Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwościz dnia 23 grudnia 2015 r.w sprawie utrwalania dźwięku albo obrazu i dźwięku dla celów procesowych w postępowaniu
karnym
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 147 § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego zarządza się, co następuje:
§ 1.
Rozporządzenie określa:
1)
rodzaje urządzeń i środków technicznych służących do utrwalania dźwięku albo obrazu
i dźwięku dla celów procesowych;
2)
sposób przechowywania, odtwarzania i kopiowania zapisów;
3)
sposób i tryb udostępniania stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym
zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku;
4)
sposób i tryb przekazywania stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym
kopii zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku;
5)
wysokość opłaty za sporządzenie i przekazanie kopii zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku.
§ 2.
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:
1)
adnotacjach - należy przez to rozumieć dokument elektroniczny, o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne , powiązany z zapisem i zawierający informacje dotyczące przebiegu czynności procesowej,
w szczególności o rozpoczęciu wypowiedzi osób uczestniczących w posiedzeniu umożliwiające
automatyczne znalezienie wskazanego fragmentu zapisu;
2)
informatycznym nośniku danych - należy przez to rozumieć nośnik danych, o którym mowa
w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne;
3)
laboratorium - należy przez to rozumieć laboratorium kryminalistyczne, instytut badawczy,
jednostkę organizacyjną podległą Ministrowi Sprawiedliwości prowadzącą działalność
naukową i badawczo-rozwojową lub komórkę organizacyjną organu prowadzącego postępowanie
karne wyspecjalizowaną w zakresie techniki kryminalistycznej;
4)
metadanych - należy przez to rozumieć zestaw logicznie powiązanych z zapisem usystematyzowanych
informacji opisujących ten zapis, ułatwiających jego wyszukiwanie, kontrolę, zrozumienie
i długotrwałe przechowanie oraz zarządzanie;
5)
nośniku analogowym - należy przez to rozumieć nośnik, na którym utrwalono zapis analogowy,
w szczególności kasetę magnetofonową, kasetę magnetowidową lub minikasetę DV;
6)
nośniku pierwotnym - należy przez to rozumieć nośnik, na którym utrwalono zapis dźwięku
albo obrazu i dźwięku podczas czynności procesowej, a jeżeli taki zapis utrwalono
za pomocą systemu teleinformatycznego, to należy przez to rozumieć ten system;
7)
nośniku wtórnym - należy przez to rozumieć informatyczny nośnik danych, umożliwiający
jednokrotne nagranie, na który po zakończeniu czynności procesowej skopiowano zapis
z nośnika pierwotnego w przypadkach określonych w § 9 ust. 1;
8)
nośniku kopii - należy przez to rozumieć nośnik, na który skopiowano zapis z nośnika
pierwotnego albo wtórnego, inny niż nośnik, o którym mowa w pkt 7;
9)
podmiocie uprawnionym - należy przez to rozumieć strony, obrońców, pełnomocników i
przedstawicieli ustawowych;
10)
zapisie - należy przez to rozumieć utrwalenie dźwięku albo obrazu i dźwięku dla celów
procesowych;
11)
zapisie cyfrowym - należy przez to rozumieć zapis, dla którego za pomocą funkcji skrótu
można wygenerować skrót;
12)
zapisie analogowym - należy przez to rozumieć zapis niebędący zapisem cyfrowym.
§ 3.
1.
Do utrwalania dźwięku albo obrazu i dźwięku dla celów procesowych używa się urządzeń
i środków technicznych, w tym systemów teleinformatycznych, utrwalających zapis na
nośnikach analogowych lub informatycznych nośnikach danych.
2.
Zapis utrwalany jest na nośnikach umożliwiających przechowywanie danych przez okres
niezbędny dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania karnego.
3.
