Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 10 stycznia 2012 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Podmioty realizujące zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii
- Rozdział 3 - Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i zapobiegawcza
- Rozdział 4 - Postępowanie z osobami uzależnionymi
- Rozdział 5 - Prekursory, środki odurzające, substancje psychotropowe i środki zastępcze
- Rozdział 6 - Uprawa maku i konopi
- Rozdział 6a - Kara pieniężna
- Rozdział 7 - Przepisy karne
- Rozdział 8 - Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
- Załącznik nr 1 - Wykaz środków odurzających
- Załącznik nr 2 - Wykaz substancji psychotropowych
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 17 lutego 2006 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ,
2)
ustawą z dnia 27 kwietnia 2006 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz
ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary ,
3)
ustawą z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ,
4)
ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych
innych ustaw ,
5)
ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej
oraz o zmianie niektórych innych ustaw ,
6)
ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami
w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie ,
7)
ustawą z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ,
8)
ustawą z dnia 7 maja 2009 r. o uchyleniu lub zmianie niektórych upoważnień do wydawania
aktów wykonawczych ,
9)
ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie oraz niektórych innych ustaw ,
10)
ustawą z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ,
11)
ustawą z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ,
12)
ustawą z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy o organizacji rynków owoców
i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego oraz niektórych
innych ustaw ,
13)
ustawą z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach ,
14)
ustawą z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz
niektórych innych ustaw ,
15)
ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ,
16)
ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz
niektórych innych ustaw
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 3 stycznia 2012 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:
1)
art. 75-81 i art. 87 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , które stanowią:
„
Art. 75.
W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
alkoholizmowi wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 93 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Opłaty, o których mowa w art. 92 ust. 1, mogą być wykorzystane przez zarządy województw wyłącznie na finansowanie:
1)
zadań określonych w art. 4 ust. 1 ustawy;
2)
zadań określonych w Wojewódzkim Programie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii .
”
;
2)
art. 182 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 182.
Dochody z opłat za zezwolenia wydane na podstawie art. 18 lub art. 181 oraz dochody z opłat określonych w art. 111 wykorzystywane będą na realizację gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania
problemów alkoholowych oraz Gminnych Programów, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, i nie mogą być przeznaczane na inne cele.
”
.
Art. 76.
W ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w art. 4 w ust. 1 pkt 9 otrzymuje brzmienie:
„
9)
przestrzegania przez podmioty wprowadzające do obrotu prekursory kategorii 2 i 3 obowiązków
wynikających z ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r.
w sprawie prekursorów narkotykowych oraz rozporządzenia (WE) Rady nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady
nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi.
”
.
Art. 77.
W ustawie z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej w tabeli stanowiącej załącznik do ustawy, w części IV Zezwolenia pkt 27 otrzymuje
brzmienie:
„
27.
Od zezwoleń wydawanych na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii:
1)
na uprawę maku lub konopi włóknistych 25 zł
2)
na skup maku na podstawie umowy kontraktacji lub skup konopi włóknistych na podstawie
umowy kontraktacji albo umowy sprzedaży 120 zł
”
.
Art. 78.
W ustawie z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych w art. 11 w ust. 1 pkt 5a otrzymuje brzmienie:
„
5a)
przyjmowanie i gromadzenie danych dotyczących prekursorów kategorii 2, określonych
w przepisach o przeciwdziałaniu narkomanii,
”
.
Art. 79.
W ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne w art. 68 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„
6.
Przepisu ust. 5 nie stosuje się do środków odurzających i substancji psychotropowych,
których przywóz z zagranicy określają przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii .
”
.
Art. 80.
W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w art. 75 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie:
„
5)
ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ;
”
.
Art. 81.
W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych w art. 12 pkt 3 otrzymuje brzmienie:
„
3)
art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ;”.
”
”
„
Art. 87.
Szkolenia rozpoczęte przed dniem wejścia w życie ustawy oraz egzamin kończący te szkolenia
przeprowadza się według programów szkolenia w dziedzinie uzależnienia od narkotyków
zatwierdzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
”
;
2)
art. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2006 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii , który stanowi:
3)
art. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
oraz ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą
kary , który stanowi:
„
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
4)
art. 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii , który stanowi:
5)
art. 22 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz
niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 22.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 1 lit. a tiret drugie w części dotyczącej pkt 5c, pkt 14, art. 3 i art.
6, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2)
art. 2, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.
”
;
6)
art. 72 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności
gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 72.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 2-4, art. 13, 14 i 17, art. 22 pkt 2, art. 24, art. 65-67 oraz art. 69
– które wchodzą w życie z dniem 31 marca 2009 r.;
2)
art. 68 – który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.
”
;
7)
art. 39 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze
zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie , który stanowi:
„
Art. 39.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 45 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29 ust.
2, art. 30 ust. 3, art. 31 ust. 2, art. 35 ust. 2 oraz art. 37, które wchodzą w życie
z dniem ogłoszenia, oraz art. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.
”
;
8)
art. 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii , który stanowi:
9)
art. 37 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o uchyleniu lub zmianie niektórych upoważnień
do wydawania aktów wykonawczych , który stanowi:
10)
art. 26 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o działalności pożytku
publicznego i o wolontariacie oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 26.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
1)
art. 1 pkt 27, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2010 r.;
2)
art. 3 pkt 2 i art. 11, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.
”
;
11)
art. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii , który stanowi:
12)
art. 3 i 4 ustawy z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej , które stanowią:
„
Art. 3.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 23 ust. 4 i art. 24 ust.
6 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 4 i art. 24 ust. 6 ustawy, o której
mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12
miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 4.1 orzeczenie
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
13)
art. 6 ust. 1, art. 10 i 14 ustawy z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy
o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu
paszowego oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
Art. 6.
„1. Postępowania w sprawach dotyczących przyznawania lub wypłaty pomocy wspólnotowej,
o której mowa w art. 103ga ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r.
ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące
niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) , w roku szkolnym 2009/2010 i 2010/2011 toczą się na zasadach i w trybie określonym
w przepisach dotychczasowych.
”
„
Art. 10.
Do postępowań w sprawie:
1)
udzielania dopłat do przetwarzania słomy lnianej lub konopnej na włókno dotyczących
lat gospodarczych 2008/2009 i 2009/2010,
2)
wpisu do rejestru uznanych przetwórców
- wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy
dotychczasowe.
”
„
Art. 14.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
14)
art. 91 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach , który stanowi:
„
Art. 91.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
15)
art. 5-8 ustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
oraz niektórych innych ustaw , które stanowią:
„
Art. 5.
1.
Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ukończyły szkolenie, o
którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, i nie przystąpiły do
egzaminu, są obowiązane przystąpić do egzaminu końcowego w terminie 18 miesięcy od
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy pod rygorem konieczności ponownego odbycia
szkolenia.
2.
Osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy znajdują się w trakcie szkolenia,
o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, są obowiązane przystąpić
do egzaminu do dnia 1 stycznia 2015 r. pod rygorem konieczności ponownego odbycia
szkolenia.
Art. 6.
Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ukończyły szkolenie, o
którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, uzyskały certyfikat instruktora
terapii uzależnień oraz w terminie 3 lat od ukończenia tego szkolenia spełniły wymogi,
o których mowa w art. 27 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, mogą przystąpić do egzaminu w zakresie specjalisty terapii uzależnień
bez konieczności uczestniczenia w szkoleniu, nie później jednak niż w okresie 12 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 7.
1.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 24 ust. 6, art. 28 ust.
7, art. 35 ust. 10, art. 40 ust. 6, art. 42 ust. 2 oraz art. 44 ust. 9 ustawy, o której
mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych
na podstawie art. 24 ust. 6, art. 24a ust. 3, art. 28 ust. 7, art. 35 ust. 10, art.
40 ust. 6 i 7, art. 42 ust. 2 oraz art. 44 ust. 9 ustawy, o której mowa w art. 1,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia
wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 232a § 4 ustawy, o której
mowa w art. 3, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie
art. 232a § 5 ustawy, o której mowa w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 8.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
1 pkt 5 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia oraz
art. 2, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2012 r.
”
;
16)
art. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii , który stanowi:
17)
art. 13 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy
oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 13.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
”
.
a)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 167, poz. 1372, z 2003 r. Nr 80, poz. 719 i Nr 122, poz. 1143, z 2004 r. Nr 29,
poz. 257, Nr 99, poz. 1001, Nr 152, poz. 1597 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr
23, poz. 186, Nr 132, poz. 1110 i Nr 155, poz. 1298.
b)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r.
Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756, z 1999 r. Nr 70, poz. 778, z 2000 r. Nr 12, poz.
136 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 29, poz. 320, Nr 42, poz. 473,
Nr 63, poz. 634, Nr 125, poz. 1367, Nr 126, poz. 1382 i Nr 128, poz. 1407 i 1408,
z 2002 r. Nr 37, poz. 329, Nr 74, poz. 676 i Nr 135, poz. 1145, z 2003 r. Nr 80, poz.
717 i Nr 208, poz. 2020, z 2004 r. Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 130, poz. 1086,
Nr 163, poz. 1362 i Nr 178, poz. 1480.
c)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.
Nr 14, poz. 115, Nr 48, poz. 447, Nr 62, poz. 550, Nr 90, poz. 757, Nr 94, poz. 788,
Nr 113, poz. 954, Nr 143, poz. 1199, Nr 153, poz. 1272, Nr 169, poz. 1418 i Nr 175,
poz. 1458.
d)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1085,
Nr 123, poz. 1350 i Nr 125, poz. 1367, z 2002 r. Nr 135, poz. 1145 i Nr 142, poz.
1187, z 2003 r. Nr 189, poz. 1852 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 121, poz. 1263.
e)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 69, poz. 625, Nr 91, poz. 877, Nr 92, poz. 882, Nr 93, poz. 896, Nr 173, poz. 1808,
Nr 210, poz. 2135 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 94, poz. 787 i Nr 163, poz.
1362.
f)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 281, poz. 2777 oraz
z 2005 r. Nr 33, poz. 289, Nr 94, poz. 788, Nr 143, poz. 1199, Nr 175, poz. 1460,
Nr 177, poz. 1468 i Nr 178, poz. 1480.
g)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 94, poz. 788, Nr
132, poz. 1110, Nr 138, poz. 1154, Nr 157, poz. 1314, Nr 164, poz. 1366 i Nr 169,
poz. 1411.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa:
1)
zasady i tryb postępowania w zakresie przeciwdziałania narkomanii;
2)
zadania i uprawnienia organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego
oraz innych podmiotów w zakresie przeciwdziałania naruszeniom prawa dotyczącego obrotu,
wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może
prowadzić do narkomanii;
3)
organy właściwe do wykonania:
a)
rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r.
w sprawie prekursorów narkotykowych , zwanego dalej „rozporządzeniem 273/2004”,
b)
rozporządzenia (WE) Rady nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady
nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi , zwanego dalej „rozporządzeniem 111/2005”;
4)
kary za nieprzestrzeganie przepisów ustawy i rozporządzeń wymienionych w pkt 3.
Art. 2.1 orzeczenie
1.
Przeciwdziałanie narkomanii realizuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki
społecznej, gospodarczej, oświatowo-wychowawczej i zdrowotnej, a w szczególności:
1)
działalność wychowawczą, edukacyjną, informacyjną i zapobiegawczą;
2)
leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych;
3)
ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych;
4)
nadzór nad substancjami, których używanie może prowadzić do narkomanii;
5)
zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania
substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii;
6)
nadzór nad uprawami roślin zawierających substancje, których używanie może prowadzić
do narkomanii.
2.
Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, są finansowane ze środków własnych podmiotów
wykonujących zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii, środków przeznaczonych
na realizację programów zdrowotnych finansowanych z części budżetu państwa, której
dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia, oraz środków Narodowego Funduszu
Zdrowia.
3.
Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 4-6, są finansowane z budżetu państwa z części
pozostających w dyspozycji właściwych ministrów.
Art. 3.
Przepisy ustawy stosuje się do:
1)
produktów leczniczych, które są środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi
lub prekursorami, w zakresie nieuregulowanym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne ;
22)W brzmieniu ustalonym przez art. 81 pkt 1 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach (Dz. U. Nr 63, poz. 322), która weszła w życie z dniem 8 kwietnia 2011 r.)
substancji chemicznych i ich mieszanin, które są prekursorami, w zakresie nieuregulowanym
w przepisach o substancjach chemicznych i ich mieszaninach.
