Rozporządzenie Ministra Zdrowiaz dnia 21 grudnia 2012 r.w sprawie nadawania uprawnień inspektora ochrony radiologicznej w pracowniach stosujących
aparaty rentgenowskie w celach medycznych
Spis treści
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 12b ust. 2 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe zarządza się, co następuje:
§ 1.
Rozporządzenie określa:
1)
szczegółowe warunki i tryb nadawania przez Głównego Inspektora Sanitarnego uprawnień
inspektora ochrony radiologicznej w pracowniach stosujących aparaty rentgenowskie
do celów diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej
i radioterapii schorzeń nienowotworowych;
2)
typy uprawnień, o których mowa w pkt 1, oraz rodzaje działalności, do których nadzorowania
uprawniają;
3)
tryb pracy komisji egzaminacyjnej;
4)
sposób i tryb przeprowadzania egzaminu;
5)
sposób wnoszenia i wysokość opłaty za egzamin oraz wysokość wynagrodzenia członków
komisji egzaminacyjnej;
6)
wymagany zakres szkolenia oraz warunki, jakie muszą spełniać jednostki przeprowadzające
szkolenie, formy przeprowadzania szkoleń, a także tryb uzyskiwania wpisu do rejestru,
o którym mowa w art. 7 ust. 13 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe, zwanej dalej „ustawą”.
§ 2.
1.
Ze względu na rodzaj działalności związanej z wykorzystaniem aparatu rentgenowskiego
do celów medycznych, do której nadzorowania jest uprawniony inspektor ochrony radiologicznej,
uprawnienia dzielą się na:
1)
uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej typu R - dotyczące nadzorowania działalności
w zakresie stosowania aparatów rentgenowskich do celów diagnostyki medycznej, radiologii
zabiegowej, radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń nienowotworowych;
2)
uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej typu S - dotyczące nadzorowania działalności
wyłącznie w zakresie stosowania aparatów rentgenowskich stomatologicznych lub do densytometrii
kości.
2.
Uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej typu R lub S nadaje się osobie, która
posiada staż pracy w warunkach narażenia, co najmniej:
1)
roczny - w przypadku osób posiadających wykształcenie:
a)
wyższe,
b)
średnie i dyplom uzyskania tytułu zawodowego technika elektroradiologii;
2)
trzyletni - w przypadku osób posiadających wykształcenie średnie.
3.
Staż pracy, o którym mowa w ust. 2, nie jest wymagany dla:
1)
osób, które spełniają warunki określone w art. 7 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy;
2)
lekarzy dentystów ubiegających się o uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej
typu S.
§ 3.
1.
Szkolenie dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień inspektora ochrony radiologicznej
typu R lub S, zwane dalej „szkoleniem”, jest prowadzone w formie wykładów oraz ćwiczeń
w systemie stacjonarnym.
2.
Wymagany zakres szkolenia określa załącznik do rozporządzenia.
§ 4.
1.
Szkolenie mogą przeprowadzać jednostki, które:
1)
dysponują kadrą wykładowców, którzy posiadają wyższe wykształcenie oraz wiedzę zgodną
z zakresem prowadzonych wykładów, w szczególności w dziedzinie ochrony radiologicznej;
2)
dysponują obiektami i wyposażeniem umożliwiającymi przeprowadzenie szkolenia i egzaminu;
3)
prowadzą i przechowują co najmniej przez 5 lat od dnia zakończenia szkolenia dziennik
zajęć obejmujący tematykę, czas trwania poszczególnych zajęć oraz spis osób biorących
udział w zajęciach i szkoleniu.
2.
Wpis jednostki przeprowadzającej szkolenie do rejestru, o którym mowa w art. 7 ust.
13 ustawy, zwanego dalej „rejestrem”, następuje na wniosek kierownika jednostki przeprowadzającej
szkolenie, po stwierdzeniu przez Głównego Inspektora Sanitarnego spełnienia warunków,
o których mowa w ust. 1.
3.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, kierownik jednostki przeprowadzającej szkolenie
załącza dokumenty i informacje potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa
w ust. 1, oraz szczegółowy program szkolenia.
§ 5.
1.
Kierownik jednostki przeprowadzającej szkolenie wydaje osobie, która odbyła szkolenie,
dokument potwierdzający jego odbycie.
2.
Osoba, która ukończyła szkolenie, zdaje egzamin przed komisją egzaminacyjną, o której
mowa w § 6 ust. 1.
