Ustawaz dnia 20 lutego 2015 r.o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw 1)Przepisy niniejszej ustawy wykonują postanowienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie
autobusowym i autokarowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.
Urz. UE L 55 z 28.02.2011, str. 1).
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 w ust. 2 w pkt 2 w lit. d kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt
3 i 4 w brzmieniu:
„
3)
zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym
i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej;
4)
zasady ochrony praw pasażerów.
”
;
2)
w art. 4 w pkt 22 kropkę zastępuje się średnikiem oraz dodaje się pkt 23 w brzmieniu:
„
23)
osoba niepełnosprawna i osoba o ograniczonej sprawności ruchowej - osobę niepełnosprawną
i osobę o ograniczonej sprawności ruchowej w rozumieniu art. 3 lit. j rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia
16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym
oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 .
”
;
3)
w art. 18b w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich
wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach;
”
;
4)
w art. 39f w ust. 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
„
Kierowcy niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadającemu
prawo jazdy wydane przez państwo trzecie, wykonującemu lub zamierzającemu wykonywać
przewóz drogowy osób na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, który uzyskał kwalifikację wstępną lub ukończył szkolenie okresowe i ubiega
się o wpis do prawa jazdy potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art.
39a ust. 1, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania starosta, w trybie, o którym
mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami , wymienia posiadane przez niego prawo jazdy zagraniczne na polskie prawo jazdy, dokonując
jednocześnie wpisu potwierdzającego te wymagania.
”
;
5)
art. 47a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 47a.
Zadania organów jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 7 ust. 2
pkt 1 i ust. 4 pkt 2 i 3, art. 16b ust. 1 i 4, art. 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art.
33 ust. 8 i 9a, art. 47b ust. 2-4, art. 82b ust. 2 pkt 1 i 3, art. 82c ust. 3, art.
82e, art. 82f ust. 1 oraz art. 95b ust. 2, są wykonywane jako zadania własne.
”
;
6)
po rozdziale 8 dodaje się rozdział 8a w brzmieniu:
„
Rozdział 8a
Wyznaczanie dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej
Art. 47b.
1.
Dworzec:
1)
którego właścicielem lub współwłaścicielem w części większej niż połowa udziałów we
współwłasności jest jednostka samorządu terytorialnego oraz
2)
który jest zlokalizowany w mieście powyżej 50 000 mieszkańców, oraz z którego rocznie
odjeżdża powyżej 500 000 pasażerów
- podlega obowiązkowi dostosowania do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i
osobom o ograniczonej sprawności ruchowej w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16
lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym
i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 181/2011”.
2.
Jednostka, o której mowa w ust. 1 pkt 1, jest obowiązana corocznie do dnia 31 marca
przeprowadzić analizę dotyczącą spełniania przez dworzec, którego jest właścicielem
lub współwłaścicielem w części większej niż połowa udziałów we współwłasności, kryteriów
określonych w ust. 1 pkt 2. Wyniki analizy przekazuje się niezwłocznie wojewodzie.
3.
Jednostka, o której mowa w ust. 1 pkt 1, w terminie roku następującym po roku, w którym
dworzec, którego jest właścicielem lub współwłaścicielem w części większej niż połowa
udziałów we współwłasności, spełnił kryteria określone w ust. 1 pkt 2, jest obowiązana
dostosować dworzec do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej
sprawności ruchowej w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia
nr 181/2011, zwaną dalej „udzielaniem pomocy”.
4.
Jednostka, o której mowa w ust. 1 pkt 1, po dostosowaniu dworca do udzielania pomocy
jest obowiązana niezwłocznie wystąpić do ministra właściwego do spraw transportu,
za pośrednictwem wojewody, z wnioskiem o wyznaczenie tego dworca jako dworca, w którym
jest udzielana pomoc.
5.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, dołącza się dokumenty potwierdzające dostosowanie
dworca do udzielania pomocy.
Art. 47c.
1.
