Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 5 grudnia 2014 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów
Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej
Spis treści
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego
w Rzeczypospolitej Polskiej , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy ,
2)
ustawą z dnia 26 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o gwarancjach wolności sumienia
i wyznania oraz o zmianie niektórych ustaw ,
3)
ustawą z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje
organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa ,
4)
ustawą z dnia 29 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych
ustaw ,
5)
ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej ,
6)
ustawą z dnia 14 marca 2014 r. o zasadach prowadzenia zbiórek publicznych
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 3 grudnia 2014 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 259 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy , który stanowi:
„
Art. 259.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r., z tym że przepisy art. 251-254
obowiązują nie dłużej niż przez 10 lat od dnia jej wejścia w życie.
”
;
2)
art. 15 i art. 17 ustawy z dnia 26 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o gwarancjach
wolności sumienia i wyznania oraz o zmianie niektórych ustaw , które stanowią:
„
Art. 15.
Pozostają w mocy wpisy do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych dokonane
na podstawie przepisów dotychczasowych, w szczególności nie jest wymagane uzupełnienie
listy osób zgłaszających.
”
„
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
art. 150 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje
organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa , który stanowi:
„
Art. 150.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt
2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.
2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,
art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.
a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.
”
;
4)
art. 16 ustawy z dnia 29 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 16.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
5)
odnośnika nr 2 oraz art. 221 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej , które stanowią:
„
2) Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej
niektórych aspektów organizacji czasu pracy .
”
„
Art. 221.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 2 i 3, art.
25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13, ust. 4 pkt 11 i
ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2012 r.
”
;
6)
art. 40 i art. 43 ustawy z dnia 14 marca 2014 r. o zasadach prowadzenia zbiórek publicznych , które stanowią:
„
Art. 40.
1.
Do postępowań w sprawie wydania pozwolenia na przeprowadzenie zbiórki publicznej wszczętych
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
Pozwolenia na przeprowadzenie zbiórki publicznej wydane przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy zachowują ważność przez okres, na jaki zostały udzielone, niezbędny
do realizacji celu zbiórki i przedstawienia jej wyników.
”
„
Art. 43.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej
Polskiej, zwanego dalej „Kościołem”, oraz jego sytuację prawną i majątkową.
2.
W sprawach odnoszących się do Kościoła, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie
obowiązujące przepisy prawa.
3.
Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Zarządu Kościoła.
Art. 2.
Kościół jest częścią ogólnoświatowego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego i uznaje
Generalną Konferencję Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego za najwyższą władzę w sprawach
doktrynalnych i kanonicznych.
Art. 3.
Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym Prawem Kościelnym i swobodnie wykonuje
władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami.
Rozdział 2
Osoby prawne Kościoła i ich organy
Art. 4.
1.
Organizację Kościoła określa jego Statut, uchwalany przez Zjazd Kościoła, zwany także
„Synodem Krajowym Kościoła”.
2.
Osobowość prawną posiadają:
1)
Kościół jako całość;
2)
diecezje jako terytorialne jednostki organizacyjne;
3)
Wyższe Seminarium Duchowne Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego im. Michała Beliny-Czechowskiego
w Podkowie Leśnej;
4)
Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu”;
5)
Dom Opieki „Samarytanin” w Bielsku-Białej;
6)
Ośrodek Radiowo-Telewizyjny „Głos Nadziei”;
7)
Chrześcijańska Służba Charytatywna.
3.
Organami osób prawnych wymienionych w ust. 2 są:
1)
dla Kościoła jako całości - Zjazd Kościoła, Rada Kościoła, Zarząd Kościoła i Przewodniczący
Kościoła;
2)
dla diecezji - przewodniczący diecezji;
3)
dla Seminarium, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 - rektor;
4)
dla osób prawnych, o których mowa w ust. 2 pkt 4-7 - dyrektor.
4.
W sprawach majątkowych Kościół reprezentuje jego Zarząd. Do składania oświadczeń woli
uprawnieni są dwaj członkowie Zarządu Kościoła działający łącznie, w tym Przewodniczący
lub jego zastępca.
