..
Jeżeli sprawca przestępstwa określonego w § 1 lub 1a działa w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 3.
Jeżeli sprawca przestępstwa określonego w § 1 lub 2 wyrządza szkodę majątkową w wielkich
rozmiarach,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4.
Jeżeli sprawca przestępstwa określonego w § 1 lub 3 działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 4a322)Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 320..
Jeżeli pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, ściganie przestępstwa określonego w §
1a następuje na wniosek pokrzywdzonego.
§ 5.
Nie podlega karze, kto przed wszczęciem postępowania karnego dobrowolnie naprawił
w całości wyrządzoną szkodę.
Art. 296a323)Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 48..
§ 1324)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 157..
Kto, pełniąc funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność
gospodarczą lub pozostając z nią w stosunku pracy, umowy zlecenia lub umowy o dzieło,
żąda lub przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę, w zamian za
nadużycie udzielonych mu uprawnień lub niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku mogące
wyrządzić tej jednostce szkodę majątkową albo stanowiące czyn nieuczciwej konkurencji
lub niedopuszczalną czynność preferencyjną na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi
lub świadczenia,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto w wypadkach określonych w § 1 udziela albo obiecuje udzielić
korzyści majątkowej lub osobistej.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w § 1 lub 2
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 4.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 wyrządza znaczną szkodę majątkową,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 5.
Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w § 2 albo w § 3 w związku z §
2, jeżeli korzyść majątkowa lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte, a sprawca
zawiadomił o tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił wszystkie
istotne okoliczności przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.
Art. 297326)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 167..
§ 1327)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 ustawy z dnia 12 lipca 2013 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1036), która weszła w życie z dniem 7 października 2013 r..
Kto, w celu uzyskania dla siebie lub kogo innego, od banku lub jednostki organizacyjnej
prowadzącej podobną działalność gospodarczą na podstawie ustawy albo od organu lub
instytucji dysponujących środkami publicznymi - kredytu, pożyczki pieniężnej, poręczenia,
gwarancji, akredytywy, dotacji, subwencji, potwierdzenia przez bank zobowiązania wynikającego
z poręczenia lub z gwarancji lub podobnego świadczenia pieniężnego na określony cel
gospodarczy, instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego, przedkłada podrobiony,
przerobiony, poświadczający nieprawdę albo nierzetelny dokument albo nierzetelne,
pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego
wsparcia finansowego, instrumentu płatniczego lub zamówienia,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2327)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 ustawy z dnia 12 lipca 2013 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1036), która weszła w życie z dniem 7 października 2013 r..
Tej samej karze podlega, kto wbrew ciążącemu obowiązkowi, nie powiadamia właściwego
podmiotu o powstaniu sytuacji mogącej mieć wpływ na wstrzymanie albo ograniczenie
wysokości udzielonego wsparcia finansowego, określonego w § 1, lub zamówienia publicznego
albo na możliwość dalszego korzystania z instrumentu płatniczego.
§ 3.
Nie podlega karze, kto przed wszczęciem postępowania karnego dobrowolnie zapobiegł
wykorzystaniu wsparcia finansowego lub instrumentu płatniczego, określonych w § 1,
zrezygnował z dotacji lub zamówienia publicznego albo zaspokoił roszczenia pokrzywdzonego.
Art. 298.
§ 1.
Kto, w celu uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, powoduje zdarzenie
będące podstawą do wypłaty takiego odszkodowania,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Nie podlega karze, kto przed wszczęciem postępowania karnego dobrowolnie zapobiegł
wypłacie odszkodowania.
Art. 299.
§ 1328)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 208..
Kto środki płatnicze, instrumenty finansowe, papiery wartościowe, wartości dewizowe,
prawa majątkowe lub inne mienie ruchome lub nieruchomości, pochodzące z korzyści związanych
z popełnieniem czynu zabronionego, przyjmuje, posiada, używa, przekazuje lub wywozi
za granicę, ukrywa, dokonuje ich transferu lub konwersji, pomaga do przenoszenia ich
własności lub posiadania albo podejmuje inne czynności, które mogą udaremnić lub znacznie
utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia, ich wykrycie,
zajęcie albo orzeczenie przepadku,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2329)W brzmieniu ustalonym przez art. 9 pkt 2 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 208..
Karze określonej w § 1 podlega, kto będąc pracownikiem lub działając w imieniu lub
na rzecz banku, instytucji finansowej lub kredytowej lub innego podmiotu, na którym
na podstawie przepisów prawa ciąży obowiązek rejestracji transakcji i osób dokonujących
transakcji, przyjmuje, wbrew przepisom, środki płatnicze, instrumenty finansowe, papiery
wartościowe, wartości dewizowe, dokonuje ich transferu lub konwersji, lub przyjmuje
je w innych okolicznościach wzbudzających uzasadnione podejrzenie, że stanowią one
przedmiot czynu określonego w § 1, lub świadczy inne usługi mające ukryć ich przestępne
pochodzenie lub usługi w zabezpieczeniu przed zajęciem.
§ 5.
Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 lub 2, działając w porozumieniu
z innymi osobami,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 6.
Karze określonej w § 5 podlega sprawca, jeżeli dopuszczając się czynu określonego
w § 1 lub 2, osiąga znaczną korzyść majątkową.
§ 6a331)Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 208..
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w § 1 lub 2,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 7332)W brzmieniu ustalonym przez art. 43 pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł (Dz. U. poz. 1216), która weszła w życie z dniem 23 czerwca 2001 r..
W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2, sąd orzeka przepadek przedmiotów
pochodzących bezpośrednio albo pośrednio z przestępstwa, a także korzyści z tego przestępstwa
lub ich równowartość, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy. Przepadku nie
orzeka się w całości lub w części, jeżeli przedmiot, korzyść lub jej równowartość
podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.
§ 8333)W brzmieniu ustalonym przez art. 9 pkt 2 lit. c ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 208..
Nie podlega karze za przestępstwo określone w § 1 lub 2, kto dobrowolnie ujawnił wobec
organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczących
w popełnieniu przestępstwa oraz okoliczności jego popełnienia, jeżeli zapobiegło to
popełnieniu innego przestępstwa; jeżeli sprawca czynił starania zmierzające do ujawnienia
tych informacji i okoliczności, sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary.
Art. 300.
§ 1.
