Ustawaz dnia 31 sierpnia 2012 r.o zmianie ustawy - Kodeks morski oraz ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej
Polskiej i administracji morskiej 1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu
Europejskiego i Rady 2009/20/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ubezpieczenia
armatorów od roszczeń morskich (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 128) oraz wykonuje
postanowienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 392/2009 z dnia
23 kwietnia 2009 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morskich
drogach wodnych z tytułu wypadków (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 24).
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski wprowadza się następujące zmiany:
1)
tytuł V otrzymuje brzmienie:
„
Tytuł V
Ograniczenie odpowiedzialności za roszczenia morskie i ubezpieczenie armatorów z tytułu roszczeń morskich”;
2)
w art. 97 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Odpowiedzialność dłużnika za roszczenia morskie może być ograniczona zgodnie z postanowieniami
Konwencji o ograniczeniu odpowiedzialności za roszczenia morskie, 1976, sporządzonej
w Londynie dnia 19 listopada 1976 r. , zmienionej Protokołem, sporządzonym w Londynie dnia 2 maja 1996 r. , zwanej dalej „Konwencją o ograniczeniu odpowiedzialności”, wraz ze zmianami obowiązującymi
od daty ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, podanymi do publicznej
wiadomości we właściwy sposób.
”
;
3)
w art. 98:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Dłużnik może powołać się na ograniczenie odpowiedzialności niezależnie od ustanowienia
funduszu ograniczenia odpowiedzialności określonego w art. 11 Konwencji o ograniczeniu
odpowiedzialności.
”
,
b)
uchyla się § 2;
4)
w art. 101 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Dla statków o pojemności brutto poniżej 300, granica odpowiedzialności dłużnika wynosi:
1)
200 000 jednostek obliczeniowych - w odniesieniu do roszczeń z tytułu śmierci, uszkodzenia
ciała lub rozstroju zdrowia;
2)
100 000 jednostek obliczeniowych - w odniesieniu do innych roszczeń.
”
;
5)
po art. 102 dodaje się art. 102a-102g w brzmieniu:
„
Art. 102a.
§ 1.
Armator statku o polskiej przynależności, o pojemności brutto 300 i powyżej, obowiązany
jest posiadać ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe odpowiedzialności za
roszczenia morskie, obejmujące roszczenia podlegające ograniczeniu na podstawie Konwencji
o ograniczeniu odpowiedzialności (ubezpieczenie odpowiedzialności za roszczenia morskie).
§ 2.
Ubezpieczenie odpowiedzialności za roszczenia morskie obowiązany jest posiadać także
armator statku o obcej przynależności, o pojemności brutto 300 i powyżej:
1)
gdy statek ten wchodzi do polskiego portu lub
2)
jeżeli jest to zgodne z wymogami prawa międzynarodowego, gdy statek ten wchodzi na
polskie morze terytorialne.
Art. 102b.
Suma ubezpieczenia każdego statku od odpowiedzialności za roszczenia morskie dla roszczeń
wynikłych z każdego odrębnego zdarzenia, powinna być równa odpowiedniej maksymalnej
granicy odpowiedzialności, określonej zgodnie z Konwencją o ograniczeniu odpowiedzialności.
Art. 102c.
§ 1.
Posiadanie ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie powinno być potwierdzone
jednym albo kilkoma certyfikatami ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie.
§ 2.
Certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie wystawia ubezpieczyciel
lub inny podmiot, który udziela zabezpieczenia finansowego.
§ 3.
Certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie powinien zawierać:
1)
nazwę statku, jego numer identyfikacyjny nadany przez Międzynarodową Organizację Morską
(numer IMO) i nazwę portu macierzystego;
2)
nazwę i główne miejsce prowadzenia działalności przez armatora;
3)
rodzaj i okres ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie;
4)
nazwę i główne miejsce prowadzenia działalności ubezpieczyciela lub innego podmiotu
udzielającego zabezpieczenia finansowego oraz, gdy jest ono inne niż miejsce prowadzenia
działalności, miejsce ustanowienia ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie.
§ 4.
Jeżeli certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie nie został
wydany w języku angielskim, francuskim lub hiszpańskim, tekst certyfikatu powinien
zawierać tłumaczenie na jeden z tych języków.
§ 5.
Certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie powinien być przechowywany
na statku.
§ 6.
