Ustawaz dnia 31 sierpnia 2012 r.o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego wprowadza się następujące zmiany:
1)
w rozdziale 63 po art. 592 dodaje się art. 592a-592f w brzmieniu:
„
Art. 592a.
§ 1.
Jeżeli zachodzą okoliczności wskazane w art. 590 § 1, art. 591 § 1 lub inne okoliczności
nasuwające przypuszczenie, że co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie
karne w Rzeczypospolitej Polskiej i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,
sąd lub prokurator występuje do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego
Unii Europejskiej z wnioskiem o udzielenie informacji o tym postępowaniu.
§ 2.
W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego
Unii Europejskiej sąd lub prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek
organizacyjnych Europejskiej Sieci Sądowej.
§ 3.
Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli informacje o toczącym się postępowaniu karnym
w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej powzięte zostały z urzędu.
Art. 592b.
§ 1.
W razie wystąpienia sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej
o udzielenie informacji, czy toczy się postępowanie karne co do tego samego czynu
tej samej osoby, sąd lub prokurator udziela odpowiedzi we wskazanym przez ten organ
terminie. W razie braku takiego terminu lub w wypadku stosowania wobec oskarżonego
środka polegającego na pozbawieniu wolności sąd lub prokurator udziela odpowiedzi
niezwłocznie.
§ 2.
W wypadku niedotrzymania terminu określonego w § 1 zdanie pierwsze sąd lub prokurator
niezwłocznie informuje sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej
o przyczynie opóźnienia i podaje przewidywany termin udzielenia informacji.
§ 3.
Jeżeli sąd lub prokurator, do którego zostało skierowane wystąpienie, nie jest właściwy
do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi lub prokuratorowi i zawiadamia
o tym sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Art. 592c.
§ 1.
Jeżeli co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie karne w Rzeczypospolitej
Polskiej i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, sąd lub prokurator przeprowadza
konsultacje z właściwym sądem lub innym organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej
i - jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości - występuje z wnioskiem o przejęcie
albo przekazanie ścigania karnego. Przepisy art. 590-592 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
W trakcie konsultacji sąd lub prokurator przekazuje sądowi lub innemu organowi państwa
członkowskiego Unii Europejskiej informacje o zastosowanych w postępowaniu środkach
zapobiegawczych, a także inne informacje na wniosek właściwego organu.
§ 3.
Sąd lub prokurator może nie udzielić informacji, jeśli jej udzielenie mogłoby naruszyć
bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej lub narażałoby uczestnika postępowania na
niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia.
Art. 592d.
§ 1.
Jeśli w wyniku konsultacji, o których mowa w art. 592c § 1, nie ustalono, które państwo
członkowskie powinno przejąć ściganie, sąd lub prokurator może wystąpić do Eurojust
w sprawach o przestępstwa należące do jego kompetencji z wnioskiem o pomoc w rozstrzygnięciu,
które państwo mogłoby przejąć ściganie.
§ 2.
Po uzyskaniu opinii Eurojust sąd lub prokurator, jeżeli wymaga tego interes wymiaru
sprawiedliwości, występuje z wnioskiem o przejęcie lub przekazanie ścigania karnego.
Przepisy art. 590-592 stosuje się odpowiednio.
Art. 592e.
W wypadkach przewidzianych w art. 592c § 1 i art. 592d § 2 sąd lub prokurator zawiadamia
sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej o sposobie prawomocnego
zakończenia postępowania karnego.
Art. 592f.
Wystąpienie, o którym mowa w art. 592a, jak również konsultacje, o których mowa w
art. 592c, nie wstrzymują czynności postępowania karnego.
”
;
2)
po rozdziale 65b dodaje się rozdziały 65c i 65d w brzmieniu:
„
Rozdział 65c
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie środka zapobiegawczego
Art. 607zd.
§ 1.
W razie orzeczenia przez polski sąd lub prokuratora środka zapobiegawczego określonego
w art. 272, art. 275, art. 275a lub art. 276 oraz jeżeli zapewni to prawidłowy tok
postępowania, sąd lub prokurator może wystąpić o wykonanie tego orzeczenia do właściwego
sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym
rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”, w którym oskarżony posiada legalne stałe
miejsce pobytu, o ile przebywa on w tym państwie lub oświadczy, że zamierza tam powrócić.
§ 2.