Kto, w razie grożącej mu niewypłacalności lub upadłości, udaremnia lub uszczupla zaspokojenie
swojego wierzyciela przez to, że usuwa, ukrywa, zbywa, darowuje, niszczy, rzeczywiście
lub pozornie obciąża albo uszkadza składniki swojego majątku,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2334)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1381), która weszła w życie z dniem 3 maja 2012 r..
Kto, w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu lub innego organu państwowego,
udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela przez to, że usuwa, ukrywa,
zbywa, darowuje, niszczy, rzeczywiście lub pozornie obciąża albo uszkadza składniki
swojego majątku zajęte lub zagrożone zajęciem, bądź usuwa znaki zajęcia,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Jeżeli czyn określony w § 1 wyrządził szkodę wielu wierzycielom, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 4.
Jeżeli pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, ściganie przestępstwa określonego w §
1 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 301.
§ 1.
Kto będąc dłużnikiem kilku wierzycieli udaremnia lub ogranicza zaspokojenie ich należności
przez to, że tworzy w oparciu o przepisy prawa nową jednostkę gospodarczą i przenosi
na nią składniki swojego majątku,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto będąc dłużnikiem kilku wierzycieli doprowadza do swojej
upadłości lub niewypłacalności.
§ 3.
Kto będąc dłużnikiem kilku wierzycieli w sposób lekkomyślny doprowadza do swojej upadłości
lub niewypłacalności, w szczególności przez trwonienie części składowych majątku,
zaciąganie zobowiązań lub zawieranie transakcji oczywiście sprzecznych z zasadami
gospodarowania,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 302.
§ 1.
Kto, w razie grożącej mu niewypłacalności lub upadłości, nie mogąc zaspokoić wszystkich
wierzycieli, spłaca lub zabezpiecza tylko niektórych, czym działa na szkodę pozostałych,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Kto wierzycielowi udziela lub obiecuje udzielić korzyści majątkowej za działanie na
szkodę innych wierzycieli w związku z postępowaniem upadłościowym lub zmierzającym
do zapobiegnięcia upadłości,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 3.
Tej samej karze podlega wierzyciel, który w związku z określonym w § 2 postępowaniem
przyjmuje korzyść za działanie na szkodę innych wierzycieli albo takiej korzyści żąda.
Art. 303.
§ 1.
Kto wyrządza szkodę majątkową osobie fizycznej, prawnej albo jednostce organizacyjnej
niemającej osobowości prawnej, przez nieprowadzenie dokumentacji działalności gospodarczej
albo prowadzenie jej w sposób nierzetelny lub niezgodny z prawdą, w szczególności
niszcząc, usuwając, ukrywając, przerabiając lub podrabiając dokumenty dotyczące tej
działalności,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli sprawca przestępstwa określonego w § 1 wyrządza znaczną szkodę majątkową,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca przestępstwa określonego w § 1
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 4.
Jeżeli pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, ściganie przestępstwa określonego w §
1-3 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 304.
Kto, wyzyskując przymusowe położenie innej osoby fizycznej, prawnej albo jednostki
organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, zawiera z nią umowę, nakładając na nią
obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 305.
§ 1.
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udaremnia lub utrudnia przetarg publiczny
albo wchodzi w porozumienie z inną osobą działając na szkodę właściciela mienia albo
osoby lub instytucji, na rzecz której przetarg jest dokonywany,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto w związku z publicznym przetargiem rozpowszechnia informacje
lub przemilcza istotne okoliczności mające znaczenie dla zawarcia umowy będącej przedmiotem
przetargu albo wchodzi w porozumienie z inną osobą, działając na szkodę właściciela
mienia albo osoby lub instytucji, na rzecz której przetarg jest dokonywany.
§ 3.
Jeżeli pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, ściganie przestępstwa określonego w §
1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 306.
Kto usuwa, podrabia lub przerabia znaki identyfikacyjne, datę produkcji lub datę przydatności
towaru lub urządzenia,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 307.
§ 1.
Wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 296 lub 299-305, który dobrowolnie naprawił
szkodę w całości, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić
od jej wymierzenia.
§ 2.
Wobec sprawcy przestępstwa wymienionego w § 1, który dobrowolnie naprawił szkodę w
znacznej części, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.
Art. 308.
Za przestępstwa określone w tym rozdziale odpowiada jak dłużnik lub wierzyciel, kto,
na podstawie przepisu prawnego, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania,
zajmuje się sprawami majątkowymi innej osoby prawnej, fizycznej, grupy osób lub podmiotu
niemającego osobowości prawnej.
Art. 309335)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
W razie skazania za przestępstwo określone w art. 296 § 3, art. 297 § 1 lub art. 299,
grzywnę orzeczoną obok kary pozbawienia wolności można wymierzyć w wysokości do 3000
stawek dziennych.
Rozdział XXXVII
Przestępstwa przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi
Art. 310.
§ 1336)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 208; wszedł w życie z dniem 23 maja 2016 r..
Kto podrabia albo przerabia polski albo obcy pieniądz, polski albo obcy znak pieniężny,
który został ustalony jako prawny środek płatniczy, jednak nie został jeszcze wprowadzony
do obiegu, inny środek płatniczy albo dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej
albo zawierający obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach albo stwierdzenie
uczestnictwa w spółce lub z pieniędzy, innego środka płatniczego albo z takiego dokumentu
usuwa oznakę umorzenia,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat
pozbawienia wolności.
§ 2336)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 208; wszedł w życie z dniem 23 maja 2016 r..
Kto pieniądz, inny środek płatniczy lub znak pieniężny albo dokument określone w §
1 puszcza w obieg albo go w takim celu przyjmuje, przechowuje, przewozi, przenosi,
przesyła albo pomaga do jego zbycia lub ukrycia,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3.
W wypadku mniejszej wagi sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.
§ 4.
Kto czyni przygotowania do popełnienia przestępstwa określonego w § 1 lub 2,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 311.
Kto, w dokumentacji związanej z obrotem papierami wartościowymi, rozpowszechnia nieprawdziwe
informacje lub przemilcza informacje o stanie majątkowym oferenta, mające istotne
znaczenie dla nabycia, zbycia papierów wartościowych, podwyższenia albo obniżenia
wkładu,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 312.
Kto puszcza w obieg podrobiony albo przerobiony pieniądz, inny środek płatniczy albo
dokument określony w art. 310 § 1, który sam otrzymał jako prawdziwy,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 313.
§ 1.
