Rozporządzenie Ministra Środowiskaz dnia 4 listopada 2014 r.w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania
paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów 2)Niniejsze rozporządzenie w zakresie swojej regulacji wdraża następujące dyrektywy
Unii Europejskiej: 1) dyrektywę Rady 87/217/EWG z dnia 19 marca 1987 r. w sprawie
ograniczania zanieczyszczenia środowiska azbestem i zapobiegania temu zanieczyszczeniu
(Dz. Urz. WE L 85 z 28.03.1987, str. 40, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie
specjalne, rozdz. 13, t. 8, str. 269); 2) dyrektywę 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń
do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz. Urz. WE L 309 z 27.11.2001,
str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str.
299); 3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada
2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom
i ich kontrola) (Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17, z późn. zm.).
Spis treści
- Treść rozporządzenia
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Źródła spalania paliw
- Rozdział 3 - Instalacje i urządzenia spalania lub współspalania odpadów
- Rozdział 4 - Instalacje przetwarzania azbestu lub produktów zawierających azbest
- Rozdział 5 - Instalacje do produkcji dwutlenku tytanu
- Rozdział 6 - Instalacje, w których są używane rozpuszczalniki organiczne
- Rozdział 7 - Przepisy przejściowe i przepis końcowy
- Załącznik nr 1 - Standardy emisyjne dla źródła istniejącego o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW
- Załącznik nr 2 - Standardy emisyjne dla źródła istniejącego, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę lub odpowiednik takiego pozwolenia wydano przed dniem 1 lipca 1987 r., o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW oraz dla źródła istniejącego, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę lub odpowiednik takiego pozwolenia wydano przed dniem 1 lipca 1987 r., o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW - do dnia 31 grudnia 2015 r. albo, w przypadkach wskazanych w pkt IV - do terminu określonego w tym punkcie
- Załącznik nr 3 - Standardy emisyjne dla źródła istniejącego, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 30 czerwca 1987 r., jeżeli wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed dniem 27 listopada 2002 r., i które zostało oddane do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r., o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW oraz dla źródła istniejącego, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 30 czerwca 1987 r., jeżeli wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed dniem 27 listopada 2002 r., i które zostało oddane do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r., o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW - do dnia 31 grudnia 2015 r.
- Załącznik nr 4 - Standardy emisyjne dla źródła istniejącego, dla którego wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożono po dniu 26 listopada 2002 r. lub które zostało oddane do użytkowania po dniu 27 listopada 2003 r., dla źródła istniejącego będącego turbiną gazową, dla którego pozwolenie na budowę wydano po dniu 30 czerwca 2002 r. lub które zostało oddane do użytkowania po dniu 27 listopada 2003 r., oraz dla źródła istniejącego, w którym po dniu 27 listopada 2003 r. dokonano istotnej zmiany instalacji, o której mowa w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - prawo ochrony środowiska, o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW, a do dnia 31 grudnia 2015 r. także dla źródła istniejącego o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW
- Załącznik nr 5 - Standardy emisyjne dla źródła istniejącego, które zostało oddane do użytkowania przed dniem 29 marca 1990 r., dla którego prowadzący takie źródło zobowiązał się w pisemnej deklaracji, złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia do dnia 30 czerwca 2004 r., że źródło będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., a czas jego użytkowania w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. nie przekroczy 20 000 godzin
- Załącznik nr 6 - Standardy emisyjne dla źródła nowego, dla źródła, o którym mowa w § 6 ust. 5 rozporządzenia, eksploatowanego po dniu 31 grudnia 2015 r., a jeżeli przepis § 6 ust. 5 rozporządzenia stosuje się do części źródła - to dla tej części eksploatowanej po dniu 31 grudnia 2015 r. oraz dla źródła, o którym mowa w art. 146a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - prawo ochrony środowiska, eksploatowanego po dniu 31 grudnia 2023 r. lub po wykorzystaniu limitu czasu użytkowania odpowiednio 17 500 lub 32 000 godzin, mimo złożenia przez prowadzącego takie źródło pisemnej deklaracji, w terminie do dnia 1 stycznia 2014 r., że źródło będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2023 r., a czas użytkowania źródła, w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2023 r., nie przekroczy 17 500 godzin albo 32 000 godzin
- Załącznik nr 7 - Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń spalania odpadów, dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów, w przypadku gdy moc cieplna ze spalania odpadów niebezpiecznych przekracza 40% nominalnej mocy cieplnej instalacji albo urządzenia, dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów, w przypadku gdy współspalanie odpadów odbywa się w taki sposób, że głównym celem instalacji albo urządzenia nie jest wytwarzanie energii lub innych produktów, ale termiczne przekształcanie odpadów oraz dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów, w przypadku współspalania niepoddanych przeróbce zmieszanych odpadów komunalnych, z wyjątkiem odpadów innych niż niebezpieczne określonych w przepisach o klasyfikacji odpadów jako odpady o kodach 20 01 i 20 02
- Załącznik nr 8 - Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów
- Załącznik nr 9 - Procesy prowadzone w instalacjach, w których są używane rozpuszczalniki organiczne, dla których określa się standardy emisyjne
- Załącznik nr 10 - Standardy emisyjne lotnych związków organicznych
- Załącznik nr 11 - Warunek planu obniżenia emisji
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 146 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska zarządza się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
§ 1.
Rozporządzenie określa:
1)
rodzaje instalacji, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie wprowadzania
gazów lub pyłów do powietrza;
2)
rodzaje źródeł spalania paliw, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie
wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;
3)
standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla instalacji,
źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów;
4)
dla niektórych z rodzajów instalacji i źródeł spalania paliw oraz dla urządzeń spalania
lub współspalania odpadów:
a)
warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane, w tym stopień odsiarczania,
lub
b)
sposób sprawdzania dotrzymywania standardów emisyjnych, lub
c)
stałe lub przejściowe odstępstwa od standardów emisyjnych, lub
d)
warunki odstępstw, granice odstępstw lub warunki zastosowania planu obniżenia emisji,
lub
e)
sposoby postępowania w przypadku zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających
emisję, lub
f)
przypadki, w których jest wymagane wstrzymanie podawania odpadów do spalania lub współspalania
lub zatrzymanie instalacji i urządzenia spalania lub współspalania odpadów, lub
g)
wymagania lub ograniczenia w zakresie stosowania paliw, surowców lub materiałów, w
tym substancji lub mieszanin, o określonych właściwościach, cechach lub parametrach,
lub
h)
wymagania w zakresie stosowania określonych rozwiązań technicznych zapewniających
ograniczanie emisji, lub
i)
przypadki, w których prowadzący instalacje lub użytkownik urządzenia spalania lub
współspalania odpadów przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska lub ministrowi właściwemu do spraw środowiska:
− informacje o niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz o odstępstwach od standardów
emisyjnych,
− informacje lub dane dotyczące warunków lub wielkości emisji, a także działań zmierzających
do ograniczenia emisji, w tym realizacji planu obniżenia emisji, lub
j)
termin i formę przekazania informacji lub danych, o których mowa w lit. i.
§ 2.
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:
1)
kominie - rozumie się przez to strukturę zawierającą jeden lub więcej przewodów kominowych
służących do wprowadzania gazów odlotowych do powietrza;
2)
mocy cieplnej - rozumie się przez to ilość energii wprowadzanej w paliwie do źródła
spalania paliw, instalacji albo urządzenia w jednostce czasu;
3)
organie właściwym do wydania pozwolenia - rozumie się przez to organ właściwy do wydania
pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;
4)
paliwie - rozumie się przez to palną substancję stałą, ciekłą lub gazową;
5)
rozruchu i wyłączaniu - rozumie się przez to działania prowadzone w trybie przewidzianym
w tej części instrukcji obsługi źródła spalania paliw, instalacji albo urządzenia,
która określa w szczególności warunki oraz odpowiednio czas rozruchu i wyłączania
źródła spalania paliw, instalacji albo urządzenia; w przypadku źródeł spalania paliw
o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW okresy rozruchu i wyłączania ustala
się z uwzględnieniem decyzji wykonawczej Komisji z dnia 7 maja 2012 r. dotyczącej określania okresów rozruchu
i wyłączania do celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie
emisji przemysłowych ;
6)
tlenkach azotu - rozumie się przez to tlenek azotu i dwutlenek azotu w przeliczeniu
na dwutlenek azotu;
7)
źródle wielopaliwowym - rozumie się przez to źródło spalania paliw, w którym można
spalać jednocześnie albo na przemian co najmniej dwa rodzaje paliw.
§ 3.
1.
Strumień objętości gazów odlotowych wyraża się w metrach sześciennych gazów odlotowych
na godzinę odniesionych do warunków umownych temperatury 273,15 K, ciśnienia 101,3
kPa, a w przypadku procesu spalania paliw oraz spalania lub współspalania odpadów
w źródłach spalania paliw, instalacjach i urządzeniach, do których stosuje się przepisy
rozdziału 2 i 3, odniesionych także do zawartości pary wodnej nie większej niż 5 g/kg
gazów odlotowych (gaz suchy), oznaczanych jako m3u/h.
2.
