Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 2 lutego 2011 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o języku polskim
Spis treści
- Treść obwieszczenia
- Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim
- Rozdział 1 - Przepisy ogólne
- Rozdział 2 - Ochrona prawna języka polskiego w życiu publicznym
- Rozdział 2a - Urzędowe poświadczanie znajomości języka polskiego
- Rozdział 3 - Rada Języka Polskiego i jej kompetencje
- Rozdział 4 - Przepisy karne
- Rozdział 5 - Zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe
Treść obwieszczenia
1.
Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych
i niektórych innych aktów prawnych ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim , z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:
1)
ustawą z dnia 31 marca 2000 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji i ustawy
o języku polskim ,
2)
ustawą z dnia 11 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy o języku polskim ,
3)
ustawą z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o języku polskim ,
4)
ustawą z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku
regionalnym ,
5)
ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym ,
6)
wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2005 r. sygn. akt K 38/04 ,
7)
ustawą z dnia 10 lipca 2008 r. o zniesieniu Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej,
o zmianie ustawy o Inspekcji Handlowej oraz niektórych innych ustaw ,
8)
ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o języku polskim
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 24 stycznia 2011 r.
2.
Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy nie obejmuje:
1)
art. 16 i 17 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim , które stanowią:
„
Art. 16.
W ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 12 w ust. 1 w pkt 2 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz dodaje pkt
3 w brzmieniu:
„
3)
dbać o poprawność języka i unikać używania wulgaryzmów.
”
;
2)
w art. 25 w ust. 4 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu:
„
Jest również obowiązany do dbania o poprawność języka materiałów prasowych oraz przeciwdziałania
jego wulgaryzacji.
”
Art. 17.
W ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji wprowadza się następujące zmiany:
2)
w art. 21 w ust. 1 dodaje się pkt 6a w brzmieniu:
„
6a)
upowszechnianie wiedzy o języku polskim,”.
”
;
”
;
2)
art. 4 ustawy z dnia 31 marca 2000 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji i
ustawy o języku polskim , który stanowi:
„
Art. 4.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
3)
art. 2 i 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy o języku polskim , które stanowią:
„
Art. 2.
Powołanie Państwowej Komisji Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego,
jej przewodniczącego i członków, nastąpi w ciągu 2 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
;
4)
art. 2 i 3 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o języku polskim , które stanowią:
„
Art. 2.
1.
Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się
przepisy niniejszej ustawy.
2.
Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie dotychczasowych
przepisów zachowują ważność.
Art. 3.
Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w
Unii Europejskiej.
”
;
5)
art. 43 ustawy z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych
oraz o języku regionalnym , który stanowi:
„
Art. 43.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.
36, art. 39, art. 41 i art. 42, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.
”
;
6)
art. 277 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym , który stanowi:
„
Art. 277.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2005 r., z tym że:
1)
art. 94, 151, 155 oraz 157 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;
2)
art. 107-150 i 152-154, 156 oraz 158 wchodzą w życie z dniem 1 września 2006 r.;
3)
art. 99 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 199 wchodzą w życie z dniem 1 października 2006 r.
”
;
7)
art. 21 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o zniesieniu Głównego Inspektora Inspekcji
Handlowej, o zmianie ustawy o Inspekcji Handlowej oraz niektórych innych ustaw , który stanowi:
„
Art. 21.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2008 r.
”
;
8)
art. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o języku polskim , który stanowi:
„
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
”
.
a)
Przez art. 2 ustawy z dnia 31 marca 2000 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji
i ustawy o języku polskim (Dz. U. Nr 29, poz. 358), która weszła w życie z dniem 19
maja 2000 r.
Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim
Parlament Rzeczypospolitej Polskiej:
-
-zważywszy, że język polski stanowi podstawowy element narodowej tożsamości i jest dobrem narodowej kultury,
-
-zważywszy na doświadczenie historii, kiedy walka zaborców i okupantów z językiem polskim była narzędziem wynaradawiania,
-
-uznając konieczność ochrony tożsamości narodowej w procesie globalizacji,
-
-uznając, że polska kultura stanowi wkład w budowę wspólnej, różnorodnej kulturowo Europy, a zachowanie tej kultury i jej rozwój jest możliwy tylko poprzez ochronę języka polskiego,
-
-uznając tę ochronę za obowiązek wszystkich organów i instytucji publicznych Rzeczypospolitej Polskiej i powinność jej obywateli
uchwala niniejszą ustawę.
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 11)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o języku polskim (Dz. U. Nr 92, poz. 878), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r..