Kto, w celu użycia lub puszczenia w obieg, podrabia albo przerabia urzędowy znak wartościowy
albo ze znaku takiego usuwa oznakę umorzenia,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto urzędowy znak wartościowy podrobiony, przerobiony albo
z usuniętą oznaką umorzenia puszcza w obieg, nabywa lub go używa albo przechowuje
w celu puszczenia w obieg.
Art. 314337)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 § 6 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 276..
Kto, w celu użycia w obrocie gospodarczym, podrabia albo przerabia znak urzędowy,
mający stwierdzić upoważnienie lub wynik badania albo w obrocie publicznym używa przedmiotów
opatrzonych takimi podrobionymi albo przerobionymi znakami,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 315.
§ 1.
Kto, w celu użycia w obrocie gospodarczym, podrabia lub przerabia zalegalizowane narzędzie
pomiarowe lub probiercze,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto podrobionego albo przerobionego narzędzia pomiarowego
lub probierczego w obrocie gospodarczym używa albo takie narzędzie w celu użycia w
obrocie gospodarczym przechowuje.
Art. 316.
§ 1.
Pieniądze, dokumenty i znaki wartościowe podrobione, przerobione albo z usuniętą oznaką
umorzenia oraz podrobione lub przerobione narzędzia pomiarowe, jak również przedmioty
służące do popełnienia przestępstw określonych w tym rozdziale ulegają przepadkowi,
chociażby nie stanowiły własności sprawcy.
§ 2.
Podrobione albo przerobione znaki urzędowe określone w art. 314 należy usunąć, chociażby
to miało być połączone ze zniszczeniem przedmiotu.
CZĘŚĆ WOJSKOWA
Rozdział XXXVIII
Przepisy ogólne dotyczące żołnierzy
Art. 317.
§ 1.
Przepisy części ogólnej i szczególnej tego kodeksu stosuje się do żołnierzy, jeżeli
część wojskowa nie zawiera przepisów odmiennych.
§ 2.
Przepisy art. 356-363 oraz, w wypadku popełnienia określonego w nich przestępstwa,
przepisy ogólne dotyczące żołnierzy stosuje się odpowiednio także do pracowników wojska.
§ 3.
Przepisy części wojskowej stosuje się odpowiednio także do innych osób, jeżeli ustawa
tak stanowi.
Art. 318.
Nie popełnia przestępstwa żołnierz, który dopuszcza się czynu zabronionego będącego
wykonaniem rozkazu, chyba że wykonując rozkaz umyślnie popełnia przestępstwo.
Art. 319.
§ 1.
Nie popełnia przestępstwa żołnierz, gdy w wypadku nieposłuszeństwa lub oporu stosuje
środki niezbędne w celu wymuszenia posłuchu dla rozkazu, do którego wydania był uprawniony,
jeżeli okoliczności wymagają natychmiastowego przeciwdziałania, a posłuchu dla rozkazu
nie można osiągnąć w inny sposób.
§ 2.
W razie przekroczenia granic ostatecznej potrzeby sąd może zastosować nadzwyczajne
złagodzenie kary.
Art. 320.
W stosunku do sprawcy przestępstwa określonego w części wojskowej, który w chwili
czynu był niezdolny do pełnienia służby wojskowej, sąd może zastosować nadzwyczajne
złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
Art. 321.
W wypadku przewidzianym w art. 10 § 4 sąd może zamiast orzekania środków wychowawczych
lub poprawczych, o których mowa w tym przepisie, przekazać sprawcę właściwemu dowódcy
w celu wymierzenia kary przewidzianej w wojskowych przepisach dyscyplinarnych.
Art. 322.
§ 1.
Karą stosowaną wobec żołnierzy jest także areszt wojskowy; do kary aresztu wojskowego
stosuje się odpowiednio przepisy o karze pozbawienia wolności.
§ 2.
Kara aresztu wojskowego trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 2 lata; wymierza się ją
w miesiącach i latach.
§ 3.
Karę aresztu wojskowego odbywa się w przeznaczonym do tego zakładzie karnym; w czasie
odbywania kary skazany podlega także szkoleniu wojskowemu.
Art. 323.
§ 1338)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 10..
Do żołnierzy nie stosuje się przepisów art. 34 § 1a pkt 1.
§ 2.
W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany:
1)
nie może być mianowany na wyższy stopień wojskowy ani wyznaczony na wyższe stanowisko
służbowe;
2)
nie może brać udziału w uroczystościach i paradach organizowanych w jednostce wojskowej
lub z udziałem jednostki.
§ 3339)W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej (Dz. U. poz. 1474), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r..
Żołnierze innej służby niż zasadnicza odbywają karę ograniczenia wolności, pozostając
w określonym miejscu w dyspozycji przełożonego w czasie od zakończenia zajęć służbowych
przez 4 godziny 2 dni w tygodniu. Sąd może również orzec potrącenie od 5 do 15% miesięcznego
zasadniczego uposażenia na wskazany cel społeczny.
§ 4.
Żołnierze zasadniczej służby wojskowej odbywają karę ograniczenia wolności w wydzielonej
jednostce wojskowej według zasad określonych w Kodeksie karnym wykonawczym.
§ 5.
Jeżeli skazany na karę ograniczenia wolności, według zasad określonych w § 1-4, w
chwili przystąpienia do jej wykonania w całości lub w części, przestał być żołnierzem
lub, w wypadku przewidzianym w art. 317 § 2, pracownikiem wojska, sąd zamienia tę
karę na karę ograniczenia wolności orzekaną według zasad ogólnych.
Art. 324.
§ 1.
Środkami karnymi stosowanymi wobec żołnierzy są także:
2)
wydalenie z zawodowej służby wojskowej;
3)
degradacja.
§ 2.
Wobec żołnierzy służby zasadniczej nie orzeka się środka karnego wymienionego w art.
39 pkt 7.
Art. 325.
Art. 326.
§ 1.
Wydalenie z zawodowej służby wojskowej obejmuje bezzwłoczne usunięcie ze służby oraz
utratę odznak i zaszczytnych wyróżnień nadanych przez właściwego dowódcę.
§ 2.
Sąd może orzec wydalenie z zawodowej służby wojskowej, jeżeli sprawca przy popełnieniu
przestępstwa umyślnego rażąco nadużył swoich uprawnień albo okazał, że dalsze pełnienie
tej służby zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.
Art. 327.
§ 1.
Degradacja obejmuje utratę posiadanego stopnia wojskowego i powrót do stopnia szeregowego.