Art. 4.1 orzeczenie
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1)
grzyby halucynogenne – grzyby zawierające substancje psychotropowe;
2)
importer – osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę nieposiadającą osobowości prawnej,
która dokonuje przywozu i składa zgłoszenie celne lub w imieniu której składane jest
zgłoszenie celne;
33)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 678), która weszła w życie z dniem 9 grudnia 2011 r.)
jednostki naukowe – jednostki naukowe w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki ;
4)
konopie – rośliny z rodzaju konopie (Cannabis L.);
54)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2007 r. Nr 7, poz. 48), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2007 r.)
konopie włókniste – rośliny z gatunku konopie siewne (Cannabis sativa L.), w których
suma zawartości delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego
(kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego) w kwiatowych lub owocujących wierzchołkach roślin,
z których nie usunięto żywicy, nie przekracza 0,20% w przeliczeniu na suchą masę;
6)
leczenie – leczenie zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania spowodowanych używaniem
środków odurzających lub substancji psychotropowych;
75)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2006 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 66, poz. 469), która weszła w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.)
leczenie substytucyjne – stosowanie, w ramach programu leczenia uzależnienia, produktów
leczniczych lub środków odurzających o działaniu agonistycznym na receptor opioidowy;
8)
mak – roślinę z gatunku mak lekarski (Papaver somniferum L.), zwaną również makiem
ogrodowym albo uprawnym;
9)
mak niskomorfinowy – roślinę z gatunku mak lekarski należącą do odmiany, w której
zawartość morfiny w torebce (makówce) bez nasion, wraz z przylegającą do niej łodygą
o długości do 7 cm, wynosi poniżej 0,06% w przeliczeniu na zasadę morfiny i na suchą
masę wymienionych części rośliny;
10)
mleczko makowe – sok mleczny torebki (makówki) maku;
11)
narkomania – stałe lub okresowe używanie w celach innych niż medyczne środków odurzających
lub substancji psychotropowych albo środków zastępczych, w wyniku czego może powstać
lub powstało uzależnienie od nich;
12)
ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych – działania ukierunkowane na zmniejszenie
problemów zdrowotnych i społecznych wynikających z używania w celach innych niż medyczne
środków odurzających lub substancji psychotropowych albo środków zastępczych;
13)
opium – stężały sok mleczny torebki (makówki) maku;
14)
osoba zagrożona uzależnieniem – osobę, u której zespół zjawisk psychicznych i oddziaływań
środowiskowych stwarza duże prawdopodobieństwo powstania uzależnienia od środków odurzających
lub substancji psychotropowych, albo osobę sporadycznie używającą środków odurzających,
substancji psychotropowych lub środków zastępczych;
15)
osoba uzależniona – osobę, która w wyniku używania środków odurzających, substancji
psychotropowych lub środków zastępczych albo używania ich w celach medycznych znajduje
się w stanie uzależnienia od tych środków lub substancji;
16)
prekursor – prekursor narkotykowy będący substancją sklasyfikowaną, o której mowa
w art. 2 pkt a rozporządzenia 273/2004, którego kategorię określa załącznik nr 1 do
tego rozporządzenia;
17)
preparat – produkt leczniczy zawierający co najmniej jeden środek odurzający lub substancję
psychotropową albo ich prekursory;
18)
producent – przedsiębiorcę wytwarzającego, przetwarzającego lub przerabiającego środki
odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory;
19)
przetwarzanie – czynności prowadzące do przemiany środków odurzających, substancji
psychotropowych lub prekursorów na inne środki odurzające, substancje psychotropowe
lub prekursory albo na substancje niebędące środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi
lub prekursorami;
20)
przerób – otrzymywanie mieszanin środków odurzających, substancji psychotropowych
lub prekursorów oraz nadawanie tym środkom lub substancjom postaci stosowanej w lecznictwie;
20a6)Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
przewóz – każde przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych lub
słomy makowej między dwoma państwami przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które
zaczyna się i kończy poza tym terytorium;
21)
przywóz – każde wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty Europejskiej środków odurzających
lub substancji psychotropowych;
22)
rehabilitacja – proces, w którym osoba z zaburzeniami psychicznymi spowodowanymi przez
przyjmowanie środków odurzających lub substancji psychotropowych osiąga optymalny
stan zdrowia, funkcjonowania psychicznego i społecznego;
23)
reintegracja – efekt działań określonych w art. 14-16 i art. 18 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym ;
24)
słoma makowa – torebkę (makówkę) maku bez nasion, wraz z łodygą, lub poszczególne
ich części;
25)
substancja psychotropowa – każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego,
działającą na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w wykazie substancji psychotropowych
stanowiącym załącznik nr 2 do ustawy;
26)
środek odurzający – każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego działającą
na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w wykazie środków odurzających stanowiącym załącznik
nr 1 do ustawy;
277)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 213, poz. 1396), która weszła w życie z dniem 27 listopada 2010 r.)
środek zastępczy – substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie
fizycznym lub produkt, roślinę, grzyba lub ich część, zawierające taką substancję,
używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych
celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie
do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych
nie stosuje się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów;
28)
uprawa maku lub konopi – każdą uprawę maku lub konopi bez względu na powierzchnię;
29)
uzależnienie od środków odurzających lub substancji psychotropowych – zespół zjawisk
psychicznych lub somatycznych wynikających z działania środków odurzających lub substancji
psychotropowych na organizm ludzki, charakteryzujący się zmianą zachowania lub innymi
reakcjami psychofizycznymi i koniecznością używania stale lub okresowo tych środków
lub substancji w celu doznania ich wpływu na psychikę lub dla uniknięcia następstw
wywołanych ich brakiem;
30)
używanie szkodliwe – używanie substancji psychoaktywnej powodujące szkody somatyczne
lub psychiczne, włączając upośledzenie sądzenia lub dysfunkcyjne zachowanie, które
może prowadzić do niesprawności lub mieć niepożądane następstwa dla związków z innymi
ludźmi;
31)
używanie środka odurzającego, substancji psychotropowej lub środka zastępczego – wprowadzanie
do organizmu człowieka środka odurzającego, substancji psychotropowej lub środka zastępczego,
niezależnie od drogi podania;
32)
wewnątrzwspólnotowa dostawa – przemieszczenie środków odurzających lub substancji
psychotropowych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium państwa członkowskiego
Unii Europejskiej;
33)
wewnątrzwspólnotowe nabycie – przemieszczenie środków odurzających lub substancji
psychotropowych z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
348)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
wprowadzanie do obrotu – udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie,
środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych;
358)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
wytwarzanie – czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki odurzające,
substancje psychotropowe, prekursory albo środki zastępcze, ich oczyszczanie, ekstrakcję
surowców i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków lub substancji;
36)
wywóz – każde wyprowadzenie poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej środków odurzających
lub substancji psychotropowych;
37)
ziele konopi – kwiatowe lub owocujące wierzchołki konopi, z których nie usunięto żywicy,
a w przypadku roślin w stadium przed zawiązaniem wiechy – liście i łodygi konopi;
38)
żywica konopi – żywicę i inne produkty konopi zawierające delta-9-tetrahydrokannabinol
lub inne aktywne biologicznie kannabinole.
Rozdział 2
Podmioty realizujące zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii
Art. 5.
1.
Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii realizują organy administracji rządowej
i jednostek samorządu terytorialnego w zakresie określonym w ustawie.
2.
Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii są realizowane, w zakresie określonym
w ustawie, także przez:
1)
przedszkola, szkoły i inne jednostki organizacyjne wymienione w art. 2 pkt 3-5 i 7-9 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ;
2)
szkoły wyższe;
3)
zakłady opieki zdrowotnej i inne podmioty działające w ochronie zdrowia;
4)
jednostki Wojska Polskiego, Policji i Straży Granicznej;
5)
organy celne;
6)
jednostki organizacyjne Służby Więziennej oraz zakłady poprawcze i schroniska dla
nieletnich;
7)
ośrodki pomocy społecznej, powiatowe centra pomocy rodzinie i regionalne ośrodki polityki
społecznej;
8)
środki masowego przekazu.
310)W brzmieniu ustalonym przez art. 15 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 146), która weszła w życie z dniem 12 marca 2010 r..
W realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą uczestniczyć organizacje
pozarządowe i inne podmioty, których działalność statutowa obejmuje zadania należące
do sfery zadań publicznych w zakresie ochrony i promocji zdrowia, pomocy społecznej,
działalności charytatywnej, nauki, edukacji, oświaty i wychowania, kultury fizycznej,
porządku i bezpieczeństwa publicznego lub przeciwdziałania patologiom społecznym,
promocji i organizacji wolontariatu, po przeprowadzeniu konkursu, o którym mowa w
art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie , a także samorządy zawodów medycznych, rodziny osób uzależnionych, oraz grupy samopomocy
osób uzależnionych i ich rodzin.
Art. 6.
1.
Działalność w zakresie przeciwdziałania narkomanii prowadzi Krajowe Biuro do Spraw
Przeciwdziałania Narkomanii, zwane dalej „Biurem”.
2.
Biuro jest jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.
3.
Do zadań Biura należy:
1)
opracowywanie projektu Krajowego Programu Przeciwdziałania Narkomanii oraz koordynowanie
i monitorowanie jego wykonania, przy współpracy z innymi podmiotami właściwymi do
podejmowania działań wynikających z tego programu;
2)
opracowywanie i przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia raportu z realizacji
Krajowego Programu Przeciwdziałania Narkomanii, uwzględniającego informacje, o których
mowa w art. 11 ust. 2, w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku;
3)
wykonywanie zadań w zakresie przeciwdziałania narkomanii, polegających na powierzaniu
i wspieraniu wykonywania zadań publicznych, wraz z udzielaniem dotacji na finansowanie
ich realizacji na podstawie pełnomocnictwa ministra właściwego do spraw zdrowia;
4)
inicjowanie działań zmierzających do ograniczania używania środków odurzających, substancji
psychotropowych i środków zastępczych;
5)
inicjowanie, wspieranie i prowadzenie analiz oraz badań naukowych nad problematyką
narkomanii, w tym sporządzanie oceny epidemiologicznej zagrożeń narkomanią;
6)
inicjowanie prac nad nowymi rozwiązaniami legislacyjnymi służącymi przeciwdziałaniu
narkomanii;
7)
dokonywanie okresowych ocen programów profilaktycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych
i readaptacyjnych pod względem ich skuteczności w zakresie ograniczenia używania środków
odurzających, substancji psychotropowych i środków zastępczych;
8)
opracowywanie standardów w zakresie profilaktyki uzależnień oraz leczenia i rehabilitacji
osób uzależnionych;
9)
inicjowanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń dla osób realizujących zadania w
zakresie przeciwdziałania narkomanii;
10)
udzielanie pomocy fachowej podmiotom realizującym zadania w zakresie przeciwdziałania
narkomanii, w tym jednostkom samorządu terytorialnego, oraz podmiotom prowadzącym
działalność oświatowo-informacyjną, badawczą, profilaktyczną, leczniczą, rehabilitacyjną
i reintegracyjną;
11)
współpraca z organizacjami międzynarodowymi prowadzącymi działalność w zakresie przeciwdziałania
narkomanii i likwidacji szkód nią wywołanych;
12)
prowadzenie krajowego systemu informacji o narkotykach oraz monitorowanie działań
podejmowanych na rzecz przeciwdziałania narkomanii na poziomie krajowym i międzynarodowym,
w tym:
a)
zbieranie, gromadzenie, wymianę informacji i dokumentacji w zakresie przeciwdziałania
narkomanii, objętych badaniami statystycznymi statystyki publicznej, oraz opracowywanie
i przetwarzanie zebranych danych,
b)
prowadzenie i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków i narkomanii oraz
opracowywanie i udostępnianie ich wyników,
c)
gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie baz danych dotyczących narkotyków i narkomanii,
d)
formułowanie wniosków sprzyjających kształtowaniu odpowiedniej do sytuacji strategii
reagowania na problem narkomanii,
e)
koordynowanie działań ekspertów wojewódzkich, o których mowa w art. 9 ust. 6,
f)
gromadzenie i udostępnianie publikacji na temat narkotyków i narkomanii,
g)
pełnienie roli punktu obserwacyjnego (Focal Point) Europejskiego Centrum Monitorowania
Narkotyków i Narkomanii,
h)
udział w pracach sprawozdawczych na rzecz organizacji międzynarodowych,
i)
współpraca z Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii oraz Europejską
Siecią Informacji o Narkotykach i Narkomanii (Reitox),
j)
opracowywanie i publikowanie corocznego raportu o stanie narkomanii w Polsce,
k)
bieżąca ocena realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Narkomanii;
13)
podejmowanie działań interwencyjnych w sprawach skarg i wniosków dotyczących problematyki
przeciwdziałania narkomanii, kierowanych do Biura lub do ministra właściwego do spraw
zdrowia;
14)
wykonywanie innych zadań w zakresie przeciwdziałania narkomanii, zleconych przez ministra
właściwego do spraw zdrowia;
14a12)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.)
dofinansowywanie kosztów szkoleń w dziedzinie uzależnienia;
15)
obsługa techniczno-organizacyjna Rady do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii.
4.
Biuro, wykonując zadania, o których mowa w ust. 3, współpracuje z organami administracji
publicznej wykonującymi zadania, o których mowa w art. 2, oraz może tworzyć zespoły
robocze.
5.
Zadania, o których mowa w ust. 3 pkt 12, realizuje Centrum Informacji o Narkotykach
i Narkomanii będące komórką organizacyjną Biura.
Art. 7.
1.
Podstawę do działań w zakresie przeciwdziałania narkomanii stanowi Krajowy Program
Przeciwdziałania Narkomanii.
2.
W Krajowym Programie Przeciwdziałania Narkomanii, zwanym dalej „Krajowym Programem”,
określa się w szczególności: kierunki i rodzaje działań w zakresie przeciwdziałania
narkomanii, harmonogram przyjętych działań, cele oraz sposoby ich osiągania oraz ministrów
odpowiedzialnych za ich realizację, a także podmioty właściwe do podejmowania określonych
działań.
3.
Koszty realizacji zadań wynikających z Krajowego Programu są finansowane z budżetu
państwa z części, których dysponentami są właściwi ministrowie odpowiedzialni za realizację
określonych działań.
4.
W Krajowym Programie określa się również kierunki działań przewidzianych do realizacji
przez jednostki samorządu terytorialnego w zakresie przeciwdziałania narkomanii.
5.
Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, Krajowy Program, uwzględniając zagadnienia,
o których mowa w ust. 2 i 4, oraz biorąc pod uwagę sytuację epidemiologiczną w zakresie
zagrożeń narkomanią, a także strategię działań wynikających z Europejskiego Planu
Walki z Narkotykami.
Art. 8.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia przedkłada Radzie Ministrów, w terminie do dnia
30 września każdego roku, informację o realizacji działań wynikających z Krajowego
Programu w roku poprzednim.
2.
Rada Ministrów składa corocznie Sejmowi, w terminie do dnia 31 października, informację
o realizacji Krajowego Programu w roku poprzednim.
Art. 9.
1.
Organ wykonawczy samorządu województwa opracowuje projekt Wojewódzkiego Programu Przeciwdziałania
Narkomanii, zwanego dalej „Wojewódzkim Programem”, uwzględniając kierunki i rodzaje
działań określone w Krajowym Programie oraz zadania w zakresie określonym w art. 2
ust. 1 pkt 1-3. Wojewódzki Program stanowi część strategii wojewódzkiej w zakresie
polityki społecznej.
2.
Wojewódzki Program uchwala sejmik województwa.
3.
Organ wykonawczy samorządu województwa:
1)
odpowiada za przygotowanie projektu Wojewódzkiego Programu i jego realizację oraz
koordynację;
2)
udziela pomocy merytorycznej podmiotom realizującym zadania objęte Wojewódzkim Programem;
3)
współdziała z innymi organami administracji publicznej w zakresie przeciwdziałania
narkomanii.
4.
Wojewódzki Program jest realizowany przez jednostkę wskazaną w tym programie.
5.
W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 3 pkt 1, organ wykonawczy samorządu
województwa może powołać pełnomocnika.
6.
