Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 27 listopada 2015 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych
Spis treści
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych ,
2)
ustawą z dnia 13 lipca 2012 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej
oraz niektórych innych ustaw ,
3)
ustawą z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ,
4)
ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego ,
5)
ustawą z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych,
ustawy o grobach i cmentarzach wojennych oraz ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej
- Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu ,
6)
ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 27 listopada 2015 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 2 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
2)
art. 63 ustawy z dnia 13 lipca 2012 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 63.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r., z wyjątkiem art. 54 ust. 2, art.
55 ust. 2 oraz art. 57 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu
ogłoszenia.
”
;
3)
odnośnika nr 1 oraz art. 522 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia:
1)
dyrektywy Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji
o wydalaniu obywateli państw trzecich ;
2)
dyrektywy Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art.
26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. ;
3)
dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin ;
4)
dyrektywy Rady 2003/110/UE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach
tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną ;
5)
dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli
państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi ;
6)
dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego
wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej
byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z
właściwymi organami ;
7)
dyrektywy Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania
obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej,
szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie ;
8)
dyrektywy Rady 2005/71/WE z dnia 12 października 2005 r. w sprawie szczególnej procedury
przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych ;
9)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w
sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu
do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich ;
10)
dyrektywy Rady 2009/50/WE z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu
obywateli państw trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji ;
11)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. przewidującej
minimalne normy w odniesieniu do kar i środków stosowanych wobec pracodawców zatrudniających
nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich ;
12)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie
zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującej
decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW ;
13)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/51/UE z dnia 11 maja 2011 r. zmieniającej
dyrektywę Rady 2003/109/WE w celu rozszerzenia jej zakresu na osoby objęte ochroną
międzynarodową (Tekst mający znaczenie dla EOG) ;
14)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie
norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako
beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących
się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony ;
15)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie
procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt
i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw
dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim .
”
„
Art. 522.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2014 r., z wyjątkiem art. 470 pkt 3 lit. a w
zakresie art. 3a pkt 3, art. 470 pkt 3 lit. b oraz art. 470 pkt 4, 5 i 11-16, które
wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
4)
art. 149 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego , który stanowi:
„
Art. 149.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2015 r., z wyjątkiem:
1)
art. 47 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.;
2)
art. 53 ust. 2 i 3, art. 54 ust. 4 i 5, art. 114 w zakresie dodawanych w art. 11 ust.
3a-3e i ust. 4c oraz art. 123, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.
”
;
5)
art. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych,
ustawy o grobach i cmentarzach wojennych oraz ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej
- Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
6)
odnośnika nr 1 oraz art. 153 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne , które stanowią:
„
1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę 2004/38/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków
ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich,
zmieniającą rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającą dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG,
72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG oraz dyrektywę Rady (UE) 2015/637 z dnia 20 kwietnia 2015 r. w sprawie środków koordynacji
i współpracy mających ułatwić ochronę konsularną niereprezentowanych obywateli Unii
w państwach trzecich oraz uchylającej decyzję 95/553/WE .
”
„
Art. 153.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2015 r., z wyjątkiem art. 21 ust. 2 i 3,
art. 41, art. 42 i art. 45 ust. 3, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2018 r.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych
Art. 1.
1.
Zakładanie i rozszerzanie cmentarzy komunalnych należy do zadań własnych gminy.
2.
O założeniu lub rozszerzeniu cmentarza komunalnego decyduje rada gminy, a w miastach
na prawach powiatu rada miasta, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego 1)Obecnie państwowy inspektor sanitarny, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r.
o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412), która weszła w życie
z dniem 1 września 1985 r..
3.
Właściwe władze kościelne decydują o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza wyznaniowego,
które może nastąpić na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania
przestrzennego, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego 1)Obecnie państwowy inspektor sanitarny, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r.
o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412), która weszła w życie
z dniem 1 września 1985 r..
4.
O zamknięciu cmentarza komunalnego decyduje właściwa rada gminy lub rada miasta, po
zasięgnięciu opinii właściwego inspektora sanitarnego 1)Obecnie państwowy inspektor sanitarny, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r.
o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412), która weszła w życie
z dniem 1 września 1985 r..
5.
O zamknięciu cmentarza wyznaniowego decyduje właściwa władza kościelna, po zasięgnięciu
opinii właściwego inspektora sanitarnego 1)Obecnie państwowy inspektor sanitarny, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r.
o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412), która weszła w życie
z dniem 1 września 1985 r..
Art. 2.
1.
Utrzymanie cmentarzy komunalnych i zarządzanie nimi należy do właściwych wójtów (burmistrzów,
prezydentów miast), na których terenie cmentarz jest położony.
2.
Utrzymanie cmentarzy wyznaniowych i zarządzanie nimi należy do związków wyznaniowych.
3.
(uchylony)
Art. 3.
Cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania
przestrzennego.
Art. 4.
