Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 4 czerwca 2014 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu
Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu
Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
- Rozdział 1 - Postanowienia ogólne
- Rozdział 2 - Korpusy i stopnie służbowe funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
- Rozdział 3 - Obowiązki i prawa funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
- Rozdział 4 - Mieszkania funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
- Rozdział 5 - Uposażenie i inne świadczenia pieniężne funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
- Rozdział 6 - Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
- Rozdział 7 - Przepis końcowy
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego
oraz Służby Wywiadu Wojskowego , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o świadczeniach odszkodowawczych
przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową
oraz niektórych innych ustaw ,
2)
ustawą z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych ,
3)
ustawą z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby
Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego ,
4)
ustawą z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją
ustawy budżetowej ,
5)
ustawą z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych
ustaw ,
6)
ustawą z dnia 28 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych
ustaw ,
7)
ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych
ustaw ,
8)
ustawą z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej,
ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy
zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy
Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej
oraz niektórych innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 2 czerwca 2014 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy nie obejmuje:
1)
art. 11 ust. 1 i art. 14 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o świadczeniach
odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku
ze służbą wojskową oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
Art. 11.1 orzeczenie
„1. Przepisy ustaw, o których mowa w art. 1-10, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą
stosuje się do:
1)
żołnierzy, którzy zmarli po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej,
2)
funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, którzy
zmarli po zwolnieniu ze służby
- po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w następstwie wypadku, urazu lub choroby
pozostających w związku z pełnieniem odpowiednio czynnej służby wojskowej lub służby,
z zastrzeżeniem ust. 2.
”
„
Art. 14.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7, art. 8 i art. 12, które
wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
2)
art. 191 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych , który stanowi:
„
Art. 191.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,
który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.
”
;
3)
art. 2 ustawy z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy o służbie funkcjonariuszy
Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
4)
art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych
z realizacją ustawy budżetowej , które stanowią:
„
Art. 46.
Przepisy:
1)
art. 119 ust. 1 pkt 1 i art. 120 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 2,
2)
art. 123 ust. 1 pkt 1 i art. 124 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 3,
3)
art. 103 ust. 1 pkt 1 i art. 104 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 4,
4)
art. 80 ustawy, o której mowa w art. 12,
5)
art. 106 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 15,
6)
art. 134 ust. 1 pkt 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 17,
7)
art. 99 ust. 1 pkt 1 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 18,
8)
art. 100 ust. 1 pkt 1 i art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 24,
9)
art. 94 ust. 1 pkt 1 i art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 25,
10)
art. 209 ust. 1 pkt 1 i art. 211 ustawy, o której mowa w art. 33
- w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają zastosowanie do wysokości zasiłków pogrzebowych
przysługujących po osobach, których śmierć nastąpiła po dniu 28 lutego 2011 r.
Art. 47.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., z wyjątkiem:
1)
art. 16, art. 21, art. 29, art. 41 i art. 42, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;
2)
art. 2, art. 3, art. 4, art. 12, art. 15, art. 17, art. 18, art. 24, art. 25, art.
33 i art. 46, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2011 r.;
3)
art. 28, art. 36 i art. 37, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2011 r.;
4)
art. 5 pkt 1 lit. b i art. 26, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
”
;
5)
art. 9 i art. 10 ustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o Policji oraz
niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 9.
Funkcjonariusze wymienieni w art. 1, art. 2 i art. 4-7 oraz strażacy wymienieni w
art. 3, uprawnieni do urlopu wychowawczego, którzy przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, na podstawie art. 1867 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy , podjęli służbę w obniżonym wymiarze czasu służby lub złożyli wnioski o obniżenie
wymiaru czasu służby - korzystają z tego uprawnienia na dotychczasowych zasadach.
Art. 10.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
6)
art. 29-33 i art. 38 ustawy z dnia 28 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 29.
1.
Pracownik korzystający w dniu wejścia w życie ustawy z dodatkowego urlopu macierzyńskiego
ma prawo do części takiego urlopu w wymiarze odpowiadającym różnicy między wymiarem
urlopu określonym w art. 1821 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą a wymiarem udzielonego
mu urlopu.
2.
Części urlopu udziela się bezpośrednio po wykorzystaniu urlopu w udzielonym wymiarze,
na pisemny wniosek pracownika, składany nie później niż do dnia zakończenia udzielonego
wcześniej urlopu.
3.
Pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, urlopu rodzicielskiego, o którym mowa w art.
1821a ustawy zmienianej w art. 1, udziela się na pisemny wniosek, składany nie później
niż do dnia zakończenia udzielonego wcześniej urlopu.
4.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do policjanta, strażaka, żołnierza zawodowego
oraz funkcjonariusza: Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu, Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Służby Celnej, korzystających
w dniu wejścia w życie ustawy z dodatkowego urlopu macierzyńskiego.
Art. 30.
1.
Pracownik korzystający w dniu wejścia w życie ustawy z dodatkowego urlopu na warunkach
urlopu macierzyńskiego ma prawo do części takiego urlopu w wymiarze odpowiadającym
różnicy między wymiarem urlopu określonym w art. 183 § 3 ustawy zmienianej w art.
1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą a wymiarem udzielonego mu urlopu.
2.
Części urlopu udziela się bezpośrednio po wykorzystaniu urlopu w udzielonym wymiarze,
na pisemny wniosek pracownika, składany nie później niż do dnia zakończenia udzielonego
wcześniej urlopu.
3.
Pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, urlopu rodzicielskiego, o którym mowa w art.
1821a ustawy zmienianej w art. 1, udziela się na pisemny wniosek, składany nie później
niż do dnia zakończenia udzielonego wcześniej urlopu.
4.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do policjanta, strażaka, żołnierza zawodowego
oraz funkcjonariusza: Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu, Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Służby Celnej, korzystających
w dniu wejścia w życie ustawy z dodatkowego urlopu macierzyńskiego na warunkach urlopu
macierzyńskiego.
Art. 31.
1.
Pracownik, którego dziecko urodziło się po dniu 31 grudnia 2012 r., niespełniający
przesłanek, o których mowa w art. 29 ust. 1, ma prawo do dodatkowego urlopu macierzyńskiego
w wymiarze odpowiadającym różnicy między wymiarem urlopu określonym w art. 1821 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą a wymiarem wykorzystanego
urlopu.
2.
Dodatkowego urlopu macierzyńskiego udziela się nie później niż w terminie 14 dni od
dnia wejścia w życie ustawy, na pisemny wniosek pracownika, złożony nie później niż
w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy.
3.
Bezpośrednio po wykorzystaniu dodatkowego urlopu macierzyńskiego, o którym mowa w
ust. 1, pracownik ma prawo do urlopu rodzicielskiego, udzielanego w wymiarze i na
zasadach określonych w art. 1821a ustawy zmienianej w art. 1.
4.
Urlopu rodzicielskiego udziela się na pisemny wniosek pracownika, składany nie później
niż do dnia zakończenia dodatkowego urlopu macierzyńskiego, o którym mowa w ust. 1.
5.
Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do policjanta, strażaka, żołnierza zawodowego
oraz funkcjonariusza: Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu, Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Służby Celnej.
Art. 32.
1.
Pracownik, który po dniu 31 grudnia 2012 r. przyjął dziecko na wychowanie i wystąpił
do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia
dziecka lub przyjął dziecko na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny
zastępczej zawodowej, niespełniający przesłanek, o których mowa w art. 30 ust. 1,
ma prawo do dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego w wymiarze odpowiadającym
różnicy między wymiarem urlopu określonym w art. 183 § 3 ustawy zmienianej w art.
1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą a wymiarem wykorzystanego urlopu.
2.
Dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego udziela się nie później niż
w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy, na pisemny wniosek pracownika, złożony
nie później niż w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy.
3.
Bezpośrednio po wykorzystaniu dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,
o którym mowa w ust. 1, pracownik ma prawo do urlopu rodzicielskiego, udzielanego
w wymiarze i na zasadach określonych w art. 1821a ustawy zmienianej w art. 1.
4.
Urlopu rodzicielskiego udziela się na pisemny wniosek pracownika, składany nie później
niż do dnia zakończenia dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, o
którym mowa w ust. 1.
5.
Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do policjanta, strażaka, żołnierza zawodowego
oraz funkcjonariusza: Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu, Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Służby Celnej.
Art. 33.
Pracodawca jest obowiązany uwzględnić wniosek pracownika, o którym mowa w art. 28,
art. 29 ust. 2 i 3, art. 30 ust. 2 i 3, art. 31 ust. 2 i 4 oraz w art. 32 ust. 2 i
4.
”
„
Art. 38.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2013 r., z wyjątkiem art. 34 ust. 2-5, które
wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.
”
;
7)
art. 9 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych
innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 9.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
8)
art. 13, art. 15, art. 17 i art. 19 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy
o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy
o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji
Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze
Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz
Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 13.
1.
Funkcjonariusz lub żołnierz przebywający w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy
na zwolnieniu lekarskim otrzymuje uposażenie za czas przebywania na tym zwolnieniu
na dotychczasowych zasadach do czasu upływu terminu określonego w zaświadczeniu lekarskim.
2.
Funkcjonariusz lub żołnierz przebywający w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy
na zwolnieniu lekarskim może udokumentować czas przebywania na tym zwolnieniu zaświadczeniem
lekarskim wystawionym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
”
„
Art. 15.
1.
Funkcjonariuszom, którzy rozpoczęli służbę przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, nagrodę roczną za rok 2014 wylicza się według zasad dotychczasowych, z tym
że do okresu, od którego uzależnione jest przyznanie nagrody rocznej, zalicza się
okresy niewykonywania zadań służbowych z powodu: korzystania z urlopu wychowawczego,
urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu
rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na
warunkach urlopu macierzyńskiego.
2.
Żołnierzom zawodowym, którzy rozpoczęli służbę przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, dodatkowe uposażenie roczne za rok 2014 wylicza się według zasad dotychczasowych.
”
„
Art. 17.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
1)
art. 110b ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 110b ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą,
2)
art. 114 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 2 zachowują moc do czasu wejścia w życie
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 114 ust. 3 ustawy zmienianej w art.
2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
3)
art. 95d ustawy zmienianej w art. 3 zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 95d ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą,
4)
art. 101 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 4 zachowują moc do czasu wejścia w życie
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 101 ust. 3 ustawy zmienianej w art.
4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
5)
art. 125 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 5 zachowują moc do czasu wejścia w życie
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 125 ust. 2 ustawy zmienianej w art.
5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
6)
art. 85 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 8 zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 8, w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą
- nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
”
„
Art. 19.
Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie 30 dni od
dnia ogłoszenia.
”
.
a)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r.
Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19,
poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11,
poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr
123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805, z 2002 r. Nr 74, poz. 676,
Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r.
Nr 166, poz. 1608 i Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 99, poz. 1001,
Nr 120, poz. 1252 i Nr 240, poz. 2407, z 2005 r. Nr 10, poz. 71, Nr 68, poz. 610,
Nr 86, poz. 732 i Nr 167, poz. 1398, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 133, poz.
935, Nr 217, poz. 1587 i Nr 221, poz. 1615, z 2007 r. Nr 64, poz. 426, Nr 89, poz.
589, Nr 176, poz. 1239, Nr 181, poz. 1288 i Nr 225, poz. 1672, z 2008 r. Nr 93, poz.
586, Nr 116, poz. 740, Nr 223, poz. 1460 i Nr 237, poz. 1654, z 2009 r. Nr 6, poz.
33, Nr 56, poz. 458, Nr 58, poz. 485, Nr 98, poz. 817, Nr 99, poz. 825, Nr 115, poz.
958, Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1704, z 2010 r. Nr 105, poz. 655, Nr 135, poz.
912, Nr 182, poz. 1228, Nr 224, poz. 1459, Nr 249, poz. 1655 i Nr 254, poz. 1700 oraz
z 2011 r. Nr 36, poz. 181, Nr 63, poz. 322 i Nr 80, poz. 432.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
Rozdział 1
Postanowienia ogólne
Art. 1.
Ustawa określa:
1)
zasady nawiązywania stosunku służbowego,
2)
przebieg służby,
3)
korpusy i stopnie służbowe,
4)
obowiązki i prawa,
5)
uposażenie i inne świadczenia pieniężne,
6)
odpowiedzialność dyscyplinarną
- funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego.
Art. 2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1)
„SKW” - należy przez to rozumieć Służbę Kontrwywiadu Wojskowego;
2)
„SWW” - należy przez to rozumieć Służbę Wywiadu Wojskowego.
Art. 3.
Funkcjonariuszem SKW albo SWW może być osoba:
1)
posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie;
2)
korzystająca z pełni praw publicznych;
3)
wykazująca nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną;
4)
dająca rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach
o ochronie informacji niejawnych;
5)
posiadająca co najmniej średnie wykształcenie i określone kwalifikacje zawodowe oraz
zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby.
Art. 4.
1.
Ustala się następujące kategorie zdolności do służby w SKW i SWW:
1)
Z/SKW - zdolny do służby w SKW;
2)
Z/SWW - zdolny do służby w SWW;
3)
N/SKW - trwale albo czasowo niezdolny do służby w SKW;
4)
N/SWW - trwale albo czasowo niezdolny do służby w SWW.
2.
Zdolność fizyczną i psychiczną kandydatów do służby w SKW i SWW ustala wojskowa komisja
lekarska, zwana dalej „komisją lekarską”.
3.
Orzeczenie o zaliczeniu danej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 1,
właściwa komisja lekarska wydaje na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej
zdolności tej osoby do służby, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej.
4.
Do komisji lekarskiej kierują z urzędu lub na wniosek zainteresowanego:
1)
Szef SKW albo Szef SWW - kandydatów do służby odpowiednio w SKW albo SWW;
2)
Szef SKW albo Szef SWW - podległych sobie funkcjonariuszy;
3)
sąd, prokurator albo inny organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawach o
przestępstwo lub wykroczenie, jeżeli orzeczenie komisji lekarskiej jest niezbędne
w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawach o wykroczenie;
4)
Minister Obrony Narodowej - wszystkich funkcjonariuszy.
5.
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw wewnętrznych,
zabezpieczenia społecznego i zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia:
1)
właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w sprawach, o których mowa w ust.
2 i 4;
2)
wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do służby w SKW i
SWW;
3)
tryb kierowania do komisji lekarskich;
4)
szczegółowe warunki orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 4;
5)
właściwość organów i tryb uchylania orzeczeń w ramach nadzoru.
6.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, należy w szczególności uwzględnić niezbędną
dokumentację medyczną i inne dokumenty mogące stanowić podstawę orzeczenia, niezbędne
elementy orzeczeń i wzory orzeczeń, możliwość składania sprzeciwów przez członków
komisji lekarskich, a także zatwierdzania orzeczeń przez komisje lekarskie wyższego
szczebla.