Przepisy ustawy dotyczą:
1)
ochrony języka polskiego;
2)
używania języka polskiego w realizacji zadań publicznych;
3)
używania języka polskiego w obrocie oraz przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa
pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 2.
Ustawa nie narusza:
1)
przepisów ustaw o stosunku państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, w
szczególności dotyczących uprawiania kultu i praktyk religijnych;
22)W brzmieniu ustalonym przez art. 37 ustawy z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym (Dz. U. Nr 17, poz. 141), która weszła w życie z dniem 1 maja 2005 r.)
praw mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej się językiem
regionalnym.
Art. 3.
1.
Ochrona języka polskiego polega w szczególności na:
1)
dbaniu o poprawne używanie języka i doskonaleniu sprawności językowej jego użytkowników
oraz na stwarzaniu warunków do właściwego rozwoju języka jako narzędzia międzyludzkiej
komunikacji;
2)
przeciwdziałaniu jego wulgaryzacji;
3)
szerzeniu wiedzy o nim i jego roli w kulturze;
4)
upowszechnianiu szacunku dla regionalizmów i gwar, a także przeciwdziałaniu ich zanikowi;
5)
promocji języka polskiego w świecie;
6)
wspieraniu nauczania języka polskiego w kraju i za granicą.
2.
Do ochrony języka polskiego są obowiązane wszystkie organy władzy publicznej oraz
instytucje i organizacje uczestniczące w życiu publicznym.
Art. 4.
Język polski jest językiem urzędowym:
1)
konstytucyjnych organów państwa;
2)
organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w zakresie,
w jakim wykonują zadania publiczne;
3)
terenowych organów administracji publicznej;
4)
instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych;
5)
organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i pkt 3, powołanych
w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w
zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne;
6)
organów samorządu innego niż samorząd terytorialny oraz organów organizacji społecznych,
zawodowych, spółdzielczych i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne.
Rozdział 2
Ochrona prawna języka polskiego w życiu publicznym
Art. 54)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują
wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba
że przepisy szczególne stanowią inaczej.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych
organom, o których mowa w art. 4.
Art. 6.
Umowy międzynarodowe zawierane przez Rzeczpospolitą Polską powinny mieć polską wersję
językową, stanowiącą podstawę wykładni, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.
Art. 75)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obrocie z udziałem konsumentów oraz przy
wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy używa się języka polskiego, jeżeli:
1)
konsument lub osoba świadcząca pracę ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w chwili zawarcia umowy oraz
2)
umowa ma być wykonana lub wykonywana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2.
Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obrocie bez udziału konsumentów używa się
języka polskiego, jeżeli obrót ten jest wykonywany przez podmioty, o których mowa
w art. 4.
3.
Przepisy ustawy stosuje się do dokumentów i informacji, których obowiązek sporządzenia
lub podania wynika z odrębnych przepisów.
Art. 7a6)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Obowiązek używania języka polskiego w zakresie, o którym mowa w art. 7, dotyczy w
szczególności nazewnictwa towarów i usług, ofert, warunków gwarancji, faktur, rachunków
i pokwitowań, jak również ostrzeżeń i informacji dla konsumentów wymaganych na podstawie
innych przepisów, instrukcji obsługi oraz informacji o właściwościach towarów i usług,
z zastrzeżeniem ust. 3. Obowiązek używania języka polskiego w informacjach o właściwościach
towarów i usług dotyczy też reklam.
2.
Obcojęzyczne opisy towarów i usług oraz obcojęzyczne oferty, ostrzeżenia i informacje
dla konsumentów wymagane na podstawie innych przepisów w zakresie, o którym mowa w
art. 7, muszą być jednocześnie sporządzone w polskiej wersji językowej, z zastrzeżeniem
ust. 3.
3.
Nie wymagają opisu w języku polskim ostrzeżenia i informacje dla konsumentów wymagane
na podstawie innych przepisów, instrukcje obsługi oraz informacje o właściwościach
towarów, jeżeli są wyrażone w powszechnie zrozumiałej formie graficznej; jeżeli formie
graficznej towarzyszy opis, to opis ten powinien być sporządzony w języku polskim.
Art. 7b6)Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
Kontrolę używania języka polskiego w zakresie, o którym mowa w art. 7 i 7a, sprawuje,
odpowiednio do zakresu swoich zadań, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,
Inspekcja Handlowa oraz powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów, jak również Państwowa
Inspekcja Pracy.