System teleinformatyczny służący do utrwalania zapisu zapewnia:
1)
integralność zapisu;
2)
kopiowanie zapisu pomiędzy urządzeniami, środkami technicznymi i informatycznymi nośnikami
danych;
3)
zabezpieczenie zapisu, w szczególności przed utratą, zniekształceniem, nieuprawnionym
dostępem, usunięciem lub inną nieuprawnioną zmianą;
4)
rozpoznawalność każdej wprowadzonej zmiany;
5)
odtworzenie zapisu także przy użyciu urządzeń i środków technicznych korygujących
lub wzmacniających utrwalony dźwięk albo obraz i dźwięk;
6)
udostępnienie zapisu na informatycznym nośniku danych;
7)
możliwość bieżącej kontroli dokonywanego zapisu;
8)
możliwość przekazania zapisów, stanowiących materiały archiwalne, do archiwów państwowych.
§ 4.
1.
Jeżeli utrwalanie zapisu następuje za pomocą systemu teleinformatycznego, to dla każdego
zapisu w metadanych należy podać następujące informacje:
1)
dla metadanej - identyfikator - jednoznaczny znacznik zapisu nadawany przez system
teleinformatyczny, który umożliwia jego identyfikację;
2)
dla metadanej - twórca - nazwę organu prowadzącego postępowanie, wydziału, sekcji,
o ile występuje, oraz dane identyfikujące protokolanta sporządzającego zapis albo
osobę upoważnioną do dokonania zmiany, z podaniem ich roli w procesie tworzenia lub
akceptacji zapisu albo jego zmiany;
3)
dla metadanej - tytuł - oznaczenie sprawy i sygnaturę akt sprawy;
4)
dla metadanej - data - datę sporządzenia zapisu;
5)
dla metadanej - kwalifikacja - kategorię archiwalną, do której zalicza się akta sprawy,
w której sporządzono zapis albo jego uprawnioną zmianę;
6)
dla metadanej - grupowanie - wskazanie przynależności zapisu do akt sprawy, określone
sygnaturą tych akt;
7)
dla metadanej - format - wskazanie nazwy formatu albo formatów danych zastosowanych
do zapisu;
8)
dla metadanej - dostęp - określenie komu, na jakich zasadach i w jakim zakresie można
udostępnić dokument;
9)
dla metadanej - typ - określenie podstawowego typu zapisu.
2.
Dla każdego zapisu podaje się wszystkie metadane określone w ust. 1.
3.
Zapis utrwala się w sposób umożliwiający jego automatyczne wyodrębnienie oraz wyodrębnienie
poszczególnych metadanych.
4.
Przed przystąpieniem do utrwalania dźwięku albo obrazu i dźwięku za pomocą systemu
teleinformatycznego protokolant identyfikuje się w systemie teleinformatycznym w sposób
gwarantujący jednoznaczną identyfikację jego osoby.
5.
Protokolant wprowadza do systemu teleinformatycznego lub sprawdza i w razie potrzeby
uzupełnia dane w postaci elektronicznej dotyczące oznaczenia organu prowadzącego postępowanie,
miejsca i daty czynności procesowej, nazwisko osoby przeprowadzającej czynność, protokolanta,
oskarżyciela, oskarżonego, jak również obecnych podczas czynności procesowej przedstawicieli
ustawowych i obrońców, oznaczenia sprawy oraz wzmianki co do jawności.
6.
Do zapisu utrwalonego za pomocą systemu teleinformatycznego można sporządzić adnotacje.
7.
Adnotacjom sporządzonym dla danego zapisu przyporządkowuje się metadane, o których
mowa w ust. 1.
§ 5.
1.
Przed przystąpieniem do utrwalania przebiegu rozprawy za pomocą systemu teleinformatycznego
protokolant identyfikuje się w systemie teleinformatycznym za pomocą podpisu elektronicznego
gwarantującego jednoznaczną identyfikację jego osoby.
2.
Zapis z przebiegu rozprawy utrwalony w systemie teleinformatycznym obejmuje:
1)
obraz widoku ogólnego sali z pozycji przewodniczącego, ze szczególnym uwzględnieniem
widoku wszystkich pozostałych osób uczestniczących w rozprawie oraz, jeżeli pozwalają
na to względy techniczne, publiczności;
2)
obraz osoby wypowiadającej się z miejsca przeznaczonego dla świadka, obejmującego
polem widzenia górną połowę ciała w sposób umożliwiający utrwalenie gestów oraz uzyskanie
widoku twarzy;
3)
dźwięk z podłączonych do systemu teleinformatycznego:
a)
urządzeń transmitujących dźwięk z miejsc przeznaczonych dla oskarżyciela publicznego
i oskarżonego,
b)
urządzenia transmitującego dźwięk z miejsca przeznaczonego dla składu orzekającego,
c)
urządzenia transmitującego dźwięk z miejsca przeznaczonego dla świadka.