§ 6.
1.
Główny Inspektor Sanitarny powołuje na wniosek jednostki przeprowadzającej szkolenie
komisję egzaminacyjną, która przygotowuje i przeprowadza egzamin.
2.
Organizatorem egzaminu jest jednostka przeprowadzająca szkolenie.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wskazujący termin szkolenia oraz planowane miejsce
i termin egzaminu, organizator składa w terminie nie krótszym niż miesiąc przed planowanym
terminem egzaminu.
4.
O terminie egzaminu Główny Inspektor Sanitarny zawiadamia kierownika jednostki przeprowadzającej
szkolenie.
5.
Kierownik jednostki przeprowadzającej szkolenie zawiadamia o terminie egzaminu osoby,
które ukończyły szkolenie.
§ 7.
1.
Komisja egzaminacyjna przeprowadza egzamin w składzie: przewodniczący komisji, sekretarz
komisji i członek komisji.
2.
Przewodniczący komisji egzaminacyjnej, po zasięgnięciu opinii pozostałych członków
komisji, jest obowiązany do przygotowania zestawu pytań egzaminacyjnych.
3.
Komisja egzaminacyjna podejmuje decyzje w pełnym składzie zwykłą większością głosów.
4.
Z przeprowadzonego egzaminu sekretarz komisji sporządza protokół, który zawiera:
1)
numer protokołu i datę jego sporządzenia;
2)
nazwisko, imię oraz numer PESEL osoby zdającej, a w przypadku braku numeru PESEL -
serię, numer i nazwę dokumentu tożsamości osoby zdającej;
3)
liczbę punktów uzyskanych przez osobę zdającą z części pisemnej egzaminu;
4)
treść pytań części ustnej egzaminu i liczbę punktów uzyskanych przez osobę zdającą
za odpowiedź na każde z pytań;
5)
informację, czy osoba zdająca zdała egzamin;
6)
imiona, nazwiska i podpisy członków komisji egzaminacyjnej.
5.
Protokół, o którym mowa w ust. 4, przewodniczący komisji przekazuje Głównemu Inspektorowi
Sanitarnemu w terminie 14 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu.
§ 8.
1.
Wniosek o dopuszczenie do egzaminu bez szkolenia wraz z dokumentami potwierdzającymi
spełnienie wymagań, o których mowa w art. 7 ust. 7 ustawy, jest składany do komisji
egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin, która sprawdza, czy składający wniosek spełnia
te wymagania, i dopuszcza go albo nie dopuszcza do egzaminu.
2.
Osoba, która nie przystąpiła do egzaminu przed komisją egzaminacyjną, o której mowa
w § 6 ust. 1, może w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy od dnia tego egzaminu przystąpić
do egzaminu przed inną komisją wyznaczoną przez Głównego Inspektora Sanitarnego.
3.
Osoba, która nie zdała egzaminu przed komisją egzaminacyjną, o której mowa w § 6 ust.
1, może w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy od dnia tego egzaminu przystąpić do
egzaminu przed inną komisją wyznaczoną przez Głównego Inspektora Sanitarnego.
§ 9.
1.
Egzamin obejmuje zagadnienia z wymaganego zakresu szkolenia.
2.
Egzamin składa się z:
1)
części pisemnej obejmującej test złożony z 30 pytań typu zamkniętego i trzech pytań
problemowych lub zadań obliczeniowych;
2)
części ustnej obejmującej 3 pytania.
3.
Część pisemna egzaminu trwa 120 minut.
4.
Za pisemną część egzaminu komisja egzaminacyjna przyznaje:
1)
1 punkt za każdą poprawną odpowiedź na pytanie z testu;
2)
od 0 do 5 punktów za każde pytanie problemowe lub zadanie obliczeniowe.
5.
Warunkiem dopuszczenia do części ustnej egzaminu jest uzyskanie co najmniej 21 punktów
z testu i co najmniej 8 punktów z pytań problemowych lub zadań obliczeniowych.
6.
Komisja egzaminacyjna zwalnia kandydata z części ustnej egzaminu, jeżeli w części
pisemnej uzyskał co najmniej 27 punktów z testu oraz co najmniej 11 punktów z pytań
problemowych lub zadań obliczeniowych.
7.
Za ustną część egzaminu komisja egzaminacyjna przyznaje od 0 do 5 punktów za każde
pytanie.
8.