Art. 87)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
18)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o języku polskim (Dz. U. Nr 161, poz. 1280), która weszła w życie z dniem 15 października 2009 r..
Dokumenty w zakresie, o którym mowa w art. 7, w tym w szczególności umowy z udziałem
konsumentów i umowy z zakresu prawa pracy, sporządza się w języku polskim, z zastrzeżeniem
ust. 1b.
1a9)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 8..
Dokumenty w zakresie, o którym mowa w art. 7, mogą być jednocześnie sporządzone w
wersji lub wersjach obcojęzycznych. Podstawą ich wykładni jest wersja w języku polskim,
jeżeli osoba świadcząca pracę lub konsument są obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej.
1b9)Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 8..
Umowa o pracę lub inny dokument wynikający z zakresu prawa pracy, a także umowa, której
stroną jest konsument lub inne niż umowa dokumenty stosowane w obrocie z udziałem
konsumentów, mogą być sporządzone w języku obcym na wniosek osoby świadczącej pracę
lub konsumenta, władających tym językiem, niebędących obywatelami polskimi, pouczonych
uprzednio o prawie do sporządzenia umowy lub innego dokumentu w języku polskim.
2.
3.
4.
Do umów z udziałem konsumentów zawartych w następstwie ich sporządzenia z naruszeniem
ust. 1 stosuje się odpowiednio art. 74 § 1 zdanie pierwsze oraz art. 74 § 2 Kodeksu
cywilnego.
5.
Umowa o świadczenie usług drogą elektroniczną, określonych w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną , sporządzona w języku obcym, zawarta z usługodawcą, który nie jest osobą fizyczną
mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub osobą prawną
bądź jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność
gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może stanowić uprawdopodobnienie
faktu dokonania czynności prawnej, o którym mowa w art. 74 § 2 Kodeksu cywilnego.
Art. 912)W brzmieniu ustalonym przez art. 244 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365), która weszła w życie z dniem 1 września 2005 r..
Język polski jest językiem nauczania oraz językiem egzaminów i prac dyplomowych w
szkołach publicznych i niepublicznych wszystkich typów oraz w placówkach oświatowych
i innych instytucjach edukacyjnych, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.
Art. 10.
1.
Napisy i informacje w urzędach i instytucjach użyteczności publicznej, a także przeznaczone
do odbioru publicznego oraz w środkach transportu publicznego sporządza się w języku
polskim.
2.
Nazwom i tekstom w języku polskim mogą towarzyszyć wersje w przekładzie na język obcy
w wypadkach i granicach określonych w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw
administracji publicznej.
Art. 1113)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..2 orzeczenia
Przepisy art. 5-10 nie dotyczą:
1)
nazw własnych;
2)
obcojęzycznych dzienników, czasopism, książek oraz programów komputerowych, z wyjątkiem
ich opisów i instrukcji;
3)
działalności dydaktycznej i naukowej szkół wyższych, szkół i klas z obcym językiem
wykładowym lub dwujęzycznych, nauczycielskich kolegiów języków obcych, a także nauczania
innych przedmiotów, jeżeli jest to zgodne z przepisami szczególnymi;
4)
twórczości naukowej i artystycznej;
5)
zwyczajowo stosowanej terminologii naukowej i technicznej;
6)
znaków towarowych, nazw handlowych oraz oznaczeń pochodzenia towarów i usług;
7)
norm wprowadzanych w języku oryginału zgodnie z przepisami o normalizacji.
Rozdział 2a
Urzędowe poświadczanie znajomości języka polskiego
Art. 11a.1 orzeczenie
Cudzoziemiec lub obywatel polski na stałe zamieszkały za granicą otrzymuje urzędowe
poświadczenie znajomości języka polskiego po zdaniu egzaminu przed państwową komisją
egzaminacyjną.
Art. 11b.
1.
Państwową Komisję Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego, zwaną dalej
„Komisją”, jej przewodniczącego i członków, powołuje i odwołuje minister właściwy
do spraw szkolnictwa wyższego i minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w
porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,
spośród specjalistów w zakresie nauczania języka polskiego, w tym jako języka obcego.
2.
Komisja liczy dziesięciu członków.
3.
