Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 20 września 2012 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
alkoholizmowi
Spis treści
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
alkoholizmowi , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 15 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu socjalnym oraz o
zmianie niektórych innych ustaw ,
2)
ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem
Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej ,
3)
ustawą z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej ,
4)
ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej
oraz o zmianie niektórych innych ustaw ,
5)
ustawą z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
alkoholizmowi ,
6)
ustawą z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ,
7)
ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie ,
8)
ustawą z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli
i przedsiębiorców ,
9)
ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej ,
10)
ustawą z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi
wyrobami i organizacji rynku wina ,
11)
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt K 12/11
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 12 września 2012 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy nie obejmuje:
1)
art. 9 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu socjalnym
oraz o zmianie niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 9.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
13 lit. a, art. 4 oraz art. 5 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2007 r.
”
;
2)
art. 45 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem
Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej , który stanowi:
„
Art. 45.1 orzeczenie
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 11 pkt
2 lit. b i c, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
art. 202 i 216 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej , które stanowią:
„
Art. 202.
W okresie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy warunek posiadania kompetencji kierowniczych
na stanowiskach, o których mowa w art. 52 oraz w ustawach zmienianych w art. 135-139,
141-143, 145-147, 149-156, 158, 159, 161-185 oraz 187-189, uważa się za spełniony
przez osoby, które:
1)
uzyskały świadectwo potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokim stanowisku państwowym,
wydane na podstawie art. 7 ust. 5 lub art. 8 ust. 7 ustawy uchylanej w art. 214;
2)
w wyniku postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających
się o mianowanie w służbie cywilnej osiągnęły miejsce uprawniające do mianowania na
podstawie ustawy uchylanej w art. 215.
”
„
Art. 216.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
7 ust. 1, art. 40−43, art. 45, art. 47−49, art. 160 i art. 186 pkt 2−6, które wchodzą
w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.
”
;
4)
art. 72 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności
gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 72.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 2−4, art. 13, 14 i 17, art. 22 pkt 2, art. 24, art. 65−67 oraz art. 69
− które wchodzą w życie z dniem 31 marca 2009 r.;
2)
art. 68 − który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.
”
;
5)
art. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i
przeciwdziałaniu alkoholizmowi , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
6)
art. 56 i 57 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej , które stanowią:
„
Art. 56.
1.
Koncesje, zezwolenia, licencje i zgody wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy zachowują ważność do upływu terminu, na który zostały wydane.
2.
Do postępowań o:
1)
udzielenie koncesji, zezwolenia, licencji i zgody,
2)
dokonanie wpisu do rejestru działalności regulowanej
- wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się
przepisy dotychczasowe.
Art. 57.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
7)
art. 90, 91 ust. 1 pkt 5 i art. 94 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie , które stanowią:
„
Art. 90.
Fundusz Zajęć Sportowo-Rekreacyjnych dla Uczniów, utworzony na podstawie art. 133 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 54, staje się Funduszem Zajęć Sportowych dla
Uczniów w rozumieniu art. 133 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 54, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
”
Art. 91.
„1.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie:
5)
art. 132 ust. 4 i art. 133 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 54, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 132 ust. 4 i art. 133 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 54, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą
− nie dłużej jednak niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
”
„
Art. 94.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
8)
art. 105 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla
obywateli i przedsiębiorców , który stanowi:
„
Art. 105.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem:
1)
art. 36 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
2)
art. 44 i art. 103, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2011 r.;
3)
(uchylony).
”
;
9)
art. 221 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej , który stanowi:
„
Art. 221.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 2 i 3, art.
25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13, ust. 4 pkt 11 i
ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia
2012 r.
”
;
10)
art. 102 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie
tymi wyrobami i organizacji rynku wina , który stanowi:
„
Art. 102.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
Uznając życie obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego
dobra Narodu, stanowi się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane do
podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz
zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na
celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz
trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania
alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i
zakładów pracy.
2.
Organy, o których mowa w ust. 1, popierają także tworzenie i rozwój organizacji społecznych,
których celem jest krzewienie trzeźwości i abstynencji, oddziaływanie na osoby nadużywające
alkoholu oraz udzielanie pomocy ich rodzinom, jak również zapewniają warunki sprzyjające
działaniom tych organizacji.
3.
Organy, o których mowa w ust. 1, współdziałają również z Kościołem Katolickim i innymi
kościołami oraz związkami wyznaniowymi w zakresie wychowania w trzeźwości i przeciwdziałania
alkoholizmowi.
Art. 2.
1.
Zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie
polityki społecznej, w szczególności:
1)
tworzenie warunków sprzyjających realizacji potrzeb, których zaspokajanie motywuje
powstrzymywanie się od spożywania alkoholu;
2)
działalność wychowawczą i informacyjną;
3)
ustalanie odpowiedniego poziomu i właściwej struktury produkcji napojów alkoholowych
przeznaczanych do spożycia w kraju;
4)
ograniczanie dostępności alkoholu;
5)
leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych od alkoholu;
6)
zapobieganie negatywnym następstwom nadużywania alkoholu i ich usuwanie;
7)
przeciwdziałanie przemocy w rodzinie;
81)Dodany przez art. 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu socjalnym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 115, poz. 793), która weszła w życie z dniem 14 lipca 2007 r.)
wspieranie zatrudnienia socjalnego poprzez finansowanie centrów integracji społecznej.
2.
Zadania, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się w założeniach polityki społeczno-gospodarczej
w postaci Narodowego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych,
zatwierdzanego przez Radę Ministrów.
Art. 21.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych - obszar mierzony od granicy
obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni,
zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy
i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw;
2)
promocja napojów alkoholowych - publiczną degustację napojów alkoholowych, rozdawanie
rekwizytów związanych z napojami alkoholowymi, organizowanie premiowanej sprzedaży
napojów alkoholowych, a także inne formy publicznego zachęcania do nabywania napojów
alkoholowych;
3)
reklama napojów alkoholowych - publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów
alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych
przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli
graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów
alkoholowych; za reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy
przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi;
4)
sponsorowanie - bezpośrednie lub pośrednie finansowanie lub współfinansowanie działalności
osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości
prawnej, dla upowszechniania, utrwalania lub podniesienia renomy nazwy, producenta
lub dystrybutora, znaku towarowego lub innego oznaczenia indywidualizującego przedsiębiorcę,
jego działalność, towar lub usługę, w zamian za informowanie o sponsorowaniu;
5)
informowanie o sponsorowaniu - prezentowanie informacji zawierającej nazwę sponsora
lub jego znak towarowy w związku ze sponsorowaniem;
62)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 106, poz. 622), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r.)
wydzielone stoisko - oddzielone od pozostałej powierzchni punktu sprzedaży, ciąg handlowy
lub lada;
7)
obrót hurtowy napojami alkoholowymi - zakup napojów alkoholowych w celu dalszej ich
odsprzedaży przedsiębiorcom posiadającym właściwe zezwolenia;
8)
wartość sprzedaży - kwota należna sprzedawcy za sprzedane napoje alkoholowe, z uwzględnieniem
podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego;
9)
sklep branżowy ze sprzedażą napojów alkoholowych - placówka, w której roczna wartość
sprzedaży napojów alkoholowych stanowi nie mniej niż 70% wartości sprzedaży ogółu
towarów w tym punkcie;
10)
reintegracja - reintegrację zawodową i społeczną w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu
socjalnym.
Art. 3.
1.
Profilaktyka i rozwiązywanie problemów alkoholowych jest celem działania Państwowej
Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, zwanej dalej „Agencją”.
2.
Agencja podlega ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.
3.
Do zadań Agencji należy w szczególności:
1)
przygotowywanie projektu Narodowego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów
Alkoholowych oraz projektu podziału środków na jego realizację;
2)
opiniowanie i przygotowywanie projektów aktów prawnych oraz planów działań w zakresie
polityki dotyczącej alkoholu i problemów alkoholowych;
3)
prowadzenie działalności informacyjno-edukacyjnej, opracowywanie ekspertyz oraz opracowywanie
i wdrażanie nowych metod profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych;
4)
udzielanie merytorycznej pomocy samorządom, instytucjom, stowarzyszeniom i osobom
fizycznym, realizującym zadania związane z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów
alkoholowych, oraz zlecanie i finansowanie realizacji tych zadań;
5)
współpraca z organami samorządu województw i pełnomocnikami, o których mowa w art.
4 ust. 3;
6)
koordynacja i inicjowanie działań zwiększających skuteczność i dostępność lecznictwa
odwykowego;
7)
zlecanie i finansowanie zadań związanych z rozwiązywaniem problemów alkoholowych;
8)
współpraca z organizacjami i instytucjami międzynarodowymi prowadzącymi działalność
w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych;
9)
podejmowanie interwencji w związku z naruszeniem przepisów określonych w art. 131 i 15 ustawy oraz występowanie przed sądem w charakterze oskarżyciela publicznego.
4.
Agencja jest państwową jednostką budżetową.
53)W brzmieniu ustalonym przez art. 135 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505), która weszła w życie z dniem 24 marca 2009 r..
Agencją kieruje dyrektor powoływany przez ministra właściwego do spraw zdrowia, spośród
osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Minister właściwy do
spraw zdrowia odwołuje dyrektora Agencji.
5a4)Dodany przez art. 135 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Stanowisko dyrektora Agencji może zajmować osoba, która:
1)
posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;
2)
jest obywatelem polskim;
3)
korzysta z pełni praw publicznych;
4)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo
skarbowe;
5)
posiada kompetencje kierownicze;
6)
posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku
kierowniczym;
7)
posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Agencji.
5b4)Dodany przez art. 135 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Informację o naborze na stanowisko dyrektora Agencji, ogłasza się przez umieszczenie
ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Agencji oraz w Biuletynie Informacji
Publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej , i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie
powinno zawierać:
1)
nazwę i adres Agencji;
2)
określenie stanowiska;
3)
wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;
4)
zakres zadań wykonywanych na stanowisku;
5)
wskazanie wymaganych dokumentów;
6)
termin i miejsce składania dokumentów;
7)
informację o metodach i technikach naboru.