Posiadanie i przechowywanie na statku certyfikatu ubezpieczenia odpowiedzialności
za roszczenia morskie podlega sprawdzeniu podczas inspekcji statku przeprowadzanej
w polskim porcie.
Art. 102d.
Statek o polskiej przynależności nie może być używany w żegludze, jeżeli nie posiada
certyfikatu ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie.
Art. 102e.
§ 1.
Jeżeli certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie, nie jest
przechowywany na statku o obcej przynależności, dyrektor urzędu morskiego może, w
drodze decyzji administracyjnej, wydać statkowi nakaz opuszczenia portu, o czym powiadamia
Komisję Europejską, pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej i państwo bandery
statku. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
§ 2.
Jeżeli okoliczności pozwalają na usunięcie w rozsądnym terminie uchybień, o których
mowa w § 1, przed wydaniem nakazu opuszczenia portu, dyrektor urzędu morskiego wzywa
do usunięcia tych uchybień i określa termin ich usunięcia.
§ 3.
Statek o obcej przynależności, wobec którego w jakimkolwiek państwie członkowskim
Unii Europejskiej wydano nakaz opuszczenia portu z powodu nieprzechowywania na statku
certyfikatu ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie, nie może wejść
do polskiego portu, do czasu przedstawienia tego certyfikatu.
Art. 102f.
Przepisów art. 102a-102e nie stosuje się do statków będących własnością państwa lub
eksploatowanych przez państwo, wykorzystywanych do świadczenia niehandlowych usług
publicznych.
Art. 102g.
Kontrolę przestrzegania przepisów o ubezpieczeniu odpowiedzialności za roszczenia
morskie sprawują dyrektorzy urzędów morskich.
”
;
6)
w art. 172 § 2 otrzymuje brzmienie:
„
§ 2.
Przewoźnik, który zawarł umowę przewozu pasażera, lub w którego imieniu została ona
zawarta (przewoźnik umowny), może powierzyć wykonanie umowy w całości lub w części
innemu przewoźnikowi, będącemu właścicielem statku, jego armatorem lub czarterującym
(przewoźnikowi faktycznemu).
”
;
7)
w art. 181 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu:
„
§ 1a.
Przepisu § 1 nie stosuje się do przewozów, o których mowa w art. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 392/2009
z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na
morskich drogach wodnych z tytułu wypadków , zwanego dalej „rozporządzeniem nr 392/2009”.
”
;
8)
art. 182 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 182.
§ 1.
Przewoźnik, który podejmuje się przewozu pasażera statkiem o polskiej przynależności,
obowiązany jest posiadać ubezpieczenie od odpowiedzialności za szkody na osobie lub
w mieniu pasażera do wysokości sum określonych przy zastosowaniu granic odpowiedzialności
przewoźnika przewidzianych w art. 7 i art. 8 Konwencji ateńskiej, z zastrzeżeniem
art. 181 § 1a.
§ 2.
Obowiązek, o którym mowa w § 1, dotyczy również przewoźnika, który podejmuje się przewozu
statkiem o obcej przynależności, jeżeli przewóz wykonywany jest na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub między portami polskimi.
§ 3.
Dowodem spełnienia przez przewoźnika obowiązku, o którym mowa w § 1 i 2, jest polisa
lub certyfikat ubezpieczeniowy stwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia. Dokument
taki powinien być przechowywany na statku i okazywany na żądanie organów inspekcji
morskiej.
§ 4.
Statek o polskiej przynależności nie może być używany w żegludze, jeżeli nie posiada
polisy lub certyfikatu ubezpieczeniowego, o którym mowa w § 3.
§ 5.
Statek o obcej przynależności nie może wejść na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
ani go opuścić, jeżeli nie posiada polisy lub certyfikatu ubezpieczeniowego, o którym
mowa w § 3.
”
;
9)
po art. 182 dodaje się art. 182a-182c w brzmieniu:
„
Art. 182a.
§ 1.
Przewoźnik, który faktycznie wykonuje, statkiem uprawnionym do przewozu ponad 12 pasażerów,
całość lub część przewozu, o którym mowa w art. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr
392/2009, obowiązany jest posiadać ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe
odpowiedzialności za szkody na osobie lub w mieniu pasażera, w wysokości nie niższej
niż określona w art. 4a ust. 1 załącznika I do tego rozporządzenia (ubezpieczenie
odpowiedzialności za szkody na osobie lub w mieniu pasażera).
§ 2.