Cmentarze komunalne zakłada się w zasadzie na terenie każdej gminy lub miasta, jednakże
w uzasadnionych przypadkach można założyć cmentarz dla kilku gmin.
Art. 5.
1.
Cmentarze powinny znajdować się na ogrodzonym terenie, odpowiednim pod względem sanitarnym.
2.
Na każdym cmentarzu powinien być dom przedpogrzebowy lub kostnica, które służą:
1)
do składania ciał osób zmarłych do czasu ich pochowania;
2)
do wykonywania oględzin zwłok ludzkich dla celów sądowo-lekarskich, sanitarnych oraz
policyjnych;
3)
do wykonywania innych czynności związanych z chowaniem zwłok.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, jakie tereny uznaje się za odpowiednie
pod względem sanitarnym na cmentarze; rozporządzenie w szczególności powinno określać:
1)
szerokość pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów
mieszkaniowych;
2)
odległość cmentarza od źródeł ujęcia wody;
3)
wymagania co do poziomu wód gruntowych na terenach przeznaczonych pod cmentarze.
Art. 6.
1.
Użycie terenu cmentarnego po zamknięciu cmentarza na inny cel nie może nastąpić przed
upływem 40 lat od dnia ostatniego pochowania zwłok na cmentarzu. Po upływie powyższego
terminu wójt (burmistrz, prezydent miasta) może wydać decyzję o użyciu terenu cmentarnego
na inny cel zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem ust.
2.
2.
Jeżeli teren cmentarny stanowi lub stanowił uprzednio własność Kościoła Katolickiego
lub innego kościoła albo związku wyznaniowego, wydanie decyzji o użyciu terenu cmentarnego
na inny cel wymaga zgody właściwej władzy tego kościoła lub związku wyznaniowego.
3.
Decyzję o użyciu terenu cmentarnego, będącego uprzednio cmentarzem wyznaniowym Kościoła
Katolickiego lub innego kościoła albo związku wyznaniowego, na inny cel wydaje się
po zasięgnięciu opinii właściwej władzy tego kościoła lub związku wyznaniowego co
do sposobu oznaczenia i upamiętnienia terenu pocmentarnego.
4.
Użycie terenu cmentarnego na inny cel jest dopuszczalne pod warunkiem zachowania znajdujących
się na jego terenie zabytków, które mogą być przeniesione w inne miejsce po uzyskaniu
pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.
5.
W przypadkach uzasadnionych szczególnymi celami publicznymi właściwy ze względu na
miejsce terenu cmentarnego organ może wystąpić do ministra właściwego do spraw wyznań religijnych 2)Obecnie minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych
i etnicznych na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 25 i art. 30 ustawy z dnia 4 września
1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 812, 1255, 1269 i
1960), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.o zwolnienie z wymogu uzyskania zgody, o której mowa w ust. 2.
6.
(uchylony)
7.
Przy zmianie przeznaczenia terenu cmentarnego szczątki zwłok znajdujące się na tym
terenie powinny być przeniesione na inny cmentarz na koszt nabywcy terenu lub nowego
jego użytkownika.
Art. 7.
1.
Grób nie może być użyty do ponownego chowania przed upływem lat 20.
2.
Po upływie lat 20 ponowne użycie grobu do chowania nie może nastąpić, jeżeli jakakolwiek
osoba zgłosi zastrzeżenie przeciw temu i uiści opłatę, przewidzianą za pochowanie
zwłok. Zastrzeżenie to ma skutek na dalszych lat 20 i może być odnowione.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do chowania zwłok w grobach murowanych przeznaczonych
do pomieszczenia zwłok więcej niż jednej osoby, a także do chowania urn zawierających
szczątki ludzkie powstałe w wyniku spopielenia zwłok.
4.
Dozwolone są umowy, przedłużające termin, przed upływem którego nie wolno użyć grobu
do ponownego pochowania.
5.
Niezależnie od powyższych przepisów jest wzbronione użycie do ponownego pochowania
grobów, mających wartość pamiątek historycznych (ze względu na swą dawność lub osoby,
które są w nich pochowane, lub zdarzenia, z którymi mają związek) albo wartość artystyczną.
6.
W istniejących grobach murowanych dopuszcza się chowanie zwłok osób zmarłych w ciągu
20 lat po wydaniu decyzji o zamknięciu cmentarza. Przy zmianie przeznaczenia terenu
cmentarnego przepis art. 6 ust. 43)Stosownie do art. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o zmianie ustawy
o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. Nr 64, poz. 271), która weszła w życie z
dniem 18 lipca 1991 r., dawny przepis art. 6 ust. 4 otrzymał numerację art. 6 ust.
7.ma zastosowanie również do zwłok pochowanych w tym dwudziestoletnim okresie.
Art. 8.
14)W brzmieniu ustalonym przez art. 114 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. poz. 1741 i 1888), która weszła w życie z dniem 1 marca 2015 r..
