Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowejz dnia 16 lipca 2014 r.zmieniające rozporządzenie w sprawie mianowania na stopnie wojskowe
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 76 ust. 14 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony
Rzeczypospolitej Polskiej zarządza się, co następuje:
§ 1.
W rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie mianowania
na stopnie wojskowe wprowadza się następujące zmiany:
1)
w § 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
osób niepodlegających obowiązkowi służby wojskowej, podlegających mianowaniu w przypadkach,
o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt 1-4 i ust. 8b ustawy.
”
;
2)
w § 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Żołnierza okresowej służby wojskowej skierowanego do pełnienia służby poza granicami
państwa w jednostce wojskowej, o której mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa , można mianować po powrocie do kraju na kolejny stopień wojskowy, jednak nie wyższy
niż stopień etatowy stanowiska, na które został wyznaczony przed skierowaniem.
”
;
3)
§ 17 otrzymuje brzmienie:
„
§ 17.
Na wyższy stopień wojskowy może być mianowany żołnierz, który spełnia warunki określone
w art. 76 ust. 10 ustawy oraz gdy od jego poprzedniego mianowania upłynęły co najmniej
dwa lata. Mianowanie może nastąpić na stopień nie wyższy niż stopień etatowy stanowiska
służbowego.
”
;
4)
w § 18:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy występują:
1)
przełożony żołnierza zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy kompanii (równorzędne)
- na stopień starszego szeregowego (starszego marynarza) i stopnie wojskowe w korpusie
podoficerskim;
2)
dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz odbywa okresową służbę wojskową, lub
przełożony tego dowódcy - na stopnie wojskowe w korpusie oficerskim do stopnia wojskowego
pułkownika włącznie;
3)
dowódca jednostki wojskowej, o której mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, w której żołnierz okresowej służby wojskowej pełni służbę poza granicami państwa
- na wszystkie stopnie wojskowe do stopnia wojskowego pułkownika włącznie;
4)
Minister Obrony Narodowej - na stopnie wojskowe generałów.
”
,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Wniosek o mianowanie dowódca, wymieniony w ust. 1 pkt 3, przedstawia zgodnie z drogą
służbową przełożonemu uprawnionemu do mianowania na dany stopień wojskowy za pośrednictwem
dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz odbywający okresową służbę wojskową
został wyznaczony na stanowisko służbowe w kraju.
”
;
5)
w § 36 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
„
2a.
Przed przedstawieniem wniosku dotyczącego osób, o których mowa w art. 76 ust. 8 pkt
4 ustawy, dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw
kadr może przesłać ten wniosek do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
w celu zasięgnięcia opinii.
”
;
6)
w § 37:
a)
uchyla się ust. 3 i 5,
b)
ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„
6.
Wnioski o mianowanie, o których mowa w ust. 1, przedstawia się Ministrowi Obrony Narodowej,
a w przypadku wniosków na pierwszy stopień oficerski oraz na stopnie oficerskie generałów
i admirałów - Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.
”
;
7)
po § 37 dodaje się § 37a w brzmieniu:
„
§ 37a.
1.
Z wnioskiem o pośmiertne mianowanie na wyższy stopień wojskowy żołnierza rezerwy lub
osoby niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej, w przypadku określonym w art.
76 ust. 8b ustawy, mogą wystąpić:
1)
władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających tych żołnierzy lub osoby, które brały udział
w walkach o niepodległość państwa polskiego albo miały szczególne zasługi z tytułu
działalności na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej, wobec
żołnierzy rezerwy lub osób niepodlegających obowiązkowi służby wojskowej zrzeszonych
w tych stowarzyszeniach;
2)
wojskowy komendant uzupełnień właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)
lub pobytu czasowego tego żołnierza lub osoby, trwającego ponad trzy miesiące, jeżeli
żołnierz ten lub osoba nie jest zrzeszona w podmiotach, o których mowa w pkt 1;
3)
attaché obrony (wojskowy, morski, lotniczy) w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym
w stosunku do tego żołnierza lub osoby posiadającej obywatelstwo polskie i stale zamieszkującej
za granicą w obszarze właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego.
2.
Żołnierza rezerwy lub osobę niepodlegającą obowiązkowi służby wojskowej, w przypadkach
określonych w art. 76 ust. 8b ustawy, można pośmiertnie mianować na wyższy stopień
wojskowy, jeżeli żołnierz ten lub osoba zginęli w walce o niepodległość państwa polskiego
lub w związku z tą walką albo działalnością na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej
Polskiej zostali zamordowani.
3.
Wniosek o mianowanie, o którym mowa w ust. 1, organ występujący kieruje do dyrektora
departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr.
4.
Dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr przed
przedstawieniem wniosku o mianowanie dotyczącego osób, o których mowa w art. 76 ust.
8b ustawy, przesyła wniosek do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
w celu zasięgnięcia opinii.
5.
Opinię Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dołącza się do wniosku
o mianowanie.
6.
Wnioski o mianowanie na pierwszy stopień oficerski oraz na stopnie oficerskie generałów
i admirałów przedstawia się Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.
7.
Mianowanie następuje odpowiednio decyzją Ministra Obrony Narodowej lub postanowieniem
Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
”
.
§ 2.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 1101, 1407 i 1445, z 2013 r. poz. 852 i 1355 oraz z 2014 r. poz. 619 i 773.
2)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 210, poz. 2135,
z 2009 r. Nr 79, poz. 669 i Nr 161, poz. 1278, z 2010 r. Nr 240, poz. 1601, z 2011 r.
Nr 205, poz. 1203, z 2012 r. poz. 908 oraz z 2014 r. poz. 773.