Ubezpieczenie lub zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w § 1, powinno być stwierdzone
certyfikatem ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na osobie lub w mieniu pasażera.
§ 3.
Certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na osobie lub w mieniu pasażera,
wydaje lub poświadcza:
1)
przewoźnikowi wykonującemu faktycznie przewóz statkiem o polskiej przynależności,
na jego wniosek, dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty
statku,
2)
przewoźnikowi wykonującemu faktycznie przewóz statkiem o obcej przynależności, na
jego wniosek, dyrektor urzędu morskiego
- po stwierdzeniu, że spełnia on wymogi określone w art. 3 rozporządzenia nr 392/2009.
§ 4.
Kopię wydanego lub poświadczonego certyfikatu ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody
na osobie lub w mieniu pasażera dyrektor urzędu morskiego przesyła:
1)
organowi prowadzącemu rejestr, w którym statek, o którym mowa w § 3 pkt 1, jest zarejestrowany;
2)
właściwemu organowi państwa rejestracji statku, o którym mowa w § 3 pkt 2.
§ 5.
Statek o polskiej przynależności uprawniony do przewozu więcej niż 12 pasażerów nie
może być używany w żegludze, jeżeli nie posiada certyfikatu ubezpieczenia odpowiedzialności
za szkody na osobie lub w mieniu pasażera, lub jego poświadczenia.
§ 6.
Statek o obcej przynależności uprawniony do przewozu więcej niż 12 pasażerów nie może
wejść na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani go opuścić, jeżeli nie posiada certyfikatu
ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na osobie lub w mieniu pasażera, lub jego
poświadczenia.
§ 7.
Certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na osobie lub w mieniu pasażera,
lub jego poświadczenie wystawia się w języku polskim i angielskim.
§ 8.
Certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na osobie lub w mieniu pasażera,
lub jego poświadczenie wydawane są na okres, na jaki zostało ustanowione ubezpieczenie
lub inne zabezpieczenie finansowe. Jeżeli ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe
wygasło przed upływem okresu, na jaki zostało ustanowione, przewoźnik obowiązany jest
powiadomić o tym dyrektora urzędu morskiego, który wydał lub poświadczył certyfikat
ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na osobie lub w mieniu pasażera.
§ 9.
Poświadczeniu podlega certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na osobie
lub w mieniu pasażera, jeżeli jest do niego dołączony dokument ubezpieczenia lub innego
zabezpieczenia finansowego, spełniający wymogi art. 3 rozporządzenia nr 392/2009.
§ 10.
Certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na osobie lub w mieniu pasażera,
lub jego poświadczenie tracą ważność w przypadku wygaśnięcia ubezpieczenia lub innego
zabezpieczenia finansowego, dla stwierdzenia którego zostały wydane. Certyfikat ubezpieczenia
odpowiedzialności za szkody na osobie lub w mieniu pasażera, lub jego poświadczenie,
które utraciły ważność powinny zostać zwrócone dyrektorowi urzędu morskiego w ciągu
14 dni od dnia utraty ważności.
§ 11.
Statkowi o polskiej przynależności stanowiącemu własność państwa, dyrektor urzędu
morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wystawia świadectwo zgodnie
z wymogami art. 4a ust. 15 załącznika I do rozporządzenia nr 392/2009.
§ 12.
Certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na osobie lub w mieniu pasażera
oraz świadectwo, powinny być przechowywane na statku, z zastrzeżeniem art. 4a ust.
14 załącznika I do rozporządzenia nr 392/2009.
§ 13.
Kontrolę przestrzegania przepisów o ubezpieczeniu i innym zabezpieczeniu finansowym
odpowiedzialności za szkodę na osobie lub w mieniu pasażera sprawują dyrektorzy urzędów
morskich.
Art. 182b.
§ 1.
Dyrektor urzędu morskiego pobiera następujące opłaty:
1)
za wydanie certyfikatu ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na osobie lub w mieniu
pasażera - równowartość w złotych 30 euro;
2)
za poświadczenie certyfikatu ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na osobie lub
w mieniu pasażera - równowartość w złotych 20 euro.
§ 2.
Przeliczenia równowartości euro na złote dokonuje się według średniego kursu ogłoszonego
przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu odpowiednio złożenia wniosku o wydanie
lub poświadczenie certyfikatu ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na osobie
lub w mieniu pasażera.
§ 3.