3.
W przypadkach uzasadnionych liczbą osób uczestniczących w rozprawie może zostać zwiększona
liczba urządzeń transmitujących dźwięk z miejsc, o których mowa w ust. 2 pkt 3.
4.
Jeżeli liczba osób uczestniczących w rozprawie jest inna niż liczba podłączonych do
systemu teleinformatycznego urządzeń transmitujących dźwięk, przewodniczący ustala,
którego urządzenia należy używać.
5.
Po zakończeniu utrwalania przebiegu rozprawy za pomocą systemu teleinformatycznego,
protokolant podpisuje zapis podpisem elektronicznym gwarantującym jednoznaczną identyfikację
jego osoby oraz rozpoznawalność jakiejkolwiek późniejszej zmiany zapisu.
§ 6.
1.
Dla każdego nośnika sporządza się metrykę identyfikacyjną, zwaną dalej „metryką”.
Wzór metryki jest określony w załączniku do rozporządzenia.
2.
Metrykę opatruje się numerem nadanym zgodnie z kolejnością wykonywania zapisów i ich
kopii w danej sprawie.
3.
Numer metryki i sygnaturę akt umieszcza się na powierzchni przeznaczonej do opisywania
nośnika, o ile nośnik ją posiada.
4.
Metrykę sporządza się w oryginale i kopiach.
5.
Oryginał metryki przechowuje się w aktach sprawy.
6.
Kopię metryki przechowuje się wraz z nośnikiem w tym samym opakowaniu.
7.
W przypadku informatycznego nośnika danych do oryginału i kopii metryki dołącza się
wydruk zawierający sumę kontrolną każdego pliku wchodzącego w skład zapisu.
8.
Jeżeli w postępowaniu karnym sporządzono więcej niż trzy metryki, do akt sprawy dołącza
się wykaz metryk wskazujący w szczególności ich numery, daty sporządzenia, rodzaj
nośnika, utrwaloną czynność procesową i numer karty w aktach sprawy, na której znajduje
się metryka.
§ 7.
1.
Kopię zapisu cyfrowego wykonuje się w tym samym formacie, w którym utrwalono zapis
na nośniku pierwotnym lub wtórnym, bez dzielenia plików ani wprowadzania jakichkolwiek
zmian w stosunku do zapisu zarejestrowanego podczas utrwalonej czynności procesowej.
2.
Zapis cyfrowy uznaje się za skopiowany, jeśli każda suma kontrolna skopiowanego pliku
jest zgodna z sumą kontrolną pliku, którego dokonano kopiowania.
3.
Zapis analogowy można skopiować również poprzez konwersję do formy cyfrowej w sposób
zapewniający uzyskanie możliwie najlepszej jakości zapisu cyfrowego.
§ 8.
1.
Nośnik pierwotny należy opakować, zabezpieczyć odciskiem okrągłej pieczęci jednostki
przeprowadzającej czynność procesową i umieścić na opakowaniu informacje wskazujące
sygnaturę akt sprawy, utrwaloną czynność procesową, numer metryki, datę opakowania
oraz imię, nazwisko i funkcję osoby dokonującej opakowania.
2.
Każde otwarcie i ponowne zamknięcie opakowania nośnika pierwotnego należy odnotować
w metryce, wskazując osobę dokonującą otwarcia lub zamknięcia opakowania oraz datę
i miejsce dokonania tej czynności.
3.
Nośnik pierwotny niewymagający przekazania do laboratorium lub zwrócony z laboratorium
rejestruje się i przechowuje w sposób przewidziany dla dowodów rzeczowych.
§ 9.
1.
Jeżeli nośnik pierwotny będący informatycznym nośnikiem danych jest dostosowany do
wielokrotnego nagrywania i kasowania zapisów, po zakończeniu utrwalanej czynności
zapis można skopiować na nośnik wtórny. Zapis należy skopiować na nośnik wtórny, jeżeli
nie można dokonać czynności określonych w § 8 ust. 1.