Właściciel dworca, który nie spełnia kryteriów określonych w art. 47b ust. 1 pkt 1
lub 2, w przypadku dostosowania tego dworca do udzielania pomocy może wystąpić do
ministra właściwego do spraw transportu, za pośrednictwem wojewody, z wnioskiem o
wyznaczenie tego dworca jako dworca, w którym jest udzielana pomoc. Przepis art. 47b
ust. 5 stosuje się.
2.
Na wniosek właściciela złożony do ministra właściwego do spraw transportu, za pośrednictwem
wojewody, dworzec wyznaczony zgodnie z ust. 1 do udzielania pomocy może zostać pozbawiony
statusu dworca wyznaczonego do jej udzielania.
Art. 47d.
1.
Minister właściwy do spraw transportu może zawrzeć z podmiotem zarządzającym dworcem
spełniającym kryteria określone w art. 47b ust. 1 pkt 2, niebędącym:
1)
jednostką samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 47b ust. 1 pkt 1 lub
2)
właścicielem dworca, o którym mowa w art. 47c ust. 1, który wystąpił z wnioskiem,
o którym mowa w tym przepisie
- porozumienie na podstawie którego podmiot zarządzający dworcem dostosuje ten dworzec
do udzielania pomocy w terminie określonym w tym porozumieniu.
2.
Po dostosowaniu dworca, o którym mowa w ust. 1, do udzielania pomocy minister właściwy
do spraw transportu wyznacza ten dworzec jako dworzec, w którym jest udzielana pomoc,
poprzez jego zamieszczenie w wykazie, o którym mowa w art. 47g.
Art. 47e.
W przypadku gdy dworzec wyznaczony do udzielania pomocy przestał spełniać kryteria
określone w art. 47b ust. 1 pkt 1 lub 2, utrzymuje on status dworca wyznaczonego do
jej udzielania, o ile jego właściciel lub współwłaściciel w części większej niż połowa
udziałów we współwłasności nie wystąpi do ministra właściwego do spraw transportu,
za pośrednictwem wojewody, z wnioskiem o pozbawienie tego dworca statusu dworca wyznaczonego
do udzielania pomocy. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające, że dworzec
przestał spełniać kryteria określone w art. 47b ust. 1 pkt 1 lub 2.
Art. 47f.
1.
Wojewoda i minister właściwy do spraw transportu są uprawnieni do kontroli dostosowania
dworców do udzielania pomocy.
2.
Wojewoda jest uprawniony do kontroli realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 47b
ust. 2, uwzględniając zakres, sposób i terminowość jego wykonania.
3.
W ramach kontroli, o których mowa w ust. 1 i 2, osoba upoważniona do ich przeprowadzania
ma prawo żądania od kontrolowanego pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów
i innych nośników informacji oraz udostępniania danych mających związek z przedmiotem
kontroli.
Art. 47g.
Minister właściwy do spraw transportu prowadzi i aktualizuje „Wykaz dworców wyznaczonych
do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej”.
Art. 47h.
1.
Minister właściwy do spraw transportu po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w art.
47b ust. 4 albo art. 47c ust. 1:
1)
wyznacza dworzec do udzielania pomocy poprzez jego zamieszczenie w „Wykazie dworców
wyznaczonych do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej
sprawności ruchowej” albo
2)
odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wyznaczenia dworca do udzielania pomocy
i wyznacza dodatkowy termin na jego dostosowanie do jej udzielania, w przypadku gdy
dworzec nie został dostosowany w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia
nr 181/2011.
2.
Minister właściwy do spraw transportu po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w:
1)
art. 47c ust. 2, pozbawia dworzec statusu dworca wyznaczonego do udzielania pomocy
poprzez jego usunięcie z wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;
2)
art. 47e:
a)
pozbawia dworzec statusu dworca wyznaczonego do udzielania pomocy poprzez jego usunięcie
z wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo
b)
odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, pozbawienia dworca statusu dworca wyznaczonego
do udzielania pomocy, w przypadku gdy ustali, że dworzec nadal spełnia kryteria określone
w art. 47b ust. 1.