Organ wykonawczy samorządu województwa powołuje i odwołuje eksperta wojewódzkiego
do spraw informacji o narkotykach i narkomanii.
7.
Do zadań eksperta wojewódzkiego do spraw informacji o narkotykach i narkomanii, realizowanych
na terenie województwa ze środków określonych w budżecie samorządu województwa, należy:
1)
zbieranie, gromadzenie, wymiana informacji i dokumentacji w zakresie przeciwdziałania
narkomanii, objętych badaniami statystycznymi statystyki publicznej, oraz opracowywanie
i przetwarzanie zebranych danych;
2)
prowadzenie i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków i narkomanii oraz
opracowywanie i udostępnianie ich wyników;
3)
gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie baz danych dotyczących narkotyków i narkomanii;
4)
formułowanie wniosków sprzyjających kształtowaniu adekwatnej do sytuacji strategii
reagowania na problem narkomanii;
5)
gromadzenie i udostępnianie publikacji na temat narkotyków i narkomanii;
613)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
gromadzenie i analiza informacji dotyczących nowo pojawiających się trendów w używaniu
środków odurzających, substancji psychotropowych i środków zastępczych.
Art. 10.
1.
Przeciwdziałanie narkomanii należy do zadań własnych gminy, obejmujących:
1)
zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych
i osób zagrożonych uzależnieniem;
2)
udzielanie rodzinom, w których występują problemy narkomanii, pomocy psychospołecznej
i prawnej;
3)
prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej, edukacyjnej oraz szkoleniowej
w zakresie rozwiązywania problemów narkomanii, w szczególności dla dzieci i młodzieży,
w tym prowadzenie zajęć sportowo-rekreacyjnych dla uczniów, a także działań na rzecz
dożywiania dzieci uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo-wychowawczych
i socjoterapeutycznych;
4)
wspomaganie działań instytucji, organizacji pozarządowych i osób fizycznych, służących
rozwiązywaniu problemów narkomanii;
5)
pomoc społeczną osobom uzależnionym i rodzinom osób uzależnionych dotkniętym ubóstwem
i wykluczeniem społecznym i integrowanie ze środowiskiem lokalnym tych osób z wykorzystaniem
pracy socjalnej i kontraktu socjalnego.
2.
Wójt (burmistrz, prezydent miasta) w celu realizacji zadań, o których mowa w ust.
1, opracowuje projekt Gminnego Programu Przeciwdziałania Narkomanii, zwanego dalej
„Gminnym Programem”, uwzględniając zadania określone w art. 2 ust. 1 pkt 1-3 oraz
kierunki działań wynikające z Krajowego Programu. Gminny Program stanowi część gminnej
strategii rozwiązywania problemów społecznych.
3.
Gminny Program uchwala rada gminy.
4.
Gminny Program jest realizowany przez jednostkę wskazaną w tym programie.
514)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta)
może powołać pełnomocnika.
Art. 11.
1.
Organ wykonawczy samorządu województwa i gminy sporządza raport z wykonania w danym
roku Wojewódzkiego Programu i Gminnego Programu i efektów ich realizacji, który przedkłada
odpowiednio sejmikowi województwa lub radzie gminy, w terminie do dnia 31 marca roku
następującego po roku, którego dotyczy raport.
2.
Organ wykonawczy samorządu województwa i gminy sporządza, na podstawie opracowanej
przez Biuro ankiety, informację z realizacji działań podejmowanych w danym roku, wynikających
z Wojewódzkiego i Gminnego Programu, i przesyła ją do Biura, w terminie do dnia 15
kwietnia roku następującego po roku, którego dotyczy informacja.
Art. 12.
1.
Tworzy się Radę do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, zwaną dalej „Radą”.
2.
Rada działa przy Prezesie Rady Ministrów.
3.
Rada jest organem koordynacyjno-doradczym w sprawach z zakresu przeciwdziałania narkomanii.
4.
Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, statut Rady, uwzględniając szczegółowe
warunki i tryb jej działania, w tym sposób działania zespołów roboczych, o których
mowa w art. 17.
Art. 13.
1.
Członków Rady powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.
2.
W skład Rady wchodzą:
1)
przewodniczący – sekretarz lub podsekretarz stanu w urzędzie obsługującym ministra
właściwego do spraw zdrowia;
2)
zastępca przewodniczącego – sekretarz lub podsekretarz stanu w urzędzie obsługującym
ministra właściwego do spraw wewnętrznych;
3)
sekretarz – Dyrektor Biura;
4)
członkowie – sekretarze lub podsekretarze stanu w urzędach obsługujących ministrów:
a)
Sprawiedliwości,
b)
właściwego do spraw oświaty i wychowania,
c)
Obrony Narodowej,
d)
właściwego do spraw rolnictwa,
e)
właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,
f)
właściwego do spraw finansów publicznych – Szef Służby Celnej,
g)
właściwego do spraw zagranicznych,
h)
właściwego do spraw nauki,
i15)Dodana przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
właściwego do spraw gospodarki;
5)
członek – przedstawiciel strony samorządowej w Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu
Terytorialnego, przez nią wskazany.
3.
Posiedzenia Rady zwoływane są co najmniej 2 razy w roku.
Art. 14.
1.
Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady z powodu:
1)
złożenia rezygnacji;
2)
nieuczestniczenia w pracach Rady;
3)
złożenia wniosku o jego odwołanie przez podmiot, którego osoba ta jest przedstawicielem;
4)
skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo albo umyślne przestępstwo skarbowe.
2.
W przypadku odwołania albo śmierci członka Rady właściwy podmiot przedstawia wniosek
o powołanie innego przedstawiciela na członka Rady.
Art. 15.
Do zadań Rady należy w szczególności:
116)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.)
monitorowanie i koordynowanie działań w zakresie realizacji polityki państwa w obszarze
środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów i środków zastępczych;
2)
występowanie do ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawach dotyczących tworzenia,
zmian i uzupełnień do krajowych strategii i planów przeciwdziałania problemom wywoływanym
przez obrót i używanie środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów;
3)
monitorowanie informacji o realizacji krajowych strategii i planów działania;
4)
monitorowanie realizacji Krajowego Programu;
5)
zalecanie rozwiązań organizacyjnych w zakresie dotyczącym przeciwdziałania narkomanii;
6)
współdziałanie z podmiotami, o których mowa w art. 5, w zakresie problematyki dotyczącej
działalności Rady.
Art. 16.
1.
Do udziału w posiedzeniach Rady przewodniczący Rady może zapraszać specjalistów zajmujących
się problematyką przeciwdziałania narkomanii.
2.
Rada wydaje opinie i przedstawia wnioski w formie uchwał podejmowanych większością
głosów.
Art. 17.
W celu wykonywania zadań Rady, przewodniczący Rady może powoływać zespoły robocze,
w skład których wchodzą członkowie Rady lub inne osoby, w szczególności specjaliści
zajmujący się problematyką przeciwdziałania narkomanii.
Art. 18.
1.
Za udział w pracach Rady członkom Rady nie przysługuje wynagrodzenie.
2.
Członkom Rady przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.
Rozdział 3
Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i zapobiegawcza
Art. 19.
1.
Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i zapobiegawcza obejmuje:
1)
promocję zdrowia psychicznego;
2)
promocję zdrowego stylu życia;
3)
informowanie o szkodliwości środków i substancji, których używanie może prowadzić
do narkomanii, oraz o narkomanii i jej skutkach;
4)
edukację psychologiczną i społeczną;
5)
edukację prawną;
6)
działania interwencyjne.
2.
Działalność, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:
1)
wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów wychowawczych jednostek
organizacyjnych systemu oświaty;
2)
wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów przygotowania zawodowego
osób zajmujących się wychowaniem oraz profilaktyką w szkołach i innych placówkach
systemu oświaty oraz w szkołach wyższych;
3)
wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów szkolenia żołnierzy
zasadniczej służby wojskowej, kandydatów na żołnierzy zawodowych oraz żołnierzy zawodowych;
4)
prowadzenie działalności zapobiegawczej, w szczególności w środowiskach zagrożonych
uzależnieniem;
5)
wspieranie działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art.
5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych;
6)
uwzględnianie problematyki zapobiegania narkomanii w działalności publicznej radiofonii
i telewizji oraz innych środków masowego przekazu;
7)
prowadzenie badań naukowych nad problematyką narkomanii.
3.
Szczegółowe zadania z zakresu działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej
i zapobiegawczej określa Krajowy Program.
Art. 20.
1.
Zabrania się reklamy i promocji substancji psychotropowych lub środków odurzających.
2.
Produkty lecznicze zawierające substancje psychotropowe lub środki odurzające mogą
być reklamowane na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.
317)Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Zabrania się reklamy i promocji środków spożywczych lub innych produktów przez sugerowanie,
że:
1)
posiadają one działanie takie jak substancje psychotropowe lub środki odurzające lub
2)
ich użycie, nawet niezgodne z przeznaczeniem, może powodować skutki takie jak skutki
działania substancji psychotropowych lub środków odurzających.
Art. 21.
1.
Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględni w podstawie programowej
kształcenia ogólnego problematykę promocji zdrowia psychicznego i zdrowego stylu życia,
ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii.
2.
Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zdrowia podejmie działania na rzecz uwzględnienia problematyki promocji zdrowia
psychicznego i zdrowego stylu życia, w tym zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii
w programach przygotowania zawodowego nauczycieli i osób zajmujących się wychowaniem
i nauczaniem dzieci i młodzieży w szkołach i innych placówkach systemu oświaty.
Art. 22.
118)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Ministrowie właściwi do spraw oświaty i wychowania, zdrowia, spraw wewnętrznych, administracji
publicznej, transportu, Minister Obrony Narodowej oraz Minister Sprawiedliwości, każdy
w zakresie swojego działania, są obowiązani rozwijać i popierać działalność edukacyjną
oraz zapobiegawczą, podejmowaną w celu informowania społeczeństwa o szkodliwości narkomanii.
2.
Organy wymienione w ust. 1 są obowiązane prowadzić działalność wychowawczą, edukacyjną,
informacyjną i zapobiegawczą polegającą na:
1)
promocji zdrowego stylu życia;
2)
wspieraniu działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art.
5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych.
3.
Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, formy działalności wychowawczej,
edukacyjnej, informacyjnej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem,
mając na względzie dobro dzieci i młodzieży.
Art. 2319)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
1.
Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, szkolnictwa wyższego, finansów publicznych,
spraw wewnętrznych, administracji publicznej, transportu, pracy, nauki i Minister
Sprawiedliwości stwarzają warunki do prowadzenia badań naukowych nad problematyką
narkomanii oraz badań statystycznych i epidemiologicznych.
2.
Jednostki naukowe realizujące zadania w zakresie prowadzenia badań naukowych nad problematyką
narkomanii, jeżeli jest to niezbędne dla prowadzenia takich badań, mogą posiadać,
przechowywać oraz dokonywać zakupu środków odurzających, substancji psychotropowych,
ich preparatów, prekursorów kategorii 1 oraz środków zastępczych.
3.
Jednostki naukowe, o których mowa w ust. 2, są obowiązane:
1)
dokonywać zakupu środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich preparatów
oraz prekursorów kategorii 1 w hurtowni farmaceutycznej na podstawie zapotrzebowania;
2)
prowadzić ewidencję posiadanych środków odurzających, substancji psychotropowych,
ich preparatów, prekursorów kategorii 1 oraz środków zastępczych;
3)
przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe, ich preparaty,
prekursory kategorii 1 oraz środki zastępcze w sposób zabezpieczający przed kradzieżą
lub zniszczeniem.
4.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
wewnętrznych, nauki, finansów publicznych oraz szkolnictwa wyższego określi, w drodze
rozporządzenia, sposób postępowania w jednostkach naukowych, o których mowa w ust.
2, ze środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, ich preparatami, prekursorami
kategorii 1 oraz środkami zastępczymi, uwzględniając konieczność uniemożliwienia dostępu
osób trzecich do tych środków i substancji.
Art. 2419)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
1.
Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, oświaty i wychowania, spraw wewnętrznych, administracji
publicznej, finansów publicznych, transportu, pracy oraz Minister Obrony Narodowej
i Minister Sprawiedliwości zapewniają przygotowanie niezbędnej liczby osób do realizacji
zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1.
2.
Jednostki organizacyjne administracji rządowej, jednostki organizacyjne Służby Więziennej,
Żandarmerii Wojskowej oraz szkół wyższych prowadzące szkolenie osób, o których mowa
w ust. 1, mogą posiadać, przechowywać oraz nabywać środki odurzające, substancje psychotropowe,
ich preparaty, prekursory kategorii 1 oraz środki zastępcze w ilości niezbędnej do
prowadzenia tego szkolenia.
4.
Jednostki naukowe lub inne podmioty prowadzące badania z wykorzystaniem środków odurzających,
substancji psychotropowych, ich preparatów, prekursorów kategorii 1 oraz środków zastępczych,
celem ich identyfikacji i potwierdzenia popełnienia przestępstwa lub naruszenia zakazu
określonego w art. 44b, mogą je posiadać, przechowywać oraz dokonywać zakupu w ilości
niezbędnej do przeprowadzenia tych badań.
5.
Jednostki i podmioty, o których mowa w ust. 2 i 4, są obowiązane:21)Zdanie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. b tiret pierwsze ustawy,
o której mowa w odnośniku 3.
122)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
nabywać środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory
kategorii 1 od przedsiębiorców posiadających zezwolenie wydane w trybie określonym
w art. 35 ust. 1−3, art. 36, art. 40 ust. 1−3, na podstawie zapotrzebowania;
2)
prowadzić ewidencję posiadanych środków odurzających, substancji psychotropowych,
ich preparatów, prekursorów kategorii 1 oraz środków zastępczych;
3)
przechowywać i używać do celów szkoleniowych posiadane środki odurzające, substancje
psychotropowe, ich preparaty, prekursory kategorii 1 oraz środki zastępcze w sposób
zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem;
4)
niszczyć środki odurzające, substancje psychotropowe, ich preparaty, prekursory kategorii
1 oraz środki zastępcze w sposób uniemożliwiający dostęp osób nieupoważnionych do
tych środków i substancji.