2.
Do nośnika wtórnego przepis § 8 stosuje się odpowiednio.
3.
Po prawidłowym skopiowaniu zapisu na nośnik wtórny dopuszczalne jest użycie nośnika
pierwotnego do utrwalenia innej czynności procesowej, nawet jeśli łączy się to z uszkodzeniem
lub utratą istniejącego na nim zapisu. W takim przypadku metrykę nośnika pierwotnego
dołącza się do akt sprawy po zamieszczeniu w niej adnotacji o przeznaczeniu tego nośnika
do zarejestrowania innej czynności procesowej. Do nośnika pierwotnego nie stosuje
się § 8.
4.
Jeżeli nośnik pierwotny potrzebuje obróbki chemicznej lub innych czynności, których
wykonanie wymaga wiadomości specjalnych, po opakowaniu przekazuje się go wraz z metryką
do laboratorium, które sporządza w metryce adnotacje o wykonanych czynnościach oraz
zgodności cech nośnika i zapisu z cechami opisanymi w metryce.
§ 10.
1.
Przy każdorazowym wykonywaniu kopii, zapis powinien być kopiowany bezpośrednio z nośnika
pierwotnego albo wtórnego, chyba że nie jest to możliwe z powodu utraty lub uszkodzenia
tego nośnika lub utrwalonego na nim zapisu; w takim przypadku wykonuje się kopie z
kopii bezpieczeństwa lub kopii sporządzonej na potrzeby postępowania karnego.
2.
Każde wykonanie kopii odnotowuje się w metryce nośnika, z którego skopiowano zapis.
Dane dotyczące kopiowania umieszcza się w metryce nośnika, na który skopiowano zapis.
Wpisów w metrykach dokonuje osoba dokonująca kopiowania.
§ 11.
1.
Kopię zapisu sporządza upoważniony pracownik organu prowadzącego postępowanie.
2.
Kopię zapisu sporządza się w laboratorium:
1)
w przypadku, gdy jej wykonanie przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, nie jest możliwe,
łączy się z nadmiernymi trudnościami lub grozi zniszczeniem bądź zniekształceniem
zapisu;
2)
na wniosek podmiotu uprawnionego do jej otrzymania.
3.
Kopię zapisu można wykonać w laboratorium, jeżeli zapewni to lepszą jakość skopiowanego
zapisu.
4.
W przypadku, gdy kopiowania dokonuje się na wniosek podmiotu uprawnionego do otrzymania
kopii zapisu, a zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt. 1 i ust. 3, kopię
zapisu sporządza się w laboratorium, gdy uprawniony podmiot o to wnosi.
§ 12.
1.
Kopie bezpieczeństwa wykonuje się, jeśli organ prowadzący postępowanie uzna to za
celowe, w szczególności ze względu na wagę sprawy lub długotrwałość postępowania.
2.
Kopie bezpieczeństwa można wykonywać również po prawomocnym zakończeniu postępowania.
§ 13.
Jeżeli obraz utrwalono za pomocą zdjęć fotograficznych, to ich odbitki pozytywowe
dołącza się do akt sprawy.
§ 14.
Jeżeli zachodzi potrzeba zmiany opakowania nośnika pierwotnego lub wtórnego, należy
dołączyć do niego dotychczasowe opakowania i wraz z metryką identyfikacyjną opakować
je wspólnie oraz opisać w sposób, o którym mowa w § 8 ust. 1.
§ 15.
Nośnik powinien być należycie zabezpieczony przed utratą oraz przed czynnikami mogącymi
spowodować utratę lub zniekształcenie zapisu, w szczególności przed oddziaływaniami
termicznymi, uszkodzeniami mechanicznymi, szkodliwym działaniem światła, promieniowania,
pola magnetycznego, pola elektrycznego i środków chemicznych.
§ 16.
1.
Zapisy udostępnia się w budynku organu prowadzącego postępowanie.
2.
Jeżeli zapis przechowywany jest również w systemie teleinformatycznym, to może być
udostępniony także za pomocą konta w tym systemie.
3.