Wystąpienie, o którym mowa w § 1, może być na wniosek oskarżonego skierowane również
do innego państwa członkowskiego niż państwo legalnego stałego miejsca pobytu oskarżonego,
za zgodą właściwego sądu lub innego organu tego państwa.
§ 3.
Wystąpienie, o którym mowa w § 1, sąd lub prokurator kieruje każdorazowo wyłącznie
do jednego państwa wykonania orzeczenia. Ponowne wystąpienie do innego państwa wykonania
orzeczenia może nastąpić jedynie w razie niewykonania albo częściowego wykonania orzeczenia.
§ 4.
Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1,
dołącza się zaświadczenie zawierające informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie
dotyczące: orzeczenia, osoby oskarżonego, środka zapobiegawczego i kwalifikacji prawnej
czynu.
§ 5.
Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia
albo na inny język wskazany przez to państwo.
§ 6.
Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 4, może nastąpić
również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych,
w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego
sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd lub prokurator przekazuje
odpis orzeczenia oraz oryginał zaświadczenia.
§ 7.
W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania
orzeczenia sąd lub prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych
Europejskiej Sieci Sądowej.
§ 8.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym
mowa w § 4, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia
wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie
wykonania orzeczenia.
Art. 607ze.
§ 1.
Do chwili otrzymania informacji o przejęciu wykonania orzeczenia, o którym mowa w
art. 607zd § 1, przez właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia, a
także w razie otrzymania informacji o niemożności lub odmowie wykonania orzeczenia
przez właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia, o zaprzestaniu jego
wykonywania przez ten organ, a także w wypadku cofnięcia wystąpienia środek zapobiegawczy
jest wykonywany w dalszym ciągu przez właściwy organ.
§ 2.
W razie otrzymania informacji o dostosowaniu środka zapobiegawczego do prawa państwa
wykonania orzeczenia i przed rozpoczęciem wykonywania tego środka w tym państwie sąd
lub prokurator w ciągu 10 dni od dnia otrzymania informacji może cofnąć wystąpienie,
o którym mowa w art. 607zd § 1, mając na uwadze cele środka.
Art. 607zf.
§ 1.
W razie zmiany lub uchylenia środka zapobiegawczego albo zmiany obowiązków nałożonych
na oskarżonego sąd lub prokurator niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny
organ państwa wykonania orzeczenia.
§ 2.
Zawiadomienie, o którym mowa w § 1, może być przekazane również przy użyciu urządzeń
służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie
autentyczności przekazanych dokumentów.
Art. 607zg.
Na postanowienie sądu lub prokuratora w sprawie wystąpienia do właściwego sądu lub
innego organu państwa wykonania orzeczenia zażalenie nie przysługuje.
Rozdział 65d
Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia wydanego w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania
Art. 607zh.
§ 1.
W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym
rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie orzeczenia wydanego w celu zapewnienia
prawidłowego toku postępowania i nakładającego na osobę, przeciwko której w tym państwie
prowadzone jest postępowanie karne, obowiązek:
1)
stawiennictwa przed określonym organem,
2)
powstrzymania się od opuszczania miejsca pobytu lub kraju,
3)
informowania określonego organu o zmianie miejsca pobytu albo uzyskiwania zgody na
taką zmianę,
4)
przebywania albo powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach,
5)
powstrzymania się od kontaktów z określonymi osobami lub zbliżania się do określonych
osób,
6)
powstrzymania się od wykonywania czynności służbowych lub zawodu,
7)
powstrzymania się od określonej działalności,
8)
powstrzymania się od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów
- orzeczenie to podlega wykonaniu przez prokuratora prokuratury rejonowej, na której
obszarze działania osoba ta posiada legalne stałe miejsce pobytu.
§ 2.
Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem
powinno być dołączone zaświadczenie zawierające informacje umożliwiające jego prawidłowe
wykonanie.
§ 3.
Jeżeli prokurator, do którego zostało skierowane wystąpienie, nie jest właściwy do
nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu prokuratorowi i zawiadamia o tym właściwy
sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.
§ 4.
Na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia prokurator
może wyrazić zgodę na wykonanie orzeczenia, o którym mowa w § 1, wydanego wobec osoby
określonej w tym paragrafie, nieposiadającej legalnego stałego miejsca pobytu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w większym stopniu zapewni to prawidłowy tok postępowania.