Stężenie substancji w gazach odlotowych wyraża się w miligramach substancji na metr
sześcienny gazów odlotowych odniesiony do warunków umownych temperatury 273,15 K,
ciśnienia 101,3 kPa, a w przypadku procesu spalania paliw oraz spalania lub współspalania
odpadów w źródłach spalania paliw, instalacjach i urządzeniach, do których stosuje
się przepisy rozdziału 2 i 3, odniesiony także do gazu suchego, oznaczanych jako mg/m3u. Stężenie substancji w gazachodlotowych z procesu spalania paliw oraz spalania lub współspalania odpadów sprowadza
się do standardowej zawartości tlenu w gazach odlotowych i oblicza się według wzoru:
\(
E_1 = {{21 - O_1 } \over {21 - O_2 }} \times E_2
\)
gdzie:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
3.
W przypadku jednoczesnego spalania różnych paliw zawartość tlenu w gazach odlotowych,
do której odnosi się wielkość emisji substancji, ustala się jako średnią ważoną obliczoną
ze standardowych zawartości tlenu odpowiadających poszczególnym paliwom, przy czym
wagami są te wielkości, które stanowią wagi przy obliczaniu średnich ważonych wielkości
emisji substancji.
Rozdział 2
Źródła spalania paliw
§ 4.
Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:
1)
paliwie dominującym - rozumie się przez to paliwo spalane w źródle wielopaliwowym,
w którym są spalane pozostałości po destylacji i przetwarzaniu w procesie rafinacji
ropy naftowej, na potrzeby zakładu, w którym jest prowadzony ten proces, i które posiada
najwyższy standard emisyjny, a w przypadku kilku paliw mających ten sam standard emisyjny
- paliwo, w którym jest dostarczana największa część mocy do źródła wielopaliwowego;
2)
silniku Diesla - rozumie się przez to silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym pracujący
w cyklu Diesla i wykorzystujący zapłon samoczynny do spalania paliwa;
3)
silniku gazowym - rozumie się przez to silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym pracujący
w cyklu Otto i wykorzystujący zapłon iskrowy lub, w przypadku silników dwupaliwowych,
zapłon samoczynny do spalania paliwa;
4)
turbinie gazowej - rozumie się przez to wirujące urządzenie przetwarzające ciepło
w energię mechaniczną (praca), w skład którego wchodzą, w szczególności:
a)
komora spalania, w której następuje utlenianie paliwa w celu podgrzania sprężonego
czynnika roboczego,
b)
turbina, w której rozpręża się podgrzany czynnik, oddając energię wirnikowi,
c)
sprężarka;
5)
źródle istniejącym - rozumie się źródło spalania paliw, dla którego pozwolenie na
budowę wydano przed dniem 7 stycznia 2013 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia
został złożony przed tym dniem, i które zostało oddane do użytkowania nie później
niż w dniu 7 stycznia 2014 r.; przez źródło istniejące rozumie się także źródło spalania
paliw, dla którego przed dniem 1 lipca 1987 r. zamiast pierwszego pozwolenia na budowę
wydano odpowiednik takiego pozwolenia;
6)
źródle nowym - rozumie się źródło spalania paliw, dla którego pozwolenie na budowę
wydano po dniu 6 stycznia 2013 r. lub które zostało oddane do użytkowania po dniu
7 stycznia 2014 r.
§ 5.
1.
Standardy emisyjne określa się dla źródeł spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej
nie mniejszej niż 1,0 MW, zwanych dalej „źródłami”, innych niż:
1)
źródła, w których produkty spalania są wykorzystywane bezpośrednio do ogrzewania,
suszenia lub każdej innej obróbki przedmiotów lub materiałów;
2)
źródła do oczyszczania gazów odlotowych przez spalanie, które nie są eksploatowane
jako niezależne źródła;
3)
źródła do regeneracji katalizatorów w krakowaniu katalitycznym;
4)
źródła do konwersji siarkowodoru w siarkę;
5)
reaktory używane w przemyśle chemicznym;
6)
źródła do opalania baterii koksowniczych;
7)
nagrzewnice Cowpera;
8)
źródła stosowane do napędu pojazdu, statku lub statku powietrznego;
9)
turbiny gazowe i silniki gazowe usytuowane na platformach morskich;
10)
silniki Diesla;
11)
kotły odzysknicowe w instalacjach do produkcji masy celulozowej;
12)
źródła, w których są spalane lub współspalane odpady stałe inne niż biomasa lub odpady
płynne.
2.
Przez biomasę rozumie się produkty składające się z substancji roślinnych pochodzących
z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania
zawartej w nich energii, i następujące rodzaje odpadów:
1)
odpady roślinne z rolnictwa i leśnictwa;
2)
odpady roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli odzyskuje się wytwarzaną
energię cieplną;
3)
włókniste odpady roślinne z procesu produkcji pierwotnej masy celulozowej i z procesu
produkcji papieru z masy, jeżeli odpady te są spalane w miejscu produkcji, a wytwarzana
energia cieplna jest odzyskiwana;
4)
odpady korka;
5)
odpady drewna, z wyjątkiem odpadów drewna zanieczyszczonego impregnatami lub powłokami
ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, w
skład których wchodzą w szczególności odpady drewna pochodzącego z budowy, remontów
i rozbiórki obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej.
§ 6.
1.
Standardy emisyjne dla źródła istniejącego o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej
niż 50 MW określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 7-9.
2.
Standardy emisyjne dla źródła istniejącego, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę
albo odpowiednik takiego pozwolenia wydano przed dniem 1 lipca 1987 r.:
1)
o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW,
2)
o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW - do dnia 31 grudnia 2015 r. albo,
w przypadkach wskazanych w pkt IV załącznika nr 2 do rozporządzenia - do terminu określonego
w tym punkcie
- określa załącznik nr 2 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 8.
3.
Standardy emisyjne dla źródła istniejącego, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę
wydano po dniu 30 czerwca 1987 r., jeżeli wniosek o wydanie takiego pozwolenia został
złożony przed dniem 27 listopada 2002 r., i które zostało oddane do użytkowania nie
później niż w dniu 27 listopada 2003 r.:
1)
o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW,
2)
o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW - do dnia 31 grudnia 2015 r.
- określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 8.
4.
Standardy emisyjne dla źródła istniejącego:
1)
dla którego wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożono po dniu 26 listopada 2002 r.
lub które zostało oddane do użytkowania po dniu 27 listopada 2003 r.,
2)
będącego turbiną gazową, dla którego pozwolenie na budowę wydano po dniu 30 czerwca
2002 r. lub które zostało oddane do użytkowania po dniu 27 listopada 2003 r.,
3)
w którym po dniu 27 listopada 2003 r. dokonano istotnej zmiany instalacji, o której
mowa w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej „ustawą”
- o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW, a do dnia 31 grudnia 2015 r. także
dla źródła istniejącego o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW, określa
załącznik nr 4 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 8.
5.
Standardy emisyjne dla źródła istniejącego, które zostało oddane do użytkowania przed
dniem 29 marca 1990 r., dla którego prowadzący takie źródło zobowiązał się w pisemnej
deklaracji, złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia do dnia 30 czerwca
2004 r., że źródło będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., a
czas jego użytkowania w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.
nie przekroczy 20 000 godzin, określa dla tego okresu załącznik nr 5 do rozporządzenia.
6.
Standardy emisyjne dla źródła:
1)
nowego,
2)
o którym mowa w ust. 5, eksploatowanego po dniu 31 grudnia 2015 r., a jeżeli przepis
ust. 5 stosuje się do części źródła - to dla tej części eksploatowanej po dniu 31
grudnia 2015 r.,
3)
o którym mowa w art. 146a ust. 1 ustawy, eksploatowanego po dniu 31 grudnia 2023 r.
lub po wykorzystaniu limitu czasu użytkowania odpowiednio 17 500 lub 32 000 godzin,
mimo złożenia przez prowadzącego takie źródło pisemnej deklaracji, w terminie do dnia
1 stycznia 2014 r., że źródło będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia
2023 r., a czas użytkowania źródła, w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31
grudnia 2023 r., nie przekroczy 17 500 godzin albo 32 000 godzin
- określa załącznik nr 6 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 7 i § 8.
§ 7.
1.
Standardy emisyjne dla źródła, do którego stosuje się pierwszą lub drugą zasadę łączenia,
o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, stanowi średnia obliczona ze standardów
emisyjnych dla każdej części źródła, ważona względem nominalnej mocy cieplnej tych
części źródła.
2.
Standardy emisyjne dla każdej części źródła, o którym mowa w ust. 1, stanowią standardy
emisyjne, o których mowa w § 6, § 8 i § 9, odpowiadające całkowitej nominalnej mocy
cieplnej źródła, o której mowa w art. 157a ust. 2 ustawy.
3.
W przypadku źródła, do którego stosuje się pierwszą lub drugą zasadę łączenia, o których
mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, nominalnej mocy cieplnej źródła odpowiada całkowita
nominalna moc cieplna tego źródła.
§ 8.
1.