Przyjęcie zwłok do pochowania na cmentarz następuje po przedstawieniu dokumentów określonych
w art. 11 ust. 4b i 9.
2.
W miejscowościach, w których nie ma cmentarzy komunalnych, zarząd cmentarza wyznaniowego
jest obowiązany umożliwić pochowanie na tym cmentarzu, bez jakiejkolwiek dyskryminacji,
osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących.
3.
Zarząd cmentarza wyznaniowego nie może odmówić pochowania zwłok osób, które posiadają
nabyte prawo do pochówku w określonym miejscu tego cmentarza.
4.
Prawo to służy, obok osoby określonej w ust. 3, także jej bliskim, to jest małżonkowi,
wstępnym, zstępnym, rodzeństwu i przysposobionym.
5.
Zwłoki osób, o których mowa w ust. 3 i 4, powinny być przez zarząd cmentarza traktowane
na równi ze zwłokami osób należących do wyznania, do którego należy cmentarz, a w
szczególności pod względem wyznaczenia miejsca pochowania, właściwego ceremoniału
pogrzebowego i wznoszenia stosownych nagrobków.
Art. 9.
1.
Zwłoki osób zmarłych nie mogą być chowane przed upływem 24 godzin od chwili zgonu
z wyjątkiem określonym w ust. 3.
2.
Najpóźniej po upływie 72 godzin od chwili zgonu zwłoki powinny być usunięte z mieszkania
celem pochowania lub w razie odroczenia terminu pochowania - złożone w domu przedpogrzebowym
lub kostnicy do czasu pochowania.
3.
Zwłoki osób zmarłych na niektóre choroby zakaźne powinny być natychmiast po stwierdzeniu
zgonu usunięte z mieszkania i pochowane na najbliższym cmentarzu w ciągu 24 godzin
od chwili zgonu.
3a.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz chorób
zakaźnych, o których mowa w ust. 3, ze szczególnym uwzględnieniem chorób zakaźnych
występujących w krajach tropikalnych.
4.
Wyjątki od terminów określonych w ust. 2 mogą być czynione jedynie po utrwaleniu zwłok
za zezwoleniem właściwego miejscowo inspektora sanitarnego 1)Obecnie państwowy inspektor sanitarny, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r.
o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412), która weszła w życie
z dniem 1 września 1985 r..
5.
Od chwili zgonu aż do pochowania zwłoki powinny być przechowywane w taki sposób, aby
nie mogły powodować szkodliwego wpływu na otoczenie.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób przechowywania
zwłok i szczątków, uwzględniając:
1)
wymagania sanitarne, jakim powinna odpowiadać powierzchnia grzebalna cmentarza,
2)
wymagania sanitarne, jakim powinny odpowiadać dom przedpogrzebowy lub kostnica na
terenie cmentarza,
3)
warunki i sposób przechowywania zwłok i szczątków,
4)
warunki sanitarne przeprowadzania ekshumacji
- mając na uwadze zapewnienie poszanowania zwłok i szczątków oraz bezpieczeństwo sanitarne.
Art. 10.
1.
Prawo pochowania zwłok ludzkich ma najbliższa pozostała rodzina osoby zmarłej, a mianowicie:
1)
pozostały małżonek(ka);
2)
krewni zstępni;
3)
krewni wstępni;
4)
krewni boczni do 4 stopnia pokrewieństwa;
5)
powinowaci w linii prostej do 1 stopnia.
Prawo pochowania zwłok osób wojskowych zmarłych w czynnej służbie wojskowej przysługuje
właściwym organom wojskowym w myśl przepisów wojskowych. Prawo pochowania zwłok osób
zasłużonych wobec Państwa i społeczeństwa przysługuje organom państwowym, instytucjom
i organizacjom społecznym. Prawo pochowania zwłok przysługuje również osobom, które
do tego dobrowolnie się zobowiążą.
2.
Zwłoki niepochowane przez podmioty wymienione w ust. 1 mogą być przekazane do celów
naukowych publicznej uczelni medycznej lub publicznej uczelni prowadzącej działalność
dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych. Decyzję w sprawie przekazania
zwłok do celów naukowych wydaje, na wniosek uczelni, właściwy starosta.
2a.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki
przekazywania zwłok do celów naukowych, w tym:
1)
warunki uzasadniające przekazanie zwłok do celów naukowych w przypadkach, o których
mowa w ust. 2,
2)
tryb przekazywania zwłok,
3)
sposób ponoszenia kosztów transportu zwłok
- kierując się koniecznością zachowania godności należnej zmarłemu oraz bezpieczeństwem
sanitarnym.
3.
Zwłoki niepochowane przez podmioty, o których mowa w ust. 1, albo nieprzekazane publicznej
uczelni medycznej albo publicznej uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą
w dziedzinie nauk medycznych są chowane przez gminę właściwą ze względu na miejsce
zgonu, a w przypadku osób pozbawionych wolności zmarłych w zakładach karnych lub aresztach
śledczych - przez dany zakład karny lub areszt śledczy, z wyjątkiem zwłok osób, które
uwolniły się z zakładu karnego lub aresztu śledczego, oraz osób, które przebywały
poza terenem zakładu karnego lub aresztu śledczego, w szczególności w trakcie korzystania
z zezwolenia na czasowe opuszczenie tego zakładu lub aresztu bez dozoru lub asysty
funkcjonariusza Służby Więziennej.