5.
Zmiana nazwy lub siedziby osób prawnych wymienionych w ust. 2 może być dokonana przepisami
wewnątrzkościelnymi. Zmiany te, na wniosek Zarządu Kościoła, ogłasza Minister - Szef Urzędu Rady Ministrów 1)Obecnie: minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych
i etnicznych na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 25 i art. 30 pkt 1 ustawy z dnia
4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 743 i
984 oraz z 2014 r. poz. 496, 829, 915, 932 i 1533), która weszła w życie z dniem 1
kwietnia 1999 r. w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
Art. 5.
Inne kościelne jednostki organizacyjne mogą, na wniosek Zarządu Kościoła, uzyskać
osobowość prawną w drodze rozporządzenia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów 1)Obecnie: minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych
i etnicznych na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 25 i art. 30 pkt 1 ustawy z dnia
4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 743 i
984 oraz z 2014 r. poz. 496, 829, 915, 932 i 1533), która weszła w życie z dniem 1
kwietnia 1999 r..
Art. 6.
1.
Kościół samodzielnie tworzy, przekształca i znosi kościelne jednostki organizacyjne,
w tym także posiadające osobowość prawną.
2.
O faktach wymienionych w ust. 1 Zarząd Kościoła powiadamia niezwłocznie Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów 1)Obecnie: minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych
i etnicznych na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 25 i art. 30 pkt 1 ustawy z dnia
4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 743 i
984 oraz z 2014 r. poz. 496, 829, 915, 932 i 1533), która weszła w życie z dniem 1
kwietnia 1999 r..
3.
Nowo utworzone diecezje Kościoła nabywają osobowość prawną z chwilą powiadomienia
Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów 1)Obecnie: minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych
i etnicznych na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 25 i art. 30 pkt 1 ustawy z dnia
4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 743 i
984 oraz z 2014 r. poz. 496, 829, 915, 932 i 1533), która weszła w życie z dniem 1
kwietnia 1999 r.. Odpis powiadomienia, z umieszczonym na nim potwierdzeniem odbioru, jest dowodem
uzyskania osobowości prawnej.
4.
Powiadomienie, o którym mowa w ust. 2 i 3, powinno zawierać nazwę i siedzibę kościelnej
osoby prawnej, a w odniesieniu do diecezji - także ich zasięg terytorialny.
5.
Odpowiednie powiadomienie następuje również w przypadku powołania lub odwołania osób
sprawujących funkcję organu lub członka organu osoby prawnej, uprawnionych do składania
w imieniu osób prawnych oświadczeń woli. Powiadomienie obejmuje imię i nazwisko, obywatelstwo
oraz miejsce zamieszkania.
Art. 72)W brzmieniu ustalonym przez art. 142 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r..
Kościelne wydawnictwa, zakłady charytatywno-opiekuńcze, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze,
a także zakłady gospodarcze nieposiadające osobowości prawnej, działają w ramach tych
kościelnych osób prawnych, które je powołały. W ramach tych kościelnych osób prawnych
wykonywana może być także działalność lecznicza w rozumieniu przepisów o działalności
leczniczej.
Art. 8.
Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.
Rozdział 3
Działalność Kościoła
Art. 9.
Kościół swobodnie pełni swoją misję i sprawuje kult publiczny.
Art. 10.
1.
Kult publiczny odbywa się w obiektach i na gruntach Kościoła, w pomieszczeniach służących
katechizacji lub organizacjom kościelnym oraz w miejscach udostępnionych na ten cel
przez osoby upoważnione do dysponowania nimi.
2.
Nabożeństwa połączone z obrzędem chrztu odbywające się przy otwartych akwenach nie
wymagają zgłoszenia.
33)W brzmieniu ustalonym przez art. 104 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1999 r..
Organizowanie imprez o charakterze religijnym na drogach publicznych wymaga uzgodnienia,
w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami administracji rządowej
lub samorządowej.
4.