Opłaty, o których mowa w § 1, stanowią dochód budżetu państwa.
Art. 182c.
Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, warunki
i tryb wydawania oraz wzór certyfikatu ubezpieczenia odpowiedzialności za szkody na
osobie lub w mieniu pasażera, o którym mowa w art. 182a § 2, i świadectwa, o którym
mowa w art. 182a § 11, mając na uwadze wzór określony w rozporządzeniu nr 392/2009
oraz treść wytycznych IMO stanowiących załącznik II tego rozporządzenia.
”
;
10)
art. 186 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 186.
Roszczenia z tytułów innych niż określone w Konwencji ateńskiej oraz w rozporządzeniu
nr 392/2009 przedawniają się z upływem 2 lat od dnia wymagalności.
”
;
11)
w art. 272 § 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
§ 2.
Użyte w przepisach niniejszego rozdziału określenia „statek”, „właściciel”, „państwo
rejestracji statku”, „olej”, „środki zapobiegawcze”, „szkoda spowodowana zanieczyszczeniem”
- odpowiadają znaczeniu, jakie im nadano w Konwencji o odpowiedzialności cywilnej.
§ 3.
Przepisy, o których mowa w § 1, mają również zastosowanie do statków, które nie są
zarejestrowane w żadnym z państw-stron Konwencji o odpowiedzialności cywilnej ani
nie podnoszą bandery któregokolwiek z tych państw, jeżeli:
1)
szkoda spowodowana zanieczyszczeniem powstała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
lub w wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
zastosowano środki zapobiegawcze w celu zapobieżenia szkodzie, o której mowa w pkt
1, lub jej zmniejszeniu.
”
;
12)
art. 280 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 280.
§ 1.
Osoba otrzymująca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej olej przewieziony drogą
morską stosownie do postanowień art. 10 Konwencji, o której mowa w art. 279 § 1, w
ilości 150 tys. ton lub więcej, uiszcza wkłady na rzecz Międzynarodowego Funduszu
zgodnie z art. 10 i art. 15 tej Konwencji.
§ 2.
Każdy, kto otrzymuje z zagranicy lub jakiegokolwiek miejsca położonego na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej albo na obszarze wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej
Polskiej olej przewieziony drogą morską stosownie do postanowień § 1, obowiązany jest
przekazać ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w terminie do dnia
15 stycznia każdego roku, dane o ilościach oleju otrzymanego w ciągu poprzedniego
roku kalendarzowego.
§ 3.
Każdy, kto nie dopełnia obowiązku określonego w § 2 podlega karze pieniężnej w wysokości
1 SDR od tony niezadeklarowanego oleju kontrybucyjnego.
§ 4.
Karę pieniężną, o której mowa w § 3, wymierza, w drodze decyzji administracyjnej,
dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port wyładunku. Tryb wymierzania
i ściągania kar pieniężnych regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji
morskiej .
§ 5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych składa Międzynarodowemu Funduszowi
corocznie sprawozdanie, podając nazwę i adres osób, o których mowa w § 1, oraz ilości
przewiezionego przez każdą taką osobę drogą morską oleju kontrybucyjnego w ciągu poprzedniego
roku kalendarzowego.
§ 6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje do wiadomości ministra
właściwego do spraw gospodarki morskiej sprawozdanie, o którym mowa w § 5.
”
;
13)
w tytule VII w dziale III, po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a w brzmieniu:
„
Rozdział 3a
Międzynarodowy Dodatkowy Fundusz Odszkodowań za Szkody Spowodowane Zanieczyszczeniem Olejami
Art. 281a.
Do dochodzenia roszczeń wobec Międzynarodowego Dodatkowego Funduszu Odszkodowań za
Szkody Spowodowane Zanieczyszczeniem Olejami, zwanego dalej „Dodatkowym Funduszem”,
stosuje się postanowienia Konwencji, o której mowa w art. 279 § 1, uzupełnionej Protokołem, sporządzonym w Londynie dnia 16 maja 2003 r. , zwanym dalej „Protokołem z 2003 r.”, wraz ze zmianami obowiązującymi od daty ich
wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, podanymi do publicznej wiadomości
we właściwy sposób.
Art. 281b.
§ 1.
