Rozporządzenie Ministra Gospodarkiz dnia 2 listopada 2012 r.w sprawie jednoznacznego oznaczenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego, oznaczania obiektów produkcyjnych oraz rejestru oznaczeń 2)Niniejsze rozporządzenie w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Komisji 2008/43/WE
z dnia 4 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia systemu oznaczania i śledzenia materiałów
wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zgodnie z dyrektywą Rady 93/15/EWG
(Dz. Urz. UE L 94 z 05.04.2008, str. 8) i dyrektywę Komisji 2012/4/UE z dnia 22 lutego
2012 r. zmieniającą dyrektywę Komisji 2008/43/WE w sprawie ustanowienia systemu oznaczania
i śledzenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zgodnie z dyrektywą
Rady 93/15/EWG (Dz. Urz. UE L 50 z 23.02.2012, str. 18).
Spis treści
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 23a ust. 9 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej
w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami
i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym zarządza się, co następuje:
§ 1.
1.
Rozporządzenie określa:
1)
wymagania w zakresie jednoznacznego oznaczenia materiału wybuchowego przeznaczonego
do użytku cywilnego;
2)
wzór jednoznacznego oznaczenia;
3)
sposób oznaczenia kraju producenta lub przywozu materiału wybuchowego na obszar Unii
Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
4)
wymagania w zakresie oznaczenia obiektu produkcyjnego oraz wzór wniosku o oznaczenie
obiektu produkcyjnego;
5)
sposób prowadzenia rejestru jednoznacznych oznaczeń oraz zakres informacji gromadzonych
w tym rejestrze niezbędnych do identyfikacji przedsiębiorcy, który wytwarza materiały
wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, oraz do ustalenia lokalizacji tych materiałów;
6)
warunki przechowywania danych zgromadzonych w rejestrze jednoznacznych oznaczeń dotyczących
materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w sposób zapewniający ochronę
przed przypadkowym lub celowym uszkodzeniem lub zniszczeniem danych;
7)
tryb postępowania przy przekazywaniu uprawnionym organom i służbom państwowym danych
dotyczących materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.
2.
Rozporządzenia nie stosuje się do:
1)
materiałów wybuchowych, które zostały przewiezione i dostarczone bez opakowania lub
w ciężarówkach z zamontowanymi pompami w celu bezpośredniego wyładowania do otworu
wybuchowego;
2)
materiałów wybuchowych wyprodukowanych w miejscu wykonywania prac z użyciem materiałów
wybuchowych i ładowanych bezpośrednio po wyprodukowaniu;
3)
amunicji;
4)
lontów, które są niedetonującymi urządzeniami zapalającymi o kształcie sznura;
5)
lontów prochowych, które składają się z rdzenia z drobnoziarnistego prochu czarnego
otoczonego elastyczną tkaniną, z jednym lub kilkoma zewnętrznymi pokryciami zabezpieczającymi
i które po zapaleniu palą się w określonym tempie bez zewnętrznego efektu wybuchowego;
6)
spłonek kapsułkowych, które składają się z kapsułki metalowej lub z tworzywa sztucznego,
zawierającej niewielką ilość mieszaniny inicjującej, łatwo zapalającej się przy uderzeniu
i które stosowane są jako elementy zapalające w nabojach do broni strzeleckiej lub
w spłonkach nabojowych do ładunków miotających.
§ 2.
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o najmniejszej jednostce opakowania, rozumie się
przez to opakowanie (pudełko, worek, krążek lontu, bęben) zawierające określoną liczbę
sztuk wyrobu klasyfikowanego według tego samego jednoznacznego kodu produktu i informacji
logistycznej sporządzonej przez przedsiębiorcę wytwarzającego materiały wybuchowe.
§ 3.
1.
Alfanumeryczny kod, będący częścią jednoznacznego oznaczenia, o którym mowa w art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej
w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami
i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, zwanej dalej „ustawą”, składa się z:
1)
dwóch liter wskazujących kraj producenta lub przywozu materiału wybuchowego na obszar
Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
2)
trzech cyfr stanowiących kod oznaczenia obiektu produkcyjnego;
3)
jednoznacznego kodu produktu i informacji logistycznej sporządzonej przez przedsiębiorcę
wytwarzającego lub importującego materiał wybuchowy na obszar Unii Europejskiej, Konfederacji
Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwanego dalej „przedsiębiorcą”.
2.
Oznaczenie kraju producenta lub przywozu materiału wybuchowego na obszar Unii Europejskiej,
Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o
Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym powinno być
zgodne z kodem nazw krajów oraz ich jednostek organizacyjnych określonym w Polskiej
Normie PN-ISO 3166-1:2008 w części pierwszej: Kody krajów.