4.
Obowiązek pochowania zwłok, określony w ust. 3, nie wyklucza żądania zwrotu kosztów
na podstawie innych ustaw.
5.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania ze
zwłokami osób pozbawionych wolności zmarłych w zakładach karnych i aresztach śledczych,
uwzględniając w szczególności powiadamianie osób, o których mowa w ust. 1, o zgonie,
sposób tego powiadamiania, wskazanie podmiotów wydających zgodę na pochowanie zwłok,
tryb postępowania ze zwłokami, które nie zostaną odebrane, oraz sposób ponoszenia
kosztów pochówku zleconego przez zakład karny i areszt śledczy, kierując się koniecznością
zachowania godności należnej zmarłemu i bezpieczeństwem sanitarnym.
5a5)W brzmieniu ustalonym przez art. 467 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650), która weszła w życie z dniem 1 maja 2014 r..
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, postępowanie
ze zwłokami cudzoziemców umieszczonych w strzeżonym ośrodku lub przebywających w areszcie
dla cudzoziemców, w szczególności sposób powiadamiania osób, o których mowa w ust.
1, o zgonie cudzoziemca, podmioty wydające zgodę na pochowanie zwłok, tryb postępowania
ze zwłokami, które nie zostaną odebrane, oraz sposób ponoszenia kosztów pochówku zleconego
przez strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców, kierując się koniecznością zachowania
godności należnej zmarłemu i bezpieczeństwem sanitarnym.
6.
Zwłoki do celów naukowych mogą być również przekazane uczelni, o której mowa w ust.
2, na podstawie pisemnego oświadczenia osoby, która pragnie przekazać swoje zwłoki
tej uczelni.
7.
Koszty transportu zwłok w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 6, ponosi uczelnia.
Art. 11.
1.
Zgon i jego przyczyna powinny być ustalone przez lekarza, leczącego chorego w ostatniej
chorobie.
2.
W razie niemożności dopełnienia przepisu ust. 1, stwierdzenie zgonu i jego przyczyny
powinno nastąpić w drodze oględzin, dokonywanych przez lekarza lub w razie jego braku
przez inną osobę, powołaną do tej czynności przez właściwego starostę przy czym koszty
tych oględzin i wystawionego świadectwa nie mogą obciążać rodziny zmarłego.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi w drodze rozporządzenia:
1)
sposób dokonywania oględzin oraz kwalifikacje osób, które z braku lekarzy mogą być
powoływane do wykonania oględzin;
2)
zasady wzywania lekarzy, o których mowa w ust. 2, w celu stwierdzenia zgonu i jego
przyczyny;
3)
w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych zasady pokrywania
wydatków związanych z wykonywaniem oględzin.
3a6)Dodany przez art. 114 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2018 r..
Karta zgonu składa się z trzech części przeznaczonych:
1)
do zarejestrowania zgonu;
2)
dla administracji cmentarza;
3)
dla potrzeb statystyki publicznej.
3b6)Dodany przez art. 114 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2018 r..
Karta zgonu w części przeznaczonej do zarejestrowania zgonu zawiera, jeżeli są znane:
1)
nazwisko, nazwisko rodowe, imię (imiona) osoby zmarłej, numer Powszechnego Elektronicznego
Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), a w przypadku jego braku - rodzaj i numer dokumentu
stwierdzającego tożsamość;
2)
datę, godzinę i miejsce zgonu albo datę, godzinę i miejsce znalezienia zwłok;
3)
datę oraz miejsce urodzenia osoby zmarłej;
4)
płeć osoby zmarłej.
3c6)Dodany przez art. 114 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2018 r..
Karta zgonu w części przeznaczonej dla administracji cmentarza w celu pochowania zwłok
zawiera:
1)
nazwisko, nazwisko rodowe i imię (imiona) osoby zmarłej;
2)
stan cywilny osoby zmarłej;
3)
datę i miejsce zgonu;
4)
datę i miejsce urodzenia osoby zmarłej;
5)
imiona i nazwiska rodziców osoby zmarłej;
6)
informację, czy zgon nastąpił w wyniku choroby zakaźnej;
7)
adnotację o zarejestrowaniu zgonu lub zgłoszeniu zgonu.
3d6)Dodany przez art. 114 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2018 r..