3.
Minister właściwy do spraw transportu zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej
na swojej stronie podmiotowej i na bieżąco aktualizuje „Wykaz dworców wyznaczonych
do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej”.
4.
Minister właściwy do spraw transportu przekazuje Komisji Europejskiej zgodnie z art.
12 rozporządzenia nr 181/2011 „Wykaz dworców wyznaczonych do udzielania pomocy osobom
niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej” i jego aktualizacje.
”
;
7)
po art. 54b dodaje się art. 54c w brzmieniu:
„
Art. 54c.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wykonuje określone w ustawie zadania związane
z ochroną praw pasażerów korzystających z przewozu drogowego w ramach usług, o których
mowa w art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 181/2011.
”
;
8)
po rozdziale 9 dodaje się rozdział 9a w brzmieniu:
„
Rozdział 9a
Ochrona praw pasażerów
Art. 82a.
Przepisy rozdziału stosuje się do pasażerów korzystających z przewozu drogowego w
ramach usług, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 181/2011.
Art. 82b.
1.
W przypadku gdy pasażer został zawiadomiony przez przewoźnika drogowego o nieuwzględnieniu
wniesionej do niego skargi na podstawie art. 27 rozporządzenia nr 181/2011 albo nie
uzyskał odpowiedzi na taką skargę w terminie określonym w art. 27 tego rozporządzenia,
może wnieść skargę na przewoźnika drogowego w sprawie naruszenia przez niego przepisów
rozporządzenia nr 181/2011.
2.
Organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest:
1)
w przewozach regularnych w krajowym transporcie drogowym - organizator publicznego
transportu zbiorowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym;
2)
w przewozach regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym - organ właściwy do
wydawania zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie
drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a;
3)
w przewozach regularnych w transporcie drogowym realizowanych w strefie transgranicznej
w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym - organizator publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej ustawy.
3.
W przypadku gdy przewozy, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 3, są realizowane w formie
samorządowego zakładu budżetowego, organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest wojewoda.
4.
Do skargi pasażer dołącza kopię skargi skierowanej do przewoźnika drogowego, kopię
odpowiedzi na tę skargę albo oświadczenie, że odpowiedź nie została udzielona w terminie
określonym w art. 27 rozporządzenia nr 181/2011, a ponadto:
1)
kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na daną trasę,
2)
inne dokumenty potwierdzające naruszenie przepisów rozporządzenia nr 181/2011
- o ile je posiada.
Art. 82c.
1.
Pasażer może wnieść skargę na niewłaściwe wykonywanie obowiązków wynikających z rozporządzenia
nr 181/2011 przez podmiot zarządzający dworcem, o którym mowa w art. 3 lit. o tego
rozporządzenia.
2.
Podmiotem zarządzającym dworcem, o którym mowa w art. 3 lit. o rozporządzenia nr 181/2011,
jest właściciel dworca, a w przypadku gdy właścicielem dworca jest spółka z udziałem
Skarbu Państwa - podmiot, któremu powierzono administrowanie dworcem.
3.
Organem właściwym do rozpatrzenia skargi, o której mowa w ust. 1, jest marszałek województwa
na obszarze którego jest zlokalizowany dworzec wyznaczony do udzielania pomocy, a
w przypadku gdy dworzec ten stanowi własność samorządu województwa - wojewoda.
4.
Do skargi pasażer dołącza:
1)
kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na daną trasę,
2)
dokumenty potwierdzające niewłaściwe wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów
rozporządzenia nr 181/2011 przez podmiot zarządzający dworcem, o którym mowa w art.
3 lit. o tego rozporządzenia
- o ile je posiada.
Art. 82d.
1.
Skargi, o których mowa w art. 82b i art. 82c, składa się na piśmie lub w postaci elektronicznej,
za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne .
2.
W przypadku gdy skarga jest składana w postaci elektronicznej, załączniki, o których
mowa w art. 82b ust. 4 i art. 82c ust. 4, składa się również w postaci elektronicznej.
Art. 82e.
W przypadku wniesienia skargi na przewoźnika drogowego albo podmiot zarządzający dworcem,
o którym mowa w art. 3 lit. o rozporządzenia nr 181/2011, organ właściwy do jej rozpatrzenia,
określony odpowiednio w art. 82b ust. 2 i 3 oraz art. 82c ust. 3, w drodze decyzji
administracyjnej, stwierdza:
1)
brak naruszenia przepisów rozporządzenia nr 181/2011 albo
2)
naruszenie przepisów rozporządzenia nr 181/2011, określając jego zakres.
Art. 82f.
1.
Organem właściwym do kontroli zgodności prowadzonej działalności z przepisami rozporządzenia
nr 181/2011 jest organ właściwy do rozpatrzenia skargi, o którym mowa odpowiednio
w art. 82b ust. 2 i 3 oraz art. 82c ust. 3.
2.
Do kontroli, o której mowa w ust. 1, przepisy art. 85 stosuje się.
”
;
9)
po art. 95a dodaje się art. 95b-95e w brzmieniu:
„
Art. 95b.
1.
W przypadku naruszenia przepisów art. 8-11, art. 13-17, art. 19-21 i art. 24-27 rozporządzenia
nr 181/2011 przewoźnik drogowy lub podmiot zarządzający dworcem, o którym mowa w art.
3 lit. o rozporządzenia nr 181/2011, podlegają karze pieniężnej w wysokości do 30
000 złotych.
2.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej,
organ właściwy do rozpatrzenia skargi, określony odpowiednio w art. 82b ust. 2 i 3
oraz art. 82c ust. 3.
3.
Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, organ uwzględnia zakres
naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia.
4.
Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, nakładana przez:
1)
organizatora publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym - stanowi dochód właściwej jednostki samorządu terytorialnego;
2)
organ właściwy do wydawania zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym
transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a - stanowi dochód
budżetu państwa;
3)
marszałka województwa - stanowi dochód samorządu województwa;
4)
wojewodę - stanowi dochód budżetu państwa.
Art. 95c.
1.
Kary pieniężnej, o której mowa w art. 95b, nie nakłada się, jeżeli od dnia popełnienia
czynu upłynęło 2 lata.
2.
Wymierzonej kary pieniężnej, o której mowa w art. 95b, nie pobiera się po upływie
5 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji o nałożeniu kary.
Art. 95d.
1.
W przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 47b ust. 2-4, na jednostkę,
o której mowa w art. 47b ust. 1 pkt 1, nakłada się karę pieniężną w wysokości do 100
000 złotych.
2.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej,
wojewoda.
3.
Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, organ uwzględnia zakres
naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia.
4.
Jednostka, o której mowa w art. 47b ust. 1 pkt 1, może złożyć wniosek o zawieszenie
zapłaty kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1.
5.
Wojewoda może zawiesić, w drodze decyzji administracyjnej, zapłatę kary pieniężnej,
o której mowa w ust. 1, na okres konieczny do podjęcia działań naprawczych, nie dłuższy
niż 6 miesięcy, w przypadku przedstawienia przez jednostkę, o której mowa w art. 47b
ust. 1 pkt 1, udokumentowanego wniosku dotyczącego podjętych działań naprawczych zmierzających
do usunięcia przyczyny nałożenia tej kary.
6.
Wojewoda umarza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną, o której mowa
w ust. 1, w przypadku usunięcia w terminie określonym w decyzji o jej zawieszeniu
przyczyny nałożenia tej kary. W przypadku nieusunięcia przyczyny nałożenia kary pieniężnej
podlega ona ściągnięciu.
7.
Wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.
Art. 95e.
1.