5c4)Dodany przez art. 135 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Termin, o którym mowa w ust. 5b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania
ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
5d4)Dodany przez art. 135 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Nabór na stanowisko dyrektora Agencji przeprowadza zespół, powołany przez ministra
właściwego do spraw zdrowia, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie
dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie
zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które
jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.
5e4)Dodany przez art. 135 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 5d, może być dokonana
na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie
kwalifikacje do dokonania tej oceny.
5f4)Dodany przez art. 135 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 5e, mają obowiązek zachowania w tajemnicy
informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.
5g4)Dodany przez art. 135 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi
właściwemu do spraw zdrowia.
5h4)Dodany przez art. 135 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:
1)
nazwę i adres Agencji;
2)
określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;
3)
imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według
poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;
4)
informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
5)
uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;
6)
skład zespołu.
5i4)Dodany przez art. 135 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynach
Informacji Publicznej, o których mowa w ust. 5b. Informacja o wyniku naboru zawiera:
1)
nazwę i adres Agencji;
2)
określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;
3)
imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów
Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.
5j4)Dodany przez art. 135 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.
6.
Organizację Agencji określa statut, nadany przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
Art. 3a.
1.
Nabór kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska pracy w Agencji jest otwarty
i konkurencyjny.
2.
Ogłoszenie o naborze zamieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa
w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, oraz w miejscu powszechnie dostępnym w jednostce organizacyjnej, w której jest prowadzony
nabór.
Art. 3b.
Informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną
w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze.
Art. 3c.
Termin do składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie może być krótszy
niż 14 dni od dnia opublikowania tego ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej.
Art. 3d.
1.
Po upływie terminu do składania dokumentów określonego w ogłoszeniu o naborze niezwłocznie
upowszechnia się listę kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne określone w
ogłoszeniu o naborze, przez umieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w jednostce
organizacyjnej, w której jest prowadzony nabór, a także przez opublikowanie jej w
Biuletynie Informacji Publicznej.
2.
Lista, o której mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko kandydata oraz jego miejsce
zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.
Art. 3e.
1.
Sporządza się protokół przeprowadzonego naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne
stanowiska pracy w Agencji.
2.
Protokół zawiera w szczególności:
1)
określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz
imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 5 najlepszych kandydatów uszeregowanych według
poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;
2)
informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
3)
uzasadnienie dokonanego wyboru.
Art. 3f.
1.
Informację o wyniku naboru upowszechnia się w terminie 14 dni od dnia zatrudnienia
wybranego kandydata albo zakończenia naboru, w przypadku gdy w jego wyniku nie doszło
do zatrudnienia żadnego kandydata.
2.
Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:
1)
nazwę i adres urzędu;
2)
określenie stanowiska pracy;
3)
imię i nazwisko wybranego kandydata oraz miejsce jego zamieszkania w rozumieniu przepisów
Kodeksu cywilnego;
4)
uzasadnienie dokonanego wyboru kandydata albo uzasadnienie niezatrudnienia żadnego
kandydata.
3.
Informację o wyniku naboru upowszechnia się w Biuletynie Informacji Publicznej i w
miejscu powszechnie dostępnym w jednostce organizacyjnej, w której był prowadzony
nabór.
Art. 3g.
Jeżeli stosunek pracy osoby wyłonionej w drodze naboru ustał w ciągu 3 miesięcy od
dnia nawiązania stosunku pracy, można zatrudnić na tym samym stanowisku kolejną osobę
spośród najlepszych kandydatów wymienionych w protokole tego naboru. Przepisy art.
3f stosuje się odpowiednio.
Art. 4.
1.
Samorząd województwa realizuje zadania, o których mowa w art. 1 i 2, w postaci wojewódzkiego
programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych stanowiącego część strategii
wojewódzkiej w zakresie polityki społecznej.
2.
Zarząd województwa odpowiada za koordynację przygotowania i realizację programu, o
którym mowa w ust. 1, udziela pomocy merytorycznej instytucjom i osobom fizycznym
realizującym zadania objęte tym programem oraz współdziała z innymi organami administracji
publicznej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych.
3.
Program, o którym mowa w ust. 1, jest realizowany przez regionalny ośrodek polityki
społecznej, o którym mowa w przepisach o pomocy społecznej, lub inną jednostkę wskazaną
w programie. W celu realizacji programu zarząd województwa może powołać pełnomocnika.
4.
Środki finansowe na prowadzenie działań, o których mowa w ust. 2, ujmuje się w budżecie
województwa.
Art. 41.
1.
Prowadzenie działań związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych
oraz integracji społecznej osób uzależnionych od alkoholu należy do zadań własnych
gmin. W szczególności zadania te obejmują:
1)
zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych
od alkoholu;
2)
udzielanie rodzinom, w których występują problemy alkoholowe, pomocy psychospołecznej
i prawnej, a w szczególności ochrony przed przemocą w rodzinie;
3)
prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie rozwiązywania
problemów alkoholowych i przeciwdziałania narkomanii, w szczególności dla dzieci i
młodzieży, w tym prowadzenie pozalekcyjnych zajęć sportowych, a także działań na rzecz
dożywiania dzieci uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo-wychowawczych
i socjoterapeutycznych;
4)
(uchylony);
5)
wspomaganie działalności instytucji, stowarzyszeń i osób fizycznych, służącej rozwiązywaniu
problemów alkoholowych;
6)
podejmowanie interwencji w związku z naruszeniem przepisów określonych w art. 131 i 15 ustawy oraz występowanie przed sądem w charakterze oskarżyciela publicznego;
7)
wspieranie zatrudnienia socjalnego poprzez organizowanie i finansowanie centrów integracji
społecznej.
2.
Realizacja zadań, o których mowa w ust. 1, jest prowadzona w postaci gminnego programu
profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, stanowiącego część strategii
rozwiązywania problemów społecznych, uchwalanego corocznie przez radę gminy. Program
jest realizowany przez ośrodek pomocy społecznej, o którym mowa w przepisach o pomocy
społecznej, lub inną jednostkę wskazaną w programie. W celu realizacji programu wójt
(burmistrz, prezydent miasta) może powołać pełnomocnika.
3.
Wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) powołują gminne komisje rozwiązywania problemów
alkoholowych, w szczególności inicjujące działania w zakresie określonym w ust. 1
oraz podejmujące czynności zmierzające do orzeczenia o zastosowaniu wobec osoby uzależnionej
od alkoholu obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego.
4.
W skład gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych wchodzą osoby przeszkolone
w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych.
5.
Zasady wynagradzania członków gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych
określa rada gminy w gminnych programach rozwiązywania problemów alkoholowych.
Art. 5.
Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględnia problem trzeźwości i abstynencji
wśród celów wychowania oraz zapewnia w programach nauczania wiedzę o szkodliwości
alkoholizmu dla jednostki oraz w życiu rodzinnym i społecznym.
Art. 6.
Minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego,
a także minister właściwy do spraw oświaty i wychowania zapewniają kształcenie niezbędnej
liczby specjalistów z zakresu działalności profilaktycznej i leczniczej oraz podejmowanie
badań nad alkoholem i związanymi z nim problemami.
Art. 7.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, minister właściwy
do spraw szkolnictwa wyższego, jednostki publicznej radiofonii i telewizji oraz inne
właściwe organy i instytucje podejmują odpowiednie działania w zakresie rozwijania
i popierania różnorodnych form działalności informacyjnej, kulturalnej i naukowej,
mających na celu uświadamianie o szkodliwości nadużywania alkoholu dla jednostki oraz
życia rodzinnego i społecznego, krzewienia trzeźwości i abstynencji oraz wykorzeniania
szkodliwych zwyczajów i sposobów picia alkoholu.
Art. 8.
(uchylony).
Art. 9.
1.
Obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu może
być prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez ministra właściwego do
spraw gospodarki.
2.
Obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości do 18% alkoholu może być
prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez marszałka województwa.
2a6)Dodany przez art. 24 pkt 1 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278), która weszła w życie z dniem 10 kwietnia 2010 r..
Do zezwoleń na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie, o którym
mowa w ust. 1 i 2, nie stosuje się przepisu art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej .
3.
Organ, o którym mowa w ust. 2, wydaje zezwolenie na obrót hurtowy przedsiębiorcom
posiadającym siedziby na terenie województwa.
3a.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje się na podstawie pisemnego wniosku
przedsiębiorcy.
3b.
Wniosek o wydanie zezwolenia zawiera:
1)
oznaczenie przedsiębiorcy;
2)
siedzibę i adres przedsiębiorcy;
3)
numer w rejestrze przedsiębiorców;
4)
miejsce prowadzenia działalności gospodarczej;
5)
wnioskowany limit - dotyczy wyłącznie wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa
w ust. 1;
6)
wnioskowany termin ważności zezwolenia.
3c.
Minister właściwy do spraw gospodarki lub właściwy marszałek województwa może wydać
duplikaty zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, w przypadku ich utraty lub zniszczenia.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj dokumentów
wymaganych przy składaniu wniosków o wydanie zezwoleń na obrót hurtowy napojami alkoholowymi,
wzory wniosków oraz wzory informacji o sprzedaży napojów alkoholowych.
Art. 91.
1.
Zezwolenia, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2, wydaje się oddzielnie na obrót hurtowy
następującymi rodzajami napojów alkoholowych:
1)
o zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo;
2)
o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu, z wyjątkiem piwa;
3)
o zawartości powyżej 18% alkoholu.
2.
Zezwolenia na obrót hurtowy wydaje się na czas oznaczony:
1)
napojami alkoholowymi, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 - nie dłuższy niż 2 lata;
2)
napojami alkoholowymi, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - nie dłuższy niż rok.
3.
Dla zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 3, określa się limit w wysokości minimum
500 tys. litrów 100% alkoholu rocznie.
3a.
Limit, o którym mowa w ust. 3, może być zwiększony na wniosek przedsiębiorcy złożony
nie później niż 30 dni od dnia wykorzystania limitu określonego w zezwoleniu.
4.