Karta zgonu w części przeznaczonej dla potrzeb statystyki publicznej zawiera:
1)
miejsce zamieszkania zmarłego, w tym okres przebywania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na obszarze danej gminy, o ile są znane;
2)
wykształcenie zmarłego;
3)
informacje o zgonie, w tym przyczynę zgonu, oraz o osobie stwierdzającej przyczynę
zgonu, a w przypadku dziecka do roku życia:
a)
godzinę urodzenia,
b)
informacje o stanie jego zdrowia: długość, ciężar ciała, punkty w skali Apgar,
c)
informacje o ciąży i porodzie: okres trwania ciąży, wielorakość porodu, liczbę dzieci
urodzonych przez matkę.
3e6)Dodany przez art. 114 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2018 r..
Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, przetwarzają i przekazują, dla potrzeb statystyki
publicznej, dane zawarte w karcie zgonu w części, o której mowa w ust. 3d, służbom
statystyki publicznej.
47)W brzmieniu ustalonym przez art. 114 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Osoby wymienione w ust. 1 i 2 stwierdzają zgon i jego przyczyny, a następnie wypełniają
wydawaną w tym celu kartę zgonu. Karta zgonu jest wydawana podmiotom, o których mowa
w art. 10 ust. 1 i 3, w jednym egzemplarzu.
4a7)W brzmieniu ustalonym przez art. 114 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Podmiot, któremu zostanie wydana karta zgonu, przedkłada ją kierownikowi urzędu stanu
cywilnego, który uzupełnia ją wraz z adnotacją o zarejestrowaniu zgonu w rejestrze
stanu cywilnego lub adnotacją o zgłoszeniu zgonu, jeżeli z powodu niedostępności rejestru
nie jest możliwe zarejestrowanie zgonu w dniu jego zgłoszenia.
4b8)Dodany przez art. 114 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Podmiot, któremu została wydana karta zgonu, przekazuje część karty zgonu, zawierającą
nazwisko, nazwisko rodowe, imię (imiona) osoby zmarłej, stan cywilny osoby zmarłej,
datę i miejsce zgonu, datę i miejsce urodzenia osoby zmarłej, imiona i nazwiska rodziców
osoby zmarłej, informację, czy zgon nastąpił w wyniku choroby zakaźnej, oraz zawierającą
adnotację o zarejestrowaniu zgonu lub zgłoszeniu zgonu, administracji cmentarza w
celu pochowania zwłok.
4c9)Dodany przez art. 114 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2018 r..
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych
określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty zgonu, w tym sporządzanej w formie dokumentu
elektronicznego oraz sposób jej wypełnienia, uwzględniając zakres danych konieczny
do sporządzenia aktu zgonu i do umożliwienia pochówku osoby zmarłej oraz zakres danych
wymaganych dla potrzeb statystyki publicznej.
5a11)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. Nr 144, poz. 853), która weszła w życie z dniem 14 października 2011 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 114 pkt 2 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
W przypadku dziecka martwo urodzonego, bez względu na czas trwania ciąży, dla którego,
na wniosek osoby uprawnionej do pochowania, o której mowa w art. 10 ust. 1, sporządzono
kartę zgonu, w celu pochowania zwłok nie jest wymagana adnotacja urzędu stanu cywilnego
o zarejestrowaniu zgonu.
5b12)Dodany przez art. 114 pkt 2 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Jeżeli w związku z niedostępnością rejestru stanu cywilnego zgon nie został zarejestrowany
w dniu jego zgłoszenia, zgłaszający zgon składa administracji cmentarza, niezwłocznie
po otrzymaniu, odpis skrócony aktu zgonu lub odpis zupełny aktu zgonu osoby o nieustalonej
tożsamości.
6.
Pochowanie zwłok lub przekazanie ich publicznej uczelni medycznej albo publicznej
uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych
wymaga uprzedniego stwierdzenia zgonu i jego przyczyn w karcie zgonu zawierającej
adnotację urzędu stanu cywilnego o zarejestrowaniu zgonu.
713)W brzmieniu ustalonym przez art. 114 pkt 2 lit. g ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Lekarze stwierdzający zgon i jego przyczyny obowiązani są, dla potrzeb statystyki
publicznej, udzielać na żądanie właściwych organów wyjaśnień odnoszących się do faktu
zgonu i jego przyczyny. Jeżeli zmarły pozostawał podczas ostatniej choroby pod opieką
lekarską, wyjaśnienia powinny również dotyczyć przebiegu tej choroby. Wyjaśnienia
te stanowią tajemnicę prawnie chronioną i mogą być wykorzystywane tylko dla potrzeb
statystyki publicznej oraz w postępowaniu sądowym.
8.
Zarówno lekarz, jak i inne osoby powołane do dokonywania oględzin zwłok (ust. 1 i
2), jeżeli przy dokonaniu tej czynności powezmą pewność lub uzasadnione podejrzenie,
że przyczyną zgonu była choroba zakaźna, podlegająca obowiązkowemu zgłoszeniu, powinni
zawiadomić o tym natychmiast właściwego inspektora sanitarnego 1)Obecnie państwowy inspektor sanitarny, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r.
o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412), która weszła w życie
z dniem 1 września 1985 r.. W przypadku uzasadnionego podejrzenia, że przyczyną zgonu było przestępstwo, lekarz,
jak i inne osoby powołane do oględzin zwłok powinni zawiadomić o tym natychmiast właściwego
prokuratora lub najbliższy posterunek Policji.