§ 2.
Sąd może orzec degradację w razie skazania za przestępstwo umyślne, jeżeli rodzaj
czynu, sposób i okoliczności jego popełnienia pozwalają przyjąć, że sprawca utracił
właściwości wymagane do posiadania stopnia wojskowego, a zwłaszcza w wypadku działania
w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Art. 328342)W brzmieniu ustalonym przez art. 162 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 340..
Sąd może orzec degradację tylko wobec osoby, która w chwili popełnienia czynu zabronionego
była żołnierzem, chociażby przestała nim być w chwili orzekania.
Art. 329.
Jeżeli przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności nie przekraczającą 5
lat, a wymierzona kara nie byłaby surowsza niż 2 lata pozbawienia wolności, sąd może
w stosunku do żołnierza orzec karę aresztu wojskowego.
Art. 330.
Jeżeli wymierzona za przestępstwo kara aresztu wojskowego nie byłaby surowsza od roku,
sąd może w stosunku do żołnierza orzec karę ograniczenia wolności.
Art. 331.
Odstępując od wymierzenia kary, sąd może zwrócić się do właściwego dowódcy o wymierzenie
kary dyscyplinarnej przewidzianej w wojskowych przepisach dyscyplinarnych.
Art. 332343)W brzmieniu ustalonym przez art. 162 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 340..
§ 1.
W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa pozbawienia praw publicznych i degradacji
lub wydalenia z zawodowej służby wojskowej sąd orzeka tylko pozbawienie praw publicznych.
§ 2.
W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa degradacji oraz wydalenia z zawodowej
służby wojskowej sąd orzeka tylko degradację.
Art. 333.
§ 1.
Stosując warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec żołnierza, sąd może także
zwrócić się do właściwego dowódcy o wymierzenie kary przewidzianej w wojskowych przepisach
dyscyplinarnych.
§ 2.
Sąd może podjąć postępowanie karne także wtedy, gdy sprawca rażąco narusza zasady
dyscypliny wojskowej.
Art. 334.
§ 1.
Nakładając na żołnierza obowiązki lub stosując środki przewidziane w art. 67 lub 72,
uwzględnia się warunki służby wojskowej.
§ 2.
Orzekając dozór wobec żołnierza, sąd może powierzyć wykonywanie czynności dozoru kuratorowi
wojskowemu, przełożonemu lub żołnierzowi wskazanemu przez przełożonego.
Art. 335.
Zawieszając wykonanie kary wobec żołnierza, sąd może orzec także środki przewidziane
w art. 323 § 2.
Art. 336.
§ 1.
Sąd może odroczyć żołnierzowi służby zasadniczej wykonanie kary pozbawienia wolności
nie przekraczającej 6 miesięcy do czasu ukończenia służby.
§ 2.
Sąd może zarządzić wykonanie odroczonej kary, jeżeli skazany w okresie odroczenia
rażąco narusza porządek prawny lub zasady dyscypliny wojskowej.
§ 3.
Sąd po zapoznaniu się z opinią dowódcy jednostki może zwolnić od kary pozbawienia
wolności nie przekraczającej 6 miesięcy, jeżeli okres odroczenia trwał co najmniej
6 miesięcy, a żołnierz w tym okresie wyróżnił się w wykonywaniu obowiązków służbowych
albo wykazał się odwagą.
§ 4.
Sąd może zwolnić od kary określonej w § 3, nawet gdy okres odroczenia trwał krócej,
jeżeli przemawiają za tym szczególnie ważne powody.
§ 5.
Zwolnienie od kary w myśl § 3 lub 4 pociąga za sobą zatarcie skazania z mocy prawa;
jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę lub środek karny, zatarcie skazania nie może
nastąpić przed wykonaniem tej kary lub środka karnego.
§ 6.
Przepisy § 1-5 stosuje się odpowiednio do osoby powołanej do służby wojskowej.
Art. 337.
Wobec żołnierza służby zasadniczej, który został skazany, za przestępstwo określone
w części wojskowej popełnione w czasie tej służby, na grzywnę, karę ograniczenia wolności
albo pozbawienia wolności nie przekraczającą roku, sąd może zarządzić zatarcie skazania
po przeniesieniu go do rezerwy, jeżeli kara lub orzeczony środek karny zostały wykonane.
Rozdział XXXIX
Przestępstwa przeciwko obowiązkowi pełnienia służby wojskowej
Art. 338344)W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 339..
§ 1.
Żołnierz, który co najmniej dwukrotnie w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące samowolnie
opuszcza swoją jednostkę lub wyznaczone miejsce przebywania albo samowolnie poza nimi
pozostaje w wymiarze nieprzekraczającym jednorazowo 48 godzin,
podlega karze ograniczenia wolności.
§ 2.
Żołnierz, który samowolnie opuszcza swoją jednostkę lub wyznaczone miejsce przebywania
albo samowolnie poza nimi pozostaje przez okres powyżej 48 godzin, nie dłużej jednak
niż przez okres 7 dni,
podlega karze ograniczenia wolności, karze aresztu wojskowego do roku albo pozbawienia
wolności do roku.
§ 3.
Żołnierz, który samowolnie opuszcza swoją jednostkę lub wyznaczone miejsce przebywania
albo samowolnie poza nimi pozostaje przez okres powyżej 7 dni,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 3.
§ 4.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 i 2 następuje na wniosek dowódcy jednostki
wojskowej.
Art. 339.
§ 1.
Żołnierz, który w celu trwałego uchylenia się od służby wojskowej opuszcza swoją jednostkę
lub wyznaczone miejsce przebywania lub w takim celu poza nimi pozostaje,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Jeżeli sprawca dopuszcza się dezercji wspólnie z innymi żołnierzami lub zabierając
broń,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 3.
Żołnierz, który w czasie dezercji ucieka za granicę albo przebywając za granicą uchyla
się od powrotu do kraju,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4.
Żołnierz, który czyni przygotowania do przestępstwa określonego w § 1-3,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 340.
Jeżeli sprawca przestępstwa określonego w art. 339 dobrowolnie powrócił, a nieobecność
jego trwała nie dłużej niż 14 dni, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.
Art. 341.
§ 1.
Żołnierz, który odmawia pełnienia służby wojskowej albo wykonywania obowiązku wynikającego
z tej służby,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Tej samej karze podlega żołnierz innej służby niż zasadnicza, który uporczywie nie
wykonuje obowiązku z niej wynikającego.
