Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwojuz dnia 6 listopada 2014 r.w sprawie wymagań dotyczących zawartości siarki w paliwie żeglugowym 2)Przepisy niniejszego rozporządzenia dokonują w zakresie swojej regulacji wdrożenia
postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/33/UE z dnia 21 listopada
2012 r. zmieniającej dyrektywę Rady 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach
żeglugowych (Dz. Urz. UE L 327 z 27.11.2012, str. 1).
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 13f ust. 3 ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza
przez statki zarządza się, co następuje:
§ 1.
1.
Zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym poza granicami obszarów kontroli emisji
tlenków siarki (SOx) określonych w załączniku VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973 r.,
sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem uzupełniającym
sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r. oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r. , zwanej dalej „Konwencją MARPOL”, z zastrzeżeniem wyjątków w nim określonych, na
statku o polskiej przynależności nie może przekraczać:
1)
3,50% m/m;
2)
0,50% m/m od dnia 1 stycznia 2020 r.
2.
Zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym w granicach obszarów kontroli emisji
tlenków siarki (SOx) określonych w załączniku VI do Konwencji MARPOL, na statku o polskiej przynależności
nie może przekraczać:
1)
1,00% m/m do dnia 31 grudnia 2014 r.;
2)
0,10% m/m od dnia 1 stycznia 2015 r.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do paliw żeglugowych używanych na statkach
stosujących zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku siarki.
4.
Do dnia 1 stycznia 2020 r. zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym w strefach
kontroli zanieczyszczeń znajdujących się poza granicami obszarów kontroli emisji tlenków
siarki (SOx) określonych w załączniku VI do Konwencji MARPOL na statku pasażerskim o polskiej
przynależności wykonującym regularne rejsy do lub z portów państw członkowskich Unii
Europejskiej, nie może przekraczać 1,50% m/m.
5.
W przypadku stosowania zatwierdzonych metod redukcji emisji dwutlenku siarki nie jest
dozwolone używanie paliw żeglugowych o zawartości siarki przekraczającej 3,5% m/m,
chyba że stosowane zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku siarki działają w
systemach zamkniętych.
§ 2.
1.
Zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym w granicach obszarów kontroli emisji
tlenków siarki (SOx) określonych w załączniku VI do Konwencji MARPOL, na statku przebywającym w polskich
obszarach morskich nie może przekraczać:
1)
1,00% m/m do dnia 31 grudnia 2014 r;
2)
0,10% m/m od dnia 1 stycznia 2015 r.
2.
Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do paliw żeglugowych używanych na statkach stosujących
zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku siarki.
3.
W przypadku stosowania zatwierdzonych metod redukcji emisji dwutlenku siarki nie jest
dozwolone używanie paliw żeglugowych o zawartości siarki przekraczającej 3,5% m/m,
chyba że stosowane zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku siarki działają w
systemach zamkniętych.
§ 3.
1.
Zawartość siarki w oleju żeglugowym typu diesel (Marine Diesel Oil - MDO) oznaczającym
paliwo żeglugowe, którego lepkość i gęstość mieszczą się w zakresach lepkości oraz
gęstości zdefiniowanych dla klas DMB w tabeli I ISO 8217 „Produkty naftowe - Paliwa
(klasa F) - Specyfikacje paliw okrętowych”, wprowadzanym do obrotu na obszarze Rzeczypospolitej
Polskiej nie może przekraczać 1,50% m/m.
2.
Zawartość siarki w oleju napędowym żeglugowym (Marine Gas Oil - MGO) oznaczającym
paliwo żeglugowe, którego lepkość i gęstość mieszczą się w zakresach lepkości oraz
gęstości zdefiniowanych dla klas DMX, DMA i DMZ w tabeli I ISO 8217„Produkty naftowe
- Paliwa (klasa F) - Specyfikacje paliw okrętowych”, używanym lub wprowadzanym do
obrotu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie może przekraczać 0,10% m/m.
§ 4.
1.
Zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym na statku o polskiej przynależności
cumującym w porcie państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz na statku cumującym
w polskich obszarach morskich nie może przekraczać 0,10% m/m.
2.
Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do paliw żeglugowych używanych na statkach, które:
1)
zgodnie z opublikowanym rozkładem rejsów cumują w porcie krócej niż dwie godziny;
2)
podczas cumowania w porcie wyłączają wszystkie silniki i pobierają energię elektryczną
z nabrzeża;
3)
podczas cumowania w porcie stosują dla wszystkich pracujących silników zatwierdzone
metody redukcji emisji dwutlenku siarki.
§ 5.
Zawartość siarki w paliwie żeglugowym dostarczanym na statek przebywający w polskich
obszarach morskich lub używanym na statku przebywającym w polskich obszarach morskich
oznacza się w sposób określony w normie PN-EN ISO 8754 - „Ropa naftowa i produkty
podobne - Oznaczanie zawartości siarki - Rentgenowska spektrometria fluorescencyjna
z dyspersją energii”.
§ 6.
Traci moc rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie wymagań dotyczących
zawartości siarki w paliwie żeglugowym .
§ 7.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
2)
Przepisy niniejszego rozporządzenia dokonują w zakresie swojej regulacji wdrożenia
postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/33/UE z dnia 21 listopada
2012 r. zmieniającej dyrektywę Rady 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach
żeglugowych (Dz. Urz. UE L 327 z 27.11.2012, str. 1).