Przepisu ust. 3 nie stosuje się w odniesieniu do przedsiębiorców zaopatrujących statki,
pociągi i samoloty. Maksymalny limit dla tych przedsiębiorców określa się w wysokości
2 tys. litrów 100% alkoholu rocznie.
5.
Producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy
napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia,
o których mowa w art. 18 ust. 1.
Art. 92.
1.
Za wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2, decyzji wprowadzających w
zezwoleniach zmiany oraz duplikatów zezwoleń są pobierane opłaty.
2.
Opłaty, o których mowa w ust. 1, są wnoszone przed wydaniem zezwolenia lub decyzji
na rachunek organu wydającego zezwolenie, z zastrzeżeniem ust. 5.
3.
Opłaty za wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 91 ust. 1 pkt 1 i 2, ustala się w wysokości 4000 zł dla przedsiębiorców występujących
o zezwolenie po raz pierwszy oraz dla tych, których wartość sprzedaży w roku poprzedzającym
wygaśnięcie zezwolenia nie przekroczyła 1 000 000 zł.
4.
W przypadku przedsiębiorców, których wartość sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych
w roku poprzedzającym wygaśnięcie zezwolenia przekroczyła 1 000 000 zł, opłatę za
wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 91 ust. 1 pkt 1 i 2, ustala się w wysokości równej 0,4% wartości sprzedaży w roku poprzednim,
z zaokrągleniem do 100 zł.
5.
Opłata, o której mowa w ust. 3, jest wnoszona na rachunek organu zezwalającego, po
złożeniu pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych
w ostatnim roku kalendarzowym.
6.
Wartość sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych należy obliczać oddzielnie dla każdego
rodzaju tych napojów.
7.
Opłatę za wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 91 ust. 1 pkt 3, ustala się w wysokości 45 000 zł za 500 tys. litrów 100% alkoholu,
z zastrzeżeniem ust. 8.
8.
Opłatę za wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 91 ust. 1 pkt 3, dla przedsiębiorców zaopatrujących statki, pociągi i samoloty, ustala
się stosownie do deklarowanego obrotu.
9.
Opłata za wydanie decyzji wprowadzającej nowe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
zwiększającej ilość tych miejsc w stosunku do wymienionych w wydanych zezwoleniach,
o których mowa w art. 91 ust. 1, wynosi 50% stawki określonej dla zezwolenia w dniu
jego wydania.
10.
Opłata za wydanie innych decyzji, wprowadzających zmiany w zezwoleniach, wynosi 200
zł.
11.
Opłata za wydanie zezwolenia na wyprzedaż posiadanych zapasów napojów alkoholowych
o zawartości do 18% alkoholu wynosi 1000 zł.
12.
Opłata za wydanie zezwolenia na wyprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej
18% alkoholu jest pobierana w zależności od ilości litrów 100% alkoholu, zgłoszonej
we wniosku, proporcjonalnie do wysokości opłaty określonej w ust. 7.
13.
Opłata za zwiększenie limitu, o którym mowa w art. 91 ust. 3, jest pobierana w zależności od ilości litrów 100% alkoholu, zgłoszonej we
wniosku, proporcjonalnie do wysokości opłaty określonej w ust. 7.
14.
Opłata za wydanie duplikatu zezwoleń, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2, wynosi 50
zł.
15.
Zezwolenia i decyzje, o których mowa w ust. 9-14 i art. 9 ust. 1 i 2, nie podlegają
opłacie skarbowej.
Art. 93.
1.
Opłaty, o których mowa w art. 92 ust. 1, mogą być wykorzystane przez zarządy województw wyłącznie na finansowanie:
1)
zadań określonych w art. 4 ust. 1 ustawy;
2)
zadań określonych w Wojewódzkim Programie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii .
2.
Zarządy województw mogą zlecać, w drodze porozumień, jednostkom samorządu powiatowego
zadania z zakresu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz przekazywać
środki finansowe na ich realizację.
Art. 94.
Warunkiem prowadzenia działalności na podstawie zezwoleń, o których mowa w art. 91 ust. 1, jest:
1)
przekazywanie organowi zezwalającemu informacji o wielkości sprzedaży napojów alkoholowych,
w terminie do dnia 31 stycznia za rok poprzedni;
2)
sprzedaż napojów alkoholowych, wymienionych w zezwoleniu, wyłącznie przedsiębiorcom
posiadającym zezwolenie na obrót hurtowy tymi napojami lub zezwolenie na sprzedaż
detaliczną napojów alkoholowych;
3)
prowadzenie obrotu hurtowego tylko napojami alkoholowymi oznaczonymi znakami akcyzy,
o ile wymóg oznaczania tymi znakami wynika z innych przepisów;
4)
zaopatrywanie się w napoje alkoholowe, wymienione w zezwoleniu, u producentów oraz
u przedsiębiorców posiadających zezwolenie na obrót hurtowy tymi napojami;
5)
posiadanie tytułu prawnego do korzystania ze stacjonarnego magazynu dostosowanego
do przechowywania napojów alkoholowych;
6)
niezaleganie przez przedsiębiorcę z realizacją ciążących na nim zobowiązań podatkowych
oraz wynikających z ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych;
7)
wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę
w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscach wymienionych w zezwoleniu;
8)
zgłaszanie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki lub właściwemu marszałkowi województwa
zmian stanu faktycznego i prawnego przedsiębiorcy, w stosunku do danych zawartych
w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany;
9)
przestrzeganie innych warunków określonych przepisami prawa.
Art. 95.
1.
Zezwolenia, o których mowa w art. 91 ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki lub właściwy marszałek województwa
cofa w przypadku:
1)
nieprzestrzegania warunków określonych w art. 94 pkt 3, 4 i 7;
2)
wprowadzenia do obrotu napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł;
3)
popełnienia przestępstwa, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przez osobę odpowiedzialną
za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie;
4)
przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 92 ust. 5;
5)
orzeczenia wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej
za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, zakazu prowadzenia działalności
gospodarczej objętej zezwoleniem;
6)
zlecania przez przedsiębiorcę, na podstawie umów, pro wadzenia obrotu hurtowego napojami
alkoholowymi innym przedsiębiorcom.
2.
Zezwolenia, o których mowa w art. 91 ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki lub właściwy marszałek województwa
może cofnąć w przypadku:
1)
nieprzestrzegania warunków określonych w art. 94 pkt 1, 2, 5, 6, 8 i 9;
2)
powtarzającego się zakłócania porządku publicznego w miejscu obrotu.
3.
Zezwolenia, o których mowa w art. 91 ust. 1, wygasają w przypadku:
1)
likwidacji przedsiębiorstwa lub zawiadomienia o zaprzestaniu prowadzenia obrotu hurtowego
napojami alkoholowymi;
2)
upływu terminu ważności zezwolenia;
3)
zmiany składu osobowego wspólników spółki cywilnej.
4.
Na wniosek przedsiębiorcy, którego zezwolenie wygasło z przyczyn wymienionych w ust.
3, minister właściwy do spraw gospodarki lub właściwy marszałek województwa wydaje
zezwolenie z określeniem terminu na wyprzedaż posiadanych zapasów napojów alkoholowych.
Termin, określony w zezwoleniu na wyprzedaż, nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od
dnia wygaśnięcia zezwolenia.
5.
Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie
zezwoleń, o których mowa w art. 91 ust. 1, nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o jego cofnięciu.
Art. 96.
18)Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 90 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz. U. Nr 120, poz. 690), która weszła w życie z dniem 25 czerwca 2011 r..
Sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych, zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem
piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, prowadzi się w punktach
sprzedaży, którymi są:
1)
sklepy branżowe ze sprzedażą napojów alkoholowych;
2)
wydzielone stoiska - w samoobsługowych placówkach handlowych o powierzchni sprzedażowej
powyżej 200 m2;
3)
pozostałe placówki samoobsługowe oraz inne placówki handlowe, w których sprzedawca
prowadzi bezpośrednią sprzedaż napojów alkoholowych.
29)Dodany przez art. 90 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 8..
Producenci określeni w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich,
obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina mogą prowadzić sprzedaż detaliczną win gronowych pochodzących z upraw własnych przeznaczonych
do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży w punkcie sprzedaży, którym jest
lokalizacja w miejscu wytworzenia wina uzyskanego z winogron pochodzących z upraw
własnych.
Art. 10.
Akty prawne wpływające na strukturę cen napojów alkoholowych powinny służyć ograniczaniu
spożycia tych napojów oraz zmianie struktury ich spożycia na rzecz napojów o niskiej
zawartości procentowej alkoholu.
Art. 11.
1.
Na wydatki związane z realizacją Narodowego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania
Problemów Alkoholowych przeznacza się corocznie z budżetu państwa środki w wysokości
1% podatku akcyzowego od wyrobów alkoholowych.
2.
Środki, o których mowa w ust. 1, są przeznaczone w szczególności na różne formy pomocy
dla osób uzależnionych od alkoholu i członków ich rodzin, działalność informacyjną
i wychowawczą, kształcenie specjalistów i prowadzenie badań naukowych nad problemami
alkoholowymi.
3.
(uchylony).
Art. 111.
1.
W celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych,
o których mowa w art. 18.
2.
Opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się na rachunek gminy, przed wydaniem zezwolenia,
w wysokości:
1)
525 zł na sprzedaż napojów zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa;
2)
525 zł na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem
piwa);
3)
2100 zł na sprzedaż napojów zawierających powyżej 18% alkoholu.
3.
Opłata, o której mowa w ust. 2, dotyczy przedsiębiorców rozpoczynających działalność
gospodarczą w tym zakresie.
4.
Przedsiębiorcy, prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych w roku poprzednim, są obowiązani
do złożenia, do dnia 31 stycznia, pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych
rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim.
5.
Opłatę, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorca prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych
w punkcie sprzedaży, w którym roczna wartość sprzedaży napojów alkoholowych w roku
poprzednim przekroczyła:
1)
37 500 zł dla napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa - wnosi
w wysokości 1,4% ogólnej wartości sprzedaży tych napojów w roku poprzednim;
2)
37 500 zł dla napojów alkoholowych o zawartości od 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem
piwa) - wnosi w wysokości 1,4% ogólnej wartości sprzedaży tych napojów w roku poprzednim;
3)
77 000 zł dla napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu - wnosi w wysokości
2,7% ogólnej wartości sprzedaży tych napojów w roku poprzednim.