Do zadań Komisji należy w szczególności:
1)
sprawowanie nadzoru nad przeprowadzaniem egzaminów, o których mowa w art. 11a;
2)
przyjmowanie wniosków dotyczących potrzeb w zakresie przeprowadzania egzaminów;
3)
przygotowywanie rocznego harmonogramu egzaminów;
4)
powoływanie składów państwowych komisji egzaminacyjnych;
5)
zlecanie przygotowania zadań egzaminacyjnych, analiz i opracowań na potrzeby przeprowadzanych
egzaminów;
6)
organizacja i prowadzenie szkoleń dla egzaminatorów i osób przygotowujących zadania
egzaminacyjne;
7)
promocja systemu poświadczania znajomości języka polskiego przez cudzoziemców w kraju
i za granicą;
8)
wydawanie poświadczeń znajomości języka polskiego;
9)
współpraca z krajowymi i zagranicznymi instytucjami prowadzącymi testowanie znajomości
języków obcych, w tym języka polskiego przez cudzoziemców, oraz z instytucjami przygotowującymi
zdających do egzaminów poświadczających znajomość języka.
Art. 11c.
1.
Państwowe komisje egzaminacyjne są powoływane na podstawie analizy potrzeb w zakresie
poświadczania znajomości języka polskiego.
2.
Do zadań państwowych komisji egzaminacyjnych należy:
1)
przeprowadzanie egzaminów pisemnych i ustnych dla różnych poziomów zaawansowania znajomości
języka polskiego i wystawianie ocen;
2)
sporządzanie dokumentacji z przebiegu egzaminów i przekazywanie jej Komisji.
Art. 11d.
1.
Środki finansowe niezbędne do funkcjonowania Komisji i państwowych komisji egzaminacyjnych
są zapewniane w części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy
do spraw szkolnictwa wyższego.
2.
Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw oświaty i wychowania określi w drodze rozporządzenia:
1)
szczegółowe zadania i regulamin działania Komisji, organizację państwowych komisji
egzaminacyjnych, sposób obsługi administracyjnej i finansowej Komisji i państwowych
komisji egzaminacyjnych, wysokość wynagrodzenia oraz warunki zwrotu członkom Komisji
i państwowych komisji egzaminacyjnych kosztów podróży i pobytu, a także wysokość wynagrodzenia
innych osób wykonujących zadania na zlecenie Komisji, uwzględniając w szczególności,
że wynagrodzenie członków Komisji, z wyjątkiem jej przewodniczącego, przysługuje za
udział w posiedzeniach Komisji i że jego wysokość będzie ustalana w relacji do minimalnej
stawki wynagrodzenia zasadniczego asystenta, określonej w przypisach o wynagradzaniu
nauczycieli akademickich zatrudnionych w uczelniach państwowych;
2)
szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania egzaminów oraz wydawania poświadczeń znajomości
języka polskiego, wzór poświadczenia, warunki odpłatności za przeprowadzanie egzaminów
i wydawanie poświadczeń, wymagania, jakim powinni odpowiadać egzaminatorzy państwowych
komisji egzaminacyjnych, a także standardy wymagań dla poszczególnych poziomów zaawansowania
znajomości języka polskiego, z uwzględnieniem nadania poświadczeniu nazwy „Certyfikat
znajomości języka polskiego” oraz możliwości zwolnień z obowiązku zdawania egzaminu.
3.
Obsługę administracyjną i finansową Komisji i państwowych komisji egzaminacyjnych
wykonuje Biuro Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzynarodowej, utworzone na
podstawie odrębnych przepisów.
4.
Opłaty pobierane za przeprowadzenie egzaminu i wydanie poświadczenia znajomości języka
polskiego stanowią dochód budżetu państwa i są gromadzone na rachunku dochodów budżetowych
Biura Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzynarodowej.
Rozdział 3
Rada Języka Polskiego i jej kompetencje
Art. 12.
1.
Instytucją opiniodawczo-doradczą w sprawach używania języka polskiego jest Rada Języka
Polskiego, zwana dalej „Radą”, działająca jako komitet problemowy w rozumieniu art. 34 ustawy z dnia 25 kwietnia 1997 r. o Polskiej Akademii Nauk 16)Utraciła moc z dniem 1 października 2010 r., z wyjątkiem art. 5 oraz art. 60-67, które
utraciły moc z dniem 31 grudnia 2010 r., na podstawie art. 9 ustawy z dnia 30 kwietnia
2010 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące system nauki (Dz. U. Nr 96, poz.
620), która weszła w życie z dniem 1 października 2010 r..
2.
Nie rzadziej niż co dwa lata Rada przedstawia Sejmowi i Senatowi sprawozdanie o stanie
ochrony języka polskiego w rozumieniu art. 3.
Art. 13.
117)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o zniesieniu Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej, o zmianie ustawy o Inspekcji Handlowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 157, poz. 976), która weszła w życie z dniem 31 grudnia 2008 r..