623)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw
wewnętrznych, finansów publicznych, szkolnictwa wyższego i Ministrem Sprawiedliwości
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb oraz warunki nabywania i wchodzenia
w posiadanie, przechowywania oraz używania do celów szkoleniowych środków odurzających,
substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów kategorii 1 przez jednostki
lub podmioty, o których mowa w ust. 2 i 4, a także warunki przechowywania środków
odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów i prekursorów kategorii 1
oraz sposób ich niszczenia przez jednostki lub podmioty, o których mowa w ust. 2 i
4, uwzględniając zabezpieczenie tych substancji przed dostępem osób trzecich.
Art. 24a24)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
1.
Jednostki organizacyjne administracji rządowej i Żandarmerii Wojskowej wykonujące
czynności operacyjno-rozpoznawcze oraz jednostki organizacyjne Służby Celnej przy
wykonywaniu zadań określonych ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej mogą wchodzić w posiadanie środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich
preparatów oraz prekursorów kategorii 1 w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badań
potwierdzających popełnienie przestępstwa.
2.
Jednostki, o których mowa w ust. 1, w związku z wykonywaniem czynności i działań określonych
w tym przepisie są obowiązane:
1)
przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty
oraz prekursory kategorii 1 w sposób zabezpieczający przed kradzieżą i zniszczeniem;
2)
niszczyć środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory
kategorii 1 w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieupoważnionych.
3.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podmioty uprawnione do niszczenia
środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów
kategorii 1, uzyskanych w drodze czynności i działań, określonych w ust. 1, a także
szczegółowy tryb i warunki ich przechowywania oraz niszczenia, mając na względzie
konieczność zabezpieczenia tych środków i substancji przed dostępem osób trzecich.
Art. 24b24)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
1.
Zakłady opieki zdrowotnej prowadzące leczenie lub rehabilitację osób uzależnionych
są obowiązane do współpracy z Biurem, a w szczególności do gromadzenia i przekazywania
Biuru informacji na temat osób zgłaszających się do leczenia z powodu używania środków
odurzających lub substancji psychotropowych.
2.
Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:
1)
identyfikator uniemożliwiający identyfikację osoby, o której mowa w ust. 1, składający
się z 2 pierwszych liter imienia, 2 pierwszych liter nazwiska, daty urodzenia oraz
zakodowanej informacji o płci pacjenta;
2)
charakterystykę sytuacji społeczno-demograficznej osoby, o której mowa w ust. 1, zawierającą
dane dotyczące miejsca zamieszkania, wykształcenia oraz obywatelstwa;
3)
wzór używania substancji, o której mowa w ust. 1, zawierający rodzaj i status używanego
środka odurzającego lub substancji psychotropowej, częstotliwość ich używania oraz
sposób ich przyjmowania;
4)
historię używania środków odurzających lub substancji psychotropowych, zawierającą
wiek inicjacji używania poszczególnych substancji oraz wiek rozpoczęcia używania problemowego;
5)
informację o zachowaniach ryzykownych mogących przyczynić się do zakażenia HIV, HCV
oraz status serologiczny HIV, HCV;
6)
historię leczenia, w tym informację o kontynuacji i zakończeniu leczenia;
7)
rozpoznanie medyczne według aktualnie obowiązującej Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób
i Problemów Zdrowotnych ICD;
8)
inne informacje wymagane przez protokół Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków
i Narkomanii niebędące danymi osobowymi, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych .
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb
współpracy zakładów opieki zdrowotnej prowadzących leczenie lub rehabilitację osób
używających środków odurzających lub substancji psychotropowych z Biurem, a w szczególności
sposób gromadzenia, przechowywania i przetwarzania informacji, o których mowa w ust.
1, tryb ich przekazywania oraz wzór indywidualnego kwestionariusza sprawozdawczego
osoby zgłaszającej się do leczenia z powodu używania środków odurzających lub substancji
psychotropowych, z uwzględnieniem konieczności ochrony prywatności osób, o których
mowa w ust. 1.
Rozdział 4
Postępowanie z osobami uzależnionymi
Art. 25.
Podjęcie leczenia, rehabilitacji lub reintegracji osób uzależnionych jest dobrowolne,
jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.
Art. 26.
1.
Leczenie osoby uzależnionej prowadzi zakład opieki zdrowotnej lub lekarz wykonujący
praktykę lekarską, w tym w ramach grupowej praktyki lekarskiej.
2.
Rehabilitację osoby uzależnionej mogą prowadzić:
1)
lekarz posiadający specjalizację w dziedzinie psychiatrii;
2)
osoba posiadająca certyfikat specjalisty terapii uzależnień.
3.
W rehabilitacji osoby uzależnionej może uczestniczyć osoba posiadająca certyfikat
instruktora terapii uzależnień.
4.
Reintegrację osób uzależnionych mogą prowadzić centra integracji społecznej, tworzone
na podstawie przepisów o zatrudnieniu socjalnym, oraz podmioty wymienione w ust. 1
i 2 oraz w art. 5 ust. 3.
5.
Za świadczenia, o których mowa w ust. 1-4, udzielane osobie uzależnionej niezależnie
od jej miejsca zamieszkania w kraju nie pobiera się od tej osoby opłat.
Art. 27.
1.
Certyfikaty, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są wydawane osobom, które ukończyły
szkolenie w dziedzinie uzależnienia, zgodne z programem wybieranym w drodze konkursu
przeprowadzanego przez Biuro co najmniej raz w roku kalendarzowym.
2.
Oferty konkursowe, składane do Biura, zawierają następujące dane:
1)
imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę i adres
siedziby oferenta;
2)
formę organizacyjno-prawną oferenta;
3)
numer wpisu oferenta do rejestru przedsiębiorców, ewidencji działalności gospodarczej
albo innego właściwego rejestru;
4)
miejsce prowadzenia szkolenia;
5)
planowane terminy rozpoczęcia i zakończenia szkolenia;
6)
program szkolenia.
3.
Podmiot prowadzący szkolenie jest obowiązany zapewniać:
1)
kadrę dydaktyczną o kwalifikacjach odpowiednich dla właściwego przeprowadzenia szkolenia;
2)
odpowiednią do realizacji programu kształcenia bazę dydaktyczną;
3)
posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia
oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny.
4.
Oferty rozpatruje komisja konkursowa wyłoniona przez dyrektora Biura.
5.
Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, kończy się egzaminem organizowanym przez Biuro
co najmniej dwa razy w roku.
6.
Egzamin końcowy składa się z części pisemnej i ustnej.
727)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Certyfikat specjalisty terapii uzależnień może otrzymać osoba, która ukończyła studia
wyższe.
8.
Certyfikat instruktora terapii uzależnień może otrzymać osoba posiadająca wykształcenie
co najmniej średnie.
8a28)Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wejdzie w życie z dniem 9 czerwca 2012 r..
Osoby ubiegające się o otrzymanie certyfikatów, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt
2 i ust. 3, są obowiązane, pod rygorem konieczności ponownego odbycia szkolenia, przystąpić
do egzaminu w terminie nie dłuższym niż 4 lata od momentu rozpoczęcia szkolenia.
929)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Osoby, które ukończyły szkolenie, o którym mowa w ust. 1, i uzyskały certyfikat instruktora
terapii uzależnień oraz w terminie 3 lat od ukończenia tego szkolenia spełniły wymogi,
o których mowa w ust. 7, mogą przystąpić do egzaminu w zakresie specjalisty terapii
uzależnień bez konieczności uczestniczenia w szkoleniu, nie później jednak niż w okresie
roku po uzyskaniu tytułu magistra.
10.
Koszty szkolenia, o którym mowa w ust. 1, egzaminu oraz wydania certyfikatu ponosi
uczestnik tego szkolenia.
11.
Biuro prowadzi ewidencję wydawanych certyfikatów.
12.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania
ofert, kryteria ich oceny oraz terminy postępowania konkursowego, o którym mowa w
ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia najwyższego poziomu szkolenia.
13.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wymagania, jakie powinny spełniać podmioty prowadzące szkolenia w dziedzinie uzależnień,
2)
ramowe programy szkoleń w dziedzinie uzależnień,
3)
tryb i sposób przeprowadzania egzaminu,
4)
skład komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin,
5)
wzory certyfikatów: instruktora terapii uzależnień i specjalisty terapii uzależnień
- uwzględniając konieczność zapewnienia najwyższego poziomu szkolenia oraz jego rodzaj.
Art. 27a30)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4..
1.
Dyrektor Biura może dofinansować koszty szkolenia w dziedzinie uzależnienia jego uczestnikom,
na ich wniosek, złożony za pośrednictwem podmiotu prowadzącego szkolenia w dziedzinie
uzależnień, jeżeli osoby te są zatrudnione w jednostkach prowadzących rehabilitację,
w tym w szczególności osobom wymienionym w art. 86.
2.
Dyrektor Biura wskazuje termin składania wniosków, o których mowa w ust. 1, a także
ustala corocznie maksymalną kwotę dofinansowania przypadającą na jednego uczestnika
szkolenia w dziedzinie uzależnienia oraz liczbę osób objętych dofinansowaniem, mając
na względzie wysokość środków przewidzianych na ten cel w planie finansowym Biura.
3.
Dane, o których mowa w ust. 2, Dyrektor Biura zamieszcza, niezwłocznie po ich ustaleniu,
na stronie biuletynu informacji publicznej Biura.
4.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
imię i nazwisko;
2)
adres miejsca zamieszkania;
3)
terminy rozpoczęcia i zakończenia szkolenia w dziedzinie uzależnienia;
4)
uzasadnienie wniosku.
5.
O dofinansowaniu kosztów szkolenia w dziedzinie uzależnienia decyduje, z zastrzeżeniem
ust. 1, kolejność wpływu wniosków, o których mowa w ust. 1, do wyczerpania środków
przewidzianych na ten cel w planie finansowym Biura.
Art. 28.
1.
Osoba uzależniona może być leczona przy zastosowaniu leczenia substytucyjnego.
2.
Leczenie substytucyjne może prowadzić zakład opieki zdrowotnej po uzyskaniu zezwolenia
marszałka województwa31)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji
publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753 i Nr 99, poz. 826), która weszła
w życie z dniem 1 sierpnia 2009 r., wydanego po uzyskaniu pozytywnej opinii dyrektora Biura odnośnie do spełniania wymagań
określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 7.
3.
Zezwolenie na leczenie substytucyjne w zakładach opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych
wolności wydaje Dyrektor Generalny Służby Więziennej po zasięgnięciu opinii dyrektora
Biura.
4.
Zezwolenie na leczenie substytucyjne może otrzymać zakład opieki zdrowotnej, który
posiada:
132)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.)
aptekę szpitalną lub zawarł umowę z apteką lub hurtownią farmaceutyczną w zakresie
zaopatrzenia w środek substytucyjny;
2)
pomieszczenia przystosowane do:
a)
wydawania środka substytucyjnego,
b)
prowadzenia terapii grupowej,
c)
pracy lekarza, terapeuty i pracownika socjalnego,
d)
pobierania próbek do analizy,
e)
przechowywania i przygotowania środków substytucyjnych w sposób uniemożliwiający dostęp
osób nieupoważnionych;
3)
odpowiednie warunki kadrowe zapewniające realizację programu prowadzenia leczenia
ambulatoryjnego dotyczące w szczególności kierownika programu oraz przeszkolonych
w zakresie realizowanego programu pielęgniarek i pracowników pomocniczych.
5.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 2 i 3, są wydawane w drodze decyzji administracyjnej.
6.
Zezwolenie na leczenie substytucyjne cofa się, gdy zakład opieki zdrowotnej przestał
spełniać warunki stanowiące podstawę wydania zezwolenia.
6a33)Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W celu wykluczenia udziału pacjenta w tym samym czasie w więcej niż jednym programie
leczenia substytucyjnego Biuro prowadzi Centralny Wykaz Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym.
6b33)Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Zakład opieki zdrowotnej prowadzący leczenie substytucyjne jest obowiązany do niezwłocznego
przekazywania Biuru informacji o zakwalifikowaniu, wyłączeniu lub zakończeniu udziału
pacjenta w programie realizującym takie leczenie.
734)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb
postępowania przy leczeniu substytucyjnym, szczegółowe warunki, jakie powinien spełniać
zakład opieki zdrowotnej prowadzący leczenie substytucyjne, oraz szczegółowy sposób
gromadzenia, przechowywania i przekazywania informacji, o których mowa w ust. 6b,
mając na względzie dobro osób uzależnionych, w tym potrzebę zachowania anonimowości
osób umieszczanych w Centralnym Wykazie Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym.
Art. 29.
1.
W zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich oraz jednostkach organizacyjnych
Służby Więziennej prowadzi się leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych
umieszczonych w tych zakładach.
2.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania leczniczego, rehabilitacyjnego
i reintegracyjnego w stosunku do osób uzależnionych, umieszczonych w:
1)
zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich,
2)
jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej
- mając na względzie dobro osób przebywających w tych jednostkach.
Art. 30.
1.
Na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych w linii prostej, rodzeństwa lub faktycznego
opiekuna albo z urzędu sąd rodzinny może skierować niepełnoletnią osobę uzależnioną
na przymusowe leczenie i rehabilitację.
2.
Czasu przymusowego leczenia i rehabilitacji nie określa się z góry, nie może on być
jednak dłuższy niż 2 lata.
3.
Jeżeli osoba uzależniona ukończy 18 lat, przed zakończeniem przymusowego leczenia
lub rehabilitacji, sąd rodzinny może je przedłużyć na czas niezbędny do osiągnięcia
celu leczenia lub rehabilitacji, łącznie nie dłuższy jednak niż określony w ust. 2.
4.
Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów o postępowaniu
w sprawach nieletnich.
Rozdział 5
Prekursory, środki odurzające, substancje psychotropowe i środki zastępcze
Art. 31.
1.
Środki odurzające dzieli się na grupy w zależności od stopnia ryzyka powstania uzależnienia
w przypadku używania ich w celach innych niż medyczne oraz zakresu ich stosowania
w celach medycznych.
2.
Podział środków odurzających na grupy I-N, II-N, III-N i IV-N określa załącznik nr
1 do ustawy.
Art. 32.
1.
Substancje psychotropowe dzieli się na grupy w zależności od stopnia ryzyka powstania
uzależnienia w przypadku używania ich w celach innych niż medyczne oraz zakresu ich
stosowania w celach medycznych.
2.
Podział substancji psychotropowych na grupy I-P, II-P, III-P i IV-P określa załącznik
nr 2 do ustawy.
Art. 33.1 orzeczenie
1.