Standardy emisyjne dla źródła wielopaliwowego, w którym są spalane jednocześnie co
najmniej dwa rodzaje paliw, stanowi średnia obliczona ze standardów emisyjnych, o
których mowa w § 6, odpowiadających poszczególnym paliwom i nominalnej mocy cieplnej
źródła, ważona względem mocy cieplnej ze spalania tych paliw.
2.
Standardy emisyjne dla źródła wielopaliwowego, w którym są spalane na przemian co
najmniej dwa rodzaje paliw, stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6, odpowiadające
nominalnej mocy cieplnej źródła i spalanemu rodzajowi paliwa.
3.
Standardy emisyjne dla źródła istniejącego będącego źródłem wielopaliwowym, w którym
są spalane lub współspalane razem z innymi paliwami pozostałości z procesu przerobu
ropy naftowej, na potrzeby zakładu, w którym jest prowadzony ten proces:
1)
jeżeli moc cieplna ze spalania paliwa dominującego wynosi co najmniej 50% mocy cieplnej
ze spalania wszystkich paliw - stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6 ust.
1-5, odpowiadające temu paliwu i nominalnej mocy cieplnej źródła;
2)
jeżeli moc cieplna ze spalania paliwa dominującego wynosi mniej niż 50% mocy cieplnej
ze spalania wszystkich paliw, ustala się w następujący sposób:
a)
od dwukrotnej najwyższej wartości standardu emisyjnego, o którym mowa w § 6 ust. 1-5,
ze spalania jednego z tych paliw odejmuje się wartość najniższą standardu emisyjnego,
następnie różnicę tę mnoży się przez moc cieplną ze spalania paliwa z najwyższym standardem
emisyjnym, a jeżeli są spalane dwa paliwa z najwyższym standardem emisyjnym, różnicę
tę mnoży się przez wyższą moc cieplną ze spalania tych dwóch paliw,
b)
standard emisyjny, o którym mowa w § 6 ust. 1-5, ze spalania paliw, poza paliwem z
najwyższym standardem emisyjnym dla źródła, mnoży się przez moc cieplną z ich spalania,
c)
sumę wartości ustalonych w sposób, o którym mowa w lit. a i b, dzieli się przez moc
cieplną ze spalania wszystkich paliw.
4.
W przypadku źródeł istniejących będących źródłami wielopaliwowymi, z wyjątkiem turbin
gazowych i silników gazowych, zamiast standardów emisyjnych określonych zgodnie z
ust. 1 i 3 mogą być stosowane następujące standardy emisyjne dwutlenku siarki:
1)
1000 mg/m3u, uśrednione dla źródeł wielopaliwowych, w których razem z innymi paliwami są spalane
pozostałościz procesu przerobu ropy naftowej, na potrzeby zakładu, w którym jest prowadzony ten
proces - dla źródeł, dla których pozwolenie na budowę wydano przed dniem 27 listopada
2002 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i
które zostały oddane do użytkowania nie później niż do dnia 27 listopada 2003 r.;
2)
600 mg/m3u, uśrednione dla źródeł wielopaliwowych, w których razem z innymi paliwami są spalane
pozostałościz procesu przerobu ropy naftowej, na potrzeby zakładu, w którym jest prowadzony ten
proces - dla źródeł innych niż określone w pkt 1.
5.
W przypadku źródła wielopaliwowego, do którego stosuje się pierwszą lub drugą zasadę
łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, przepis § 7 ust. 2 stosuje się
odpowiednio.
§ 9.
1.
W przypadku rozbudowy źródła o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW oraz
w przypadku źródła, które po rozbudowie osiąga nominalną moc cieplną nie mniejszą
niż 50 MW, jeżeli rozbudowa źródła istniejącego nastąpiła po dniu 31 grudnia 2015 r.
albo rozbudowa dotyczy źródła nowego, standardy emisyjne dla dobudowanej części źródła
stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6 ust. 6, odpowiadające nominalnej
mocy cieplnej źródła po rozbudowie.
2.
W przypadku wprowadzenia po dniu 31 grudnia 2015 r. w źródle istniejącym o nominalnej
mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW lub w części takiego źródła zmiany mogącej mieć
negatywny wpływ na środowisko, standardy emisyjne ze zmienionego źródła istniejącego
lub ze zmienionej części takiego źródła stanowią standardy emisyjne, o których mowa
w § 6 ust. 6, odpowiadające nominalnej mocy cieplnej źródła po zmianie.
§ 10.
1.
Dopuszcza się odstępstwo od standardu emisyjnego dwutlenku siarki dla źródła, w którym
w normalnych warunkach użytkowania jest spalane paliwo o małej zawartości siarki,
w przypadku wystąpienia ograniczeń w dostawach tego paliwa. Odstępstwo polega na zwiększeniu
standardu emisyjnego dwutlenku siarki dla źródła o 50%, nie dłużej niż 6 miesięcy
w roku kalendarzowym.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się:
1)
do źródła istniejącego, o którym mowa w § 6 ust. 5;
2)
do źródła istniejącego, w którym jest spalane paliwo stałe, dla którego pozwolenie
na budowę wydano przed dniem 27 listopada 2002 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia
został złożony przed tym dniem, i które zostało oddane do użytkowania nie później
niż w dniu 27 listopada 2003 r., w przypadku którego czas użytkowania w roku kalendarzowym,
liczony jako średnia krocząca z pięciu lat, wynosi nie więcej niż:
a)
2000 godzin - do 2015 r.,
b)
1500 godzin - od 2016 r.;
3)
od dnia 1 stycznia 2016 r. - do źródła istniejącego, w którym jest spalane paliwo
ciekłe, dla którego pozwolenie na budowę wydano przed dniem 27 listopada 2002 r. lub
wniosek o wydanie takiego pozwolenia złożono przed tym dniem, i które zostało oddane
do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r., w przypadku którego czas
użytkowania w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca z pięciu lat, wynosi
nie więcej niż 1500 godzin.
3.
Od dnia 1 stycznia 2016 r. przepisu ust. 1 nie stosuje się także do części źródła
istniejącego, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b i pkt 3, odprowadzającej gazy odlotowe
jednym lub więcej niż jednym osobnym przewodem wspólnego komina, której czas użytkowania
w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca z pięciu lat, wynosi nie więcej
niż 1500 godzin, w przypadku gdy emisja z tej części źródła jest mierzona osobno.
4.
Dopuszcza się odstępstwo od standardów emisyjnych dla źródła, w którym w normalnych
warunkach użytkowania jest spalane wyłącznie paliwo gazowe, w przypadku wystąpienia
nagłej przerwy w dostawie tego paliwa i spalania w tym źródle paliw innych niż gazowe,
jeżeli spalanie tych paliw wymagałoby stosowania urządzeń ograniczających emisję.
Odstępstwo od standardów emisyjnych określonych dla tych paliw i źródła polega na
zwiększeniu tych standardów o 100%, nie dłużej niż 10 dni w roku kalendarzowym.
5.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 4, prowadzący źródło przekazuje informację
organowi właściwemu do wydania pozwolenia, w ciągu 24 godzin od chwili wystąpienia
ograniczeń w dostawach paliwa o małej zawartości siarki albo nagłej przerwy w dostawie
paliwa gazowego.
§ 11.
1.
Standardy emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli:
1)
dla źródeł, do których nie stosuje się pierwszej zasady łączenia, o której mowa w
art. 157a ust. 2 ustawy, odprowadzających gazy odlotowe do powietrza przez wspólny
komin:
a)
w przypadku źródeł, o których mowa w § 6 ust. 2-5:
-
-do dnia 31 grudnia 2015 r. - stężenie substancji w gazach odlotowych we wspólnym kominie lub średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych z różnych źródeł do wspólnego komina ważone względem strumienia objętości gazów odlotowych, nie przekroczy średniej obliczonej ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 2-5, dla źródeł pracujących w tym samym czasie, ważonej względem nominalnego strumienia objętości gazów odlotowych z tych źródeł,
-
-od dnia 1 stycznia 2016 r. - stężenie substancji w gazach odlotowych we wspólnym kominie lub średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych z różnych źródeł do wspólnego komina ważone względem mocy cieplnej, nie przekroczy średniej obliczonej ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 2-5, dla źródeł pracujących w tym samym czasie, ważonej względem ich nominalnej mocy cieplnej,
b)
w przypadku źródeł, o których mowa w § 6 ust. 6 - stężenie substancji w gazach odlotowych
we wspólnym kominie lub średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych
z różnych źródeł do wspólnego komina ważone względem mocy cieplnej, nie przekroczy
średniej obliczonej ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 6, dla źródeł
pracujących w tym samym czasie, ważonej względem ich nominalnej mocy cieplnej;
2)
dla źródła, do którego stosuje się pierwszą zasadę łączenia, o której mowa w art.
157a ust. 2 ustawy - stężenie substancji w gazach odlotowych we wspólnym kominie lub
średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych z różnych części źródła
do wspólnego komina ważone względem mocy cieplnej, nie przekroczy średniej obliczonej
ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6, dla części źródła pracujących
w tym samym czasie, ważonej względem ich nominalnej mocy cieplnej.
2.
Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do źródła, do którego stosuje się drugą
zasadę łączenia, o której mowa w art. 157a ust. 2 ustawy.
3.