Przepisu ust. 3 nie stosuje się do konduktów pogrzebowych odbywających się stosownie
do miejscowego zwyczaju.
5.
Religijne uroczystości pogrzebowe i żałobne mogą być sprawowane na cmentarzach komunalnych
przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.
Art. 10a4)Dodany przez art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1998 r. Nr 59, poz. 375), która weszła w życie z dniem 30 maja 1998 r..
1.
Małżeństwo zawarte w formie przewidzianej Prawem Kościelnym wywołuje skutki cywilne,
jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.
2.
Osobę duchowną, przed którą składa się oświadczenia o zawarciu małżeństwa, określa
Prawo Kościelne.
Art. 11.
1.
Świętem adwentystycznym jest sobota.
2.
Wierni Kościoła mają prawo do zwolnienia od pracy i nauki na czas święta adwentystycznego,
to jest od zachodu słońca w piątek do zachodu słońca w sobotę.
3.
Na prośbę pracownika złożoną na początku okresu zatrudnienia lub w jego trakcie, nie
później jednak niż 7 dni przed dniem zwolnienia, zakład pracy ustala dla niego indywidualny
rozkład czasu pracy. Przepis ten stosuje się odpowiednio do uczniów i studentów, z
tym że szkoły udzielając zwolnień od nauki określają sposób wyrównania zaległości
dydaktycznych spowodowanych zwolnieniem.
Art. 12.
1.
Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii w szkołach publicznych na zasadach i
w trybie przewidzianych w odrębnych przepisach.
Art. 13.
1.
Kościelne osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki oświatowo-wychowawcze
i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Mają one
charakter adwentystyczny i podlegają władzy kościelnej.
2.
Do nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i innych placówkach
oświatowo-wychowawczych i oświatowo-opiekuńczych, a także seminariach teologicznych
i instytutach misyjnych prowadzonych przez Kościół, o których mowa w art. 14 ust.
1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące uprawnień nauczycieli, wychowawców oraz
pracowników zatrudnionych w szkołach i placówkach publicznych.
36)W brzmieniu ustalonym przez art. 142 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia opieki zdrowotnej
finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego
transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.
Art. 14.
1.
Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia seminariów teologicznych, zwanych także
seminariami duchownymi, oraz instytutów misyjnych, w których kształci według własnego
programu kandydatów na duchownych oraz osoby świeckie przygotowujące się do realizacji
misji Kościoła.
2.
Wyższe Seminarium Duchowne Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego im. Michała Beliny-Czechowskiego
w Podkowie Leśnej jest wyższą szkołą teologiczną uprawnioną do nadawania absolwentom
tytułu zawodowego licencjata teologii adwentystycznej. Tytuł ten jest równoważny z
tytułem zawodowym licencjata nadawanym przez państwowe szkoły wyższe.
Art. 15.
1.
Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia szkół wyższych. Status prawny tych szkół,
a także tryb i zakres uznawania przez Państwo stopni i tytułów nadawanych przez te
szkoły regulują umowy między Ministrem Edukacji Narodowej 7)Obecnie: ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego na podstawie art. 4 ust.
1 i art. 5 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.a Zarządem Kościoła.
28)W brzmieniu ustalonym przez art. 142 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 14 ust. 2, przysługują świadczenia
opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy
środkami publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami uczelni publicznych.
3.
Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art.
14 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami uczelni publicznych świadczenia:9)Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 142 pkt 3 lit. b tiret
pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
110)W brzmieniu ustalonym przez art. 142 pkt 3 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych;
2)
ubezpieczenia społecznego oraz
3)
zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin 11)Obecnie: emerytury i renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 192
i art. 195 pkt 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440, 1717 i 1734 oraz z 2014 r. poz.
496, 567, 683, 684 i 1682)..
Nauczycielom przysługują ponadto ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego
transportu zbiorowego na równi z nauczycielami akademickimi.
4.
Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej Akademii
Teologicznej w Warszawie w zakresie teologii adwentystycznej, w ramach samodzielnej
jednostki naukowo-dydaktycznej utworzonej zgodnie z ustawą o szkolnictwie wyższym.