Zapis udostępnia kierownik sekretariatu lub inny upoważniony pracownik organu prowadzącego
postępowanie, na wniosek podmiotu uprawnionego.
§ 17.
1.
W celu prezentacji zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku zapis odtwarza się za pomocą
przeznaczonego do tego celu urządzenia. Podczas odtwarzania można użyć urządzenia
korygującego lub wzmacniającego utrwalony dźwięk.
2.
Jeżeli zapis jest odtwarzany z nośnika pierwotnego lub wtórnego, w metryce nośnika
należy zamieścić adnotację wskazującą czas i miejsce prezentacji, imię i nazwisko
osoby przeprowadzającej prezentację oraz wykaz osób obecnych przy prezentacji zawierający
ich imiona i nazwiska. Po odtworzeniu zapisu z informatycznego nośnika danych do metryki
należy dołączyć aktualny wydruk sum kontrolnych.
3.
W razie uszkodzenia nośnika lub zapisu podczas odtwarzania należy odnotować ten fakt
w metryce.
§ 18.
1.
Kopię zapisu przekazuje kierownik sekretariatu lub inny upoważniony pracownik organu
prowadzącego postępowanie, na wniosek podmiotu uprawnionego.
2.
Nośnik kopii wraz z kopią metryki przekazuje się podmiotom uprawnionym za pokwitowaniem
odbioru. Do akt sprawy dołącza się pokwitowanie odbioru oraz kopię dowodu uiszczenia
przez podmiot uprawniony opłaty za sporządzenie i przekazanie kopii zapisu.
3.
W przypadku wątpliwości, czy wniosek o przekazanie kopii zapisu z akt sądowych został
złożony przez podmiot uprawniony albo czy jest od takiego wniosku uiszczona opłata
w prawidłowej wysokości, kierownik sekretariatu lub inny upoważniony pracownik organu
przedkłada wniosek przewodniczącemu wydziału, sędziemu referentowi lub innej osobie
uprawnionej do podjęcia decyzji.
§ 19.
Nie jest dopuszczalne:
1)
przekazanie zapisu na nośniku dostarczonym przez wnioskodawcę;
2)
samodzielne kopiowanie przez podmiot uprawniony zapisu udostępnionego mu w siedzibie
organu prowadzącego postępowanie.
§ 20.
1.
Przepisów § 6 ust. 3 i 6, § 8 oraz § 17 ust. 2 nie stosuje się do nośnika pierwotnego,
będącego systemem teleinformatycznym.
2.
Przepisów § 6 ust. 3 i 6 nie stosuje się do nośnika kopii bezpieczeństwa, jeżeli ich
zastosowanie nie jest możliwe.
3.
Przepisów § 6 ust. 7, § 7 ust. 2 i § 17 ust. 2 zdanie drugie nie stosuje się do zapisów
podpisanych podpisem elektronicznym gwarantującym identyfikację osoby podpisującej
oraz rozpoznawalność jakiejkolwiek późniejszej zmiany zapisu.
§ 21.
1.
Jeżeli zapis zawiera dane, których nie zamieszcza się w protokole, o których mowa
w art. 148 § 2a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, to:
1)
w metryce nośnika zamieszcza się informacje o tym fakcie wraz ze wskazaniem fragmentu
zapisu, w którym są one zawarte;
2)
zapis udostępnia się tylko w obecności upoważnionego pracownika i odtwarza się go
z pominięciem fragmentu zawierającego te dane;
3)
zapisu nie udostępnia się w sposób, o którym mowa w § 16 ust. 2.
§ 22.
1.
Za sporządzenie i przekazanie podmiotom uprawnionym kopii zapisu sporządzonej przez
organ prowadzący postępowanie pobiera się opłatę w wysokości:
1)
6 zł - za każdy przekazany nośnik w przypadku przekazania zapisu na informatycznym
nośniku danych;
2)
20 zł - za każdy przekazany nośnik, w przypadku przekazania zapisu na nośniku analogowym.
2.
Za sporządzenie i przekazanie podmiotom uprawnionym kopii zapisu sporządzonej w laboratorium
pobiera się opłatę w wysokości:
1)
100 zł powiększoną o 15 zł za każdy skopiowany informatyczny nośnik danych;
2)
100 zł powiększoną o 30 zł za każdą rozpoczętą godzinę kopii zapisu na nośniku analogowym.