Do dnia 31 grudnia 2015 r. standardy emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli średnie
stężenie dwutlenku siarki w gazach odlotowych, odprowadzanych do powietrza ze źródeł
wymienionych ze względu na dwutlenek siarki w pkt IV.1 załącznika nr 2 do rozporządzenia,
oddanych do użytkowania przed dniem 29 marca 1990 r. i zlokalizowanych na terenie
jednego zakładu, ważone względem strumienia objętości gazów odlotowych, nie przekroczy
średniej obliczonej ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 2, dla źródeł
pracujących w tym samym czasie, ważonej względem nominalnego strumienia objętości
gazów odlotowych z tych źródeł.
4.
W przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji standard emisyjny
uznaje się za dotrzymany, jeżeli - w odniesieniu do czasu użytkowania źródła w roku
kalendarzowym - są spełnione jednocześnie następujące warunki:
1)
żadna z zatwierdzonych średnich miesięcznych wartości stężeń substancji nie przekracza
standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6;
2)
żadna z zatwierdzonych średnich dobowych wartości stężeń substancji nie przekracza
110% standardów emisyjnych, o których mowa w 6 ust. 1 i 6;
3)
w przypadku źródeł składających się wyłącznie z kotłów, w których jest spalany węgiel,
o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW, żadna z zatwierdzonych średnich dobowych
wartości stężeń substancji nie przekracza 150% standardów emisyjnych, o których mowa
w § 6 ust. 1 i 6;
4)
95% wszystkich zatwierdzonych średnich jednogodzinnych wartości stężeń substancji
w ciągu roku kalendarzowego nie przekracza 200% standardów emisyjnych, o których mowa
w § 6 ust. 1 i 6.
5.
Do dnia 31 grudnia 2015 r. dla źródeł, dla których standardy emisyjne określa się
zgodnie z § 6 ust. 2, 3 i 5, a w gazach odlotowych tych źródeł są prowadzone ciągłe
pomiary wielkości emisji substancji, standard emisyjny uznaje się za dotrzymany, jeżeli
są spełnione jednocześnie następujące warunki:
1)
średnie stężenie substancji dla faktycznych godzin użytkowania źródła, odniesione
do miesiąca kalendarzowego, nie przekroczy standardu emisyjnego, o którym mowa w §
6 ust. 2, 3 i 5;
2)
97% średnich wartości stężeń dwutlenku siarki, 97% średnich wartości stężeń pyłu oraz
95% średnich wartości stężeń tlenków azotu obliczonych dla faktycznych godzin użytkowania
źródła każdego dnia kalendarzowego dla poprzednich dwóch dni kalendarzowych, licząc
od początku roku kalendarzowego, nie przekroczy w roku kalendarzowym 110% standardów
emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 2, 3 i 5.
6.
Do dnia 31 grudnia 2015 r. dla źródeł, dla których standardy emisyjne określa się
zgodnie z § 6 ust. 4, a w gazach odlotowych tych źródeł są prowadzone ciągłe pomiary
wielkości emisji substancji, standard emisyjny uznaje się za dotrzymany, jeżeli są
spełnione jednocześnie następujące warunki:
1)
żadna z zatwierdzonych średnich dobowych wartości stężeń substancji dla faktycznych
godzin użytkowania źródła nie przekroczy standardów emisyjnych, o których mowa w §
6 ust. 4;
2)
95% zatwierdzonych średnich jednogodzinnych wartości stężeń substancji w roku kalendarzowym,
licząc od początku roku, nie przekroczy 200% standardów emisyjnych, o których mowa
w § 6 ust. 4.
7.
Zatwierdzone średnie wartości stężeń substancji, o których mowa w ust. 4 i 6, ustala
się w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 148 ust. 1 ustawy.
8.
W przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji w trakcie pracy
źródła lub części źródła, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, standard emisyjny
uznaje się za dotrzymany, jeżeli są spełnione warunki określone w ust. 4, z tym że
wielkościami, które nie mogą być przekroczone, są odpowiednio:
1)
średnia obliczona ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6, ważona
względem nominalnej mocy cieplnej części tego źródła;
2)
110%, 150% lub 200% średniej, o której mowa w pkt 1.
9.
Do dnia 31 grudnia 2015 r., w przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji
substancji w trakcie pracy źródeł, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, standard
emisyjny uznaje się za dotrzymany, jeżeli są spełnione warunki określone w:
1)
ust. 5, z tym że wielkościami, które nie mogą być przekroczone, są odpowiednio:
a)
średnia obliczona ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 2, 3 i 5, ważona
względem nominalnego strumienia objętości gazów odlotowych z tych źródeł,
b)
110% średniej, o której mowa w lit. a,
2)
ust. 6, z tym że wielkościami, które nie mogą być przekroczone, są odpowiednio:
a)
średnia obliczona ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 4, ważona względem
nominalnego strumienia objętości gazów odlotowych z tych źródeł,
b)
200% średniej, o której mowa w lit. a.
10.
Do dnia 31 grudnia 2015 r., w przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji
substancji przy jednoczesnej pracy źródeł, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, dla
których warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane określa ust. 5 i 6,
przepisy ust. 9 pkt 2 stosuje się odpowiednio.
11.
W przypadku wystąpienia przerw w prowadzeniu ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji,
warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane, określone w ust. 4-6, 8 i 9,
sprawdza się, przyjmując za wymienione w tych przepisach średnie wielkości emisji
substancji w okresach tych przerw średnie wielkości emisji substancji w okresie poprzedzającym
przerwę równym okresowi przerwy lub wielkości emisji substancji wyznaczone innymi
metodami określonymi w pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo
w pozwoleniu zintegrowanym.
12.
Średnie wartości stężeń substancji, o których mowa w ust. 4 pkt 1-3, ust. 5 oraz ust.
6 pkt 1, oblicza się z jednogodzinnych średnich wartości stężeń substancji, z tym
że w obliczeniach nie uwzględnia się okresów rozruchu i wyłączania źródła oraz okresów
pracy źródła bez sprawnych urządzeń ochronnych ograniczających emisję i przerw w dostawach
odpowiedniej jakości i rodzaju paliwa, o których mowa w § 10 ust. 1 i 4 oraz w § 12
ust. 2 i 3.
13.
Przepisy ust. 4-12 stosuje się do źródeł, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 10 i 11,
oraz do turbin gazowych, dla których nie określa się standardów emisyjnych, jeżeli
dopuszczalne wielkości emisji w warunkach ich normalnego funkcjonowania zostały wyrażone
w pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo w pozwoleniu zintegrowanym
w mg/m3u, z tym że jako standardy emisyjne przyjmuje się określone w pozwoleniu na wprowadzanie
gazów lub pyłów dopowietrza albo w pozwoleniu zintegrowanym dopuszczalne wielkości emisji w warunkach
normalnego funkcjonowania tych źródeł i turbin gazowych.
14.
Dla źródeł o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW, w których jest spalane
lokalne paliwo stałe, w przypadku gdy zawartość siarki w tym paliwie nie pozwala na
dotrzymanie standardu emisyjnego dwutlenku siarki, o którym mowa w § 6 ust. 1 i 6,
a prowadzący źródło wykazał przed organem właściwym do wydania pozwolenia, w technicznym
uzasadnieniu niewykonalności dotrzymania standardów emisyjnych, o którym mowa w ust.
20, brak możliwości dotrzymywania tego standardu, standard emisyjny tej substancji
uznaje się za dotrzymany, jeżeli stopień odsiarczania wynosi co najmniej:
1)
dla źródeł istniejących, dla których pierwsze pozwolenie na budowę wydano przed dniem
27 listopada 2002 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia złożono przed tym dniem,
i które zostały oddane do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r.:
a)
80% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i
nie większej niż 100 MW,
b)
90% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 100 MW i nie
większej niż 300 MW,
c)
96% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW, z tym
że dla źródeł istniejących opalanych łupkiem bitumicznym minimalny stopień odsiarczania
wynosi 95%;
2)
dla źródeł istniejących innych niż wymienione w pkt 1:
a)
92% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i
nie większej niż 300 MW,
b)
96% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW;
3)
dla źródeł nowych:
a)
93% - dla źródeł nowych o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i nie większej
niż 300 MW,
b)
97% - dla źródeł nowych o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW.
15.
Do dnia 31 grudnia 2015 r., w przypadku gdy zawartość siarki w paliwie stałym nie
pozwala na dotrzymanie standardu emisyjnego dwutlenku siarki, o którym mowa w § 6
ust. 2 i 3, standard emisyjny tej substancji uznaje się za dotrzymany, jeżeli stopień
odsiarczania wynosi co najmniej:
1)
60% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i
nie większej niż 100 MW;
2)
70% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 100 MW i nie
większej niż 300 MW;
3)
90% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW i nie
większej niż 500 MW;
4)
92% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 500 MW, jeżeli
montaż urządzeń ochronnych odsiarczających rozpoczęto przed dniem 1 stycznia 2001 r.;
5)
94% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 500 MW, innych
niż wymienione w pkt 4.
16.