Art. 5.
1.
Przyjęcie kandydata do służby w SKW albo SWW następuje po przeprowadzeniu postępowania
kwalifikacyjnego, na które składają się:
1)
przyjęcie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego, a także dokumentów
stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających
dane o uprzednim zatrudnieniu;
2)
przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;
3)
postępowanie sprawdzające, określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych;
4)
ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w SKW lub SWW.
2.
W stosunku do kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w SKW albo SWW na stanowisko
wymagające szczególnych umiejętności lub predyspozycji, postępowanie kwalifikacyjne
może być rozszerzone o czynności mające na celu sprawdzenie przydatności kandydata
do służby na takim stanowisku, w tym o przeprowadzenie badania psychofizjologicznego.
3.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego wobec kandydatów
do służby oraz wzór kwestionariusza osobowego, uwzględniając potrzebę uzyskania takich
informacji o kandydacie, które są niezbędne do podjęcia decyzji o przyjęciu do służby
w SKW lub SWW.
Art. 6.
1.
Przed podjęciem służby funkcjonariusz SKW albo SWW składa przysięgę według następującej
roty:
„
Ja, Obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza
Służby Kontrwywiadu Wojskowego (Służby Wywiadu Wojskowego), przysięgam: służyć wiernie
Rzeczypospolitej Polskiej i stać na straży Konstytucji. Przysięgam sumiennie i bezstronnie wykonywać obowiązki funkcjonariusza, w potrzebie
z narażeniem życia, a także strzec honoru, godności i dobrego imienia Służby.
”
.
Przysięga może być złożona z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg”.
2.
Minister Obrony Narodowej określa, w drodze zarządzenia, szczegółowy ceremoniał składania
przysięgi, o której mowa w ust. 1.
Art. 7.
1.
Stosunek służbowy funkcjonariusza SKW albo SWW, zwanego dalej „funkcjonariuszem”,
powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby.
2.
Początek służby funkcjonariusza liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym
o przyjęciu do służby i mianowaniu na stanowisko służbowe w SKW albo SWW.
3.
Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu
do rezerwy.
4.
Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet. Od warunku tego można odstąpić
również w stosunku do absolwentów szkół wyższych.
Art. 8.
1.
Osobę przyjętą do służby w SKW albo SWW mianuje się funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej
na okres 3 lat.
2.
Po upływie okresu służby przygotowawczej i uzyskaniu pozytywnej oceny ogólnej w opinii
służbowej funkcjonariusz zostaje mianowany na stałe.
3.
W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza Szef SKW i
Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, może skrócić okres jego służby przygotowawczej
albo zwolnić funkcjonariusza od odbywania tej służby.
4.
W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków służbowych trwającej
dłużej niż 3 miesiące Szef SKW albo Szef SWW może przedłużyć okres jego służby przygotowawczej.
Art. 9.
1.
Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, jest właściwy do przyjmowania
do służby, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia,
delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania
i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania
wygaśnięcia stosunku służbowego.
2.
W sprawach osobowych funkcjonariuszy innych, niż wymienione w ust. 1, są właściwi
przełożeni, upoważnieni przez Szefa SKW albo Szefa SWW.
3.
Sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, są załatwiane przez wydanie rozkazu personalnego.
Art. 10.
1.
Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określany wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem
prawa do wypoczynku.
2.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
rozkład czasu służby, z uwzględnieniem czasu na wypoczynek oraz przypadków przedłużenia
czasu służby funkcjonariuszy SKW i SWW, uzasadnionych potrzebą zapewnienia niezakłóconego
toku służby.
Art. 11.1 orzeczenie
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
warunki bezpieczeństwa i higieny służby oraz zakres, w jakim do tych warunków mają
zastosowanie przepisy działu dziesiątego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy , uwzględniając szczególny charakter służby, zagrożenia występujące na niektórych
stanowiskach służbowych lub podczas wykonywania niektórych zadań służbowych oraz obowiązki
spoczywające na funkcjonariuszach oraz ich przełożonych w zakresie zapobiegania ewentualnym
zagrożeniom dla życia lub zdrowia, a także uwzględniając przepisy prawa mające zastosowanie
do stanowisk służbowych nieobjętych specyfiką służby w SKW albo SWW.
Art. 12.
1.
Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu, przeprowadzanemu:
1)
w służbie przygotowawczej - nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy;
2)
w służbie stałej - raz na 2 lata.
2.
Funkcjonariusza zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 7 dni od dnia jej sporządzenia;
może on w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią służbową wnieść odwołanie
do wyższego przełożonego.
3.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
wzór formularza opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb opiniowania funkcjonariuszy,
uwzględniając przesłanki opiniowania i jego częstotliwości, kryteria brane pod uwagę
przy opiniowaniu i skalę ocen, przypadki opiniowania z pominięciem okresów przewidzianych
w ustawie, właściwość przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania
funkcjonariuszy z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii.
Art. 13.
1.
Funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji odpowiednio
Szefa SKW albo Szefa SWW.
2.
Funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo SWW, nieprzerwanie
nie dłużej niż 12 miesięcy.
3.
Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone
stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie
na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych
dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 7, chyba że spełnia
warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach.
4.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
warunki i tryb przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo
Szefa SWW, z uwzględnieniem sposobu pełnienia służby w okresie pozostawania w tej
dyspozycji.
Art. 14.
1.
Funkcjonariusz z urzędu lub na własną prośbę może być przeniesiony do pełnienia służby
albo delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.
2.
Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, w uzasadnionych przypadkach
może przedłużyć okres delegowania, o którym mowa w ust. 1, do 12 miesięcy.
Art. 15.
1.
Funkcjonariuszowi można powierzyć, na okres do 6 miesięcy, pełnienie obowiązków służbowych
na innym stanowisku. W takim przypadku uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.
2.
Funkcjonariusza, gdy jest to uzasadnione realizacją odpowiednio zadań SKW albo SWW,
za jego zgodą, można oddelegować do wykonywania zadań służbowych poza SKW albo SWW,
po przeniesieniu go do dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW. Przepisów
art. 13 nie stosuje się.
3.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
warunki i tryb oddelegowania, uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza w czasie oddelegowania,
wysokość i sposób wypłacania uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących
oddelegowanemu funkcjonariuszowi, uwzględniając miejsce oraz charakter i zakres wykonywanych
przez niego zadań służbowych poza SKW albo SWW, a także ustali, z uwzględnieniem przepisów
o ochronie informacji niejawnych, szczególne uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza
pełniącego służbę poza granicami kraju.
Art. 16.
1.
Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary
dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.
2.
Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku:
1)
orzeczenia przez właściwą komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby
na zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko
równorzędne;
2)
nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej w opinii służbowej
w okresie służby przygotowawczej;
3)
niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonego
w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło
co najmniej 6 miesięcy;
4)
likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami
organizacyjnymi gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe.
3.
Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego pisemną
prośbę.
4.
Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe
z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.
Art. 17.
1.
Funkcjonariusza zawiesza się, rozkazem personalnym odpowiednio Szefa SKW albo Szefa
SWW, w czynnościach służbowych, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia
przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia
publicznego.
2.
Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych, na czas nie dłuższy niż
3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo
nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego, postępowania w sprawie o wykroczenie
oraz postępowania dyscyplinarnego, jeśli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania
lub dobro służby.
3.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych
można przedłużyć na dalszy czas oznaczony, nie dłuższy niż do dnia uprawomocnienia
się orzeczenia wydanego w postępowaniu karnym lub postępowaniu w sprawie o wykroczenie,
a w pozostałych przypadkach na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.
4.
Zawieszenie w czynnościach służbowych polega na odsunięciu funkcjonariusza od wykonywania
obowiązków służbowych.
5.
W przypadku rozkazu personalnego o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych,
funkcjonariusz może zwrócić się odpowiednio do Szefa SKW albo Szefa SWW z wnioskiem
o ponowne rozpatrzenie sprawy.
6.
Funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany:
1)
niezwłocznie zdać broń i legitymację służbową oraz przedmioty związane z wykonywanymi
przez niego zadaniami, a w szczególności akta i dokumenty prowadzonych przez niego
spraw;
2)
informować kierownika jednostki organizacyjnej o zamiarze opuszczenia miejsca zamieszkania
na okres dłuższy niż 3 dni.
Art. 18.
12)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 502), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2014 r..
Funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej:
1)
z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności
fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą;
2)
z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby
z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.
2.
Funkcjonariusz może być również poddany badaniom psychofizjologicznym. O skierowaniu
funkcjonariusza na te badania decyduje odpowiednio Szef SKW albo Szef SWW.
Art. 19.
1.
Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku:
1)
orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;
2)
nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;
3)
wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;
4)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego;
5)
utraty obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa.
2.
Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku:
1)
niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego
w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;
2)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 1 pkt
4;
3)
nieobecności funkcjonariusza w służbie przez okres powyżej 3 miesięcy z powodu tymczasowego
aresztowania;
4)
objęcia kierowniczego stanowiska państwowego albo objęcia funkcji z wyboru w organach
samorządu terytorialnego;
5)
nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych;
6)
gdy wymaga tego ważny interes służby;
7)
likwidacji jednostki organizacyjnej SKW albo SWW lub jej reorganizacji połączonej
ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza odpowiednio
do innej jednostki organizacyjnej SKW albo SWW lub na niższe stanowisko służbowe nie
jest możliwe;
7a3)Dodany przez art. 8 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;
8)
dwukrotnego niestawienia się bez usprawiedliwienia przed komisją lekarską do której
został skierowany w celu określenia jego stanu zdrowia.
3.
Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia
przez niego wystąpienia ze służby.
4.
W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 7 zwolnienie ze służby następuje po upływie
6 miesięcy, a ze służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji
o likwidacji jednostki organizacyjnej SKW albo SWW lub jej reorganizacji.
Art. 20.
1.
Stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa w przypadku:
1)
śmierci funkcjonariusza;
2)
stwierdzenia zaginięcia funkcjonariusza.
2.
Zaginięcie funkcjonariusza stwierdza, w drodze decyzji, Minister Obrony Narodowej.
Art. 21.
1.
W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia o warunkowym
umorzeniu postępowania karnego i wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania karnego
albo w razie uchylenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe,
obniżenia stopnia służbowego lub kary wydalenia ze służby, ulegają uchyleniu skutki,
jakie wynikły dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko służbowe
lub obniżeniem stopnia służbowego. O uchyleniu innych skutków decyduje odpowiednio
Szef SKW albo Szef SWW.
2.
W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia o warunkowym
umorzeniu postępowania karnego i wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego, ulegają
uchyleniu wszystkie skutki, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania
dyscyplinarnego przeprowadzonego w związku z oskarżeniem o popełnienie przestępstwa
stanowiącego przedmiot rozstrzygnięcia sądu.
3.
Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, podstawę orzeczenia kary dyscyplinarnej
stanowiły przesłanki inne niż tylko oskarżenie o popełnienie przestępstwa, o uchyleniu
skutków, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania dyscyplinarnego,
decyduje odpowiednio Szef SKW albo Szef SWW. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.
Art. 22.
1.
Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 13 ust. 3, art. 16 ust. 4 oraz
art. 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 5 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od
dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie
wystąpienie ze służby.
2.
Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt
1 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu
choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.
Art. 234)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 677), która weszła w życie z dniem 23 czerwca 2011 r..
15)W brzmieniu ustalonym przez art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 28 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 675), która weszła w życie z dniem 17 czerwca 2013 r..
Funkcjonariusza nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego,
urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, dodatkowego
urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego
lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 13 ust. 3, art.
19 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2-4, 6 i 7.
25)W brzmieniu ustalonym przez art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 28 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 675), która weszła w życie z dniem 17 czerwca 2013 r..
W razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 13 ust. 3 i art. 19
ust. 2 pkt 6 i 7 w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach
urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na
warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego przysługuje
mu uposażenie do końca okresu ciąży oraz trwania wymienionego urlopu.
3.
Funkcjonariuszowi zwolnionemu na podstawie art. 13 ust. 3 lub art. 19 ust. 2 pkt 6
i 7 w czasie urlopu wychowawczego, przysługują do końca okresu, na który ten urlop
został udzielony:
1)
świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku
wychowawczego;
2)
inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu
wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.
Art. 24.
1.
Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby.
2.
Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia
jego otrzymania.
3.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
wzór formularza świadectwa służby, uwzględniając dane, które należy podać w świadectwie
służby, oraz tryb wydawania i sprostowania świadectwa służby, a także właściwość przełożonych
w tych sprawach.
Rozdział 2
Korpusy i stopnie służbowe funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
Art. 25.
W SKW i SWW obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe:
1)
korpus szeregowych:
a)
szeregowy,
b)
starszy szeregowy;
2)
korpus podoficerów:
a)
kapral,
b)
starszy kapral,
c)
plutonowy,
d)
starszy plutonowy,
e)
sierżant,
f)
starszy sierżant,
g)
sierżant sztabowy,
h)
starszy sierżant sztabowy;
3)
korpus chorążych:
a)
młodszy chorąży,
b)
chorąży,
c)
starszy chorąży,
d)
młodszy chorąży sztabowy,
e)
chorąży sztabowy,
f)
starszy chorąży sztabowy;
4)
korpus oficerów:
a)
podporucznik,
b)
porucznik,
c)
kapitan,
d)
major,
e)
podpułkownik,
f)
pułkownik,
g)
generał brygady.
Art. 26.
1.
Na stopień szeregowego mianuje się funkcjonariusza z dniem mianowania na stanowisko
służbowe.
2.
Na stopnie w korpusie szeregowych i podoficerów mianują przełożeni posiadający uprawnienia
w sprawach osobowych funkcjonariuszy.
3.
Na stopnie w korpusie chorążych mianuje odpowiednio Szef SKW i Szef SWW lub upoważniony
przez niego przełożony.
4.
Na pierwszy stopień w korpusie oficerów oraz na stopień generała brygady mianuje Prezydent
Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra Obrony Narodowej. Na pozostałe stopnie
w korpusie oficerów mianuje Minister Obrony Narodowej.
Art. 27.
Mianowanie na stopień w korpusie podoficerów lub chorążych jest uzależnione od pozytywnej
opinii służbowej i zajmowanego stanowiska służbowego, a ponadto zdania odpowiedniego
egzaminu.
Art. 28.
Warunkiem mianowania na pierwszy stopień w korpusie oficerów jest pozytywna opinia
służbowa, zajmowanie stanowiska, z którym związany jest stopień oficera, posiadanie
wyższego wykształcenia oraz zdanie egzaminu na oficera.
Art. 29.
1.
Funkcjonariusze odbywający szkolenie zawodowe mogą pełnić służbę w systemie skoszarowanym.