Roszczenie wobec Dodatkowego Funduszu przysługuje każdej osobie, której ustalone roszczenie
o naprawienie szkody spowodowanej zanieczyszczeniem nie zostało w pełni zaspokojone
przez Międzynarodowy Fundusz, z tego powodu, że całkowita wysokość szkody przekracza,
lub istnieje ryzyko iż przekroczy, mający zastosowanie limit odszkodowania ustanowiony
w art. 4 ust. 4 Konwencji, o której mowa w art. 279 § 1, w odniesieniu do każdego
wypadku.
§ 2.
Przez ustalone roszczenie rozumie się roszczenie, o którym mowa w art. 1 ust. 8 Protokołu
z 2003 r.
Art. 281c.
Roszczenie wobec Międzynarodowego Funduszu będzie uznawane za roszczenie wniesione
przez tego samego wierzyciela wobec Dodatkowego Funduszu.
Art. 281d.
Osoba otrzymująca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej olej kontrybucyjny przewieziony
drogą morską stosownie do postanowień art. 10 Protokołu z 2003 r., w ilości 150 tys.
ton lub więcej, uiszcza wkłady na rzecz Dodatkowego Funduszu, zgodnie z art. 10 tego
Protokołu.
Art. 281e.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych informuje Dodatkowy Fundusz o braku
osób określonych w art. 281d.
”
;
14)
w art. 339 § 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Postępowanie w sprawach o ustanowienie i podział funduszu ograniczenia odpowiedzialności
za roszczenia morskie, zwanego dalej „funduszem”, podlega przepisom Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, ze zmianami wynikającymi z przepisów niniejszego działu
oraz Konwencji o ograniczeniu odpowiedzialności.
”
;
15)
w art. 354:
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie:
„
§ 1.
Orzeczenia wydane na podstawie Konwencji o odpowiedzialności cywilnej są wykonalne
w Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji
i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych .
”
,
b)
§ 3 otrzymuje brzmienie:
„
§ 3.
Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do orzeczeń wydanych na podstawie Konwencji,
o której mowa w art. 279 § 1, oraz Protokołu z 2003 r.
”
.
Art. 2.
W ustawie z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji
morskiej w art. 56 wprowadza się następujące zmiany:
1)
po pkt 19 dodaje się pkt 19a w brzmieniu:
„
19a)
uprawia żeglugę z naruszeniem obowiązku posiadania dokumentu ubezpieczenia odpowiedzialności
za roszczenia morskie, o którym mowa w art. 102c Kodeksu morskiego,
”
;
2)
pkt 20 otrzymuje brzmienie:
„
20)
podejmuje się przewozu pasażerów z naruszeniem obowiązku posiadania dokumentu ubezpieczenia
odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w art. 182 § 3 lub art. 182a § 2 Kodeksu morskiego
”
.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt
7, 9 i 10, które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2012 r.
1)
Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu
Europejskiego i Rady 2009/20/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ubezpieczenia
armatorów od roszczeń morskich (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 128) oraz wykonuje
postanowienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 392/2009 z dnia
23 kwietnia 2009 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morskich
drogach wodnych z tytułu wypadków (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 24).
2)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r.
Nr 127, poz. 857, z 2011 r. Nr 80, poz. 432 i Nr 228, poz. 1368 oraz z 2012 r. poz.
1068.
3)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r.
Nr 170, poz. 1652, z 2004 r. Nr 6, poz. 41, Nr 93, poz. 895 i Nr 273, poz. 2703, z
2005 r. Nr 203, poz. 1683, z 2006 r. Nr 220, poz. 1600 i Nr 249, poz. 1834, z 2007 r.
Nr 21, poz. 125, z 2008 r. Nr 171, poz. 1055, z 2009 r. Nr 92, poz. 753 i Nr 98, poz.
817, z 2011 r. Nr 32, poz. 159, Nr 106, poz. 622, Nr 134, poz. 778 i Nr 228, poz.
1368 oraz z 2012 r. poz. 951.
4)
Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r.
Nr 170, poz. 1652, z 2004 r. Nr 6, poz. 41, Nr 93, poz. 895 i Nr 273, poz. 2703, z
2005 r. Nr 203, poz. 1683, z 2006 r. Nr 220, poz. 1600 i Nr 249, poz. 1834, z 2007 r.
Nr 21, poz. 125, z 2008 r. Nr 171, poz. 1055, z 2009 r. Nr 92, poz. 753 i Nr 98, poz.
817, z 2011 r. Nr 32, poz. 159, Nr 106, poz. 622, Nr 134, poz. 778 i Nr 228, poz.
1368 oraz z 2012 r. poz. 951.