Kary pieniężnej, o której mowa w art. 95d, nie nakłada się, jeżeli od dnia popełnienia
czynu upłynęło 5 lat.
2.
Wymierzonej kary pieniężnej, o której mowa w art. 95d, nie pobiera się po upływie
5 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji o nałożeniu kary.
”
.
Art. 2.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 9 po ust. 1c dodaje się ust. 1d w brzmieniu:
„
1d.
Marszałek województwa jest upoważniony do kontroli zgodności działalności prowadzonej
przez organizatorów turystyki lub pośredników turystycznych z art. 9, art. 10 ust. 2-5, art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 15 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów
w transporcie autobusowym i autokarowym i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 181/2011”.
”
;
2)
po art. 16b dodaje się art. 16c w brzmieniu:
„
Art. 16c.
1.
Klient może wnieść skargę do marszałka województwa na niewłaściwe wykonywanie przez
organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego obowiązków określonych w art.
9, art. 10 ust. 2-5, art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 15 rozporządzenia nr 181/2011.
2.
Do skargi klient dołącza dokumenty potwierdzające naruszenie przepisów rozporządzenia
nr 181/2011, o ile takie dokumenty posiada.
3.
W przypadku wniesienia skargi, o której mowa w ust. 1, marszałek województwa, w drodze
decyzji administracyjnej, stwierdza:
1)
brak naruszenia przepisów rozporządzenia nr 181/2011 albo
2)
naruszenie przepisów rozporządzenia nr 181/2011, określając jego zakres.
”
;
3)
w art. 45a:
a)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
„
1a.
Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny, który działa z naruszeniem obowiązków
lub warunków określonych w art. 9, art. 10 ust. 2-5, art. 14 ust. 3 i 4 oraz art.
15 rozporządzenia nr 181/2011, podlega karze pieniężnej do 30 000 zł.
”
,
b)
ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2.
Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 1a, określa marszałek województwa,
z uwzględnieniem zakresu naruszenia, powtarzalności naruszeń lub korzyści finansowych
uzyskanych z tytułu naruszenia.
3.
Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 1a, ustala marszałek województwa, w drodze
decyzji administracyjnej.
”
.
Art. 3.
W ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3 w ust. 1 w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu:
„
8)
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.
dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym i zmieniającego
rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 .
”
;
2)
w art. 16 w ust. 5 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu:
„
3)
2 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na dworcu wyznaczonym zgodnie z art. 47h ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej
w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16
lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym
i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004.
”
;
3)
w art. 43 w ust. 1 w pkt 9 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu:
„
10)
wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 82b ust. 2 pkt 1 i 3, art. 82e, art. 82f ust. 1 i art. 95b ust. 2 ustawy z dnia
6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
”
.
Art. 4.
1.
W terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy burmistrz lub
prezydent miasta w mieście powyżej 50 000 mieszkańców dokona analizy:
1)
liczby pasażerów odjeżdżających w roku 2014 z dworców, których właścicielem lub współwłaścicielem
w części większej niż połowa udziałów we współwłasności jest jednostka samorządu terytorialnego;
2)
dotyczącej dostosowania dworców, o których mowa w pkt 1, do udzielania pomocy osobom
niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej w zakresie określonym
w załączniku I lit. a do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16
lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym
i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 181/2011”.
2.
W terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy burmistrz lub
prezydent miasta przekaże do właściwego marszałka województwa informację o lokalizacji
dworców, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w tym o ich adresie:
1)
w których liczba odjeżdżających pasażerów w roku 2014 przekroczyła 500 000 oraz
2)
które są dostosowane do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej
sprawności ruchowej w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia
nr 181/2011.
Art. 5.
W terminie czterech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy marszałek województwa
przekaże ministrowi właściwemu do spraw transportu informację o lokalizacji dworców
spełniających kryteria określone w art. 47b ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które:
1)
wymagają dostosowania do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej
sprawności ruchowej w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia
nr 181/2011 oraz
2)
zostały dostosowane do udzielania pomocy, o której mowa w pkt 1.