Art. 16.
1.
Studenci teologii otrzymują na czas studiów odroczenie odbywania zasadniczej służby
wojskowej, zaś w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny mogą być przeznaczeni,
stosownie do potrzeb sił zbrojnych, do służby sanitarnej lub służby w oddziałach obrony
cywilnej.
2.
Nie powołuje się absolwentów studiów, o których mowa w ust. 1, do odbywania przeszkolenia
wojskowego w okresie przygotowań do uzyskania misji kanonicznej w ciągu 2 lat od zakończenia
studiów.
3.
Duchowni po otrzymaniu misji kanonicznej przenoszeni są do rezerwy i nie odbywają
ćwiczeń w czasie pokoju. W razie ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny mogą być
oni powoływani jedynie do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych.
4.
W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu
z Zarządem Kościoła, zapewniają pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności
niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.
Art. 17.
1.
Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość swobodnego uczestniczenia
w praktykach religijnych w soboty, w rozumieniu przepisu art. 11 ust. 2, oraz w dni
świąteczne Kościoła będące dniami ustawowo wolnymi od pracy, jeżeli nie koliduje to
z ważnymi obowiązkami służbowymi.
2.
Opiekę duszpasterską na terenie jednostek wojskowych dla żołnierzy, o których mowa
w ust. 1, zapewniają duchowni Kościoła w terminach i na zasadach uzgodnionych z dowódcą
jednostki.
3.
Duchownych, o których mowa w ust. 2, wyznacza Zarząd Kościoła w porozumieniu z Ministrem
Obrony Narodowej.
Art. 1812)Z dniem 1 września 1998 r. utraciły moc przepisy o stosunku Państwa do Kościołów, dotyczące wykonywania praktyk religijnych osób skazanych i tymczasowo aresztowanych na podstawie art. 257 § 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 i Nr 160, poz. 1083)..
1.
Wiernym przebywającym w szpitalach, prewentoriach i sanatoriach, w domach pomocy społecznej
i w zakładach karnych oraz osobom tymczasowo aresztowanym i nieletnim przebywającym
w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich - zapewnia się prawo do praktyk
religijnych, w tym świętowania soboty i przestrzegania zasad dietetycznych.
2.
Przepis ust. 1 ma również zastosowanie do dzieci i młodzieży korzystających z zorganizowanych
form wypoczynku.
3.
W celu zaspokojenia potrzeb, o których mowa w ust. 1 i 2, władze kościelne mogą wyznaczyć
kapelanów dla zakładów prowadzonych przez administrację rządową oraz samorządową.
4.
W celu umożliwienia udziału chorych i podopiecznych w nabożeństwach lub zbiorowych
posługach religijnych, kierownicy właściwych zakładów prowadzonych przez administrację
rządową oraz samorządową udostępnią odpowiednie pomieszczenia.
5.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej 13)Obecnie: minister właściwy do spraw zdrowia na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt
28 i art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 1, oraz minister właściwy
do spraw zabezpieczenia społecznego na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 2 i art.
31 ust. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1., Minister Edukacji Narodowej 14)Obecnie: minister właściwy do spraw oświaty i wychowania na podstawie art. 4 ust.
1, art. 5 pkt 15 i art. 20 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. oraz Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z Zarządem Kościoła, w drodze rozporządzenia,
określą zasady organizowania wykonywania praktyk religijnych właściwych dla wyznania
adwentystycznego osobom przebywającym w szpitalach, prewentoriach i sanatoriach, w
domach pomocy społecznej i w zakładach karnych oraz osobom tymczasowo aresztowanym
i nieletnim przebywającym w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich, a
także dzieciom i młodzieży korzystającym z zorganizowanego wypoczynku.
Art. 19.
1.
Kościół ma prawo tworzenia organizacji prowadzących działalność o charakterze religijnym,
humanitarnym, charytatywnym, misyjnym, oświatowo-wychowawczym i kulturowym oraz na
rzecz formacji religijnej, kultu publicznego, nauki adwentystycznej, kształtowania
religijno-etycznych postaw dzieci i młodzieży, przeciwdziałania patologiom społecznym
i ich skutkom.