§ 3.
Ściganie przestępstwa określonego w § 2 następuje na wniosek dowódcy jednostki.
Art. 342.
§ 1.
Żołnierz, który w celu zupełnego albo częściowego uchylenia się od służby wojskowej
albo od wykonania obowiązku wynikającego z tej służby:
1)
powoduje u siebie lub dopuszcza, by kto inny spowodował u niego skutek określony w
art. 156 § 1 lub art. 157 § 1,
2)
używa podstępu dla wprowadzenia w błąd organu wojskowego,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega karze ograniczenia wolności, aresztu wojskowego do roku albo pozbawienia wolności
do roku.
Rozdział XL
Przestępstwa przeciwko zasadom dyscypliny wojskowej
Art. 343.
§ 1.
Żołnierz, który nie wykonuje lub odmawia wykonania rozkazu albo wykonuje rozkaz niezgodnie
z jego treścią,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa wspólnie z innymi żołnierzami lub w
obecności zebranych żołnierzy albo następstwem czynu określonego w § 1 jest znaczna
szkoda majątkowa lub inna poważna szkoda, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Żołnierz, który wchodzi w porozumienie z innymi żołnierzami w celu popełnienia czynu
zabronionego określonego w § 1 lub 2,
podlega karze ograniczenia wolności, aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności
do lat 2.
§ 4.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 3 następuje na wniosek dowódcy jednostki.
Art. 344.
§ 1.
Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 343 żołnierz, który odmawia wykonania
rozkazu polecającego popełnienie przestępstwa albo nie wykonuje go.
§ 2.
W razie wykonania rozkazu, o którym mowa w § 1, niezgodnie z jego treścią w celu istotnego
zmniejszenia szkodliwości czynu, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary
lub odstąpić od jej wymierzenia.
Art. 345.
§ 1.
Żołnierz, który dopuszcza się czynnej napaści na przełożonego,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli sprawca dopuszcza się czynnej napaści w związku z pełnieniem przez przełożonego
obowiązków służbowych albo wspólnie z innymi żołnierzami lub w obecności zebranych
żołnierzy,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 używa broni, noża lub innego podobnie
niebezpiecznego przedmiotu,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4.
Karze przewidzianej w § 3 podlega sprawca czynu określonego w § 1 lub 2, jeżeli jego
następstwem jest skutek określony w art. 156 lub 157 § 1.
Art. 346.
§ 1.
Żołnierz, który stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w celu przeszkodzenia przełożonemu
w czynności służbowej albo w celu zmuszenia przełożonego do przedsięwzięcia albo zaniechania
czynności służbowej,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli sprawca działa wspólnie z innymi żołnierzami lub w obecności zebranych żołnierzy,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 347.
§ 1.
Żołnierz, który znieważa przełożonego,
podlega karze ograniczenia wolności, aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności
do lat 2.
§ 2.
Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego lub dowódcy jednostki.
Art. 348.
Przepisy art. 345-347 stosuje się odpowiednio do żołnierza, który dopuszcza się czynu
określonego w tych przepisach względem żołnierza nie będącego jego przełożonym w związku
z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych.
Art. 349.
Przepisy tego rozdziału stosuje się odpowiednio, jeżeli czyn zabroniony popełniono
względem żołnierza państwa sprzymierzonego, a państwo to zapewnia wzajemność.
Rozdział XLI
Przestępstwa przeciwko zasadom postępowania z podwładnymi
Art. 350.
§ 1.
Żołnierz, który poniża lub znieważa podwładnego,
podlega karze ograniczenia wolności, aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności
do lat 2.
§ 2.
Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego lub dowódcy jednostki.
Art. 351.
Żołnierz, który uderza podwładnego lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 352.
§ 1.
Żołnierz, który znęca się fizycznie lub psychicznie nad podwładnym,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Jeżeli czyn określony w § 1 połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa,
sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego
na własne życie, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Art. 353.
Przepisy art. 350-352 stosuje się odpowiednio do żołnierza, który dopuszcza się czynu
określonego w tych przepisach względem żołnierza młodszego stopniem albo równego stopniem
o krótszym okresie pełnienia służby wojskowej.
Rozdział XLII
Przestępstwa przeciwko zasadom obchodzenia się z uzbrojeniem i uzbrojonym sprzętem wojskowym
Art. 354.
§ 1.
Żołnierz, który nieostrożnie obchodzi się z bronią wojskową, amunicją, materiałem
wybuchowym lub innym środkiem walki albo ich nieostrożnie używa i przez to nieumyślnie
powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia innej osoby,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek
na jej zdrowiu, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 355.
§ 1.
Żołnierz, który prowadząc uzbrojony pojazd mechaniczny, narusza chociażby nieumyślnie
zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym i powoduje nieumyślnie
wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 lub
wyrządzona została znaczna szkoda w mieniu,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Jeżeli następstwem wypadku określonego w § 1 jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek
na jej zdrowiu, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 3.
Przepisy art. 42 i 178 stosuje się odpowiednio.
Rozdział XLIII
Przestępstwa przeciwko zasadom pełnienia służby
Art. 356.
§ 1.
Żołnierz, który, po wyznaczeniu go do służby lub będąc w służbie, narusza obowiązek
wynikający z przepisu lub zarządzenia regulującego tok tej służby, przez co stwarza
bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania szkody, której wyznaczona służba miała zapobiec,
podlega karze ograniczenia wolności, aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności
do lat 3.
§ 2.
Jeżeli następstwem czynu jest szkoda, o której mowa w § 1, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 następuje na wniosek dowódcy jednostki.
Art. 357.
§ 1.
Żołnierz, który, po wyznaczeniu do służby lub będąc w służbie, wprawia się w stan
nietrzeźwości lub odurzenia innym środkiem,
podlega karze ograniczenia wolności, aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności
do lat 2.
§ 2.
Ściganie następuje na wniosek dowódcy jednostki.
Rozdział XLIV
Przestępstwa przeciwko mieniu wojskowemu
Art. 358.
§ 1.
Żołnierz, który samowolnie dysponuje bronią, amunicją, materiałem wybuchowym lub innym
środkiem walki,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Żołnierz, który samowolnie zabiera broń, amunicję, materiał wybuchowy lub inny środek
walki,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
Art. 359.
Żołnierz, który, nie dopełniając obowiązku lub przekraczając uprawnienia w zakresie
ochrony lub nadzoru nad bronią, amunicją, materiałem wybuchowym lub innym środkiem
walki, powoduje choćby nieumyślnie ich utratę,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 360.