Egzamin uważa się za zdany, jeżeli osoba zdająca uzyska co najmniej 10 punktów z egzaminu
ustnego albo spełni wymagania określone w ust. 6.
9.
Osobie, która zdała egzamin, komisja egzaminacyjna wydaje dokument potwierdzający
zdanie egzaminu.
§ 10.
1.
Wniosek o nadanie uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej składa się do Głównego
Inspektora Sanitarnego w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy od dnia zdania egzaminu.
2.
Wniosek zawiera:
1)
imię i nazwisko;
2)
datę i miejsce urodzenia;
3)
numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL - serię, numer i nazwę dokumentu tożsamości
osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień;
4)
adres do korespondencji;
5)
numer telefonu kontaktowego.
3.
Do wniosku załącza się kopie lub odpisy dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań,
o których mowa w art. 7 ust. 6 ustawy.
§ 11.
1.
Opłata za egzamin wynosi 20% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na podstawie
przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
2.
Opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się bezpośrednio u organizatora egzaminu lub
na rachunek bankowy wskazany przez organizatora egzaminu.
§ 12.
1.
Wynagrodzenie przewodniczącego, sekretarza i członka Komisji egzaminacyjnej wynosi
za każdą osobę przystępującą do egzaminu odpowiednio 7%, 6% i 5% minimalnego wynagrodzenia
za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
2.
Wynagrodzenie członków Komisji egzaminacyjnej jest wypłacane przez organizatora egzaminu
bezpośrednio po przeprowadzeniu egzaminu.
§ 13.
1.
Wnioski o powołanie komisji egzaminacyjnej i przeprowadzenie egzaminu złożone do Głównego
Inspektora Sanitarnego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia rozpatruje się na
podstawie przepisów dotychczasowych.
2.
Egzamin przeprowadzany na podstawie wniosków, o których mowa w ust. 1, odbywa się
na podstawie przepisów dotychczasowych.
3.
Jednostki, które uzyskały wpis do rejestru, o którym mowa w art. 7 ust. 13 ustawy,
przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, są obowiązane, w terminie nie dłuższym
niż 3 miesiące od dnia wejścia w życie rozporządzenia, przedstawić Głównemu Inspektorowi
Sanitarnemu nowe dzienniki szkoleń obejmujące tematykę oraz czas trwania poszczególnych
zajęć zgodną z wymaganym zakresem szkolenia dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień
inspektora ochrony radiologicznej określonym w załączniku do rozporządzenia.
4.
Wnioski o nadanie uprawnień inspektora ochrony radiologicznej typu R i S złożone przez
osoby, które zdały egzamin przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, rozpatruje
się na podstawie przepisów dotychczasowych.
5.
Wnioski o nadanie uprawnień inspektora ochrony radiologicznej typu R i S złożone po
dniu 1 lipca 2011 r. do Głównego Inspektora Sanitarnego i nierozpatrzone do dnia wejścia
w życie rozporządzenia rozpatruje się na podstawie przepisów dotychczasowych.
§ 14.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.2)Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia
1 grudnia 2006 r. w sprawie nadawania uprawnień inspektora ochrony radiologicznej
w pracowniach stosujących aparaty rentgenowskie w celach medycznych (Dz. U. Nr 239,
poz. 1737), które traci moc z dniem wejścia w życia niniejszego rozporządzenia na
podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 maja 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo atomowe
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 132, poz. 766).
2)
Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia
1 grudnia 2006 r. w sprawie nadawania uprawnień inspektora ochrony radiologicznej
w pracowniach stosujących aparaty rentgenowskie w celach medycznych (Dz. U. Nr 239,
poz. 1737), które traci moc z dniem wejścia w życia niniejszego rozporządzenia na
podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 maja 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo atomowe
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 132, poz. 766).
Załącznik - Wymagany zakres szkolenia dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień inspektora ochrony radiologicznej
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
1) Dyrektywa Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiająca podstawowe normy
bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed
zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (Dz. Urz. WE L 159 z 29.06.1996,
str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 291).
2) Dyrektywa Rady 97/43/Euratom z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie ochrony zdrowia
osób fizycznych przed niebezpieczeństwem wynikającym z promieniowania jonizującego
związanego z badaniami medycznymi oraz uchylająca dyrektywę 84/466/Euratom (Dz. Urz.
WE L 180 z 09.07.1997, str. 22; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15,
t. 3, str. 332).