6.
Przedsiębiorcy, których roczna wartość sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych
nie przekroczyła wartości, o których mowa w ust. 5, wnoszą opłatę w wysokości określonej
w ust. 2.
7.
Opłata, o której mowa w ust. 1, wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym
objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i
30 września danego roku kalendarzowego.
8.
W roku nabycia zezwolenia lub utraty jego ważności, opłaty, o których mowa w ust.
1-5, dokonuje się w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności zezwolenia.
9.
Wartość sprzedaży należy obliczać oddzielnie dla każdego rodzaju napojów alkoholowych.
10.
Zezwolenia, o których mowa w art. 18, 181 oraz 184, nie podlegają opłacie skarbowej.
Art. 12.
1.
Rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży
napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do
spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży.
2.
Rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży
i podawania napojów alkoholowych.
3.
W miejscowościach, w których rozmieszczone są jednostki wojskowe, liczba punktów sprzedaży
napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu
sprzedaży oraz usytuowanie miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych
są ustalane przez radę gminy po zasięgnięciu opinii właściwych dowódców garnizonów.
4.
Liczba punktów sprzedaży, o których mowa w ust. 1, oraz usytuowanie miejsc sprzedaży,
podawania i spożywania napojów alkoholowych powinny być dostosowane do potrzeb ograniczania
dostępności alkoholu, określonych w gminnym programie profilaktyki i rozwiązywania
problemów alkoholowych.
Art. 13.
1.
Napoje alkoholowe dostarcza się do miejsc sprzedaży tylko w naczyniach zamkniętych,
z oznaczeniem nazwy producenta, rodzaju i ilości napoju oraz jego mocy.
2.
W miejscach sprzedaży i podawania napojów alkoholowych powinna być uwidoczniona informacja
o szkodliwości spożywania alkoholu.
3.
(uchylony).
Art. 131.
110)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 176, poz. 1238), która weszła w życie z dniem 10 października 2007 r..
Zabrania się na obszarze kraju reklamy i promocji napojów alkoholowych, z wyjątkiem
piwa, którego reklama i promocja jest dozwolona, pod warunkiem że:
1)
nie jest kierowana do małoletnich;
2)
nie przedstawia osób małoletnich;
3)
nie łączy spożywania alkoholu ze sprawnością fizyczną bądź kierowaniem pojazdami;
4)
nie zawiera stwierdzeń, że alkohol posiada właściwości lecznicze, jest środkiem stymulującym,
uspakajającym lub sposobem rozwiązywania konfliktów osobistych;
5)
nie zachęca do nadmiernego spożycia alkoholu;
6)
nie przedstawia abstynencji lub umiarkowanego spożycia alkoholu w negatywny sposób;
7)
nie podkreśla wysokiej zawartości alkoholu w napojach alkoholowych jako cechy wpływającej
pozytywnie na jakość napoju alkoholowego;
8)
nie wywołuje skojarzeń z:
a)
atrakcyjnością seksualną,
b)
relaksem lub wypoczynkiem,
c)
nauką lub pracą,
d)
sukcesem zawodowym lub życiowym.
2.
Reklama i promocja piwa, o której mowa w ust. 1, nie może być prowadzona:
1)
w telewizji, radiu, kinie i teatrze między godziną 600 a 2000, z wyjątkiem reklamy prowadzonej przez organizatora imprezy sportu wyczynowego lub
profesjonalnego w trakcie trwania tej imprezy;
2)
na kasetach wideo i innych nośnikach;
3)
w prasie młodzieżowej i dziecięcej;
4)
na okładkach dzienników i czasopism;
5)
na słupach i tablicach reklamowych i innych stałych i ruchomych powierzchniach wykorzystywanych
do reklamy, chyba że 20% powierzchni reklamy zajmować będą widoczne i czytelne napisy
informujące o szkodliwości spożycia alkoholu lub o zakazie sprzedaży alkoholu małoletnim;
6)
przy udziale małoletnich.
3.
Zabrania się reklamy, promocji produktów i usług, których nazwa, znak towarowy, kształt
graficzny lub opakowanie wykorzystuje podobieństwo lub jest tożsame z oznaczeniem
napoju alkoholowego lub innym symbolem obiektywnie odnoszącym się do napoju alkoholowego.
4.
Zabrania się reklamy i promocji przedsiębiorców oraz innych podmiotów, które w swoim
wizerunku reklamowym wykorzystują nazwę, znak towarowy, kształt graficzny lub opakowanie
związane z napojem alkoholowym, jego producentem lub dystrybutorem.
5.
Zabrania się informowania o sponsorowaniu imprez sportowych, koncertów muzycznych
oraz innych imprez masowych przez producentów i dystrybutorów napojów, których zasadniczą
działalność stanowi produkcja lub sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 8%
do 18% alkoholu, w jakikolwiek inny sposób niż poprzez umieszczanie wewnątrz dzienników
i czasopism, na zaproszeniu, bilecie, plakacie, produkcie lub tablicy informacyjnej
związanej z określoną imprezą nazwy producenta lub dystrybutora oraz jego znaku towarowego,
z zastrzeżeniem ust. 6.
6.
Informowanie o sponsorowaniu może być prowadzone w radiu i telewizji pod warunkiem,
iż będzie ograniczone wyłącznie do podania nazwy producenta lub dystrybutora napojów
zawierających do 18% alkoholu lub jego znaku towarowego, a informacja ta nie będzie
prezentowana w telewizji przez osobę fizyczną lub z wykorzystaniem wizerunku postaci
ludzkiej.
7.
Zabrania się informowania o, innym niż określone w ust. 5, sponsorowaniu przez producentów
i dystrybutorów napojów alkoholowych, których zasadniczą działalność stanowi produkcja
lub sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 8% do 18% alkoholu oraz informowania
o sponsorowaniu przez producentów i dystrybutorów napojów zawierających powyżej 18%
alkoholu.
8.
Zakaz określony w ust. 1 dotyczy również wydawnictw promocyjno-reklamowych przekazywanych
przez producentów, dystrybutorów lub handlowców napojów alkoholowych klientom detalicznym.
9.
Zakazy określone w ust. 1-8 nie obejmują reklamy i promocji napojów alkoholowych prowadzonej
wewnątrz pomieszczeń hurtowni, wydzielonych stoisk lub punktów prowadzących wyłącznie
sprzedaż napojów alkoholowych oraz na terenie punktów prowadzących sprzedaż napojów
alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży.
10.
Zakazy określone w ust. 1-8 dotyczą osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek
organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które uczestniczą w prowadzeniu
reklamy w charakterze zleceniodawcy albo zleceniobiorcy niezależnie od sposobu i formy
jej prezentacji.
11.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wielkość, treść,
wzór i sposób umieszczania na reklamach, o których mowa w ust. 2 pkt 5, napisów informujących
o szkodliwości spożycia alkoholu lub o zakazie sprzedaży alkoholu małoletniemu, mając
na względzie ograniczenie spożycia alkoholu oraz przeciwdziałanie alkoholizmowi wśród
młodzieży.
Art. 132.
111)W brzmieniu ustalonym przez art. 54 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857), która weszła w życie z dniem 16 października 2010 r..
Podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych wnoszą na wyodrębniony
rachunek utworzony w tym celu przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej
opłatę w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej
z tej usługi.
2.
Podmioty, o których mowa w ust. 1, sporządzają zbiorczą deklarację miesięczną według
wzoru określonego na podstawie ust. 4 i przekazują ją w terminie do 20. dnia miesiąca
następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym powstał obowiązek wystawienia faktury,
zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług, na wynagrodzenie lub jego część.
3.
Deklaracje, o których mowa w ust. 2, składa się do tego samego urzędu skarbowego,
do którego składa się deklarację dotyczącą podatku od towarów i usług w zakresie usługi,
o której mowa w ust. 1.
412)W brzmieniu ustalonym przez art. 54 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Minister właściwy do spraw kultury fizycznej w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zbiorczej deklaracji
miesięcznej dotyczącej opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz szczegółowy zakres zawartych
w niej danych, biorąc pod uwagę konieczność zebrania danych niezbędnych do ustalenia
wysokości opłaty, o której mowa w ust. 1.
5.
Opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się najpóźniej w ostatnim dniu miesiąca, w którym
stosownie do ust. 2 powstał obowiązek złożenia zbiorczej deklaracji miesięcznej.
6.
Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dla podmiotu zobowiązanego do jej wniesienia
koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych lub art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych .
7.
W sprawach nieuregulowanych do opłaty, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio
przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa .
8.
(uchylony).
9.
(uchylony).
10.
(uchylony).
Art. 133.
115)W brzmieniu ustalonym przez art. 54 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Tworzy się Fundusz Zajęć Sportowych dla Uczniów, zwany dalej „Funduszem”, którego
dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej.
2.
Fundusz jest państwowym funduszem celowym.
3.
Przychodami Funduszu są wpływy z tytułu opłat, o których mowa w art. 132 ust. 1.
416)W brzmieniu ustalonym przez art. 54 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Środki Funduszu przeznacza się wyłącznie na dofinansowanie zajęć sportowych dla uczniów,
prowadzonych przez kluby sportowe działające w formie stowarzyszenia oraz inne organizacje
pozarządowe, które w ramach swojej statutowej działalności realizują zadania z zakresu
upowszechniania kultury fizycznej wśród dzieci i młodzieży, a także organizowanych
przez jednostki samorządu terytorialnego.
516)W brzmieniu ustalonym przez art. 54 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11..