9.
W przypadkach, w których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że przyczyną zgonu było
przestępstwo, na pochowanie zwłok oprócz karty zgonu wymagane jest zezwolenie prokuratora.
Art. 12.
1.
Zwłoki mogą być pochowane przez złożenie w grobach ziemnych, w grobach murowanych
lub katakumbach i zatopienie w morzu. Szczątki pochodzące ze spopielenia zwłok mogą
być przechowywane także w kolumbariach.
2.
Przenoszenie lub przewożenie zwłok w otwartych trumnach jest wzbronione.
3.
Groby ziemne, groby murowane i kolumbaria przeznaczone na składanie zwłok i szczątków
ludzkich mogą znajdować się tylko na cmentarzach.
4.
Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego
oraz mieszkalnictwa 14)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 lipca 2012 r. o zmianie
ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
951), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.; obecnie minister właściwy do
spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,
na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 1a i art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 4 września
1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 812, 1255, 1269 i
1960), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia może w drodze rozporządzenia
określić wyjątki od zasad ustalonych w niniejszym artykule oraz ustalić szczegółowy
sposób stosowania przepisów niniejszej ustawy do tych wyjątków.
Art. 13.
Zwłoki osób zmarłych lub zabitych w miejscach publicznych przewozi się przed ich pochowaniem,
na wniosek właściwego organu, do zakładu medycyny sądowej, a w razie jego braku na
obszarze powiatu - do najbliższego szpitala mającego prosektorium, celem ustalenia
przyczyny zgonu. Organizowanie tego przewozu należy do zadań powiatu.
Art. 14.
1.
Przewóz zwłok i szczątków:
1)
koleją, samolotami i statkami w granicach Rzeczypospolitej Polskiej,
2)
poza granice Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku gdy zgon nastąpił na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej
- może nastąpić po uzyskaniu pozwolenia właściwego państwowego powiatowego inspektora
sanitarnego.
2.
W przypadku przewożenia zwłok i szczątków poza granice Rzeczypospolitej Polskiej pozwolenie,
o którym mowa w ust. 1, wydaje się po uprzednim przedłożeniu wymaganych dokumentów
właściwej władzy państwa, na którego terytorium mają być one pochowane, jak również
państw, przez których terytorium mają być przewożone, stwierdzających brak przeszkód
do pochowania lub wwiezienia zwłok lub szczątków na terytorium danego państwa.
3.
Przewóz zwłok i szczątków przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić
po uzyskaniu zaświadczenia wydanego przez polskiego konsula w państwie, z którego
przewóz ten ma nastąpić, stwierdzającego brak przeszkód do wwiezienia zwłok i szczątków
na terytorium innego państwa.
4.
Na sprowadzenie zwłok i szczątków z zagranicy w celu ich pochowania należy uzyskać:
1)
pozwolenie starosty właściwego ze względu na miejsce, w którym zwłoki i szczątki mają
być pochowane; pozwolenie jest wydawane po porozumieniu z właściwym państwowym powiatowym
inspektorem sanitarnym;
2)
zaświadczenie polskiego konsula, wydane po przedstawieniu pozwolenia, o którym mowa
w pkt 1, stwierdzające, że zwłoki i szczątki mogą być sprowadzone na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
5.
Pozwolenia i zaświadczenia są wydawane na wniosek osób, o których mowa w art. 10 ust.
1, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia złożenia wniosku
o wydanie pozwolenia albo zaświadczenia. W przypadku zgonu na skutek choroby zakaźnej
wymienionej w wykazie, o którym mowa w art. 9 ust. 3a, pozwoleń, o których mowa w
ust. 1 i ust. 4 pkt 1, nie wydaje się przed upływem dwóch lat od dnia zgonu.
6.
Przewóz zwłok i szczątków odbywa się w warunkach zapewniających odpowiednie sanitarne
i techniczne bezpieczeństwo przewozu.
7.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych
określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb wydawania pozwoleń i zaświadczeń,
w szczególności:
1)
szczegółowy sposób i tryb postępowania w sprawach wydawania pozwoleń oraz zaświadczeń,
o których mowa w ust. 1-5,
2)
wykaz dokumentów niezbędnych do uzyskania pozwoleń oraz zaświadczeń, o których mowa
w ust. 1-5,
3)
wymagania sanitarno-techniczne, jakim powinien odpowiadać przewóz zwłok i szczątków
- uwzględniając konieczność ochrony życia i zdrowia ludzi oraz poszanowania zwłok
i szczątków.
Art. 15.
1.
