Ustawaz dnia 20 lutego 2015 r.o zmianie ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób
zakaźnych zwierząt wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 45 w ust. 1 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu:
„
5a)
nakazać posiadaczom zwierząt zgłaszanie miejsc, w których przebywają zwierzęta z gatunków
wrażliwych na daną chorobę zakaźną zwierząt, powiatowemu lekarzowi weterynarii;
”
;
2)
w art. 46 w ust. 3 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu:
„
5a)
nakazuje posiadaczom zwierząt zgłaszanie miejsc, w których przebywają zwierzęta z
gatunków wrażliwych na daną chorobę zakaźną zwierząt, powiatowemu lekarzowi weterynarii,
lub
”
;
3)
po art. 57d dodaje się art. 57e-57h w brzmieniu:
„
Art. 57e.
1.
Główny Lekarz Weterynarii opracowuje programy bioasekuracji mające na celu zapobieganie
szerzeniu się chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania, biorąc
pod uwagę sytuację epizootyczną w odniesieniu do danej choroby zakaźnej zwierząt.
2.
Program bioasekuracji zawiera w szczególności:
1)
określenie chorób zakaźnych zwierząt, których szerzeniu się ma zapobiec realizacja
tego programu;
2)
określenie gatunków zwierząt objętych tym programem;
3)
określenie obszaru, na którym będzie obowiązywał ten program, ze wskazaniem ewentualnych
nakazów i zakazów, jakie mogą zostać wydane w celu realizacji tego programu, oraz
określenie obszaru, na którym może być wydana decyzja, o której mowa w ust. 4;
4)
analizę poziomu bioasekuracji na obszarze, o którym mowa w pkt 3, w zakresie środków
bioasekuracji mających na celu zapobieżenie szerzeniu się chorób, o których mowa w
pkt 1;
5)
prawdopodobny czas trwania tego programu oraz określenie celu, który ma zostać osiągnięty
do dnia jego zakończenia;
6)
określenie wymagań dotyczących bioasekuracji, które mają spełnić gospodarstwa objęte
tym programem;
7)
określenie kwoty przeznaczonej na wypłatę odszkodowań, o których mowa w art. 57f,
w każdym roku realizacji tego programu;
8)
określenie szczegółowego sposobu i trybu realizacji tego programu, w tym określenie
terminu na:
a)
złożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 lit. a,
b)
spełnienie wymagań określonych w tym programie,
c)
złożenie wniosku, o którym mowa w art. 57g ust. 7.
3.
Realizacja programu bioasekuracji, z wyłączeniem kosztów nadzoru sprawowanego przez
organy Inspekcji Weterynaryjnej, jest finansowana przez posiadaczy zwierząt.
4.
W przypadkach określonych w programie bioasekuracji powiatowy lekarz weterynarii wydaje
decyzję:
1)
nakazującą zabicie utrzymywanych w gospodarstwie zwierząt z gatunków wrażliwych lub
poddanie tych zwierząt ubojowi oraz
2)
zakazującą wprowadzania do gospodarstwa i utrzymywania w nim zwierząt, o których mowa
w pkt 1, przez okres wskazany w tym programie.
5.
Decyzję, o której mowa w ust. 4, wydaje się:
1)
po przeprowadzeniu przez powiatowego lekarza weterynarii kontroli w gospodarstwie,
wyłącznie gdy posiadacz zwierząt:
a)
złożył w terminie określonym w programie bioasekuracji oświadczenie, że gospodarstwo,
w którym przebywają te zwierzęta, nie spełni wymagań określonych w tym programie albo
b)
nie złożył w terminie określonym w programie bioasekuracji oświadczenia, o którym
mowa w lit. a, i gospodarstwo, w którym przebywają te zwierzęta, nie spełnia wymagań
określonych w tym programie po upływie terminu na ich spełnienie;
2)
po uzyskaniu od właściwego miejscowo wojewody informacji, że wydanie tej decyzji nie
spowoduje przekroczenia kwoty przeznaczonej na wypłatę odszkodowań w danym roku, o
której mowa w ust. 2 pkt 7.
6.