2.
Szef SKW i Szef SWW określą, w drodze zarządzeń, odrębnie dla SKW i SWW, sposób organizacji
służby i jej pełnienia w systemie skoszarowanym, z uwzględnieniem czasu pełnienia
tej służby oraz porządku dnia.
Art. 30.
1.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
szczegółowe zasady i tryb szkolenia zawodowego funkcjonariuszy, uwzględniając zakres
tematyczny szkolenia i zróżnicowany sposób składania egzaminów na pierwszy stopień
w korpusie podoficerów, chorążych lub oficerów przed komisjami egzaminacyjnymi.
2.
Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, w drodze zarządzeń, powołują
komisje egzaminacyjne, o których mowa w ust. 1, określając ich skład osobowy, a także
ustalają terminy egzaminów i określają wzór zaświadczenia o zdaniu egzaminu oraz wysokość
wynagrodzenia członków komisji.
Art. 31.
1.
Mianowanie na kolejny, wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska
służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz posiadania pozytywnej opinii
służbowej.
2.
Nadanie kolejnego, wyższego stopnia nie może nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu
w stopniu:
-
-kaprala - 1 roku,
-
-starszego kaprala - 1 roku,
-
-plutonowego - 1 roku,
-
-starszego plutonowego - 1 roku,
-
-sierżanta - 2 lat,
-
-starszego sierżanta - 2 lat,
-
-sierżanta sztabowego - 2 lat,
-
-młodszego chorążego - 3 lat,
-
-chorążego - 4 lat,
-
-starszego chorążego - 3 lat,
-
-młodszego chorążego sztabowego - 3 lat,
-
-chorążego sztabowego - 4 lat,
-
-podporucznika - 3 lat,
-
-porucznika - 3 lat,
-
-kapitana - 4 lat,
-
-majora - 4 lat,
-
-podpułkownika - 4 lat.
Art. 32.
1.
W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie funkcjonariusza posiadającego
pozytywną opinię służbową oraz szczególne kwalifikacje zawodowe lub umiejętność do
pełnienia służby na odpowiednim stanowisku służbowym można mianować na kolejny wyższy
stopień mimo niespełnienia innych warunków wymaganych do mianowania na ten stopień
albo przed upływem ustalonych okresów. Okresy te nie mogą być jednak skrócone więcej
niż o połowę.
2.
Funkcjonariusza zwolnionego ze służby można mianować na kolejny wyższy stopień za
szczególne osiągnięcia w służbie.
Art. 33.
1.
Stopnie podoficerów, chorążych i oficerów są dożywotnie.
2.
Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa
w art. 25, z dodaniem określenia:
1)
„rezerwy”, jeżeli funkcjonariusz podlega obowiązkowi służby wojskowej i został uznany
za zdolnego do tej służby;
2)
„w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie podlega obowiązkowi służby wojskowej.
3.
Utrata stopnia, o którym mowa w art. 25, następuje w razie:
1)
utraty obywatelstwa polskiego;
2)
prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;
3)
skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione
w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.
Art. 34.
O utracie, pozbawieniu lub obniżeniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania
na ten stopień. O utracie lub pozbawieniu stopnia podporucznika oraz stopnia generała
brygady decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; o utracie lub pozbawieniu pozostałych
stopni w korpusie oficerów decyduje Minister Obrony Narodowej.
Art. 35.
1.
Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia:
1)
prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;
2)
prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w wyniku
motywacji zasługującej na szczególne potępienie;
3)
decyzji, na podstawie której nastąpiła utrata lub pozbawienie stopnia;
4)
kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.
2.
O przywróceniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania na stopień; o przywróceniu
stopnia podporucznika oraz stopnia generała brygady decyduje Prezydent Rzeczypospolitej
Polskiej; o przywróceniu pozostałych stopni w korpusie oficerów decyduje Minister
Obrony Narodowej.
Art. 36.
1.
Osobę przyjmowaną do służby w SKW albo SWW i posiadającą stopień wojskowy, policyjny,
Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej
lub Urzędu Ochrony Państwa można mianować na odpowiedni stopień we właściwej służbie.
2.
Osobę przyjętą do służby w SKW albo SWW i posiadającą stopień Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego albo Agencji Wywiadu, odpowiednio Szef SKW albo Szef SWW mianuje na równorzędny
stopień tej służby.
3.
Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy podporucznika, stopień
podkomisarza Policji, stopień podporucznika Straży Granicznej, stopień podporucznika
Biura Ochrony Rządu, stopień młodszego kapitana Państwowej Straży Pożarnej, podporucznika
Służby Więziennej lub podporucznika Urzędu Ochrony Państwa, mianuje się ją na stopień
podporucznika właściwej służby.
Art. 37.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
wzór wniosku o mianowanie na stopień służbowy oraz wzór aktu mianowania na stopień,
a także szczegółowe zasady i tryb mianowania funkcjonariuszy na stopnie, ustalając
sposób postępowania z wnioskiem o mianowanie i terminy mianowania na stopień, uwzględniając
zapewnienie maksymalnego uproszczenia procedur dotyczących obiegu dokumentów w tych
sprawach.
Rozdział 3
Obowiązki i prawa funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
Art. 38.
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonej przysięgi.
2.
Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego,
jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.
3.
O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, funkcjonariusz
melduje odpowiednio Szefowi SKW albo Szefowi SWW, z pominięciem drogi służbowej.
Art. 39.
1.
Funkcjonariuszowi, z zastrzeżeniem ust. 2, nie wolno podejmować zajęcia zarobkowego
poza służbą.
2.
Szef SKW albo Szef SWW może zezwolić funkcjonariuszowi na wykonywanie zajęcia zarobkowego
poza służbą, jeśli nie koliduje to z wykonywaniem przez niego zadań służbowych oraz
nie narusza honoru, godności lub dobrego imienia służby.
Art. 40.
1.
Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznej ani uczestniczyć w działalności
tej partii lub na jej rzecz.
2.
Funkcjonariusze nie mogą zrzeszać się w związkach zawodowych.
3.
Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń
krajowych.
4.
Przynależność funkcjonariusza do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych
wymaga zezwolenia odpowiednio Szefa SKW i Szefa SWW.
Art. 41.
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać zezwolenie odpowiednio Szefa SKW i Szefa SWW
na wyjazd za granicę.
2.
Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować odpowiednio Szefa SKW i Szefa SWW, o wyjeździe
za granicę dzieci pozostających na jego utrzymaniu albo współmałżonka.
3.
Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,
przypadki, w których uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, lub wykonanie obowiązku,
o którym mowa w ust. 2, nie jest wymagane, a także obowiązki funkcjonariusza wyjeżdżającego
za granicę i powracającego z zagranicy.
Art. 42.
Funkcjonariusz w związku z wykonywaniem zadań służbowych korzysta z ochrony przewidzianej
w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.
Art. 43.
1.
Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów poniesionych na ochronę prawną, jeżeli
postępowanie karne wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo popełnione w związku z
wykonywaniem czynności służbowych zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu
wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa
albo wyrokiem uniewinniającym.
2.
Koszty w wysokości odpowiadającej określonemu w odrębnych przepisach wynagrodzeniu
jednego obrońcy zwraca się ze środków odpowiednio SKW i SWW.
Art. 44.
Funkcjonariusz, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł
szkodę w mieniu, otrzymuje odszkodowanie w trybie i na zasadach określonych dla żołnierzy
zawodowych.
Art. 44a6)Dodany przez art. 8 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Szefowie SKW i SWW, każdy w zakresie swojej właściwości, określą, w drodze zarządzeń,
państwa, których terytoria w całości lub w części zostały uznane za strefę działań
wojennych na podstawie odrębnych przepisów, lub państwa, na których terytoriach występują
warunki stwarzające bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia, z zachowaniem wymogów
dotyczących ochrony informacji niejawnych.
Art. 45.
1.
Funkcjonariusz otrzymuje nieodpłatnie umundurowanie albo równoważnik pieniężny w zamian
za to umundurowanie, albo kwotę na zakup ubrania typu cywilnego.
2.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
wysokość i warunki przyznawania funkcjonariuszom równoważnika pieniężnego oraz kwoty
przeznaczonej na zakup ubrania typu cywilnego w zamian za umundurowanie. Rozporządzenie
powinno ustalać ekwiwalentną wysokość kwoty pieniężnej należnej funkcjonariuszowi
w przypadku nieotrzymania umundurowania, uwzględniając zwłaszcza różnice wynikające
z przynależności do poszczególnych korpusów, oraz uwzględniać jego wysokość proporcjonalnie
do okresu pełnienia służby w danym roku kalendarzowym, a także określać termin wypłaty
tego równoważnika.
Art. 46.
1.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
wzory, barwy i normy umundurowania funkcjonariuszy oraz sposób noszenia umundurowania.
Rozporządzenie powinno określać wygląd munduru funkcjonariusza SKW i SWW, jego barwę
oraz rodzaje umundurowania, a także okoliczności występowania przez funkcjonariuszy
w poszczególnych rodzajach mundurów i sposób noszenia mundurów.
2.
Odznaki orderów i oznaczeń nosi się na mundurze w sposób i w okolicznościach określonych
odrębnymi przepisami.
3.
Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, mogą ustanawiać, w drodze
zarządzeń, odznaki i oznaki noszone na mundurze.
Art. 47.
1.
Funkcjonariusze otrzymują nieodpłatnie uzbrojenie i wyposażenie niezbędne do wykonywania
czynności służbowych.
2.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
normy wyposażenia i uzbrojenia, szczegółowe zasady dostępu do uzbrojenia, jego przyznawania
i użytkowania, a także może określić przypadki otrzymywania i wysokość równoważnika
pieniężnego w zamian za niektóre przedmioty tego wyposażenia, uwzględniając okresy
używalności tych przedmiotów, terminy ich wydawania lub wypłacania równoważnika pieniężnego.
Art. 48.
1.
Funkcjonariusze w czasie wykonywania zadań służbowych mogą otrzymywać nieodpłatnie
wyżywienie lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.
2.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
normy wyżywienia i przypadki, w których funkcjonariusz otrzymuje wyżywienie lub równoważnik
pieniężny w zamian za wyżywienie, wysokość równoważnika pieniężnego, sposób ustalania
wartości pieniężnej równoważnika, warunki i tryb jego wypłacania, a także organy właściwe
w tych sprawach, uwzględniając zakres i specyfikę zadań służbowych wykonywanych przez
funkcjonariuszy.
Art. 49.
1.
Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje raz w roku prawo przejazdu,
odpowiednio na koszt SKW i SWW, środkami publicznego transportu zbiorowego, do jednej
wybranej przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.
2.
W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany
równoważnik pieniężny.
3.
Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w
ust. 1 i 2, nie przysługują funkcjonariuszowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono
uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego.
4.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
sposób ustalania wysokości równoważnika, o którym mowa w ust. 2, szczegółowe zasady
korzystania przez funkcjonariuszy z uprawnień, o których mowa w ust. 1-3, oraz dokumenty,
na podstawie których następuje realizacja tych uprawnień.
5.
W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 4, należy uwzględnić środek transportu wybrany
przez funkcjonariusza, sposób wyznaczania trasy przejazdu oraz obliczania kosztów
tego przejazdu, a także termin wypłaty zryczałtowanego równoważnika pieniężnego w
przypadku niewykorzystania przysługującego przejazdu.
6.
Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane także inne świadczenia socjalno-bytowe
w postaci pomocy finansowej lub rzeczowej.
7.
Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i
SWW, rodzaj i zakres świadczeń, o których mowa w ust. 6, uwzględniając warunki korzystania
z tego świadczenia, sposób jego realizacji, a w przypadku świadczeń finansowych ich
wysokość, sposób obliczania, terminy rozliczeń oraz terminy ich wypłaty.
Art. 50.
1.
Za członków rodziny funkcjonariusza uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art.
49 uważa się małżonka i dzieci.
2.
Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione i dzieci
przyjęte na wychowanie, które:
1)
nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25
lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada na ostatni
lub przedostatni rok studiów, albo
2)
stały się całkowicie niezdolne do pracy lub niezdolne do samodzielnej egzystencji
przed osiągnięciem wieku określonego w pkt 1.
Art. 51.
1.
Okres służby funkcjonariusza traktuje się jako pracę w szczególnych warunkach lub
o szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych.
2.
Funkcjonariuszowi, który po zwolnieniu ze służby w SKW albo SWW podjął pracę, okres
tej służby wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających
z prawa pracy.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do funkcjonariusza zwolnionego ze służby w przypadku
skazania go prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze
służby.
Art. 52.
1.
Jeżeli funkcjonariusz zwolniony ze służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do
emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego
funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego
nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych .
2.
Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i
rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia
oraz nagrody roczne i uznaniowe, odpowiednio przeliczone zgodnie z art. 110 ustawy,
o której mowa w ust. 1.
3.
Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia jedynie warunki
do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na
wniosek funkcjonariusza.
4.
Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie
ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych .
5.
Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje
się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa
w ust. 1.
6.
Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie
przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia
warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury
z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.
7.
W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje
się niezwłocznie na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o
nabyciu przez funkcjonariusza prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których
mowa w ust. 4.
8.
Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
9.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania
do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz
jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i
niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.
Art. 539)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
Funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone
w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem art. 1867, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 1891 stosuje się odpowiednio.
Art. 54.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
przebieg służby funkcjonariuszy. Rozporządzenie powinno określać zwłaszcza:
1)
szczegółowe zasady i tryb załatwiania spraw, w tym spraw osobowych funkcjonariuszy,
nawiązania, rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego, mianowania, przenoszenia,
odwoływania i zwalniania ze stanowisk służbowych;
2)
sposób usprawiedliwiania nieobecności w służbie;
3)
rodzaje informacji, których ze względu na przebieg służby funkcjonariusza jest on
obowiązany udzielić.
Art. 55.
1.
Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w
wymiarze 26 dni roboczych.
2.
Funkcjonariusz nabywa prawo do pierwszego urlopu wypoczynkowego z upływem 6 miesięcy
służby, w wymiarze połowy urlopu przysługującego mu po roku służby.
3.
Prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze funkcjonariusz nabywa z upływem roku
służby. Do urlopu tego wlicza się urlop, o którym mowa w ust. 2.
4.
Prawo do kolejnych urlopów funkcjonariusz nabywa w każdym następnym roku kalendarzowym.
5.
Do okresu służby, od którego zależy prawo do urlopu, wlicza się okresy poprzedniego
zatrudnienia i służby, bez względu na przerwy w zatrudnieniu i służbie oraz sposób
rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego.
6.
Przez dni robocze rozumie się dni od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo
wolnych od pracy.
Art. 56.
1.
Z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego,
a także wstrzymać mu udzielenie urlopu w całości lub w części. Termin urlopu wypoczynkowego
może być także przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami.