3.
Za sporządzenie i przekazanie podmiotom uprawnionym kopii zapisu sporządzonej w laboratorium
w sposób, o którym mowa w § 7 ust. 3, pobiera się opłatę w wysokości 100 zł powiększoną
o 45 zł za każdą rozpoczętą godzinę kopii zapisu.
4.
Za sporządzenie i przekazanie podmiotom uprawnionym kopii zapisu obrazu utrwalonego
w formie odbitek pozytywowych zdjęć fotograficznych i dźwięku, pobiera się opłatę
za przekazanie zapisu dźwięku określoną zgodnie z ust. 1-3 powiększoną o 1 zł za każdą
przekazaną odbitkę.
§ 23.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.2)Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości
z dnia 14 września 2012 r. w sprawie rodzaju urządzeń i środków technicznych służących
do utrwalania obrazu lub dźwięku dla celów procesowych oraz sposobu przechowywania,
odtwarzania i kopiowania zapisów (Dz. U. poz. 1090), które traci moc z dniem 31 grudnia
2015 r. na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. poz. 1334).
1)
Zmiany tekstu wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz.
931, z 2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027,
z 2001 r. Nr 98, poz. 1071 i Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, z 2003 r.
Nr 17, poz. 155, Nr 111, poz. 1061 i Nr 130, poz. 1188, z 2004 r. Nr 51, poz. 514,
Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 240, poz. 2405 i Nr 264, poz. 2641, z 2005 r.
Nr 10, poz. 70, Nr 48, poz. 461, Nr 77, poz. 680, Nr 96, poz. 821, Nr 141, poz. 1181,
Nr 143, poz. 1203, Nr 163, poz. 1363, Nr 169, poz. 1416 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r.
Nr 15, poz. 118, Nr 66, poz. 467, Nr 95, poz. 659, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 141,
poz. 1009 i 1013, Nr 167, poz. 1192 i Nr 226, poz. 1647 i 1648, z 2007 r. Nr 20, poz.
116, Nr 64, poz. 432, Nr 80, poz. 539, Nr 89, poz. 589, Nr 99, poz. 664, Nr 112, poz.
766, Nr 123, poz. 849 i Nr 128, poz. 903, z 2008 r. Nr 27, poz. 162, Nr 100, poz.
648, Nr 107, poz. 686, Nr 123, poz. 802, Nr 182, poz. 1133, Nr 208, poz. 1308, Nr
214, poz. 1344, Nr 225, poz. 1485, Nr 234, poz. 1571 i Nr 237, poz. 1651, z 2009 r.
Nr 8, poz. 39, Nr 20, poz. 104, Nr 28, poz. 171, Nr 68, poz. 585, Nr 85, poz. 716,
Nr 127, poz. 1051, Nr 144, poz. 1178, Nr 168, poz. 1323, Nr 178, poz. 1375, Nr 190,
poz. 1474 i Nr 206, poz. 1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 98, poz. 626, Nr 106, poz.
669, Nr 122, poz. 826, Nr 125, poz. 842, Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307, z
2011 r. Nr 48, poz. 245 i 246, Nr 53, poz. 273, Nr 112, poz. 654, Nr 117, poz. 678,
Nr 142, poz. 829, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 240, poz. 1430, 1431 i
1438 i Nr 279, poz. 1645, z 2012 r. poz. 886, 1091, 1101, 1327, 1426, 1447 i 1529,
z 2013 r. poz. 480, 765, 849, 1247, 1262, 1282 i 1650, z 2014 r. poz. 85, 384, 694,
1375 i 1556 oraz z 2015 r. poz. 21, 290, 396, 1185, 1186, 1334, 1788 i 1855.
2)
Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości
z dnia 14 września 2012 r. w sprawie rodzaju urządzeń i środków technicznych służących
do utrwalania obrazu lub dźwięku dla celów procesowych oraz sposobu przechowywania,
odtwarzania i kopiowania zapisów (Dz. U. poz. 1090), które traci moc z dniem 31 grudnia
2015 r. na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. poz. 1334).