Do dnia 31 grudnia 2015 r., w przypadku gdy zawartość siarki w paliwie stałym nie
pozwala na dotrzymanie standardu emisyjnego dwutlenku siarki, o którym mowa w § 6
ust. 4, standard emisyjny tej substancji uznaje się za dotrzymany, jeżeli:
1)
stężenie dwutlenku siarki nie przekracza 300 mg/m3u, przy zawartości 6% tlenu w gazach odlotowych, lub stopieńodsiarczania wynosi co najmniej 92% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej
nie mniejszej niż 50 MW i nie większej niż 300 MW;
2)
stężenie dwutlenku siarki nie przekracza 400 mg/m3u, przy zawartości 6% tlenu w gazach odlotowych, i stopień odsiarczania wynosi co najmniej 95% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej
większej niż 300 MW.
17.
W przypadku ustalania wymaganego stopnia odsiarczania dla źródeł o nominalnej mocy
cieplnej nie mniejszej niż 50 MW, pierwszą i drugą zasadę łączenia, o których mowa
w art. 157a ust. 2 ustawy, stosuje się do źródeł nowych, a od dnia 1 stycznia 2016 r.
także do źródeł istniejących.
18.
W przypadku prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji substancji, standardy
emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli średnie wartości uzyskane w wyniku pomiaru
nie przekraczają tych standardów. W takim przypadku przepis ust. 12 stosuje się odpowiednio.
19.
Wymagany stopień odsiarczania dla źródeł uznaje się za dotrzymany, jeżeli średni stopień
odsiarczania odniesiony do miesiąca kalendarzowego nie przekracza wartości określonej
w ust. 14-16. W takim przypadku przepis ust. 12 stosuje się odpowiednio.
20.
Prowadzący źródło, o którym mowa w ust. 14, przekazuje organowi właściwemu do wydania
pozwolenia i ministrowi właściwemu do spraw środowiska, w terminie do końca lutego
2015 r., techniczne uzasadnienie niewykonalności dotrzymania standardów emisyjnych,
o których mowa w § 6 ust. 1 lub 6.
§ 12.
1.
W przypadku wystąpienia zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję
powodujących, że średnia dobowa wielkość emisji substancji przekracza standard emisyjny
o więcej niż 30%, oraz braku możliwości przywrócenia normalnych warunków użytkowania
źródła w ciągu 24 godzin, prowadzący źródło ogranicza lub wstrzymuje pracę źródła
lub stosuje paliwo, którego spalanie nie spowoduje przekroczenia standardów emisyjnych
o więcej niż 30%, oraz możliwie jak najszybciej, ale nie później niż w ciągu 48 godzin
od momentu wystąpienia zakłóceń, przekazuje informację o zakłóceniach wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska.
2.
Łączny czas pracy źródła bez sprawnych urządzeń ochronnych ograniczających emisję
do powietrza nie może przekroczyć 120 godzin w ciągu każdego okresu dwunastomiesięcznego.
3.
Dopuszcza się zwiększenie z 24 i 120 godzin, o których mowa w ust. 1 i 2, ale nie
więcej niż odpowiednio do 72 i 300 godzin, w przypadkach uzasadnionych nadrzędną koniecznością
utrzymania dostaw energii lub koniecznością zastąpienia źródła, w którym nastąpiło
zakłócenie w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, przez inne źródło,
którego użytkowanie spowodowałoby ogólny wzrost wielkości emisji substancji.
§ 13.
1.
Informacje, o których mowa w:
1)
§ 10 ust. 5 oraz § 12 ust. 1, ze wskazaniem co najmniej rodzaju i lokalizacji źródła
oraz prowadzącego źródło, rodzaju substancji, której standard emisyjny nie został
dotrzymany, czasu wystąpienia zdarzenia i przewidywanego okresu jego trwania,
2)
§ 11 ust. 20
- przekazuje się w formie pisemnej, w postaci papierowej albo elektronicznej.
§ 14.
1.
Gazy odlotowe ze źródeł wprowadza się do powietrza w sposób kontrolowany za pomocą
komina o co najmniej jednym przewodzie kominowym, którego wysokość jest ustalana w
taki sposób, aby chronić zdrowie ludzi oraz środowisko.
2.
W przypadku gdy nie są dotrzymane standardy emisyjne, o których mowa w niniejszym
rozdziale, stosuje się urządzenia ochronne ograniczające emisję.
Rozdział 3
Instalacje i urządzenia spalania lub współspalania odpadów
§ 15.
1.
Standardy emisyjne określa się dla instalacji i urządzeń spalania lub współspalania
odpadów innych niż instalacje i urządzenia:
1)
w których są spalane lub współspalane wyłącznie następujące odpady:
a)
stanowiące biomasę,
b)
promieniotwórcze,
c)
zwłoki zwierzęce, które są unieszkodliwiane zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października
2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia
zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie
(WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) ,
d)
pochodzące z poszukiwań i eksploatacji zasobów ropy naftowej i gazu ziemnego na platformach
wydobywczych oraz spalane na tych platformach;
2)
doświadczalne wykorzystywane do prac badawczo-rozwojowych, prac naukowych i prób mających
na celu usprawnienie procesu spalania, przerabiających mniej niż 50 Mg odpadów rocznie;
3)
do spalania gazów uzyskanych w wyniku zgazowania lub pirolizy odpadów, które są oczyszczone
w stopniu gwarantującym, że ich spalanie nie może spowodować emisji większych niż
w wyniku spalania gazu ziemnego.
2.
Do będących źródłami instalacji spalania lub współspalania odpadów, w których są spalane
lub współspalane:
1)
odpady, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a,
2)
gazy, o których mowa w ust. 1 pkt 3
- przepisy rozdziału 2 stosuje się odpowiednio.
§ 16.
Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń spalania odpadów określa załącznik nr
7 do rozporządzenia.
§ 17.
1.
Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów określa załącznik
nr 8 do rozporządzenia.
2.
Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów, w przypadku:
1)
gdy moc cieplna ze spalania odpadów niebezpiecznych przekracza 40% nominalnej mocy
cieplnej instalacji albo urządzenia,
2)
gdy współspalanie odpadów odbywa się w taki sposób, że głównym celem instalacji albo
urządzenia nie jest wytwarzanie energii lub innych produktów, ale termiczne przekształcanie
odpadów,
3)
współspalania niepoddanych przeróbce zmieszanych odpadów komunalnych, z wyjątkiem
odpadów innych niż niebezpieczne określonych w przepisach o klasyfikacji odpadów jako
odpady o kodach 20 01 i 20 02
- określa załącznik nr 7 do rozporządzenia.
§ 18.
1.
Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń spalania odpadów uznaje się za dotrzymane,
jeżeli w przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji są spełnione
jednocześnie następujące warunki:
1)
średnie dobowe wartości stężeń pyłu, substancji organicznych w postaci gazów i par
w przeliczeniu na całkowity węgiel organiczny, chlorowodoru, fluorowodoru, dwutlenku
siarki oraz tlenków azotu, a w przypadku tlenku węgla 97% średnich dobowych wartości
stężeń w ciągu roku kalendarzowego, licząc od początku roku, nie przekraczają standardów
emisyjnych tych substancji określonych, jako średnie dobowe, w załączniku nr 7 do
rozporządzenia;
2)
średnie trzydziestominutowe wartości stężeń pyłu, substancji organicznych w postaci
gazów i par w przeliczeniu na całkowity węgiel organiczny, chlorowodoru, fluorowodoru,
dwutlenku siarki oraz tlenków azotu nie przekraczają wartości A standardów emisyjnych
tych substancji, określonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia, lub 97% średnich
trzydziestominutowych wartości stężeń tych substancji w ciągu roku kalendarzowego,
licząc od początku roku, nie przekracza wartości B standardów emisyjnych tych substancji,
określonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia;
3)
średnie trzydziestominutowe wartości stężeń tlenku węgla nie przekraczają wartości
A standardu emisyjnego tej substancji, określonego w załączniku nr 7 do rozporządzenia,
lub 95% średnich dziesięciominutowych wartości stężeń tej substancji w ciągu 24 godzin
nie przekracza wartości B standardu emisyjnego tej substancji, określonego w załączniku
nr 7 do rozporządzenia; w przypadku instalacji i urządzeń spalania odpadów, w których
temperatura gazu powstałego w procesie spalania wynosi co najmniej 1100°C przez co
najmniej dwie sekundy, dla dokonania oceny średnich wartości dziesięciominutowych
można zastosować okres siedmiodniowy.
2.
Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów uznaje się za dotrzymane,
jeżeli w przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji średnie
dobowe wartości stężeń pyłu, substancji organicznych w postaci gazów i par w przeliczeniu
na całkowity węgiel organiczny, chlorowodoru, fluorowodoru, dwutlenku siarki, tlenków
azotu oraz tlenku węgla nie przekraczają standardów emisyjnych ustalonych w sposób
określony w załączniku nr 8 do rozporządzenia.
3.
W przypadku instalacji i urządzeń współspalania odpadów, dla których standardy emisyjne
określa załącznik nr 7 do rozporządzenia, przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio.
4.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, średnie wartości stężeń w okresie pomiarowym
ustalonym dla metali ciężkich oraz dioksyn i furanów nie powinny także przekraczać
standardów emisyjnych określonych odpowiednio w załącznikach nr 7 i 8 do rozporządzenia.
5.