2.
Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu wypoczynkowego przysługuje zwrot kosztów przejazdu
poniesionych w związku z odwołaniem, według norm ustalonych w przepisach o należnościach
służbowych w przypadku przeniesienia lub delegowania, jak również innych kosztów,
które określi Minister Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia. Zwrot kosztów powinien
obejmować udokumentowane opłaty dokonane przez funkcjonariusza, a niewykorzystane
w związku z odwołaniem z urlopu, jak również opłaty poniesione przez członków rodziny,
o których mowa w art. 50, jeżeli odwołanie funkcjonariusza z urlopu spowodowało również
powrót tych osób.
3.
Odwołanie funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego ze względów służbowych wymaga zgody
przełożonego.
4.
Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym,
urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.
Art. 57.
1.
Funkcjonariuszowi, który pełni służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych
dla zdrowia albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby, może
być przyznany płatny urlop dodatkowy w wymiarze do 11 dni roboczych rocznie.
2.
Funkcjonariuszowi, który osiągnął określony wiek lub staż służby, przysługuje płatny
urlop dodatkowy w każdym roku kalendarzowym w wymiarze:
1)
5 dni roboczych, jeżeli ukończył 40 lat lub posiada 10 lat służby;
2)
8 dni roboczych, jeżeli ukończył 45 lat lub posiada 20 lat służby;
3)
11 dni roboczych, jeżeli ukończył 55 lat lub posiada 25 lat służby.
3.
Łączny wymiar urlopów dodatkowych, o których mowa w ust. 1 i 2, nie może przekroczyć
11 dni roboczych rocznie.
4.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
rodzaje stanowisk, na których występują warunki szczególnie uciążliwe lub szkodliwe
dla zdrowia, a także rodzaje innych stanowisk, na których przysługuje prawo do urlopu
dodatkowego, o którym mowa w ust. 1, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami
służby, uwzględniając specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach.
Art. 58.
1.
Funkcjonariuszowi można udzielić, na wniosek komisji lekarskiej, płatnego urlopu zdrowotnego
jednorazowo na okres do 2 miesięcy, łącznie w ciągu kolejnych 12 miesięcy - na okres
do 6 miesięcy.
2.
Funkcjonariuszowi, który uzyskał zezwolenie na pobieranie nauki lub odbywanie studiów
i naukę tę pobiera lub odbywa studia, jak również uzyskał zezwolenie na przeprowadzenie
przewodu doktorskiego lub habilitacyjnego, a także na odbycie aplikacji radcowskiej
lub legislacyjnej, udziela się płatnego urlopu szkoleniowego w wymiarze:
1)
na przygotowanie się do egzaminu wstępnego i jego złożenie - 7 dni;
2)
w szkołach wyższych, w każdym roku studiów - 21 dni;
3)
dla funkcjonariuszy pobierających naukę w szkołach pomaturalnych i na studiach podyplomowych
- 14 dni w celu przygotowania się i złożenia egzaminu końcowego;
4)
w celu przygotowania się do złożenia egzaminów doktorskich i obrony rozprawy doktorskiej
lub dla przygotowania się do kolokwium oraz wykładu habilitacyjnego - 28 dni;
5)
w celu przygotowania się i złożenia egzaminu radcowskiego - 30 dni;
6)
w celu przygotowania się i złożenia egzaminu po zakończeniu aplikacji legislacyjnej
- 14 dni.
3.
Funkcjonariuszowi udziela się urlopu okolicznościowego w celu zawarcia związku małżeńskiego,
w przypadku urodzenia się dziecka, ślubu dziecka własnego, przysposobionego, pasierba,
dziecka obcego przyjętego na wychowanie i utrzymanie, w tym także w ramach rodziny
zastępczej, a także z powodu pogrzebu małżonka, dziecka, rodziców, rodzeństwa, teściów,
dziadków i opiekunów oraz innej osoby pozostającej na utrzymaniu funkcjonariusza lub
pod jego bezpośrednią opieką. Urlopu okolicznościowego można także udzielić funkcjonariuszowi
w celu załatwienia ważnych spraw osobistych albo w innych przypadkach zasługujących
na szczególne uwzględnienie, w wymiarze do 5 dni.
4.
Funkcjonariuszowi w służbie stałej, na pisemny wniosek uzasadniony ważnymi względami
osobistymi, można udzielić urlopu bezpłatnego w wymiarze do 6 miesięcy.
Art. 59.
1.
Funkcjonariusz oddelegowany do pełnienia służby poza SKW albo SWW ma prawo tylko do
jednego urlopu wypoczynkowego, w wymiarze korzystniejszym.
2.
Niewykorzystanej w okresie oddelegowania części urlopu wypoczynkowego, wynikającej
z różnicy w wymiarach urlopów, udziela się funkcjonariuszowi po powrocie z oddelegowania.
Art. 60.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
warunki i tryb udzielania funkcjonariuszom urlopów, o których mowa w art. 55, art.
57 ust. 1 i art. 58, uwzględniając:
1)
przełożonych właściwych w sprawach urlopów;
2)
sposób postępowania w przypadku odwołania z urlopu;
3)
warunki udzielania płatnych urlopów szkoleniowych;
4)
warunki udzielenia funkcjonariuszowi urlopu bezpłatnego;
5)
sposób obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
Art. 61.
1.
Funkcjonariuszowi, który przejawia inicjatywę i osiąga znaczące wyniki w służbie,
mogą być udzielane wyróżnienia:
1)
pochwała w rozkazie;
2)
krótkoterminowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 7 dni roboczych, nie więcej niż 15
dni w roku;
3)
nagroda pieniężna lub rzeczowa;
4)
przedterminowe mianowanie na wyższy stopień;
5)
mianowanie na wyższe stanowisko służbowe;
6)
przedstawienie do orderu lub odznaczenia.
2.
Właściwi do udzielania wyróżnień są Szef SKW albo Szef SWW, każdy w zakresie swojego
działania, a także inni uprawnieni przełożeni.
3.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
tryb i sposób udzielania wyróżnień oraz właściwość przełożonych w tych sprawach, uwzględniając
okoliczności oraz uroczysty charakter udzielania wyróżnień.
Rozdział 4
Mieszkania funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
Art. 62.
1.
Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje, z uwzględnieniem członków rodziny,
prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości
pobliskiej.
2.
Przez miejscowość pobliską rozumie się miejscowość, do której czas dojazdu koleją
lub autobusami, przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami nie przekracza
w obie strony 2 godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia
służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania, bez uwzględnienia
czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz
dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.
3.
Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.
Art. 63.
Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,
są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym:
1)
małżonek;
2)
dzieci własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny
zastępczej, pozostające na jego utrzymaniu do czasu ukończenia 18 roku życia, a w
razie uczęszczania do szkoły lub odbywania studiów w szkole wyższej - do czasu ukończenia
nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 roku życia, chyba że przed
osiągnięciem takiego wieku orzeczono o ich całkowitej niezdolności do pracy;
3)
rodzice funkcjonariusza i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli
ze względu na wiek albo całkowitą lub częściową niezdolność do pracy albo inne okoliczności
są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i
macochę oraz osoby przysposabiające.
Art. 64.
1.
Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale uzyskane w wyniku działalności
inwestycyjnej odpowiednio SKW i SWW oraz pozostające i przekazane do dyspozycji odpowiednio
Szefa SKW i Szefa SWW.
2.
Przepisy ustawy nie naruszają, wynikających z prawa własności, uprawnień do rozporządzania
lokalem mieszkalnym właściciela innego niż Skarb Państwa.
Art. 65.
Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,
z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz jego uprawnień wynikających z rozporządzenia
wydanego na podstawie art. 71.
Art. 66.
1.
Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu
mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego
w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.
2.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania i zwracania równoważników pieniężnych
za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego, uwzględniając
sposób obliczania wysokości tych równoważników oraz przypadki, w których świadczenia
te są przyznawane, i przypadki, w których podlegają zwrotowi.
Art. 67.
1.
Funkcjonariuszowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca
pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i
z powrotem.
2.
Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzowym, w którym
odpowiednio SKW i SWW wykupiła uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji
zbiorowej.
3.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
szczegółowe zasady i tryb zwrotu funkcjonariuszowi kosztów, o których mowa w ust.
1, uwzględniając sposób obliczania wysokości tych kosztów oraz przypadki, w których
koszty te są zwracane.
Art. 68.
1.
Funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej
o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni
mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
nieruchomość.
2.
Pomoc finansową, o której mowa w ust. 1, przyznaje się jednorazowo na wniosek funkcjonariusza
w służbie stałej.
3.
Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 2, podlega zwrotowi w przypadku:
1)
wypłaty tej pomocy jako nienależnego świadczenia;
2)
zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby.
4.
Przepisu ust. 3 pkt 2 nie stosuje się wobec funkcjonariusza zwolnionego ze służby
na podstawie art. 13 ust. 3 lub art. 19 ust. 1 pkt 1.
5.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, tryb postępowania w sprawach związanych z
jej przyznawaniem oraz zwrotem, a także wzór wniosku o jej przyznanie, uwzględniając
coroczną waloryzację o prognozowany w ustawie budżetowej na dany rok wskaźnik wzrostu
cen towarów i usług konsumpcyjnych, liczbę członków rodziny funkcjonariusza i jego
uprawnienia wynikające z rozporządzenia wydanego na podstawie art. 71, rodzaje dokumentów
wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy oraz sposób postępowania przy
jej przyznawaniu lub zwrocie.
Art. 69.
Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi:
1)
w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 68 ust. 1;
2)
posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej
lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej
albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy;
3)
którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;
4)
w razie zbycia przez niego lub jego małżonka spółdzielczego własnościowego prawa do
lokalu mieszkalnego, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu,
o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 70 ust.
3.
Art. 70.
1.
Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w
poprzednim miejscu pełnienia służby posiadał lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub
dom mieszkalno-pensjonatowy, może być przydzielony, na podstawie decyzji administracyjnej,
lokal mieszkalny w nowym miejscu pełnienia służby, jeżeli:
1)
zwolni, wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu gminnego lub innych jednostek samorządu
terytorialnego lub stanowiący własność Skarbu Państwa albo państwowych osób prawnych,
zajmowany lokal mieszkalny lub dom;
2)
zwróci pomoc finansową przyznaną na:
a)
wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię,
b)
spłatę innych należności - w wysokości przyznanej.
2.
Funkcjonariuszowi, który skorzystał z pomocy finansowej, o której mowa w art. 68 ust.
1, może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli
zwolni zajmowany lokal lub dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finansową
na zasadach określonych w tym przepisie.
3.
Tryb przydzielania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1 i 2, szczegółowe zasady
zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zasady zwalniania zajmowanych lokali mieszkalnych
lub domów, określonych w ust. 1, ustala w drodze zarządzenia odpowiednio Szef SKW
i Szef SWW.
4.
Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w
poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub
domu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo lokalu mieszkalnego lub domu stanowiącego
własność funkcjonariusza lub jego małżonka, można, bez uwzględnienia zamieszkałych
z nim członków rodziny, przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących mu norm
lub zapewnić zakwaterowanie w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu mieszkalnym.
5.
Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje
tymczasową kwaterę lub zapewnia mu się zakwaterowanie w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu
mieszkalnym. Koszt zakwaterowania pokrywa się odpowiednio ze środków SKW i SWW.
Art. 71.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
szczegółowe zasady przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych
oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy SKW i SWW. Rozporządzenie
powinno ustalać sposób przydziału lokali mieszkalnych i kwater tymczasowych oraz określać
ich wielkość, z uwzględnieniem uprawnień funkcjonariusza i liczby członków jego rodziny,
a także wymieniać przesłanki wydania decyzji o opróżnieniu lokalu lub tymczasowej
kwatery.
Art. 72.
Przydział i opróżnienie lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater oraz załatwienie
spraw, o których mowa w art. 65, art. 66 ust. 1 oraz art. 68 ust. 1, następuje w drodze
decyzji administracyjnej.
Art. 73.
Funkcjonariusz SKW albo SWW zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu
mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy
Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu
Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży
Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz
ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm powszechnie
obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.
Rozdział 5
Uposażenie i inne świadczenia pieniężne funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
Art. 74.
1.
Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe.
2.
Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne
określone w ustawie.
3.
Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której
wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.
4.
Wielokrotność, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów, w drodze rozporządzeń,
odrębnie dla SKW i SWW.
Art. 75.
Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.
Art. 76.
1.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
grupy zaszeregowania i stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy w tych grupach
oraz wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.
2.
Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno umożliwić zróżnicowanie grup uposażenia
w zależności od stanowiska, zakresu wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności
i wymaganych kwalifikacji. Uwzględniając powyższe uwarunkowania, rozporządzenie może
określać jedną grupę lub kilka grup uposażenia na stanowiskach służbowych w grupie
zaszeregowania. W przypadku wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat,
rozporządzenie powinno określać okresy pełnienia służby, od których jest uzależniona
wysokość dodatku, a także szczegółowe warunki i tryb ich przyznawania, zawieszania,
obniżania i wstrzymywania.
3.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
zasady i tryb zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat, uwzględnianej
przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, uwzględniając okresy innej służby
traktowane jako równorzędne ze służbą w SKW lub SWW, okresy zatrudnienia i inne okresy,
które na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy, od którego
zależą uprawnienia pracownicze.
410)W brzmieniu ustalonym przez art. 166 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228), która weszła w życie z dniem 2 stycznia 2011 r..
Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,
stanowiące informacje niejawne stanowiska służbowe i stopnie etatowe, zaszeregowanie
tych stanowisk do grup uposażenia i przypisanych im stopni etatowych.
Art. 77.
Funkcjonariusz przeniesiony na podstawie art. 13 ust. 1 do dyspozycji odpowiednio
Szefa SKW i Szefa SWW otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze
stałym i inne świadczenia pieniężne należne na stanowisku zajmowanym bezpośrednio
przed przeniesieniem do dyspozycji właściwego Szefa, z uwzględnieniem powstałych w
tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych
lub na ich wysokość.
Art. 78.
1.
Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy
uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio
zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia według stanowiska
służbowego.
2.
Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, w szczególnie uzasadnionych
przypadkach, mogą zezwolić na zachowanie przez funkcjonariusza przeniesionego na stanowisko
służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania
należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia
związanego z tym stanowiskiem.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariusza przeniesionego na niższe stanowisko
służbowe na podstawie art. 16 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz funkcjonariusza przeniesionego
na własną prośbę.
Art. 79.
1.
Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia:
1)
dodatek za stopień;
2)
dodatek służbowy;
3)
dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem
pełnienia służby.
2.
Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.