2.
Organizacjami adwentystycznymi są, w rozumieniu ustawy, organizacje powstałe za aprobatą
wyrażoną w uchwale Zarządu Kościoła, który zatwierdza kapelana lub asystenta kościelnego,
oraz działające w łączności z Kościołem.
3.
Do organizacji adwentystycznych stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z tym
że:
1)
Zarządowi Kościoła przysługuje prawo cofnięcia aprobaty, o której mowa w ust. 2;
2)
wystąpienie organu nadzorującego lub prokuratora do sądu z wnioskiem o rozwiązanie
stowarzyszenia wymaga uzyskania opinii Zarządu Kościoła;
3)
w przypadku likwidacji organizacji adwentystycznej - do jej majątku stosuje się odpowiednie
przepisy o majątku zlikwidowanej kościelnej osoby prawnej, chyba że statut organizacji
adwentystycznej stanowi inaczej.
Art. 20.
Kościół, jego osoby prawne i inne jednostki organizacyjne Kościoła określone w jego
Statucie mają prawo prowadzenia właściwej dla każdej z nich działalności charytatywno-opiekuńczej.
Art. 21.
Działalność charytatywno-opiekuńcza Kościoła obejmuje w szczególności:
1)
prowadzenie zakładów dla sierot, osób w podeszłym wieku lub niepełnosprawnych oraz
innych osób potrzebujących opieki;
215)W brzmieniu ustalonym przez art. 142 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
wykonywanie działalności leczniczej w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,
prowadzenie aptek, ośrodków zdrowego życia, oświaty zdrowotnej i ekologicznej oraz
przeciwdziałania patologiom społecznym;
3)
organizowanie pomocy w zakresie małżeństwa, macierzyństwa i rodziny;
4)
organizowanie pomocy sierotom, osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi i epidemiami,
ofiarom wojennym, znajdującym się w trudnym położeniu materialnym lub zdrowotnym rodzinom
i osobom, w tym pozbawionym wolności;
5)
prowadzenie żłobków, ochronek, burs i schronisk;
6)
udzielanie pomocy w zapewnianiu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującej się w
potrzebie;
7)
udzielanie pomocy materialnej młodzieży uczącej się i studiującej, a znajdującej się
w potrzebie;
8)
krzewienie idei miłości bliźnich i postaw moralno-społecznych temu sprzyjających;
9)
popularyzowanie postaw prozdrowotnych;
10)
upowszechnianie zasad chrześcijańskiego etosu pracy i ekonomiki;
11)
przekazywanie za granicę pomocy ofiarom klęsk żywiołowych i osobom znajdującym się
w szczególnej potrzebie.
Art. 22.
Środki na realizację działalności charytatywno-opiekuńczej pochodzą w szczególności
z:
1)
ofiar pieniężnych i w naturze;
2)
spadków, zapisów i darowizn krajowych i zagranicznych;
3)
dochodów z imprez i zbiórek publicznych;
4)
subwencji, dotacji i ofiar pochodzących od krajowych instytucji i przedsiębiorstw
państwowych, społecznych, wyznaniowych i prywatnych;
5)
odpłatności za usługi świadczone przez kościelne instytucje charytatywno-opiekuńcze;
6)
dochodów kościelnych osób prawnych, w tym z ich działalności gospodarczej.
Art. 23.
1.
Kościół i jego osoby prawne mają prawo budowy, rozbudowy i konserwacji obiektów sakralnych,
kościelnych oraz cmentarzy.
2.
Na wniosek kościelnej osoby prawnej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego
obejmują także inwestycje sakralne i kościelne oraz adwentystyczne cmentarze wyznaniowe.
3.
Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego16)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 104 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3., przeznaczone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na cele sakralne
i kościelne, mogą być kościelnym osobom prawnym oddawane w użytkowanie wieczyste albo
sprzedawane.
Art. 24.
Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych kościelnym osobom
prawnym pod zakłady charytatywno-opiekuńcze i punkty katechetyczne.