Środki odurzające grup I-N i II-N oraz substancje psychotropowe grup II-P, III-P i
IV-P mogą być używane wyłącznie w celach medycznych, przemysłowych lub prowadzenia
badań.
2.
Substancje psychotropowe grupy I-P mogą być używane wyłącznie w celu prowadzenia badań,
a środki odurzające grupy IV-N wyłącznie w celu prowadzenia badań oraz w lecznictwie
zwierząt – w zakresie wskazanym w załączniku nr 1 do ustawy.
Art. 34.
1.
Środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory kategorii
1 może posiadać wyłącznie przedsiębiorca, jednostka organizacyjna lub osoba fizyczna
uprawniona na podstawie przepisów ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia
111/2005.
2.
Posiadane bez uprawnienia środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty
oraz prekursory kategorii 1 podlegają zabezpieczeniu przez organy ścigania lub organy
celne w trybie określonym w przepisach o postępowaniu karnym.
3.
W przypadku gdy nie zostało wszczęte postępowanie karne, o przepadku na rzecz Skarbu
Państwa środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów
kategorii 1 orzeka sąd na wniosek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego lub Naczelnego
Inspektora Farmaceutycznego Wojska Polskiego.
436)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W przypadku orzeczenia przez sąd o przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających,
substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów kategorii 1 podlegają
one zniszczeniu. Sąd może orzec na wniosek jednostek, o których mowa w art. 24 ust.
2 i 4, przepadek na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających, substancji psychotropowych
lub ich preparatów oraz prekursorów kategorii 1 przez przekazanie ich w całości lub
części tym jednostkom.
Art. 35.
1.
Środki odurzające lub substancje psychotropowe będące produktami leczniczymi może
wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać, z zastrzeżeniem ust. 4, wyłącznie przedsiębiorca
posiadający wydane na podstawie przepisów prawa farmaceutycznego zezwolenie na wytwarzanie produktów leczniczych, po uzyskaniu zezwolenia Głównego
Inspektora Farmaceutycznego określającego środki lub substancje, które mogą być przedmiotem
wytwarzania, przetwarzania lub przerobu.
2.
Środki odurzające lub substancje psychotropowe niebędące produktami leczniczymi może
wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać wyłącznie przedsiębiorca, po uzyskaniu zezwolenia
Głównego Inspektora Farmaceutycznego, określającego środki lub substancje, które mogą
być przedmiotem wytwarzania, przetwarzania lub przerobu.
338)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Prekursory kategorii 1 może wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać wyłącznie przedsiębiorca,
który na podstawie właściwego rozporządzenia prawa Unii Europejskiej uzyskał zezwolenie
Głównego Inspektora Farmaceutycznego określające prekursory kategorii 1.
4.
Środki odurzające grup I-N, II-N i IV-N, substancje psychotropowe grup I-P, II-P,
III-P i IV-P lub prekursory kategorii 1 może wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać,
w celu prowadzenia badań naukowych, wyłącznie jednostka naukowa, w zakresie swojej
działalności statutowej, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego
określającego środki lub substancje, które mogą być przedmiotem wytwarzania, przetwarzania
lub przerobu.
5.
Nie wymaga zezwolenia przerób środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów,
jeżeli jest dokonywany w aptece, na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.
6.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1-4 i 7, mogą być wydane po stwierdzeniu przez wojewódzkiego
inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca występujący o wydanie zezwolenia zapewnia
warunki produkcji i obrotu zabezpieczające przed użyciem środków odurzających, substancji
psychotropowych lub prekursorów kategorii 1 objętych zezwoleniem przez osoby nieupoważnione
lub w celach innych niż określone w wydanym zezwoleniu.
7.
Środki odurzające grupy IV-N lub substancje psychotropowe grupy I-P może stosować,
w celu prowadzenia badań naukowych, jednostka naukowa, w zakresie swojej działalności
statutowej, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego, określającego
środki lub substancje będące przedmiotem zezwolenia.
8.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1-4 i 7, określają dozwoloną wielkość i cel wytwarzania,
przetwarzania, przerobu lub stosowania każdego środka odurzającego, substancji psychotropowej
lub prekursora oraz termin ważności zezwolenia.
9.
Środki odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, z zastrzeżeniem
ust. 7, może stosować, w celu prowadzenia badań naukowych, wyłącznie jednostka naukowa,
w zakresie swojej działalności statutowej, po zgłoszeniu tego faktu i uzyskaniu zezwolenia
wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.
1039)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, treść wniosku,
szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust.
1, 2, 4, 7 i 9, z wyjątkiem prekursorów kategorii 1, a także wymagania, jakie muszą
spełniać podmioty posiadające zezwolenia, o których mowa w ust. 1−4, 7 i 9, w szczególności
w zakresie przechowywania środków objętych zezwoleniem oraz prowadzenia dokumentacji
dotyczącej ich posiadania i obrotu nimi, uwzględniając zapewnienie sprawności postępowania.
Art. 36.
1.
Zbiór mleczka makowego i opium z maku oraz ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste
jest dozwolony wyłącznie w celu prowadzenia badań naukowych, po uzyskaniu zezwolenia
Głównego Inspektora Farmaceutycznego.
2.
Sporządzanie wyciągów ze słomy makowej może odbywać się wyłącznie u przedsiębiorcy
oraz w jednostce naukowej i Centralnym Ośrodku Badania Odmian Roślin Uprawnych – w
zakresie ich działalności statutowej, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora
Farmaceutycznego.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb
wydawania i cofania zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz treść wniosku o wydanie
tych zezwoleń, uwzględniając zasadę poszanowania praw podmiotu ubiegającego się o
zezwolenie oraz zapewnienie sprawności postępowania.
Art. 37.2 orzeczenia
1.
Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków
odurzających lub substancji psychotropowych mogą być dokonywane wyłącznie przez przedsiębiorców,
o których mowa w art. 35 ust. 1 i 2 lub art. 40 ust. 1 i 2.
2.
Przywóz środków odurzających i substancji psychotropowych będących produktami leczniczymi
może być dokonywany wyłącznie przez przedsiębiorców posiadających zezwolenie, o którym
mowa w art. 38 ust. 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, po uzyskaniu pozwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego określającego środki
lub substancje, które mogą być przedmiotem przywozu.
3.
Przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających lub substancji psychotropowych
może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki przywożonej na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej:
1)
pozwolenia na przywóz albo na wewnątrzwspólnotowe nabycie, wydanego przez Głównego
Inspektora Farmaceutycznego, oraz
2)
pozwolenia na wywóz albo na wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez właściwe władze
kraju wywozu.
4.
Wywóz lub wewnątrzwspólnotowa dostawa środków odurzających lub substancji psychotropowych
może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki wywożonej z terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pozwolenia na wywóz albo na wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez
Głównego Inspektora Farmaceutycznego na podstawie pozwolenia na przywóz lub wewnątrzwspólnotowe
nabycie wydanego przez właściwe władze kraju przywozu.
5.
Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie słomy
makowej mogą być dokonywane wyłącznie przez przedsiębiorców, o których mowa w art.
35 ust. 1 lub art. 40 ust. 1, po uzyskaniu pozwoleń przewidzianych w ust. 3 i 4.
6.
Przewóz przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków odurzających, substancji
psychotropowych oraz słomy makowej jest dozwolony na podstawie pozwolenia na wywóz,
wydanego przez właściwe władze kraju wywozu dla każdej przesyłki.
7.
W przypadkach, o których mowa w ust. 3-6, pozwolenia na wywóz albo wewnątrzwspólnotową
dostawę są dołączane do każdej przesyłki.
8.
Przywóz środków odurzających do składu celnego jest zabroniony.
9.
Przywóz środków odurzających, substancji psychotropowych do wolnych obszarów celnych
jest zabroniony.
10.
Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków
odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1 na własne potrzeby
lecznicze może być dokonywany na podstawie dokumentów określonych w przepisach wydanych
na podstawie ust. 12.
11.
Pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotową dostawę lub wewnątrzwspólnotowe
nabycie środków odurzających i substancji psychotropowych stanowiących zapasy jednostek
organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej biorących udział w misjach, ćwiczeniach
lub szkoleniach poza granicami kraju udziela Naczelny Inspektor Farmaceutyczny Wojska
Polskiego na wniosek kierownika (dowódcy, komendanta, szefa) jednostki organizacyjnej.
12.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
i tryb wydawania pozwoleń i dokumentów, o których mowa w ust. 3, 4 i 10, wzory tych
pozwoleń i dokumentów, obowiązki podmiotów i osób posiadających te pozwolenia i dokumenty
w zakresie przechowywania środków objętych pozwoleniem, wydawania tych środków jednostkom
uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu nimi,
mając na względzie sprawność postępowania w sprawie udzielenia pozwoleń.
Art. 38.
1.
Przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przerobu,
przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowej dostawy lub wewnątrzwspólnotowego nabycia i
obrotu hurtowego prekursorami kategorii 1 przekazują Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu
informacje o wszelkich wzbudzających podejrzenie co do zgodności z przepisami prawa:
1)
zamówieniach na te substancje;
2)
działaniach z udziałem tych substancji;
3)
próbach wykorzystania tych substancji.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się również do prekursorów kategorii 2 i 3, z tym że informacje,
o których mowa w tych przepisach, przekazuje się Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu.
340)W brzmieniu ustalonym przez art. 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 82, poz. 558), która weszła w życie z dniem 11 czerwca 2007 r..
Główny Inspektor Farmaceutyczny w odniesieniu do prekursorów kategorii 1, a Główny
Inspektor Sanitarny w odniesieniu do prekursorów kategorii 2 i 3, w uzasadnionych
przypadkach powiadamiają Policję, Straż Graniczną i organy celne o konieczności zatrzymania
przesyłki prekursorów, która nie spełnia wymagań określonych w przepisach prawa.
4.
Główny Inspektor Farmaceutyczny i Główny Inspektor Sanitarny prowadzą ewidencję informacji
uzyskanych w trybie ust. 1 i 2.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze
rozporządzenia:
1)
szczegółowy sposób przekazywania informacji,
2)
sposób prowadzenia ewidencji informacji uzyskanych w trybie ust. 1 i 2,
3)
szczegółowy tryb i sposób powiadamiania, o którym mowa w ust. 3, a także wzór takiego
powiadomienia,
4)
tryb i sposób postępowania z przesyłką, o której mowa w ust. 3
- mając na uwadze uniemożliwienie nielegalnej produkcji prekursorów.
Art. 39.
1.
Zezwoleń, o których mowa w art. 35 ust. 1-4 i 7, art. 36 oraz art. 40, udziela się
na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy.
2.
Przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia organ wydający zezwolenie, zwany
dalej „organem zezwalającym”:
1)
może wzywać wnioskodawcę do uzupełnienia, w wyznaczonym terminie, brakującej dokumentacji
poświadczającej, że spełnia on warunki określone przepisami ustawy;
2)
może dokonać kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie zezwolenia
w celu stwierdzenia, czy podmiot spełnia warunki wykonywania działalności objętej
zezwoleniem.
3.
Zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony albo, na wniosek podmiotu ubiegającego
się, na czas oznaczony.
4.
Udzielenie zezwolenia, odmowa udzielenia zezwolenia oraz cofnięcie zezwolenia następuje
w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja o cofnięciu zezwolenia podlega natychmiastowemu
wykonaniu.
5.
Organ zezwalający w przypadku powzięcia informacji o tym, że podmiot, któremu udzielono
zezwolenia, działa w sposób niezgodny z przepisami ustawy regulującymi działalność
objętą zezwoleniem, wyznacza niezwłocznie termin do usunięcia tych nieprawidłowości.
6.
Organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy:
1)
podmiot, któremu udzielono zezwolenia, przestał spełniać warunki wymagane do wykonywania
działalności określonej w zezwoleniu;
2)
podmiot, o którym mowa w pkt 1, nie usunął, w wyznaczonym przez organ zezwalający
terminie, stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami ustawy regulującymi
działalność objętą zezwoleniem.
7.
Podmiot, któremu udzielono zezwolenia, jest obowiązany zgłaszać organowi zezwalającemu
wszelkie zmiany danych określonych w zezwoleniu.
8.
Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie z przyczyn, o których mowa w ust. 6, może
ponownie wystąpić z wnioskiem o wydanie zezwolenia w takim samym zakresie nie wcześniej
niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia.
9.
Za udzielenie zezwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie, przerób, stosowanie do badań
oraz pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowe nabycie i wewnątrzwspólnotową
dostawę środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów kategorii 1,
a także zmianę tych zezwoleń lub pozwoleń pobierane są opłaty, które stanowią dochód
budżetu państwa.
10.
Przepisy ust. 1-9 i 11 stosuje się do zezwoleń, o których mowa w art. 35 ust. 1-4
i 7, art. 36 oraz art. 40, w zakresie nieuregulowanym w tych przepisach.
11.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób
pobierania opłat, o których mowa w ust. 9, uwzględniając w szczególności zakres wytwarzania,
przetwarzania, przerobu środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów
kategorii 1.
Art. 40.
1.
Obrót hurtowy środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi będącymi produktami
leczniczymi może być prowadzony przez przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 72 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego.
2.
Obrót hurtowy środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi, które nie są
produktami leczniczymi, może być prowadzony przez przedsiębiorcę po uzyskaniu zezwolenia
Głównego Inspektora Farmaceutycznego.
3.
Obrót hurtowy prekursorami kategorii 1 może być prowadzony przez przedsiębiorcę po
uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego.
441)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązani:
1)
prowadzić dokumentację dotyczącą posiadanych środków odurzających, substancji psychotropowych
lub ich preparatów;
2)
przechowywać w komorach przeładunkowych posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe
lub ich preparaty w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem.
4a42)Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani:
1)
prowadzić dokumentację dotyczącą posiadanych prekursorów kategorii 1;
2)
przechowywać w komorach przeładunkowych posiadane prekursory kategorii 1 w sposób
zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem.
5.
Zezwolenia, o których mowa w ust. 1-3, mogą być wydane po stwierdzeniu przez wojewódzkiego
inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca występujący o wydanie zezwolenia zapewnia
warunki obrotu uniemożliwiające użycie środków odurzających, substancji psychotropowych
lub prekursorów objętych zezwoleniem przez osoby nieupoważnione lub do celów innych
niż określone w wydanym zezwoleniu.