Minister właściwy do spraw kultury fizycznej w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1)
warunki i tryb przyznawania dofinansowania, biorąc pod uwagę wyrównywanie szans dostępu
do kultury fizycznej,
2)
tryb składania wniosków i dane, jakie powinien zawierać wniosek o przyznanie dofinansowania,
uwzględniając zakres niezbędnych danych dotyczących podmiotu ubiegającego się o dofinansowanie,
a także informacje o zajęciach sportowych,
3)
tryb przekazywania środków, uwzględniając terminy, w jakich zostało zaplanowane przeprowadzenie
zajęć sportowych,
4)
wysokość dofinansowania, z tym że maksymalna wysokość tego dofinansowania w przypadku
zajęć prowadzonych przez kluby sportowe działające w formie stowarzyszenia oraz inne
organizacje pozarządowe nie może przekroczyć 80%, a w przypadku zajęć organizowanych
przez jednostki samorządu terytorialnego - 50% planowanych kosztów realizacji zajęć
- kierując się koniecznością zapewnienia efektywnego wykorzystania środków Funduszu.
Art. 14.2 orzeczenia
1.
Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych:
1)
na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych
i domów studenckich;
2)
na terenie zakładów pracy oraz miejsc zbiorowego żywienia pracowników;
3)
w miejscach i czasie masowych zgromadzeń;
417)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
w środkach i obiektach komunikacji publicznej, z wyjątkiem wagonów restauracyjnych
i bufetów w pociągach, w których dopuszcza się sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów
alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa;
5)
(uchylony);
6)
w obiektach zajmowanych przez organy wojskowe i spraw wewnętrznych, jak również w
rejonie obiektów koszarowych i zakwaterowania przejściowego jednostek wojskowych.
1a.
(uchylony).
2.
(uchylony).
2a.
Zabrania się spożywania napojów alkoholowych na ulicach, placach i w parkach, z wyjątkiem
miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów.
3.
Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów zawierających więcej niż 18%
alkoholu w ośrodkach szkoleniowych.
4.
Zabrania się sprzedaży i podawania napojów zawierających więcej niż 18% alkoholu w
domach wypoczynkowych.
5.
Sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów zawierających więcej niż 4,5% alkoholu może
się odbywać na imprezach na otwartym powietrzu tylko za zezwoleniem i tylko w miejscach
do tego wyznaczonych.
6.
W innych niewymienionych miejscach, obiektach lub na określonych obszarach gminy,
ze względu na ich charakter, rada gminy może wprowadzić czasowy lub stały zakaz sprzedaży,
podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych.
7.
Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw gospodarki morskiej,
w drodze rozporządzenia, określą zasady i warunki sprzedaży, podawania i spożywania
napojów alkoholowych na morskich statkach handlowych w żegludze międzynarodowej, w
pociągach i samolotach komunikacji międzynarodowej oraz w międzynarodowych portach
morskich i lotniczych.
8.
Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, wypadki
i okoliczności, w których, uwzględniając zwyczaje międzynarodowe, dopuszczalne jest
podawanie i spożywanie nieznacznej ilości napojów alkoholowych.
Art. 15.
1.
Zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych:
1)
osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości;
2)
osobom do lat 18;
3)
na kredyt lub pod zastaw.
2.
W przypadku wątpliwości co do pełnoletności nabywcy sprzedający lub podający napoje
alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy.
Art. 16.1 orzeczenie
1.
Zabrania się wnoszenia napojów alkoholowych na teren zakładów pracy, obiektów wymienionych
w art. 14 ust. 1 pkt 6, jak również stadionów i innych obiektów, w których odbywają
się masowe imprezy sportowe i rozrywkowe, a także obiektów lub miejsc objętych zakazem
wnoszenia napojów alkoholowych.
2.
Osoby posiadające przy sobie napoje alkoholowe mają obowiązek przekazania ich do depozytu
pod rygorem niewpuszczenia bądź usunięcia z terenów obiektów lub miejsc, o których
mowa w ust. 1.
3.
Napoje alkoholowe wnoszone przez żołnierzy na teren obiektów wymienionych w art. 14
ust. 1 pkt 6 ulegają odebraniu i przekazaniu do depozytu.
4.
Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu
z właściwymi ministrami, każdy w swoim zakresie działania, w drodze rozporządzeń,
określają szczegółowe zasady i tryb postępowania w wypadkach, o których mowa w ust.
2 i 3, oraz wysokość opłaty za przechowanie napojów alkoholowych w depozycie.
Art. 17.
1.
Kierownik zakładu pracy lub osoba przez niego upoważniona mają obowiązek niedopuszczenia
do pracy pracownika, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stawił się on do
pracy w stanie po użyciu alkoholu albo spożywał alkohol w czasie pracy. Okoliczności
stanowiące podstawę decyzji powinny być podane pracownikowi do wiadomości.
2.
Uprawnienia kierownika zakładu pracy, o którym mowa w ust. 1, służą również organowi
nadrzędnemu nad danym zakładem pracy oraz organowi uprawnionemu do przeprowadzenia
kontroli zakładu pracy.
318)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Na żądanie kierownika zakładu pracy, osoby przez niego upoważnionej, a także na żądanie
pracownika, o którym mowa w ust. 1, badanie stanu trzeźwości pracownika przeprowadza
uprawniony organ powołany do ochrony porządku publicznego. Zabiegu pobrania krwi dokonuje
fachowy pracownik służby zdrowia. Do badania stanu trzeźwości stosuje się przepisy,
wydane na podstawie art. 47 ust. 2.
Art. 18.
1.
Sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem
sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza,
prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego
dalej „organem zezwalającym”.
1a.
(uchylony).
2.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy.
3.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje
napojów alkoholowych:
1)
do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo;
2)
powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa);
3)
powyżej 18% zawartości alkoholu.
3a.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej
opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji
punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2.
4.
Sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w miejscach znajdujących się pod zarządem
wojskowym lub jednostek organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych - położonych poza
obiektami wymienionymi w art. 14 ust. 1 pkt 6 - może być prowadzona jedynie za zezwoleniem,
o którym mowa w ust. 1, a ponadto za zgodą organów wojskowych określonych przez Ministra
Obrony Narodowej lub resortu spraw wewnętrznych określonych przez ministra właściwego
do spraw wewnętrznych.
5.
Wniosek o wydanie zezwolenia zawiera:
1)
oznaczenie rodzaju zezwolenia;
2)
oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, w przypadku ustanowienia pełnomocników
ich imiona, nazwiska i adres zamieszkania;
3)
numer w rejestrze przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej;
4)
przedmiot działalności gospodarczej;
5)
adres punktu sprzedaży;
6)
adres punktu składowania napojów alkoholowych (magazynu dystrybucyjnego).
6.
Do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć następujące dokumenty:
2)
dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży
napojów alkoholowych;
3)
pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli
punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym;
4)
decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której
mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności
i żywienia .
7.
Warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza
miejscem sprzedaży jest:
1)
posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1;
2)
wniesienie opłaty, o której mowa w art. 111;
3)
zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających
odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych;
421)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.)
w terminach do dnia 1 lutego, 1 czerwca, 1 października każdego roku kalendarzowego
objętego zezwoleniem, okazanie przedsiębiorcy zaopatrującemu dany punkt sprzedaży
napojów alkoholowych odpowiedniego dowodu potwierdzającego dokonanie opłaty, o której
mowa w art. 111;
5)
posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży;
6)
wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę
w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu;
7)
zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do
danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany;
8)
prowadzenie sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę
gminy, na podstawie art. 12 ust. 1 i 2;
9)
przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa.
7a.
(uchylony).
8.
Organ zezwalający lub, na podstawie jego upoważnienia, straż gminna lub członkowie
gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych dokonują kontroli przestrzegania
zasad i warunków korzystania z zezwolenia.
9.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas oznaczony, nie krótszy niż
4 lata, a w przypadku sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza
miejscem sprzedaży - nie krótszy niż 2 lata.
10.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku:
1)
nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w
szczególności:
a)
sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt
lub pod zastaw;
b)
sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art.
14 ust. 3 i 4;
2)
nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych;
3)
powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży
lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów
alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów
powołanych do ochrony porządku publicznego;
4)
wprowadzenia do sprzedaży napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł;
5)
przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 111 ust. 4;
6)
popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę odpowiedzialną
za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie;
7)
orzeczenia, wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej
za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, zakazu prowadzenia działalności
gospodarczej objętej zezwoleniem.
11.
Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie
zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o jego cofnięciu.
12.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa w przypadku:
1)
likwidacji punktu sprzedaży;
2)
upływu terminu ważności zezwolenia;
3)
zmiany rodzaju działalności punktu sprzedaży;
4)
zmiany składu osobowego wspólników spółki cywilnej;
5)
niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 111 ust. 4, lub niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 111 ust. 7.
13.
Przedsiębiorca, którego zezwolenie wygasło z przyczyn określonych w ust. 12 pkt 5,
może wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia nie wcześniej niż po upływie
6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia.
14.
Przedsiębiorcy podający lub sprzedający różne mieszaniny napojów alkoholowych na podstawie
posiadanych receptur, z wykorzystaniem napojów zawierających powyżej 18% alkoholu,
są obowiązani do posiadania zezwoleń, o których mowa w ust. 3 pkt 3.
Art. 181.
1.
Na sprzedaż napojów alkoholowych przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż
napojów alkoholowych oraz jednostkom Ochotniczych Straży Pożarnych mogą być wydawane
jednorazowe zezwolenia, do których nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 4, ust.
5 pkt 5, ust. 6, ust. 7 pkt 4 i 6 oraz ust. 9-14.
2.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydawane są na okres do 2 dni.
3.
Opłata za jednorazowe zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wnoszona jest na rachunek
gminy przed wydaniem zezwolenia w wysokości odpowiadającej 1/12 rocznej opłaty za
poszczególne rodzaje zezwoleń, o których mowa w art. 111 ust. 2 i art. 18 ust. 3.
4.
Przedsiębiorcom, których działalność polega na organizacji przyjęć, zezwolenia na
sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane na okres do dwóch lat. Do zezwoleń
nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 5 pkt 5, ust. 6 pkt 2-4, ust. 7 pkt 4, 5 i
7, ust. 9, ust. 10 pkt 3 oraz ust. 12 pkt 1 i 3.
5.
Opłata za zezwolenia, o których mowa w ust. 4, jest wnoszona na rachunek gminy przed
wydaniem zezwolenia w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5.
Art. 182.
