Ustawaz dnia 5 stycznia 2011 r.o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy
Treść ustawy
Art. 1.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy wprowadza się następujące zmiany:
1)
po art. 88c dodaje się art. 88d w brzmieniu:
„
Art. 88d.
§ 1.
Jeżeli w związku z toczącym się lub zakończonym postępowaniem karnym, w którym skazany
uczestniczy lub uczestniczył w charakterze podejrzanego, oskarżonego, świadka lub
pokrzywdzonego, wystąpiło poważne zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia
poważnego zagrożenia dla jego życia lub zdrowia, dyrektor zakładu karnego obejmuje
takiego skazanego szczególną ochroną w warunkach zwiększonej izolacji i zabezpieczenia,
polegającą w szczególności na:
1)
kontroli stanu jego zdrowia,
2)
udzielaniu pomocy psychologicznej,
3)
stosowaniu warunków odbywania kary określonych w art. 90 pkt 7-9.
§ 2.
Szczególna ochrona może polegać również na stosowaniu wobec skazanego, o którym mowa
w § 1:
1)
warunków odbywania kary określonych w art. 88b lub 88c,
2)
ochrony osobistej w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym
- za zgodą skazanego.
§ 3.
Dyrektor zakładu karnego obejmuje skazanego szczególną ochroną na wniosek sądu, przed
którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora prowadzącego lub nadzorującego
postępowanie przygotowawcze. We wniosku należy podać przyczyny objęcia skazanego szczególną
ochroną oraz wskazać czas jej trwania, nie dłuższy niż 6 miesięcy.
§ 4.
Dyrektor zakładu karnego może objąć skazanego szczególną ochroną na jego uzasadniony
wniosek; we wniosku należy podać przyczyny objęcia skazanego szczególną ochroną oraz
wskazać czas jej trwania, nie dłuższy niż 6 miesięcy. Przed podjęciem decyzji dyrektor
zakładu karnego zasięga opinii odpowiednio sądu lub prokuratora, o których mowa w
§ 3, a po zakończeniu postępowania karnego opinii sędziego penitencjarnego; do czasu
otrzymania opinii dyrektor może tymczasowo stosować wobec skazanego środki, o których
mowa w § 1.
§ 5.
W decyzji o objęciu skazanego szczególną ochroną należy określić termin, do którego
ochrona ma trwać, a także wskazać sposób realizacji tej ochrony.
§ 6.
Jeżeli po upływie terminu, o którym mowa w § 5, w dalszym ciągu występuje poważne
zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia poważnego zagrożenia dla życia
lub zdrowia skazanego, szczególną ochronę przedłuża się na kolejny okres; przepisy
§ 3 i 4 stosuje się odpowiednio. Decyzja o przedłużeniu szczególnej ochrony winna
być wydana w sposób zabezpieczający ciągłość stosowania tej ochrony.
§ 7.
W wypadku ustania przyczyny objęcia skazanego szczególną ochroną, dyrektor zakładu
karnego, na wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora
prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, cofa szczególną ochronę.
W wypadku objęcia szczególną ochroną skazanego na jego wniosek, cofnięcie szczególnej
ochrony może nastąpić na wniosek skazanego lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii odpowiednio
sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3, a po zakończeniu postępowania karnego
opinii sędziego penitencjarnego.
§ 8.
Decyzję o objęciu szczególną ochroną, a także decyzję o przedłużeniu lub o cofnięciu
jej stosowania doręcza się skazanemu.
§ 9.
Dyrektor zakładu karnego zawiadamia sędziego penitencjarnego o objęciu skazanego szczególną
ochroną, o jej przedłużeniu lub o jej cofnięciu.
§ 10.
Szczególna ochrona jest stosowana także w razie przeniesienia skazanego do innego
zakładu karnego. Dyrektor zakładu karnego, w którym skazany przebywa, informuje dyrektora
zakładu karnego, do którego skazany ma być przeniesiony, o objęciu go szczególną ochroną
oraz o dotychczasowym sposobie ochrony i przyczynach jej zastosowania. Dyrektor zakładu
karnego, do którego skazany został przeniesiony, niezwłocznie zawiadamia sędziego
penitencjarnego o stosowaniu wobec skazanego szczególnej ochrony.
§ 11.
Po zakończeniu postępowania karnego organem właściwym w zakresie składania wniosków
sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3 i 7, jest sędzia penitencjarny.
”
;
2)
po art. 212b dodaje się art. 212ba w brzmieniu:
„
Art. 212ba.
§ 1.
Jeżeli w związku z toczącym się lub zakończonym postępowaniem karnym, w którym tymczasowo
aresztowany uczestniczy lub uczestniczył w charakterze podejrzanego, oskarżonego,
świadka lub pokrzywdzonego, wystąpiło poważne zagrożenie lub istnieje bezpośrednia
obawa wystąpienia poważnego zagrożenia dla jego życia lub zdrowia, dyrektor aresztu
śledczego obejmuje takiego tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną w warunkach
zwiększonej izolacji i zabezpieczenia, polegającą w szczególności na:
1)
kontroli stanu jego zdrowia,
2)
udzielaniu pomocy psychologicznej,
3)
stałym nadzorze i cenzurze korespondencji,
4)
kontroli rozmów w trakcie widzeń.