3.
Obiektowi produkcyjnemu jest nadawany trzycyfrowy kod oznaczenia obiektu produkcyjnego.
W przypadku gdy kolejny numer kodu oznaczenia obiektu produkcyjnego składa się z cyfr
w ilości mniejszej niż trzy - poprzedza się go odpowiednią liczbą zer.
4.
Kod oznaczenia obiektu produkcyjnego umieszcza się w widocznym miejscu na tym obiekcie.
5.
Wzór wniosku o nadanie kodu oznaczenia obiektu produkcyjnego:
1)
stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia;
2)
jest dostępny w centralnym repozytorium dokumentów elektronicznych.
§ 4.
1.
Oznaczenie do odczytu elektronicznego zawiera informacje zawarte w alfanumerycznym
kodzie.
2.
Oznaczenie do odczytu elektronicznego umieszcza się w formie kodu kreskowego lub kodu
matrycowego.
§ 5.
1.
Jednoznaczne oznaczenie, o którym mowa w art. 23a ust. 1 ustawy, umieszcza się na
materiale wybuchowym w postaci bezpośredniego nadruku, pieczęci lub trwale przytwierdzonej
etykiety samoprzylepnej.
2.
W przypadku materiałów wybuchowych, które mają zbyt małe wymiary, aby umieścić na
nich jednoznaczny kod produktu i informację logistyczną sporządzoną przez producenta,
dopuszcza się umieszczenie na nich informacji określonych w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz
w § 4.
3.
W przypadku materiałów wybuchowych, które mają zbyt małe wymiary, aby umieścić na
nich informacje określone w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w § 4, lub gdy umieszczenie
jednoznacznego oznaczenia jest technicznie niemożliwe z uwagi na kształt lub konstrukcję
materiałów wybuchowych, jednoznaczne oznaczenie umieszcza się na najmniejszej jednostce
opakowania.
4.
W przypadku spłonek lub pobudzaczy wybuchowych, które mają zbyt małe wymiary, aby
umieścić na nich informacje określone w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w § 4, lub gdy umieszczenie
jednoznacznego oznaczenia jest technicznie niemożliwe z uwagi na ich kształt lub konstrukcję,
na spłonce lub pobudzaczu wybuchowym umieszcza się w sposób trwały i czytelny informacje
określone w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2. Liczbę spłonek i pobudzaczy wybuchowych umieszcza
się na najmniejszej jednostce opakowania przez bezpośredni nadruk.
5.
W przypadku lontów detonujących, które mają zbyt małe wymiary, aby umieścić na nich
informacje określone w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w § 4, lub gdy umieszczenie jednoznacznego
oznaczenia jest technicznie niemożliwe z uwagi na ich kształt lub konstrukcję, jednoznaczne
oznaczenie umieszcza się na motku lub szpuli, a jeżeli jest to niemożliwe - na najmniejszej
jednostce opakowania.
6.
Najmniejszą jednostkę opakowania pieczętuje się.
7.
Wzór jednoznacznego oznaczenia materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego
określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.
§ 6.
1.
W przypadku materiałów wybuchowych w postaci:
1)
nabojów lub pakowanych w worki - jednoznaczne oznaczenie umieszcza się na etykiecie
samoprzylepnej lub przez bezpośredni nadruk na naboju lub worku; na opakowaniu z nabojami
umieszcza się etykietę samoprzylepną zawierającą jednoznaczne oznaczenie; oprócz tego
przedsiębiorca może zastosować pasywny obojętny identyfikator elektroniczny dołączony
do naboju oraz podobny identyfikator elektroniczny umieszczony na opakowaniu z nabojami;
2)
materiałów wybuchowych składających się z dwóch składników - jednoznaczne oznaczenie
umieszcza się na etykiecie samoprzylepnej lub przez bezpośredni nadruk na najmniejszej
jednostce opakowania zawierającej oba składniki;
3)
spłonek - jednoznaczne oznaczenie umieszcza się na etykiecie samoprzylepnej lub przez
bezpośredni nadruk lub pieczęć na powłoce spłonki; na opakowaniu ze spłonkami umieszcza
się dodatkową etykietę samoprzylepną zawierającą jednoznaczne oznaczenie; oprócz tego