§ 5.
Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń,
o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego.
Art. 607zi.
§ 1.
Jeżeli państwo wydania orzeczenia nie przekazało wszystkich informacji potrzebnych
do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia, prokurator wzywa właściwy
sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia we wskazanym terminie.
W razie niedotrzymania terminu postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje
się w oparciu o posiadane informacje.
§ 2.
Jeżeli rodzaj albo sposób wykonania obowiązków są nieznane ustawie, prokurator określa
środek lub obowiązek według prawa polskiego, z uwzględnieniem różnic na korzyść osoby,
przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne.
Art. 607zj.
§ 1.
Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1,
prokurator wydaje w terminie 30 dni od dnia otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.
§ 2.
Na postanowienie prokuratora w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art.
607zh § 1, przysługuje zażalenie do sądu rejonowego, w okręgu którego osoba, przeciwko
której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, posiada legalne
stałe miejsce pobytu. Sąd rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć
udział prokurator, osoba wymieniona w zdaniu pierwszym, jeżeli przebywa na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, i jej obrońca, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli osoba wymieniona
w zdaniu pierwszym nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie posiada
obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania zażalenia może jej wyznaczyć obrońcę
z urzędu.
§ 3.
Postępowanie w przedmiocie wykonania orzeczenia powinno zakończyć się prawomocnie
w terminie 60 dni od dnia otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.
§ 4.
W wypadku gdy termin określony w § 3 nie może być dotrzymany, należy zawiadomić właściwy
sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia o przyczynie opóźnienia i podać przewidywany
termin wydania postanowienia.
§ 5.
Do wykonania orzeczenia właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
prokurator przystępuje niezwłocznie.
Art. 607zk.
§ 1.
Odmawia się wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, jeżeli:
1)
czyn, w związku z którym zastosowano środek zapobiegawczy, nie stanowi przestępstwa
według prawa polskiego,
2)
osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie
karne, nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że istnieją podstawy
do uznania, że na nie powróci.
§ 2.
Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu
braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł
lub zasad obrotu dewizowego.
§ 3.
Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, jeżeli:
1)
pomimo wezwania przez prokuratora do uzupełnienia informacji we wskazanym terminie
do orzeczenia nie dołączono zaświadczenia, o którym mowa w art. 607zh § 2, albo zaświadczenie
to jest niekompletne lub w sposób oczywisty niezgodne z treścią orzeczenia,
2)
przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do
której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim Unii
Europejskiej, a osoba ta odbywa karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana
według prawa państwa, w którym zapadł wyrok skazujący,
3)
według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwo, którego
to dotyczy, podlegało jurysdykcji sądów polskich,
4)
orzeczenie dotyczy przestępstwa, które według prawa polskiego zostało popełnione w
całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim
statku wodnym lub powietrznym,
5)
osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie
karne, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej za
czyn będący podstawą wydania orzeczenia,
6)
osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie
karne, korzysta z immunitetu, zgodnie z którym niemożliwy jest nadzór nad przestrzeganiem
nałożonych obowiązków,
7)
orzeczenie dotyczy wyłącznie obowiązków innych niż określone w art. 607zh § 1,
8)
orzeczenie zostało przekazane pomimo niespełnienia warunków przewidzianych w art.
607zh § 4,
9)
przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych
podlegałoby darowaniu na mocy amnestii,
10)
pomimo niestosowania się osoby, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone
jest postępowanie karne, do wymagań określonych w orzeczeniu nie jest możliwe przekazanie
jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania.
§ 4.
W wypadku wskazanym w § 3 pkt 10, gdy przemawiają za tym szczególne względy, prokurator,
w uzgodnieniu z właściwym sądem lub innym organem państwa wydania orzeczenia, może
orzec o wykonaniu orzeczenia.
§ 5.
W wypadkach przewidzianych w § 1 pkt 2 oraz w § 3 pkt 1, 2 i 7 prokurator przed podjęciem
decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia informuje o możliwości odmowy wykonania
orzeczenia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.
Art. 607zl.
§ 1.
W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
informacji o tym, iż orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu,
prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie o zaprzestaniu wykonywania orzeczenia.
§ 2.
Jeżeli dalsze wykonywanie orzeczenia nie jest możliwe z przyczyn faktycznych lub prawnych,
prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie o zaprzestaniu wykonywania orzeczenia
i zawiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.