Dochody z opłat za zezwolenia wydane na podstawie art. 18 lub art. 181 oraz dochody z opłat określonych w art. 111 wykorzystywane będą na realizację gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania
problemów alkoholowych oraz Gminnych Programów, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, i nie mogą być przeznaczane na inne cele.
Art. 18322)W brzmieniu ustalonym przez art. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97), która weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r..
Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 9, 18 i
181, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
Art. 184.
1.
Na wniosek przedsiębiorcy, którego zezwolenie wygasło z przyczyn wymienionych w art.
18 ust. 12, organ zezwalający może wydać zezwolenie z określeniem terminu na wyprzedaż
posiadanych, zinwentaryzowanych zapasów napojów alkoholowych. Termin określony w zezwoleniu
na wyprzedaż nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia zezwolenia.
2.
Opłata za wydanie zezwolenia na wyprzedaż posiadanych, zinwentaryzowanych zapasów
napojów alkoholowych, wnoszona na rachunek gminy, wynosi:
1)
1,4% wartości sprzedaży zinwentaryzowanych napojów zawierających do 4,5% alkoholu
oraz piwa;
2)
1,4% wartości sprzedaży zinwentaryzowanych napojów zawierających powyżej 4,5% do 18%
alkoholu (z wyjątkiem piwa);
3)
2,7% wartości sprzedaży zinwentaryzowanych napojów zawierających powyżej 18% alkoholu.
3.
Przedsiębiorca, który otrzymał zezwolenie na wyprzedaż posiadanych, zinwentaryzowanych
zapasów napojów alkoholowych, może wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia
na sprzedaż napojów alkoholowych nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od dnia
upływu terminu ważności zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.
Art. 18523)Dodany przez art. 24 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6..
Do zezwoleń, o których mowa w art. 18 ust. 1, art. 181 ust. 1 i 4 oraz art. 184 ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
Art. 18624)Dodany przez art. 90 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 8..
Do działalności podmiotu, o którym mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich,
obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina, w zakresie sprzedaży wyprodukowanego przez siebie wina przeznaczonego do spożycia
w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego
rozdziału o działalności przedsiębiorcy.
Art. 19.
1.
Rada Ministrów, ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny, w drodze rozporządzenia,
może wprowadzać na czas określony na obszarze całego kraju albo jego części całkowity
lub częściowy zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.
2.
W sytuacjach wymagających niezwłocznego działania Rada Ministrów może wprowadzić zakaz,
o którym mowa w ust. 1, w innym trybie.
Art. 20.
Rada Ministrów składa corocznie Sejmowi sprawozdanie z wykonania niniejszej ustawy.
Rozdział 2
Postępowanie w stosunku do osób nadużywających alkoholu
Art. 2125)W brzmieniu ustalonym przez art. 129 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r..1 orzeczenie
1.
Leczenie odwykowe osób uzależnionych od alkoholu prowadzą podmioty lecznicze wykonujące
działalność leczniczą w rodzaju świadczenia stacjonarne i całodobowe oraz ambulatoryjne
w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej.
2.
Poddanie się leczeniu odwykowemu jest dobrowolne. Wyjątki od tej zasady określa ustawa.
3.
Od osób uzależnionych od alkoholu nie pobiera się opłat za świadczenia w zakresie
leczenia odwykowego udzielane przez podmioty określone w ust. 1.
Art. 2225)W brzmieniu ustalonym przez art. 129 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r..
1.
Zarząd województwa organizuje na obszarze województwa podmioty lecznicze wykonujące
działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w zakresie
leczenia odwykowego oraz wojewódzki ośrodek terapii uzależnienia i współuzależnienia.
2.
Starosta organizuje na obszarze powiatu inne niż wymienione w ust. 1 podmioty lecznicze
udzielające świadczenia w zakresie leczenia odwykowego.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, organizację,
kwalifikacje personelu, sposób funkcjonowania i rodzaje podmiotów leczniczych wykonujących
świadczenia stacjonarne i całodobowe oraz ambulatoryjne w sprawowaniu opieki nad uzależnionymi
od alkoholu oraz sposób współdziałania w tym zakresie z instytucjami publicznymi i
organizacjami społecznymi, kierując się potrzebą zapewnienia osobom uzależnionym od
alkoholu leczenia odwykowego, a członkom ich rodzin, w tym dzieciom, świadczeń określonych
w art. 23 ust. 1 i 2.
Art. 23.
126)W brzmieniu ustalonym przez art. 129 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 25..
Członkowie rodziny osoby uzależnionej od alkoholu, dotknięci następstwami nadużywania
alkoholu przez osobę uzależnioną, uzyskują w podmiotach określonych w art. 22 ust.
1 świadczenia zdrowotne w zakresie terapii i rehabilitacji współuzależnienia oraz
profilaktyki. Za świadczenia te od wymienionych osób nie pobiera się opłat.
226)W brzmieniu ustalonym przez art. 129 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 25..
Dzieci osób uzależnionych od alkoholu, dotknięte następstwami nadużywania alkoholu
przez rodziców, uzyskują bezpłatnie pomoc psychologiczną i socjoterapeutyczną w podmiotach
określonych w art. 22 ust. 1 i poradniach specjalistycznych oraz placówkach opiekuńczo-wychowawczych
i resocjalizacyjnych.
3.
Pomoc niesiona dzieciom przez osoby lub instytucje może być udzielona wbrew woli rodziców
lub opiekunów będących w stanie nietrzeźwym.
Art. 24.3 orzeczenia
Osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego,
demoralizację małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój
lub porządek publiczny, kieruje się na badanie przez biegłego w celu wydania opinii
w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego.
Art. 25.2 orzeczenia
Na badanie, o którym mowa w art. 24, kieruje gminna komisja rozwiązywania problemów
alkoholowych właściwa według miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie
dotyczy, na jej wniosek lub z własnej inicjatywy.
Art. 26.5 orzeczeń
1.
Osoby, o których mowa w art. 24, jeżeli uzależnione są od alkoholu, zobowiązać można
do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego.
2.
O zastosowaniu obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego orzeka
sąd rejonowy właściwy według miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie
dotyczy, w postępowaniu nieprocesowym.
3.
Sąd wszczyna postępowanie na wniosek gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych
lub prokuratora. Do wniosku dołącza się zebraną dokumentację wraz z opinią biegłego,
jeżeli badanie przez biegłego zostało przeprowadzone.
Art. 27.3 orzeczenia
1.
W razie gdy w stosunku do osoby, której postępowanie dotyczy, brak jest opinii biegłego
w przedmiocie uzależnienia od alkoholu, sąd zarządza poddanie tej osoby odpowiednim
badaniom.
2.
Sąd może, jeżeli na podstawie opinii biegłego uzna to za niezbędne, zarządzić oddanie
badanej osoby pod obserwację w zakładzie leczniczym na czas nie dłuższy niż 2 tygodnie.
W wyjątkowych wypadkach, na wniosek zakładu, sąd może termin ten przedłużyć do 6 tygodni.
3.
Przed wydaniem postanowienia sąd wysłuchuje osobę, której postępowanie dotyczy.
4.
Na postanowienie zarządzające oddanie pod obserwację do zakładu przysługuje zażalenie.
Art. 28.
1.
W razie zarządzenia przez sąd badania przez biegłego lub oddania pod obserwację w
zakładzie leczniczym osoba, której postępowanie dotyczy, obowiązana jest poddać się
badaniom psychologicznym i psychiatrycznym oraz zabiegom niezbędnym do wykonania podstawowych
badań laboratoryjnych pod warunkiem, że dokonywane są przez uprawnionych do tego pracowników
służby zdrowia z zachowaniem wskazań wiedzy lekarskiej i nie zagrażają zdrowiu tej
osoby.
2.
(uchylony).
Art. 28a.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,
w drodze rozporządzenia, tryb powoływania biegłych w przedmiocie uzależnienia od alkoholu,
sposób sporządzania opinii oraz warunki i sposób dokonywania badań niezbędnych do
wydania opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu, uwzględniając ochronę dóbr
osobistych osoby badanej.
Art. 29.1 orzeczenie
Orzeczenie o obowiązku poddania się leczeniu zapada po przeprowadzeniu rozprawy, która
powinna odbyć się w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu wniosku.
Art. 30.
1.
W razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na rozprawę lub uchylania się od zarządzonego
poddania się badaniu przez biegłego albo obserwacji w zakładzie leczniczym sąd może
zarządzić przymusowe doprowadzenie przez organ Policji.
2.
Jeżeli zarządzenie przymusowego doprowadzenia dotyczy żołnierza, wykonuje je Żandarmeria
Wojskowa lub wojskowy organ porządkowy.
Art. 31.
1.
Orzekając o obowiązku poddania się leczeniu sąd może ustanowić na czas trwania tego
obowiązku nadzór kuratora.
2.
Osoba, wobec której ustanowiony został nadzór, ma obowiązek stawiania się na wezwanie
sądu lub kuratora i wykonywania ich poleceń, dotyczących takiego postępowania w okresie
nadzoru, które może się przyczynić do skrócenia czasu trwania obowiązku poddania się
leczeniu.
3.
Minister Sprawiedliwości oraz minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia,
określają szczegółowe zasady i tryb wykonywania nadzoru, o którym mowa w ust. 1.
Art. 32.
1.
Sąd wzywa osobę, w stosunku do której orzeczony został prawomocnie obowiązek poddania
się leczeniu odwykowemu, do stawienia się dobrowolnie w oznaczonym dniu we wskazanym
zakładzie lecznictwa odwykowego w celu poddania się leczeniu, z zagrożeniem zastosowania
przymusu w wypadku uchylania się od wykonania tego obowiązku.
2.
Osoba, w stosunku do której orzeczony został obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu,
związanemu z pobytem w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, nie może opuszczać
terenu tego zakładu bez zezwolenia kierownika zakładu.
3.
Sąd zarządza przymusowe doprowadzenie do zakładu leczniczego osoby uchylającej się
od wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, przez organ Policji.
4.
Jeżeli zarządzenie przymusowego doprowadzenia dotyczy żołnierza, wykonuje je Żandarmeria
Wojskowa lub wojskowy organ porządkowy.