Art. 25.
1.
Kościół ma prawo swobodnego drukowania, wydawania i rozpowszechniania wszelkich publikacji
związanych z jego posłannictwem.
2.
Kościół ma prawo do posiadania i używania własnych środków społecznego przekazu na
podstawie odrębnych przepisów.
3.
Kościół ma prawo do emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw
oraz własnych programów religijno-moralnych i kulturalnych.
4.
Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 3, regulują umowy z właściwymi
jednostkami publicznej radiofonii i telewizji.
Art. 26.
Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji,
udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej
oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną,
a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa
kultury.
Rozdział 4
Sprawy majątkowe Kościoła
Art. 27.
Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania
mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz zarządzania
swoim majątkiem.
Art. 28.
1.
Majątek i przychody Kościoła oraz jego osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym,
z wyjątkami określonymi w ust. 2-5.
2.
Kościół i jego osoby prawne są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości
- nieruchomości lub ich części, stanowiących ich własność lub będących w ich władaniu
na podstawie innego tytułu prawnego na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części służących
do wykonywania działalności gospodarczej.
3.
Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub
ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych i ewangelistów, jeżeli:
1)
są one wpisane do rejestru zabytków;
2)
służą jako internaty przy szkołach i seminariach duchownych oraz domy duchownych-emerytów
i wdów po nich oraz ewangelistów, znajdujące się w domach kościelnych;
3)
znajdują się w budynkach zarządów diecezji i przewodniczących diecezji, sekretariatu
Przewodniczącego Kościoła i Zarządu Kościoła.
4.
Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez Kościół i jego osoby prawne w
drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od
opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są:
1)
rzeczy i prawa nieprzeznaczone do działalności gospodarczej;
2)
sprowadzone z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.
5.
Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych
są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna
osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat
od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.
6.
Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione
od opłaty sądowej, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.
Art. 2917)W brzmieniu ustalonym przez art. 9 ustawy z dnia 29 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 106, poz. 673), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2010 r..
Zwalnia się z należności celnych przywozowych towary przeznaczone na cele charytatywno-opiekuńcze
i oświatowo-wychowawcze oraz towary o charakterze kulturalnym przeznaczone na cele
kultu, przywożone dla kościelnych osób prawnych, w granicach i na warunkach określonych
w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającym wspólnotowy
system zwolnień celnych .
Art. 30.
1.
Kościół i jego osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną
działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową i oświatowo-wychowawczą oraz utrzymanie
duchownych i ewangelistów.
218)W brzmieniu ustalonym przez art. 30 ustawy z dnia 14 marca 2014 r. o zasadach prowadzenia zbiórek publicznych (Dz. U. poz. 498), która weszła w życie z dniem 18 lipca 2014 r..
Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zgłoszenia, jeżeli odbywają się w obrębie
terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych
w danej okolicy i w sposób tradycyjnie ustalony.
Art. 31.
1.
Kościół może zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się ogólnie obowiązujące
przepisy o fundacjach, ze zmianami wynikającymi z przepisów ust. 2-5.
2.
Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje Kościół
lub jego osoba prawna wskazana w statucie fundacji.
3.
W razie stwierdzonych nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją, właściwy organ zwraca
się do Kościoła wyznaczając termin nie krótszy niż trzy miesiące na spowodowanie usunięcia
nieprawidłowości. Po bezskutecznym upływie tego terminu można zastosować środki oznaczone
w przepisach o fundacjach.
4.
W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu w myśl przepisów o fundacjach,
będzie on wykonywany przez Zarząd Kościoła.
5.
Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji, o przeznaczeniu
jej majątku znajdującego się w kraju lub za granicą zadecyduje Zarząd Kościoła.
Art. 32.
W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na Kościół jako
całość.
Art. 33.
Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, Kościół prowadzi Kościelny Fundusz
Socjalny na rzecz duchownych i ich rodzin, który w rozumieniu ustawy nie jest działalnością
gospodarczą.