Dokonując oceny dotrzymywania warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, nie uwzględnia
się:
1)
okresów rozruchu i wyłączania instalacji albo urządzeń, o ile w trakcie ich trwania
nie są spalane odpady;
2)
wpływających na zwiększenie emisji substancji zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych
ograniczających emisję do 60 godzin w roku kalendarzowym, licząc od początku roku.
6.
W przypadku wystąpienia przerw w prowadzeniu ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji,
przy sprawdzaniu spełniania warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, przepis § 11 ust.
11 stosuje się odpowiednio.
7.
W przypadku prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji substancji, standardy
emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli wartości średnie uzyskane w wyniku pomiaru
nie przekraczają tych standardów.
8.
Informację o każdym przypadku niedotrzymania warunków, o których mowa w ust. 1-4:
1)
prowadzący instalację spalania lub współspalania odpadów przekazuje organowi właściwemu
do wydania pozwolenia,
2)
użytkownik urządzenia spalania lub współspalania odpadów przekazuje wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska
- w ciągu 24 godzin od momentu stwierdzenia ich niedotrzymania.
9.
Do przekazania informacji, o których mowa w ust. 8, przepisy § 13 stosuje się odpowiednio.
§ 19.
1.
Proces spalania lub współspalania odpadów nie może być kontynuowany przez okres przekraczający
cztery godziny, w przypadku gdy przekraczane są standardy emisyjne.
2.
W okresie, o którym mowa w ust. 1, dla instalacji i urządzeń spalania odpadów średnie
trzydziestominutowe stężenie pyłu, tlenku węgla i substancji organicznych wyrażonych
jako całkowity węgiel organiczny, przy zawartości 11% tlenu w gazach odlotowych, nie
może przekraczać:
1)
dla pyłu - 150 mg/m3u;
2)
dla tlenku węgla - 100 mg/m3u;
3)
dla substancji organicznych wyrażonych jako całkowity węgiel organiczny - 20 mg/m3u.
3.
Łączny czas eksploatacji instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów
w warunkach, o których mowa w ust. 1, nie może przekraczać, dla każdej linii technologicznej
instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów wyposażonej w odrębne
urządzenia ochronne ograniczające emisję, 60 godzin w okresie roku kalendarzowego.
4.
W przypadku wystąpienia zakłóceń w procesach technologicznych i operacjach technicznych
lub w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, powodujących przekraczanie
standardów emisyjnych:
1)
natychmiast wstrzymuje się podawanie odpadów do instalacji albo urządzeń spalania
lub współspalania odpadów, a jeżeli przekraczanie standardów emisyjnych utrzymuje
się, nie później niż w czwartej godzinie trwania zakłóceń rozpoczyna się procedurę
zatrzymywania instalacji albo urządzeń w trybie przewidzianym w instrukcji obsługi
instalacji albo urządzeń;
2)
po przekroczeniu rocznego limitu czasu określonego w ust. 3 - natychmiast wstrzymuje
się podawanie odpadów do instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów,
oraz jednocześnie rozpoczyna się procedurę zatrzymywania instalacji albo urządzeń
w trybie przewidzianym w instrukcji obsługi instalacji albo urządzeń.
5.
Podawanie odpadów do instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów wstrzymuje
się natychmiast także w przypadku spadku temperatury w komorze spalania poniżej 850oC, a przy spalaniu odpadów niebezpiecznych zawierających ponad 1% związków chlorowcoorganicznych
w przeliczeniu na chlor - poniżej 1100oC.
§ 20.
1.
Gazy odlotowe z instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów wprowadza
się do powietrza w sposób kontrolowany, przez komin, którego wysokość jest ustalana
w taki sposób, aby chronić zdrowie ludzi i środowisko.
2.
Do palnika pomocniczego, który powinien znajdować się w każdej komorze spalania w
instalacji i urządzeniu spalania odpadów i który powinien włączać się automatycznie:
1)
w przypadku spadku temperatury gazów odlotowych po ostatnim doprowadzeniu powietrza
spalania poniżej temperatury określonej w § 19 ust. 5,
2)
w czasie rozruchu i wyłączania instalacji albo urządzenia, w celu zapewnienia utrzymania
w tych okresach temperatury określonej w § 19 ust. 5 oraz do czasu spalenia odpadów
znajdujących się w komorze spalania
- nie podaje się paliw, które mogą spowodować emisje wyższe niż powstające w wyniku
spalania gazu płynnego, gazu ziemnego lub oleju napędowego.
Rozdział 4
Instalacje przetwarzania azbestu lub produktów zawierających azbest
§ 21.
Standardy emisyjne określa się dla instalacji przetwarzania azbestu lub produktów
zawierających azbest, jeżeli ilość surowego azbestu zużywana w procesach przetwarzania
azbestu lub produktów zawierających azbest przekracza 100 kg na rok.
§ 22.
1.
Standard emisyjny azbestu wprowadzanego do powietrza kominem wynosi 0,1 mg/m3u.
2.
Standard emisyjny pyłu wprowadzanego do powietrza kominem wynosi 0,1 mg/m3u, jeżeli nie jest oznaczana ilośćazbestu w pyle.
§ 23.
W przypadku gdy do pomiaru wielkości emisji azbestu nie stosuje się metody wagowej,
ale metodę mikroskopii optycznej fazowo-kontrastowej, standard emisyjny azbestu wprowadzanego
do powietrza kominem uznaje się za dotrzymany, jeżeli w jednym mililitrze gazów odlotowych
w warunkach umownych temperatury 273,15 K i ciśnienia 101,3 kPa znajdują się nie więcej
niż dwa włókna azbestu długości większej niż 5 µm i szerokości mniejszej niż 3 µm,
przy czym stosunek długości do szerokości włókna jest większy niż 3:1.
Rozdział 5
Instalacje do produkcji dwutlenku tytanu
§ 24.
Standardy emisyjne określa się dla instalacji do produkcji dwutlenku tytanu w przypadku
stosowania reakcji sulfatyzacji i chlorowania.
§ 25.
Standard emisyjny pyłu wynosi:
1)
50 mg/m3u, jako średnia godzinna wartość - z procesów mielenia surowców, mielenia suchego pigmentu,
suszeniapigmentu i mikronizacji parowej;
2)
150 mg/m3u, jako średnia godzinna wartość - z procesów innych niż określone w pkt 1.
§ 26.
1.
W przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji do produkcji dwutlenku tytanu standard
emisyjny związków siarki, obejmujących dwutlenek siarki, trójtlenek siarki i kwas
siarkowy, w przeliczeniu na dwutlenek siarki, wynosi:
1)
6 kg/Mg wyprodukowanego dwutlenku tytanu, jako średnia roczna wartość - z procesów
rozkładu surowców i kalcynacji;
2)
500 mg/m3u, jako średnia godzinna wartość - z procesu koncentracji odpadowych roztworów kwaśnych.
2.
W przypadku stosowania reakcji chlorowania do produkcji dwutlenku tytanu standard
emisyjny chloru gazowego wynosi 40 mg/m3u, z tym że średnie dobowe stężenia chloru nie mogą przekroczyć 5 mg/m
§ 27.
W przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji do produkcji dwutlenku tytanu instalacje
do termicznego rozkładu soli powstałych w wyniku unieszkodliwiania odpadów z procesów
produkcji dwutlenku tytanu wyposaża się w urządzenia ochronne odsiarczające.
Rozdział 6
Instalacje, w których są używane rozpuszczalniki organiczne
§ 28.
1.
Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:
1)
emisji całkowitej - rozumie się przez to emisję zorganizowaną i niezorganizowaną;
2)
wprowadzaniu lotnych związków organicznych (LZO) do powietrza w sposób niezorganizowany
(emisja niezorganizowana) - rozumie się przez to LZO wprowadzane do powietrza w sposób
inny niż z gazami odlotowymi, w tym LZO uwalniane z produktów;
3)
wprowadzaniu LZO do powietrza w sposób zorganizowany (emisja zorganizowana) - rozumie
się przez to LZO wprowadzane do powietrza w sposób kontrolowany przez komin lub przez
urządzenia ochronne ograniczające emisję;
4)
chlorowcowanych LZO - rozumie się przez to LZO zawierające w cząsteczce co najmniej
jeden atom bromu, chloru, fluoru lub jodu;
5)
gazach odlotowych - rozumie się przez to gazy wprowadzane do powietrza przez komin
lub przez urządzenia ochronne ograniczające emisję;
6)
mieszaninie - rozumie się przez to mieszaninę określoną w art. 3 pkt 2 rozporządzenia
(WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania
zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej
Agencji Chemikaliów (Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.);
7)
roku - rozumie się przez to rok kalendarzowy lub inny okres obejmujący kolejno po
sobie następujących 12 miesięcy;
8)
rozpuszczalnikach organicznych - rozumie się przez to LZO, które są stosowane oddzielnie
lub w połączeniu z innymi substancjami i które nie podlegają przemianie chemicznej,
w celu rozpuszczania surowców, produktów, materiałów odpadowych lub zanieczyszczeń,
lub LZO, które są stosowane jako czynnik rozpuszczający, czynnik dyspergujący, regulator
lepkości, regulator napięcia powierzchniowego, plastyfikator lub konserwant;
9)
wkładzie LZO - rozumie się przez to masę LZO wprowadzonych po raz pierwszy do instalacji
w okresie roku, oznaczoną jako I1, powiększoną o masę LZO odzyskanych i ponownie wprowadzonych
do instalacji w okresie roku, oznaczoną jako I2;
10)
wtórnym wykorzystaniu - rozumie się przez to wykorzystanie odzyskanych z instalacji
LZO do celów technicznych lub handlowych, wraz z wykorzystaniem w celach energetycznych,
ale z wyłączeniem końcowego unieszkodliwiania odzyskanych LZO jako odpadu;
11)
zużyciu LZO - rozumie się przez to wkład LZO do instalacji w okresie roku, pomniejszony
o masę LZO, które zostały w tym okresie odzyskane w celu ich wtórnego wykorzystania;
12)
związku organicznym - rozumie się przez to każdy związek zawierający co najmniej atom
węgla i jeden lub większą ilość atomów wodoru, halogenów, tlenu, siarki, fosforu,
krzemu lub azotu, z wyjątkiem tlenków węgla i węglanów lub dwuwęglanów nieorganicznych.