§ 1.
Żołnierz, który broń, amunicję, materiał wybuchowy lub inny środek walki niszczy,
uszkadza lub czyni niezdatnym do użytku,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności, aresztu wojskowego albo pozbawienia
wolności do lat 2.
§ 2.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 powoduje przez to znaczną szkodę w mieniu,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 361.
§ 1.
Żołnierz, który samowolnie używa wojskowego statku powietrznego lub wodnego dla celu
niemającego związku ze służbą,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności, aresztu wojskowego albo pozbawienia
wolności do roku.
Art. 362.
§ 1.
Żołnierz, który samowolnie używa wojskowego pojazdu mechanicznego z uszczerbkiem dla
interesów służby lub w celu osiągnięcia korzyści majątkowej,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności, aresztu wojskowego albo pozbawienia
wolności do lat 2.
§ 2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
Art. 363.
§ 1.
Żołnierz, który samowolnie rozporządza przedmiotem swojego wyposażenia, w szczególności
przedmiot taki zbywa, zastawia lub go użycza innej osobie,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2.
Ściganie następuje na wniosek dowódcy jednostki.
1)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396), która weszła
w życie z dniem 1 lipca 2015 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny oraz ustawy o Policji (Dz. U. poz. 1602), która weszła w życie
z dniem 22 marca 2011 r.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny
wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
1589 oraz z 2010 r. poz. 625), która weszła w życie z dniem 8 czerwca 2010 r.
5)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3; uchylony przez art.
1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
6)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
9)
Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
10)
Przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny
oraz ustawy - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. poz. 428), która weszła w życie z dniem
15 kwietnia 2016 r.
11)
Przez art. 7 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 437), która weszła
w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
13)
Przez art. 1 pkt 5 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
14)
Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1; w brzmieniu
ustalonym przez art. 7 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
16)
Przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 10.
17)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
18)
Przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
19)
Przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
20)
Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 10.
21)
Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; w brzmieniu ustalonym
przez art. 7 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
22)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
23)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego i ustawy - Kodeks karny wykonawczy (Dz.
U. poz. 1363), która weszła w życie z dniem 26 września 2005 r.
24)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
25)
Dodany przez art. 72 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez
masowych (Dz. U. poz. 504), która weszła w życie z dniem 1 sierpnia 2009 r.
26)
Dodany przez art. 99 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
(Dz. U. poz. 1540), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.
27)
Dodany przez art. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy
o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 842),
która weszła w życie z dniem 1 sierpnia 2010 r.; w brzmieniu ustalonym przez art.
1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
28)
Przez art. 1 pkt 10 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
29)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym
przez art. 7 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 11; w tym brzmieniu obowiązuje
do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 30.
30)
W brzmieniu ustalonym przez art. 26 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu
zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym (Dz. U. poz. 862), która wejdzie w życie
z dniem 1 października 2017 r.
31)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
32)
Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym
przez art. 5 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 27.
33)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
34)
Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
35)
Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
36)
Dodany przez art. 72 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 25; w brzmieniu ustalonym
przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie
imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1280), która weszła w życie
z dniem 12 listopada 2011 r.; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
37)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy
o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1707),
która weszła w życie z dniem 26 listopada 2015 r.
38)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
39)
Dodany przez art. 99 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 26.
40)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541 i 2183), która
weszła w życie z dniem 18 maja 2015 r.
41)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny (Dz. U. poz. 548), która weszła w życie z dniem 15 lipca 2000 r.; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 40.
42)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
43)
Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
44)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
45)
Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
46)
Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
47)
Oznaczenie i tytuł rozdziału i dodane przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w
odnośniku 1.
48)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1061), która weszła
w życie z dniem 1 lipca 2003 r.
49)
Przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
50)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
51)
Przez art. 1 pkt 18 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
52)
Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
53)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
54)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy - Prawo ochrony
środowiska (Dz. U. poz. 227 oraz z 2011 r. poz. 734), która weszła w życie z dniem
1 stycznia 2012 r.
55)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
40.
56)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 40.
57)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 41; uchylony
przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny i ustawy - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. poz. 2426), która weszła w życie
z dniem 16 maja 2005 r.
58)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
59)
Przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
60)
Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 41; uchylony
przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 54.
61)
Przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
62)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
63)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1648), która weszła w życie z dniem
12 marca 2007 r.
64)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 54.
65)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
66)
Przez art. 1 pkt 25 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
67)
Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 25 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
68)
Przez art. 1 pkt 25 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
69)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
70)
Dodany przez art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247 oraz z 2015 r.
poz. 396), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 r.; uchylony przez art. 7 pkt
5 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
71)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
72)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
73)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
74)
Dodany przez art. 1 pkt 27 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
75)
Dodany przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; uchylony przez art.
7 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
76)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
77)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
78)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 889 oraz z 2011 r.
poz. 130), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.
79)
W brzmieniu ustalonym przez art. 12 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
70.
80)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
81)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
82)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
83)
Dodany przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1431), która weszła w życie
z dniem 1 stycznia 2012 r.
84)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
85)
Przez art. 1 pkt 33 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
86)
Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 63; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 33 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
87)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
88)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
89)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. a tiret
pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
90)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 1.
91)
Dodany przez art. 5 pkt 5 lit. a tiret drugie ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
27; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. a tiret drugie ustawy, o której
mowa w odnośniku 1.
92)
Dodany przez art. 1 pkt 36 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
93)
Dodany przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu
ustalonym przez art. 5 pkt 5 lit. a tiret trzecie ustawy wymienionej jako pierwsza
w odnośniku 27.
94)
Dodany przez art. 15 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
przemocy w rodzinie (Dz. U. poz. 1493), która weszła w życie z dniem 21 listopada
2005 r.
95)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa
w odnośniku 1.
96)
Część wspólna dodana przez art. 1 pkt 36 lit. a tiret piąte ustawy, o której mowa
w odnośniku 1.
97)
Dodany przez art. 5 pkt 5 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 27;
w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
98)
Dodany przez art. 1 pkt 36 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
99)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
100)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
101)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
102)
Dodany przez art. 1 pkt 38 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
103)
Dodany przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 83.
104)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 39 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1; wszedł w życie z dniem 4 kwietnia 2015 r.
105)
Dodany przez art. 5 pkt 6 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 27.