przedsiębiorca może zastosować pasywny obojętny identyfikator elektroniczny dołączony
do spłonki oraz podobny identyfikator elektroniczny umieszczony na opakowaniu ze spłonkami;
4)
zapalników elektrycznych, nieelektrycznych i elektronicznych - jednoznaczne oznaczenie
umieszcza się na etykiecie samoprzylepnej na przewodach lub tulei zapalnika albo etykiecie
samoprzylepnej lub w postaci bezpośredniego nadruku lub pieczęci na łusce zapalnika;
na opakowaniu z zapalnikami umieszcza się etykietę samoprzylepną zawierającą jednoznaczne
oznaczenie; oprócz tego przedsiębiorca może zastosować pasywny obojętny identyfikator
elektroniczny dołączony do zapalnika oraz podobny identyfikator elektroniczny umieszczony
na opakowaniu z zapalnikami;
5)
zapłonników i pobudzaczy wybuchowych - jednoznaczne oznaczenie umieszcza się na etykiecie
samoprzylepnej lub przez bezpośredni nadruk na zapłonniku lub pobudzaczu wybuchowym;
na opakowaniu z zapłonnikami lub pobudzaczami wybuchowymi umieszcza się dodatkową
etykietę samoprzylepną zawierającą jednoznaczne oznaczenie; oprócz tego przedsiębiorca
może zastosować pasywny obojętny identyfikator elektroniczny dołączony do zapłonnika
lub pobudzacza wybuchowego oraz podobny identyfikator elektroniczny umieszczony na
opakowaniu z zapłonnikami lub pobudzaczami wybuchowymi;
6)
lontów detonujących - jednoznaczne oznaczenie umieszcza się na etykiecie samoprzylepnej
lub przez bezpośredni nadruk na zwoju lontu; jednoznaczne oznaczenie umieszcza się
co pięć metrów na zewnętrznej powłoce lontu detonującego albo na plastikowej wytłaczanej
wewnętrznej warstwie znajdującej się bezpośrednio pod oplotem zewnętrznym lontu detonującego;
na opakowaniu lontu detonującego umieszcza się dodatkową etykietę samoprzylepną zawierającą
jednoznaczne oznaczenie; oprócz tego przedsiębiorca może zastosować pasywny obojętny
identyfikator elektroniczny umieszczony wewnątrz lontu oraz podobny identyfikator
elektroniczny umieszczony na opakowaniu lontów detonujących;
7)
puszek i bębnów - jednoznaczne oznaczenie umieszcza się na etykiecie samoprzylepnej
lub poprzez bezpośredni nadruk na puszce lub bębnie; oprócz tego przedsiębiorca może
zastosować pasywny obojętny identyfikator elektroniczny dołączony do puszki lub bębna.
2.
Przedsiębiorca może dołączyć do materiałów wybuchowych wyraźnie oznaczone etykiety
samoprzylepne będące kopią oryginalnego jednoznacznego oznaczenia, o którym mowa w
§ 5 ust. 1. Wzór wyraźnie oznaczonej kopii oryginalnego jednoznacznego oznaczenia
określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.
§ 7.
1.
Rejestr jednoznacznych oznaczeń zawiera informacje o:
1)
jednoznacznym oznaczeniu materiału wybuchowego;
2)
osobie fizycznej lub prawnej, której powierzono nadzór nad materiałem wybuchowym;
3)
lokalizacji materiału wybuchowego w okresie, gdy jest on w posiadaniu przedsiębiorcy,
dopóki nie zostanie przemieszczony do innego przedsiębiorcy, zużyty lub unieszkodliwiony.
2.
W zakresie dotyczącym osoby:
1)
fizycznej - rejestr jednoznacznych oznaczeń zawiera:
a)
imię i nazwisko,
b)
numer PESEL lub serię i numer dokumentu tożsamości,
c)
adres zamieszkania,
d)
numer telefonu;
2)
prawnej - rejestr jednoznacznych oznaczeń zawiera:
a)
nazwę,
b)
numer z Krajowego Rejestru Sądowego lub z innego właściwego rejestru,
c)
adres siedziby,
d)
imię i nazwisko, stanowisko oraz numer telefonu osoby upoważnionej do reprezentacji
tej osoby prawnej w zakresie dotyczącym rozporządzenia.
3.
Rejestr jednoznacznych oznaczeń jest prowadzony w formie pisemnej, z zastrzeżeniem
ust. 6.
4.
Załącznikiem do rejestru jednoznacznych oznaczeń są księgi ewidencyjne materiałów
wybuchowych wraz z dokumentami ewidencyjnymi stanowiącymi podstawę do dokonania wpisów
w tych księgach.
5.