Ekshumacja zwłok i szczątków może być dokonana:
1)
na umotywowaną prośbę osób uprawnionych do pochowania zwłok za zezwoleniem właściwego
inspektora sanitarnego 1)Obecnie państwowy inspektor sanitarny, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r.
o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412), która weszła w życie
z dniem 1 września 1985 r.;
2)
na zarządzenie prokuratora lub sądu;
3)
na podstawie decyzji właściwego inspektora sanitarnego 1)Obecnie państwowy inspektor sanitarny, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r.
o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412), która weszła w życie
z dniem 1 września 1985 r. w razie zajęcia terenu cmentarza na inny cel.
2.
W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 3 zwłoki i szczątki powinny być pochowane
na nowo w innym miejscu. W przypadkach wywłaszczenia terenu cmentarnego koszt ekshumacji
i przeniesienia ponosi nabywca terenu.
3.
Zwłoki osób zmarłych na choroby zakaźne, których wykaz ustala minister właściwy do
spraw zdrowia, nie mogą być ekshumowane w przypadkach przewidzianych w ust. 1 pkt
1, przed upływem 2 lat od dnia zgonu.
Art. 15a15)Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, ustawy o grobach i cmentarzach wojennych oraz ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. poz. 935), która weszła w życie z dniem 2 sierpnia 2015 r..
1.
Ekshumacja zwłok i szczątków może być dokonana na podstawie decyzji wojewody właściwego
ze względu na miejsce położenia grobu, wydanej na wniosek Prezesa Instytutu Pamięci
Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, jeżeli w wyniku
prowadzonych przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko
Narodowi Polskiemu działań ustalono lub powzięto podejrzenie, że pod istniejącym grobem
znajduje się miejsce spoczynku osób, które straciły życie wskutek walki z narzuconym
systemem lub represji totalitarnych w okresie od 1944 r. do 1956 r.
2.
Wniosek o ekshumację zawiera:
1)
dane osób pochowanych w grobie oraz miejsce usytuowania grobu, wynikające z planu
zagospodarowania cmentarza;
2)
przesłanki uzasadniające potrzebę dokonania ekshumacji;
3)
uzasadnienie.
3.
W uzasadnionych przypadkach wojewoda w decyzji może orzec również o przeniesieniu
zwłok i szczątków w inne miejsce. Przesłanki uzasadniające przeniesienie zwłok i szczątków
w inne miejsce wskazuje się we wniosku.
4.
Zwłoki i szczątki powinny być pochowane w tym samym grobie albo w innym grobie na
tym samym cmentarzu. W przypadku braku możliwości pochowania zwłok i szczątków na
tym samym cmentarzu z uwagi na brak miejsca lub zamknięcie cmentarza, zwłoki i szczątki
mogą zostać pochowane na innym cmentarzu.
5.
Stronami postępowania w sprawie ekshumacji są:
1)
Prezes Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu;
2)
osoby uprawnione do pochowania zwłok.
6.
Jeżeli na podstawie danych uzyskanych z rejestrów i ewidencji publicznych nie ma możliwości
ustalenia osób, o których mowa w ust. 5 pkt 2, wojewoda ogłasza w sposób zwyczajowo
przyjęty oraz w Biuletynie Informacji Publicznej o wszczęciu postępowania w sprawie
ekshumacji.
7.
Wydanie decyzji o ekshumacji poprzedza się, trwającymi nie dłużej niż 3 miesiące,
rokowaniami z osobami uprawnionymi do pochowania zwłok co do nowego miejsca pochówku
lub budowy albo odtworzenia nagrobka, jeżeli został złożony wniosek o przeniesienie
zwłok i szczątków. Z rokowań sporządza się protokół.
8.
Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, o którym mowa w ust. 6, nie zgłosi
się żadna z osób uprawnionych do pochowania zwłok, wojewoda określa nowe miejsce pochówku
lub budowy albo odtworzenia nagrobka.
9.
Koszt ekshumacji, przeniesienia zwłok i szczątków, wykupu nowego miejsca pochówku
oraz budowy albo odtworzenia nagrobka, odpowiadającego istniejącym, ponosi wojewoda.
Art. 16.
1.
Ciała osób zmarłych na okrętach będących na pełnym morzu powinny być pochowane przez
zatopienie w morzu zgodnie ze zwyczajami morskimi. W przypadkach, kiedy okręt może
w przeciągu 24 godzin przybyć do portu objętego programem podróży, należy zwłoki przewieźć
na ląd i tam pochować.
2.
Wyjątki od przepisów ust. 1 mogą być czynione przez kapitana okrętu z uwzględnieniem
wskazań sanitarnych i wojskowych, jeżeli chodzi o okręty wojenne lub inne używane
dla celów wojskowych.
Art. 17.
(uchylony)
Art. 18.
1.
Kto narusza przepisy niniejszej ustawy lub rozporządzeń wydanych na jej podstawie,
podlega karze aresztu lub grzywny.
2.
Orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.
Art. 19.
Przepisy niniejszej ustawy dotyczące ekshumacji i przewożenia zwłok nie odnoszą się
do archeologicznych prac wykopaliskowych, dotyczących grobów i cmentarzysk położonych
poza terenem cmentarzy objętych niniejszą ustawą.