3.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
wysokość dodatków, o których mowa w ust. 1, zasady ich przyznawania i obniżania, sposób
ich wypłaty oraz rodzaje dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami,
warunkami lub miejscem pełnienia służby.
4.
Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, określając wysokość dodatków do uposażenia,
powinno uwzględniać charakter i zakres wykonywanych czynności, pracochłonność i stopień
wykorzystywania czasu pozasłużbowego niezbędnego przy ich wykonywaniu, a także kwalifikacje
niezbędne przy wykonywaniu tych czynności.
Art. 80.
Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie
z góry. Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, mogą określić, w
drodze zarządzeń, które dodatki o charakterze stałym są płatne z dołu.
Art. 81.
1.
Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.
2.
Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,
uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego
uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
3.
Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie
funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie
tego prawa.
Art. 82.
1.
Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych
ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
2.
Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli
opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.
3.
Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności
pieniężnych przerywa:
1)
każda czynność przed odpowiednio Szefem SKW albo Szefem SWW lub kierownikiem jednostki
organizacyjnej odpowiednio SKW albo SWW, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub
ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;
2)
uznanie roszczenia.
Art. 83.
1.
Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia pieniężne:
1)
zasiłek na zagospodarowanie;
2)
nagrody oraz zapomogi;
3)
nagrody jubileuszowe;
4)
należności za podróże służbowe i przeniesienia;
5)
świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.
2.
W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny przysługują:
1)
zasiłek pogrzebowy;
2)
odprawa pośmiertna.
Art. 84.
1.
Funkcjonariuszowi w związku z mianowaniem na stałe przysługuje zasiłek na zagospodarowanie
w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze
stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe.
2.
Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę
w SKW albo w SWW po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie
której otrzymał taki zasiłek.
Art. 85.
1.
Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi.
1a11)Dodany przez art. 8 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Funkcjonariusz pełniący służbę w danym roku kalendarzowym nabywa prawo do nagrody
rocznej w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda
przysługuje.
1b11)Dodany przez art. 8 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Nagrodę roczną przysługującą zmarłemu funkcjonariuszowi wypłaca się uprawnionym do
policyjnej renty rodzinnej członkom rodziny po tym funkcjonariuszu.
1c11)Dodany przez art. 8 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w ciągu pierwszych 3 miesięcy kalendarzowych
następujących po roku, za który nagroda przysługuje, z wyjątkiem nagrody rocznej przysługującej
funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby oraz nagrody rocznej przysługującej zmarłemu
funkcjonariuszowi, które wypłaca się, odpowiednio, w ostatnim dniu służby lub w dniu
stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego.
1d11)Dodany przez art. 8 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1a, nie wlicza się uposażenia otrzymanego w okresie:
1)
zawieszenia w czynnościach służbowych oraz tymczasowego aresztowania, chyba że postępowanie
będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania umorzono albo w jego wyniku funkcjonariusz
został uniewinniony;
2)
niewykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby powstałej lub trwającej nadal
po skazaniu funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu lub wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej
wydalenia ze służby.
1e11)Dodany przez art. 8 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Nagrodę roczną obniża się, nie więcej niż o 50% jej wysokości określonej w ust. 1a,
w przypadkach:
1)
warunkowego umorzenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi
albo odstąpienia przez sąd od wymierzenia kary;
2)
wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem lub surowszej
kary dyscyplinarnej;
3)
skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż umyślne,
ścigane z oskarżenia publicznego.
1f11)Dodany przez art. 8 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
W przypadkach, o których mowa w ust. 1e, przy ustalaniu wysokości nagrody rocznej
kierownik odpowiednio jednostki organizacyjnej SKW lub SWW uwzględnia charakter popełnionego
przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki
w służbie.
1g11)Dodany przez art. 8 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Nagroda roczna nie przysługuje w przypadkach:
1)
skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane
z oskarżenia publicznego;
2)
wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
1h11)Dodany przez art. 8 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Obniżenie lub nieprzyznanie nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym
funkcjonariusz popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego,
a jeżeli nagroda została funkcjonariuszowi wypłacona - za rok, w którym postępowanie
zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub decyzją.
1i11)Dodany przez art. 8 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Jeżeli przeciwko funkcjonariuszowi toczy się postępowanie karne lub dyscyplinarne
o czyn popełniony w roku kalendarzowym, za który nagroda jest przyznawana, ustalenie
uprawnień do nagrody rocznej następuje po prawomocnym zakończeniu tego postępowania.
1j11)Dodany przez art. 8 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Nagrodę roczną przyznaje:
1)
funkcjonariuszowi SKW - kierownik jednostki organizacyjnej SKW właściwy ze względu
na miejsce pełnienia służby przez funkcjonariusza;
2)
funkcjonariuszowi SWW - Szef SWW;
3)
zastępcom Szefa SKW, kierownikom jednostek organizacyjnych SKW oraz ich zastępcom
- Szef SKW;
4)
Szefowi SKW oraz Szefowi SWW - Minister Obrony Narodowej.
212)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
warunki przyznawania funkcjonariuszom nagród uznaniowych i zapomóg, okoliczności uzasadniające
przyznanie funkcjonariuszowi nagrody uznaniowej i zapomogi, właściwość przełożonych
oraz tryb postępowania w tych sprawach, mając na względzie celową i racjonalną politykę
w zakresie dysponowania środkami finansowymi.
3.
Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,
wysokość funduszu na nagrody i zapomogi, ustalając jednocześnie wysokość środków finansowych
przeznaczonych na nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi oraz warunki zwiększania wysokości
funduszu na nagrody uznaniowe i zapomogi.
Art. 86.
1.
Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości:
1)
po 20 latach służby - 75%,
2)
po 25 latach służby - 100%,
3)
po 30 latach służby - 150%,
4)
po 35 latach służby - 200%,
5)
po 40 latach służby - 300%
- miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.
2.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
okresy wliczane do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,
oraz zasady jej obliczania i wypłacania, uwzględniając sposób dokumentowania okresów,
od których zależy nabycie prawa do tej nagrody.
Art. 87.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
rodzaje świadczeń przysługujących funkcjonariuszom w razie przeniesienia lub delegowania
do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości albo podróży służbowej poza stałe
miejsce pełnienia służby. Rozporządzenia powinny określić rodzaje, wysokość i warunki
przyznawania świadczeń, a także sposób ich wypłaty.
Art. 88.
1.
Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 13 ust. 3, art. 16 ust. 4 i art.
19 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 4-7 oraz ust. 3 otrzymuje:
1)
odprawę;
2)
ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby
oraz za urlopy zaległe;
3)
zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku przejazd, ze środków
Służby;
4)
zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie, małżonka oraz
dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego
według zasad obowiązujących przy przeniesieniach służbowych;
5)
niewykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące stosownie do przepisów
wydanych na podstawie art. 49 ust. 4.
213)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1351), która weszła w życie z dniem 5 grudnia 2013 r..
Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 otrzymuje
50% odprawy oraz ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.
314)Dodany przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 13..
Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 pkt 2 i
8 otrzymuje ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.
Art. 89.
Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, lub upoważnieni przez nich
przełożeni mogą w przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie przyznać,
z uwagi na uzasadnione potrzeby rodziny funkcjonariusza, odprawę w wysokości nieprzekraczającej
50% w razie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt
2.
Art. 90.
1.
Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego
uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio
zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji odpowiednio
Szefa SKW i Szefa SWW na podstawie art. 13 ust. 1. Odprawa ulega zwiększeniu o 20%
uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny
rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego
uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający
6 miesięcy liczy się jako pełny rok.
2.
Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej
służby wojskowej, jeżeli w ciągu 90 dni po zwolnieniu z tej służby żołnierz został
przyjęty do służby w SKW albo w SWW i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej
służby.
3.
Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w SKW albo SWW
po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego
rodzaju.
4.
Do okresu nieprzerwanej służby w rozumieniu ust. 1-3 nie zalicza się okresów odbywania
kary pozbawienia wolności oraz tymczasowego aresztowania, chyba że funkcjonariusz
został uniewinniony lub postępowanie karne zostało umorzone.
5.
Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej równa się wysokości
jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi
na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji
Szefa SKW albo Szefa SWW, na podstawie art. 13 ust. 1.
Art. 91.
1.
W razie śmierci funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna
w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi odprawa, gdyby
był zwolniony ze służby, oraz świadczenia określone w art. 88 ust. 1 pkt 2-4.
2.
Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi funkcjonariusza, który
pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom,
jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej
na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby
Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony
Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych funkcjonariuszy.
Art. 92.
1.
Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 19 ust.
1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 5, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze
służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz
z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym
albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji odpowiednio Szefa SKW i Szefa SWW na
podstawie art. 13 ust. 1.
2.
Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo
do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.
3.
Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 6 lub 7, który
z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc
świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż
przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej właściwa komisja lekarska wyda orzeczenie
o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.
Art. 93.
Odprawa, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, oraz świadczenia określone w art. 92
nie przysługują funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został
przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo
do takich świadczeń.
Art. 94.
1.
W razie śmierci funkcjonariusza, niezależnie od odprawy pośmiertnej, o której mowa
w art. 91 ust. 1, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości:
115)W brzmieniu ustalonym przez art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.; wszedł w życie z dniem 1 marca 2011 r.; ma zastosowanie do wysokości zasiłków pogrzebowych przysługujących po osobach, których śmierć nastąpiła po dniu 28 lutego 2011 r., na podstawie art. 46 pkt 9 tej ustawy.)
4000 zł, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice;
2)
kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1,
jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.
2.
Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku
ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa się ze środków odpowiednio SKW albo SWW. Szef SKW
albo Szef SWW, każdy w zakresie swojej właściwości, może wyrazić zgodę na pokrycie
kosztów pogrzebu funkcjonariusza zmarłego wskutek choroby pozostającej w związku ze
służbą.
3.
W przypadku pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków odpowiednio SKW albo
SWW małżonkowi funkcjonariusza, a w razie jego braku kolejno jednej z osób wymienionych
w ust. 1 pkt 1, przysługuje połowa określonego tam zasiłku pogrzebowego.
Art. 94a16)Dodany przez art. 10 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 745), która weszła w życie z dniem 25 czerwca 2010 r..
Przepisy art. 94 stosuje się odpowiednio w razie śmierci funkcjonariusza, po zwolnieniu
ze służby, w następstwie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą.
Art. 95.
1.
W razie śmierci członka rodziny funkcjonariuszowi przysługuje zasiłek pogrzebowy w
wysokości:17)Zdanie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 25 pkt 2 lit. a tiret pierwsze ustawy,
o której mowa w odnośniku 15; wszedł w życie z dniem 1 marca 2011 r.
118)W brzmieniu ustalonym przez art. 25 pkt 2 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 15; wszedł w życie z dniem 1 marca 2011 r.; ma zastosowanie do wysokości zasiłków pogrzebowych przysługujących po osobach, których śmierć nastąpiła po dniu 28 lutego 2011 r., na podstawie art. 46 pkt 9 tej ustawy.)
4000 zł - jeżeli koszty pogrzebu ponosi funkcjonariusz;
2)
kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1
- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.
2.
Zasiłek pogrzebowy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w razie śmierci członków rodziny
funkcjonariusza:
1)
małżonka;
2)
dzieci własnych lub małżonka oraz dzieci przysposobionych;
3)
dzieci wychowywanych w ramach rodziny zastępczej;
4)
dzieci przyjętych na wychowanie przed osiągnięciem pełnoletności, jeżeli rodzice ich
nie żyją albo nie mogą zapewnić im utrzymania bądź zostali pozbawieni lub ograniczeni
w sprawowaniu władzy rodzicielskiej;
5)
rodziców funkcjonariusza oraz jego małżonka, a także ich ojczyma, macochy oraz osób
ich przysposabiających;
6)
osób, których opiekunem prawnym został ustanowiony funkcjonariusz lub jego małżonek.
Art. 9620)W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
W razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania w dyspozycji
Szefa SKW albo Szefa SWW, na podstawie art. 13 ust. 1, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie
zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne
przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych
w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych
lub na ich wysokość.
Art. 96a21)Dodany przez art. 18 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5..
1.
Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu macierzyńskiego, okres
urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu na warunkach
urlopu macierzyńskiego oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% uposażenia, o którym
mowa w art. 96.
2.
Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi 60% uposażenia, o którym mowa w art. 96.
3.
Miesięczne uposażenie funkcjonariusza-kobiety, która we wniosku, złożonym nie później
niż 14 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio po urlopie macierzyńskim,
dodatkowego urlopu macierzyńskiego w pełnym wymiarze, a bezpośrednio po takim urlopie
- urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80% miesięcznego uposażenia, o
którym mowa w art. 96, za cały okres odpowiadający okresowi tych urlopów.
4.
Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we wniosku, złożonym
nie później niż 14 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego
z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu
dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej,
wystąpi o udzielenie mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,
dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego w pełnym wymiarze, a bezpośrednio
po takim urlopie - urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.
5.
Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo 4 otrzymał
80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji z dodatkowego urlopu
macierzyńskiego w pełnym wymiarze lub jego części albo w przypadku rezygnacji z dodatkowego
urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego w pełnym wymiarze lub jego części lub w
przypadku rezygnacji z urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, przysługuje jednorazowe
wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym mowa w ust. 3, do wysokości 100%, pod
warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający okresom tych urlopów.
Art. 96b22)Dodany przez art. 8 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje 80% uposażenia.
2.
Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć
służbowych z powodu:
1)
choroby funkcjonariusza, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn
określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa ;
2)
oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby
krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;
3)
konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym lub małżonka
funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem obcym przyjętym na wychowanie
i utrzymanie, do ukończenia przez nie 14. roku życia;
4)
konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny; za członków
rodziny uważa się małżonka, rodziców, dziadków, teściów, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci
w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z funkcjonariuszem
w okresie sprawowania nad nimi opieki;
5)
konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka funkcjonariusza,
dzieckiem przysposobionym, dzieckiem obcym przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do
ukończenia przez nie 8. roku życia w przypadku:
a)
nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, przedszkola lub szkoły, do których dziecko uczęszcza,
b)
porodu lub choroby małżonka funkcjonariusza stale opiekującego się dzieckiem, jeżeli
poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi sprawowanie opieki nad dzieckiem,
c)
pobytu małżonka funkcjonariusza stale opiekującego się dzieckiem w podmiocie leczniczym
wykonującym działalność polegającą na udzielaniu stacjonarnych i całodobowych świadczeń
zdrowotnych.
3.
Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki,
o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie dłuższy niż 60 dni w
roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4 - przez okres nie
dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć
60 dni w roku kalendarzowym.
4.
Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny
wymagających opieki.
5.
Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony
od zajęć służbowych z powodu:
1)
wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,
2)
choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby,
3)
wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby,
4)
choroby przypadającej w czasie ciąży,
5)
poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców
komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i
narządów,
6)
oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi
lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi
- zachowuje on prawo do 100% uposażenia.
6.
Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy funkcjonariusz został zwolniony
od zajęć służbowych:
1)
podczas wykonywania zadań poza granicami państwa w państwach określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 44a;
2)
w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem
przez funkcjonariusza czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez
uprawniony organ;
3)
na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych
warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie
prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.
7.
Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa w ust. 6 pkt 3, stwierdza,
w drodze decyzji, przełożony funkcjonariusza.
8.
Od decyzji, o której mowa w ust. 7, funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie do wyższego
przełożonego.
Art. 96c22)Dodany przez art. 8 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione
zgodnie z przepisami art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa, z tym że:
1)
w przypadku poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów
na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności do służby wskutek poddania
się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów - zaświadczenie wystawione przez
lekarza na zwykłym druku zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa;
2)
w przypadku, o którym mowa w art. 96b ust. 2 pkt 2 - zaświadczenie jednostki organizacyjnej
publicznej służby krwi;
3)
w przypadku, o którym mowa w art. 96b ust. 2 pkt 5 lit. a - oświadczenie funkcjonariusza;
4)
w przypadkach, o których mowa w art. 96b ust. 2 pkt 5 lit. b i c - zaświadczenie lekarskie
wystawione przez lekarza na zwykłym druku;
5)
w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z
ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów
o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
2.
W przypadkach uzasadnionych charakterem, miejscem, sposobem lub rodzajem zadań służbowych
wykonywanych przez funkcjonariusza okres jego przebywania na zwolnieniu lekarskim
stwierdza się w inny sposób niż określony w ust. 1.
3.
Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,
z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, sposób stwierdzania przebywania
na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 2.
Art. 96d22)Dodany przez art. 8 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych
zaświadczenie lekarskie, zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby
krwi albo decyzję, o której mowa w art. 96c ust. 1 pkt 5, w terminie 7 dni od dnia
ich otrzymania.
2.
Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 96b ust. 2 pkt 5 lit.
a, funkcjonariusz jest obowiązany złożyć przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych
w terminie 7 dni od dnia ich zaistnienia.
3.
W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, nieobecność w
służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną,
chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych
od funkcjonariusza.
Art. 96e22)Dodany przez art. 8 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość
wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich
oraz oświadczenie funkcjonariusza, o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, może podlegać
kontroli.
2.
Kontrolę przeprowadzają:
1)
wojskowe komisje lekarskie - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności
do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego;
2)
przełożony funkcjonariusza właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości
wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich
oraz w zakresie oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt
3.
3.
Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia
lekarskiego, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.
4.
Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym
mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, zostało złożone niezgodnie z prawdą, funkcjonariusz
traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.
5.
Jeżeli w wyniku kontroli wojskowa komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności
do służby wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, funkcjonariusz
traci prawo do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.
6.
Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało sfałszowane,
funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.
7.
Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy
funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej
opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego
w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.
8.
Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, polega
na ustaleniu, czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, przedszkola lub szkoły,
do których uczęszcza dziecko funkcjonariusza.
9.
Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia funkcjonariusza,
o którym mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego
funkcjonariusza.
10.
W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę zarobkową
albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba
kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie
zwolnienia lekarskiego.
11.
W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym
mowa w art. 96c ust. 1 pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca sporządza
protokół.
12.
Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi w celu wniesienia do niego ewentualnych
uwag. Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym podpisem.
13.
Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia
za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku
zawiadomienia przez wojskową komisję lekarską w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję
kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego.
14.
Od decyzji, o której mowa w ust. 13, funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie do wyższego
przełożonego.
15.
Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie:
1)
nie zostało sfałszowane;
2)
zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń
lekarskich.
16.
Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 15 pkt 1, zachodzi podejrzenie, że
zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje do lekarza, który
wystawił zaświadczenie lekarskie, o wyjaśnienie sprawy.
17.
W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane niezgodnie z przepisami
w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, przełożony występuje o
wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 96f22)Dodany przez art. 8 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 96b, stanowi uposażenie zasadnicze wraz
z dodatkami o charakterze stałym, przysługujące funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym
stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ
na prawo do uposażenia i innych należności lub ich wysokość.
2.
Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim przyjmuje
się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi 1/30
uposażenia, o którym mowa w art. 96b.
3.
W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za okres, w którym przebywał
na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej
wypłacie.
4.
Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim miesiącu pełnienia
służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności przysługujących mu z
tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca odpowiednią część uposażenia
w dniu ustania stosunku służbowego.
Art. 96g22)Dodany przez art. 8 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
1.
Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy w okresie
przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody za wykonywanie
zadań służbowych w zastępstwie funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach lekarskich.
2.
Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz na nagrody i zapomogi.
3.
Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po zakończeniu okresu
rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż miesiąc kalendarzowy i nie dłużej niż 3
miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się od wielkości
środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy.
Art. 96h22)Dodany przez art. 8 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym
za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy
wymiaru świadczeń, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 i ust. 2 pkt 2, art.
88 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92 ust. 1.
Art. 97.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
wysokość oraz warunki wypłaty uposażenia i innych świadczeń funkcjonariuszom skierowanym
do szkoły, na przeszkolenie lub na studia. Rozporządzenie powinno określać świadczenia
przysługujące funkcjonariuszowi w związku z pobieraniem nauki, a także ich wysokość
i warunki wypłaty.
Art. 98.
W razie pobierania przez funkcjonariusza wynagrodzenia przewidzianego w przepisach
o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, funkcjonariuszowi
oraz członkom jego rodziny przysługują świadczenia pieniężne z tytułu służby, określone
w niniejszej ustawie, z wyjątkiem uposażenia oraz świadczenia pieniężnego, o którym
mowa w art. 48.
Art. 99.
1.
Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego
terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.
2.
W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną
część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie
zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem
sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Art. 100.
1.
Funkcjonariuszowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności
50% ostatnio należnego uposażenia.
2.
W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu,
funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego
uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie
nastąpiło po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, z zastrzeżeniem ust. 3.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu
przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego.
Art. 101.
1.
Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje
poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu
płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności
uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.
2.
W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone
uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej funkcjonariusz traci za
każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia
przez funkcjonariusza obowiązków służbowych.
4.
Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego,
przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający
dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie
za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej
wypłacie.
Art. 102.
1.
Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia na podstawie sądowych
i administracyjnych tytułów wykonawczych oraz na podstawie przepisów szczególnych
- na zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym
w administracji albo w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy ustawy
nie stanowią inaczej.
2.
Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki
do uposażenia oraz świadczenia pieniężne wymienione w art. 83, art. 88, art. 89 i
art. 92.
3.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW,
terminy płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych oraz właściwość i tryb
postępowania w sprawach wypłacania świadczeń pieniężnych oraz dokonywania potrąceń
z tych należności, uwzględniając konieczność zapewnienia terminowej realizacji świadczeń.
Art. 103.
Przepisu art. 102 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,
a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia. Należności
te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.
Art. 104.
W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń socjalnych określonych w rozporządzeniach
wydanych na podstawie art. 49 ust. 7 oraz do świadczeń z tytułu przeniesienia do pełnienia
służby w innej miejscowości, a także do świadczeń, o których mowa w art. 65, art.
66 ust. 1 i art. 68 ust. 1, z tytułu służby obojga małżonków w SKW albo służby obojga
małżonków w SWW, obojgu małżonkom przysługuje jedno świadczenie. W przypadku zbiegu
uprawnień do świadczeń w różnej wysokości wypłaca się świadczenie w wyższej wysokości.
Rozdział 6
Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego
Art. 105.
Funkcjonariusz, niezależnie od odpowiedzialności karnej, ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną
za popełnione przestępstwa i wykroczenia.
Art. 106.
1.
Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenia dyscypliny służbowej
oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.
2.
Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:
1)
odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia służbowego, z wyjątkiem przypadku,
o którym mowa w art. 38 ust. 2 oraz gdy odmowa dotyczy wykonania polecenia służbowego,
które nie pozostaje w związku z pełnieniem służby;
2)
zaniechanie wykonania czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;
3)
niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach
prawa;
4)
wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało to
lub mogło spowodować szkodę służbie, funkcjonariuszowi lub innej osobie;
5)
postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej
w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej;
6)
stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka
oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach
lub na terenach zajmowanych przez SKW albo SWW;
723)W brzmieniu ustalonym przez art. 166 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 10.)
utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej, a także materiału
zawierającego informacje niejawne;
8)
utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby
nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku
publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;
9)
nadużycie zajmowanego stanowiska lub służby dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub
osobistej;
10)
samowolne oddalenie się funkcjonariusza z rejonu zakwaterowania, jeżeli pełni służbę
w systemie skoszarowanym, a także nieusprawiedliwione opuszczenie lub niestawienie
się w miejscu pełnienia służby;
11)
porzucenie służby.
3.
Jeśli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub prokuratora,
organ wnioskujący ma być poinformowany o wyniku tego postępowania.
4.
Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio, gdy sąd nakazał wymierzenie kary dyscyplinarnej
funkcjonariuszowi, nie określając jednak jej rodzaju.
Art. 107.
1.
Funkcjonariusz nie popełnia przewinienia dyscyplinarnego, jeżeli nie można mu przypisać
winy.
2.
Funkcjonariuszowi można przypisać winę, gdy:
1)
ma zamiar popełnienia przewinienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość
jego popełnienia, na to się godzi;
2)
nie mając zamiaru popełnienia przewinienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania
ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał
albo mógł i powinien przewidzieć.
Art. 108.
1.
Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie, jeżeli popełnia przewinienie dyscyplinarne
sam albo wspólnie lub w porozumieniu z inną osobą, a także w przypadku, gdy kieruje
popełnieniem przez innego funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego.
2.
Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie także w przypadku, gdy nakłania innego funkcjonariusza
do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego albo ułatwia jego popełnienie.
3.
Każdy z funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiada w granicach swojej
winy, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób.
Art. 109.
1.
Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane kary dyscyplinarne:
1)
upomnienie;
2)
nagana;
3)
surowa nagana;
4)
nagana z ostrzeżeniem;
5)
ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;
6)
wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;
7)
obniżenie stopnia;
8)
pozbawienie stopnia oficerskiego;
9)
ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;
10)
wydalenie ze służby.
2.
W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe
oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia.
3.
W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę pozbawienia stopnia oficerskiego z karą
wydalenia ze służby.
Art. 110.
Kara upomnienia, nagany i surowej nagany polega na przeprowadzeniu rozmowy i wytknięciu
ukaranemu niewłaściwego postępowania.
Art. 111.
Kara nagany z ostrzeżeniem oraz kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym
stanowisku polega na przeprowadzeniu rozmowy, wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania
i uprzedzeniu go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać
ukarany surowszą karą dyscyplinarną lub wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w
trybie dyscyplinarnym.
Art. 112.
1.
Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe polega na odwołaniu z dotychczas zajmowanego
stanowiska służbowego i mianowaniu na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego.
2.
Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe funkcjonariusza nie
można mianować na wyższe stanowisko służbowe.
Art. 113.
Kara obniżenia stopnia polega na wydaniu rozkazu personalnego o utracie posiadanego
stopnia i powrocie do stopnia bezpośrednio niższego.
Art. 114.
Kara pozbawienia stopnia oficerskiego polega na wydaniu rozkazu personalnego o utracie
stopnia oficerskiego i powrocie do stopnia szeregowego.
Art. 115.
Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby polega na przeprowadzeniu rozmowy,
wytknięciu niewłaściwego postępowania i ostrzeżeniu, że za ponowne popełnienie czynu
ukarany może zostać wydalony ze służby.
Art. 116.
Kara wydalenia ze służby polega na zwolnieniu ze służby w SKW albo SWW.
Art. 117.
1.
Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego
i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia
przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień
naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego
przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy
przebieg służby.
2.
Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia
dyscyplinarnego:
1)
działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po spożyciu
alkoholu lub użyciu innego podobnie działającego środka;
2)
popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza przed zatarciem wymierzonej
mu kary dyscyplinarnej;
3)
poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji
zadań SKW albo SWW lub naruszenie dobrego imienia SKW albo SWW;
4)
działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.
3.
Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia
dyscyplinarnego:
1)
nieumyślność jego popełnienia;
2)
podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie jego skutków;
3)
brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;
4)
dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia
dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.
4.
Przy wymierzeniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności, o których mowa w
ust. 1-3, wyłącznie w stosunku do funkcjonariusza, którego one dotyczą.
Art. 118.
1.
Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania
przez przełożonego, o którym mowa w art. 122, wiadomości o popełnieniu przewinienia
lub naruszeniu dyscypliny służbowej.
2.
Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia
popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1.
3.
W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, przedawnienie
karalności dyscyplinarnej następuje dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności
przestępstwa.
Art. 119.
1.
O popełnieniu przez funkcjonariusza wykroczenia, w tym także o odmowie przyjęcia mandatu
karnego lub nieuiszczeniu w terminie grzywny nałożonej w drodze mandatu zaocznego,
właściwy organ zawiadamia odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW.
2.
W stosunku do funkcjonariuszy SKW i SWW, w zakresie postępowania w sprawach o wykroczenia,
uprawnienia Policji wynikające z przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia przysługują odpowiednio Szefowi SKW i Szefowi SWW lub upoważnionym przez nich funkcjonariuszom.
Art. 120.
1.
Sąd rejonowy może odmówić wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć i sprawę przekazać
Szefowi SKW albo Szefowi SWW z wnioskiem o wymierzenie kary dyscyplinarnej, jeżeli
uzna to za wystarczającą reakcję na wykroczenie.
2.
Na postanowienie wskazane w ust. 1 pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie.
Art. 121.
1.
Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy są uprawnione do nakładania
kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.
2.
Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również funkcjonariusze w przypadkach,
gdy właściwe organy są uprawnione do stosowania grzywny, w celu przymuszenia.
3.
O pociągnięcie funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej występują organy,
o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW.
Art. 122.
Właściwi do wymierzania kar dyscyplinarnych są Szef SKW albo Szef SWW, każdy w zakresie
swojego działania, a także inni uprawnieni przełożeni.
Art. 123.
1.
Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną.
2.
Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną,
odpowiednio surowszą.
Art. 124.
1.
Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez
funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego:
1)
wszczyna postępowanie dyscyplinarne:
a)
z własnej inicjatywy,
b)
na wniosek bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza,
c)
na żądanie sądu lub prokuratora;
2)
może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2, zawiadamia się odpowiednio
sąd lub prokuratora albo pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i
wyniku tego postępowania, przesyłając odpis wydanego orzeczenia lub postanowienia.