643)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, treść wniosku
o wydanie tych zezwoleń, a także szczegółowe obowiązki podmiotów posiadających te
zezwolenia, w szczególności w zakresie przechowywania środków objętych zezwoleniem,
wydawania tych środków jednostkom uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji dotyczącej
ich posiadania i obrotu nimi, a także w zakresie warunków, jakie podmiot musi spełniać
w celu przechowywania środków objętych zezwoleniem w komorach przeładunkowych, mając
na względzie sprawność postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia w tych sprawach.
744)Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe obowiązki
przedsiębiorców posiadających zezwolenia, o których mowa w ust. 3, w szczególności
w zakresie przechowywania środków objętych zezwoleniem, wydawania tych środków jednostkom
uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji dotyczącej ich posiadania i obrotu nimi,
a także w zakresie warunków, jakie podmiot musi spełniać w celu przechowywania środków
objętych zezwoleniem w komorach przeładunkowych, mając na względzie sprawność postępowania
w sprawie udzielania zezwoleń.
Art. 41.
1.
Obrót detaliczny środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami
będącymi produktami leczniczymi prowadzą apteki i punkty apteczne, zapewniając odpowiednie
warunki ich przechowywania uniemożliwiające dostęp osób nieuprawnionych do tych środków
i substancji.
2.
Preparaty zawierające środki odurzające lub substancje psychotropowe są wydawane z
apteki wyłącznie na podstawie specjalnie oznakowanej recepty albo zapotrzebowania,
z zastrzeżeniem ust. 4.
3.
Do podmiotów, o których mowa w ust. 1, stosuje się art. 40 ust. 4.
4.
Preparaty zawierające środki odurzające grupy II-N lub substancje psychotropowe grup
III-P i IV-P mogą być wydawane z apteki na podstawie recept innych niż określone w
ust. 2, a preparaty zawierające środki odurzające grupy III-N mogą być wydawane z
apteki bez recepty.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe warunki przechowywania przez apteki środków odurzających, substancji psychotropowych,
prekursorów kategorii 1 i preparatów zawierających te środki lub substancje oraz sposób
prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu, uwzględniając zabezpieczenie
tych substancji przed dostępem osób trzecich;
2)
szczegółowe warunki wystawiania recept i zapotrzebowań na preparaty zawierające środki
odurzające lub substancje psychotropowe, wzory tych dokumentów oraz wydawania tych
preparatów z aptek, uwzględniając warunki bezpieczeństwa dystrybucji preparatów.
Art. 4245)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
1.
Preparaty zawierające środki odurzające grup I-N, II-N i III-N lub substancje psychotropowe
grup II-P, III-P i IV-P, które zostały dopuszczone do obrotu jako produkty lecznicze
na podstawie przepisów prawa farmaceutycznego, może posiadać, w celach medycznych oraz do badań klinicznych, po uzyskaniu zgody
wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, zakład opieki zdrowotnej niemający apteki
szpitalnej, zakład leczniczy dla zwierząt oraz lekarz, lekarz dentysta lub lekarz
weterynarii, prowadzący praktykę lekarską, a także inny podmiot, którego działalność
wymaga posiadania i stosowania tych preparatów.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku
o uzyskanie zgody na posiadanie w celach medycznych preparatów zawierających środki
odurzające i substancje psychotropowe oraz wzór wniosku o uzyskanie zgody na posiadanie
preparatów stosowanych w badaniu klinicznym, rodzaje preparatów i ich ilości, a także
grupy środków odurzających i substancji psychotropowych stosowanych w badaniu klinicznym,
jakie mogą posiadać podmioty, o których mowa w ust. 1, szczegółowe warunki zaopatrywania,
przechowywania tych preparatów oraz prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania
i stosowania, a także rodzaje podmiotów, których działalność wymaga posiadania i stosowania
preparatów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając zabezpieczenie tych substancji
przed niewłaściwym użyciem.
Art. 43.
1.
Przedsiębiorca i inna jednostka organizacyjna, którzy uzyskali zezwolenia, o których
mowa w art. 35 ust. 1 i 2 lub art. 40 ust. 1 i 2, lub pozwolenia, o których mowa w
art. 37 ust. 3-5, są obowiązani do składania Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu
sprawozdań z działalności określonej w zezwoleniu lub pozwoleniu.
2.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki,
tryb oraz terminy składania sprawozdań, o których mowa w ust. 1, uwzględniając niezbędne
dane, jakie powinny zawierać.
Art. 44.
146)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Nadzór nad wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerobem, przechowywaniem, obrotem i niszczeniem
środków odurzających, substancji psychotropowych oraz prekursorów kategorii 1 sprawuje
wojewódzki inspektor farmaceutyczny właściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy
– przez kontrolę realizacji obowiązków wynikających z rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia
111/2005 i przepisów ustawy, z wyłączeniem przedsiębiorców, o których mowa w art.
35 ust. 1, nad którymi nadzór w powyższym zakresie sprawuje Główny Inspektor Farmaceutyczny
przez inspektorów do spraw wytwarzania.
2.
Nadzór nad prekursorami kategorii 2 i 3 sprawuje państwowy powiatowy inspektor sanitarny
właściwy ze względu na siedzibę wytwórcy, importera lub innego podmiotu wprowadzającego
do obrotu – poprzez kontrolę realizacji obowiązków nałożonych na producenta, importera
lub inny podmiot wprowadzający do obrotu wynikających z ustawy, rozporządzenia 273/2004
i rozporządzenia 111/2005 oraz wydawania pozwoleń – na zasadach i w trybie określonych
w przepisach o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, rozporządzeniu 273/2004 i rozporządzeniu
111/2005.
3.
Organem właściwym do występowania do krajów trzecich z powiadomieniem przed wywozem
w zakresie prekursorów kategorii 2 i 3, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia
111/2005, jest Główny Inspektor Sanitarny.
447)W brzmieniu ustalonym przez art. 81 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2..
Inspektor do spraw Substancji Chemicznych prowadzi rejestr producentów, importerów
i innych podmiotów wprowadzających do obrotu prekursory kategorii 2, uwzględniający
dane, o których mowa w art. 3 ust. 6 rozporządzenia 273/2004, oraz powiadamia o zgłoszeniu
właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.
5.
Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje Komisji Europejskiej informacje, o których
mowa w art. 13 i 16 rozporządzenia 273/2004 i art. 32 rozporządzenia 111/2005.
6.
Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem, obrotem
oraz zapasami środków odurzających i substancji psychotropowych w podległych jednostkach
organizacyjnych – na zasadach i w trybie określonych w przepisach, o których mowa
w ust. 1 i 2.
7.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem,
obrotem oraz zapasami prekursorów grupy kategorii 2 i 3 w podległych jednostkach organizacyjnych
– na zasadach i w trybie określonych w przepisach, o których mowa w ust. 2.
848)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Podmioty, które w ramach swojej działalności posiadają zepsute, sfałszowane środki
odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, ich mieszaniny, również
jako składniki produktów leczniczych lub którym upłynął termin ważności, niszczą te
substancje w sposób określony w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 9.
948)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki
i tryb postępowania ze środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami
kategorii 1, ich mieszaninami, produktami leczniczymi, zepsutymi, sfałszowanymi lub
którym upłynął termin ważności, zawierającymi w swoim składzie środki odurzające,
substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, uwzględniając w szczególności
wymogi zabezpieczenia przed ich niewłaściwym użyciem, sposoby niszczenia tych środków
w zależności od ich rodzaju i ilości oraz podmioty obowiązane do pokrywania kosztów
związanych z niszczeniem tych środków.
Art. 44a49)Dodany przez art. 58 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97), która weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r..
Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 35, 36
i 40, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej .
Art. 44b51)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Zakazuje się wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
środków zastępczych.
Art. 44c51)Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
1.
W przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego
lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym,
właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej .
2.
Główny Inspektor Sanitarny informuje opinię publiczną o wydaniu decyzji, o której
mowa w art. 27c ust. 1 ustawy wymienionej w ust. 1.
Rozdział 6
Uprawa maku i konopi
Art. 45.1 orzeczenie
1.
Uprawa maku, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, może być prowadzona wyłącznie na potrzeby
przemysłu farmaceutycznego i nasiennictwa.
2.
Uprawa maku niskomorfinowego może być prowadzona wyłącznie na cele spożywcze i nasiennictwa.
3.
Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona wyłącznie na potrzeby przemysłu włókienniczego,
chemicznego, celulozowo-papierniczego, spożywczego, kosmetycznego, farmaceutycznego,
materiałów budowlanych oraz nasiennictwa.
4.
Uprawa konopi innych niż wymienione w ust. 3 jest zabroniona.
Art. 46.
1.
Uprawa maku może być prowadzona na określonej powierzchni, w wyznaczonych rejonach,
na podstawie zezwolenia na uprawę, przy zastosowaniu materiału siewnego kategorii
elitarny albo kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie oraz
dodatkowo umowy kontraktacji, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka
województwa31)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji
publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753 i Nr 99, poz. 826), która weszła
w życie z dniem 1 sierpnia 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie skupu maku.
2.
Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona na określonej powierzchni, w wyznaczonych
rejonach, na podstawie zezwolenia na uprawę, przy zastosowaniu materiału siewnego
kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie
oraz dodatkowo:
152)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 228, poz. 1486), która weszła w życie z dniem 17 grudnia 2010 r.)
umowy kontraktacji, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka województwa
na prowadzenie działalności w zakresie skupu konopi włóknistych, niebędącym upoważnionym
głównym przetwórcą w rozumieniu art. 91 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r.
ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące
niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1234/2007”, lub
252)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 228, poz. 1486), która weszła w życie z dniem 17 grudnia 2010 r.)
umowy sprzedaży, o której mowa w art. 91 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr
1234/2007, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka województwa na prowadzenie
działalności w zakresie skupu konopi włóknistych oraz będącym upoważnionym głównym
przetwórcą w rozumieniu art. 91 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007, a w przypadku
przetwórcy pochodzącego z państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita
Polska – upoważnionym przez to państwo, lub
352)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 228, poz. 1486), która weszła w życie z dniem 17 grudnia 2010 r.)
umowy o przetworzenie słomy konopnej na włókno, o której mowa w art. 91 ust. 1 akapit
drugi rozporządzenia nr 1234/2007, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka
województwa na prowadzenie działalności w zakresie skupu konopi włóknistych oraz będącym
upoważnionym głównym przetwórcą w rozumieniu art. 91 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007,
a w przypadku przetwórcy pochodzącego z państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego
niż Rzeczpospolita Polska – upoważnionym przez to państwo, lub
452)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 228, poz. 1486), która weszła w życie z dniem 17 grudnia 2010 r.)
zobowiązania do przetworzenia słomy konopnej na włókno we własnym zakresie, zgodnie
z art. 91 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 1234/2007, składanego Prezesowi Agencji
Rynku Rolnego, w przypadku gdy prowadzący uprawę konopi włóknistych jest jednocześnie
upoważnionym głównym przetwórcą w rozumieniu art. 91 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007.
3.
Stosowanie materiału siewnego maku lub konopi włóknistych kategorii elitarny albo
kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie potwierdza się fakturą
zakupu tego materiału siewnego oraz etykietą z opakowań materiału siewnego tych roślin.
4.
Działalność w zakresie skupu:
1)
maku, na podstawie umowy, o której mowa w ust. 1,
2)
konopi włóknistych na podstawie umów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2
- może prowadzić podmiot posiadający zezwolenie marszałka województwa31)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji
publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753 i Nr 99, poz. 826), która weszła
w życie z dniem 1 sierpnia 2009 r. właściwego dla miejsca położenia uprawy, określające w szczególności zakres i cel
prowadzonej działalności.
5.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, wydaje się w drodze decyzji, na wniosek, który
zawiera:
1)
imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę
i adres wnioskodawcy;
2)
numer NIP albo numer REGON wnioskodawcy;
3)
adres miejsca wykonywania działalności w zakresie skupu;
4)
informację o zakresie i celu podejmowanej działalności.
6.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 5, dołącza się:
1)
oświadczenie, że wnioskodawca dysponuje magazynem lub środkiem transportu, zabezpieczonym
przed kradzieżą torebki (makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1, lub
253)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 52.)
kopię decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego o wpisie do rejestru uznanych pierwszych
przetwórców słomy lnianej lub konopnej na włókno w rozumieniu przepisów o organizacji
niektórych rynków rolnych albo o udzieleniu upoważnienia głównemu przetwórcy w rozumieniu
art. 91 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007 albo kopię dokumentu potwierdzającego uznanie
przetwórcy albo upoważnienie głównego przetwórcy przez państwo członkowskie Unii Europejskiej
inne niż Rzeczpospolita Polska – w przypadku zezwolenia marszałka województwa na działalność
w zakresie skupu konopi włóknistych na podstawie umowy sprzedaży;
353)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 52.)
zobowiązanie do przekazywania na żądanie marszałka województwa informacji dotyczących
zakresu i celu prowadzonej działalności.
7.
Marszałek województwa31)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji
publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753 i Nr 99, poz. 826), która weszła
w życie z dniem 1 sierpnia 2009 r. cofa zezwolenie w razie naruszenia warunków prowadzenia działalności określonych
w ustawie lub w zezwoleniu.
854)W brzmieniu ustalonym przez art. 25 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 31..
Sejmik województwa, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia oraz
ministra właściwego do spraw rolnictwa, określi, w drodze uchwały, ogólną powierzchnię
przeznaczoną corocznie pod uprawy maku lub konopi włóknistych oraz rejonizację tych
upraw, mając na względzie zagrożenie narkomanią, zapotrzebowanie na surowce pochodzące
z tych upraw oraz tradycję uprawy maku i konopi włóknistych na danym terenie.
Art. 47.
1.
Zezwolenie na uprawę maku lub konopi włóknistych wydaje wójt (burmistrz, prezydent
miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia uprawy.
2.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się, w drodze decyzji, na wniosek zawierający:
1)
imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę
i adres wnioskodawcy;
2)
informację o odmianie maku lub konopi włóknistych, powierzchni uprawy oraz numer działki
ewidencyjnej w ewidencji gruntów i budynków, określonej na podstawie przepisów prawa
geodezyjnego i kartograficznego;
3)
informację o rodzaju umowy albo o zobowiązaniu do przetworzenia słomy konopnej na
włókno, o których mowa w art. 46 ust. 2;
4)
oświadczenie wnioskodawcy, że dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą
torebki (makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1;
5)
oświadczenie wnioskodawcy, że nie był karany za popełnienie przestępstwa, o którym
mowa w art. 63 lub 64, i wykroczenia, o którym mowa w art. 65.