106)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 39 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
107)
Dodany przez art. 4 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 83.
108)
Dodany przez art. 1 pkt 39 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
109)
Dodany przez art. 4 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 83; uchylony przez
art. 1 pkt 39 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
110)
Dodany przez art. 1 pkt 40 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
111)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 8 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
112)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 8 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
113)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
114)
Dodany przez art. 7 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
115)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 9 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
116)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
117)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
118)
Dodany przez art. 4 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 83.
119)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 83.
120)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
121)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 83.
122)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
123)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 44 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
124)
Dodany przez art. 1 pkt 44 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
125)
Dodany przez art. 5 pkt 2 ustawy, wymienionej jako druga w odnośniku 36; wszedł w
życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
126)
Dodany przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 23; uchylony przez art.
1 pkt 45 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
127)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
128)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
129)
Dodany przez art. 7 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
130)
Dodany przez art. 1 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
131)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
132)
Dodany przez art. 1 pkt 18 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
133)
Dodany przez art. 1 pkt 18 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
134)
Dodany przez art. 1 pkt 18 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 48 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
135)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
136)
Dodany przez art. 1 pkt 48 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
137)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 49 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
138)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 50 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
139)
Dodany przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
140)
Dodany przez art. 1 pkt 50 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
141)
Przez art. 1 pkt 50 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
142)
Dodany przez art. 1 pkt 51 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
143)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
144)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 23.
145)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
146)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 53 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
1.
147)
Przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
148)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks karny skarbowy (Dz.
U. poz. 245), która weszła w życie z dniem 8 maja 2011 r.; uchylony przez art. 1 pkt
54 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
149)
Dodany przez art. 1 pkt 55 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
150)
Przez art. 1 pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
151)
Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 23; uchylony przez art.
1 pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
152)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 57 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
153)
Przez art. 1 pkt 58 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
154)
Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy
- Kodeks karny (Dz. U. poz. 1109), która weszła w życie z dniem 3 sierpnia 2005 r.
155)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
154.
156)
Przez art. 1 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 154.
157)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy -
Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1344), która weszła w życie
z dniem 18 grudnia 2008 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59 ustawy, o której
mowa w odnośniku 1.
158)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2016 r. o zmianie ustawy
- Kodeks karny (Dz. U. poz. 189), która weszła w życie z dniem 2 marca 2016 r.
159)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
160)
Przez art. 1 pkt 62 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
161)
Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 23.
162)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
1; wszedł w życie z dniem 21 marca 2015 r.
163)
Dodany przez art. 1 pkt 63 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1; wszedł w życie
z dniem 21 marca 2015 r.
164)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 63 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
1; wszedł w życie z dniem 21 marca 2015 r.
165)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 148; uchylony
przez art. 1 pkt 64 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
166)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 78.
167)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń
(Dz. U. poz. 626), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.
168)
Dodany przez art. 37 pkt 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji
o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów
(Dz. U. poz. 1592), która weszła w życie z dniem 15 marca 2007 r.; utracił moc z dniem
30 września 2008 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 września
2008 r. sygn. akt K 5/07 (Dz. U. poz. 1080).
169)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
170)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
171)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o zmianie ustawy
- Kodeks karny, ustawy o Policji, ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks karny oraz
ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 626), która weszła w życie z dniem
8 września 2010 r.
172)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
167.
173)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
167.
174)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
157.
175)
Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 148; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 65 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
176)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
48.
177)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
4.
178)
Przez art. 1 pkt 22 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
179)
Dodany przez art. 179 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. - Ordynacja wyborcza
do Parlamentu Europejskiego (Dz. U. poz. 219), która weszła w życie z dniem 1 marca
2004 r.
180)
W brzmieniu ustalonym przez art. 22 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o licencji syndyka
(Dz. U. poz. 850), która weszła w życie z dniem 10 października 2007 r.
181)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
182)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 167.
183)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 48.
184)
Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 78.
185)
Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 63.
186)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
187)
Przez art. 32 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych
(Dz. U. poz. 904), która weszła w życie z dniem 2 lipca 2016 r.
188)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
189)
Przez art. 32 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 187.
190)
Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
191)
Przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
192)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
193)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
194)
Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
195)
Dodany przez art. 32 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 187.
196)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 167.
197)
Dodany przez art. 37 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 168; utracił moc z dniem
30 września 2008 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa w
odnośniku 168.
198)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 66 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
199)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 67 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
200)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
201)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 1999 r. o zmianie ustawy
- Kodeks karny oraz ustawy o zawodzie lekarza (Dz. U. poz. 729), która weszła w życie
z dniem 17 sierpnia 1999 r.
202)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 201.
203)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 201.
204)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny (Dz. U. poz. 1935), która weszła w życie z dniem 9 grudnia 2003 r.
205)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 7 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
27.
206)
Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 201.
207)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 167.
208)
Dodany przez art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu
wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych
lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu oraz o zmianie
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1317), która weszła w życie z dniem 22 października
2009 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r.
o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1855), która
weszła w życie z dniem 13 lutego 2016 r.
209)
Oznaczenie § 1 nadane i zmiana wprowadzona przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy wymienionej
jako pierwsza w odnośniku 41.
210)
Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 41;
uchylony przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 23.
211)
Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 41.
212)
Przez art. 12 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 70; wszedł w życie z dniem 9
listopada 2013 r.
213)
Przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 23.
214)
Dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 54; wszedł w życie z dniem
1 lipca 2010 r.
215)
W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie
ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1018), która
weszła w życie z dniem 4 września 2010 r.
216)
Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 40.
217)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 549), która weszła
w życie z dniem 10 czerwca 2011 r.
218)
W brzmieniu ustalonym przez art. 37 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym
przemieszczaniu odpadów (Dz. U. poz. 859), która weszła w życie z dniem 12 lipca 2007 r.
219)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 217.
220)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 217.
221)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 217.
222)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 217.
223)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. o
zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz.
46), która weszła w życie z dniem 19 kwietnia 2010 r.
224)
Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 223.
225)
Dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
226)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny (Dz. U. poz. 381), która weszła w życie z dniem 6 czerwca 2011 r.
227)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny, ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
(Dz. U. poz. 1549), która weszła w życie z dniem 7 stycznia 2016 r.
228)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 227.
229)
Dodany przez art. 1 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
230)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 23.
231)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
232)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 23.
233)
Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 23.
234)
Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 538), która weszła w życie z dniem 26 maja
2014 r.