Rozdział 5
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 33a19)Dodany przez art. 8 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
1.
Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu
Kościoła i jego osób prawnych stają się z mocy prawa ich własnością, o ile nie narusza
to praw niepaństwowych i niesamorządowych osób trzecich; dotyczy to także obiektów
położonych na terenie miasta stołecznego Warszawy.
2.
Stwierdzenie nabycia prawa własności następuje w drodze decyzji wojewody.
3.
Nabycie własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 jest wolne od podatków
i opłat związanych z tym nabyciem, a wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych
i ich zakładanie jest wolne od opłat.
4.
Postępowanie sądowe i administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w ust.
1, ulega zawieszeniu, a sądy lub organy przekazują ich akta organowi, o którym mowa
w ust. 2.
5.
Organ, który wydał decyzję ostateczną określoną w ust. 2, zawiadamia o niej sąd lub
organ, który zawiesił postępowanie, zwracając akta sprawy. Sąd lub organ umorzy postępowanie.
Art. 34.
120)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Przywraca się Kościołowi prawo własności budynku położonego przy ul. Tureckiej nr
1 w Warszawie w stanie wolnym od obciążeń oraz roszczeń z tytułu wszelkich nakładów
poniesionych przez jej dotychczasowych użytkowników, jak również z prawem nieodpłatnego
użytkowania wieczystego części działki gruntu oznaczonej ewidencyjnie nr 100 o powierzchni
całkowitej 1432 m2 w obrębie 1-03-04, nr jednostki rejestrowej 68 w granicach objętych wykazem hipotecznym
księgi wieczystej pod nazwą „Nieruchomości w m.st. Warszawie - N. 7228” zawierającej
powierzchnię 761,95 m2.
2.
Przyznaje się Kościołowi prawo do nieruchomości zamiennej wraz z budynkiem za nieruchomość
przy ul. Górskiej nr 9 w Warszawie, przeznaczoną na budownictwo komunalne.
3.
Minister - Szef Urzędu Rady Ministrów 1)Obecnie: minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych
i etnicznych na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 25 i art. 30 pkt 1 ustawy z dnia
4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 743 i
984 oraz z 2014 r. poz. 496, 829, 915, 932 i 1533), która weszła w życie z dniem 1
kwietnia 1999 r. określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady i tryb regulacji określonych w
ust. 1 i 2.
4.
Przekazanie własności nieruchomości na podstawie ust. 1 i 2 jest wolne od podatków
i opłat, a wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych i ich zakładanie jest wolne
od opłat sądowych.
Art. 34a21)Dodany przez art. 8 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
1.
Na wniosek kościelnych osób prawnych wszczyna się postępowanie regulacyjne w przedmiocie
nieodpłatnego przekazania na własność nieruchomości lub ich części, będących uprzednio
własnością Wschodnioniemieckiego Stowarzyszenia Adwentystów Dnia Siódmego (Ostdeutsche
Verband der Gemeinschaft der Siebenten-Tags-Adventisten), reprezentowanego przez Środkowoniemieckie
Towarzystwo Nieruchomości, spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (Mitteldeutsche
Grundstücksgesellschaft mit beschränkter Haftung), w celu przywrócenia w nich kultu
religijnego, działalności oświatowo-wychowawczej, charytatywno-opiekuńczej i opiekuńczo-wychowawczej.
2.
Wnioski w sprawach, o których mowa w ust. 1, mogą być składane do dnia 31 grudnia
1998 r. na zasadach i w trybie określonych w dziale IIIa ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania .
Art. 35.
1.
Na wniosek kościelnych osób prawnych wojewoda lub inny organ wykonujący w imieniu
Skarbu Państwa prawa wynikające z własności nieruchomości albo organy jednostek samorządu
terytorialnego16)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 104 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. w zakresie swojej właściwości - mogą przekazać nieodpłatnie Kościołowi i jego osobom
prawnym własność nieruchomości lub ich części:
1)
jeżeli są one niezbędne do sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnych
osób prawnych w zakresie charytatywno-opiekuńczym lub oświatowo-wychowawczym;
2)
w celu utworzenia gospodarstwa rolnego kościelnych osób prawnych działających na Ziemiach
Zachodnich i Północnych, prowadzących działalność oświatowo-wychowawczą, opiekuńczo-wychowawczą
lub charytatywno-opiekuńczą, o powierzchni do 15 ha gruntów rolnych łącznie dla jednej
kościelnej osoby prawnej.