3.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, określa:
1)
podmiot, dla którego je wydano;
2)
numer kolejny zezwolenia;
3)
odmianę maku lub konopi włóknistych;
4)
powierzchnię uprawy maku lub konopi włóknistych;
5)
numer działki, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, na której prowadzona będzie uprawa maku
lub konopi włóknistych;
6)
termin ważności;
7)
datę wydania zezwolenia.
4.
Wójt (burmistrz, prezydent miasta) odmawia wydania zezwolenia, jeżeli wnioskodawca
nie daje rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru z tych upraw przed wykorzystaniem
do celów innych niż określone w ustawie, a w szczególności:
1)
nie dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą torebki (makówki), o której
mowa w art. 48 ust. 1, lub
2)
był karany za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 63 lub 64, lub
3)
był karany za popełnienie wykroczenia, o którym mowa w art. 65.
5.
Zezwolenie cofa się w razie naruszenia warunków prowadzenia działalności określonych
w ustawie lub w zezwoleniu.
6.
Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi rejestr wydawanych zezwoleń.
Art. 48.
1.
Torebkę (makówkę) z nasionami, uzyskaną z uprawy maku prowadzonej na potrzeby przemysłu
farmaceutycznego, wraz z przylegającą do niej łodygą o długości do 7 cm, w całości
przekazuje się podmiotowi prowadzącemu kontraktację maku, na warunkach określonych
w umowie kontraktacji. Słomę makową, pozostałą po oddzieleniu torebki (makówki) i
przylegającej do niej łodygi o długości do 7 cm, niszczy prowadzący uprawę w sposób
określony w umowie kontraktacji.
2.
Słomę makową z uprawy maku niskomorfinowego niszczy prowadzący uprawę na swój koszt,
w sposób określony w umowie kontraktacji.
3.
Pozostałe na polu resztki pożniwne maku niszczy się w miejscu prowadzenia uprawy,
w wyniku wykonania odpowiedniego zabiegu agrotechnicznego, na warunkach określonych
w umowie kontraktacji.
Art. 49.
Przepisów art. 45-48, z wyjątkiem przepisów dotyczących obowiązku niszczenia słomy
makowej i resztek pożniwnych maku, nie stosuje się do upraw maku i konopi prowadzonych
przez jednostkę naukową oraz Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych, w
ramach działalności statutowej, a także przez podmiot zajmujący się hodowlą roślin
i stosujący konopie włókniste w celach izolacyjnych.
Art. 50.
1.
Nadzór nad uprawami maku lub konopi włóknistych sprawuje wójt (burmistrz, prezydent
miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia tych upraw.
2.
W ramach wykonywania nadzoru osoby upoważnione przez organ, o którym mowa w ust. 1,
są uprawnione do:
1)
wejścia na grunty, na których są prowadzone uprawy maku lub konopi włóknistych, oraz
dojścia do tych gruntów przez inne nieruchomości;
2)
kontroli dokumentów uprawniających do prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych;
3)
żądania wyjaśnień od prowadzącego uprawy maku lub konopi włóknistych.
3.
Osoby upoważnione do wykonywania czynności określonych w ust. 2 są obowiązane do okazania
upoważnienia wydanego przez organ sprawujący nadzór.
Art. 5155)W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 52..
W przypadku stwierdzenia prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych w sposób niezgodny
z art. 46 i 47 wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje nakaz zniszczenia tych upraw
przez zaoranie, przekopanie gruntu albo w inny sposób, który zapewni skuteczne wykonanie
tego nakazu, na koszt prowadzącego uprawę; nakazowi nadaje się rygor natychmiastowej
wykonalności.
Art. 52.
Zadania, o których mowa w art. 47, 50 i 51, są wykonywane przez gminę jako zadania
zlecone z zakresu administracji rządowej.
Rozdział 6a
Kara pieniężna
Art. 52a.
1.
Kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek
zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł.
2.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy
inspektor sanitarny. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
3.
Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor
sanitarny uwzględnia w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu
środka zastępczego.
4.
Do kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, w zakresie nieuregulowanym w ustawie,
stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa , z tym że organowi, o którym mowa w ust. 2, przysługują uprawnienia organu podatkowego.
5.
Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.
Rozdział 7
Przepisy karne
Art. 53.1 orzeczenie
1.
Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza albo przerabia środki odurzające
lub substancje psychotropowe albo przetwarza słomę makową,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
2.
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,
substancji psychotropowych albo słomy makowej lub czyn ten został popełniony w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca
podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
Art. 54.1 orzeczenie
1.
Kto wyrabia, posiada, przechowuje, zbywa lub nabywa przyrządy, jeżeli z okoliczności
wynika, że służą one lub są przeznaczone do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania
lub przerobu środków odurzających lub substancji psychotropowych,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
2.
Tej samej karze podlega, kto:
1)
przystosowuje do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania, przerobu lub konsumpcji
środków odurzających lub substancji psychotropowych naczynia i przyrządy, choćby były
wytworzone w innym celu, albo
2)
wchodzi w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia przestępstwa określonego w
art. 53 ust. 2.
Art. 55.6 orzeczeń
158)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Kto, wbrew przepisom ustawy, dokonuje przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego
nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych
lub słomy makowej,
podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.
2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
3.
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,
substancji psychotropowych lub słomy makowej albo czyn ten został popełniony w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca
podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
Art. 56.7 orzeczeń
1.
Kto, wbrew przepisom art. 33-35 i 37, wprowadza do obrotu środki odurzające, substancje
psychotropowe lub słomę makową albo uczestniczy w takim obrocie,
podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
2.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
359)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,
substancji psychotropowych lub słomy makowej, sprawca
podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
Art. 57.
1.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 55 ust. 1 lub art. 56 ust.
1,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
2.
Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 55 ust. 3 lub art. 56 ust.
3,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 58.1 orzeczenie
1.
Kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji
psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego
środka lub substancji,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
260)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (Dz. U. Nr 120, poz. 826), która weszła w życie z dniem 21 lipca 2009 r..
Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji
psychotropowej małoletniemu lub nakłania go do użycia takiego środka lub substancji
albo udziela ich w znacznych ilościach innej osobie,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 59.2 orzeczenia
1.
Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, udziela innej osobie środka
odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia użycie albo nakłania do użycia
takiego środka lub substancji,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
2.
Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji
psychotropowej małoletniemu, ułatwia użycie albo nakłania go do użycia takiego środka
lub substancji,
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.
3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 60.
Kto, będąc właścicielem lub działającym w jego imieniu zarządcą albo kierownikiem
zakładu gastronomicznego, lokalu rozrywkowego lub prowadząc inną działalność usługową,
mając wiarygodną wiadomość o popełnieniu przestępstwa określonego w art. 56, 58 lub
59 na terenie tego zakładu lub lokalu, nie powiadamia o tym niezwłocznie organów ścigania,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 6161)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 60..
Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,
w celu niedozwolonego wytworzenia środka odurzającego lub substancji psychotropowej,
wytwarza, przetwarza, przerabia, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego
nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada, przechowuje lub wprowadza
do obrotu prekursory,
podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.
Art. 62.6 orzeczeń
1.
Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
262)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających
lub substancji psychotropowych, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
3.
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 62a63)Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..1 orzeczenie
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3, są środki odurzające
lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy,
postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa
lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu
na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości.
Art. 63.5 orzeczeń
164)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 60..
Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, konopie,
z wyjątkiem konopi włóknistych, lub krzew koki,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
264)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 60..
Tej samej karze podlega, kto, wbrew przepisom ustawy, zbiera mleczko makowe, opium,
słomę makową, liście koki, żywicę lub ziele konopi innych niż włókniste.
365)Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 60..
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest uprawa mogąca dostarczyć znacznej
ilości słomy makowej, liści koki, żywicy lub ziela konopi innych niż włókniste, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Art. 64.
166)Oznaczenie ustępu ustalone przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Kto zabiera, w celu przywłaszczenia, środki odurzające, substancje psychotropowe,
mleczko makowe lub słomę makową,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
267)Dodany przez art. 1 pkt 16 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,
substancji psychotropowych, mleczka makowego lub słomy makowej, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
367)Dodany przez art. 1 pkt 16 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Tej samej karze podlega, kto kradnie z włamaniem środki odurzające, substancje psychotropowe,
mleczko makowe lub słomę makową.
467)Dodany przez art. 1 pkt 16 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W wypadku mniejszej wagi, sprawca
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku.
Art. 65.
Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak niskomorfinowy lub konopie włókniste,
podlega karze grzywny.
Art. 66.
Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,
wytwarza, przetwarza, przerabia, stosuje, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego
nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada lub przechowuje prekursory,
podlega karze grzywny.
Art. 67.
Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,
nie dopełnia obowiązku prowadzenia ewidencji wytwarzania, przetwarzania, przerobu
środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów i obrotu nimi albo
w inny sposób narusza przepisy określające zasady stosowania środków, substancji lub
prekursorów i obrotu nimi,
podlega karze grzywny.
Art. 6868)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 7..
Kto prowadzi reklamę lub promocję wbrew zakazom określonym w art. 20 ust. 1 lub 3,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 69.
1.
Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 65-67 następuje w trybie przepisów o
postępowaniu w sprawach o wykroczenia.
2.
W razie ukarania za wykroczenie określone w art. 65 lub 66 orzeka się przepadek przedmiotów
wykroczenia, a także przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia,
nawet jeżeli nie były one własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów,
może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się protokół.
Art. 70.2 orzeczenia
1.
W razie skazania za przestępstwa określone w art. 53-61, 63 i 64 można orzec przepadek
przedmiotu przestępstwa oraz przedmiotów i narzędzi, które służyły lub były przeznaczone
do jego popełnienia, nawet jeżeli nie były własnością sprawcy.
2.
W razie skazania za przestępstwo określone w art. 62 oraz w razie umorzenia lub warunkowego
umorzenia postępowania karnego orzeka się przepadek środka odurzającego lub substancji
psychotropowej, nawet jeżeli nie był własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek
przedmiotów, może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się
protokół.
3.
Przepadku nie orzeka się, jeżeli środek odurzający lub substancja psychotropowa są
własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał je w drodze przestępstwa lub wykroczenia
albo wszedł w ich posiadanie w sposób rażąco naruszający obowiązki pracownicze albo
warunki umowy łączącej go z właścicielem tych środków odurzających lub substancji
psychotropowych.
4.
W razie skazania za przestępstwo określone w art. 53-63 sąd może orzec na cele zapobiegania
i zwalczania narkomanii nawiązkę w wysokości do 50 000 zł.
5.
Przepisu ust. 4 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa określonego w art. 62 ust.
1, jeżeli jest on osobą uzależnioną.
Art. 70a69)Dodany przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
1.
Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że sprawca jest osobą uzależnioną lub używającą
szkodliwie substancji psychoaktywnej, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator,
zarządza zebranie przez osoby, które na zasadach wskazanych w ustawie uzyskały certyfikat
specjalisty terapii uzależnień, informacji na temat używania przez oskarżonego środków
odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych.
2.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb zbierania informacji, o których
mowa w ust. 1, warunki, jakie muszą spełniać osoby uprawnione do dokonania tych czynności,
oraz wysokość ryczałtu przysługującego za zebranie informacji, mając na względzie
zebranie stosownych danych o osobie oskarżonego z punktu widzenia możliwości i celowości
zastosowania środków przewidzianych w art. 71 i 72.
Art. 71.1 orzeczenie
170)W brzmieniu ustalonym przez art. 9 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 240, poz. 1431), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r..
W razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w związku z używaniem
środka odurzającego lub substancji psychotropowej na karę pozbawienia wolności, której
wykonanie warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje skazanego do poddania się leczeniu
lub rehabilitacji w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej
i oddaje go pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia.
2.
Sąd może zarządzić wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności, jeżeli skazany
w okresie próby uchyla się od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dopuszcza się
rażącego naruszenia regulaminu zakładu, do którego został skierowany.
3.
W razie skazania osoby uzależnionej, z uwzględnieniem warunków określonych w ust.
1, na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, sąd może
orzec umieszczenie sprawcy przed wykonaniem kary w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej.
4.
Czasu pobytu w zakładzie opieki zdrowotnej nie określa się z góry, nie może on jednak
być dłuższy niż 2 lata; o zwolnieniu z zakładu rozstrzyga sąd na podstawie wyników
leczenia lub rehabilitacji. Jeżeli skazany nie poddaje się leczeniu lub rehabilitacji
albo dopuszcza się rażącego naruszenia regulaminu zakładu opieki zdrowotnej, zwolnienie
może nastąpić także na wniosek zakładu prowadzącego leczenie.
5.
Sąd rozstrzyga po zakończeniu leczenia lub rehabilitacji, czy orzeczoną karę pozbawienia
wolności należy wykonać.
6.
Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania w przedmiocie leczenia
lub rehabilitacji osób uzależnionych, o których mowa w ust. 1-3, mając na względzie
dobro osoby uzależnionej.
Art. 72.
171)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Jeżeli osoba uzależniona lub używająca szkodliwie substancji psychoaktywnej, której
zarzucono popełnienie przestępstwa pozostającego w związku z używaniem środka odurzającego
lub substancji psychotropowej, zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia
wolności, podda się leczeniu, rehabilitacji lub udziałowi w programie edukacyjno-profilaktycznym
prowadzonym przez zakład opieki zdrowotnej lub inny podmiot działający w ochronie
zdrowia, prokurator może zawiesić postępowanie do czasu zakończenia leczenia, rehabilitacji
lub udziału w programie.
271)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
Po podjęciu postępowania prokurator, uwzględniając wyniki leczenia, rehabilitacji
lub udziału w programie edukacyjno-profilaktycznym, postanawia o dalszym prowadzeniu
postępowania albo występuje do sądu z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania.
3.
Na postanowienie o dalszym prowadzeniu postępowania podejrzanemu przysługuje zażalenie.