Kontrola, o której mowa w ust. 5 pkt 1, ma na celu stwierdzenie w szczególności:
1)
niespełniania przez gospodarstwo wymagań określonych w programie bioasekuracji;
2)
liczby zwierząt z gatunków wrażliwych z podziałem na gatunki zwierząt.
7.
Informacja, o której mowa w ust. 5 pkt 2, jest sporządzana na podstawie informacji
przekazywanych wojewodzie przez ministra właściwego do spraw rolnictwa oraz posiadanych
przez wojewodę danych dotyczących decyzji, o których mowa w ust. 4, i decyzji w sprawie
odszkodowania, o którym mowa w art. 57f, wydawanych na obszarze województwa.
8.
Decyzji, o której mowa w ust. 4, nie wydaje się, jeżeli w gospodarstwie, o którym
mowa w ust. 4:
1)
podejrzewa się wystąpienie lub wystąpiła choroba zakaźna zwierząt podlegająca obowiązkowi
zwalczania lub
2)
stosuje się środki określone w art. 44.
9.
Wojewódzki lekarz weterynarii zbiera i analizuje dane dotyczące wydawanych decyzji,
o których mowa w ust. 4, i decyzji w sprawie odszkodowania, o którym mowa w art. 57f,
oraz przekazuje właściwemu miejscowo wojewodzie informacje w tym zakresie.
10.
Minister właściwy do spraw rolnictwa może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, program
bioasekuracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części, mając na względzie
zmniejszenie zagrożenia szerzenia się chorób zakaźnych zwierząt z gatunków wrażliwych
przebywających w gospodarstwie oraz umożliwienie podmiotom utrzymującym takie zwierzęta
osiągnięcie poziomu bioasekuracji określonego w tym programie.
Art. 57f.
Za zwierzęta zabite lub poddane ubojowi z nakazów, o których mowa w art. 57e ust.
4 pkt 1, przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu państwa. Do odszkodowania stosuje
się przepisy art. 49 ust. 1-4, ust. 7, 8, 11 i 12 oraz przepisy wydane na podstawie
art. 49 ust. 13.
Art. 57g.
1.
Posiadaczowi zwierząt, który złożył oświadczenie wskazane w art. 57e ust. 5 pkt 1
lit. a oraz w stosunku do którego została wydana i wykonana decyzja, o której mowa
w art. 57e ust. 4, przysługuje rekompensata ze środków budżetu państwa za nieprzerwane
nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt, których dotyczą zakazy określone w tej decyzji.
2.
Wysokość rekompensaty oblicza się na podstawie iloczynu średniej rocznej liczby zwierząt
z gatunków wrażliwych utrzymywanych w gospodarstwie w roku kalendarzowym poprzedzającym
rok wejścia w życie programu bioasekuracji i stawki za zwierzę dla danego gatunku
zwierząt określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 11.
3.
Średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2, ustala się jako iloraz sumy
liczby zwierząt z gatunków wrażliwych utrzymywanych w gospodarstwie w ostatnim dniu
każdego miesiąca roku kalendarzowego poprzedzającego rok wejścia w życie programu
bioasekuracji i liczby 12.
4.
Średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2, ustala się na podstawie danych
zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach
o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. W przypadku posiadacza zwierząt utrzymującego
nie więcej niż jedną świnię, z przeznaczeniem na własne potrzeby, średnia roczna liczba
zwierząt, o której mowa w ust. 2, wynosi 1.
5.
Rekompensatę przyznaje się w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji
i Modernizacji Rolnictwa właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa,
o którym mowa w ust. 1. W decyzji kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji
i Modernizacji Rolnictwa ustala wysokość rekompensaty.
6.
Rekompensatę przyznaje się za okres obowiązywania zakazów, o których mowa w art. 57e
ust. 4 pkt 2.
7.
Rekompensata jest przyznawana na wniosek posiadacza zwierząt, o którym mowa w ust.
1.
8.
Wniosek, o którym mowa w ust. 7, zawiera w szczególności:
1)
imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres posiadacza
zwierząt;
2)
numer siedziby stada, jeżeli został nadany;
3)
średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2;
4)
podpis posiadacza zwierząt.