Materiały przekazane przez sąd, prokuratora albo pokrzywdzonego włącza się do akt
postępowania dyscyplinarnego.
3.
Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji
prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony
dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Czynności te należy
ukończyć w terminie 30 dni.
4.
Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu
postępowania dyscyplinarnego. Funkcjonariusza, co do którego wydano postanowienie
o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, uważa się za obwinionego.
5.
Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera:
1)
oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;
2)
datę wydania postanowienia;
3)
stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;
4)
opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją
prawną;
5)
uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego;
6)
stopień, imię i nazwisko rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie;
7)
podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego;
8)
pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku postępowania dyscyplinarnego.
Art. 125.
1.
Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza:
1)
jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego;
2)
po upływie terminów określonych w art. 118 ust. 2 i 3;
3)
w przypadku śmierci funkcjonariusza;
4)
jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub toczy się
postępowanie dyscyplinarne.
2.
Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz orzeczenie o umorzeniu
postępowania dyscyplinarnego doręcza się pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek
o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania
dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może
wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie do Szefa SKW albo Szefa SWW w terminie
7 dni od dnia ich doręczenia.
Art. 126.
1.
Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające, o których mowa w art. 124
ust. 3, prowadzi rzecznik dyscyplinarny.
2.
Szef SKW albo SWW powołuje w jednostce organizacyjnej SKW albo SWW, na wniosek jej
kierownika, rzecznika dyscyplinarnego, spośród funkcjonariuszy tej jednostki.
3.
W przypadku, gdy ze względu na liczebność jednostki organizacyjnej SKW albo SWW powołanie
rzecznika dyscyplinarnego dla tej jednostki nie jest uzasadnione, obowiązki rzecznika
dyscyplinarnego w tej jednostce wykonuje rzecznik dyscyplinarny innej jednostki organizacyjnej
odpowiednio SKW albo SWW, wyznaczony przez Szefa SKW albo Szefa SWW.
4.
W jednostce organizacyjnej SKW albo SWW powołuje się co najmniej jednego i nie więcej
niż 3 rzeczników dyscyplinarnych.
5.
Powołanie rzecznika dyscyplinarnego następuje za jego pisemną zgodą na okres 2 lat.
6.
Rzecznika dyscyplinarnego odwołuje się w przypadkach:
1)
zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go ze służby w SKW lub
SWW;
2)
prawomocnego ukarania go karą dyscyplinarną.
7.
Rzecznik dyscyplinarny, za zgodą Szefa SKW albo Szefa SWW, może skorzystać z pomocy
innego rzecznika dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu czynności dowodowych.
8.
Rzecznik dyscyplinarny lub przełożony dyscyplinarny podlega wyłączeniu od udziału
w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli:
1)
sprawa dotyczy go bezpośrednio;
2)
jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez niego pokrzywdzonej
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego ;
3)
był świadkiem czynu;
4)
między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego zachodzi stosunek
osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego bezstronności.
9.
Rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału
w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn.
10.
O okolicznościach uzasadniających wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym
rzecznik dyscyplinarny lub przełożony dyscyplinarny zawiadamiają niezwłocznie odpowiednio
Szefa SKW albo Szefa SWW.
11.
Wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego od udziału w
postępowaniu dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek obwinionego lub jego
obrońcy, jeżeli został ustanowiony.
12.
Szef SKW i Szef SWW wydają postanowienia o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia rzecznika
dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.
Art. 127.
1.
W przypadku wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym,
na podstawie art. 126 ust. 8 i 9, postępowanie dyscyplinarne przejmuje odpowiednio
Szef SKW i Szef SWW.
2.
W przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 126 ust. 8 i 9 wobec Szefa
SKW albo Szefa SWW, postępowanie dyscyplinarne przejmuje jeden z jego zastępców.
3.
W przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym
na podstawie art. 126 ust. 8 i 9, postępowanie dyscyplinarne przejmuje do prowadzenia
inny wyznaczony rzecznik dyscyplinarny.
4.
Do czasu wydania przez Szefa SKW albo Szefa SWW postanowienia o wyłączeniu rzecznik
dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące zwłoki.
Art. 128.
1.
Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do
wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje
od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik
dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich badań.
2.
Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli przepis
szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny uzna
to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć się do sporządzenia notatki
urzędowej.
3.
Protokół zawiera:
1)
oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca, osób w niej uczestniczących lub obecnych
oraz charakteru ich uczestnictwa;
2)
opis przebiegu czynności;
3)
w miarę potrzeby:
a)
stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,
b)
oświadczenia i wnioski uczestników czynności,
c)
pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach.
4.
Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności
przez rzecznika dyscyplinarnego lub kierownika jednostki organizacyjnej SKW albo SWW,
o którym mowa w ust. 8, zapisuje się w protokole z możliwą dokładnością, a osoby biorące
udział w czynności mają prawo żądać zapisania w protokole z pełną dokładnością wszystkiego,
co dotyczy ich praw i interesów.
5.
Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół, a także osoby
obecne, po zapoznaniu się z treścią protokołu, podpisują każdą jego stronę. Odmowę
zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę lub brak podpisu którejkolwiek
osoby należy omówić w protokole.
6.
Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli ich wydanie
nie jest zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego.
7.
Postanowienie wydane w toku postępowania, z wyjątkiem postanowienia o wszczęciu postępowania
dyscyplinarnego, powinno zawierać:
1)
stopień, imię i nazwisko wydającego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego
dyscyplinarnego;
2)
datę wydania postanowienia;
3)
podstawę prawną wydania postanowienia;
4)
stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;
5)
rozstrzygnięcie;
6)
uzasadnienie faktyczne i prawne;
7)
pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje prawo złożenia zażalenia;
8)
podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska wydającego postanowienie.
8.
W przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza miejscowością, w której toczy
się postępowanie dyscyplinarne, przełożony dyscyplinarny może zwrócić się o ich przeprowadzenie
do kierownika jednostki organizacyjnej SKW albo SWW właściwego według miejsca, w którym
czynność ma być dokonana.
9.
Jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był przedmiotem
innego postępowania, w tym postępowania przygotowawczego, przełożony dyscyplinarny
może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie akt tego postępowania w całości
lub w części. Za zgodą tego organu, potrzebne odpisy lub wyciągi z udostępnionych
akt włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.
10.
Jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie
o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów.
Art. 129.
1.
W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do:
1)
składania wyjaśnień;
2)
odmowy składania wyjaśnień;
3)
zgłaszania wniosków dowodowych;
4)
przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek;
526)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 230, poz. 1510), która weszła w życie z dniem 22 grudnia 2010 r.)
ustanowienia obrońcy spośród funkcjonariuszy SKW albo SWW, adwokatów albo radców prawnych;
6)
wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia wydane w toku postępowania
przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie 3 dni od dnia doręczenia i w przypadkach
wskazanych w ustawie; od postanowień wydanych przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenie
przysługuje odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW.
2.
Rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić udostępnienia akt, jeżeli
sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie przysługuje
zażalenie.
3.
Ustanowienie obrońcy, jeżeli nie zawiera ograniczeń, uprawnia go do działania w całym
postępowaniu dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia.
O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym
lub o jego cofnięciu obwiniony niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego.
4.
Obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego. Może on zrezygnować
z reprezentowania obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego, zawiadamiając o
tym obwinionego oraz rzecznika dyscyplinarnego. Do czasu ustanowienia nowego obrońcy,
jednak nie dłużej niż 14 dni od dnia zawiadomienia obwinionego, obrońca jest obowiązany
podejmować niezbędne czynności.
5.
Udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego działania w nim
obwinionego.
6.
Orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania
dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony.
W przypadku doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego
przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy
się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej.
7.
Wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga
o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku,
jeżeli:
1)
okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy
albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;
2)
dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się przeprowadzić;
3)
przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem.
8.
Na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego przysługuje zażalenie.
9.
Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie obwinionego od zajęć
służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie
rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego, a czynności,
w których jest przewidziany udział obwinionego, nie przeprowadza się albo przeprowadza
się w miejscu jego pobytu.
10.
Udział w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego
obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych z powodu choroby wymaga zgody lekarza,
który orzekł czasową niezdolność obwinionego do służby. W przypadku braku możliwości
nawiązania kontaktu z lekarzem lub zmiany lekarza zgody takiej może udzielić lekarz,
który obecnie leczy obwinionego, a w dalszej kolejności lekarz o takiej samej specjalności.
Art. 130.
1.
Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać
okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.
2.
Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona
prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść
obwinionego.
Art. 131.
1.
Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być zakończone w terminie
miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania. Przełożony dyscyplinarny, w drodze postanowienia,
może przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy.
2.
Szef SKW albo Szef SWW, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia
czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy.
3.
Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne z powodu zaistnienia
długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania. Na postanowienie
o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie w terminie 7 dni
od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte
z inicjatywy pokrzywdzonego, zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony.
4.
Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania
dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3.
Art. 132.
1.
Rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały
wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania
dyscyplinarnego.
2.
Obrońca może zapoznać się z aktami postępowania dyscyplinarnego, o których mowa w
ust. 1, nie później niż do dnia zapoznania obwinionego z tymi aktami.
3.
Z czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza się protokół.
4.
Odmowa zapoznania się z aktami postępowania lub złożenia podpisu stwierdzającego tę
okoliczność nie wstrzymuje postępowania. Rzecznik dyscyplinarny dokonuje wzmianki
o odmowie w aktach postępowania.
5.
Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego
zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie
o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia
zażalenia.
6.
Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z uzupełnionymi aktami
postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie w zakresie wynikającym
z przeprowadzonych czynności dowodowych uzupełniających akta tego postępowania.
7.
Rzecznik dyscyplinarny, po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego,
wydaje postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych oraz sporządza sprawozdanie,
które:
1)
wskazuje prowadzącego postępowanie i przełożonego dyscyplinarnego, który wydał postanowienie
o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego;
2)
wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem
stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów;
3)
przedstawia wnioski dotyczące uniewinnienia, odstąpienia od ukarania lub wymierzenia
kary albo umorzenia postępowania.
Art. 133.
1.
Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony
dyscyplinarny wydaje orzeczenie o:
1)
uniewinnieniu albo
2)
odstąpieniu od ukarania, albo
3)
ukaraniu, albo
4)
umorzeniu postępowania.
2.
Orzeczenie powinno zawierać:
1)
oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;
2)
datę wydania orzeczenia;
3)
stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;
4)
opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną;
5)
rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu
kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego;
6)
uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;
7)
pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;
8)
podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz
pieczęć jednostki organizacyjnej SKW albo SWW.
3.
Przełożony dyscyplinarny uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 132 ust. 7, oraz
przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do uzupełnienia, w przypadku stwierdzenia,
że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy.
4.
Przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne w przypadkach, o których
mowa w art. 125 ust. 1, albo gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innej przyczyny.
5.
Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień
szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości
i warunki osobiste funkcjonariusza oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają
przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny
służbowej oraz zasad etyki zawodowej.
6.
Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem sporządza się na piśmie nie
później niż w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia o zakończeniu czynności
dowodowych.
7.
Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie obwinionemu.
8.
Jeżeli przełożony dyscyplinarny uzna, że należy wymierzyć karę dyscyplinarną, do której
wymierzenia nie jest uprawniony, wniosek w tej sprawie wraz z aktami postępowania
dyscyplinarnego przesyła odpowiednio Szefowi SKW i Szefowi SWW.
9.
W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w SKW albo SWW, odpowiednio
Szef SKW i Szef SWW, przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego
w celu wysłuchania go. W wysłuchaniu uczestniczy rzecznik dyscyplinarny. Obwinionemu
doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed wysłuchaniem.
10.
Przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku:
1)
tymczasowego aresztowania obwinionego;
2)
odmowy obwinionego stawienia się lub nieusprawiedliwionej nieobecności;
3)
zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się w terminie
14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych.
Art. 134.
1.
Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej
instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.
2.
Odwołanie składa się odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW za pośrednictwem przełożonego
dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.
3.
Szef SKW albo Szef SWW odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli
zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne.
Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
4.
Jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał odpowiednio Szef SKW
i Szef SWW, odwołanie lub zażalenie nie przysługuje. Obwiniony może jednak w terminie,
o którym mowa w ust. 1, zwrócić się odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW z wnioskiem
o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące
odwołań od orzeczeń.
Art. 135.
1.
W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego
ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego
wydania orzeczenia, Szef SKW albo Szef SWW może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając
rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności
dowodowych, określając ich zakres.
2.
Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których mowa w ust. 1, rzecznik
dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni od dnia zapoznania obwiniony
ma prawo zgłoszenia odpowiednio Szefowi SKW i Szefowi SWW uwag dotyczących przeprowadzonych
czynności dowodowych.
Art. 136.
1.
Szef SKW albo Szef SWW, w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania może powołać
komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia, zwaną dalej „komisją”.
2.
Komisja składa się z trzech funkcjonariuszy.
3.
Przepisy art. 126 ust. 8 i 9 stosuje się odpowiednio do członków komisji.
4.
Komisja może wysłuchać rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcę.
5.
Niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych: rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego
lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznawania sprawy.
6.
Komisja może wystąpić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego o uzupełnienie materiału
dowodowego w trybie art. 135 ust. 1.
Art. 137.
1.
Z przeprowadzonych czynności komisja sporządza sprawozdanie wraz z wnioskiem dotyczącym
sposobu załatwienia odwołania.
2.
Komisja przedstawia odpowiednio Szefowi SKW i Szefowi SWW sprawozdanie, o którym mowa
w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jej powołania.
3.
Rozpatrzenie odwołania przez Szefa SKW albo Szefa SWW powinno nastąpić w terminie
14 dni od dnia wpływu odwołania, a w przypadku powołania komisji - w terminie 7 dni
od dnia otrzymania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.
4.
Szef SKW albo Szef SWW może zaskarżone orzeczenie:
1)
utrzymać w mocy albo
2)
uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego, odstąpić
od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, bądź uchylając to orzeczenie - umorzyć
postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo
3)
uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego
dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych
w całości lub w znacznej części.
5.
Postępowanie odwoławcze umarza się w przypadku cofnięcia odwołania.
6.
W postępowaniu odwoławczym Szef SKW albo Szef SWW nie może wymierzyć surowszej kary
dyscyplinarnej, chyba że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes służby.
Art. 138.
1.
Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne:
1)
z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono;
2)
w dniu wydania przez organ odwoławczy orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie.
2.
Przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub postanowienia, niezwłocznie
wykonuje orzeczoną karę.
3.
Przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie
wykonuje karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
4.
Przełożony, o którym mowa w ust. 3, po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie
wykonuje karę: wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, wydalenia ze służby przez
wydanie decyzji odpowiednio o: zwolnieniu lub odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego
stanowiska służbowego i mianowaniu go na niższe stanowisko służbowe albo zwolnieniu
ukaranego funkcjonariusza ze służby.
5.
Prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu oraz prawomocne postanowienie
o odstąpieniu od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego włącza się do akt osobowych
funkcjonariusza.
Art. 139.
1.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje
się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania
kar porządkowych oraz zatrzymania i doprowadzenia świadków. W postępowaniu dyscyplinarnym
do świadków nie stosuje się art. 184 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
2.
O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby pozostającej z obwinionym
w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę
zwolnienia od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania służy zażalenie w terminie
3 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Art. 140.
1.
Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.
2.
Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie:
1)
3 miesięcy od dnia wykonania kary upomnienia;
2)
6 miesięcy od dnia wykonania kary nagany;
3)
9 miesięcy od dnia wykonania kary surowej nagany i nagany z ostrzeżeniem;
4)
12 miesięcy od dnia wykonania kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby
na zajmowanym stanowisku;
5)
15 miesięcy od dnia wykonania kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz
obniżenia stopnia;
6)
18 miesięcy od dnia wykonania kary pozbawienia stopnia oficerskiego;
7)
24 miesięcy od dnia wykonania kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.
3.
W przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej, przełożony dyscyplinarny
może zatrzeć karę dyscyplinarną przed upływem terminu określonego w ust. 2, jednak
w przypadku kar, o których mowa w art. 109 ust. 1 pkt 5-9 nie wcześniej niż przed
upływem połowy terminów, określonych w ust. 2 pkt 4-7.
4.
Za wykazanie męstwa lub odwagi oraz znaczące wyniki w służbie przełożony dyscyplinarny
może w każdym czasie zatrzeć karę dyscyplinarną.
5.
Jeżeli funkcjonariusz zostanie ponownie ukarany przed zatarciem kary dyscyplinarnej,
okres wymagany do zatarcia nieodbytej kary biegnie na nowo od dnia orzeczenia nowej
kary.
6.
W przypadku jednoczesnego wykonywania więcej niż jednej kary dyscyplinarnej zatarcie
kar następuje z upływem terminu przewidzianego dla kary surowszej.
7.
Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych funkcjonariusza orzeczenia
o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania usuwa się z akt osobowych po upływie
6 miesięcy od dnia jego uprawomocnienia się, przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 141.
1.
Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli:
1)
dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się
fałszywe;
2)
zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania
dyscyplinarnego;
3)
orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ
na treść orzeczenia;
4)
orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały
następnie uchylone lub zmienione.
2.
Postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego, albo
w przypadku jego śmierci na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej,
jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie
przepis prawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wniosek o wznowienie składa się w terminie miesiąca
od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
4.
Postępowania dyscyplinarnego, w przypadku śmierci obwinionego lub ukaranego, nie wznawia
się na niekorzyść ukaranego po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.
5.
Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia
się orzeczenia.
6.
Przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, wznawia
postępowanie dyscyplinarne z urzędu lub na wniosek ukaranego lub obwinionego albo,
w przypadku jego śmierci, na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.
O wznowieniu postępowania dyscyplinarnego z urzędu zawiadamia się ukaranego lub obwinionego
albo, w przypadku jego śmierci, członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.
7.
Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego,
który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym
obwiniony lub ukarany dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia
postępowania.
8.
Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego dyscyplinarnego,
o którym mowa w ust. 6, o wznowieniu rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny.
9.
Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego ukaranemu oraz
członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, o którym mowa w ust. 6, służy zażalenie
odpowiednio do Szefa SKW albo SWW w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym że na
postanowienie wydane przez Szefa SKW albo SWW przysługuje jedynie w takim samym terminie
wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Art. 142.
1.
Po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone
do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu, stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje
się orzeczenie:
1)
uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie ukaranego lub umorzenie
postępowania dyscyplinarnego albo
2)
zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę dyscyplinarną, albo
3)
odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.
2.
Zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary dyscyplinarnej nie może
nastąpić po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.
3.
Orzeczenie kary surowszej od dotychczasowej jest możliwe tylko wtedy, gdy wznowienie
następuje z urzędu i orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna do popełnionego przewinienia
dyscyplinarnego.
4.
Jeżeli w następstwie wznowienia postępowania wymierzono karę łagodniejszą, ulegają
uchyleniu skutki kary dotychczasowej, a w przypadku wymierzenia kary surowszej, jej
wykonanie rozpoczyna się od dnia wymierzenia.
5.
Na orzeczenie i postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania dyscyplinarnego
służy ukaranemu lub obwinionemu, a w przypadku jego śmierci, członkowi rodziny uprawnionemu
do renty rodzinnej, odwołanie lub zażalenie odpowiednio do Szefa SKW i Szefa SWW w
terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym że na orzeczenia i postanowienia wydane przez
Szefa SKW albo Szefa SWW przysługuje jedynie, w takim samym terminie, wniosek o ponowne
rozpatrzenie sprawy.
6.
Termin zatarcia kary zmienionej w następstwie wznowienia postępowania liczy się od
dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu nowej kary. Na poczet okresu zatarcia
nowej kary zalicza się okres zatarcia, który upłynął od uprawomocnienia się orzeczenia
kary dotychczasowej.
Art. 143.
Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania
funkcjonariuszowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Art. 144.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW szczegółowy
tryb wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do
funkcjonariuszy, przełożonych którzy posiadają władzę dyscyplinarną, w tym obieg dokumentów
związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, prostowanie błędów pisarskich i rachunkowych
oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory postanowień i innych dokumentów
sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym, mając na względzie sprawność prowadzonego
postępowania.
Art. 145.
Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy SKW oraz SWW.
Rozdział 7
Przepis końcowy
Art. 146.
Ustawa wchodzi w życie w terminie28)Ustawa weszła w życie z dniem 1 października 2006 r., zgodnie z art. 2 ustawy z dnia
9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego
oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu
Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 711), która weszła
w życie z dniem 1 października 2006 r., z wyjątkiem art. 4 i 5, które weszły w życie
z dniem 8 lipca 2006 r. określonym w ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu
Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby
Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego.
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r.
Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19,
poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11,
poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr
123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805, z 2002 r. Nr 74, poz. 676,
Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r.
Nr 166, poz. 1608 i Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 99, poz. 1001,
Nr 120, poz. 1252 i Nr 240, poz. 2407, z 2005 r. Nr 10, poz. 71, Nr 68, poz. 610,
Nr 86, poz. 732 i Nr 167, poz. 1398, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 133, poz.
935, Nr 217, poz. 1587 i Nr 221, poz. 1615, z 2007 r. Nr 64, poz. 426, Nr 89, poz.
589, Nr 176, poz. 1239, Nr 181, poz. 1288 i Nr 225, poz. 1672, z 2008 r. Nr 93, poz.
586, Nr 116, poz. 740, Nr 223, poz. 1460 i Nr 237, poz. 1654, z 2009 r. Nr 6, poz.
33, Nr 56, poz. 458, Nr 58, poz. 485, Nr 98, poz. 817, Nr 99, poz. 825, Nr 115, poz.
958, Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1704, z 2010 r. Nr 105, poz. 655, Nr 135, poz.
912, Nr 182, poz. 1228, Nr 224, poz. 1459, Nr 249, poz. 1655 i Nr 254, poz. 1700,
z 2011 r. Nr 36, poz. 181, Nr 63, poz. 322, Nr 80, poz. 432, Nr 144, poz. 855, Nr
149, poz. 887 i Nr 232, poz. 1378, z 2012 r. poz. 908 i 1110, z 2013 r. poz. 2, 675,
896 i 1028 oraz z 2014 r. poz. 208.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie
ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej,
ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji
Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze
Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz
Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 502), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2014 r.
3)
Dodany przez art. 8 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie
ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 677), która weszła
w życie z dniem 23 czerwca 2011 r.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 28 maja 2013 r. o zmianie
ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 675), która weszła
w życie z dniem 17 czerwca 2013 r.
6)
Dodany przez art. 8 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 1623, 1650 i 1717 oraz z 2014 r. poz. 567 i 598.
8)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 1717 i 1734 oraz z 2014 r. poz. 496, 567, 683 i 684.
9)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
10)
W brzmieniu ustalonym przez art. 166 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie
informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228), która weszła w życie z dniem 2 stycznia
2011 r.
11)
Dodany przez art. 8 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie
ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1351), która weszła w życie
z dniem 5 grudnia 2013 r.
14)
Dodany przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 13.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie
niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578),
która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.; wszedł w życie z dniem 1 marca 2011 r.;
ma zastosowanie do wysokości zasiłków pogrzebowych przysługujących po osobach, których
śmierć nastąpiła po dniu 28 lutego 2011 r., na podstawie art. 46 pkt 9 tej ustawy.
16)
Dodany przez art. 10 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o świadczeniach
odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku
ze służbą wojskową oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 745), która weszła
w życie z dniem 25 czerwca 2010 r.
17)
Zdanie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 25 pkt 2 lit. a tiret pierwsze ustawy,
o której mowa w odnośniku 15; wszedł w życie z dniem 1 marca 2011 r.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 25 pkt 2 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 15; wszedł w życie z dniem 1 marca 2011 r.; ma zastosowanie do wysokości
zasiłków pogrzebowych przysługujących po osobach, których śmierć nastąpiła po dniu
28 lutego 2011 r., na podstawie art. 46 pkt 9 tej ustawy.
19)
Przez art. 25 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 15; wszedł w życie z
dniem 1 marca 2011 r.
20)
W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
21)
Dodany przez art. 18 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5.
22)
Dodany przez art. 8 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
23)
W brzmieniu ustalonym przez art. 166 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 10.
24)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.
poz. 765 i 1247 oraz z 2014 r. poz. 486, 579, 786 i 969.
25)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z
2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027, z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071 i Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, z 2003 r. Nr 17,
poz. 155, Nr 111, poz. 1061 i Nr 130, poz. 1188, z 2004 r. Nr 51, poz. 514, Nr 69,
poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 240, poz. 2405 i Nr 264, poz. 2641, z 2005 r. Nr 10,
poz. 70, Nr 48, poz. 461, Nr 77, poz. 680, Nr 96, poz. 821, Nr 141, poz. 1181, Nr
143, poz. 1203, Nr 163, poz. 1363, Nr 169, poz. 1416 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r.
Nr 15, poz. 118, Nr 66, poz. 467, Nr 95, poz. 659 i Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 141,
poz. 1009 i 1013, Nr 167, poz. 1192 i Nr 226, poz. 1647 i 1648, z 2007 r. Nr 20, poz.
116, Nr 64, poz. 432, Nr 80, poz. 539, Nr 89, poz. 589, Nr 99, poz. 664, Nr 112, poz.
766, Nr 123, poz. 849 i Nr 128, poz. 903, z 2008 r. Nr 27, poz. 162, Nr 100, poz.
648, Nr 107, poz. 686, Nr 123, poz. 802, Nr 182, poz. 1133, Nr 208, poz. 1308, Nr
214, poz. 1344, Nr 225, poz. 1485, Nr 234, poz. 1571 i Nr 237, poz. 1651, z 2009 r.
Nr 8, poz. 39, Nr 20, poz. 104, Nr 28, poz. 171, Nr 68, poz. 585, Nr 85, poz. 716,
Nr 127, poz. 1051, Nr 144, poz. 1178, Nr 168, poz. 1323, Nr 178, poz. 1375, Nr 190,
poz. 1474 i Nr 206, poz. 1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 98, poz. 626, Nr 106, poz.
669, Nr 122, poz. 826, Nr 125, poz. 842, Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307, z
2011 r. Nr 48, poz. 245 i 246, Nr 53, poz. 273, Nr 112, poz. 654, Nr 117, poz. 678,
Nr 142, poz. 829, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 240, poz. 1430, 1431 i
1438 i Nr 279, poz. 1645, z 2012 r. poz. 886, 1091, 1101, 1327, 1426, 1447 i 1529,
z 2013 r. poz. 480, 765, 849, 1247, 1262, 1282 i 1650 oraz z 2014 r. poz. 85 i 384.
26)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 22 października 2010 r. o zmianie
ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu
Wojskowego (Dz. U. Nr 230, poz. 1510), która weszła w życie z dniem 22 grudnia 2010 r.
27)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 128, poz. 840, z
1999 r. Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz.
1027 i Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, z 2003 r. Nr 111, poz. 1061,
Nr 121, poz. 1142, Nr 179, poz. 1750, Nr 199, poz. 1935 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r.
Nr 25, poz. 219, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889 i Nr 243, poz. 2426, z 2005 r. Nr
86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr 132, poz. 1109, Nr 163, poz. 1363, Nr 178, poz.
1479 i Nr 180, poz. 1493, z 2005 r. Nr 86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr 132, poz.
1109, Nr 163, poz. 1363, Nr 178, poz. 1479 i Nr 180, poz. 1493, z 2006 r. Nr 190,
poz. 1409, Nr 218, poz. 1592 i Nr 226, poz. 1648, z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 123,
poz. 850, Nr 124, poz. 859 i Nr 192, poz. 1378, z 2008 r. Nr 90, poz. 560, Nr 122,
poz. 782, Nr 171, poz. 1056, Nr 173, poz. 1080 i Nr 214, poz. 1344, z 2009 r. Nr 62,
poz. 504, Nr 63, poz. 533, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 190, poz. 1474,
Nr 201, poz. 1540 i Nr 206, poz. 1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 40, poz. 227 i
229, Nr 98, poz. 625 i 626, Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 152, poz. 1018
i 1021, Nr 182, poz. 1228, Nr 225, poz. 1474 i Nr 240, poz. 1602, z 2011 r. Nr 17,
poz. 78, Nr 24, poz. 130, Nr 39, poz. 202, Nr 48, poz. 245, Nr 72, poz. 381, Nr 94,
poz. 549, Nr 117, poz. 678, Nr 133, poz. 767, Nr 160, poz. 964, Nr 191, poz. 1135,
Nr 217, poz. 1280, Nr 233, poz. 1381 i Nr 240, poz. 1431, z 2012 r. poz. 611, z 2013 r.
poz. 849, 905, 1036 i 1247 oraz z 2014 r. poz. 538.
28)
Ustawa weszła w życie z dniem 1 października 2006 r., zgodnie z art. 2 ustawy z dnia
9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego
oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu
Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 711), która weszła
w życie z dniem 1 października 2006 r., z wyjątkiem art. 4 i 5, które weszły w życie
z dniem 8 lipca 2006 r.