472)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, warunkowe umorzenie postępowania można także
zastosować wobec sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia
wolności. Zastosowaniu warunkowego umorzenia postępowania nie stoi na przeszkodzie
uprzednia karalność sprawcy.
Art. 73.
Przepis art. 72 stosuje się odpowiednio w postępowaniu sądowym do chwili zamknięcia
przewodu sądowego.
Art. 73a73)Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 3..
1.
Jeżeli przemawiają za tym względy lecznicze i wychowawcze, skazanemu uzależnionemu
od środków odurzających lub substancji psychotropowych odbywającemu karę pozbawienia
wolności za przestępstwo popełnione w związku z używaniem środków odurzających lub
substancji psychotropowych można udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności,
o której mowa w art. 153 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, w celu podjęcia leczenia lub rehabilitacji.
2.
Warunkiem udzielenia przerwy jest wykazanie przez skazanego, że ma zagwarantowane
miejsce leczenia lub rehabilitacji w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej odpowiadającym
jego potrzebom terapeutycznym.
3.
Sąd penitencjarny odmawia udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności
za przestępstwo popełnione w związku z używaniem środków odurzających lub substancji
psychotropowych, jeżeli skazany nie wyraził wcześniej zgody na objęcie go stosownym
leczeniem lub rehabilitacją, o których mowa w art. 117 Kodeksu karnego wykonawczego.
4.
Udzielenie przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności jest dopuszczalne, jeżeli
skazanemu do końca odbycia kary pozbawienia wolności pozostało nie więcej niż 2 lata.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sąd penitencjarny, po zakończeniu leczenia lub
rehabilitacji i uwzględniając ich wyniki, zarządza dalsze wykonywanie kary pozbawienia
wolności albo warunkowo zwalnia skazanego z odbycia reszty kary pozbawienia wolności,
niezależnie od tego, czy są spełnione przesłanki, o których mowa w art. 78 Kodeksu karnego.
Art. 74.
W zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale nie stosuje się art. 96-98 Kodeksu karnego.
Rozdział 8
Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe
Art. 75-81.
(pominięte).74)Zamieszczone w obwieszczeniu.
Art. 82.
Zezwolenia wydane na podstawie art. 23 ust. 1-3 i 8, art. 25 ust. 2 i 3 oraz art.
27 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 90, zachowują ważność po wejściu w życie
niniejszej ustawy.
Art. 83.
Zezwolenia na leczenie substytucyjne wydane na podstawie przepisów dotychczasowych
stają się z dniem wejścia w życie ustawy zezwoleniami, o których mowa w art. 28.
Art. 84.
1.
Zezwolenia na kontraktację maku lub konopi włóknistych wydane przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy tracą ważność z dniem 31 grudnia 2005 r.
2.
W przypadku gdy podmiot posiadający zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wystąpi, w
terminie do dnia 31 grudnia 2005 r., z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie
działalności w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych, dotychczasowe zezwolenie
zachowuje ważność do dnia, w którym decyzja wydana po rozpatrzeniu wniosku stanie
się ostateczna.
Art. 85.
Certyfikaty ukończenia specjalistycznego szkolenia w dziedzinie uzależnienia od narkotyków
w zakresie specjalisty terapii uzależnień i instruktora terapii uzależnień uzyskane
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się certyfikatami specjalisty
terapii uzależnień i instruktora terapii uzależnień w rozumieniu przepisów niniejszej
ustawy.
Art. 86.
Osoby zatrudnione w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w jednostkach prowadzących
rehabilitację, które nie uzyskały certyfikatu specjalisty terapii uzależnień lub instruktora
terapii uzależnień, są obowiązane do ukończenia szkolenia, o którym mowa w art. 27
ust. 1, w terminie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 87.
(pominięty).74)Zamieszczone w obwieszczeniu.
Art. 88.
1.
Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające na podstawie niniejszej
ustawy wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania
Narkomanii działającego na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90.
2.
Mienie użytkowane przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające
na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, staje się z dniem wejścia
w życie ustawy mieniem użytkowanym przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii
działające na podstawie niniejszej ustawy.
3.
Przejście praw i mienia Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego
na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, na Krajowe Biuro do Spraw
Przeciwdziałania Narkomanii, działające na podstawie niniejszej ustawy, następuje
nieodpłatnie oraz jest wolne od podatków i opłat.
4.
Pracownicy Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego na podstawie
art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, z dniem wejścia w życie ustawy stają
się pracownikami Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego
na podstawie niniejszej ustawy.
Art. 89.
Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 5 ust. 6, art. 9 ust. 4, art. 11 ust. 3,
art. 12 ust. 3, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 5, art. 16, art. 22 ust. 5, art. 23 ust.
14, art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 4, art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 4, art. 29 ust. 2,
art. 30 ust. 2, art. 31 ust. 2b i art. 56 ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 90 niniejszej
ustawy, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art.
7 ust. 5, art. 12 ust. 4, art. 22 ust. 3, art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 6, art. 27
ust. 12 i 13, art. 28 ust. 7, art. 29 ust. 2, art. 34 ust. 5, art. 35 ust. 10, art.
36 ust. 3, art. 37 ust. 12, art. 38 ust. 5, art. 40 ust. 6, art. 41 ust. 5, art. 42
ust. 2, art. 43 ust. 2 i art. 44 ust. 9.
Art. 90.
Traci moc ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii .
Art. 91.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia75)Ustawa została ogłoszona w dniu 19 września 2005 r..
Załączniki do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
Załącznik nr 1 Wykaz środków odurzających
1.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
2.
Środki odurzające grupy II-N
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
3.
Środki odurzające grupy III-N
1.
Preparaty zawierające oprócz innych składników kodeinę, której ilość nie przekracza
50 mg w jednej dawce lub stężenie nie przekracza 1,5% w preparatach w formie niepodzielonej.
2.
Preparaty zawierające oprócz innych składników:
-
-ACETYLODIHYDROKODEINĘ
-
-DIHYDROKODEINĘ
-
-ETYLOMORFINĘ
-
-NORKODEINĘ
-
-NIKODYKODYNĘ
-
-NIKOKODYNĘ
w których ilość środka odurzającego nie przekracza 100 mg w jednej dawce lub stężenie
nie przekracza 2,5% w preparatach w formie niepodzielonej.
3.
Preparaty zawierające w jednej dawce najwyżej 2,5 mg difenoksylatu obliczonego w postaci
zasady i nie mniej niż 0,025 mg siarczanu atropiny w jednej dawce.
4.
Preparaty zawierające w jednej dawce nie więcej niż 0,5 mg difenoksyny oraz takie
ilości winianu atropiny, które odpowiadają co najmniej 5% dawki difenoksyny.
4.
Środki odurzające grupy 1V-N
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Załącznik nr 2 Wykaz substancji psychotropowych
1.
Substancje psychotropowe grupy I-P79)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
76.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
2.
Substancje psychotropowe grupy 11-P80)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
76.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
3.
Substancje psychotropowe grupy 11I-P
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
4.
Substancje psychotropowe grupy 1V-P81)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
76.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
1)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r.
Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1570, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206,
Nr 92, poz. 753, Nr 95, poz. 788 i Nr 98, poz. 817, z 2010 r. Nr 78, poz. 513 i Nr
107, poz. 679 oraz z 2011 r. Nr 63, poz. 322, Nr 82, poz. 451, Nr 106, poz. 622, Nr
112, poz. 654, Nr 113, poz. 657 i Nr 122, poz. 696.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 81 pkt 1 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach
chemicznych i ich mieszaninach (Dz. U. Nr 63, poz. 322), która weszła w życie z dniem
8 kwietnia 2011 r.
3)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o
zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.
Nr 117, poz. 678), która weszła w życie z dniem 9 grudnia 2011 r.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2007 r. Nr 7, poz. 48), która weszła
w życie z dniem 1 lutego 2007 r.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2006 r. o zmianie ustawy
o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 66, poz. 469), która weszła w życie z dniem
21 kwietnia 2006 r.
6)
Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 8 października 2010 r.
o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji
Sanitarnej (Dz. U. Nr 213, poz. 1396), która weszła w życie z dniem 27 listopada 2010 r.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
9)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r.
Nr 273, poz. 2703 i Nr 281, poz. 2781, z 2005 r. Nr 17, poz. 141, Nr 94, poz. 788,
Nr 122, poz. 1020, Nr 131, poz. 1091, Nr 167, poz. 1400 i Nr 249, poz. 2104, z 2006 r.
Nr 144, poz. 1043, Nr 208, poz. 1532 i Nr 227, poz. 1658, z 2007 r. Nr 42, poz. 273,
Nr 80, poz. 542, Nr 115, poz. 791, Nr 120, poz. 818, Nr 180, poz. 1280 i Nr 181, poz.
1292, z 2008 r. Nr 70, poz. 416, Nr 145, poz. 917, Nr 216, poz. 1370 i Nr 235, poz.
1618, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 31, poz. 206, Nr 56, poz. 458, Nr 157, poz. 1241
i Nr 219, poz. 1705, z 2010 r. Nr 44, poz. 250, Nr 54, poz. 320, Nr 127, poz. 857
i Nr 148, poz. 991 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 112, poz. 654, Nr 139, poz.
814, Nr 149, poz. 887 i Nr 205, poz. 1206.
10)
W brzmieniu ustalonym przez art. 15 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy
o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. Nr 28, poz. 146), która weszła w życie z dniem 12 marca 2010 r.
11)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r.
Nr 112, poz. 654, Nr 149, poz. 887, Nr 205, poz. 1211, Nr 208, poz. 1241, Nr 209,
poz. 1244 i Nr 232, poz. 1378.
12)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
13)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
14)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
15)
Dodana przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
16)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
17)
Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
19)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
20)
Przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
21)
Zdanie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. b tiret pierwsze ustawy,
o której mowa w odnośniku 3.
22)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa
w odnośniku 3.
23)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
24)
Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
25)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540,
z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 oraz z 2011 r. Nr 63, poz. 322, Nr 73, poz. 390, Nr 117,
poz. 677, Nr 134, poz. 779 i Nr 171, poz. 1016.
26)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r.
Nr 153, poz. 1271, z 2004 r. Nr 25, poz. 219 i Nr 33, poz. 285, z 2006 r. Nr 104,
poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 165, poz. 1170 i Nr 176, poz. 1238, z 2010 r. Nr 41,
poz. 233, Nr 182, poz. 1228 i Nr 229, poz. 1497 oraz z 2011 r. Nr 230, poz. 1371.
27)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
28)
Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3; wejdzie w życie
z dniem 9 czerwca 2012 r.
29)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
30)
Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
31)
Ze zmianą wprowadzoną przez art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie
niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji
publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753 i Nr 99, poz. 826), która weszła
w życie z dniem 1 sierpnia 2009 r.
32)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
33)
Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
34)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
35)
Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku
7.
36)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
37)
Przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
38)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
39)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
40)
W brzmieniu ustalonym przez art. 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy
o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 82, poz. 558), która weszła
w życie z dniem 11 czerwca 2007 r.
41)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
42)
Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
43)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
44)
Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
45)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
46)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
47)
W brzmieniu ustalonym przez art. 81 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
48)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
49)
Dodany przez art. 58 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie
działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r.
Nr 18, poz. 97), która weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r.
50)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r.
Nr 239, poz. 1593 oraz z 2011 r. Nr 85, poz. 459, Nr 106, poz. 622, Nr 112, poz. 654,
Nr 120, poz. 690, Nr 131, poz. 764, Nr 132, poz. 766, Nr 153, poz. 902, Nr 163, poz.
981, Nr 171, poz. 1016, Nr 199, poz. 1175, Nr 204, poz. 1195 i Nr 232, poz. 1378.
51)
Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
52)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 22 października 2010 r.
o zmianie ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu
oraz rynku suszu paszowego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 228, poz. 1486),
która weszła w życie z dniem 17 grudnia 2010 r.
53)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
52.
54)
W brzmieniu ustalonym przez art. 25 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 31.
55)
W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 52.
56)
Dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
57)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r.
Nr 85, poz. 727, Nr 86, poz. 732 i Nr 143, poz. 1199, z 2006 r. Nr 66, poz. 470, Nr
104, poz. 708, Nr 143, poz. 1031, Nr 217, poz. 1590 i Nr 225, poz. 1635, z 2007 r.
Nr 112, poz. 769, Nr 120, poz. 818, Nr 192, poz. 1378 i Nr 225, poz. 1671, z 2008 r.
Nr 118, poz. 745, Nr 141, poz. 888, Nr 180, poz. 1109 i Nr 209, poz. 1316, 1318 i
1320, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 44, poz. 362, Nr 57, poz. 466, Nr 131, poz. 1075,
Nr 157, poz. 1241, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 213, poz. 1652 i Nr 216,
poz. 1676, z 2010 r. Nr 40, poz. 230, Nr 57, poz. 355, Nr 127, poz. 858, Nr 167, poz.
1131, Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1306 oraz z 2011 r. Nr 34, poz. 173, Nr 75,
poz. 398, Nr 106, poz. 622, Nr 134, poz. 781, Nr 171, poz. 1016, Nr 186, poz. 1100,
Nr 199, poz. 1175, Nr 232, poz. 1378, Nr 234, poz. 1391 i Nr 291, poz. 1707.
58)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
59)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
60)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. o zmianie
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych
za czyny zabronione pod groźbą kary (Dz. U. Nr 120, poz. 826), która weszła w życie
z dniem 21 lipca 2009 r.
61)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 60.
62)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
63)
Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
64)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
60.
65)
Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 60.
66)
Oznaczenie ustępu ustalone przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
67)
Dodany przez art. 1 pkt 16 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
68)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.
69)
Dodany przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
70)
W brzmieniu ustalonym przez art. 9 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy
– Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 240, poz. 1431),
która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
71)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
72)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
3.
73)
Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
74)
Zamieszczone w obwieszczeniu.
75)
Ustawa została ogłoszona w dniu 19 września 2005 r.
76)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o zmianie
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 105, poz. 614), która weszła w życie
z dniem 8 czerwca 2011 r.; niniejsza ustawa została notyfikowana Komisji Europejskiej
w dniu 10 stycznia 2011 r. pod numerem 2011/007/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady
Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu
notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65,
poz. 597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm
i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
(Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998, str. 37, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie
specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337).
77)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa
w odnośniku 4.
78)
Dodana przez art. 1 pkt 5 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
79)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku
76.
80)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku
76.
81)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku
76.