2.
LZO wprowadzane do powietrza przez:
1)
systemy wentylacji grawitacyjnej,
2)
systemy mechanicznej wentylacji ogólnej,
3)
zawory bezpieczeństwa i zawory odpowietrzające w instalacjach do magazynowania LZO
- z wyjątkiem ich wprowadzania do powietrza przez urządzenia ochronne ograniczające
emisję LZO, traktuje się jako emisję niezorganizowaną .
§ 29.
Standardy emisyjne określa się dla instalacji, w których są używane rozpuszczalniki
organiczne i:
1)
w których są prowadzone procesy wymienione w załączniku nr 9 do rozporządzenia oraz
2)
w przypadku których łączna zdolność produkcyjna wymaga dla danego procesu zużycia
LZO określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia.
§ 30.
Standardy emisyjne LZO określa załącznik nr 10 do rozporządzenia, przy czym:
1)
w tabeli 1 są określone dla niektórych instalacji standardy emisyjne:
a)
emisji zorganizowanej, wyrażone jako stężenie LZO w gazach odlotowych, w przeliczeniu
na całkowity węgiel organiczny, i oznaczone jako S1,
b)
emisji niezorganizowanej, wyrażone jako procent wkładu LZO i oznaczone jako S2,
c)
emisji całkowitej, wyrażone jako stosunek masy LZO do jednostki produktu lub surowca
i oznaczone jako S4;
2)
w tabeli 2 są określone dla niektórych instalacji standardy emisyjne:
a)
emisji zorganizowanej, wyrażone jako stężenie LZO w gazach odlotowych, w przeliczeniu
na całkowity węgiel organiczny, i oznaczone jako S1,
b)
emisji niezorganizowanej, wyrażone jako procent wkładu LZO i oznaczone jako S3,
c)
emisji całkowitej, wyrażone jako procent wkładu LZO i oznaczone jako S5;
3)
w tabeli 3 są określone standardy emisyjne emisji całkowitej dla instalacji powlekania
nowych pojazdów, których łączna zdolność produkcyjna wymaga zużycia więcej niż 15
Mg LZO w ciągu roku, wyrażone jako stosunek masy LZO wprowadzonej do powietrza do:
a)
jednostki powierzchni produktu,
b)
jednostki produktu.
§ 31.
1.
Dotrzymanie standardów emisyjnych, o których mowa w § 30 pkt 1 i 2, sprawdza się na
podstawie pomiarów wielkości emisji LZO i rocznego bilansu masy LZO, stosując odpowiednio
następujące wzory:
1)
100 × [I1 - (I3 + H + O + W + R + G)]/[I1-I2] ≤ S2
2)
100 × [I1 - (I3 + H + O + W + R + G)]/[I1 - I2] ≤ S3
3)
[I1 - (I3 + H + O + W + R)]/P ≤ S4
4)
100 × [I1 - (I3 + H + O + W + R)]/[I1-I2] ≤ S5I1 - I2
- gdzie:
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
|
|
- |
|
2.
Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do sprawdzania dotrzymywania standardów
emisyjnych, o których mowa w § 30 pkt 3, z tym że zamiast S4 przyjmuje się te standardy emisyjne.
3.
Prowadzący instalację sprawdza dotrzymywanie standardów emisyjnych, w terminie 2 miesięcy
od zakończenia roku objętego bilansem. W przypadku niedotrzymania standardów emisyjnych
prowadzący instalację przekazuje niezwłocznie informację o tym fakcie organowi ochrony
środowiska właściwemu do wydania pozwolenia, przedkładając roczny bilans masy LZO.
§ 32.
1.
Emisja LZO z instalacji, w których prowadzi się procesy wymienione w załączniku nr
10 do rozporządzenia w tabeli 1 w lp. 14, nie może przekraczać łącznie standardów
emisyjnych S1 i S2 lub standardu emisyjnego S4.
2.
Emisja LZO z instalacji, w których prowadzi się procesy wymienione w załączniku nr
10 do rozporządzenia w tabeli 2, nie może przekraczać łącznie standardów emisyjnych
S1 i S3 lub standardu emisyjnego S5.
§ 33.
1.
Dla instalacji, w których są używane:
1)
LZO, które zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającym
i uchylającym dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającym rozporządzenie (WE)
nr 1907/2006 , są klasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość
i które mają przypisane zwroty lub które powinny być oznaczone zwrotami wskazującymi
rodzaj zagrożenia: H340, H350, H350i, H360D lub H360F, a do dnia 31 maja 2015 r. także
zwrotami: R45, R46, R49, R60 lub R61,
2)
chlorowcowane LZO, które zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w pkt 1, mają przypisane
zwroty, lub które powinny być oznaczone zwrotami wskazującymi rodzaj zagrożenia: H341
lub H351, a do dnia 31 maja 2015 r. także zwrotami: R40 lub R68
- stosuje się standard emisyjny S1, a standard emisji niezorganizowanej tych LZO wynosi 0, z wyjątkiem przypadków, o
których mowa w ust. 4.
2.
Standard emisyjny S1 dla LZO, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli suma mas takich LZO wprowadzanych
do powietrza w ciągu jednej godziny jest nie mniejsza niż 10 g, wynosi 2 mg/m3u. Standard ten dotyczy sumarycznego stężeniatakich LZO bez przeliczenia na całkowity węgiel organiczny.
3.
Standard emisyjny S1 dla chlorowcowanych LZO, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli suma mas takich LZO
wprowadzanych do powietrza w ciągu jednej godziny jest nie mniejsza niż 100 g, wynosi
20 mg/m3u. Standard ten dotyczy sumarycznego stężenia takich LZO bez przeliczenia na całkowity węgiel organiczny.
4.
Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do instalacji, w których prowadzi się proces
wymieniony w załączniku nr 10 do rozporządzenia w tabeli 1 w lp. 6 oraz do LZO, o
których mowa w § 28 ust. 2 pkt 3, a przepisu ust. 3 nie stosuje się także do instalacji,
w których prowadzi się proces wymieniony w załączniku nr 10 do rozporządzenia w tabeli
1 w lp. 5. W takich przypadkach LZO mogą być wprowadzane do powietrza w sposób zorganizowany
lub niezorganizowany i wówczas stosuje się odpowiednie standardy emisyjne określone
w załączniku nr 10 do rozporządzenia.
§ 34.
1.
Przepisu § 30 nie stosuje się do instalacji, w których nie są dotrzymywane standardy
emisyjne, ale dla których:
1)
jest spełniony warunek planu obniżenia emisji określony w załączniku nr 11 do rozporządzenia
albo
2)
prowadzący instalację opracuje plan obniżenia emisji, którego realizacja zapewni spełnienie
warunku obniżenia emisji równoważnego temu, które zostałoby osiągnięte przy zastosowaniu
standardów emisyjnych.
2.
W przypadku planu obniżenia emisji, o którym mowa w ust. 1 pkt 2:
1)
punkt odniesienia do równoważnego obniżenia emisji powinien w możliwie najwyższym
stopniu odpowiadać emisji LZO, która nastąpiłaby wówczas, gdyby nie podjęto żadnych
działań zmierzających do obniżenia emisji;
2)
równoważne obniżenie emisji z instalacji nowo zbudowanych, które zostaną oddane do
użytkowania, powinno nastąpić z dniem oddania instalacji do użytkowania;
3)
warunki realizacji planu uwzględniają czas niezbędny do zastąpienia mieszanin zawierających
LZO stosowanych w instalacjach substytutami niezawierającymi LZO lub zawierającymi
mniejsze ilości LZO, w tym substytutami, które są w fazie opracowania.
3.
W terminie 2 miesięcy od zakończenia każdego roku objętego planem obniżenia emisji
prowadzący instalację przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia sprawozdanie
dotyczące poprzedniego roku, zawierające odpowiednio:
1)
sprawdzenie spełnienia warunku planu obniżenia emisji określonego w załączniku nr
11 do rozporządzenia albo
2)
rozliczenie planu obniżenia emisji, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w tym roczny bilans
masy LZO.
4.