Art. 32127)W brzmieniu ustalonym przez art. 129 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 25..
Podmioty lecznicze, o których mowa w art. 21 ust. 1, przyjmują na leczenie poza kolejnością
osoby zobowiązane do leczenia odwykowego na podstawie art. 26, do wykorzystania limitu
miejsc stanowiących 20% ogółu miejsc przeznaczonych do leczenia odwykowego w podmiocie
leczniczym.
Art. 33.
1.
Policja, Żandarmeria Wojskowa i wojskowy organ porządkowy, wykonując zarządzenie przymusowego
doprowadzenia osób, o których mowa w art. 30 oraz art. 32 ust. 3 i 4, ma prawo ich
zatrzymania tylko w niezbędnych wypadkach i na czas konieczny do wykonania tego zarządzenia.
2.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości
i ministrem właściwym do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, określa zasady i
tryb doprowadzania osób, o których mowa w art. 30 ust. 1 i art. 32 ust. 3.
3.
(uchylony).
Art. 34.1 orzeczenie
1.
Obowiązek poddania się leczeniu trwa tak długo, jak tego wymaga cel leczenia, nie
dłużej jednak niż 2 lata od chwili uprawomocnienia się postanowienia.
228)Utracił moc z dniem 16 listopada 2001 r. w zakresie, w jakim wyłącza uprawnienie osoby zobowiązanej do poddania się leczeniu odwykowemu do złożenia wniosku o zmianę przez sąd postanowienia w przedmiocie rodzaju zakładu leczenia odwykowego, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2001 r. sygn. akt P. 6/2001 (Dz. U. Nr 131, poz. 1478)..
W czasie trwania obowiązku poddania się leczeniu sąd może na wniosek kuratora, po
zasięgnięciu opinii zakładu leczącego, bądź na wniosek zakładu leczącego zmieniać
postanowienia w zakresie rodzaju zakładu leczenia odwykowego.
3.
W czasie trwania obowiązku poddania się leczeniu stacjonarny zakład leczący może ze
względów leczniczych skierować osobę zobowiązaną do innego zakładu w celu kontynuowania
leczenia odwykowego, powiadamiając o tym sąd.
4.
O ustaniu obowiązku poddania się leczeniu przed upływem okresu wskazanego w ust. 1
decyduje sąd na wniosek osoby zobowiązanej, zakładu leczącego, kuratora, prokuratora
lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii zakładu, w którym osoba leczona przebywa.
5.
W wypadku ustania obowiązku poddania się leczeniu ponowne zastosowanie tego obowiązku
wobec tej samej osoby nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od jego ustania.
Art. 35.
1.
Sąd, który nałożył na osobę uzależnioną od alkoholu obowiązek poddania się leczeniu
odwykowemu, jeśli uzna, że na skutek takiego uzależnienia zachodzi potrzeba całkowitego
ubezwłasnowolnienia tej osoby - zawiadamia o tym właściwego prokuratora.
2.
W razie orzeczenia ubezwłasnowolnienia sąd opiekuńczy, określając sposób wykonywania
opieki, orzeka o umieszczeniu tej osoby w domu pomocy społecznej dla osób uzależnionych
od alkoholu, chyba że zachodzi możliwość objęcia tej osoby inną stałą opieką.
3.
Do obowiązków opiekuna osoby ubezwłasnowolnionej stosuje się odpowiednio również przepisy
dotyczące obowiązków kuratora, o którym mowa w art. 31.
Art. 36.
1.
Do stacjonarnego zakładu leczniczego i domu pomocy społecznej ma prawo wstępu o każdej
porze sędzia w celu kontroli legalności skierowania i przebywania w takim zakładzie
lub domu osób, na które został nałożony obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu,
oraz warunków, w jakich osoby te przebywają.
2.
Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb sprawowania kontroli, o której
mowa w ust. 1, określając szczegółowy zakres zagadnień podlegających kontroli, formy
wykonywania kontroli, sposób dokumentowania jej przebiegu i wyników oraz postępowanie
pokontrolne, w tym tryb przekazywania rezultatów kontroli zainteresowanym podmiotom,
a zwłaszcza kontrolowanym jednostkom organizacyjnym i ich jednostkom nadrzędnym.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają w tym zakresie ustawowych uprawnień prokuratora.
Art. 37.
1.
Osoby umieszczone w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich, uzależnione
od alkoholu, mają obowiązek poddania się zarządzonemu leczeniu odwykowemu.
2.
Leczenie odwykowe zarządza administracja zakładu lub schroniska w stosunku do małoletniego
za zgodą przedstawiciela ustawowego, a w razie jej braku, jak również w stosunku do
osoby pełnoletniej - za zezwoleniem sądu wykonującego orzeczenie, wydanym po zasięgnięciu
opinii biegłego.
3.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, w
drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb postępowania w przedmiocie
leczenia odwykowego osób, o których mowa w ust. 1.
Art. 38.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, w
drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb postępowania w przedmiocie leczenia odwykowego
osób umieszczonych w zakładach karnych, aresztach śledczych i ośrodkach przystosowania społecznego 29)Zlikwidowane na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o zmianie Kodeksu
karnego wykonawczego (Dz. U. Nr 14, poz. 85), która weszła w życie z dniem 27 marca
1990 r..
Art. 39.
Organy samorządu terytorialnego w miastach liczących ponad 50 000 mieszkańców i organy
powiatu mogą organizować i prowadzić izby wytrzeźwień.
Art. 40.2 orzeczenia
130)W brzmieniu ustalonym przez art. 129 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 25..
Osoby w stanie nietrzeźwości, które swoim zachowaniem dają powód do zgorszenia w miejscu
publicznym lub w zakładzie pracy, znajdują się w okolicznościach zagrażających ich
życiu lub zdrowiu albo zagrażają życiu lub zdrowiu innych osób, mogą zostać doprowadzone
do izby wytrzeźwień, podmiotu leczniczego lub innej właściwej placówki utworzonej
lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego albo do miejsca zamieszkania
lub pobytu.
2.
W razie braku izby wytrzeźwień osoby takie mogą być doprowadzone do jednostki Policji.
3.
Osoby doprowadzone do izby wytrzeźwień lub jednostki Policji pozostają tam aż do wytrzeźwienia,
nie dłużej niż 24 godziny. Osoby do lat 18 umieszcza się w odrębnych pomieszczeniach,
oddzielnie od osób dorosłych.
3a31)Zdanie pierwsze w brzmieniu ustalonym przez art. 129 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 25..
Osobie doprowadzonej do izby wytrzeźwień, jednostki Policji, podmiotu leczniczego
lub innej właściwej placówki utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego
w warunkach, o których mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do sądu. W zażaleniu osoba
doprowadzona lub zatrzymana może domagać się zbadania zasadności i legalności doprowadzenia,
jak również decyzji o zatrzymaniu oraz prawidłowości ich wykonania.
3b32)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 144, poz. 1175), która weszła w życie z dniem 19 września 2009 r..
Zażalenie przekazuje się niezwłocznie sądowi rejonowemu miejsca doprowadzenia lub
zatrzymania. Do rozpoznania zażalenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego. Skarżący ma prawo wziąć udział w posiedzeniu sądu.
3c.
W przypadku stwierdzenia bezzasadności lub nielegalności doprowadzenia lub zatrzymania
albo poważnych nieprawidłowości związanych z ich wykonywaniem sąd rejonowy zawiadamia
o tym prokuratora i organy przełożone nad organami, które dokonały doprowadzenia bądź
zatrzymania.
4.
Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, jest żołnierzem, przekazuje się ją Żandarmerii
Wojskowej lub wojskowemu organowi porządkowemu.
5.
O wypadkach uzasadniających wszczęcie postępowania o zastosowaniu obowiązku poddania
się leczeniu odwykowemu zawiadamia się niezwłocznie właściwą gminną komisję rozwiązywania
problemów alkoholowych.
6.
O umieszczeniu w izbie wytrzeźwień zawiadamia się niezwłocznie:
1)
w przypadku małoletnich - ich rodziców lub opiekunów oraz sąd opiekuńczy;
2)
w przypadku innych osób - na ich żądanie, wskazane przez nie osoby.
Art. 41.1 orzeczenie
1.
(uchylony).
2.
Pieniądze, przedmioty wartościowe i napoje alkoholowe znajdujące się przy osobach,
o których mowa w art. 40 ust. 1, zatrzymuje się w depozycie.
3.
Z depozytów pieniężnych izby wytrzeźwień mogą potrącać swe należności z tytułu opłat
związanych z pobytem w izbie.
4.
Na innych przedmiotach zatrzymanych w depozycie izbom wytrzeźwień służy ustawowe prawo
zastawu celem zabezpieczenia tych należności.
Art. 42.1 orzeczenie
1.
Wobec osób przyjętych do izb wytrzeźwień, które stwarzają zagrożenie dla życia lub
zdrowia własnego lub innej osoby, niszczą przedmioty znajdujące się w ich otoczeniu,
może być zastosowany przymus bezpośredni, polegający na przytrzymywaniu lub unieruchomieniu.
2.
Przytrzymywanie jest doraźnym, krótkotrwałym unieruchomieniem osoby z użyciem siły
fizycznej.
3.
Unieruchomienie jest dłużej trwającym obezwładnieniem osoby z użyciem pasów, uchwytów,
prześcieradeł lub kaftana bezpieczeństwa.
4.
Przymus bezpośredni może trwać tylko do czasu ustania przyczyn jego zastosowania.
5.
Za doprowadzenie i pobyt w izbie wytrzeźwień lub jednostce Policji pobierane są opłaty.
5a.
Egzekucja należności, o których mowa w ust. 5, następuje w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
633)Utraci moc z dniem 17 stycznia 2013 r. w zakresie, w jakim upoważnia ministra właściwego do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych do określenia, w drodze rozporządzenia, maksymalnej wysokości opłat związanych z pobytem w izbie wytrzeźwień, innej placówce utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego lub w jednostce Policji, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt K 12/11 (Dz. U. poz. 405)..