Art. 20.
1.
Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego
oraz mieszkalnictwa 14)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 lipca 2012 r. o zmianie
ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
951), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.; obecnie minister właściwy do
spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,
na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 1a i art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 4 września
1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 812, 1255, 1269 i
1960), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania, jakie muszą spełniać cmentarze, groby i inne miejsca grzebania zwłok, z
uwzględnieniem wymagań techniczno-budowlanych:
1)
warunki, jakie musi spełniać usytuowanie terenu cmentarza;
2)
sposób ustalania powierzchni cmentarza;
3)
rodzaj powierzchni grzebalnych i wymagania, jakim musi odpowiadać ich zagospodarowanie;
4)
wymagania, jakim muszą odpowiadać inne miejsca pochówku zwłok i szczątków.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia
ewidencji grobów, a w szczególności prowadzenia ksiąg cmentarnych.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, pojęcie zwłok
w rozumieniu niniejszej ustawy, postępowanie ze zwłokami i szczątkami oraz warunki
ich ekshumacji i przewozu.
Art. 20a.
1.
Przepisy ustawy dotyczące pochówku i przewozu zwłok stosuje się odpowiednio do pochówku
i przewozu szczątków powstałych ze spopielenia zwłok.
216)W brzmieniu ustalonym przez art. 138 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne (Dz. U. poz. 1274), która weszła w życie z dniem 1 listopada 2015 r..
Do postępowania prowadzonego na podstawie niniejszej ustawy, w zakresie w niej nieuregulowanym,
stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że do postępowania w sprawie sprowadzenia zwłok i szczątków z zagranicy stosuje
się przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne .
Art. 21.
1.
Nadzór nad przestrzeganiem przepisów niniejszej ustawy oraz przepisów wykonawczych
do ustawy sprawują starostowie, wójtowie, burmistrzowie (prezydenci miast) oraz właściwi
miejscowo inspektorzy sanitarni.
217)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 14..
Ogólny nadzór nad sprawami objętymi niniejszą ustawą sprawują według właściwości ministrowie
właściwi: do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz
mieszkalnictwa 18)Obecnie minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego
oraz mieszkalnictwa, na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 1a i art. 9a ust. 1 ustawy
wymienionej jako druga w odnośniku 14. oraz do spraw zdrowia.
Art. 22.
(pominięty)
Art. 23.
Traci moc ustawa z dnia 17 marca 1932 r. o chowaniu zmarłych i stwierdzaniu przyczyny zgonu .
Art. 24.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia19)Ustawa została ogłoszona w dniu 16 lutego 1959 r..
1)
Obecnie państwowy inspektor sanitarny, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r.
o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412), która weszła w życie
z dniem 1 września 1985 r.
2)
Obecnie minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych
i etnicznych na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 25 i art. 30 ustawy z dnia 4 września
1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 812, 1255, 1269 i
1960), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.
3)
Stosownie do art. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o zmianie ustawy
o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. Nr 64, poz. 271), która weszła w życie z
dniem 18 lipca 1991 r., dawny przepis art. 6 ust. 4 otrzymał numerację art. 6 ust.
7.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 114 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. - Prawo
o aktach stanu cywilnego (Dz. U. poz. 1741 i 1888), która weszła w życie z dniem 1
marca 2015 r.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 467 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
(Dz. U. poz. 1650), która weszła w życie z dniem 1 maja 2014 r.
6)
Dodany przez art. 114 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wejdzie w
życie z dniem 1 stycznia 2018 r.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 114 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
4.
8)
Dodany przez art. 114 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
9)
Dodany przez art. 114 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wejdzie w
życie z dniem 1 stycznia 2018 r.
10)
Przez art. 114 pkt 2 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
11)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o cmentarzach
i chowaniu zmarłych (Dz. U. Nr 144, poz. 853), która weszła w życie z dniem 14 października
2011 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 114 pkt 2 lit. e ustawy, o której mowa w
odnośniku 4.
12)
Dodany przez art. 114 pkt 2 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 114 pkt 2 lit. g ustawy, o której mowa w odnośniku
4.
14)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 lipca 2012 r. o zmianie
ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz.
951), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.; obecnie minister właściwy do
spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,
na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 1a i art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 4 września
1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 812, 1255, 1269 i
1960), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.
15)
Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o cmentarzach i
chowaniu zmarłych, ustawy o grobach i cmentarzach wojennych oraz ustawy o Instytucie
Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U.
poz. 935), która weszła w życie z dniem 2 sierpnia 2015 r.
16)
W brzmieniu ustalonym przez art. 138 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne
(Dz. U. poz. 1274), która weszła w życie z dniem 1 listopada 2015 r.
17)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku
14.
18)
Obecnie minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego
oraz mieszkalnictwa, na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 1a i art. 9a ust. 1 ustawy
wymienionej jako druga w odnośniku 14.
19)
Ustawa została ogłoszona w dniu 16 lutego 1959 r.