Art. 6.
W terminie dziewięciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dworce, o
których mowa w art. 5 pkt 1, jednostka określona w art. 47b ust. 1 pkt 1 ustawy, o
której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jest obowiązana dostosować
do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej
w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia nr 181/2011.
Art. 7.
1.
W terminie dziesięciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy burmistrz
lub prezydent miasta przekaże do właściwego marszałka województwa informacje o lokalizacji
dworców, które zostały dostosowane zgodnie z art. 6 do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym
i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej w zakresie określonym w załączniku I lit.
a do rozporządzenia nr 181/2011.
2.
W terminie jedenastu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy marszałek
województwa przekaże ministrowi właściwemu do spraw transportu informację o lokalizacji
dworców, o których mowa w ust. 1.
Art. 8.
Minister właściwy do spraw transportu na podstawie informacji, o których mowa w art.
5 i art. 7 ust. 2, niezwłocznie, nie później niż w ciągu 14 dni od dnia upływu terminu
określonego w tych przepisach:
1)
wyznaczy dworce do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej
sprawności ruchowej w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia
nr 181/2011 albo odmówi wyznaczenia dworca do jej udzielania, zgodnie z art. 47h ust.
1 pkt 1 albo 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;
2)
przekaże Komisji Europejskiej informację o dworcach wyznaczonych do udzielania pomocy
osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej w zakresie określonym
w załączniku I lit. a do rozporządzenia nr 181/2011.
Art. 9.
W terminie do dnia 31 grudnia 2016 r. w przewozach regularnych w krajowym transporcie
drogowym niebędących przewozami o charakterze użyteczności publicznej, zadania przewidziane
w ustawie, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, dla organizatora
publicznego transportu zbiorowego wykonuje właściwy organ, określony w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym .
Art. 10.
1.
W latach 2015-2024 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym
ustawy wynosi w:
1)
2015 r. - 0 zł;
2)
2016 r. - 80 000,00 zł;
3)
2017 r. - 80 000,00 zł;
4)
2018 r. - 80 000,00 zł;
5)
2019 r. - 80 000,00 zł;
6)
2020 r. - 80 000,00 zł;
7)
2021 r. - 80 000,00 zł;
8)
2022 r. - 80 000,00 zł;
9)
2023 r. - 80 000,00 zł;
10)
2024 r. - 80 000,00 zł.
2.
W latach 2015-2024 maksymalny limit wydatków jednostek samorządu terytorialnego będący
skutkiem finansowym ustawy wynosi w:
1)
2015 r. - 2 430 000,00 zł;
2)
2016 r. - 320 000,00 zł;
3)
2017 r. - 320 000,00 zł;
4)
2018 r. - 320 000,00 zł;
5)
2019 r. - 320 000,00 zł;
6)
2020 r. - 320 000,00 zł;
7)
2021 r. - 320 000,00 zł;
8)
2022 r. - 320 000,00 zł;
9)
2023 r. - 320 000,00 zł;
10)
2024 r. - 320 000,00 zł.
3.
W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy
maksymalnego limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, zostaną zastosowane mechanizmy
korygujące, polegające na racjonalizacji wykonywania działań, przy jednoczesnym zapewnieniu
właściwego poziomu ochrony praw pasażerów przewidzianych w rozporządzeniu nr 181/2011.
4.
Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w
ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 3, jest minister
właściwy do spraw transportu.
Art. 11.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 2, który
wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
1)
Przepisy niniejszej ustawy wykonują postanowienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie
autobusowym i autokarowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.
Urz. UE L 55 z 28.02.2011, str. 1).
2)
Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach
turystycznych oraz ustawę z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 486, 805, 915 i 1310 oraz z 2015 r. poz. 211.
4)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 228, poz. 1368 oraz
z 2014 r. poz. 423 i 915.
5)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.
poz. 486, 805, 915 i 1310 oraz z 2015 r. poz. 211.