235)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 23.
236)
Przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234.
237)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234.
238)
Dodany przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
239)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 167.
240)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
234.
241)
Przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234.
242)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. c ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
234.
243)
Dodany przez art. 1 pkt 21 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. c ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234.
244)
Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 157.
245)
Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. d ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 234.
246)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w
odnośniku 157.
247)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
234.
248)
Przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
249)
Przez art. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz
ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 849), która weszła w życie z dniem
27 stycznia 2014 r.
250)
W brzmieniu ustalonym przez art. 36 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom
uprawnionym do alimentów (Dz. U. poz. 1378), która weszła w życie z dniem 1 października
2008 r.
251)
Dodany przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
252)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
253)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
254)
Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
255)
Z dniem 31 maja 2012 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 listopada
2010 r. sygn. akt P 29/09 (Dz. U. poz. 1474).
256)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny oraz ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. poz. 611), która weszła
w życie z dniem 31 maja 2012 r.
257)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 256.
258)
Dodany przez art. 98 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji
Pracy (Dz. U. poz. 589), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2007 r.; w brzmieniu
ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 256.
259)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
260)
Dodany przez art. 5 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 36.
261)
Dodany przez art. 32 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 187.
262)
Dodany przez art. 98 pkt 3 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 258; uchylony
przez art. 200 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. poz. 1323),
która weszła w życie z dniem 31 października 2009 r.
263)
Dodany przez art. 4 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 229), która weszła w życie z dniem 31 marca
2010 r.
264)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zmianie ustawy -
Kodeks karny (Dz. U. poz. 782), która weszła w życie z dniem 25 lipca 2008 r.
265)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 48.
266)
Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 48.
267)
Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
268)
Dodany przez art. 1 pkt 68, o której mowa w odnośniku 1.
269)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
270)
Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
271)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
272)
Dodany przez art. 7 pkt 13 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
273)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 13 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
274)
Dodany przez art. 7 pkt 13 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 11.
275)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 13 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
276)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Przepisy
wprowadzające Kodeks karny skarbowy (Dz. U. poz. 931), która weszła w życie z dniem
17 października 1999 r.
277)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 § 6 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 276.
278)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 § 6 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 276.
279)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 § 6 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 276.
280)
Ze zmianami wprowadzonymi przez art. 4 § 6 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku
276.
281)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie
ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy o odpowiedzialności
podmiotów zbiorowych za czyny zabronione po groźbą kary (Dz. U. poz. 1135), która
weszła w życie z dniem 14 listopada 2011 r.
282)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 69 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
283)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 70 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
284)
Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie
imprez masowych oraz ustawy - Kodeks karny (Dz. U. poz. 1021), która weszła w życie
z dniem 4 września 2010 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 5 ustawy wymienionej
jako druga w odnośniku 36; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
285)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
286)
Dodany przez art. 1 pkt 72 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
287)
Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
288)
W brzmieniu ustalonym przez art. 179 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 179.
289)
Dodany przez art. 179 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 179.
290)
Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 48.
291)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 223.
292)
Przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 171.
293)
Dodany przez art. 5 pkt 6 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 36.
294)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 § 6 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 276.
295)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 281.
296)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 32 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 187.
297)
Dodany przez art. 32 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 187.
298)
Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
299)
Dodany przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 4; utracił moc z dniem
3 sierpnia 2011 r., w części obejmującej wyrazy: „albo będące nośnikiem symboliki
faszystowskiej, komunistycznej lub innej totalitarnej”, na podstawie wyroku Trybunału
Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt K 11/10 (Dz. U. poz. 964).
300)
Dodany przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
301)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 78.
302)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 § 6 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 276.
303)
Dodany przez art. 32 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 187.
304)
Przez art. 6 lit. a ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 757), która weszła w życie z dniem 24 sierpnia
2005 r.
305)
W brzmieniu ustalonym przez art. 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 304.
306)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 78.
307)
Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 78.
308)
W brzmieniu ustalonym przez art. 107 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie
informacji niejawnych (Dz. U. poz. 1228), która weszła w życie z dniem 2 stycznia
2011 r.
309)
W brzmieniu ustalonym przez art. 107 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 308.
310)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
157.
311)
W brzmieniu ustalonym przez art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 4 września 2008 r. o zmianie
ustaw w celu ujednolicenia terminologii informatycznej (Dz. U. poz. 1056), która weszła
w życie z dniem 8 października 2008 r.
312)
Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 167.
313)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 167.
314)
W brzmieniu ustalonym przez art. 10 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 311.
315)
Dodany przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 167; w brzmieniu ustalonym
przez art. 1 pkt 5 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 157.
316)
Dodany przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 167.
317)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
157.
318)
Dodany przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
319)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 167.
320)
Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks
karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 767), która weszła w życie z dniem
13 lipca 2011 r.
321)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 320.
322)
Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 320.
323)
Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 48.
324)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
157.
325)
Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 48; uchylony przez art.
64 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. poz. 857), która weszła w życie
z dniem 16 października 2010 r.
326)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 167.
327)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 ustawy z dnia 12 lipca 2013 r. o zmianie ustawy
o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1036), która weszła
w życie z dniem 7 października 2013 r.
328)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
208.
329)
W brzmieniu ustalonym przez art. 9 pkt 2 lit. a ustawy wymienionej jako pierwsza w
odnośniku 208.
330)
Przez art. 9 pkt 2 lit. b ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 208.
331)
Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 208.
332)
W brzmieniu ustalonym przez art. 43 pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu
wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych
lub nieujawnionych źródeł (Dz. U. poz. 1216), która weszła w życie z dniem 23 czerwca
2001 r.
333)
W brzmieniu ustalonym przez art. 9 pkt 2 lit. c ustawy wymienionej jako pierwsza w
odnośniku 208.
334)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy
- Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1381), która
weszła w życie z dniem 3 maja 2012 r.
335)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
336)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku
208; wszedł w życie z dniem 23 maja 2016 r.
337)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 § 6 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 276.
338)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 10.
339)
W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 1 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie
wojskowej (Dz. U. poz. 1474), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.
340)
Przez art. 162 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy
zawodowych (Dz. U. poz. 1750), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2004 r.
341)
Przez art. 162 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 340.
342)
W brzmieniu ustalonym przez art. 162 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 340.
343)
W brzmieniu ustalonym przez art. 162 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 340.
344)
W brzmieniu ustalonym przez art. 92 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 339.