§ 2.
Szczególna ochrona może polegać również na stosowaniu wobec tymczasowo aresztowanego,
o którym mowa w § 1:
1)
warunków odbywania kary określonych w art. 212b,
2)
ochrony osobistej w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym
- za zgodą tymczasowo aresztowanego.
§ 3.
Dyrektor aresztu śledczego obejmuje tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną na
wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora prowadzącego
lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze. We wniosku należy podać przyczyny objęcia
tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną oraz wskazać czas jej trwania, nie dłuższy
niż 3 miesiące.
§ 4.
Dyrektor aresztu śledczego może objąć tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną
na jego uzasadniony wniosek; we wniosku należy podać przyczyny objęcia tymczasowo
aresztowanego szczególną ochroną oraz wskazać czas jej trwania, nie dłuższy niż 3
miesiące. Przed podjęciem decyzji dyrektor aresztu śledczego zasięga opinii odpowiednio
sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3, a po zakończeniu postępowania karnego
opinii sędziego penitencjarnego; do czasu otrzymania opinii dyrektor może tymczasowo
stosować wobec tymczasowo aresztowanego środki, o których mowa w § 1.
§ 5.
W decyzji o objęciu tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną należy określić termin,
do którego ochrona ma trwać, a także wskazać sposób realizacji tej ochrony.
§ 6.
Jeżeli po upływie terminu, o którym mowa w § 5, w dalszym ciągu występuje poważne
zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia poważnego zagrożenia dla życia
lub zdrowia tymczasowo aresztowanego, szczególną ochronę przedłuża się na kolejny
okres; przepisy § 3 i 4 stosuje się odpowiednio. Decyzja o przedłużeniu szczególnej
ochrony winna być wydana w sposób zabezpieczający ciągłość stosowania tej ochrony.
§ 7.
W wypadku ustania przyczyny objęcia tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną, dyrektor
aresztu śledczego, na wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo
prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, cofa szczególną
ochronę. W wypadku objęcia szczególną ochroną tymczasowo aresztowanego na jego wniosek,
cofnięcie szczególnej ochrony może nastąpić na wniosek tymczasowo aresztowanego lub
z urzędu, po zasięgnięciu opinii odpowiednio sądu lub prokuratora, o których mowa
w § 3, a po zakończeniu postępowania karnego opinii sędziego penitencjarnego.
§ 8.
Decyzję o objęciu szczególną ochroną, a także decyzję o przedłużeniu lub o cofnięciu
jej stosowania doręcza się tymczasowo aresztowanemu.
§ 9.
Dyrektor aresztu śledczego zawiadamia sędziego penitencjarnego o objęciu tymczasowo
aresztowanego szczególną ochroną, o jej przedłużeniu lub o jej cofnięciu.
§ 10.
Szczególna ochrona jest stosowana także w razie przeniesienia tymczasowo aresztowanego
do innego aresztu śledczego. Dyrektor aresztu śledczego, w którym tymczasowo aresztowany
przebywa, informuje dyrektora aresztu śledczego, do którego tymczasowo aresztowany
ma być przeniesiony, o objęciu go szczególną ochroną oraz o dotychczasowym sposobie
ochrony i przyczynach jej zastosowania. Dyrektor aresztu śledczego, do którego tymczasowo
aresztowany został przeniesiony, niezwłocznie zawiadamia sędziego penitencjarnego
o stosowaniu wobec tymczasowo aresztowanego szczególnej ochrony.
§ 11.
Po zakończeniu postępowania karnego organem właściwym w zakresie składania wniosków
sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3 i 7, jest sędzia penitencjarny.
”
.
Art. 2.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.
1)
Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083,
z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 60, poz. 701 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071 i Nr 111, poz. 1194, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 200, poz. 1679,
z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 142, poz. 1380 i Nr 179, poz. 1750, z 2004 r. Nr 93,
poz. 889, Nr 210, poz. 2135, Nr 240, poz. 2405, Nr 243, poz. 2426 i Nr 273, poz. 2703,
z 2005 r. Nr 163, poz. 1363 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i Nr 226,
poz. 1648, z 2007 r. Nr 123, poz. 849, z 2008 r. Nr 96, poz. 620 i Nr 214, poz. 1344,
z 2009 r. Nr 8, poz. 39, Nr 22, poz. 119, Nr 62, poz. 504, Nr 98, poz. 817, Nr 108,
poz. 911, Nr 115, poz. 963, Nr 190, poz. 1475, Nr 201, poz. 1540 i Nr 206, poz. 1589
oraz z 2010 r. Nr 34, poz. 191, Nr 40, poz. 227, Nr 125, poz. 842 i Nr 182, poz. 1228.