Do przekazania, o którym mowa w ust. 3, przepisy § 13 stosuje się odpowiednio.
5.
Przepisów ust. 1 nie stosuje się do LZO, o których mowa w § 33 ust. 1.
§ 35.
Przepisu § 30 pkt 1 nie stosuje się do instalacji, w których prowadzi się proces wymieniony
w załączniku nr 10 do rozporządzenia w tabeli 1 w:
1)
lp. 11, jeżeli LZO nie mogą być wprowadzane z tych instalacji do powietrza w sposób
zorganizowany, w szczególności do powlekania samolotów, statków i pociągów; w takim
przypadku stosuje się warunek planu obniżenia emisji albo plan obniżenia emisji, o
których mowa w § 34 ust. 1;
2)
lp. 7, jeżeli masa LZO zawartych w materiale czyszczącym, używanym w tych instalacjach,
jest nie większa niż 30% masy tego materiału.
§ 36.
1.
Standardy emisyjne LZO, o których mowa w § 30, z instalacji, w której prowadzi się
dwa lub więcej procesów wymienionych w załączniku nr 9 do rozporządzenia, uznaje się
za dotrzymane, jeżeli wielkość emisji LZO wprowadzanych do powietrza łącznie z tych
procesów jest nie większa niż łączna wielkość emisji LZO, jaka następowałaby w przypadku
dotrzymywania standardów emisyjnych.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do LZO, o których mowa w § 33 ust. 1.
§ 37.
1.
W przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji LZO, standard emisyjny
S1 uznaje się za dotrzymany, jeżeli średnia dwudziestoczterogodzinna wielkość emisji
LZO w gazach odlotowych dla faktycznych godzin pracy instalacji nie przekracza tego
standardu oraz są spełnione następujące warunki:
1)
średnia piętnastominutowa wielkość emisji LZO nie przekracza 150% tego standardu -
w przypadku instalacji, w których prowadzi się procesy wymienione w załączniku nr
10 do rozporządzenia w tabeli 1 w lp. 8 i 9;
2)
średnia jednogodzinna wielkość emisji LZO nie przekracza 150% tego standardu - w przypadku
instalacji innych niż określone w pkt 1.
2.
Średnie dwudziestoczterogodzinne wielkości emisji LZO oblicza się jako średnią arytmetyczną
ze wszystkich odczytów, z tym że w obliczeniach nie uwzględnia się okresów rozruchu
i wyłączania instalacji oraz konserwacji wyposażenia. Regularnie przebiegających faz
danego procesu w instalacji nie traktuje się jako rozruchu i wyłączania instalacji.
3.
W przypadku wystąpienia przerw w wykonywaniu ciągłych pomiarów wielkości emisji LZO,
przy sprawdzaniu spełniania określonych w ust. 1 warunków uznawania standardu emisyjnego
S1 za dotrzymany, przepisy § 11 ust. 11 stosuje się odpowiednio.
4.
W przypadku prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji LZO, standard emisyjny
S1 uznaje się za dotrzymany, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:
1)
średnia jednogodzinna wielkość emisji LZO nie przekracza 150% tego standardu;
2)
średnia ze wszystkich odczytów nie przekracza tego standardu.
5.
W przypadku LZO, o których mowa w § 33 ust. 1, dotrzymanie standardu emisyjnego S1 sprawdza się na podstawie sumy stężeń danych, indywidualnych LZO, a w pozostałych
przypadkach na podstawie stężenia całkowitego węgla organicznego.
6.
W przypadku prowadzenia pomiarów wielkości emisji LZO nie uwzględnia się objętości
gazów dodanych do gazów odlotowych w celu ich chłodzenia lub rozcieńczania.
§ 38.
W przypadku gdy substancje lub mieszaniny zostaną z uwagi na zawartość LZO zaklasyfikowane
jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość , zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w § 33 ust. 1 pkt 1, i zostaną im przypisane
zwroty lub powinny być one oznaczone zwrotami wskazującymi rodzaj zagrożenia: H340,
H350, H350i, H360D lub H360F, a do dnia 31 maja 2015 r. także zwrotami: R45, R46,
R49, R60 lub R61, instalacje, w których są one używane, powinny być dostosowane do
wymagań wynikających z niniejszego rozdziału, nie później niż w terminie roku od daty
dokonania tej klasyfikacji.
Rozdział 7
Przepisy przejściowe i przepis końcowy
§ 39.
Dla źródła spalania paliw, o którym mowa w § 6 ust. 5, dla którego limit 20 000 godzin
czasu użytkowania zostanie wykorzystany przed dniem 31 grudnia 2015 r. i które nie
zostanie wyłączone z użytkowania, standardy emisyjne w okresie od dnia następującego
po dniu, w którym ten limit zostanie wykorzystany, do dnia 31 grudnia 2015 r. stanowią
standardy emisyjne określone w załączniku nr 4 do rozporządzenia.
§ 40.
Do dnia 31 grudnia 2015 r. standardy emisyjne dla źródła spalania paliw, dla którego
pozwolenie na budowę wydano przed dniem 7 stycznia 2013 r. lub wniosek o wydanie takiego
pozwolenia został złożony przed tym dniem, i które zostało oddane do użytkowania nie
później niż w dniu 7 stycznia 2014 r., powstałego w wyniku rozbudowy o nominalną moc
cieplną nie mniejszą niż 50 MW, dla którego pozwolenie na rozbudowę wydano po dniu
30 czerwca 1987 r., stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6 ust. 3 i 4,
odpowiadające nominalnej mocy cieplnej tego źródła po rozbudowie, z wyłączeniem źródeł
wielopaliwowych, o których mowa w § 8 ust. 3 i 4.
§ 41.
1.
W latach 2017-2020 nieprzekraczanie limitu czasu użytkowania źródła spalania paliw
albo części źródła spalania paliw wynoszącego w roku kalendarzowym 1500 godzin, o
którym mowa w § 10 ust. 2 pkt 2 lit. b i pkt 3 oraz ust. 3, sprawdza się uwzględniając
nie średnią kroczącą z pięciu lat, ale w:
1)
2017 r. - czas użytkowania źródła spalania paliw w 2016 r.;
2)
2018 r. - średnią arytmetyczną z czasów użytkowania źródła spalania paliw w 2016 r.
i 2017 r.;
3)
2019 r. - średnią arytmetyczną z czasów użytkowania źródła spalania paliw w 2016 r.,
2017 r. i 2018 r.;
4)
2020 r. - średnią arytmetyczną z czasów użytkowania źródła spalania paliw w 2016 r.,
2017 r., 2018 r. i 2019 r.
2.
Odpowiednie przesunięcie w czasie dla stosowania średniej kroczącej z pięciu lat przy
ocenie nieprzekraczania limitu 1500 godzin czasu użytkowania źródła spalania paliw
albo części źródła spalania paliw w roku kalendarzowym uwzględnia się także w przypadku
źródeł spalania paliw, do których ma zastosowanie art. 146b albo art. 146c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i które po zakończeniu odstępstw wynikających z tych przepisów będą w całości lub
w części użytkowane nie dłużej niż przez 1500 godzin w roku kalendarzowym. Czas użytkowania
źródła spalania paliw albo części źródła spalania paliw będzie wówczas liczony jako
średnia krocząca z pięciu lat dopiero po upływie pięciu lat od zakończenia odstępstw.
§ 42.
Do dnia 31 grudnia 2015 r. dla źródła spalania paliw, w którym w dniu wejścia w życie
rozporządzenia są współspalane odpady inne niż niebezpieczne w ilości nie większej
niż 1% masy paliw innych niż odpady, przepisy rozdziału 2 stosuje się.
§ 43.
Substancje lub mieszaniny, które z uwagi na zawartość lotnych związków organicznych
są klasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość,
zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia
2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającym
i uchylającym dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającym rozporządzenie (WE)
nr 1907/2006, i które mają przypisane zwroty lub które powinny być oznaczone zwrotami wskazującymi
rodzaj zagrożenia: H340, H350, H350i, H360D lub H360F, a do dnia 31 maja 2015 r. także
zwrotami: R45, R46, R49, R60 lub R61, zastępuje się w możliwie krótkim czasie mniej
szkodliwymi substancjami lub mieszaninami.
§ 44.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.4)Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia
22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz. U. Nr 95, poz.
558), które zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie
ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101)
traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2)
Niniejsze rozporządzenie w zakresie swojej regulacji wdraża następujące dyrektywy
Unii Europejskiej: 1) dyrektywę Rady 87/217/EWG z dnia 19 marca 1987 r. w sprawie
ograniczania zanieczyszczenia środowiska azbestem i zapobiegania temu zanieczyszczeniu
(Dz. Urz. WE L 85 z 28.03.1987, str. 40, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie
specjalne, rozdz. 13, t. 8, str. 269); 2) dyrektywę 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń
do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz. Urz. WE L 309 z 27.11.2001,
str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str.
299); 3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada
2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom
i ich kontrola) (Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17, z późn. zm.).
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 1238 oraz z 2014 r. poz. 40, 47, 457, 822, 1101, 1146 i 1322.
4)
Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia
22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz. U. Nr 95, poz.
558), które zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie
ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1101)
traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.