2.
Przepis art. 34 ust. 4 stosuje się odpowiednio.
3.
Wnioski, o których mowa w ust. 1, mogą być składane w terminie 2 lat od dnia wejścia
w życie ustawy.
Art. 36.
1.
Kościelne osoby prawne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy pozostają osobami
prawnymi w rozumieniu niniejszej ustawy.
2.
Wykaz kościelnych osób prawnych istniejących w dniu wejścia w życie ustawy określa
załącznik do ustawy.
Art. 37.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia23)Ustawa została ogłoszona w dniu 23 sierpnia 1995 r..
1)
Obecnie: minister właściwy do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych
i etnicznych na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 25 i art. 30 pkt 1 ustawy z dnia
4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 743 i
984 oraz z 2014 r. poz. 496, 829, 915, 932 i 1533), która weszła w życie z dniem 1
kwietnia 1999 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 142 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności
leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 104 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie
niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku
z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668), która weszła w życie z dniem
1 stycznia 1999 r.
4)
Dodany przez art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o gwarancjach
wolności sumienia i wyznania oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1998 r. Nr
59, poz. 375), która weszła w życie z dniem 30 maja 1998 r.
5)
Przez art. 8 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
6)
W brzmieniu ustalonym przez art. 142 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
7)
Obecnie: ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego na podstawie art. 4 ust.
1 i art. 5 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 142 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
9)
Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 142 pkt 3 lit. b tiret
pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
10)
W brzmieniu ustalonym przez art. 142 pkt 3 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 2.
11)
Obecnie: emerytury i renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 192
i art. 195 pkt 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440, 1717 i 1734 oraz z 2014 r. poz.
496, 567, 683, 684 i 1682).
12)
Z dniem 1 września 1998 r. utraciły moc przepisy o stosunku Państwa do Kościołów,
dotyczące wykonywania praktyk religijnych osób skazanych i tymczasowo aresztowanych
na podstawie art. 257 § 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny
wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 i Nr 160, poz. 1083).
13)
Obecnie: minister właściwy do spraw zdrowia na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt
28 i art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 1, oraz minister właściwy
do spraw zabezpieczenia społecznego na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 2 i art.
31 ust. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
14)
Obecnie: minister właściwy do spraw oświaty i wychowania na podstawie art. 4 ust.
1, art. 5 pkt 15 i art. 20 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 142 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
16)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 104 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
17)
W brzmieniu ustalonym przez art. 9 ustawy z dnia 29 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy
- Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 106, poz. 673), która weszła
w życie z dniem 1 lipca 2010 r.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 30 ustawy z dnia 14 marca 2014 r. o zasadach prowadzenia
zbiórek publicznych (Dz. U. poz. 498), która weszła w życie z dniem 18 lipca 2014 r.
19)
Dodany przez art. 8 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
20)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
21)
Dodany przez art. 8 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
22)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr
55, poz. 321 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 95, poz. 425, z 1993 r. Nr 7, poz. 34
oraz z 1998 r. Nr 59, poz. 375.
23)
Ustawa została ogłoszona w dniu 23 sierpnia 1995 r.
Załącznik - Wykaz osób prawnych Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej
I.
Diecezje:
Diecezja Południowa
Diecezja Wschodnia
Diecezja Zachodnia
II.
Instytucje i organizacje:
Chrześcijańska Służba Charytatywna
Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu”
Dom Opieki „Samarytanin” w Bielsku-Białej
Ośrodek Radiowo-Telewizyjny „Głos Nadziei”
III.
Seminaria:
Wyższe Seminarium Duchowne Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego im. Michała Beliny-Czechowskiego
w Podkowie Leśnej.