Rada, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,
ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, ministra właściwego do spraw szkolnictwa
wyższego, Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Prezesa Polskiej Akademii
Nauk lub z własnej inicjatywy, wyraża, w drodze uchwały, opinie o używaniu języka
polskiego w działalności publicznej oraz w obrocie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej z udziałem konsumentów i przy wykonywaniu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przepisów z zakresu prawa pracy oraz ustala zasady ortografii i interpunkcji
języka polskiego.
2.
Towarzystwa naukowe, stowarzyszenia twórców i szkoły wyższe mogą zwracać się do Rady
w sprawach używania języka polskiego.
Art. 14.
1.
Każdy organ, o którym mowa w art. 4, może zasięgnąć opinii Rady w wypadku wystąpienia
w toku czynności urzędowych istotnych wątpliwości dotyczących użycia języka polskiego.
2.
Producent, importer oraz dystrybutor towaru lub usługi, dla których w języku polskim
brak jest odpowiedniej nazwy, może wystąpić z wnioskiem do Rady o udzielenie opinii
co do odpowiedniej formy językowej dla oznaczenia tego towaru lub usługi.
Rozdział 4
Przepisy karne
Art. 1518)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1..
1.
Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisom art. 7a, w obrocie z
udziałem konsumentów stosuje wyłącznie obcojęzyczne nazewnictwo towarów lub usług
albo sporządza wyłącznie w języku obcym oferty, ostrzeżenia i informacje dla konsumentów
wymagane na podstawie innych przepisów, instrukcje obsługi, informacje o właściwościach
towarów lub usług, warunki gwarancji, faktury, rachunki lub pokwitowania,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisom
art. 7 i art. 8, w obrocie lub przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy sporządza
umowę lub inny dokument wyłącznie w języku obcym.
Rozdział 5
Zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe
Art. 16.
(pominięty).19)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 17.
(pominięty).19)Zamieszczony w obwieszczeniu.
Art. 18.
Traci moc dekret z dnia 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych
i samorządowych władz administracyjnych .
Art. 19.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia20)Ustawa została ogłoszona w dniu 8 listopada 1999 r..
1)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie
ustawy o języku polskim (Dz. U. Nr 92, poz. 878), która weszła w życie z dniem 1 maja
2004 r.
2)
W brzmieniu ustalonym przez art. 37 ustawy z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach
narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym (Dz. U. Nr 17, poz. 141), która
weszła w życie z dniem 1 maja 2005 r.
3)
Przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy o języku polskim
(Dz. U. Nr 73, poz. 661), która weszła w życie z dniem 15 maja 2003 r.
4)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
5)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
6)
Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
7)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
8)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o zmianie
ustawy o języku polskim (Dz. U. Nr 161, poz. 1280), która weszła w życie z dniem 15
października 2009 r.
9)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 8.
10)
Z dniem 30 czerwca 2006 r. zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13
września 2005 r. sygn. akt K 38/04 (Dz. U. Nr 186, poz. 1567).
11)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr
173, poz. 1808, z 2007 r. Nr 50, poz. 331, z 2008 r. Nr 171, poz. 1056 i Nr 216, poz.
1371 oraz z 2009 r. Nr 201, poz. 1540.
12)
W brzmieniu ustalonym przez art. 244 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie
wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365), która weszła w życie z dniem 1 września 2005 r.
13)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
14)
Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.
15)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 141, poz. 943, z
1999 r. Nr 49, poz. 484, z 2004 r. Nr 238, poz. 2390, z 2005 r. Nr 10, poz. 71 i Nr
164, poz. 1365 oraz z 2009 r. Nr 157, poz. 1241.
16)
Utraciła moc z dniem 1 października 2010 r., z wyjątkiem art. 5 oraz art. 60-67, które
utraciły moc z dniem 31 grudnia 2010 r., na podstawie art. 9 ustawy z dnia 30 kwietnia
2010 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące system nauki (Dz. U. Nr 96, poz.
620), która weszła w życie z dniem 1 października 2010 r.
17)
W brzmieniu ustalonym przez art. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o zniesieniu Głównego
Inspektora Inspekcji Handlowej, o zmianie ustawy o Inspekcji Handlowej oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. Nr 157, poz. 976), która weszła w życie z dniem 31 grudnia 2008 r.
18)
W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.
19)
Zamieszczony w obwieszczeniu.
20)
Ustawa została ogłoszona w dniu 8 listopada 1999 r.