9.
Do wniosku dołącza się kopię decyzji, o której mowa w art. 57e ust. 4, oraz dokumenty
potwierdzające wykonanie tej decyzji.
10.
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przekazuje ministrowi właściwemu
do spraw rolnictwa, w terminie 60 dni od daty upływu terminu na złożenie wniosku o
przyznanie rekompensaty, informację o faktycznej liczbie zwierząt z gatunków wrażliwych,
za które będą przyznane rekompensaty.
11.
Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki i częstotliwość
wypłaty rekompensat oraz stawkę za zwierzę, odrębnie dla każdego gatunku zwierząt
wrażliwych, biorąc pod uwagę przewidywany okres obowiązywania zakazów, o których mowa
w art. 57e ust. 4 pkt 2, długość cyklu produkcyjnego, średnią cenę rynkową zwierząt
danego gatunku oraz liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 10.
Art. 57h.
Do ustalania wysokości, umarzania, odraczania terminu spłaty i rozkładania na raty
płatności nienależnie pobranej rekompensaty i odsetek za zwłokę stosuje się odpowiednio
przepisy ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa .
”
;
4)
w art. 78 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń wydanych w celu zwalczania choroby
zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie, wymienionych w art. 44 ust. 1
pkt 1, 3, 6, 9, pkt 10 lit. c, pkt 12-14 i 17, ust. 1a pkt 1, 2 i pkt 6 lit. c, art.
45 ust. 1 pkt 2-5, 6, 10 i 11, art. 46 ust. 3 pkt 2-5, 6, 8a i 10 oraz art. 57e ust.
4,
”
;
5)
w art. 85 w ust. 1:
a)
pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń, wydanych w celu zwalczania choroby
zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie, wymienionych w art. 44 ust. 1
pkt 4, 5, 7, 8, pkt 10 lit. a i b, pkt 11, 15 i 16, ust. 1a pkt 3-5 i pkt 6 lit. a
i b, art. 45 ust. 1 pkt 5a, 7 i 8 oraz art. 46 ust. 3 pkt 5a i 7,
”
,
b)
w pkt 9 w lit. a w tiret czwartym na końcu dodaje się przecinek i dodaje się tiret
piąte w brzmieniu:
„
-
-bioasekuracji
”
.
Art. 2.
1.
Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa, będących skutkiem finansowym ustawy zmienianej
w art. 1, nie przekroczy:
1)
w odniesieniu do rekompensat, o których mowa w art. 57g ust. 1 ustawy zmienianej w
art. 1:
a)
w 2015 r. kwoty 2 050 300 zł,
b)
w 2016 r. kwoty 3 658 500 zł,
c)
w 2017 r. kwoty 3 658 500 zł,
d)
w 2018 r. kwoty 3 658 500 zł,
e)
w latach 2019-2024 kwoty 0 zł;
2)
w odniesieniu do odszkodowań, o których mowa w art. 57f ustawy zmienianej w art. 1:
a)
w 2015 r. kwoty 11 030 614 zł;
b)
w 2016 r. kwoty 8 652 116 zł;
c)
w latach 2017-2024 kwoty 0 zł.
2.
Minister właściwy do spraw rolnictwa monitoruje przekroczenie limitu wydatków, o których
mowa w ust. 1 pkt 1, oraz w razie potrzeby wdraża mechanizm korygujący.
3.
Mechanizm korygujący, o którym mowa w ust. 2, polega na proporcjonalnym, w zależności
od liczby zwierząt z gatunków wrażliwych, za które będą przyznane rekompensaty, zmniejszeniu
stawki za zwierzę, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 57g ust. 11
ustawy zmienianej w art. 1.
4.
Minister właściwy do spraw rolnictwa monitoruje przekroczenie limitu wydatków, o których
mowa w ust. 1 pkt 2, a właściwy miejscowo wojewoda w razie potrzeby wdraża mechanizm
korygujący.
5.
Mechanizm korygujący, o którym mowa w ust. 4, polega na wstrzymaniu lub zaprzestaniu
przekazywania powiatowym lekarzom weterynarii informacji, o których mowa w art. 57e
ust. 5 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.