§ 3.
W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia
informacji o zmianie obowiązku nałożonego na osobę, przeciwko której w państwie wydania
orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, prokurator rozpoznaje sprawę wykonania
zmienionego orzeczenia na zasadach określonych w niniejszym rozdziale. Przepisu art.
607zk nie stosuje się, z wyjątkiem § 1 pkt 2 i § 3 pkt 7.
Art. 607zm.
§ 1.
O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh
§ 1, o wniesieniu środka odwoławczego od tego postanowienia, o istotnych orzeczeniach
zapadłych w trakcie postępowania, jak również w razie zmiany legalnego stałego miejsca
pobytu przez osobę, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest
postępowanie karne, zawiadamia się niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa
wydania orzeczenia.
§ 2.
Prokurator zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia
o wszelkich okolicznościach mających wpływ na jego wykonanie. Zawiadomienie następuje
w formie zaświadczenia zawierającego informacje dotyczące osoby określonej w § 1 oraz
naruszonego obowiązku.
§ 3.
W razie ustania przyczyn, na skutek których obowiązek został zastosowany, lub powstania
przyczyn uzasadniających jego uchylenie lub zmianę prokurator może wystąpić do właściwego
sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia o jego uchylenie lub zmianę.
§ 4.
Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2 oraz wystąpienie, o którym mowa w § 3, mogą
być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania
danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.
§ 5.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym
mowa w § 2, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia
wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji.
Art. 607zn.
Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, ponosi Skarb
Państwa.
”
;
3)
w art. 613 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Z wyjątkiem wypadków określonych w art. 592a-592f i w art. 595 oraz w rozdziałach
62a, 62b, 65a-65d, 66a-66d, 66f-66i z mającymi siedzibę za granicą organami obcego
państwa oraz z osobami wymienionymi w art. 578 oraz w art. 579 sądy i prokuratorzy
każdorazowo porozumiewają się, w tym przy doręczaniu pism procesowych, za pośrednictwem
Ministra Sprawiedliwości, a ten w razie potrzeby za pośrednictwem ministra właściwego
do spraw zagranicznych.
”
.
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
2, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2012 r.
1)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z
2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027, z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071 i Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, z 2003 r. Nr 17,
poz. 155, Nr 111, poz. 1061 i Nr 130, poz. 1188, z 2004 r. Nr 51, poz. 514, Nr 69,
poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 240, poz. 2405 i Nr 264, poz. 2641, z 2005 r. Nr 10,
poz. 70, Nr 48, poz. 461, Nr 77, poz. 680, Nr 96, poz. 821, Nr 141, poz. 1181, Nr
143, poz. 1203, Nr 163, poz. 1363, Nr 169, poz. 1416 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r.
Nr 15, poz. 118, Nr 66, poz. 467, Nr 95, poz. 659, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 141,
poz. 1009 i 1013, Nr 167, poz. 1192 i Nr 226, poz. 1647 i 1648, z 2007 r. Nr 20, poz.
116, Nr 64, poz. 432, Nr 80, poz. 539, Nr 89, poz. 589, Nr 99, poz. 664, Nr 112, poz.
766, Nr 123, poz. 849 i Nr 128, poz. 903, z 2008 r. Nr 27, poz. 162, Nr 100, poz.
648, Nr 107, poz. 686, Nr 123, poz. 802, Nr 182, poz. 1133, Nr 208, poz. 1308, Nr
214, poz. 1344, Nr 225, poz. 1485, Nr 234, poz. 1571 i Nr 237, poz. 1651, z 2009 r.
Nr 8, poz. 39, Nr 20, poz. 104, Nr 28, poz. 171, Nr 68, poz. 585, Nr 85, poz. 716,
Nr 127, poz. 1051, Nr 144, poz. 1178, Nr 168, poz. 1323, Nr 178, poz. 1375, Nr 190,
poz. 1474 i Nr 206, poz. 1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 98, poz. 626, Nr 106, poz.
669, Nr 122, poz. 826, Nr 125, poz. 842, Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307, z
2011 r. Nr 48, poz. 245 i 246, Nr 53, poz. 273, Nr 112, poz. 654, Nr 117, poz. 678,
Nr 142, poz. 829, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 240, poz. 1430, 1431 i
1438 i Nr 279, poz. 1645 oraz z 2012 r. poz. 886.