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych
określi, w drodze rozporządzenia, tryb doprowadzania i przyjmowania osób, o których
mowa w art. 40, do izb wytrzeźwień, jednostek Policji, innych placówek utworzonych
lub wskazanych przez jednostki samorządu terytorialnego oraz zwalniania z tych izb,
jednostek i placówek, a także organizację izb wytrzeźwień oraz innych placówek, z
uwzględnieniem wymagań dotyczących kwalifikacji pracowników i warunków technicznych
pomieszczeń, zakres opieki zdrowotnej nad doprowadzonymi tam osobami oraz maksymalną
wysokość opłat związanych z pobytem w izbie wytrzeźwień, innej placówce utworzonej
lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego lub w jednostce Policji.
Rozdział 3
Przepisy karne
Art. 43.
1.
Kto sprzedaje lub podaje napoje alkoholowe w wypadkach, kiedy jest to zabronione,
albo bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom,
podlega grzywnie.
2.
Tej samej karze podlega kierownik zakładu handlowego lub gastronomicznego, który nie
dopełnia obowiązku nadzoru i przez to dopuszcza do popełnienia w tym zakładzie przestępstwa
określonego w ust. 1.
3.
W razie popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 albo 2 można orzec przepadek
napojów alkoholowych, chociażby nie były własnością sprawcy, można także orzec zakaz
prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży lub podawaniu napojów
alkoholowych.
4.
Orzekanie w sprawach o przestępstwa określone w ust. 1 i 2 następuje na podstawie
przepisów o postępowaniu karnym.
Art. 431.
1.
Kto spożywa napoje alkoholowe wbrew zakazom określonym w art. 14 ust. 1 i 2a-6 albo
nabywa lub spożywa napoje alkoholowe w miejscach nielegalnej sprzedaży, albo spożywa
napoje alkoholowe przyniesione przez siebie lub inną osobę w miejscach wyznaczonych
do ich sprzedaży lub podawania,
podlega karze grzywny.
2.
Usiłowanie wykroczenia określonego w ust. 1 jest karalne.
3.
W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec przepadek napojów
alkoholowych, chociażby nie były własnością sprawcy.
Art. 44.
Kto wbrew szczególnemu obowiązkowi nadzoru dopuszcza do sprzedawania, podawania lub
spożywania napojów alkoholowych na terenie zakładu pracy, jak również powziąwszy wiadomość
o sprzedawaniu, podawaniu lub spożywaniu na terenie zakładu pracy takich napojów nie
podejmie prawem przewidzianego postępowania,
podlega karze grzywny.
Art. 45.1 orzeczenie
Kto wbrew postanowieniom zawartym w art. 13 ust. 1 i 2:
1)
dostarcza napoje alkoholowe do miejsc sprzedaży lub
2)
nie uwidacznia informacji o szkodliwości spożywania alkoholu,
podlega karze grzywny.
Art. 451.
Orzekanie w sprawach o czyny wymienione w art. 431-45 następuje na podstawie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.
Art. 452.
1.
Kto wbrew postanowieniom zawartym w art. 131 prowadzi reklamę lub promocję napojów alkoholowych lub informuje o sponsorowaniu
imprezy masowej, z zastrzeżeniem art. 131 ust. 5 i 6,
podlega grzywnie od 10 000 do 500 000 złotych.
2.
Orzekanie w sprawach o czyn wymieniony w ust. 1 następuje na podstawie przepisów o
postępowaniu karnym.
3.
Jeżeli czyn określony w ust. 1 został popełniony w zakresie działalności przedsiębiorcy,
za sprawcę czynu zabronionego uznaje się osobę odpowiedzialną za zlecenie lub prowadzenie
reklamy napojów alkoholowych.
Art. 453.
1.
Kto bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom prowadzi obrót hurtowy napojami
alkoholowymi,
podlega grzywnie od 10 000 do 500 000 złotych.
1a.
W razie popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 można orzec przepadek napojów
alkoholowych, chociażby nie były własnością sprawcy, można także orzec zakaz prowadzenia
działalności gospodarczej polegającej na hurtowym obrocie napojami alkoholowymi.
2.
W wypadkach mniejszej wagi sprawca czynu określonego w ust. 1 podlega karze grzywny
do 5000 zł.
3.
Orzekanie w sprawach o czyn wymieniony w ust. 1 następuje na podstawie przepisów o
postępowaniu karnym.
4.
Jeżeli czyn określony w ust. 1 został popełniony w zakresie działalności przedsiębiorcy,
za sprawcę czynu zabronionego uznaje się osobę odpowiedzialną za wprowadzenie napojów
alkoholowych do obrotu hurtowego.
Art. 46.
1.
Napojem alkoholowym w rozumieniu niniejszej ustawy jest produkt przeznaczony do spożycia
zawierający alkohol etylowy pochodzenia rolniczego w stężeniu przekraczającym 0,5%
objętościowych alkoholu.
2.
Stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi
do:
1)
stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo
2)
obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3.
3.
Stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi
do:
1)
stężenia we krwi powyżej 0,5‰ alkoholu albo
2)
obecności w wydychanym powietrzu powyżej 0,25 mg alkoholu w 1 dm3.
Art. 47.
1.
Jeżeli zachodzi podejrzenie, że przestępstwo lub wykroczenie zostało popełnione po
spożyciu alkoholu, osoba podejrzana może być poddana badaniu koniecznemu do ustalenia
zawartości alkoholu w organizmie, w szczególności zabiegowi pobrania krwi. Zabiegu
pobrania krwi dokonuje fachowy pracownik służby zdrowia.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, ministrem
właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw pracy, w drodze
rozporządzenia, określa warunki i sposób dokonywania badań, o których mowa w ust.
1 i w art. 17 ust. 3.
Rozdział 4
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 48.
1.
Przez użyte w dotychczasowych przepisach określenie „stan wskazujący na użycie alkoholu”
rozumie się stan po użyciu alkoholu.
2.
(pominięty).
Art. 49.
Traci moc ustawa z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu .
Art. 50.
(pominięty).
Art. 51.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia jej ogłoszenia34)Ustawa została ogłoszona w dniu 12 listopada 1982 r..
1)
Dodany przez art. 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu
socjalnym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 115, poz. 793), która
weszła w życie z dniem 14 lipca 2007 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu
barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 106, poz. 622),
która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 135 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie
cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505), która weszła w życie z dniem 24 marca 2009 r.
4)
Dodany przez art. 135 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
5)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271,
z 2004 r. Nr 240, poz. 2407, z 2005 r. Nr 64, poz. 565 i Nr 132, poz. 1110, z 2010 r.
Nr 182, poz. 1228, z 2011 r. Nr 204, poz. 1195 oraz z 2012 r. poz. 473 i 908.
6)
Dodany przez art. 24 pkt 1 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278), która weszła w życie z dniem 10
kwietnia 2010 r.
7)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r.
Nr 239, poz. 1593, z 2011 r. Nr 85, poz. 459, Nr 106, poz. 622, Nr 112, poz. 654,
Nr 120, poz. 690, Nr 131, poz. 764, Nr 132, poz. 766, Nr 153, poz. 902, Nr 163, poz.
981, Nr 171, poz. 1016, Nr 199, poz. 1175, Nr 204, poz. 1195 i Nr 232, poz. 1378 oraz
z 2012 r. poz. 855 i 1166.
8)
Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 90 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie
i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz.
U. Nr 120, poz. 690), która weszła w życie z dniem 25 czerwca 2011 r.
9)
Dodany przez art. 90 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
10)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych
ustaw w związku z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej (Dz.
U. Nr 176, poz. 1238), która weszła w życie z dniem 10 października 2007 r.
11)
W brzmieniu ustalonym przez art. 54 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r.
o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857), która weszła w życie z dniem 16 października
2010 r.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 54 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
13)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r.
Nr 102, poz. 585, Nr 106, poz. 622, Nr 134, poz. 781, Nr 178, poz. 1059, Nr 205, poz.
1202 i Nr 234, poz. 1389 i 1391 oraz z 2012 r. poz. 362, 596, 769 i 1010.
14)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r.
poz. 362, 596, 769 i 1278.
15)
W brzmieniu ustalonym przez art. 54 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
16)
W brzmieniu ustalonym przez art. 54 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
11.
17)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
19)
Przez art. 5 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
20)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r.
Nr 182, poz. 1228 i Nr 230, poz. 1511 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 122, poz.
696 i Nr 171, poz. 1016.
21)
W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
2.
22)
W brzmieniu ustalonym przez art. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy
o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97), która weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r.
23)
Dodany przez art. 24 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6.
24)
Dodany przez art. 90 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
25)
W brzmieniu ustalonym przez art. 129 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności
leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r.
26)
W brzmieniu ustalonym przez art. 129 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 25.
27)
W brzmieniu ustalonym przez art. 129 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 25.
28)
Utracił moc z dniem 16 listopada 2001 r. w zakresie, w jakim wyłącza uprawnienie osoby
zobowiązanej do poddania się leczeniu odwykowemu do złożenia wniosku o zmianę przez
sąd postanowienia w przedmiocie rodzaju zakładu leczenia odwykowego, na podstawie
wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2001 r. sygn. akt P. 6/2001 (Dz.
U. Nr 131, poz. 1478).
29)
Zlikwidowane na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o zmianie Kodeksu
karnego wykonawczego (Dz. U. Nr 14, poz. 85), która weszła w życie z dniem 27 marca
1990 r.
30)
W brzmieniu ustalonym przez art. 129 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
25.
31)
Zdanie pierwsze w brzmieniu ustalonym przez art. 129 pkt 4 lit. b ustawy, o której
mowa w odnośniku 25.
32)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy
o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 144, poz. 1175),
która weszła w życie z dniem 19 września 2009 r.
33)
Utraci moc z dniem 17 stycznia 2013 r. w zakresie, w jakim upoważnia ministra właściwego
do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych do określenia,
w drodze rozporządzenia, maksymalnej wysokości opłat związanych z pobytem w izbie
wytrzeźwień, innej placówce utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego
lub w jednostce Policji, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia
2012 r. sygn. akt K 12/11 (Dz. U. poz. 405).
34)
Ustawa została ogłoszona w dniu 12 listopada 1982 r.