W celu zapewnienia ochrony danych zgromadzonych w rejestrze jednoznacznych oznaczeń
przed przypadkowym lub celowym uszkodzeniem lub zniszczeniem przedsiębiorca:
1)
wskazuje osoby upoważnione do prowadzenia tego rejestru;
2)
określa zasady udostępniania pozostałym pracownikom danych zawartych w tym rejestrze;
3)
zapewnia przechowywanie tego rejestru w sejfie lub w pomieszczeniu zabezpieczonym
przed swobodnym dostępem osób innych niż wskazane w pkt 1; w przypadku prowadzenia
rejestru w sposób, o którym mowa w ust. 6, przedsiębiorca tworzy zapasowe kopie przechowywanych
dokumentów oraz zabezpiecza stanowisko komputerowe prowadzenia rejestru przed nieautoryzowanym
dostępem.
6.
Prowadzenie rejestru jednoznacznych oznaczeń wyłącznie z wykorzystaniem systemu elektronicznego
jest dopuszczalne wyłącznie pod warunkiem stosowania rozwiązań systemowych umożliwiających:
1)
ochronę zgromadzonych danych i ich zapasowych kopii przed przypadkowym lub celowym
uszkodzeniem lub zniszczeniem;
2)
ochronę zgromadzonych danych przed kradzieżą, zmianą i dostępem osób nieupoważnionych,
w tym kradzieżą, zmianą lub dostępem za pomocą wirusów lub programów szpiegujących;
3)
weryfikację zgromadzonych danych na podstawie przechowywanej przez przedsiębiorcę
dokumentacji ewidencyjnej.
7.
Przedsiębiorca przynajmniej raz do roku sprawdza prawidłowość prowadzenia rejestru
jednoznacznych oznaczeń, w szczególności pod względem bezpieczeństwa danych w nim
zawartych oraz poprawności gromadzenia tych danych.
§ 8.
Rejestr jednoznacznych oznaczeń może stanowić dokumentacja ewidencji materiałów wybuchowych
prowadzona w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie:
1)
art. 23 ust. 2 oraz art. 29 ust. 3 ustawy - przez przedsiębiorców wykonujących działalność
gospodarczą w zakresie wytwarzania materiałów wybuchowych lub obrotu materiałami wybuchowymi,
albo
2)
art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze - przez przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wydobywania kopalin ze
złóż, albo
3)
art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego - przez przedsiębiorców, w tym jednostki naukowe, prowadzących prace z użyciem materiałów
wybuchowych poza górnictwem na podstawie pozwolenia wojewody - pod warunkiem uwzględnienia
w niej informacji, o których mowa w § 7 ust. 1.
§ 9.
1.
Dane zgromadzone w rejestrze jednoznacznych oznaczeń są udostępniane upoważnionemu
pracownikowi służby państwowej lub organu kontrolującego w zakresie wynikającym z
przedstawionego upoważnienia tego organu.
2.
Żądanie udostępnienia danych, o których mowa w ust. 1, przedkłada się przedsiębiorcy
lub osobie przez niego upoważnionej do udostępniania danych, także poza godzinami
pracy tej osoby.
3.
Dane, o których mowa w ust. 1, są udostępniane niezwłocznie, pisemnie lub w formie
elektronicznej, zgodnie z żądaniem służby państwowej lub organu kontrolującego.
4.
Informację zawierającą imię, nazwisko oraz adres i numer telefonu osoby upoważnionej
do udostępniania danych, o której mowa w ust. 2, przedsiębiorca przekazuje pisemnie
lub w formie elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie danych osobowych,
komendantowi wojewódzkiemu Policji, właściwemu ze względu na siedzibę tego przedsiębiorcy.
§ 10.
Traci moc rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednoznacznego
oznaczenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, oznaczania obiektów
produkcyjnych oraz rejestru oznaczeń .
§ 11.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 kwietnia 2013 r.
2)
Niniejsze rozporządzenie w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Komisji 2008/43/WE
z dnia 4 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia systemu oznaczania i śledzenia materiałów
wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zgodnie z dyrektywą Rady 93/15/EWG
(Dz. Urz. UE L 94 z 05.04.2008, str. 8) i dyrektywę Komisji 2012/4/UE z dnia 22 lutego
2012 r. zmieniającą dyrektywę Komisji 2008/43/WE w sprawie ustanowienia systemu oznaczania
i śledzenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zgodnie z dyrektywą
Rady 93/15/EWG (Dz. Urz. UE L 50 z 23.02.2012, str. 18).
3)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 238, poz. 2019,
z 2004 r. Nr 222, poz. 2249, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 176, poz.
1238, z 2008 r. Nr 214, poz. 1347, z 2009 r. Nr 125, poz. 1036 i Nr 168, poz. 1323,
z 2010 r. Nr 155, poz. 1039, z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 163, poz. 981, Nr 227,
poz. 1367 i Nr 228, poz. 1368 oraz z 2012 r. poz. 951.